آیا نئاندرتال‌ها به دست اجداد انسان‌های امروزی منقرض شده‌اند؟

نئاندرتال‌ها، به‌رغم فرهنگ غنی، آناتومی تنومند و شباهت‌های زیادی که با ما داشتند، حدود ۴۰۰۰۰ سال پیش منقرض شدند. اما سوال اینجاست که چرا؟

دلایل این اتفاق، سال‌هاست که مورد مناقشه دانشمندان است و فرضیه‌های مختلف در این‌باره می‌گویند که رقابت آن‌ها با انسان‌های مدرن اولیه باعث این انقراض شده است. اما حالا تحقیق جدیدی نشان می‌دهد که شاید این‌گونه نبوده باشد.

Krist Vaesen، استاد علوم زیستی از دانشگاه تکنولوژی آیندهوون هلند، در پاسخ به این پرسش که «آیا نئاندرتال‌ها توسط ما انسان‌ها از بین رفته‌اند؟» می‌گوید: «نه، مطالعه ما نشان می‌دهد که انقراض این گونه‌ها، صرفا به‌خاطر یک بدشانسی جمعیتی اتفاق افتاده است.»

انقراض نئاندرتال ها

Vaesen و تیمش، در تحقیق خود، دست به شبیه‌سازی جمعیتی جوامع نئاندرتال با اندازه‌های مختلف ( از ۵۰ نفر تا ۱۰۰، ۵۰۰، ۱۰۰۰ و ۵۰۰۰ نفر) زدند و در هیچ‌کدام از آن‌ها، فاکتور رقابت نئاندرتال‌ها با اجداد مستقیم انسان‌های امروزی را لحاظ نکردند. با این‌حال، آن‌ها در شبیه‌سازی‌های خودشان، سه عامل تاثیرگذار و مهم در کاهش جمعیت‌های کوچک را مدنظر قرار دادند.

این سه عامل، شامل درون‌زایی (Inbreeding)، اثر آللی (Allee effects) (یک پدیده بیولوژیکی که در آن، یک جمعیت کوچک، میانگین توانایی زیستی افراد گروه را کاهش می‌دهد) و اتفاقات تصادفی (نوسان‌های تصادفی در نسبت زادوولدها، مرگ‌ومیرها و جنسیت‌ها، که بقای گروه‌های کوچک‌تر را در وضعیت بدی قرار می‌دهد).

براساس مطالعه حاضر و شبیه‌سازی‌های صورت‌گرفته، این فاکتورها به‌تنهایی برای توضیح انقراض نئاندرتال‌ها در طول یک دوره ۱۰۰۰ ساله کافی بودند.

انقراض نئاندرتال ها

محققین در مقاله خود نوشته‌اند: نتایج ما این فرضیه را تایید می‌کند که از بین رفتن نئاندرتال‌ها ممکن است صرفا به‌خاطر فاکتورهای جمعیتی بوده باشد. نتایج ما با این سناریو که، جمعیت کوچکی از نئاندرتال‌ها برای هزاران سال دوام آورده‌اند و سپس به‌خاطر بدشانسی از بین رفته‌اند، سازگاری دارد.

یافته‌های این پژوهشکران، با در نظر گرفتن اینکه جمعیت گونه‌های انسانی قدیمی، بسیار کم بوده است، منطقی به نظر می‌رسد. حدس زده می‌شود نئاندرتال‌ها جمعیتی بین ۵۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ نفر داشته‌اند.

البته تیم تحقیق فکر می‌کنند که اجداد انسان‌های مدرن ممکن است در کمک کردن به این کاهش طبیعی و تصادفی جمعیت نئاندرتال‌ها نقشی ایفا کرده باشند؛ بطوریکه نقش آن‌ها، نه در رقابت بر سر منابع، بلکه در پراکنده‌سازی جنسی این گونه‌ها بوده است.

انقراض نئاندرتال ها

به عبارت دیگر، به‌خاطر آمیخته‌گری تولیدمثل (cross-breeding) بین اجداد انسان‌های مدرن و نئاندرتال‌ها، احتمالا نئاندرتال‌ها فرصت‌های کمتری برای حفظ جمعیت‌های کوچک، ضعیف‌شده و به‌لحاظ ژنتیکی حساس خود داشته‌اند.

محققین در مقاله خود نوشته‌اند: پراکنده شدن جمعیت‌های کوچکی از انسان‌های مدرن در بین جمعیت‌های کوچک نئاندرتال‌ها، باعث کاهش فرصت‌های تولیدمثل و مهاجرت برای نئاندرتال‌ها شده است؛ بطوریکه بعدا حضور انسان‌های مدرن در اوراسیا، این پروسه را تسریع کرده است.

یافته‌های مطالعه حاضر، در مجله PLOS One چاپ شده است.

نوشته آیا نئاندرتال‌ها به دست اجداد انسان‌های امروزی منقرض شده‌اند؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

تاثیرات مثبت دویدن بر افزایش طول عمر انسان

دویدن یکی از فعالیت‌های ورزشی رایگان است که بدون‌نیاز به هرگونه تجهیزات ویژه‌ای می‌تواند بسیار سودمند باشد. دویدن جزو محبوب‌ترین ورزش‌های دنیا به‌شمار می‌رود و این پدیده ابدا جای تعجب ندارد. تعداد دوندگان تفننی در کشور استرالیا طی سال‌های 2006 تا 2014 تقریبا 2 برابر شده است. اکنون بیش از 1.35 میلیون نفر استرالیایی (7.4 درصد جمعیت این کشور) برای تمرین و سرگرمی اقدام به دویدن می‌کنند.

نتایج مطالعه اخیرا انجام شده توسط وب‌سایت Sciencealert، امروز در نشریه British Journal of Sports Medicine منتشر شد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که دویدن می‌تواند سلامت شخص دونده را به میزان قابل‌توجهی بهبود بخشیده و ریسک مرگ در یک مقطع زمانی خاص را کاهش دهد. بعلاوه به منظور بهره‌مندی از فواید این فعالیت ورزشی، دویدن با سرعت بالا و برای مدت زمان طولانی ضروری نخواهد بود.

پژوهش گذشته نشان داد که دویدن در کاهش ریسک بروز چاقی، فشار خون بالا، کلسترول بالا، ناتوانی، دیابت تیپ 2، بیماری‌های قلبی و سرطان موثر است. بعلاوه دویدن به ارتقاء توان استقامتی هوازی، عملکرد قلب، تناسب اندام و تنظیم متابولیسم بدن کمک می‌کند. موارد مذکور، مولفه‌هایی مهم برای وضعیت سلامتی کلی بدن هستند. لذا باور داشتن به نقش مثبت دویدن در افزایش طول عمر افراد امری کاملا منطقی به‌نظر می‌رسد. اما شواهد علمی پیشین در این زمینه تا حدودی متناقض بوده‌اند.

پژوهش اخیر در واقع چکیده‌ای از نتایج 14 مطالعه مستقل است که به بررسی ارتباط میان دویدن یا قدم زدن با ریسک بروز کلیه عوامل منجر به مرگ، بیماری‌های قلبی و سرطان پرداخته‌اند. وب‌سایت Sciencealert در جریان مطالعات خود، نمونه‌ای شامل بیش از 230 هزار شرکت‌کننده را مورد ارزیابی قرار داد. 10 درصد این افراد دونده بودند. مطالعات به بررسی وضعیت سلامت شرکت‌کنندگان طی مدت 5.5 تا 35 سال پرداختند. در این مدت، 25951 نفر از شرکت‌کنندگان فوت کردند.

با گردآوری داده‌های به‌دست آمده از مطالعات روشن شد که طی دوره انجام پژوهش، ریسک بروز عوامل منجر به مرگ در افراد دونده نسبت به اشخاص غیر دونده حدودا 27 درصد کمتر بوده است. مشخصا دویدن با کاهش 30 درصدی ریسک مرگ بر اثر بیماری‌های قلبی و کاهش 23 درصدی خطر مرگ ناشی از سرطان مرتبط بود.

بیش‌تر دویدن لزوما بهتر نیست

پژوهش اخیر نشان می‌دهد که 50 دقیقه دویدن تنها برای یک‌بار در هفته، ریسک مرگ در یک مقطع زمانی خاص را کاهش خواهد داد. ظاهرا فواید دویدن با افزایش مدت زمان آن، افزایش یا کاهش پیدا نخواهد کرد. این موضوع برای آن‌دسته از افرادی که از زمان کافی برای انجام تمرینات ورزشی برخوردار نیستند؛ خبر خوشایندی به‌شمار می‌رود. البته این خبر نبایستی افراد علاقه‌مند به فعالیت‌های دویدنی سریع‌تر و طولانی‌تر را دلسرد کند؛ چرا که مطالعات نشان می‌دهند که دویدن شدید (به‌عنوان مثال هر روزه یا برای 4 ساعت در هفته) نیز برای سلامتی انسان مفید است.

همچنین دویدن با سرعت‌های بالا نیز لزوما به‌معنای افزایش فواید این فعالیت ورزشی نخواهد بود. محققان دریافتند که دویدن با سرعتی بین 8 تا 13 کیلومتر بر ساعت، فواید مشابهی را به‌همراه خواهد داشت. بنابراین دویدن با راحت‌ترین سرعت ممکن احتمالا بهترین گزینه برای ارتقاء سلامتی هر شخص محسوب می‌شود.

البته بایستی به‌خاطر داشت که دویدن همواره با مخاطراتی همراه است. دویدن می‌تواند موجب بروز صدمات بیش از حد شود. این صدمات در اثر اعمال فشارهای مکانیکی مکرر بر روی بافت‌ها و لحاظ نکردن زمان کافی برای بهبودی آن‌ها ایجاد می‌شوند. سابقه مصدومیت و افزایش مدت زمان فعالیت، ریسک بروز صدمات سنگین را افزایش می‌دهند.

اجتناب از دویدن روی سطوح ناهموار یا سخت، پوشیدن کفش مناسب و عدم افزایش ناگهانی سرعت و مدت زمان دویدن می‌تواند ریسک بروز صدمات شدید را به حداقل برساند. ریسک مرگ ناگهانی حین انجام تمرینات ورزشی همواره وجود دارد؛ اما چنین پدیده‌ای به‌ندرت رخ خواهد داد. مهم‌تر این‌که مطالعه اخیر نشان می‌دهد که مزایای کلی دویدن در مقایسه با مخاطرات آن بسیار بیش‌تر است. دویدن با سرعت پایین‌تر و برای مدت زمان کوتاه‌تر، مخاطرات این فعالیت را بیش از پیش کاهش خواهد داد.

نکاتی برای افراد مبتدی

دویدن را با سرعت آرام آغاز نموده و سرعت و مدت زمان آن‌را تدریجا و به‌صورت هفتگی افزایش دهید. هدف خود را بر مبنای 50 دقیقه (یا بیش‌تر) دویدن در هر هفته تنظیم نمایید. همچنین با سرعت آسوده بدوید. در اجرای فعالیت، ثابت‌قدم باشید؛ اما اجازه ندهید که انرژی شما تخلیه شود. دویدن در یک نوبت یا انجام پاره‌وقت آن در چند روز هفته، فواید مشابهی را به‌همراه خواهد داشت.

چنان‌چه به دویدن انفرادی علاقه ندارید؛ در این‌صورت به یک گروه دونده ملحق شده یا در رویدادهای سازمان‌دهی شده نظیر parkrun مشارکت نمایید. دویدن در یک گروه می‌تواند انگیزه شما را افزایش داده و یک تجربه اجتماعی سرگرم‌کننده را رقم بزند. در ابتدای امر، دویدن احتمالا کاری دشوار به‌نظر می‌رسد؛ اما در ادامه احتمالا چندان مشقت‌بار نخواهد بود.

آقای Zeljko Pedisic؛ استادیار دانشگاه ویکتوریا می‌گوید: “چنان‌چه به دویدن علاقه ندارید؛ در این‌صورت مجبور به انجام آن نبوده و می‌توانید از میان بیش از 800 فعالیت ورزشی جالب، یکی را انتخاب کنید. فواید بسیاری از ورزش‌های دیگر (از قبیل شنا، تنیس، دوچرخه‌سواری و ایروبیک) تا حدود زیادی مشابه دویدن خواهد بود.”

متن مقاله فوق از وب‌سایت The Conversation دریافت و بازنشر شده است.

 

نوشته تاثیرات مثبت دویدن بر افزایش طول عمر انسان اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

تاثیرات مثبت دویدن بر افزایش طول عمر انسان

دویدن یکی از فعالیت‌های ورزشی رایگان است که بدون‌نیاز به هرگونه تجهیزات ویژه‌ای می‌تواند بسیار سودمند باشد. دویدن جزو محبوب‌ترین ورزش‌های دنیا به‌شمار می‌رود و این پدیده ابدا جای تعجب ندارد. تعداد دوندگان تفننی در کشور استرالیا طی سال‌های 2006 تا 2014 تقریبا 2 برابر شده است. اکنون بیش از 1.35 میلیون نفر استرالیایی (7.4 درصد جمعیت این کشور) برای تمرین و سرگرمی اقدام به دویدن می‌کنند.

نتایج مطالعه اخیرا انجام شده توسط وب‌سایت Sciencealert، امروز در نشریه British Journal of Sports Medicine منتشر شد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که دویدن می‌تواند سلامت شخص دونده را به میزان قابل‌توجهی بهبود بخشیده و ریسک مرگ در یک مقطع زمانی خاص را کاهش دهد. بعلاوه به منظور بهره‌مندی از فواید این فعالیت ورزشی، دویدن با سرعت بالا و برای مدت زمان طولانی ضروری نخواهد بود.

پژوهش گذشته نشان داد که دویدن در کاهش ریسک بروز چاقی، فشار خون بالا، کلسترول بالا، ناتوانی، دیابت تیپ 2، بیماری‌های قلبی و سرطان موثر است. بعلاوه دویدن به ارتقاء توان استقامتی هوازی، عملکرد قلب، تناسب اندام و تنظیم متابولیسم بدن کمک می‌کند. موارد مذکور، مولفه‌هایی مهم برای وضعیت سلامتی کلی بدن هستند. لذا باور داشتن به نقش مثبت دویدن در افزایش طول عمر افراد امری کاملا منطقی به‌نظر می‌رسد. اما شواهد علمی پیشین در این زمینه تا حدودی متناقض بوده‌اند.

پژوهش اخیر در واقع چکیده‌ای از نتایج 14 مطالعه مستقل است که به بررسی ارتباط میان دویدن یا قدم زدن با ریسک بروز کلیه عوامل منجر به مرگ، بیماری‌های قلبی و سرطان پرداخته‌اند. وب‌سایت Sciencealert در جریان مطالعات خود، نمونه‌ای شامل بیش از 230 هزار شرکت‌کننده را مورد ارزیابی قرار داد. 10 درصد این افراد دونده بودند. مطالعات به بررسی وضعیت سلامت شرکت‌کنندگان طی مدت 5.5 تا 35 سال پرداختند. در این مدت، 25951 نفر از شرکت‌کنندگان فوت کردند.

با گردآوری داده‌های به‌دست آمده از مطالعات روشن شد که طی دوره انجام پژوهش، ریسک بروز عوامل منجر به مرگ در افراد دونده نسبت به اشخاص غیر دونده حدودا 27 درصد کمتر بوده است. مشخصا دویدن با کاهش 30 درصدی ریسک مرگ بر اثر بیماری‌های قلبی و کاهش 23 درصدی خطر مرگ ناشی از سرطان مرتبط بود.

بیش‌تر دویدن لزوما بهتر نیست

پژوهش اخیر نشان می‌دهد که 50 دقیقه دویدن تنها برای یک‌بار در هفته، ریسک مرگ در یک مقطع زمانی خاص را کاهش خواهد داد. ظاهرا فواید دویدن با افزایش مدت زمان آن، افزایش یا کاهش پیدا نخواهد کرد. این موضوع برای آن‌دسته از افرادی که از زمان کافی برای انجام تمرینات ورزشی برخوردار نیستند؛ خبر خوشایندی به‌شمار می‌رود. البته این خبر نبایستی افراد علاقه‌مند به فعالیت‌های دویدنی سریع‌تر و طولانی‌تر را دلسرد کند؛ چرا که مطالعات نشان می‌دهند که دویدن شدید (به‌عنوان مثال هر روزه یا برای 4 ساعت در هفته) نیز برای سلامتی انسان مفید است.

همچنین دویدن با سرعت‌های بالا نیز لزوما به‌معنای افزایش فواید این فعالیت ورزشی نخواهد بود. محققان دریافتند که دویدن با سرعتی بین 8 تا 13 کیلومتر بر ساعت، فواید مشابهی را به‌همراه خواهد داشت. بنابراین دویدن با راحت‌ترین سرعت ممکن احتمالا بهترین گزینه برای ارتقاء سلامتی هر شخص محسوب می‌شود.

البته بایستی به‌خاطر داشت که دویدن همواره با مخاطراتی همراه است. دویدن می‌تواند موجب بروز صدمات بیش از حد شود. این صدمات در اثر اعمال فشارهای مکانیکی مکرر بر روی بافت‌ها و لحاظ نکردن زمان کافی برای بهبودی آن‌ها ایجاد می‌شوند. سابقه مصدومیت و افزایش مدت زمان فعالیت، ریسک بروز صدمات سنگین را افزایش می‌دهند.

اجتناب از دویدن روی سطوح ناهموار یا سخت، پوشیدن کفش مناسب و عدم افزایش ناگهانی سرعت و مدت زمان دویدن می‌تواند ریسک بروز صدمات شدید را به حداقل برساند. ریسک مرگ ناگهانی حین انجام تمرینات ورزشی همواره وجود دارد؛ اما چنین پدیده‌ای به‌ندرت رخ خواهد داد. مهم‌تر این‌که مطالعه اخیر نشان می‌دهد که مزایای کلی دویدن در مقایسه با مخاطرات آن بسیار بیش‌تر است. دویدن با سرعت پایین‌تر و برای مدت زمان کوتاه‌تر، مخاطرات این فعالیت را بیش از پیش کاهش خواهد داد.

نکاتی برای افراد مبتدی

دویدن را با سرعت آرام آغاز نموده و سرعت و مدت زمان آن‌را تدریجا و به‌صورت هفتگی افزایش دهید. هدف خود را بر مبنای 50 دقیقه (یا بیش‌تر) دویدن در هر هفته تنظیم نمایید. همچنین با سرعت آسوده بدوید. در اجرای فعالیت، ثابت‌قدم باشید؛ اما اجازه ندهید که انرژی شما تخلیه شود. دویدن در یک نوبت یا انجام پاره‌وقت آن در چند روز هفته، فواید مشابهی را به‌همراه خواهد داشت.

چنان‌چه به دویدن انفرادی علاقه ندارید؛ در این‌صورت به یک گروه دونده ملحق شده یا در رویدادهای سازمان‌دهی شده نظیر parkrun مشارکت نمایید. دویدن در یک گروه می‌تواند انگیزه شما را افزایش داده و یک تجربه اجتماعی سرگرم‌کننده را رقم بزند. در ابتدای امر، دویدن احتمالا کاری دشوار به‌نظر می‌رسد؛ اما در ادامه احتمالا چندان مشقت‌بار نخواهد بود.

آقای Zeljko Pedisic؛ استادیار دانشگاه ویکتوریا می‌گوید: “چنان‌چه به دویدن علاقه ندارید؛ در این‌صورت مجبور به انجام آن نبوده و می‌توانید از میان بیش از 800 فعالیت ورزشی جالب، یکی را انتخاب کنید. فواید بسیاری از ورزش‌های دیگر (از قبیل شنا، تنیس، دوچرخه‌سواری و ایروبیک) تا حدود زیادی مشابه دویدن خواهد بود.”

متن مقاله فوق از وب‌سایت The Conversation دریافت و بازنشر شده است.

 

نوشته تاثیرات مثبت دویدن بر افزایش طول عمر انسان اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

آیا مردم در گذشته تنها تا ۳۰ سالگی عمر می‌کردند؟

کافی است در جمعی از افراد در مورد طول عمر انسان و امید به زندگی شروع به صبحت کنید و احتمالا یکی به شما خواهد گفت اجداد ما به ندرت به سی سالگی می‌رسیدند (البته مطمئنا در ایران اینطور نیست چون حتما به شما می‌گویند قدیمی‌ها به خاطر خوردن روغن درجه یک کرمانشاهی صد سال عمر می‌کردند و جوانان امروزی به خاطر خوردن روغن نباتی در سی سالگی سکته می‌کنند و می‌میرند!).

بگذریم، انسان‌های اولیه قطعا به خاطر شکار شدن توسط دندان خنجری به سی سالگی نمی‌رسیدند (هر چند نظریه‌های فعلی، انسان‌ها را علت انقراض این دندان خنجری‌ها می‌داند!) و انسان‌های چند قرن اخیر نیز به خاطر طاعون، گرسنگی، جنگ و یا دیگر بیماری‌ها سی‌امین بهار زندگی را مشاهده نمی‌کردند. اما واقعا میزان امید به زندگی تا این حد پایین بود؟

جواب مشخص است: نه! تمام آمار‌های مربوط به امید به زندگی، یک تصویر حقیقی از واقعیت را به نمایش نمی‌گذارند بلکه بیشتر صحبت از میانگین‌هاست. اگر سن تمام افراد فوت شده را یادداشت نمایید، سپس تمامی اعداد را با یکدیگر جمع بزنید و بر تعداد افراد تقسیم نمایید، عددی به دست می‌آید که میانگین امید به زندگی آن افراد است. یعنی هر شخصی در آن گروه به طور میانگین تا آن سن عمر خواهد کرد. اما آمار می‌تواند گمراه کننده باشد؛ چرا؟

در این آمار، میزان مرگ و میر نوزادان حساب نمی‌شود. به این معنا که کلیه نوزادانی که قبل از رسیدن به اولین سال تولدشان فوت شوند، در این آمار منظور نمی‌شوند. میزان مرگ و میر کودکان، یک معضل بزرگ برای نسل‌های پیشین محسوب می‌شد و همچنان نیز به یک عامل بازدارنده موثر در رشد جمعیت ملت‌های در حال توسعه به حساب می‌آید.

از لحاظ تاریخی، بسیاری از کودکان به علت ابتلا به بیماری‌هایی مانند آبله، قبل از رسیدن به سن یک‌سالگی، جان خود را از دست می‌دادند و از طرف دیگر در کشور‌های در‌حال توسعه، همچنان اغلب کودکان به علت نوشیدن آب‌های آلوده و دچار شدن به بیماری‌های مرتبط به آن مانند وبا، می‌میرند. پس اگر شما میزان بالای نرخ مرگ ‌و میر کودکان را برای محاسبه امید به زندگی در اجتماعی اضافه کنید، عدد امید به زندگی آن گروه به طرز معناداری پایین می‌آید.

برای مثال شما میزان امید به زندگی گروهی ۱۲ نفره را محاسبه کنید که شش نفر آنها در سن هفتادسالگی و شش نفر آنها در یک‌سالگی فوت شده‌‌اند. حاصل ۳۵.۵ سال خواهد شد که میانگین سن امید به زندگی این افراد خواهد بود. همانطور که سن این افراد را مشاهده می‌کنیم، نیمی از آنها تا سال‌های طلایی خود عمر کرده‌اند و نیمی از آنها در نوزادی مرده‌اند. به مانند این مثال، بسیاری از میانگین‌های امید به زندگی، نماد واقعی از سن افراد آن جامعه را به نمایش نمی‌گذارد.

واقعیت بسیار متفاوت‌تر است. در حقیقت اگر شما بیش از سن یک‌سالگی زنده بمانید، شانس بسیار خوبی دارید که به راحتی تا هفتاد و هشتاد سالگی و حتی بیشتر هم زندگی کنید. به عنوان مثال طی ۱۵۰ سال گذشته در ایالات متحده، طول عمر افراد به لطف بهبود شرایط بهداشتی و پزشکی از حدود ۳۵ – ۴۰ سال به حدود ۸۰ سال افزایش یافته است (میزان طول عمر افراد برای ایران طبق آمار جهانی سال ۲۰۱۵، ۷۵.۵ سال بود و کشور ژاپن با ۸۳.۷ سال بالاترین طول عمر را دارند).

نوشته آیا مردم در گذشته تنها تا ۳۰ سالگی عمر می‌کردند؟ اولین بار در پدیدار شد.

تحقیقات جدید نشان می‌دهند که صحبت کردن با ربات‌ها، می‌تواند منجر به افزایش رضایت شما از زندگی‌تان شود

تحقیقات جدید نشان می‌دهند که صحبت کردن با ربات‌ها، می‌تواند منجر به افزایش رضایت شما از زندگی‌تان شود

در روزگار حاضر، ربات‌ها روزبه‌روز در حال پیشرفت هستند. هدف اصلی از ساخت ربات، کمک به انسان‌ها است. به‌عنوان مثال آنها می‌توانند در ارسال غذا و حتی مرتب نمودن لباس‌ها به ما کمک کنند. محققان همچنین در حال کار بر روی ربات‌هایی هستند که توانایی انتقال و یا ایجاد احساسات را برای بشر دارند.

محققان دانشگاه NorthWestern می‌خواهند ربات‌هایی را طراحی کنند که در مواقع نیاز به احساس، به افراد یاری برسانند. به نظر آنها، وجود یک ربات با این ویژگی برای هر شخصی ضروری است. ناگفته نماند که ایجاد رابطه با ربات، هدف بعدی محققین است!

بله درست متوجه شدید. در نتایج مطالعه‌ای که اخیرا انجام شده، دانشمندان قصد ایجاد الگوریتم‌هایی برای تماس آنلاین در سایت‌های مخصوص را دارند. آنها از مخاطبان خواستند که تجربه‌های مثبت خود را با Travis (ربات 11 اینچی) درمیان بگذارند. Travis در مقابل، به‌تناسب رفتار آنها واکنش نشان می‌داد.

پس‌ازآن، مخاطبان خود را به Travis معرفی کرده و از ویژگی‌های بارز خود برای او صحبت کردند. بعد از این مرحله، Travis افراد مناسب و نامناسب برای دوستی و حتی ازدواج را شناسایی کرد.

سرانجام محققین قصد داشتند تا از تغییر رفتار انسان‌ها در برابر ربات مطلع شوند. نتیجه دیگر این مشاهده این بود که دانشمندان دریافتند انسان‌ها گاهی برای تسلی و دلداری همنوعان خود، به‌مانند این ربات، احساسات خود را کاملا به کار می‌گیرند.


این رابطه متقابل بین انسان و ربات، شاید موضوع جدیدی به نظر برسد اما نتیجه سال‌ها تحقیق و تلاش بوده است. در سال 1966 دانشمند دانشگاه ام‌آی‌تی، جوزف وزنبام، نخستین بار چت‌باتی به نام ELIZA معرفی نمود که می‌توانست به‌عنوان یک روانشناس، با ارائه راهکارهایی به درمان بیماران بپردازد.

به‌تازگی در اروپا، بحثی به راه افتاده که قوانین خاص و حتی امکان برقراری رابطه جنسی با انسان‌ها را از حقوق ربات‌ها می‌خواند. البته کمپینی هم برای مقابله با این موضوع به راه افتاده است.

مطالعه رفتار متقابل انسان و ربات می‌تواند باعث بهبود کارایی ربات‌ها برای به عهده گرفتن امور مانند انجام درخواست‌های مشتریان شود. البته بعید به نظر می‌رسد که انسان‌ها تمایلی به برقراری رابطه با ربات‌ها در موقع کشمکش‌های احساسی داشته باشند. شاید در آینده نزدیک، شاهد حضور ربات‌ها در زندگی روزمره خود باشیم.

باید در نظر داشته باشیم که بسیاری از افراد، صحبت و درد دل کردن با حیوان خانگی خود را حتی به صمیمی‌ترین دوست خود ترجیح می‌دهند. بنابراین می‌توان انتظار هر اتفاقی را در آینده داشت.

نوشته تحقیقات جدید نشان می‌دهند که صحبت کردن با ربات‌ها، می‌تواند منجر به افزایش رضایت شما از زندگی‌تان شود اولین بار در پدیدار شد.

تحقیقات جدید نشان می‌دهند که صحبت کردن با ربات‌ها، می‌تواند منجر به افزایش رضایت شما از زندگی‌تان شود

تحقیقات جدید نشان می‌دهند که صحبت کردن با ربات‌ها، می‌تواند منجر به افزایش رضایت شما از زندگی‌تان شود

در روزگار حاضر، ربات‌ها روزبه‌روز در حال پیشرفت هستند. هدف اصلی از ساخت ربات، کمک به انسان‌ها است. به‌عنوان مثال آنها می‌توانند در ارسال غذا و حتی مرتب نمودن لباس‌ها به ما کمک کنند. محققان همچنین در حال کار بر روی ربات‌هایی هستند که توانایی انتقال و یا ایجاد احساسات را برای بشر دارند.

محققان دانشگاه NorthWestern می‌خواهند ربات‌هایی را طراحی کنند که در مواقع نیاز به احساس، به افراد یاری برسانند. به نظر آنها، وجود یک ربات با این ویژگی برای هر شخصی ضروری است. ناگفته نماند که ایجاد رابطه با ربات، هدف بعدی محققین است!

بله درست متوجه شدید. در نتایج مطالعه‌ای که اخیرا انجام شده، دانشمندان قصد ایجاد الگوریتم‌هایی برای تماس آنلاین در سایت‌های مخصوص را دارند. آنها از مخاطبان خواستند که تجربه‌های مثبت خود را با Travis (ربات 11 اینچی) درمیان بگذارند. Travis در مقابل، به‌تناسب رفتار آنها واکنش نشان می‌داد.

پس‌ازآن، مخاطبان خود را به Travis معرفی کرده و از ویژگی‌های بارز خود برای او صحبت کردند. بعد از این مرحله، Travis افراد مناسب و نامناسب برای دوستی و حتی ازدواج را شناسایی کرد.

سرانجام محققین قصد داشتند تا از تغییر رفتار انسان‌ها در برابر ربات مطلع شوند. نتیجه دیگر این مشاهده این بود که دانشمندان دریافتند انسان‌ها گاهی برای تسلی و دلداری همنوعان خود، به‌مانند این ربات، احساسات خود را کاملا به کار می‌گیرند.


این رابطه متقابل بین انسان و ربات، شاید موضوع جدیدی به نظر برسد اما نتیجه سال‌ها تحقیق و تلاش بوده است. در سال 1966 دانشمند دانشگاه ام‌آی‌تی، جوزف وزنبام، نخستین بار چت‌باتی به نام ELIZA معرفی نمود که می‌توانست به‌عنوان یک روانشناس، با ارائه راهکارهایی به درمان بیماران بپردازد.

به‌تازگی در اروپا، بحثی به راه افتاده که قوانین خاص و حتی امکان برقراری رابطه جنسی با انسان‌ها را از حقوق ربات‌ها می‌خواند. البته کمپینی هم برای مقابله با این موضوع به راه افتاده است.

مطالعه رفتار متقابل انسان و ربات می‌تواند باعث بهبود کارایی ربات‌ها برای به عهده گرفتن امور مانند انجام درخواست‌های مشتریان شود. البته بعید به نظر می‌رسد که انسان‌ها تمایلی به برقراری رابطه با ربات‌ها در موقع کشمکش‌های احساسی داشته باشند. شاید در آینده نزدیک، شاهد حضور ربات‌ها در زندگی روزمره خود باشیم.

باید در نظر داشته باشیم که بسیاری از افراد، صحبت و درد دل کردن با حیوان خانگی خود را حتی به صمیمی‌ترین دوست خود ترجیح می‌دهند. بنابراین می‌توان انتظار هر اتفاقی را در آینده داشت.

نوشته تحقیقات جدید نشان می‌دهند که صحبت کردن با ربات‌ها، می‌تواند منجر به افزایش رضایت شما از زندگی‌تان شود اولین بار در پدیدار شد.

دانشمندان معتقدند دید پیرامونی انسان احتمالا یک توهم بصری است

به چشمان خود اعتماد نکنیدبر طبق یک تحقیق جدید، چیزی که شما از طریق گوشه چشم خود می بینید می تواند چیزی بیش از یک توهم بصری که توسط مغز ایجاد شده نباشد.

گویا آی تی – دانشمندان نشان داده اند که در برخی از موقعیت ها مغز ما جاهای خالی در دید پیرامونی ما را پر می کند، به طوری که ما را فریب می دهد تا فکر کنیم که همان میزان اطلاعات بصری را که از مرکز دید خود دریافت می کنیم همان میزان اطلاعات را نیز از لبه های دید خود دریافت می کنیم.
برای درک این موضوع پژوهشگران دانشگاه هایی در هلند و بریتانیا آزمایشی را تدارک دیدند تا بررسی کنند که آیا دید پیرامونی یکی از توهمات بصری متعددی است که می تواند در ذهن ما تداوم داشته باشد.

به گفته مارت اوتن یکی از اعضای گروه پژوهشی از دانشگاه آمستردام هلند، ” یافته های ما نشان می دهد که تحت شرایط مناسب قسمت اعظم پیرامون ما می تواند به یک توهم بصری تبدیل شود. به نظر می رسد که این پدیده شامل ویژگی های بصری اساسی بسیاری باشد که حاکی از آن است که این ” پر کردن” یک سازوکار ادراکی کلی و بنیادین است.”
این پژوهشگران یک سری از تصاویر را به ۲۰ داوطلب نشان دادند. در هر کدام یک تصویر در مرکز وجود داشت که به تدریج با یک تصویر دیگر ادغام می شد در صورتی که از طرف لبه ها محو می شد.
از شرکت کنندگان در این تحقیق خواسته شد تا هر وقت فکر کردند که تفاوت بین دو قسمت از تصویر کلی مشابه است یکبار دکمه ماوس را کلیک کنند – یعنی وقتی که تصویر مرکزی با تصویر پیرامون هماهنگ شد.
این تست نشان داد که داوطلبان برخی مواقع به اشتباه قبل از هماهنگ شدن تصاویر، یک تصویر متحد را گزارش می کردند. چنان که گویی مغز فقدان جزئیات در تصویر دوم را جبران می کرد تا هماهنگی ایجاد کند.

اوتن می گوید، ” شاید در مواقعی که محرک فیزیکی به اندازه کافی غنی نباشد، مغز ما چیزی را که می بینیم را پر می کند. ”
در طول این تحقیق، در شکل، جهت، روشنایی، سایه و حرکت تصاویر تغییر ایجاد شد، اما به نظر می رسد که این تغییرات هیچ تاثیری بر توهم بصری نداشته اند.
وقتی که تصاویر مرکزی و پیرامون تفاوت چشم گیرتری داشتند یک تغییر ایجاد شد، اگرچه در این موارد توهم کمتری اتفاق می افتاد و وقتی هم اتفاق می افتاد پدیدار شدن آن زمان بیشتری طول می کشید.

در این پژوهش فقط ۲۰ نفر مورد آزمایش قرار گرفتند، در نتیجه ما به تحقیقات بیشتری نیاز داریم تا درک کامل تری درباره این موضوع بدست بیاوریم. اما همین تحقیق نیز مسیرهای پژوهشی جالب جدیدی پیش روی ما قرار داد. شما نیز می توانید تاثیر توهم را بر روی خودتان تست کنید.
در واقع، این توهمات بصری رایج تر از آن چیزی هستند که شما تصور می کنید. توهم شبکه چشمک زن را در نظر بگیرید، در آن تصویری نشان داده می شود که دارای ۱۲ نقطه سیاه است – مغز شما اجازه نمی دهد که همه آن نقطه ها را به صورت یکجا و همزمان ببینید.
این به این دلیل است که یک عصب بیشتر تحریک شده و تمرکز می کند، به طوری که بر روی نقطه های پیرامون کمتر تمرکز صورت می گیرد. بدین ترتیب، مغز تلاش می کند تا اطلاعات بصری بیشتری را از اولین عصب بدست بیاورد، حتی اگر نقطه های دیگر محو شوند.

دانشمندان معتقدند دید پیرامونی انسان احتمالا یک توهم بصری است

به چشمان خود اعتماد نکنیدبر طبق یک تحقیق جدید، چیزی که شما از طریق گوشه چشم خود می بینید می تواند چیزی بیش از یک توهم بصری که توسط مغز ایجاد شده نباشد.

گویا آی تی – دانشمندان نشان داده اند که در برخی از موقعیت ها مغز ما جاهای خالی در دید پیرامونی ما را پر می کند، به طوری که ما را فریب می دهد تا فکر کنیم که همان میزان اطلاعات بصری را که از مرکز دید خود دریافت می کنیم همان میزان اطلاعات را نیز از لبه های دید خود دریافت می کنیم.
برای درک این موضوع پژوهشگران دانشگاه هایی در هلند و بریتانیا آزمایشی را تدارک دیدند تا بررسی کنند که آیا دید پیرامونی یکی از توهمات بصری متعددی است که می تواند در ذهن ما تداوم داشته باشد.

به گفته مارت اوتن یکی از اعضای گروه پژوهشی از دانشگاه آمستردام هلند، ” یافته های ما نشان می دهد که تحت شرایط مناسب قسمت اعظم پیرامون ما می تواند به یک توهم بصری تبدیل شود. به نظر می رسد که این پدیده شامل ویژگی های بصری اساسی بسیاری باشد که حاکی از آن است که این ” پر کردن” یک سازوکار ادراکی کلی و بنیادین است.”
این پژوهشگران یک سری از تصاویر را به ۲۰ داوطلب نشان دادند. در هر کدام یک تصویر در مرکز وجود داشت که به تدریج با یک تصویر دیگر ادغام می شد در صورتی که از طرف لبه ها محو می شد.
از شرکت کنندگان در این تحقیق خواسته شد تا هر وقت فکر کردند که تفاوت بین دو قسمت از تصویر کلی مشابه است یکبار دکمه ماوس را کلیک کنند – یعنی وقتی که تصویر مرکزی با تصویر پیرامون هماهنگ شد.
این تست نشان داد که داوطلبان برخی مواقع به اشتباه قبل از هماهنگ شدن تصاویر، یک تصویر متحد را گزارش می کردند. چنان که گویی مغز فقدان جزئیات در تصویر دوم را جبران می کرد تا هماهنگی ایجاد کند.

اوتن می گوید، ” شاید در مواقعی که محرک فیزیکی به اندازه کافی غنی نباشد، مغز ما چیزی را که می بینیم را پر می کند. ”
در طول این تحقیق، در شکل، جهت، روشنایی، سایه و حرکت تصاویر تغییر ایجاد شد، اما به نظر می رسد که این تغییرات هیچ تاثیری بر توهم بصری نداشته اند.
وقتی که تصاویر مرکزی و پیرامون تفاوت چشم گیرتری داشتند یک تغییر ایجاد شد، اگرچه در این موارد توهم کمتری اتفاق می افتاد و وقتی هم اتفاق می افتاد پدیدار شدن آن زمان بیشتری طول می کشید.

در این پژوهش فقط ۲۰ نفر مورد آزمایش قرار گرفتند، در نتیجه ما به تحقیقات بیشتری نیاز داریم تا درک کامل تری درباره این موضوع بدست بیاوریم. اما همین تحقیق نیز مسیرهای پژوهشی جالب جدیدی پیش روی ما قرار داد. شما نیز می توانید تاثیر توهم را بر روی خودتان تست کنید.
در واقع، این توهمات بصری رایج تر از آن چیزی هستند که شما تصور می کنید. توهم شبکه چشمک زن را در نظر بگیرید، در آن تصویری نشان داده می شود که دارای ۱۲ نقطه سیاه است – مغز شما اجازه نمی دهد که همه آن نقطه ها را به صورت یکجا و همزمان ببینید.
این به این دلیل است که یک عصب بیشتر تحریک شده و تمرکز می کند، به طوری که بر روی نقطه های پیرامون کمتر تمرکز صورت می گیرد. بدین ترتیب، مغز تلاش می کند تا اطلاعات بصری بیشتری را از اولین عصب بدست بیاورد، حتی اگر نقطه های دیگر محو شوند.

۷ روشی که تلفن‌های هوشمند برای دگرگونی زندگی انسان‌ها در پیش گرفته‌اند

۷ روشی که تلفن‌های هوشمند برای دگرگونی زندگی انسان‌ها در پیش گرفته‌اند

زندگی روزمره انسان‌ها با وجود تلفن‌های هوشمند، دیگر یکنواخت نیست. درک این موضوع کاملا آسان است. آمدن شبکه‌های اجتماعی مختلف، پیشرفت روزافزون اپلیکیشن‌ها، معرفی دوربین‌های فوق‌العاده روی گجت‌ها و انقلاب دیوایس‌ها و اینترنت طی چندین سال گذشته، همگی باعث تغییر عادت‌های انسان‌ها شده است. در این مطلب می‌خواهیم ۷ روشی که تلفن‌های هوشمند برای دگرگونی زندگی انسان‌ها در پیش گرفته‌اند را بررسی کنیم.

۱- سلفی‌های نامحدود

با پیشرفت دوربین تلفن‌های هوشمند، گرفتن سلفی به یک پدیده طبیعی بین کاربران تبدیل شده است. از افراد مشهور گرفته تا کاربران عادی، همه افراد در مکان‌های زیبا و یا هرجایی که فکرش را بکنید، اقدام به گرفتن سلفی و به اشتراک گذاری آن با دیگران در شبکه‌های اجتماعی می‌کنند. تلفن‌های هوشمند، بهترین گزینه در این زمینه هستند. چرا که حمل و نقل آنها بسیار آسان بوده و تولید کنندگان نیز روز به روز، کیفیت دوربین آنها را افزایش می‌دهند. پس گرفتن عکس‌های سلفی و به اشتراک گذاری آنها، تنها چند ثانیه به طول می‌انجامد.

۲- سندروم جاسوسی!

تلفن‌های هوشمند به ما اجازه داده‌اند تا به وسیله آنها، به زندگی دیگران نفوذ کنیم و می‌توان آنها را به نوعی ابزار جاسوسی دانست! برخی زوج‌های جوان از شنود تماس‌های خود توسط نرم‌افزار واتس‌اپ شکایت داشته‌اند و برخی دیگر نیز به اکانت‌های کاربران نفوذ کرده و و پیام‌های رد و بدل شده آنها را می‌خوانند. رمزهای عبور و اثر انگشت‌ها باعث تقویت ایمنی دیوایس‌ها می‌شود. چرا که تلفن‌های هوشمند امروزه به منبعی از اطلاعات شخصی مانند عکس‌ها، ایمیل‌ها و پیام‌ها تبدیل شد‌ه‌اند.

۳ – ارتباط سریع و پایدار

تلفن‌های هوشمند به محض ورود خود، سبک و روش ارتباط متنی (پیام کوتاه) را دگرگون کردند و در حال حاضر، شما می‌توانید به راحتی عکس، فیلم، موزیک و … را در کوتاه‌ترین زمان ممکن با دیگران به اشتراک بگذارید.

اگر با تایپ کردن نیز مشکل دارید، می‌توانید صحبت‌ها و احساسات خود را با استیکر و اموجی‌ها با طرف مقابل در میان بگذارید. حتی می‌توانید از ابزار صدا استفاده کنید و به جای تایپ کردن، صدای خود را ضبط کرده و سپس ارسال کنید.

۴- همه چیز در یک دیوایس!

تلفن‌های هوشمند، به دلیل وجود ابزار سرگرمی در آنها، بسیار پرفروش هستند. پس آنها نه تنها جایگزین ابزارهای سرگرمی شده‌اند، بلکه دوربین‌های قرار گرفته در آنها نیز باعث شده تا کاربران کمتر به سراغ خرید دوربین‌های عکاسی حرفه‌ای بروند. دسترسی به منابع فوق العاده موزیک تا به حال به این اندازه آسان نبوده و همچنین فروشگاه‌های نرم‌افزاری نیز با داشتن اپلیکیشن‌های فوق‌العاده، نیاز کاربران به تمامی چیزها را رفع می‌کنند.

۵- غیر ممکن است که گم شوید!

یکی از تغییرات مثبت تلفن‌های هوشمند در زندگی‌های امروزی را می‌توان وجود GPS و نقشه دانست. با این وجود، غیر ممکن است که گم شوید. حتی اگر به شبکه‌های اینترنت متصل نباشید، باز هم اپلیکیشن‌هایی وجود دارند که بدون دسترسی به اینترنت، می‌توانند به شما کمک کنند.

ترس از گم شدن وقتی به دنبال یک مکان ناشناخته در دوردست‌ها هستید، دیگر یک خواب و خیال است! شما به راحتی می‌توانید در مکان‌های جدید به گشت و گذار بپردازید، بدون اینکه ترسی بابت گم شدن داشته باشید.

۶- تنبلی خالص و مطلق!

تکنولوژی‌های جدید، به ما اجازه دسترسی راحت به تمامی اطلاعات را می‌دهند. در کنار سایت‌های جامعی مانند ویکی‌پدیا، سایت‌های بی‌شماری نیز وجود دارند که اطلاعات عمومی شما را بالا می‌برند. البته این امر باعث شده تا کاربران بد عادت شوند. ما دیگر به دنبال جواب سوالات در ذهن خود نمی‌گردیم و به سرعت به سراغ اینترنت و جستجو در آن می‌رویم. ما حتی دیگر اعتمادی به فکر و ذهن خود نداریم و از تلفن هوشمند خود برای رسیدن به پاسخ تمامی سوالات استفاده می‌کنیم.

۷- اعتیاد جدید و کاملا واقعی!

بر طبق تحقیقاتی که توسط Madam Figaro بر روی حدود دو هزار نفر صورت گرفته است، کاربران در طول روز، حدود ۲۲۱ بار به تلفن هوشمند خود نگاه کرده و تقریبا به طور میانگین، سه ساعت و شانزده دقیقه از آن استفاده می‌کنند. چیزی که این اتفاق را افتضاح‌تر می‌کند، این است که حدود ۴۰ درصد این افراد، بدون تلفن هوشمند، احساس گم‌شدن می‌کنند.

رفتار و شخصیت شما از زمانی که اقدام به خرید تلفن هوشمند کرده‌اید تا به حال، چه اندازه تغییر کرده است؟ آیا این تغییرات را مثبت می‌دانید یا منفی؟!

نوشته ۷ روشی که تلفن‌های هوشمند برای دگرگونی زندگی انسان‌ها در پیش گرفته‌اند اولین بار در - آی‌تی‌رسان پدیدار شد.