ساخت خورشید مصنوعی در چین؛ تبدیل هیدروژن به انرژی تجدیدپذیر

مطلب ساخت خورشید مصنوعی در چین؛ تبدیل هیدروژن به انرژی تجدیدپذیر برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

خورشید مصنوعی در چین ساخته شد. گفته شده که دمای این خورشید مصنوعی ۶ برابر هسته خورشید است. این خورشید توانایی تبدیل هیدروژن به انرژی تجدیدپذیر را دارد. به گزارش تکراتو، محققان چینی یک خورشید مصنوعی ساخته‌اند که دمای آن به ۱۰۰ میلیون درجه سانتیگراد می‌رسد و قادر است از هیدروژن، انرژی تجدیدپذیر ارزان تولید...

مطلب ساخت خورشید مصنوعی در چین؛ تبدیل هیدروژن به انرژی تجدیدپذیر برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

ضبط صدای خورشید در مریخ ؛ موسیقی ساخته شده از طلوع خورشید را بشنوید

مطلب ضبط صدای خورشید در مریخ ؛ موسیقی ساخته شده از طلوع خورشید را بشنوید برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

موسیقی ساخته شده از طلوع خورشید در مریخ را بشنوید و از آن لذت ببرید. محققان با استفاده از داده‌های آپورچونیتی موفق به ضبط صدای خورشید در مریخ شدند.  دانشمندان توانستند در ۵ هزارمین طلوع خورشید از زمان ارسال کاوشگر آپورچونیتی (Opportunity) به مریخ و با استفاده از تکنیک sonification یک موسیقی دو دقیقه‌ای از صدای...

مطلب ضبط صدای خورشید در مریخ ؛ موسیقی ساخته شده از طلوع خورشید را بشنوید برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

645x344-nasas-parker-solar-probe-breaks-record-for-closest-approach-to-sun-1540936207489 کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

در آوریل سال 1976، کاوشگر آلمانی‌ـ‌آمریکایی هلیوس 2، رکورد نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را به نام خود ثبت کرده بود. این کاوشگر موفق شده بود تا فاصله 26.55 میلیون مایلی (42.73 میلیون کیلومتری) خورشید خودش را نزدیک کند. اما در آخرین رو‌زهای ماه اکتبر (29 اکتبر) آژانس فضایی اعلام نمود که در ساعت 1:04 دقیقه بامداد کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا از این رکورد عبور کرده است.

31289592_1951498148224635_1062353975912693760_n کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

به علاوه کاوشگر هلیوس 2، در آن زمان رکورد سریع‌ترین سرعت نسبت به خورشید را نیز شکسته بود و سرعت 153454 مایل در ساعت (246960 کیلومتر در ساعت) را برجا گذاشته بود. از این لحاظ نیز انتظار می‌رود، کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا، موفق شود این رکورد سرعت را نیز بشکند. بالاترین سرعت نسبت به زمین فعلا در اختیار فضاپیمای Juno Jupiter ناسا است که در سال 2016، با ثبت سرعت 165000 مایل در ساعت (265000 کیلومتر در ساعت)  آن را به نام خود کرده بود.

با این حال به نظر می‌رسد که این رکورد‌ها در طی ماموریت 1.5 میلیارد دلاری کاوشگر پارکر ناسا جابه‌جا خواهد شد. این ماموریت مهم از روز 12 آگوست 2018، از پایگاه نیروی هوایی کیپ‌ کاناورال فلوریدا آغاز شده است. قرار است این فضاپیما در طی هفت سال آینده در بیش از 24 پرواز، به خورشید نزدیک شده و آن را مورد بررسی قرار دهد و در هر مرحله یک گام به آن نزدیک‌تر خواهد شد. طبق برنامه زمان‌بندی در سال 2025، آخرین پرواز آن انجام خواهد گرفت. که براساس کاوشگر پارکر به 3.83 میلیون مایلی (6.16 میلیون کیلومتری) از سطح خورشید خواهد رسید.

طبق گفته ناسا، قدرت گرانش وحشتناک خورشید، قادر است سرعت فضاپیما را به حدود 430000 مایل بر ساعت (690000 کیلومتر در ساعت) برساند. اولین پرواز‌ از این سری پروازها، تنها در بخش‌های کناری و حاشیه‌ای انجام می‌گیرد و به طور رسمی برنامه شناسایی از دیروز (31 اکتبر) آغاز شده است و شب 5 نوامبر نیز با حضیض خورشیدی (Perihelion) همراه خواهد شد.

اندی درایسمن، مدیر پروژه این ماموریت، از آزمایشگاه فیزیک کاربردی جان‌ هاپکینز لورال مریلند، در این رابطه گفت که کاوشگر خورشیدی پارکر حدود 80 روز پیش به سمت خورشید پرتاب شده است ولی ما اکنون در نزدیک‌ترین فاصله به خورشید در طول تاریخ بشر هستیم. این لحظه یک افتخار بزرگ برای تیم ماست. هر‌چند عملا برنامه از روز 31 اکتبر آغاز شده است.

4716627 کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

این فضاپیما دارای سپر‌های حرارتی از جنس کربن‌ـ‌کامپوزیت است تا خود را از پرتو‌های به شدت داغ خورشید حفاظت نماید. ابزار‌ها و حسگر‌های تعبیه شده در آن نیز طی این پرواز مورد بررسی و آزمایش قرار خواهند گرفت. مشاهدات نجومی پارکر به دانشمندان کمک خواهد کرد تا بهتر از قبل، ساختار، ترکیب و مکانیسم فعالیت خورشید را درک کنند.

این داده‌ها در دراز مدت امکان حل مسائل ناشناخته و راز‌های خورشید را برای محققان فراهم می‌آورند. برای مثال یکی از این اسرار، یافتن علت داغ‌تر بودن اتمسفر خورشید که به کورونا (Corona) مشهور است، نسبت به سطح خورشید است؟ یا سوالی دیگری که مدت‌ها است ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده، در مورد چگونگی شتاب‌گیری ذرات باد‌های سوزان خورشید و رساندن سرعت آنها به مقادیری مافوق تصور است.

نوشته کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

کشف شگفت‌انگیز اخترشناسان از سمت تاریک سیاره زهره

کشف شگفت‌انگیز اخترشناسان از سمت تاریک سیاره زهرهبا وجود آشفتگی و انبوه کربن دی‌اکسید جو سیاره زهره ، به نظر می‌رسد که این سیاره مکان مناسبی برای سفرهای فضایی در منظومه شمسی باشد. اما اگر چنین امکانی به وجود بیاید، حتما باید مطمئن شوید که قبل از ظهر به این سیاره‌ی جهنمی سفر می‌کنید!

دانشمندان مدت‌هاست به دنبال حل معمای جو سیاره‌ی زهره، دومین سیاره منظومه شمسی هستند. حال به نظر می‌رسد، با مشاهده بادهای فوق‌العاده شدیدی که نه‌تنها در امتداد خط استوا، بلکه تا قطب‌های این سیاره ادامه‌دارند، سرنخ‌هایی از چگونگی ایجاد موج گرانشی عظیم جو سیاره زهره در اختیار دانشمندان قرارگرفته است. بررسی‌های جدید اخترشناسان در مورد شب‌های مرموز سیاره‌ی زهره (نیمه‌ی تاریک سیاره که در برابر خورشید قرار دارد) به‌طور غیرمنتظره‌ای نشان می‌دهد که جو چرخشی زهره و بادهای قدرتمند این سیاره در تاریکی حتی از روز هم پر هرج‌ومرج تر و نامنظم‌تر هستند.

سیاره زهره دارای دوره چرخشی ۲۴۳ روزه است، اما جو سیاره هر چهار روز یک‌بار با سرعتی بیش از ۴۰۰ کیلومتر در ساعت به‌موازات خط استوای سیاره می‌چرخد. این بادها سرعتی بیش از ۸۰ کیلومتر دارند. به نظر می‌رسد، این بادها از نواحی استوایی گرفته‌ شده و در سراسر جو زهره گسترش‌ یافته‌اند. محققان همیشه از دادن توضیحی قانع‌کننده در مورد چگونگی امکان حفظ چنین سرعتی در لایه‌های فوقانی سیاره ناتوان بوده‌اند.

به گفته محققان، نور خورشید منعکس‌شده از ابرهای سیاره زهره، بادهای جوی را تحت تاثیر می‌گذارند. اتم‌ها و مولکول‌های جو زهره، به روش‌های مختلفی نور خورشید را جذب می‌کنند و اثر به خصوصی «اثر گلخانه‌ای» از خود به‌جای می‌گذارند.

دوره چرخشی سیاره زهره، معمایی است که دانشمندان هنوز قادر به توضیح دادن آن نشده‌اند

سیاره زهره به دلیل همین اثر گلخانه‌ای، گرم‌ترین سیاره منظومه شمسی محسوب می‌شود. نور خورشید پس از نفوذ در جو این سیاره و جذب شدن توسط سطح آن، به‌صورت گرما از سطح آن منعکس می‌شود. اما انبوه کربن دی‌اکسید جو زهره، این گرما را به دام انداخته و از رها شدن آن در فضای بیرونی جلوگیری می‌کند. این جذب اضافی گرما که اثر گلخانه‌ای نام دارد، میانگین گرمای زهره را بیش از هر سیاره دیگری حتی نسبت به عطارد (نزدیک‌ترین سیاره به خورشید) بالابرده است.

جورج پارلتا، اخترفیزیکدانی از آژانس پژوهش‌های هوافضای ژاپن (جاکسا)، می‌گوید:

این نخستین باری است که قادر بودیم، گردش جو نیمه‌ی شب سیاره‌ی زهره را به صورت کامل بررسی کنیم. در حالی که گردش جوی در روزهای سیاره به‌صورت کاملا جامعی بررسی شده بود، اما هنوز هم حقایق کشف نشده‌ی زیادی در مورد قسمت شب زهره وجود دارند.

سیاره زهره دارای دوره چرخشی ۲۴۳ روزه است، اما جو سیاره هر چهار روز یک‌ بار با سرعتی بیش از ۴۰۰ کیلومتر در ساعت به ‌موازات خط استوای سیاره می‌چرخد. این بادها سرعتی بیش از ۸۰ کیلومتر دارند. به نظر می‌رسد، این بادها از نواحی استوایی گرفته‌ شده و در سراسر جو زهر گسترش‌ یافته‌اند

سیاره زهره دارای دوره چرخشی ۲۴۳ روزه است، اما جو سیاره هر چهار روز یک‌ بار با سرعتی بیش از ۴۰۰ کیلومتر در ساعت به ‌موازات خط استوای سیاره می‌چرخد. این بادها سرعتی بیش از ۸۰ کیلومتر دارند. به نظر می‌رسد، این بادها از نواحی استوایی گرفته‌ شده و در سراسر جو زهر گسترش‌ یافته‌اند

محققان برای این مطالعه از ابزارهای نقشه‌برداری جوی و تصویربرداری طیفی نور مرئی و مادون‌قرمز (VIRTIS) فضاپیمای ونوس اکسپرس بهره برده‌اند که از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۵ اطلاعاتی از جو سیاره‌ی زهره جمع‌آوری کرده بود. جو دومین سیاره‌ی منظومه شمسی همواره تحت تأثیر بادهای بسیار شدید است که تا ۶۰ برابر سریع‌تر از سیاره ما هستند، این پدیده «چرخش‌های جوی فوق‌العاده» نام دارد.

پارلتا گفت:

ما با ردیابی نحوه حرکت ابرهای قسمت‌های فوقانی در روزهای زهره، چندین دهه را صرف مطالعه این بادهای فوق‌العاده چرخان کرده‌ایم و اکنون هم تصاویر واضح فرابنفش بسیاری در اختیار داریم. بااین‌وجود مدل‌های شبیه سازی شده، هنوز قادر به بازسازی چرخش‌های جوی فوق‌العاده زهره نیستیم که به وضوح نشان می‌دهد هنوز برخی توضیحات دیگر در این مورد وجود دارد که از دسترس ما خارج بوده‌اند.

انتشارات حرارتی پیش از این در نحوه حرکت جو در لایه‌های فوقانی تاثیر گذاشته بودند، اما آنچه در زیر این لایه‌ها رخ داده، هنوز برای دانشمندان ناشناخته بوده است. اما آن‌ها با استفاده از اطلاعات کاوشگر ونوس اکسپرس اطلاعات ارزشمندی در اختیار دارند.

پارلتا می‌گوید:

VIRTIS به ما این امکان را داد که برای نخستین بار این ابرها را به درستی مشاهده کنیم و متوجه نکاتی شویم که محققان پیش از این نتوانسته بودند، کشف کنند. نتایج مطالعه ما غیرمنتظره و شگفت‌آور بود.

مدل‌سازی کنونی از جو سیاره‌ی زهره نشان می‌دهد که چرخش‌های جوی فوق‌العاده این سیاره در هر دو حالت شب و روز به یک صورت رخ می‌دهد. اما اطلاعات جدید نشان می‌دهد که بادهای زهره، درواقع زمانی که ازنظر خورشید پنهان می‌شوند، پر هرج‌ومرج تر و نامنظم‌تر می‌شوند.

نور خورشید منعکس‌شده از ابرهای سیاره زهره، بادهای جوی را تحت تاثیر می‌گذارند. اتم‌ها و مولکول‌های جو زهره، بهروش‌های مختلفی نور خورشید را جذب می‌کنند و اثر به خصوصی «اثر گلخانه‌ای» از خود به‌جای می‌گذارند. سیاره زهره به دلیل همین اثر گلخانه‌ای، گرم‌ترین سیاره منظومه شمسی محسوب می‌شود

نور خورشید منعکس‌شده از ابرهای سیاره زهره، بادهای جوی را تحت تاثیر می‌گذارند. اتم‌ها و مولکول‌های جو زهره، بهروش‌های مختلفی نور خورشید را جذب می‌کنند و اثر به خصوصی «اثر گلخانه‌ای» از خود به‌جای می‌گذارند. سیاره زهره به دلیل همین اثر گلخانه‌ای، گرم‌ترین سیاره منظومه شمسی محسوب می‌شود

تحقیقات این محققان نشان می‌دهد که در نیمه‌ی تاریک زهره، ابرهای بزرگ‌تر، موج‌دار و نامنظم‌تری نسبت به نیمه‌ای که در سمت خورشید قابل رؤیت است دیده می‌شود. محققان گمان می‌کنند که این به دلیل پدیده‌ای به نام «امواج ثابت» است.

آگوستین سانچز لاواگا محققی از دانشگاه پالاس واسکو در اسپانیا و یکی از محققان این تیم تحقیقاتی گفت:

امواج ثابت در واقع چیزی هستند که به آن امواج گرانشی گفته می‌شود. به‌عبارت‌دیگر، امواجی که در جو پایین‌تر زهره پدید می‌آیند، کمتر در چرخش‌های این سیاره دیده می‌شوند.

این یافته‌ها بسیار مهم هستند، چراکه ما دانشمندان از چگونگی کارکرد جو زهره اطلاعی ندارند. درک گردش‌های جوی این سیاره، یکی از عناصر کلیدی برای حل معماهای این سیاره مرموز است

این امواج در نواحی شیب‌دار و  کوهستانی زهره متمرکز شده‌اند. این نشان می‌دهد که توپوگرافی (موقعیت مکانی) سیاره هم روی این نوع ابرها تاثیر می‌گذارد. این نخستین باری نیست که این امواج گرانشی در سیاره‌ی زهره مشاهده می‌شوند، اما اطلاعات جدید نشان می‌دهد که این پدیده صرفا محدود به نواحی مرتفع سیاره، همچون کوه‌ها نیستند. چنین امواج گرانشی در اتمسفر زمین هم وجود دارد که منجر به تلاطم‌های عظیم آب و هوایی می‌شوند. دانشمندان پیش از این هم امواج گرانشی جو سیاره زهره را مشاهده کرده بودند. ماموریت ونوس اکسپرس پیش از پایان ماموریت خود در سال ۲۰۱۴، بارها قادر به رصد این امواج بوده است.

کاوشگر آکاتسوکی ژاپن هم امواج گرانشی فوق را در دسامبر ۲۰۱۵ زمانی که به سیاره زهره رسید، مشاهده کرده بود؛ اما آکاتسوکی با توجه به از دست دادن موقعیت مداری خود در ۷ دسامبر ۲۰۱۵، از نقطه رصد این امواج خارج شد. این کاوشگر با بازگشت به موقعیت مداری سابق خود در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۶، بازهم قادر به مشاهده مجدد ساختارهای روشن امواج گرانشی جو سیاره زهره شد. بر اساس داده های کاوشگر ژاپنی، این موج گرانشی عظیم از قطب شمال زهره تا قطب جنوب این سیاره امتداد دارد.

در این مطالعه محققان نیمکره جنوبی زهره را مشاهده کردند که عموما نواحی کم ارتفاع را پوشش می‌داد. اما محققان می‌گویند که این امواج خیلی روی جابه جایی‌های جوی تاثیر نمی‌گذارند؛ اما این تاثیر هم به‌اندازه کافی قوی است. درواقع شواهد کمی از این تاثیرات در ابرهای پایین‌تر تا ارتفاع ۵۰ کیلومتری از سطح زهره وجود دارد. به همین دلیل است که محققان هنوز کاملا مطمئن نیستند. به نظر می‌رسد که محققان اکنون دیدگاه بهتری در مورد نیمه‌ی تاریک این سیاره دارند.

ریکاردو هوسو محققی از دانشگاه باسک در اسپانیا و یکی از محققان این تیم تحقیقاتی می‌گوید:

انتظار داشتیم که این امواج را در سطوح پایین‌تر پیدا کنیم، چراکه این امواج را در سطوح بالاتر دیده بودیم و فکر می‌کردیم که از سطح ابرها بالا می‌روند. نتایج یافته‌های ما قطعا غیرمنتظره بوده است. ما قصد داریم که مدل‌سازی‌های سیاره‌ی زهره را دوباره بررسی کنیم تا توضیحات بیشتری به دست بیاوریم.

.

منبع: .popularmechanics

 

مطلب کشف شگفت‌انگیز اخترشناسان از سمت تاریک سیاره زهره برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است

غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها ۱ میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، ۲۰ برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است.

به گفته توماس کرویر، محققی از دانشگاه مونستر در آلمان و آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور در کالیفرنیا: “مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است و هسته آن پیش از ابرگازی عظیم سحابی که خورشید را شکل داده، شکل‌گرفته است، چیزی که با مدل هسته پیوسته سیاره‌های غول‌پیکر سازگار است.”

حدود۴.۶ میلیارد سال پیش، منظومه شمسی از ابر عظیم گاز و گردوغباری شکل گرفت. ابتدا خورشید تشکیل شد و سپس سیارات منظومه شمسی بر اثر چرخش این ابر مواد شکل گرفتند. چرخش این ابر ادامه داشت، ابری که شامل هیدروژن، هلیم، سنگ و یخ بود. در حین چرخش این ابر از حالت کروی خارج شده و شکل دیسکی به خود گرفت. با ادامه چرخش سنگ‌های نزدیک خورشید به هم پیوستند و سیاره‌های درونی را تشکیل دادند. در نواحی دورتر یخ یا سنگ و فلز به هم پیوستند و سیاره‌های خارجی را شکل دادند.

کرویر و همکارانش می‌گویند، فرضیه‌های ما نشان می‌دهد که این سیاره در اوایل شکل‌گیری منظومه شمسی شکل گرفت، اما سن دقیق آن همچون یک راز باقی‌مانده بود. محققان زمان شکل‌گیری و تکامل سیاره غول گازی را با استفاده از آنالیز سن شهاب‌سنگ‌های فلزی خاصی (هسته‌های فلزی سازنده سیاره‌های باستانی) به دست آوردند که در فواصل زمانی مختلفی به زمین برخورد کرده بودند. محققان این تاریخ‌گذاری را با اندازه‌گیری فراوانی میزان ایزوتوپ‌های مولیبدن و تنگستن مشخص کردند. ایزوتوپ‌ها نسخه‌ای از عناصر با تعداد مختلفی نوترون در هسته اتم خود هستند.

این شهاب‌سنگ‌های آنالیز شده از دو مخزن فضایی مختلف هستند که ۲ تا ۳ میلیون سال با هم از لحاظ زمانی فاصله دارند. محققان می‌گویند، این شهاب‌سنگ‌ها با ۱ میلیون سال پس از تشکیل منظومه شمسی شروع به پرتاب شدن کرده‌اند.

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها 1 میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، 20 برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است
مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها ۱ میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، ۲۰ برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است

این محققان در مطالعه خود که دیروز در نشریه مجموعه مقالات علمی آکادمی ملی علوم آمریکا منتشر شد، نوشتند: “مکانیسمی که چنین جداسازی را امکان‌پذیر کرده، تشکیل سیاره مشتری است که شکافی را در دیسک ایجاد کرده و از تبادل مواد بین دو مخزن جلوگیری کرده است.”

کرویر و همکارانش تخمین زده‌اند که هسته سیاره مشتری باید در حدود ۲۰ برابر حجیم‌تر از زمین بوده باشد تا از آمیخته شدن دو مخزن فضایی جلوگیری کند. آن‌ها می‌گویند، بنابراین، نتایج آنالیزهای آن‌ها نشان می‌دهد که این غول گازی تازه متولد شده در خلال اولین میلیون سال تشکیل منظومه شمسی، به این بزرگی بوده است.

پس از آن از میزان رشد غول گازی کاسته شده است. غول گازی تا حداقل ۳ تا ۴ میلیون سال پس از تشکیل خورشید، به ۵۰ برابری جرم زمین نرسیده است. مشتری هم‌اکنون حدود ۳۱۸ برابر بزرگ‌تر از زمین است.

مطالعه این محققان همچنین می‌تواند، توضیحی باشد که چرا منظومه شمسی دارای سیاراتی بین زمین و غول‌های یخی همچون اورانوس و نپتون نیست. چنین سیاراتی که به فوق زمین شناخته می‌شوند، در منظومه‌های ستاره‌ای دیگر فراوان هستند.

محققان در مطالعه خود نوشتند:”یکی از نتایج مهم مطالعه ما این است که چرا غول گازی مشتری به عنوان مانعی در برابر انتقال مواد درون دیسک عمل کرده است. داخل منظومه شمسی نسبتا با کمبود جرم مواجه شده که احتمالا توضیحی برای عدم وجود سیارات فوق زمین است.”

.

منبع: space

مطلب غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است

غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها ۱ میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، ۲۰ برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است.

به گفته توماس کرویر، محققی از دانشگاه مونستر در آلمان و آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور در کالیفرنیا: “مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است و هسته آن پیش از ابرگازی عظیم سحابی که خورشید را شکل داده، شکل‌گرفته است، چیزی که با مدل هسته پیوسته سیاره‌های غول‌پیکر سازگار است.”

حدود۴.۶ میلیارد سال پیش، منظومه شمسی از ابر عظیم گاز و گردوغباری شکل گرفت. ابتدا خورشید تشکیل شد و سپس سیارات منظومه شمسی بر اثر چرخش این ابر مواد شکل گرفتند. چرخش این ابر ادامه داشت، ابری که شامل هیدروژن، هلیم، سنگ و یخ بود. در حین چرخش این ابر از حالت کروی خارج شده و شکل دیسکی به خود گرفت. با ادامه چرخش سنگ‌های نزدیک خورشید به هم پیوستند و سیاره‌های درونی را تشکیل دادند. در نواحی دورتر یخ یا سنگ و فلز به هم پیوستند و سیاره‌های خارجی را شکل دادند.

کرویر و همکارانش می‌گویند، فرضیه‌های ما نشان می‌دهد که این سیاره در اوایل شکل‌گیری منظومه شمسی شکل گرفت، اما سن دقیق آن همچون یک راز باقی‌مانده بود. محققان زمان شکل‌گیری و تکامل سیاره غول گازی را با استفاده از آنالیز سن شهاب‌سنگ‌های فلزی خاصی (هسته‌های فلزی سازنده سیاره‌های باستانی) به دست آوردند که در فواصل زمانی مختلفی به زمین برخورد کرده بودند. محققان این تاریخ‌گذاری را با اندازه‌گیری فراوانی میزان ایزوتوپ‌های مولیبدن و تنگستن مشخص کردند. ایزوتوپ‌ها نسخه‌ای از عناصر با تعداد مختلفی نوترون در هسته اتم خود هستند.

این شهاب‌سنگ‌های آنالیز شده از دو مخزن فضایی مختلف هستند که ۲ تا ۳ میلیون سال با هم از لحاظ زمانی فاصله دارند. محققان می‌گویند، این شهاب‌سنگ‌ها با ۱ میلیون سال پس از تشکیل منظومه شمسی شروع به پرتاب شدن کرده‌اند.

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها 1 میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، 20 برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است
مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها ۱ میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، ۲۰ برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است

این محققان در مطالعه خود که دیروز در نشریه مجموعه مقالات علمی آکادمی ملی علوم آمریکا منتشر شد، نوشتند: “مکانیسمی که چنین جداسازی را امکان‌پذیر کرده، تشکیل سیاره مشتری است که شکافی را در دیسک ایجاد کرده و از تبادل مواد بین دو مخزن جلوگیری کرده است.”

کرویر و همکارانش تخمین زده‌اند که هسته سیاره مشتری باید در حدود ۲۰ برابر حجیم‌تر از زمین بوده باشد تا از آمیخته شدن دو مخزن فضایی جلوگیری کند. آن‌ها می‌گویند، بنابراین، نتایج آنالیزهای آن‌ها نشان می‌دهد که این غول گازی تازه متولد شده در خلال اولین میلیون سال تشکیل منظومه شمسی، به این بزرگی بوده است.

پس از آن از میزان رشد غول گازی کاسته شده است. غول گازی تا حداقل ۳ تا ۴ میلیون سال پس از تشکیل خورشید، به ۵۰ برابری جرم زمین نرسیده است. مشتری هم‌اکنون حدود ۳۱۸ برابر بزرگ‌تر از زمین است.

مطالعه این محققان همچنین می‌تواند، توضیحی باشد که چرا منظومه شمسی دارای سیاراتی بین زمین و غول‌های یخی همچون اورانوس و نپتون نیست. چنین سیاراتی که به فوق زمین شناخته می‌شوند، در منظومه‌های ستاره‌ای دیگر فراوان هستند.

محققان در مطالعه خود نوشتند:”یکی از نتایج مهم مطالعه ما این است که چرا غول گازی مشتری به عنوان مانعی در برابر انتقال مواد درون دیسک عمل کرده است. داخل منظومه شمسی نسبتا با کمبود جرم مواجه شده که احتمالا توضیحی برای عدم وجود سیارات فوق زمین است.”

.

منبع: space

مطلب غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

دانشمندان در حال آزمایش بزرگترین خورشید مصنوعی جهان هستند

دانشمندان در حال آزمایش بزرگترین خورشید مصنوعی جهان هستند

دانشمندان در روز پنجشنبه در کشور آلمان، بزرگترین “خورشید مصنوعی در جهان” را روشن کردند و امیدوارند که به کمک آن بتوانند روش‌های جدیدی برای تولید سوخت‌های دوستدار محیط زیست پیدا کنند. این سازه عظیم شبیه به لانه زنبور بوده و نام رسمی آن “Synight” است. این خورشید مصنوعی در Juelich در حدود 30 کیلومتری غرب کلن واقع شده و لامپ‌های زنون با قوس کوتاه که در سینما‌ها برای شبیه‌سازی نور طبیعی خورشید که اغلب در این موقع سال مردم آلمان از آن محروم هستند، در این سازه مورداستفاده قرار گرفته است.

با تمرکز کل آرایه بر روی سطحی به اندازه 20 در 20 سانتی‌متر (8 در 8 اینچ)، دانشمندان مرکز هوا و فضای آلمان (DLR) قادر به تولید انرژی معادل با 10,000 برابر میزان تابش معمول خورشید بر روی چنین سطحی خواهند بود. براساس گفته‌های مدیر موسسه تحقیقاتی خورشیدی آلمان، Bernhard Hoffschmidt، فراهم کردن شرایط کوره‌ای همانند این خورشید مصنوعی باعث افزایش دما تا 3000 درجه سانتی‌گراد (5432 درجه فارنهایت) می‌شود که شالوده اصلی این آزمایش را دربرمی‌گیرد چراکه دانشمندان خواهان تولید هیدروژن توسط این دستگاه هستند.

در نظر بسیاری هیدروژن می‌تواند سوخت آینده باشد چراکه در زمان سوختن از خود کربن منتشر نمی‌کند که به‌معنای عدم گرم شدن بیشتر زمین است. از آنجایی‌که هیدروژن به‌صورت طبیعی وجود ندارد، ابتدا باید آن را با جداسازی اجزای آب، دو مولکول اکسیژن و یک مولکول هیدروژن، تولید نمود که روش مورداستفاده کنونی نیاز به مقدار زیادی برق دارد.

محققان امیدوارند با استفاده از انرژی عظیمی که خورشید وارد سطح زمین می‌کند، انرژی الکتریسیته را از چرخه تولید هیدروژن حذف کنند. Hoffschmidt اعلام کرده که این سطح خیره‌کننده برای وارد کردن آزمایشات در آزمایشگاه‌های کوچک به سطحی بالاتر، طراحی شده است. دانشمندان با آرایه 350 کیلوواتی Synlight قادر به تولید هیدروژن بوده و این روند می‌تواند تا 10 برابر بزرگ‌تر شده و مورد استفاده صنعتی قرار بگیرد.

هدف از انجام این آزمایش استفاده از نور طبیعی خورشید بوده، چراکه جهت تولید این نور مصنوعی در آزمایش Juelich برای 4 ساعت، نیاز به میزان برق مصرفی توسط یک خانوار 4 نفره در یکسال است. Hoffschmidt اذعان کرد که خود هیدروژن نیز دارای مشکلاتی بوده که می‌توان به فوق‌العاده فرار بودن آن اشاره نمود که البته با ترکیب آن با مونوکسید کربن تولیدی توسط منابع تجدیدپذیر، محققان قادر به تولید نفت سفید دوستدار محیط زیست برای صنعت حمل و نقل هوایی خواهند بود.

نوشته دانشمندان در حال آزمایش بزرگترین خورشید مصنوعی جهان هستند اولین بار در پدیدار شد.

چگونه یک تلسکوپ گذشته را می‌بیند؟!

چگونه یک تلسکوپ گذشته را می‌بیند؟!

برای فهمیدن این موضوع که یک تلسکوپ چگونه در زمان سفر کرده و از گذشته خبر می‌دهد، با یک مثال ساده شروع می‌کنیم. هنگامی‌که ما به خورشید خیره می‌شویم. البته خیره شدن به خورشید هرگز ایده جالبی نیست اما اگر به نور انتشاریافته از خورشید نگاه کنیم، این نور 8 دقیقه قبل از خورشید ساطع شده است.

موضوع جالبی است، نه؟ ما در آینده زندگی می‌کنیم! البته آینده‌ای برای ساکنان سایر کهکشان‌ها.

متأسفانه ما لحظات هیجان‌انگیز جهان را قبل از شخص دیگری تجربه نمی‌کنیم. ما بسیار دورتر از آن هستیم که بدانیم در همین لحظه چه اتفاقی در خورشید رخ می‌دهد. نور بالاترین سرعت در جهان هستی را دارد و با سرعتی معادل 300000 هزار کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کند.

این سرعت بالایی است و به‌عنوان مثال هنگامی‌که لامپ اتاق خود را روشن می‌کنید، نیازی به انتظار کشیدن برای نور نیست و اگر بخواهیم دقیق‌تر باشیم، این انتظار آن‌قدر ناچیز است که نادیده گرفته می‌شود. خورشید 150 میلیون کیلومتر با زمین فاصله دارد و نور آن برای رسیدن به زمین باید مسافت طولانی را طی کند. بنابراین ما همیشه خورشید را در 8 دقیقه قبل مشاهده می‌کنیم و اگر خورشید به ناگهان خاموش شود، ما انسان‌ها بر روی زمین تا 8 دقیقه متوجه این موضوع نخواهیم شد!

البته می‌توان گفت که خورشید بسیار به ما نزدیک است. اگر از طریق یک تلسکوپ به نزدیکترین ستاره به خودمان یعنی «آلفا قنطورس» نگاهی بیندازیم، درواقع شکل ظاهری مربوط به آن در 4.2 میلیون سال قبل را می‌نگریم.

ستاره آلفا قنطورس

تلسکوپی مانند هابل، به وضعیت 100 میلیون سال قبل کهکشان‌ها نگاه می‌کند. درحالی‌که خورشید تنها 8 دقیقه پیرتر از آن چیزی است که ما می‌بینیم، این اختلاف بین ما و کهکشان می‌تواند به بیش از 100 میلیون سال برسد. این بدان معنی است که اگر ما اکنون در کهکشانی در 100 میلیون سال دورتر بودیم و به زمین نگاه می‌کردیم، می‌توانستیم نسل دایناسورها را بر روی کره خاکی خود ببینیم!

نوشته چگونه یک تلسکوپ گذشته را می‌بیند؟! اولین بار در پدیدار شد.

دهانه های برخوردی زمین به‌ صورت تصادفی مورد اصابت اجرام کیهانی قرار گرفته‌اند

دهانه های برخوردی زمین به‌صورت تصادفی مورد اصابت اجرام کیهانی قرارگرفته‌اند
مطالعات جدید نشان می‌دهند که زمین به‌صورت تصادفی مورد اصابت اجرام کیهانی قرار گرفته است. محققان با تجزیه‌ و تحلیل دهانه های برخوردی زمین، قادر به کشف هیچ‌گونه الگوی خاصی در این دهانه نبودند.

برخی از ستاره شناسان گمان می‌کنند خورشید دارای یک ستاره همراه است که هر ۲۶ میلیون سال به نزدیک‌ترین فاصله خود به منظومه شمسی می‌رسد و موجب داغ شدن سیارک‌ها و برخورد آن‌ها با زمین می‌شود. اما این ستاره همراه، نمسیس، تاکنون کشف نشده و حال آخرین تجزیه‌ و تحلیل‌های دهانه های برخوردی زمین نشان می‌دهد که هیچ ترتیب و الگوی مشخصی در این مورد وجود ندارد.

بر اساس نظریه نمسیس، از آنجایی‌که زمین در هر ۵۰ میلیون سال مورد برخورد شهاب‌سنگ‌ها و سیارک‌هایی با قطر بیش از ۵ کیلومتر قرار می‌گیرد؛ ستاره‌ای به نام نمسیس هر ۲۶ میلیون سال یک‌بار به دور خورشید می‌گردد. ستاره شناسان بر این باورند که هرگاه نمسیس به خورشید نزدیک می‌شود، میدان گرانشی آن باعث پرتاب شدن شهاب‌سنگ‌ها به‌سوی مرکز کهکشان می‌شود. در نتیجه هر ۲۶ میلیون سال یک‌بار برخوردهای عظیم شهاب‌سنگی با سیارات منظومه شمسی روی می‌دهد. برخورد شهاب‌سنگ‌های بزرگ، از همان دست شهاب‌سنگ‌هایی که در ۶۵ میلیون سال قبل منجر به انقراض دایناسورها شد.

دانشمندان تاکنون موفق به کشف حدود ۱۹۰ دهانه برخوردی در زمین شده‌اند. محققان انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ و دانشگاه لوند، سوئد، با بررسی این دهانه‌ های برخوردی، به نتایج جالب‌ توجهی رسیده‌اند. تجزیه‌ و تحلیل‌های این محققان نشان می‌دهد، برخی از دهانه های برخوردی ممکن است به‌وسیله برخی پدیده‌های نجومی قابل توضیح باشند؛ اما بسیاری از دهانه های برخوردی تا حد زیادی به‌صورت تصادفی به وجود آمده‌اند.

ماتیاس مایر، محققی از دپارتمان ژئوشیمی و پترولوژی انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ در این مورد می‌گوید: “برخی از این دهانه ‌های برخوردی بر اثر اصابت سیارک‌های همراه ماه به وجود آمده‌اند. اما در موارد دیگر، با توجه به فاصله زیاد دهانه‌ های برخوردی به هم، نمی‌توان این را توضیح دقیقی برای آن دانست.”

یافته‌های جدید مایر و همکارانش، نتایج مطالعه‌ای دیگر را که وی و همکارانش در سال ۲۰۱۵ منتشر کرده بودند، نقض می‌کند. درواقع به نظر می‌رسد، باوجود کوچکی مجموعه داده‌ها، حضور تنها چند دهانه برخوردی با قدمتی مشابه می‌تواند موجب ایجاد مدل‌های آماری اشتباهی شود.

مایر می‌گوید: “مطالعه ما نشان می‌دهد، تنها تعداد کمی از این خوشه‌های برخوردی برای اثبات وجود دوره‌ای تناوبی از برخوردهای کیهانی کافی خواهد بود.”

یافته‌های این محققان در ماهنامه انجمن نجوم سلطنتی (RAS) بریتانیا منتشر شده است.

.

منبع: upi

نوشته دهانه های برخوردی زمین به‌ صورت تصادفی مورد اصابت اجرام کیهانی قرار گرفته‌اند اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

دهانه های برخوردی زمین به‌ صورت تصادفی مورد اصابت اجرام کیهانی قرار گرفته‌اند

دهانه های برخوردی زمین به‌صورت تصادفی مورد اصابت اجرام کیهانی قرارگرفته‌اند
مطالعات جدید نشان می‌دهند که زمین به‌صورت تصادفی مورد اصابت اجرام کیهانی قرار گرفته است. محققان با تجزیه‌ و تحلیل دهانه های برخوردی زمین، قادر به کشف هیچ‌گونه الگوی خاصی در این دهانه نبودند.

برخی از ستاره شناسان گمان می‌کنند خورشید دارای یک ستاره همراه است که هر ۲۶ میلیون سال به نزدیک‌ترین فاصله خود به منظومه شمسی می‌رسد و موجب داغ شدن سیارک‌ها و برخورد آن‌ها با زمین می‌شود. اما این ستاره همراه، نمسیس، تاکنون کشف نشده و حال آخرین تجزیه‌ و تحلیل‌های دهانه های برخوردی زمین نشان می‌دهد که هیچ ترتیب و الگوی مشخصی در این مورد وجود ندارد.

بر اساس نظریه نمسیس، از آنجایی‌که زمین در هر ۵۰ میلیون سال مورد برخورد شهاب‌سنگ‌ها و سیارک‌هایی با قطر بیش از ۵ کیلومتر قرار می‌گیرد؛ ستاره‌ای به نام نمسیس هر ۲۶ میلیون سال یک‌بار به دور خورشید می‌گردد. ستاره شناسان بر این باورند که هرگاه نمسیس به خورشید نزدیک می‌شود، میدان گرانشی آن باعث پرتاب شدن شهاب‌سنگ‌ها به‌سوی مرکز کهکشان می‌شود. در نتیجه هر ۲۶ میلیون سال یک‌بار برخوردهای عظیم شهاب‌سنگی با سیارات منظومه شمسی روی می‌دهد. برخورد شهاب‌سنگ‌های بزرگ، از همان دست شهاب‌سنگ‌هایی که در ۶۵ میلیون سال قبل منجر به انقراض دایناسورها شد.

دانشمندان تاکنون موفق به کشف حدود ۱۹۰ دهانه برخوردی در زمین شده‌اند. محققان انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ و دانشگاه لوند، سوئد، با بررسی این دهانه‌ های برخوردی، به نتایج جالب‌ توجهی رسیده‌اند. تجزیه‌ و تحلیل‌های این محققان نشان می‌دهد، برخی از دهانه های برخوردی ممکن است به‌وسیله برخی پدیده‌های نجومی قابل توضیح باشند؛ اما بسیاری از دهانه های برخوردی تا حد زیادی به‌صورت تصادفی به وجود آمده‌اند.

ماتیاس مایر، محققی از دپارتمان ژئوشیمی و پترولوژی انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ در این مورد می‌گوید: “برخی از این دهانه ‌های برخوردی بر اثر اصابت سیارک‌های همراه ماه به وجود آمده‌اند. اما در موارد دیگر، با توجه به فاصله زیاد دهانه‌ های برخوردی به هم، نمی‌توان این را توضیح دقیقی برای آن دانست.”

یافته‌های جدید مایر و همکارانش، نتایج مطالعه‌ای دیگر را که وی و همکارانش در سال ۲۰۱۵ منتشر کرده بودند، نقض می‌کند. درواقع به نظر می‌رسد، باوجود کوچکی مجموعه داده‌ها، حضور تنها چند دهانه برخوردی با قدمتی مشابه می‌تواند موجب ایجاد مدل‌های آماری اشتباهی شود.

مایر می‌گوید: “مطالعه ما نشان می‌دهد، تنها تعداد کمی از این خوشه‌های برخوردی برای اثبات وجود دوره‌ای تناوبی از برخوردهای کیهانی کافی خواهد بود.”

یافته‌های این محققان در ماهنامه انجمن نجوم سلطنتی (RAS) بریتانیا منتشر شده است.

.

منبع: upi

نوشته دهانه های برخوردی زمین به‌ صورت تصادفی مورد اصابت اجرام کیهانی قرار گرفته‌اند اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.