تغذیه چینی ها ؛ چرا چینی‌ها تقریبا همه چیز می‌خورند؟

مطلب تغذیه چینی ها ؛ چرا چینی‌ها تقریبا همه چیز می‌خورند؟ برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

دین خوردن برخی از غذاها را در غرب ممنوع کرده است، اما سکولاریسم تغذیه چینی ها را منعطف کرده است. اما چرا آنها تقریبا همه چیز می‌خورند؟‌ در سال 1832، «ادموند رابرتز»، دیپلمات آمریکایی، از «گوانگژو» دیدن کرد. وی ساکنان آن‌جا را «شکم‌پرستان چندش‌آور» توصیف کرد که «هر چیزی را که مکان‌های غذافروشی را تامین...

مطلب تغذیه چینی ها ؛ چرا چینی‌ها تقریبا همه چیز می‌خورند؟ برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

در هنگام وقوع یک زمستان اتمی، تغذیه انسان‌ها از چه راهی تأمین می‌شود؟

زمستان اتمی

بیش از دو قرن پیش، بزرگ‌ترین فوران آتشفشانی تاریخ، میلیون‌ها نفر از مردم آمریکای شمالی و اروپا را به آستانه قحطی کشاند. در سال 1815، آتشفشان Mount Tambora در اندونزی فوران کرد. در نتیجه این رویداد، گردوخاک، خاکستر و دی‌اکسید گوگرد زیادی وارد جو شد. این فوران باعث شد تا تابستان 1816 بسیار سرد باشد و همین موضوع نیز محصولات و سبزیجات را از بین برد.

پرندگان مرده از آسمان بر روی زمین می‌افتادند. طبق گزارش‌ها، مردمی هم که از یافتن غذا ناامید شده بودند، به خوردن راکون‌ها و کبوترها می‌پرداختند. این دوره به اسم «زمستان آتشفشانی» و یا «سال بدون تابستان» شناخته می‌شود. در این مدت، متوسط دمای جهانی به نزدیکی 2 درجه فارنهایت کاهش یافته بود.

دیوید دنکنبرگر (David Denkenberger)؛ یک مهندس مکانیک در دانشگاه آلاسکا، اغلب هنگامی‌که مردم از وی درباره احتمال یک زمستان اتمی می‌پرسند، از مثال فوران آتشفشان در سال 1815 استفاده می‌کند. زمستان اتمی دوره‌ای از تاریکی و سرما پس از یک جنگ هسته‌ای است.

دنکنبرگر به خبرگزاری Business Insider گفت: “قطعا سابقه تاریخی در این زمینه وجود دارد. اما حتما چالش‌هایی نیز پیرامون دعوت مردم به تفکر درباره چنین فاجعه‌های بزرگی نیز وجود داشته‌اند.”

دنکنبرگر یک مؤسسه غیرانتفاعی به نام اتحاد برای تغذیه زمین در هنگام فاجعه (ALLFED) را اداره می‌کند. از طریق این مؤسسه، محققان از تأمین غذای جهان در هنگام بحران‌های جهانی محافظت می‌کنند. دنکنبرگر می‌گوید که در طی یک زمستان اتمی می‌توان با برداشت قارچ‌ها، جلبک‌های دریایی و حتی برداشت شکر از برگ‌ها، یک رژیم پایدار مخصوص قحطی را فراهم آورد.

زمستان اتمی می‌تواند جهان را در تاریکی فرو ببرد

 

محققان اتمی پیش‌بینی می‌کنند که یک جنگ اتمی تمام‌عیار میان هند و پاکستان (که هر دوی آن‌ها اکنون مشغول گسترش سلاح‌های اتمی خود هستند) می‌تواند به انفجار 250 سلاح 100 کیلوتنی منجر شود. هرکدام از این سلاح‌ها شش برابر بزرگ‌تر از بمب اتمی Little Boy آمریکا بوده که بر روی هیروشیمای ژاپن فرو آمد.

در این سناریوی وحشتناک، ابر دود سیاهی آسمان را در بر گرفته و می‌تواند جلوی نور خورشید را بگیرد و همچنین باعث افت شدید دما نیز بشود. درنتیجه، نقاط مهم کشاورزی توان تولید محصول خود را از دست داده و همین باعث شروع یک قحطی جهانی می‌شود.

آلان روبوک (Alan Robock)؛ نویسنده مقاله اخیری که به بررسی تأثیرات جنگ اتمی بین دو کشور هند و پاکستان پرداخته، به Business Insider گفته: “این حادثه می‌تواند به‌سرعت موجب تغییرات اقلیمی شود. سلاح‌های اتمی تأثیرات مستقیم وحشتناکی را بر جای می‌گذارند، اما تأثیر غیرمستقیم این فاجعه بر روی تأمین غذای ما، بدتر خواهد بود.”

اما دنکنبرگر می‌گوید که حتی اگر زمین بسوزد و سرمای شدیدی نیز ایجاد شود، بازهم راه‌هایی وجود دارند که با استفاده از آن‌ها بتوانیم خود را نجات دهیم. یک مقاله که در سال 2008 منتشر شده، توضیح می‌دهد که چگونه قارچ‌ها از هولوکاست هسته‌ای و زمستان اتمی پس از آن، جان سالم به در می‌برند.

دنکنبرگر اظهار می‌کند: “این مقاله چنین نتیجه‌گیری می‌کند که در هنگام انقراض انسان‌ها، قارچ‌ها دوباره بر جهان حکم‌فرمایی می‌کنند. من گفتم که یک دقیقه صبر کنید، چرا ما قارچ‌ها را نخوریم و خود را از انقراض نجات ندهیم؟” وی گفت که این مقاله او را به این فکر واداشته که چگونه غذاهای دیگر می‌توانند موجب بقای انسان‌ها شوند.

قارچ‌ها و جلبک‌های دریایی جهت رشد به نور زیادی احتیاج ندارند

 

بر اساس برآوردهای دنکنبرگر، حتی اگر زمستان اتمی تریلیون‌ها درخت را نیز از بین ببرد، قارچ‌ها همچنان می‌توانند که از تنه مرده آن‌ها تغذیه کنند. این رویه باعث می‌شود تا یک منبع غذایی احیا شونده به وجود آمده و انسان‌های کره زمین نیز بتوانند که به مدت 3 سال از این منبع استفاده کنند. ازآنجایی‌که قارچ‌ها بر فتوسنتز تکیه ندارند، آن‌ها می‌توانند که بدون نور زیاد هم دوام بیاورند. همین موضوع درباره جلبک‌های دریایی نیز صدق می‌کند.

دنکنبرگر بیان می‌کند: “در چنین سناریویی، جلبک‌های دریایی منبع غذایی بسیار خوبی هستند، زیرا می‌توانند در نور کم نیز دوام بیاورند. این گیاهان همچنین بسیار سریع رشد می‌کنند. در یک زمستان اتمی، زمین سریع‌تر از اقیانوس‌ها سرد می‌شود، بنابراین اقیانوس‌ها کمی گرمتر باقی خواهند ماند. جلبک‌ها می‌توانند که در چنین دماهای پایینی دوام بیاورند.

دنکنبرگر برآورد کرده که جهت تغذیه تمامی ساکنین این کره خاکی، هرساله به 1.6 میلیارد تن غذای خشک احتیاج است. وی می‌گوید که انسان‌ها توانایی این را دارند که در طی 3 الی 6 ماه، این مقدار جلبک دریایی را پرورش دهند.

اما در رابطه با جذب مواد مغذی مناسب جهت دفع بیماری‎ها، انسان‌ها نمی‌توانند که بر یک یا دو منبع غذایی تکیه کنند. در نتیجه، دنکنبرگر جدولی را فراهم آورده که در آن شکل و شمایل یک رژیم غذایی معمولی 2100 کالری که در روزهای پسا رستاخیزی استفاده می‌شود، آورده شده است.

کیلوکالری روزانه غذا
400 شکر
300 ماهی تن
300 گوشت گاو
100 جگر
50 مرغ
150 قارچ شیتیک
150 قارچ صدف
100 شیر
50 تخم مرغ
400 باکتری‌
50 چای درختان سرو
50 قاصدک‌
2100 جمع

 

این رژیم غذایی ترکیبی از گوشت، تخم‌مرغ و قارچ را شامل می‌شود. این ترکیب همچنین قاصدک‌ها و چای تهیه شده از درختان سوزنی را نیز در بر می‌گیرد؛ این دو مورد ویتامین C بدن ما را تأمین می‌کنند. باکتری‌هایی که به‌صورت طبیعی رشد می‌کنند، منبع ویتامین E بوده که این مورد نیز برای عملکرد مغز ما لازم است.

دنکنبرگر می‌گوید که قصد دارد تا غذاهای طبیعی دیگری را نیز که می‌توانند در یک دوره سه‌ماهه رشد کنند، مطالعه کند. در این دوره پس از فاجعه، هنوز کمی نور خورشید یافت می‌شود، هرچند که دمای هوا پایین است.

وی گفت: “یکی از چیزهایی که با سفر به آلاسکا یاد گرفتم این بود که حتی در تابستان‌هایی هم که هوا به‌قدری سرد است که درختان نمی‌توانند در آن رشد کنند، شما همچنان می‌توانید که سیب‌زمینی پرورش دهید.”

دنکنبرگر همچنین افزود که برگ‌ها نیز حاوی الیاف رشته‌ای (سلولز) هستند که می‌توان آن‌ها را به شکر تبدیل کرد. این فرآیند در حال حاضر در نیروگاه‌های سوخت زیستی به‌کار گرفته می‌شود؛ یعنی جایی که جهت تولید اتانول، سلولز به شکر تبدیل می‌شود.

هزینه‌های یک رژیم غذایی پسارستاخیزی

 

دنکنبرگر می‌گوید که اگر سیستم جهانی کشاورزی نابود شود، ذخایر فعلی غذای خشک می‌تواند 10 درصد جمعیت جهان را به مدت 5 سال تغذیه کند. قطعا این مقدار کافی نخواهد بود. وی افزود که هزینه این تدارکات به دلیل تقاضا افزایش خواهد یافت. او افزود: “من نگران هستم که قیمت غذا به حدی بالا برود که میلیاردها انسان نتوانند غذای خود را تهیه کنند.”

همچنین انبار کردن مقادیر وسیعی از غذا پیش از فاجعه، هزینه زیادی دارد. دنکنبرگر  گفت که چنین اقدامی “تریلیون‌‌ها دلار هزینه داشته و زمان زیادی نیز به طول می‌انجامد.” از سویی دیگر، وی تخمین می‌زند که بتوان یک پوند (حدود نیم‌کیلو) جلبک دریایی را با قیمتی در حدود یک دلار آمریکا تولید کرد. طبق برآوردهای وی، در یک سناریوی فاجعه این میزان تقریبا پایین‌ترین قیمت معقول برای خرید غذای خشک است.

این مسئله بدان معنا است که تولید جلبک‌ دریایی کافی جهت تغذیه یک سال تمامی ساکنین کره زمین، هزینه‌ای در حدود 3.2 تریلیون دلار آمریکا خواهد داشت. دنکنبرگر افزود که این قیمت به این معنا است که تقریبا تمامی ساکنین این کره خاکی قادر به خرید غذای خود خواهند بود.

جهت استخراج پروتئین از هوا، راه‌های خلاقانه‌ای وجود دارند

 

دنکنبرگر چند راه‌حل فنی را در رابطه با گیاهانی که نمی‌‌توان آن‌ها را ذخیره کرد، پیشنهاد داده است. اول اینکه وی پیشنهاد می‌دهد تا با استفاده از گاز طبیعی از جو زمین پروتئین استخراج شود. یک شرکت دانمارکی به نام Unibio در حال حاضر روشی را توسعه داده که در آن متان به پروتئین فشره تبدیل می‌شود. این پروتئین خشک‌شده و در داخل غذای ماهی‌ها قرار می‌گیرد.

شرکت Calysta نیز که در دره سیلیکون مستقر است با استفاده از گازهایی مانند نیتروژن و متان، ماهی‌ها و حیوانات اهلی را تغذیه می‌کند. دنکنبرگر می‌گوید که در یک فاجعه، می‌توان از این پروتئین‌ها جهت تغذیه انسان‌ها نیز استفاده کرد.

دنکنبرگر اظهار کرد که وی مشغول کار بر روی پروژه‌ای با سرمایه‌گذاری ناسا است که در آن به دنبال راهی می‌گردد تا بدون وجود اکسیژن، زغال‌سنگ را گرم کند. این فرآیند گرمایشی می‌تواند به تولید هیدروژن و دی‌اکسید کربن منجر شود، و این عناصر را نیز می‌توان به پروتئین تبدیل کرد.

اما دنکنبرگر می‌گوید که مخالف استفاده از نور مصنوعی مانند چراغ‌های LED، جهت رشد گیاهان است. وی این روش را به‌عنوان آخرین راه‎حل در نظر گرفته است. وی گفت: “متأسفانه، این رویه به‌شدت ناکارآمد و پرهزینه است.”

دنکنبرگر می‌گوید که مؤسسه غیرانتفاعی وی به دنبال راه‌هایی است که غذا را در گلخانه‌ها و در عرض سه‌ماه پرورش دهد، یعنی در زمانی که هنوز کمی نور طبیعی باقی مانده است. وی بیان کرد: “در نتیجه این روش (گلخانه)، ما می‌‎توانیم که تقریبا هر محصولی را با هزینه‌ای بسیار کمتر از نور مصنوعی تولید کنیم. به این دلیل که این روش از انرژی زیادی استفاده نمی‌کند، ما می‌توانیم مابقی انرژی باقی مانده را نیز جهت تغذیه انسان‌های بیشتری مورداستفاده قرار دهیم.”

این راه‌حل‌ها را می‌توان پس از فاجعه‌های دیگری نیز مورداستفاده قرار داد

 

دنکنبرگر می‌گوید که کارکنان بخش‌های کشاورزی و دولتی بیش از زمستان اتمی، نگران فاجعه‌هایی مانند طوفان‌های شدید هستند. “اگر شما با یک فاجعه متمرکز روبه‌رو باشید، عموما ارزان‌ترین راه این است که غذا را به آنجا حمل کنید. اما در شرایط خاصی اگر سیستم حمل‌و‌نقل از بین برود، آنگاه ممکن است که این گزینه نیز عملی نباشد.”

دنکنبرگر فکر می‌کند که برخی از راه‌حل‌هایش مانند استخراج شکر و پروتئین از برگ درختان، می‌توانند در هنگام سوانح داخلی نیز جهت تغذیه مردم مورداستفاده قرار گیرند. وی همچنین افزود که جهت رویارویی با بحران‌های بزرگی مانند جنگ اتمی بین هند و پاکستان، می‌توان غذای کافی را ذخیره کرد.

وی اظهار کرد: “اگرچه که سلاح‌های اتمی این دو کشور نسبت به نمونه‌های مشابه آمریکا و روسیه بسیار کوچک‌تر هستند، اما هنوز هم مدل‌هایی وجود دارند که نشان می‌دهند جنگ بین این دو کشور می‌تواند که تأمین غذای جهانی را بین 10 الی 20 درصد کاهش دهد. ما بیش از این میزان غذا هدر داده و همچنین بیش از این مقدار نیز به حیوانات غذا می‌دهیم.”

این مقاله در ابتدا توسط خبرگزاری Business Insider منتشر شد.

نوشته در هنگام وقوع یک زمستان اتمی، تغذیه انسان‌ها از چه راهی تأمین می‌شود؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

در هنگام وقوع یک زمستان اتمی، تغذیه انسان‌ها از چه راهی تأمین می‌شود؟

زمستان اتمی

بیش از دو قرن پیش، بزرگ‌ترین فوران آتشفشانی تاریخ، میلیون‌ها نفر از مردم آمریکای شمالی و اروپا را به آستانه قحطی کشاند. در سال 1815، آتشفشان Mount Tambora در اندونزی فوران کرد. در نتیجه این رویداد، گردوخاک، خاکستر و دی‌اکسید گوگرد زیادی وارد جو شد. این فوران باعث شد تا تابستان 1816 بسیار سرد باشد و همین موضوع نیز محصولات و سبزیجات را از بین برد.

پرندگان مرده از آسمان بر روی زمین می‌افتادند. طبق گزارش‌ها، مردمی هم که از یافتن غذا ناامید شده بودند، به خوردن راکون‌ها و کبوترها می‌پرداختند. این دوره به اسم «زمستان آتشفشانی» و یا «سال بدون تابستان» شناخته می‌شود. در این مدت، متوسط دمای جهانی به نزدیکی 2 درجه فارنهایت کاهش یافته بود.

دیوید دنکنبرگر (David Denkenberger)؛ یک مهندس مکانیک در دانشگاه آلاسکا، اغلب هنگامی‌که مردم از وی درباره احتمال یک زمستان اتمی می‌پرسند، از مثال فوران آتشفشان در سال 1815 استفاده می‌کند. زمستان اتمی دوره‌ای از تاریکی و سرما پس از یک جنگ هسته‌ای است.

دنکنبرگر به خبرگزاری Business Insider گفت: “قطعا سابقه تاریخی در این زمینه وجود دارد. اما حتما چالش‌هایی نیز پیرامون دعوت مردم به تفکر درباره چنین فاجعه‌های بزرگی نیز وجود داشته‌اند.”

دنکنبرگر یک مؤسسه غیرانتفاعی به نام اتحاد برای تغذیه زمین در هنگام فاجعه (ALLFED) را اداره می‌کند. از طریق این مؤسسه، محققان از تأمین غذای جهان در هنگام بحران‌های جهانی محافظت می‌کنند. دنکنبرگر می‌گوید که در طی یک زمستان اتمی می‌توان با برداشت قارچ‌ها، جلبک‌های دریایی و حتی برداشت شکر از برگ‌ها، یک رژیم پایدار مخصوص قحطی را فراهم آورد.

زمستان اتمی می‌تواند جهان را در تاریکی فرو ببرد

 

محققان اتمی پیش‌بینی می‌کنند که یک جنگ اتمی تمام‌عیار میان هند و پاکستان (که هر دوی آن‌ها اکنون مشغول گسترش سلاح‌های اتمی خود هستند) می‌تواند به انفجار 250 سلاح 100 کیلوتنی منجر شود. هرکدام از این سلاح‌ها شش برابر بزرگ‌تر از بمب اتمی Little Boy آمریکا بوده که بر روی هیروشیمای ژاپن فرو آمد.

در این سناریوی وحشتناک، ابر دود سیاهی آسمان را در بر گرفته و می‌تواند جلوی نور خورشید را بگیرد و همچنین باعث افت شدید دما نیز بشود. درنتیجه، نقاط مهم کشاورزی توان تولید محصول خود را از دست داده و همین باعث شروع یک قحطی جهانی می‌شود.

آلان روبوک (Alan Robock)؛ نویسنده مقاله اخیری که به بررسی تأثیرات جنگ اتمی بین دو کشور هند و پاکستان پرداخته، به Business Insider گفته: “این حادثه می‌تواند به‌سرعت موجب تغییرات اقلیمی شود. سلاح‌های اتمی تأثیرات مستقیم وحشتناکی را بر جای می‌گذارند، اما تأثیر غیرمستقیم این فاجعه بر روی تأمین غذای ما، بدتر خواهد بود.”

اما دنکنبرگر می‌گوید که حتی اگر زمین بسوزد و سرمای شدیدی نیز ایجاد شود، بازهم راه‌هایی وجود دارند که با استفاده از آن‌ها بتوانیم خود را نجات دهیم. یک مقاله که در سال 2008 منتشر شده، توضیح می‌دهد که چگونه قارچ‌ها از هولوکاست هسته‌ای و زمستان اتمی پس از آن، جان سالم به در می‌برند.

دنکنبرگر اظهار می‌کند: “این مقاله چنین نتیجه‌گیری می‌کند که در هنگام انقراض انسان‌ها، قارچ‌ها دوباره بر جهان حکم‌فرمایی می‌کنند. من گفتم که یک دقیقه صبر کنید، چرا ما قارچ‌ها را نخوریم و خود را از انقراض نجات ندهیم؟” وی گفت که این مقاله او را به این فکر واداشته که چگونه غذاهای دیگر می‌توانند موجب بقای انسان‌ها شوند.

قارچ‌ها و جلبک‌های دریایی جهت رشد به نور زیادی احتیاج ندارند

 

بر اساس برآوردهای دنکنبرگر، حتی اگر زمستان اتمی تریلیون‌ها درخت را نیز از بین ببرد، قارچ‌ها همچنان می‌توانند که از تنه مرده آن‌ها تغذیه کنند. این رویه باعث می‌شود تا یک منبع غذایی احیا شونده به وجود آمده و انسان‌های کره زمین نیز بتوانند که به مدت 3 سال از این منبع استفاده کنند. ازآنجایی‌که قارچ‌ها بر فتوسنتز تکیه ندارند، آن‌ها می‌توانند که بدون نور زیاد هم دوام بیاورند. همین موضوع درباره جلبک‌های دریایی نیز صدق می‌کند.

دنکنبرگر بیان می‌کند: “در چنین سناریویی، جلبک‌های دریایی منبع غذایی بسیار خوبی هستند، زیرا می‌توانند در نور کم نیز دوام بیاورند. این گیاهان همچنین بسیار سریع رشد می‌کنند. در یک زمستان اتمی، زمین سریع‌تر از اقیانوس‌ها سرد می‌شود، بنابراین اقیانوس‌ها کمی گرمتر باقی خواهند ماند. جلبک‌ها می‌توانند که در چنین دماهای پایینی دوام بیاورند.

دنکنبرگر برآورد کرده که جهت تغذیه تمامی ساکنین این کره خاکی، هرساله به 1.6 میلیارد تن غذای خشک احتیاج است. وی می‌گوید که انسان‌ها توانایی این را دارند که در طی 3 الی 6 ماه، این مقدار جلبک دریایی را پرورش دهند.

اما در رابطه با جذب مواد مغذی مناسب جهت دفع بیماری‎ها، انسان‌ها نمی‌توانند که بر یک یا دو منبع غذایی تکیه کنند. در نتیجه، دنکنبرگر جدولی را فراهم آورده که در آن شکل و شمایل یک رژیم غذایی معمولی 2100 کالری که در روزهای پسا رستاخیزی استفاده می‌شود، آورده شده است.

کیلوکالری روزانه غذا
400 شکر
300 ماهی تن
300 گوشت گاو
100 جگر
50 مرغ
150 قارچ شیتیک
150 قارچ صدف
100 شیر
50 تخم مرغ
400 باکتری‌
50 چای درختان سرو
50 قاصدک‌
2100 جمع

 

این رژیم غذایی ترکیبی از گوشت، تخم‌مرغ و قارچ را شامل می‌شود. این ترکیب همچنین قاصدک‌ها و چای تهیه شده از درختان سوزنی را نیز در بر می‌گیرد؛ این دو مورد ویتامین C بدن ما را تأمین می‌کنند. باکتری‌هایی که به‌صورت طبیعی رشد می‌کنند، منبع ویتامین E بوده که این مورد نیز برای عملکرد مغز ما لازم است.

دنکنبرگر می‌گوید که قصد دارد تا غذاهای طبیعی دیگری را نیز که می‌توانند در یک دوره سه‌ماهه رشد کنند، مطالعه کند. در این دوره پس از فاجعه، هنوز کمی نور خورشید یافت می‌شود، هرچند که دمای هوا پایین است.

وی گفت: “یکی از چیزهایی که با سفر به آلاسکا یاد گرفتم این بود که حتی در تابستان‌هایی هم که هوا به‌قدری سرد است که درختان نمی‌توانند در آن رشد کنند، شما همچنان می‌توانید که سیب‌زمینی پرورش دهید.”

دنکنبرگر همچنین افزود که برگ‌ها نیز حاوی الیاف رشته‌ای (سلولز) هستند که می‌توان آن‌ها را به شکر تبدیل کرد. این فرآیند در حال حاضر در نیروگاه‌های سوخت زیستی به‌کار گرفته می‌شود؛ یعنی جایی که جهت تولید اتانول، سلولز به شکر تبدیل می‌شود.

هزینه‌های یک رژیم غذایی پسارستاخیزی

 

دنکنبرگر می‌گوید که اگر سیستم جهانی کشاورزی نابود شود، ذخایر فعلی غذای خشک می‌تواند 10 درصد جمعیت جهان را به مدت 5 سال تغذیه کند. قطعا این مقدار کافی نخواهد بود. وی افزود که هزینه این تدارکات به دلیل تقاضا افزایش خواهد یافت. او افزود: “من نگران هستم که قیمت غذا به حدی بالا برود که میلیاردها انسان نتوانند غذای خود را تهیه کنند.”

همچنین انبار کردن مقادیر وسیعی از غذا پیش از فاجعه، هزینه زیادی دارد. دنکنبرگر  گفت که چنین اقدامی “تریلیون‌‌ها دلار هزینه داشته و زمان زیادی نیز به طول می‌انجامد.” از سویی دیگر، وی تخمین می‌زند که بتوان یک پوند (حدود نیم‌کیلو) جلبک دریایی را با قیمتی در حدود یک دلار آمریکا تولید کرد. طبق برآوردهای وی، در یک سناریوی فاجعه این میزان تقریبا پایین‌ترین قیمت معقول برای خرید غذای خشک است.

این مسئله بدان معنا است که تولید جلبک‌ دریایی کافی جهت تغذیه یک سال تمامی ساکنین کره زمین، هزینه‌ای در حدود 3.2 تریلیون دلار آمریکا خواهد داشت. دنکنبرگر افزود که این قیمت به این معنا است که تقریبا تمامی ساکنین این کره خاکی قادر به خرید غذای خود خواهند بود.

جهت استخراج پروتئین از هوا، راه‌های خلاقانه‌ای وجود دارند

 

دنکنبرگر چند راه‌حل فنی را در رابطه با گیاهانی که نمی‌‌توان آن‌ها را ذخیره کرد، پیشنهاد داده است. اول اینکه وی پیشنهاد می‌دهد تا با استفاده از گاز طبیعی از جو زمین پروتئین استخراج شود. یک شرکت دانمارکی به نام Unibio در حال حاضر روشی را توسعه داده که در آن متان به پروتئین فشره تبدیل می‌شود. این پروتئین خشک‌شده و در داخل غذای ماهی‌ها قرار می‌گیرد.

شرکت Calysta نیز که در دره سیلیکون مستقر است با استفاده از گازهایی مانند نیتروژن و متان، ماهی‌ها و حیوانات اهلی را تغذیه می‌کند. دنکنبرگر می‌گوید که در یک فاجعه، می‌توان از این پروتئین‌ها جهت تغذیه انسان‌ها نیز استفاده کرد.

دنکنبرگر اظهار کرد که وی مشغول کار بر روی پروژه‌ای با سرمایه‌گذاری ناسا است که در آن به دنبال راهی می‌گردد تا بدون وجود اکسیژن، زغال‌سنگ را گرم کند. این فرآیند گرمایشی می‌تواند به تولید هیدروژن و دی‌اکسید کربن منجر شود، و این عناصر را نیز می‌توان به پروتئین تبدیل کرد.

اما دنکنبرگر می‌گوید که مخالف استفاده از نور مصنوعی مانند چراغ‌های LED، جهت رشد گیاهان است. وی این روش را به‌عنوان آخرین راه‎حل در نظر گرفته است. وی گفت: “متأسفانه، این رویه به‌شدت ناکارآمد و پرهزینه است.”

دنکنبرگر می‌گوید که مؤسسه غیرانتفاعی وی به دنبال راه‌هایی است که غذا را در گلخانه‌ها و در عرض سه‌ماه پرورش دهد، یعنی در زمانی که هنوز کمی نور طبیعی باقی مانده است. وی بیان کرد: “در نتیجه این روش (گلخانه)، ما می‌‎توانیم که تقریبا هر محصولی را با هزینه‌ای بسیار کمتر از نور مصنوعی تولید کنیم. به این دلیل که این روش از انرژی زیادی استفاده نمی‌کند، ما می‌توانیم مابقی انرژی باقی مانده را نیز جهت تغذیه انسان‌های بیشتری مورداستفاده قرار دهیم.”

این راه‌حل‌ها را می‌توان پس از فاجعه‌های دیگری نیز مورداستفاده قرار داد

 

دنکنبرگر می‌گوید که کارکنان بخش‌های کشاورزی و دولتی بیش از زمستان اتمی، نگران فاجعه‌هایی مانند طوفان‌های شدید هستند. “اگر شما با یک فاجعه متمرکز روبه‌رو باشید، عموما ارزان‌ترین راه این است که غذا را به آنجا حمل کنید. اما در شرایط خاصی اگر سیستم حمل‌و‌نقل از بین برود، آنگاه ممکن است که این گزینه نیز عملی نباشد.”

دنکنبرگر فکر می‌کند که برخی از راه‌حل‌هایش مانند استخراج شکر و پروتئین از برگ درختان، می‌توانند در هنگام سوانح داخلی نیز جهت تغذیه مردم مورداستفاده قرار گیرند. وی همچنین افزود که جهت رویارویی با بحران‌های بزرگی مانند جنگ اتمی بین هند و پاکستان، می‌توان غذای کافی را ذخیره کرد.

وی اظهار کرد: “اگرچه که سلاح‌های اتمی این دو کشور نسبت به نمونه‌های مشابه آمریکا و روسیه بسیار کوچک‌تر هستند، اما هنوز هم مدل‌هایی وجود دارند که نشان می‌دهند جنگ بین این دو کشور می‌تواند که تأمین غذای جهانی را بین 10 الی 20 درصد کاهش دهد. ما بیش از این میزان غذا هدر داده و همچنین بیش از این مقدار نیز به حیوانات غذا می‌دهیم.”

این مقاله در ابتدا توسط خبرگزاری Business Insider منتشر شد.

نوشته در هنگام وقوع یک زمستان اتمی، تغذیه انسان‌ها از چه راهی تأمین می‌شود؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

اسپارتام چیست و چرا عدم استفاده از آن شعار تبلیغاتی یک شرکت تولید آدامس است؟

اسپارتام

اسپارتام یا آسپارتام (Aspartame) یک ماده شیرین کننده مصنوعی بدون ساخارید (Saccharide) بوده که چند دهه‌ای است به عنوان جایگزینی برای شکر وارد بازار محصولات غذایی جهانی شده است. به بهانه تبلیغ یک شرکت تولید آدامس و شعار عدم استفاده از این ماده در محصولات، تصمیم گرفتیم که به بررسی اجمالی این ماده غذایی و عوارض آن بپردازیم.

اسپارتام یکی از رایج‌ترین و متداول‌ترین شیرین کننده‌های موجود در جهان است. برخی از سازمان‌ها بهداشتی جهان خبر از بی ضرر بودن آن داده و بسیاری نیز آن را عاملی برای بیماری‌های مختلف از سردرد تا سرطان می‌دانند.

اسپارتام (Aspartame) چیست؟

اسپارتام در بازارهای جهانی بیشتر با نام شرکت تولید کننده آن NutraSweet شناخته می‌شود. این ماده از دهه ۱۹۸۰ میلادی مورد تایید سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا (FDA) قرار گرفته و به عنوان یک شیرین کننده جایگزین شکر در محصولات غذایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. اسپارتام در محصولاتی مانند غذاهای سرد، نوشیدنی‌ها، شیرینی‌ها، دسرها‌، محصولات کنترل و کاهش وزن بدن، سیریال صبحانه (Cereal Breakfast) و آدامس‌ها وجود داشته و موجب شیرین شدن آنها می‌گردد.

اسپارتام

این ماده در واقع از یک پروتئین ساده شامل دو آمینو اسید، فنیل آلانین (Phenylalanin) و آسپاریک اسید (Asparic Acid) ساخته شده است. اتصال هیدروکربن به فنیل آلانین نیز موجب ایجاد طعم شیرین در این ماده می‌گردد.

اسپارتام در سیستم گوارش

اسپارتام در سیستم گوارش توسط آنزیم‌های معده به سه بخش فنیل آلانین، آسپاریک اسید و متانول (مولکول الکل) تجزیه می‌گردد. تمامی اثرات این ماده نیز ناشی از جذب این سه ماده در جریان خون بدن است.

اسپارتام

فنیل آلانین

این ماده یکی از آمینو اسیدهای پایه و ضروری و طبیعی برای بدن است. از منابع غنی این ماده می‌توان به انواع گوشت، تخم مرغ، محصولات لبنی، حبوبات و خشکبار اشاره کرد. فرمول شیمیایی این ماده نیز C 9H 11NO 2 است. این ماده می‌تواند در برخی از افراد مبتلا به اختلال ژنتیکی phenylketonuria موجب ایجاد مسمومیت گردد. اما مقدار این ماده در اسپارتام اندک بوده و موجی بروز مشکل خاصی نمی‌گردد.

آسپاریک اسید

مانند فنیل آلانین آسپاریک اسید نیز یک آمینو اسید طبیعی بوده و یکی از متداول‌ترین انواع آمینو اسیدها در رژیم غذایی به شمار می‌آید. این ماده به صورت طبیعی در بدن انسان نیز تولید می‌گردد. ماهی، انواع گوشت، تخم مرغ و سویا نیز از منابع غنی این ماده به شمار می‌آیند. آسپارتام حاوی مقدار کمی از این آمینو اسید بوده و تا بحال اثر منفی در بدن نداشته است.

اسپارتام

متانول

این ماده یک ترکیب شیمیایی سمی مانند اتانول بوده که در مشروبات الکلی وجود دارد. این ماده تنها در مقادیر بالا می‌تواند موجب ایجاد مسمومیت گردد. از منابع این ماده می‌توان به قهوه، سبزیجات، انواع میوه و مشروبات الکلی اشاره کرد. میزان متانول موجود در اسپارتام نیز اندک بوده و مقدار آن کمتر از میزان لازم برای بدن بوده و به این ترتیب این ماده نیز نمی‌تواند اثری منفی برای اسپارتام به وجود آورد.

آسپارتام : خوب یا بد؟

تعداد زیادی از وبسایت‌های سلامتی وجود داشته که اسپارتام را یک ماده سمی به حساب آورده و آن را عامل بیماری‌های از سردرد تا سرطان می‌دانند. اما هنوز بیشتر این ادعاها تنها در حد حدس و گمان بوده و توسط علم ثابت نشده است. در ادامه به بیان چند نمونه از این ادعاها خواهیم پرداخت.

اسپارتام

اسپارتام عاملی برای سرطان

موسسه پژوهشی European Ramazzini Foundation اسپارتام را عاملی برای سرطان در حیوانات دانسته است. اما بسیاری این یافته‌ها را به دلیل روش‌های غیر اصولی، قابل قبول ندانسته و اثر اسپارتام در بروز سرطان را رد می‌نمایند. اما تحقیقاتی نیز وجود داشته که ارتباطی بسیار دور از این ماده و سرطان در مردان را بیان می‌کند. اما در مجموع هنوز شواهدی مستدل از ارتباط اسپارتام و سرطان به دست نیامده است.

اسپارتام عاملی برای افزایش وزن

به عنوان یک ماده شیرین کننده با کالری پایین، اسپارتام به طور گسترده توسط افرادی که علاقه به طعم شیرین دارند اما قصد دارند سطح قند بدن خود را کنترل نمایند، استفاده می‌گردد. با وجود اینکه ثابت شده اسپارتام تاثیری بر افزایش وزن ندارد اما تاثیر آن بر کاهش وزن هنوز به صورت علمی و با شواهد مستدل ثابت نشده است.

اما بر پایه تعدای از تحقیقات صورت گرفته، اسپارتام می‌تواند به عنوان یک جایگزین مناسب برای شکر به حساب آمده و به دلیل مصرف کمتر شکر و قند، از افزایش وزن جلوگیری نماید.

تاثیرات اسپارتام بر عملکرد ذهنی

بر اساس یک تحقیق علمی صورت گرفته، اسپارتام می‌تواند موجب بروز اختلال در عملکرد ذهن انسان گردد. اما این مقاله به دلیل اطلاعات نادرست، روش‌های غلط آزمایش و منابع نا موثق، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. تحقیقات جامع صورت گرفته تا کنون ثابت کرده که اسپارتام هیچ تاثیر نامطلوبی بر عملکرد ذهنی افراد بزرگسال ندارد. در خصوص کودکان نیز نتایج بر همین اساس بوده و در مجموع این ماده نمی‌تواند عاملی برای بروز مشکلات ذهنی گردد.

تشنج

تشنج نیز یکی از مواردی است که به عنوان یک اثر جانبی از اسپارتام عنوان می‌گردد. اما تمامی این ادعاها بدون مدرک و شواهد علمی است. یک مقاله نیز مبنی بر افزایش فعالیت مغزی منجر به تشنج در کودکان منتشر شده است که اسپارتام را عاملی برای افزایش ریسک این ضایعه معرفی می‌نماید.

سردرد

همانند تشنج، سردرد نیز به عنوان یکی از عوارض مصرف اسپارتام معرفی شده است. اما این مقالات نیز مستدل نبوده و در یک مقاله نیز از این ماده به عنوان یک عامل افزایش دهنده وقوع سر درد نام برده شده است. اما به دلیل عدم رعایت شرایط و وضعیت جسمانی افراد مورد آزمایش، این تحقیقات نیز قابل استنداد نخواهد بود.

اسپارتام

سخن آخر

همانطور که اشاره شد، اسپارتام یکی از متداول ترین طعم دهنده‌های موجود در بازار بوده و تحقیقات بسیاری در مورد آن صورت گرفته است. بیشتر این تحقیقات نشان از بی ضرر بودن این ماده داشته هیچ تاثیر مخربی در اثر استفاده از آن به وجود نخواهد آمد. اما در مواردی نیز ممکن است افراد به این ماده حساسیت داشته که این مساله می‌تواند موجب بروز مشکلاتی برای آنها گردد.

اسپارتام

اما این ماده نیز مانند سایر مواد شیمیایی می‌تواند اثرات مخربی در دراز مدت داشته و یا در شرایط خاص و افراد مختلف واکنش‌های منفی را برای بدن افراد به وجود آورد. پس در صورت مشاهده هرگونه و حساسیت و آلرژی نسبت به اسپارتام، باید از مصرف آن خودداری نمود.

منبع : AuthorityNutrition

مطلب اسپارتام چیست و چرا عدم استفاده از آن شعار تبلیغاتی یک شرکت تولید آدامس است؟ برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

چگونه در جشن روز شکرگزاری بخورید و تا خرتناق خود را خفه سازید!!!

 

چگونه در جشن روز شکرگزاری بخورید و تا خرتناق خود را خفه سازید!!!

در هر روز شکرگزاری امریکایی ها دور هم جمع می شوند تا با خانواده خود این عید را جشن بگیرند و از خدا سپاس گزاری کنند و آن قدر بخورند تا دیگر نای نفس کشیدن نماند. بد ماجرا اینجاست که این معده لامصب خیلی زود پر می شود و گاهی حجم کم آن اجازه چشیدن از غذای خوشمزه و لذیذ دوم و سوم را نمی دهد. خب، این هم راهنمایی برای اینکه تا جایی که می شود معده مبارک از غذا انباشته کنید…

 

تذکر ویژه: این توصیه ها چندان متناسب با سلامت بدن نیست، ولی به درک! همیشه خدا که روز شکرگزاری نیست!
تذکر ویژه‌تر: آقاجان چپ چپ نگاه نکنید که ما روز شکرگزاری نداریم و فلان و بهمان. نزدیک آخر هفته هستیم و تعطیلات خوبی نیز در هفته آینده که هست! پس صابون خوردن را آماده و آرام آرام به تن بمالید.

شام جشن شکرگزاری

۱. آماده سازی

آماده شدن برای خوردن یک غذای تپل و مپل بحث حفظ تعادل است. برای خوردن تا خرتناق، باید معدتان خالی خالی باشد (ضرب المثل اصفهانی) ولی خب اگر از گرسنگی هم در حال احتضار باشید، سریع همه چیز  را در دهان می گنجانید (یا به عبارتی می چپانید) و معده زود پر می شود. متخصصان تغذیه توصیه می کنند لازم نیست از سه هفته پیش روزه بگیرید! کافی است ۴ تا ۶ ساعت پیش از ترکاندن خود، چیزی نخورید.

البته می شود برای گرسنه تر شدن کمی ورزش کرد تا اشتها حسابی رو بیاید؛ کمی بدوید یا تند تند راه بروید تا سیستم گوارش خالی از غذا شود و معده خالی خالی به استقبال خوردنی های فراوان برود! ضمنا به قول گفتنی معده خالی در تن آرام است! یعنی ای اهل دل! با چند نفس، تن را آرام کنید و خود را آوار کنید بر روی خوردنی ها تا هیچ کس را تاوان مقابله با شمای آرام و بسی ریلکس نباشد، ان شا ا..

۲. انتخاب عاقلانه

اگر کمر به پرخوری بسته اید ای جماعت، دیگر چاره ای جز خوردن نیست! ولی خب گرچه کاه (در اینجا غذاهای رنگارنگ) از خودتان نیست، کاه دان (در اینجا معده را گوییم) که از خودتان است! پس باز هم بدانید که راه رسیدن تا دسر بسیار دراز است و بعضی از خوراکی ها، زودتر معده شما را پر می کند.

جدا از اینکه چگونه شکمتان را پر کنید، میزان سیری و پری به عوامل دیگر (مثلا نحوه خوردن) بستگی دارد و اینکه این عادت خوردن باعث ترشح آنزیم ها و هورمون های متفاوتی می شود. وقتی مَعده (و نه مِعده) را با جویدن های آرام و کم کم پر می کنید، احساس سیری زودتر فرا می رسد! البته این را نگفتم که شب شکرگزاری نجویده لقمه ها را قورت بدهید و خود را راهی بیمارستان کنید!

بعضی از مواد غذایی مانند پروتئین بوقلمون (غذای معهود این عید) باعث سیری زودرس می‌شود. خب، پس با مواد راحت الحلقوم تر مانند سیب زمینی، مواد داخل شکم بوقلمون و پیراشکی های رولی، کار را شروع  کنید که مانند هلو در گلو می روند! و بر حذر باشید از غذاهای فیبری مانند سبزیجات که زود آب جذب کرده و معده را بسی اشغال می کنند! برای مصرف نوشیدنی ها  هم بشکه در چاه نیندازید و لف لف در بکشید! یک لیوان نوشیدنی مطبوع را جرعه جرعه همراه غذا بخورید تا این مواد راه خود را بهتر در شکمتان پیدا کنند!

روز شکرگزاری

۳. استراحت!

معده انسان دارای قابلیت کشسانی است، یعنی می تواند دو تا ۴ لیتر بیش تر از ظرفیت خود را تحمل کند! پس کمی به معده فرصت بدهید تا خالی شود و اگر هم کربوهیدرات زده باشید که بخت با شما یار است و خودش در عرض ۳۰ تا ۹۰ دقیقه معده را ترک خواهد کرد. (حالا گیر ندهید، مگر قرار است چند ساعت پای سفره بست بنشینید، شانس خود را امتحان کنید دیگر). ولی پروتئین کوفتی به معده می چسبد و مانند قیر آن را در مقابل هر غذای دیگری واکسینه می کند. پس بگذارید بعد از تناول غذاهای راحت هضم تر، کمی معده جا باز کند، بعد دوباره زور چپانی را از سر بگیرید.

۴. بازسازی

خب عزیزان، در این مرحله شما احساس ترکیدگی حاد خواهید کرد و می خواهید روی کاناپه ولو شوید و از درد معده بسی به خود بپیچید! ولی زنهار که این حس را نادیده گرفته و خود را جمع و جور کنید. متخصصان تغذیه می گویند؛ حرکات آرام باعث می‌شود معده که از پر شدن به مغز شکوایه فراوان کرده، گول بخورد و احساس کند نه، چندان هم پر نشده و  هنوز جا برای خوردن دارد! مایعات هم این فرآیند را تسریع خواهد نمود. نقطه. سرخط!

۵. دسر

در پایان این نبرد تنانه با غذاهای بسیار، به سراغ دسر بروید و مثلا تن به پای کدو بدهید و کمی از آن مزه مزه کنید تا حس سبکی خوبی شما را فرا گیرد!

توصیه های ما تمام شد! شما تا خرتناق از غذاهای این شب پر گشته، حظ کافی برده و دیگر جایی برای نفس کشیدن هم ندارید! تبریک فراوان؛ اما جدای از شوخی مراقب معده خود باشید، ما همین یک معده را بیشتر نداریم!

.

منبع: PopSci

نوشته چگونه در جشن روز شکرگزاری بخورید و تا خرتناق خود را خفه سازید!!! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

مصایب آشپزی: وقتی که در آشپزخانه همه چیز در هم و برهم می‌شود

مصایب آشپزی: وقتی که در آشپزخانه همه چیز در هم و برهم می‌شود

پخت و پز مثل موشک هوا کردن سخت نیست، بلکه بسیار سخت تر است! چون موشک ها در مسیرشان به ماه، فاسد نمی شوند. پیش از روشن کردن گاز یا برداشتن کارد هم همه چیز در آشپزخانه در حال نابودی تدریجی است: قند در میوه ها و سبزیجات در حال فساد است، پروتئین پنیر و گوشت در حال فروپاشی است و اکسیژن هم همه چیز را از بوی خوش زیتون تا رنگ آواکادو را نابود می کند. اینها تازه فقط بخشی از مصایب آشپزی است.

هیچ راهی وجود ندارد که بتوان ترافیک تغییر قطرات امولسیون را در سس سفید اندازه گیری کرد. حتی بهترین سرآشپزان هم در دنیا هیچ از این مسئله سر در نمی آورند. هیچ کسی در برابر اشتباه کردن در آشپزخانه مصون نیست. ولی خب با دسته بندی کردن عوامل غیر مترقبه، می توان وقتی دستور غذا از راه می رسد عکس العمل نسبتاً سریع تری انجام داد. از یک سکسکه کوچک گرفته تا مصیبت های بزرگ تر از آن، همه اشتباهاتی که در آشپزخانه امکان ارتکاب آن وجود دارد در یکی از این سه دسته قرار می گیرند: دوباره کاری، امور فرعی و امور اصلی.

همه اشتباهات آشپزخانه ای و مصایب آشپزی ریشه در تغییرات ناخواسته ساختار مواد غذایی دارد. فرآیندهای معکوس چندان فرصت دوباره کاری در صورت اشتباه به ما نمی دهد. همان طور که طلا را می توان ذوب و آن را مجدداً جامد کرد، بستنی را هم می‌توان آب کرد و باز گذاشت یخ بزند، شکلات خام را می توان با چیزهای دیگر مخلوط کرد و مواد مختلف سس های روغنی را هم می توان باز از آن جدا کرد. در این موارد، فیزیک حافظه چندان طولانی مدت ندارد و باعث می شود بتوان به راحتی همه این مواد را از تخته آشپزخانه پاک کرد.

یک اشتباه را چندین بار می توان تصحیح کرد، مثلا برخی رستوران ها بستنی هایشان را دوباره فریز می کنند تا آن را تا جایی که می شود صاف و یک دست نگه دارند. دوباره کاری های فراوان در آشپزخانه بسیار کم هستند، ولی خب همیشه با مواد یکدست و این طور سهل الوصولی سر و کار نداریم. می توان قطرات سرگردان روغن را در عمق سس سفید دفن کرد؛ البته اگر این سس قصه ما، پر از پروتئین لذیذ تخم مرغی نبود که تن به این روغن نیالاید! و گره در گره خود را حفظ نکند.

بهترین آشپزها معمولا آنهایی هستند که حقه های زیادی را کشف کرده اند تا وقتی مشکلی لاجرم بروز می کند، بتوانند ماجرا را حل و فصل کنند. راه خوشمزه و خوردنی برای سفید کردن تخم مرغ یا جدا کردن سدیم و کلر از سس پرنمک وجود ندارد، ولی می توان ذهنمان را گول بزنیم و از همه این تغییرات ناخواسته چشم پوشی کنیم. کارهای فرعی راه حل هایی هستند که به ما اجازه می دهند به حواسمان دروغ بگوییم و به مزه مورد نظرمان برسیم. وقتی تخم مرغ ها قلوپ قلوپ از دل سس سفید زیادی گرمادیده سر بر می آورند، نمی شود پروتئین را از آن وسط برداشت و جدا کرد ولی می شود آنها را آن قدر هم زد تا زبان بی زبان گول بخورد و دیگر درشتی آن را حس نکند!

وقتی که نمک زیاد به سس پستو اضافه می کنید و همه ریحان را در آن خالی کرده اید، می‌ توان روغن بیش تری اضافه کرد که زبان را لیز کند و زبان فرصت این را پیدا نکند که نمک را حس کند. حس کردن طعم هزارتوی پیچیده ای از حواس را در گیر می کند و بهترین آشپزها معمولا آنهایی هستند که راه در روهای زیادی را می شناسند که با آن روی اشتباهاتشان را می پوشانند.

حتی که دیگر فاتحه غذا خوانده شده و قابل خوردن نیست هم ماجرا تمام نشده است. وقتی نشود کارهای فرعی انجام داد، نوبت به کارهای اساسی تر می رسد. این موقعیت ها کار را دشوار می کند و تهیه غذا را به نعویق می اندازد، ولی خب استفاده از غذاهای «خراب شده» می تواند نتایج شگفت انگیزی به بار بیاورد. استیک خشک و سفت را خرد کرد و داخل سس بلونز ریخت؛ برنج های له و لورده بیش از حد پخته را می توان برای ناگت استفاده کرد. سرآشپزهای رستوران پیاز را می سوزانند تا بعدا آن را کم کم به جای ماده افزودنی شیرین و دودی به جای ادویه اضافه کنند.

وقت گرم کردن رشته فرنگی داغون شده در مایکروفر خوابگاه یا کار کردن در بخش پخت ماهی بهترین رستوران‌ها، همیشه امکان بروز خطا هست. خبر خوب اینکه همیشه راهی برای رفع و رجوع کردن اشتباه وجود دارد و این راه حل چیزی نیست جز، سطل آشغال!!! مصایب آشپزی هم برای خود داستانی دارد!

.

منبع: PopSci

نوشته مصایب آشپزی: وقتی که در آشپزخانه همه چیز در هم و برهم می‌شود اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.