مطالعه جدید نشان می‌دهد زندگی در فضا روی میکروبیوم انسان تاثیر می‌گذارد!

ما برای اینکه شناخت بهتری از کیهان داشته باشیم نیاز به این داریم که دانش خود را درباره اثرات بلندمدت زندگی در فضا افزایش دهیم. دو مطالعه جدید نشان می‌دهند که ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS)، اثرات میکروبی مهمی را روی فضانوردان و برعکس گذاشته‌ است.

این دو مطالعه، بخشی از یک پروژه‌ بزرگ هستند که اثرات مسافرت فضایی روی میکروبیوم انسان را بررسی می‌کند. میکروبیوم به همه ارگانیسم‌های ریزی گفته می‌شود که در بدن انسان زندگی می‌کنند که از آن جمله می‌توان به باکتری‌های روده (گات) و ارگانیسم‌های ریز روی پوست‌ اشاره کرد.

مطالعه اول که نتایج آن در مجله Scientific Reports چاپ شده، فضانوردانی را مورد بررسی قرار داده که به مدت شش تا دوازده ماه در ایستگاه فضایی بین‌المللی مانده بودند. محققان متوجه شدند که تنوع باکتری‌های روده این فضانوردان، در فضای نسبتا استریل و بدون باکتری داخل ایستگاه، به‌طرز شگفت‌انگیزی زیاد شده است.

هرنان لورنزی (Hernan Lorenzi)، میکروبیولوژیست از انستیتو J. Craig Venter می‌گوید: از آنجاییکه محیط ایستگاه فضایی بسیار تمیز است و فضانوردان کمتر در معرض باکتری‌های محیطی هستند، ما انتظار داشتیم که تنوع باکتری‌های روده آن‌ها نسبت به قبل از مسافرت کاهش یافته باشد.

این اتفاق غیرمنتظره ممکن است به خاطر رژیم‌های غذایی کنترل‌شده فضانوردان در ایستگاه فضایی باشد. ناسا در این سال‌ها تلاش کرده تا بیش از ۲۰۰ نوع غذاها و نوشیدنی مخصوص ایستگاه فضایی آماده کند تا فضانوردان انتخاب‌های غذایی متنوع‌تری داشته باشند.

البته افزایش تنوع میکروبیوم گات می‌تواند خبر خوبی باشد، چراکه هرچه تنوع این باکتری در روده انسان بیشتر باشد، شانس ما برای شکست بیماری‌ها بیشتر می‌شود. با این‌حال، دانشمندان هنوز درباره صحت این موضوع در مورد فضانوردان هنوز تحقیقی انجام نداده‌اند.

اما در مورد میکروبیوم‌های پوست، نتایج واحدی به دست نیامد، بطوریکه تنوع باکتری‌های پوست بعضی از فضانوردان افزایش یافته بود و در برخی دیگر کم شده بود. تنها مورد مشترک، کاهش باکتری Proteobacteria بود که احتمالا به خاطر تمیزی ایستگاه فضایی اتفاق افتاده است (این باکتری به مقدار زیادی در خاک پیدا می‌شود).

این یافته نشان می‌دهد که تغییرات میکروبیومی می‌توانند در جهت عکس نیز اتفاق بیفتند. بنابراین دانشمندان به‌راحتی با نگاه کردن به ردپای میکروبیومی فضانوردان می‌توانند بگویند که کدامیک از آن‌ها در ایستگاه فضایی بین‌المللی بوده‌اند.

لورنزی می‌گوید: ما متوجه شدیم که میکروبیوم ایستگاه فضایی، بیشتر به سمت میکروبیوم فضانوردانی که برای مدتی در آنجا زندگی کرده‌اند تمایل پیدا می‌کند. به عبارتی، علی‌رغم تاثیر ایستگاه فضایی روی میکروبیوم فضانوردان، پوست فضانوردان نیز میکروبیوم ایستگاه فضایی را تغییر داده است.

اینجاست که مطالعه دوم، که نتایج آن اخیرا در مجله PLOS One چاپ شده، وارد میدان می‌شود. محققان در این مطالعه، نمونه‌هایی را از دهان، بینی، گوش، پوست و بزاق فضانوردان ایستگاه فضایی، قبل، بعد و در طول مدت ماموریت‌شان در فضا گرفتند.

آن‌ها سپس این نمونه‌ها را با نمونه‌های گرفته شده از سطوح ایستگاه فضایی مقایسه کردند و موفق به پیدا کردن الگوهای مشابهی در میکروارگانیسم‌ها شدند.

این محققان از یک روش آزمایشگاهی مخصوص، برای بررسی DNA نمونه‌ها استفاده کردند. درنهایت مشخص شد که میکروبیوم فضانوردان، ۵۵ درصد به میکروبیوم سطوح ایستگاه فضایی کمک کرده و میکروب‌های این سطوح تا حد بسیار زیادی شبیه به نمونه‌های موجود بر روی پوست فضانوردان شده‌اند.

این شباهت‌های باکتریایی حتی تا چهار ماه بعد از ترک ایستگاه فضایی توسط فضانوردان ادامه داشته است. البته از آنجاییکه این مطالعه تنها روی یک فضانورد انجام شده بود، تایید نتایج آن نیازمند مطالعات بیشتری است.

دانشمندان با دانستن رابطه بین میکروبیوم‌های فضانوردان و ایستگاه فضایی بهتر خواهند توانست برای توقف‌های طولانی مدت فضانوردان در این ایستگاه برنامه‌ریزی کنند و بیش از پیش در جهت حفظ سلامتی آن‌ها قدم بردارند.

کریستال جایینگ (Crystal Jaing)، بیولوژیست مولکولی از آزمایشگاه ملی Lawrence Livermore می‌گوید: بین میکروبیوم‌های ایستگاه فضایی و فضانوردان اثرات متقابلی وجود دارد و دانستن جزییات این تاثیرات برای جلوگیری از بروز مشکلاتی برای سلامت فضانوردان در ماموریت‌های فضایی بلندمدت می‌تواند بسیار حایز اهمیت باشد.

نوشته مطالعه جدید نشان می‌دهد زندگی در فضا روی میکروبیوم انسان تاثیر می‌گذارد! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

اولین انفجار رادیویی سریع در کهکشان راه شیری شناسایی شد!

یک ستاره مغناطیسی یا مگنتار (magnetar) به نام SGR 1935+2154 در کهکشان راه شیری وجود دارد که ممکن است به حل راز سیگنال‌های رادیویی ساطع‌شده از اعماق فضا که سال‌هاست فکر ستاره‌شناسان را به خود مشغول کرده است کمک کند.

ستاره SGR 1935+2154 که در حدود ۳۰ هزار سال نوری با ما فاصله دارد در تاریخ 28 آوریل امسال سیگنال‌هایی با زمان تناوب چند میلی‌ثانیه از خود ساطع کرد که فقط توسط ستاره‌های خارج کهکشانی منتشر می‌شوند. اما موضوع جالب‌تر اینکه رصدخانه‌های سراسر دنیا و تلکسوب فضایی X-ray، در کنار این سیگنال‌ها، تابش‌های اشعه ایکس را نیز ثبت کردند.

در حال‌حاضر، کار روی این سیگنال‌ها در مراحل ابتدایی قرار دارد و ستاره‌شناسان سخت در تلاشند تا داده‌های به دست آمده را آنالیز کنند. اما خیلی از آن‌ها معتقدند که منبع این سیگنال‌ها ممکن است انفجارهای رادیویی سریع (FRBs) باشد.

شیرینواس کولکارنی (Shrinivas Kulkarni)، ستاره‌شناس از دانشگاه کالیفرنیا و یکی از اعضای تیم تحقیق در این‌باره گفت: این نوع سیگنال‌ها به احتمال زیاد دارای منبعی از نوع انفجارهای رادیویی سریع هستند.

انفجارهای رادیویی سریع یکی از هیجان‌انگیزترین رازهای کیهان هستند. آن‌ها نوعی سیگنال‌های رادیویی بسیار قدرتمند از اعماق فضا و از کهکشان‌هایی هستند که میلیون‌ها سال نوری با ما فاصله دارند. انرژی برخی از این کهکشان‌ها ۵۰۰ میلیون بار بیشتر از انرژی خورشید است. با این‌حال، این سیگنال‌ها فقط در حد چند میلی‌ثانیه دوام می‌آورند و اکثر آن‌ها تکرار نمی‌شوند که همین موضوع، شناسایی و مطالعه آن‌‌ها را بسیار دشوار می‌کند.

توضیحات زیادی برای منشا این سیگنال‌ها پیشنهاد شده که از آن جمله می‌توان به سوپرنواها و موجودات فضایی (البته احتمال این خیلی کم است) اشاره کرد. اما یک فرضیه که طرفداران زیادی در بین ستاره‌شناسان دارد انفجارهای رادیویی سریع است که توسط مگنتارها تولید می‌شوند.

مگنتارها نوع عجیبی از ستاره‌های نوترونی هستند که بعد از تبدیل شدن ستاره‌های غول‌پیکر به سوپرنوا، به‌صورت یک هسته بسیار سنگین باقی می‌مانند. اما مگنتارها دارای میدان‌های مغناطیسی بسیار قدرتمندتری نسبت به ستاره‌های نوترونی عادی هستند (حدود ۱۰۰۰ بار قوی‌تر). اینکه چرا میدان‌ مغناطیسی این ستاره‌ها این اندازه قدرتمند است هنوز برای دانشمندان مشخص نیست، اما اثرات آن‌ها بر روی خود ستاره بسیار جالب‌توجه است.

در حالیکه نیروی گرانشی ستاره برای نگه داشتن آن تلاش می‌کند، میدان مغناطیسی قوی در اطراف ستاره، شکل آن را منحرف می‌کند و این اتفاق منجر به تنش شدید بین دو نیرو می‌شود که گاهی‌اوقات لرزه‌های ستاره‌ای بسیار بزرگی ایجاد می‌کند و باعث درخشندگی بسیار زیاد مگنتار می‌شود.

سیگنال‌های ستاره SGR 1935+2154 در تاریخ 27 آوریل امسال شناسایی شدند و فعالیت آن توسط چندین تلکسوپ از جمله تلسکوپ‌های Swift Burst Alert ،AGILE و NICER ISS ثبت گردید. رفتار این ستاره عجیب در ابتدا نسبتا عادی بود و با رفتار مشاهده‌شده از سایر مگنتارها سازگاری داشت.

اما سپس در تاریخ 28 آوریل، تلسکوپ CHIME که برای رصد آسمان برای رویدادهای لحظه‌ای طراحی شده است، یک سیگنال بسیار قدرتمندی را شناسایی کرد که نتوانست آن را به‌طور کامل ثبت کند.

اما آشکارساز دیگری به نام STARE2 که توسط دانشگاه کالیفرنیا برای شناسایی انفجارهای رادیویی سریع محلی، که توسط فعالیت‌های انسانی ایجاد می‌شوند، طراحی شده، سیگنال‌های مذکور را بسیار قوی و واضح دریافت کرد که شامل بیش از یک میلیون سیگنال میلی‌ثانیه می‌شد. ستاره‌شناسان معمولا انفجارهای رادیویی سریع خارج کهکشانی را در تعداد چند ده موج میلی‌ثانیه دریافت می‌کنند.

اما دانشمندان چیز دیگری را نیز در انفجار ستاره SGR 1935+2154 مشاهده کردند که قبلا هرگز در یک انفجار رادیویی سریع خارج کهکشانی مشاهده نشده است. آن‌ها در کنار این سیگنال‌ها یک سیگنال اشعه ایکس نیز شناسایی کردند. البته سیگنال‌های اشعه ایکس معمولا در انفجارهای مگنتار دیده می‌شوند، اما اینکه یک مگنتار، در کنار امواج رایویی، اشعه ایکس یا تابش گاما ساطع کند بسیار غیرعادی است.

ساندرو مرگتی (Sandro Mereghetti) ستاره‌شناس از انستیتو ملی اخترفیزیک ایتالیا می‌گوید: اشعه ایکس انفجار SGR 1935+2154 چندان قوی یا غیرعادی نبود، اما این اشعه می‌تواند نشانه وجود انفجارهای رادیویی سریع بیشتری در مقایسه با آنچه که در حال‌حاضر شناسایی شده، باشد. او گفت: شناسایی این سیگنال بسیار هیجان‌انگیز است و رابطه بین انفجارهای رادیویی سریع و مگنتارها را تایید می‌کند. FRB کشف‌شده از نوع خارج کهکشانی است. ما هرگز در کنار چنین سیگنال‌هایی اشعه‌های ایکس/گاما شناسایی نکرده بودیم. انفجارهای اشعه ایکسی شبیه به SGR1935، در صورتی که از منابع خارج کهکشانی باشند معمولا غیر قابل شناسایی هستند.

به گفته کوالکارنی، یک مگنتار حتی می‌تواند انفجارهای بزرگتری تولید کند. یک مگنتار برای تولید انفجاری در اندازه انفجار  SGR 1935+2154 به انرژی زیادی نیاز ندارد و چنین ستاره‌هایی حتی قادر به ایجاد انفجارهایی با قدرت ۱۰۰۰ برابر بزرگتر از آن نیز هستند.

مورد SGR 1935+2154 واقعا هیجان‌انگیز هستند و دانشمندان هنوز در مراحل اولیه مطالعه آن هستند. ستاره‌شناسان برای بررسی بیشتر سیگنال‌های آن هم‌اکنون از قدرتمندترین ابزارها استفاده می‌کنند. آن‌ها هنوز طیف انفجار آن را آنالیز نکرده‌اند تا مشخص شود آیا سیگنال‌های آن مشابهت‌هایی با طیف انفجارهای رادیویی سریع خارج کهکشانی دارد یا نه.

البته حتی اگر انفجار SGR 1935+2154، تایید کند که منشا انفجارهای رادیویی سریع مگنتارها هستند، این به معنای آن نخواهد که مگنتار، تنها منبع واقعی این نوع انفجارهاست. دلیل آن هم این است که برخی از سیگنال‌های آن‌ها خیلی متفاوت رفتار می‌کنند و به‌طور پیش‌بینی‌ناپذری تکرار می‌شوند. اخیرا منبعی کشف شده بود که سیگنال‌هایی با دوره ۱۶ روزه ساطع می‌کرد.

انفجار SGR 1935+2154 هر چه که باشد، ما هنوز فاصله زیادی با حل راز بزرگی که انفجارهای رادیویی سریع در دل خود دارند داریم، اما به‌هرحال کشف جدید، یک گام هیجان‌انگیز روبه‌جلو برای دانشمندان محسوب می‌شود.

نوشته اولین انفجار رادیویی سریع در کهکشان راه شیری شناسایی شد! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

ماموریت مریخ‌نورد اگزومارس به علت شیوع ویروس کرونا ۲ سال به تعویق افتاد

روز سه‌شنبه آژانس‌های فضایی روسیه و اروپا اعلام کردند که به دلیل شیوع ویروس کرونا و مشکلات فنی، ماموریت مشترک اروپا و روسیه برای فرستادن کاوشگر اگزومارس (ExoMars) به مریخ، به مدت دو سال به تعویق افتاده است.

دیمیتری روگوژین (Dmitry Rogozin) رییس آژانس روسکاسموس روسیه گفت: ما یک تصمیم دشوار اما منطقی برای به تعویق انداختن ماموریت مریخ تا سال 2022 گرفتیم.

کاوشگر بدون سرنشین اگزومارس قرار است برای پیدا کردن نشانه‌ای از حیات، بر روی سیاره سرخ فرود آید.

این ماموریت قرار بود اواخر امسال و بعد از تاخیرهای فراوان انجام گیرد. مقامات آژانس‌های فضایی اروپا و روسیه گفتند که آن‌ها با به تعویق انداختن این پروژه تا آگوست یا سپتامبر 2022، برای انجام تست‌های بیشتر، موافقت کرده‌اند.

در بیانیه آن‌ها آمده است: کارشناسان اگزومارس در پی بررسی‌های خود به این نتیجه رسیده‌اند که تست‌های لازم برای ساخت همه تجهیزات فضاپیما، نیاز به زمان بیشتری برای کامل شدن دارند.

ژان ورنر (Jan Wörner)، رییس آژانس فضایی اروپا گفت: هر دو طرف می‌خواهند که مطمئن شوند ماموریت مریخ با موفقیت ۱۰۰ درصد انجام می‌شود. ما اجازه هیچ خطایی نداریم. انجام تست‌های بیشتر، پرتاب امن و بهترین نتایج علمی را تضمین خواهد کرد.

روگوژین همچنین به تاثیر شیوع ویروس کرونا در اروپا اشاره کرد و گفت: تشدید شرایط اپیدمیولوژیک، پرتاب برنامه‌ریزی‌‌شده ما را مختل کرده است.

ماموریت اگزومارس در ماه‌های گذشته با مشکلات فنی و تاخیرهای زیادی مواجه شده است. در ماه آگوست سال گذشته، آژانس فضایی اروپا متوجه مشکلاتی در سیستم چتر فرود کاوشگر شد و همین موضوع سوالاتی را درباره احتمال انجام نشدن ماموریت در سال 2020 ایجاد کرد.

نوشته ماموریت مریخ‌نورد اگزومارس به علت شیوع ویروس کرونا 2 سال به تعویق افتاد اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

ماجرای مرگ فضانوردی که قصد داشت ثابت کند که زمین گرد نیست!

مرگ مایک هیوز

مایک هیوز (Mike Hughes) در تاریخ 3 اسفند (22 فوریه) طی آخرین تلاش خود جهت پرواز با راکت خانگی خود که انرژی آن از بخار تأمین می‎شد، درگذشت.

هیوز 64 ساله سعی داشت تا در راکتی که با همکاری شریک خود به نام والدو استیکس (Waldo Stakes) ساخته بود، از منطقه‌ای در نزدیک بارستو کالیفرنیا پروازی 5000 فوتی به آسمان را انجام دهد. کانال تلویزیونی Science Channel که مشغول فیلم‌برداری از این تلاش جهت استفاده در مستندی به نام فضانوردان خانگی (Homemade Astronauts) بود، مرگ هیوز را به وب‌سایت Space.com اعلام کرد.

نمایندگان کانال Science Channel طی بیانیه‌ای اعلام کردند: “افکار و دعاهای ما در این روزهای سخت روانه خانواده هیوز می‌شود. وی همیشه آرزو داشت تا این پرتاب را با موفقیت به انجام برساند. کانال Science Channel در آنجا حضور داشت تا تلاش و داستان وی را به ثبت برساند.” به گزارش CNN، آژانس اجرای قانون شریف در شهرستان سن برناندینو به سقوط این راکت در بزرگراه 247 بارستو واکنش نشان داده است. خبرگزاری NBC News گزارش داد که این پرتاب در ملکی خصوصی واقع در منطقه بارستو انجام گرفته است.

خبرگزاری CNN افزود که دفتر شریف نتوانسته هیوز را شناسایی کند و فقط اعلام کرده که یک نفر در جریان این سقوط جان خود را از دست داده است. سپس کانال Science Channel مرگ هیوز را تأیید کرد. هیوز پیش‌تر بارها تلاش کرده بود تا راکت‌های دست‌ساز خود را پرتاب کند. حتی پیش‌تر در سال 2018 موفق به این کار نیز شده بود. در جریان این پرواز، هیوز به نهایت ارتفاع 1875 فوتی رسیده بود و با این وجود که مهره‌های ستون فقرات وی فشرده شده بودند، بازهم سعی کرده‌ بود تا بالاتر برود.

پرتاب این راکت به دلیل گرمادهنده معیوب آب در مرداد 1398 (اوت 2019) لغو شده بود. پیش‌تر هیوز گفته بود که معتقد است که کره زمین مسطح بوده و برخی از مطبوعات نیز اعلام کرده بودند که این پرتاب به این دلیل بوده تا وی به‌شخصه بتواند کروی بودن زمین را با چشمان خود ببیند. به‌هرحال، در مرداد 1398 هیوز به خبرگزاری Space.com گفته بود که ایده مسطح بودن کره زمین انگیزه پرواز وی نیست. هیوز گفته بود که وی فقط یک انسان جسور بوده و سعی دارد تا محدودیت‌های راکت‌های دست‌ساز را پشت سر بگذارد.

تیم هیوز و استیکس یکی از سه تیم درنظر گرفته‌‌شده برای مستند فضانوردان خانگی بودند که همزمان به کار بر روی ساخت و پرتاب راکت‌های خود نیز مشغول بودند. تیم‌های حاضر در این سریال مستند قصد داشتند تا بیش‌تر و بیش‌تر به لایه Karman line (مرز بین اتمسفر زمین و فضا) نزدیک شوند. این مرز حدود 62 کیلومتر بالای پوسته زمین قرار دارد.

این سریال مستند توسط شرکت فیلم‌سازی World of Wonder در حال ساخت بوده و در سال 2020 میلادی بر روی پرده سینماها خواهد رفت.

نوشته ماجرای مرگ فضانوردی که قصد داشت ثابت کند که زمین گرد نیست! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

ماجرای مرگ فضانوردی که قصد داشت ثابت کند که زمین گرد نیست!

مرگ مایک هیوز

مایک هیوز (Mike Hughes) در تاریخ 3 اسفند (22 فوریه) طی آخرین تلاش خود جهت پرواز با راکت خانگی خود که انرژی آن از بخار تأمین می‎شد، درگذشت.

هیوز 64 ساله سعی داشت تا در راکتی که با همکاری شریک خود به نام والدو استیکس (Waldo Stakes) ساخته بود، از منطقه‌ای در نزدیک بارستو کالیفرنیا پروازی 5000 فوتی به آسمان را انجام دهد. کانال تلویزیونی Science Channel که مشغول فیلم‌برداری از این تلاش جهت استفاده در مستندی به نام فضانوردان خانگی (Homemade Astronauts) بود، مرگ هیوز را به وب‌سایت Space.com اعلام کرد.

نمایندگان کانال Science Channel طی بیانیه‌ای اعلام کردند: “افکار و دعاهای ما در این روزهای سخت روانه خانواده هیوز می‌شود. وی همیشه آرزو داشت تا این پرتاب را با موفقیت به انجام برساند. کانال Science Channel در آنجا حضور داشت تا تلاش و داستان وی را به ثبت برساند.” به گزارش CNN، آژانس اجرای قانون شریف در شهرستان سن برناندینو به سقوط این راکت در بزرگراه 247 بارستو واکنش نشان داده است. خبرگزاری NBC News گزارش داد که این پرتاب در ملکی خصوصی واقع در منطقه بارستو انجام گرفته است.

خبرگزاری CNN افزود که دفتر شریف نتوانسته هیوز را شناسایی کند و فقط اعلام کرده که یک نفر در جریان این سقوط جان خود را از دست داده است. سپس کانال Science Channel مرگ هیوز را تأیید کرد. هیوز پیش‌تر بارها تلاش کرده بود تا راکت‌های دست‌ساز خود را پرتاب کند. حتی پیش‌تر در سال 2018 موفق به این کار نیز شده بود. در جریان این پرواز، هیوز به نهایت ارتفاع 1875 فوتی رسیده بود و با این وجود که مهره‌های ستون فقرات وی فشرده شده بودند، بازهم سعی کرده‌ بود تا بالاتر برود.

پرتاب این راکت به دلیل گرمادهنده معیوب آب در مرداد 1398 (اوت 2019) لغو شده بود. پیش‌تر هیوز گفته بود که معتقد است که کره زمین مسطح بوده و برخی از مطبوعات نیز اعلام کرده بودند که این پرتاب به این دلیل بوده تا وی به‌شخصه بتواند کروی بودن زمین را با چشمان خود ببیند. به‌هرحال، در مرداد 1398 هیوز به خبرگزاری Space.com گفته بود که ایده مسطح بودن کره زمین انگیزه پرواز وی نیست. هیوز گفته بود که وی فقط یک انسان جسور بوده و سعی دارد تا محدودیت‌های راکت‌های دست‌ساز را پشت سر بگذارد.

تیم هیوز و استیکس یکی از سه تیم درنظر گرفته‌‌شده برای مستند فضانوردان خانگی بودند که همزمان به کار بر روی ساخت و پرتاب راکت‌های خود نیز مشغول بودند. تیم‌های حاضر در این سریال مستند قصد داشتند تا بیش‌تر و بیش‌تر به لایه Karman line (مرز بین اتمسفر زمین و فضا) نزدیک شوند. این مرز حدود 62 کیلومتر بالای پوسته زمین قرار دارد.

این سریال مستند توسط شرکت فیلم‌سازی World of Wonder در حال ساخت بوده و در سال 2020 میلادی بر روی پرده سینماها خواهد رفت.

نوشته ماجرای مرگ فضانوردی که قصد داشت ثابت کند که زمین گرد نیست! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

کشف یک الگوی جدید از انفجارهای رادیویی کیهان؛ آیا پای فرازمینی‌ها در میان است؟

یکی از رازهای کیهان، حالا مرموزتر از قبل شده است. ستاره‌شناسان سرنخی را پیدا کرده‌اند که می‌تواند توضیح دهد چرا انفجارهای امواج رادیویی سریع (FRBs)، هر چند وقت یک‌بار، از اعماق فضا به زمین می‌رسند. اما این سرنخ، یک الگوی ۱۶روزه در یکی از انفجارهاست که می‌تواند تئوری‌های موجود درباره علت به وجود آمدن انفجارهای رادیویی سریع را به چالش بکشد.

انفجارهای رادیویی سریع، احتمالا میلیاردها سال وجود داشته‌اند. اما ما آن‌ها را در سال 2007 کشف کردیم و تا به‌ امروز هم فقط تعداد کمی از آن‌ها را شناسایی کرده‌ایم. ستاره‌شناسان در ژوئن ۲۰۱۹ توانستند یک FRB را تا کهکشان خانگی‌اش ردیابی کنند. آن‌ها این FRB را FRB 180916.J0158+65 نام‌گذاری کردند.

هیچ‌کس نمی‌داند که چه چیزی باعث به وجود آمدن این انفجارهای سریع امواج رادیویی می‌شود. از آنجاییکه این انفجارها، بسیار نادر، غیرعادی و درخشان هستند، فیزیک‌دانان فکر می‌کنند که آن‌ها احتمالا از رخدادهای عظیمی مانند برخورد ستاره‌ها به وجود می‌آیند.

محققان، FRB 180916.J0158+65 را برای اولین بار در سال ۲۰۱۹ هنگام بررسی داده‌های آشکارساز CHIME/FRB شناسایی کردند. آن‌ها در ژانویه امسال، با تجزیه و تحلیل مجدد داده‌های قدیمی توانستند بیش از یک انفجار را از طرف این FRB ردیابی کنند. اما چیز جدیدی که ستاره‌شناسان موفق به کشف آن در FRB 180916.J0158+65 شده بودند، الگوی منظمی از انفجارها بود. این الگو، شامل یک چرخه فعالیت ۴روزه است که در طول آن، امواج رادیویی به طور منظم به داخل فضا پخش می‌شوند. اما بعد از آن، یک دوره ۱۲ روزه خاموشی وجود دارد. البته آشکارساز CHIME/FRB تنها گاهی‌اوقات توانسته بود انفجارهای FRB 180916.J0158+65 را ردیابی کند، بنابراین این احتمال وجود دارد که بسیاری از انفجارهای FRB در طول دوره فعالیت‌اش، توسط این آشکارساز ردیابی نشده‌اند.

الگوی انفجارهای FRB 180916.J0158+65، تقریبا با هیچ‌یک از توضیحات موجود درباره FRBها همخوانی ندارد. الگوهایی مثل این، در علم ستاره‌شناسی، اغلب به یک شی چرخشی سریع، نسبت داده می‌شود. برای مثال، ستاره‌های نوترونی گاهی‌اوقات به نظر می‌رسد که به‌طور منظم، از دید آشکارسازهای اشعه X ناپدید می‌شوند. علت آن هم این است که نقاط داغ روی سطح آن‌ها، طوری می‌چرخند که مانند نور یک چراغ دریایی، مرتبا ظاهر و ناپدید می‌شوند. البته احتمالات دیگری هم می‌تواند در توضیح این الگو وجود داشته باشند.

حالا سوالی که ذهن ستاره‌شناسان را به خود مشغول کرده این است که آیا این الگوی انفجاری، در مورد همه FRBها صادق است یا فقط در مورد برخی از آن‌ها.

نوشته کشف یک الگوی جدید از انفجارهای رادیویی کیهان؛ آیا پای فرازمینی‌ها در میان است؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

واکنش عجیب حیوان خانگی فضانورد ناسا پس از بازگشت صاحبش از فضا!

سفر فضایی

فضانورد ناسا؛ کریستینا کوخ (Christina Koch) به‌تازگی از سفر فضایی 328 روزه خود بازگشته و با این اقدام توانسته رکورد طولانی‌ترین سفر فضایی انفرادی توسط یک زن را جابه‌جا کند. این فضانورد درحالی‌که در ایستگاه فضایی بین‌المللی به سر می‌برد، توانست که شش مورد پیاده‌روی را به پایان برساند. یکی از این پیاده‌روی‌های فضایی، تماما زنانه بود و با همکاری فضانورد جسیکا میر (Jessica Meir) انجام شد.

هنگامی‌که کوخ به زمین بازگشت، توله سگ محبوب وی یعنی LBD (سگ کوچک قهوه‌ای) نتوانست که هیجان خود را کنترل کند. این فضانورد در حساب توییتر خود ویدیویی را منتشر کرده که در آن وی هنگام وارد شدن به خانه با استقبال گرم سگ خانگی خود مواجه می‌شود.

 

کوخ در زیرنویس این ویدیو اظهار کرد: “نمی‌دانم کدام یک از ما هیجان‌زده‌تر بودیم. خوشحالم که پس از یک سال دوری، همچنان من را به خاطر دارد.”

کاربران توییتر نیز واکنش‌های مثبتی را به این ویدیو نشان دادند. کوخ طی مصاحبه‌ای تلفنی با خبرگزاری Business Insider و خبرنگارانی از مرکز فضایی جانسون گفت: “ما او را LBD نام نهاده‌ایم. او به جامعه بشری تعلق داشته و نمی‌تواند از این بامزه‌تر باشد. بله، توله سگ من خیلی هیجان‌زده بود و من نیز چنین حالتی داشتم. نمی‌دانم کدام یک از ما بیشتر هیجان داشتیم. می‌دانید، این نمادی از بازگشت به‌سوی مردم و مکانی است که آن‌ها را دوست دارید، تا بدین شیوه بتوانید حیوان مورد علاقه خود را دیدار کنید.”

این مقاله در ابتدا در خبرگزاری Business Insider منتشر شده بود.

نوشته واکنش عجیب حیوان خانگی فضانورد ناسا پس از بازگشت صاحبش از فضا! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

تبدیل گرد و غبار کره ماه به اکسیژن!

اکسیژن

دانشمندان اروپایی مشغول کار بر روی سیستمی هستند که می‌تواند مقدار زیادی اکسیژن را از نمونه‌های شبیه‌سازی‌شده گردوغبار کره ماه استخراج کند. بث لوماکس (Beth Lomax)؛ یک شیمی‌دان از دانشگاه گلاسکو که در حال حاضر در آژانس فضایی اروپایی (ESA) کار می‌کند، به مطبوعات گفت: “استخراج اکسیژن از منابع موجود در ماه می‌تواند به‌ طرز قابل‌توجهی برای مهاجران آینده سیارات، هم برای نفس کشیدن و هم جهت تولید محلی سوخت راکت‌ها، مفید باشد.”

لوماکس به همراه یکی از کارکنان ESA به نام الکساندره موریس (Alexandre Meurisse) در حال تلاش بر روی یک نمونه اولیه هستند که در نهایت می‌توان با استفاده از آن، از گردوغبار قمری، اکسیژن استخراج کرد. این دو محقق در آزمایشگاه مواد و تجهیزات برقی آژانس فضایی اروپایی و مرکز فناوری (ESTEC) واقع در نوردوویک هلند، مشغول بررسی سیستم خود هستند.

اکسیژن

نمونه اولیه آن‌ها موفق ظاهر شده اما در آینده باید تعدیلاتی بر روی آن اعمال شود تا جهت استفاده در کره ماه مناسب باشد. یکی از نمونه‌های این تعدیلات، کاهش دمای عملیاتی این دستگاه است. لوماکس و موریس در حال کار بر روی گردوغبار شبیه‌سازی‌شده کره ماه بوده، اما امیدوارند که سازوکار آن‌ها بر روی مواد واقعی نیز کارساز باشد.

به گفته ESA، در واقع، نمونه‌های گردوغبار قمری که رگولیت نامیده می‌شوند، طی مأموریت آپولو به زمین بازگردانده شده‌اند و حدودا 40 الی 45 درصد اکسیژن را در خود جای می‌دهند. دانشمندان مرکز ESTEC در حال طراحی روشی هستند که می‌توان با استفاده از آن، اکسیژن را از گردوغبار بیرون کشید. چنین رویه‌ای در دید مردم عادی همانند کیمیاگری جلوه می‌کند.

اکسیژن موجود در رگولیت در قالب اکسید بسته‌بندی شده است. این اکسیژن در میان گردوغبار به شکل مواد معدنی و یا شیشه درآمده است. یک مهارت مرتبط با علم شیمی لازم بوده تا اکسیژن را از این مواد استخراج کرد. همان‌طور که ESA این رویه را توصیف می‌کند:

“استخراج اکسیژن ESTEC با استفاده از رویه‌ای که الکترولیز نمک مذاب نامیده می‌شود، صورت می‌گیرد. در این روش، رگولیت به همراه نمک مذاب کلسیم کلرید در یک سبد فلزی قرار داده شده و در اینجا این نمک نقش الکترولید را ایفا می‌کند. سپس به این مواد تا 950 درجه سانتی‌گراد گرما داده می‌شود. طی این دما، رگولیت به‌صورت یکپارچه باقی می‌ماند.

اما عبور دادن یک جریان باعث می‌شود تا اکسیژن از رگولیت استخراج شده و از نمک نیز رد شود تا بتواند در یک قطب منفی جمع‌آوری شود. یکی از مزیت‌های این رویه این است که همچنین باعث می‌شود تا رگولیت به آلیاژ فلزی قابل‌استفاده تبدیل شود.”

این فرآیند توسط شرکت Metalysis توسعه داده شده است. Metalysis یک شرکت بریتانیایی بوده که از این روش جهت تولید فلز و آلیاژهای مختلف استفاده می‌کند. لوماکس هنگامی‌که بر روی مقاله دکترای خود کار می‌کرد، با این شرکت همکاری کرده بود و حال وی مشغول استفاده از این روش در مرکز ESTEC است.

اکسیژن

ازآنجایی‌که شرکت Metalysis با اکسیژن به دست آمده به‌عنوان یک محصول نامطلوب برخورد می‌کرد، بنابراین این سیستم باید تغییر داده می‌شد تا محققان بتوانند هر مقدار اکسیژنی را که از نمونه‌ها استخراج می‌شود، گیرانداخته و همچنین مقدار آن را نیز محاسبه کنند. در شرایط فعلی، این سیستم اکسیژن را به داخل یک لوله خروجی هدایت می‌کند، اما نمونه‌های جدیدتر این دستگاه در بلندمدت می‌توانند اکسیژن را جدا کرده و آن را ذخیره‌سازی کنند.

جالب است که مرکز ESTEC به فلزات به دست آمده به‌عنوان یک محصول جانبی نامطلوب نگاه نمی‌کند. این تیم در حال حاضر به دنبال راه‌هایی است که از این فلزات در محیط‌های قمری استفاده کند. به‌عنوان‌مثال، این مواد را در چاپ سه‌بعدی مورداستفاده قرار دهد.

تمامی این تلاش‌ها به سازوکاری ختم می‌شوند که بتواند بر روی کره ماه به فعالیت بپردازد. دانشمندان مرکز ESTEC قصد دارند تا نمونه قابل‌استفاده در ماه این دستگاه را تا میانه سال 2020 میلادی تولید کنند. با استفاده از چنین دستگاه‌هایی، کاشفان و مهاجران در سیاره‌های دیگر می‌توانند مقداری راحت‌تر نفس بکشند.

حال ممکن است که گردوغبار ماه یک منبع باارزش تلقی شود. اما هنگامی‌که فضانوردان برای اولین بار به ماه سفر کردند، ناسا به‌شدت درباره خطرات احتمالی پودرهای قمری نگران بود. نگرانی‌های این سازمان بی‌مورد نبوده است. یک پژوهش متعاقب نشان می‌دهد که ذرات شبیه‌سازی‌شده ماه می‌توانند منجر به مرگ انسان‌ها و حتی تغییر DNA نیز بشوند.

نوشته تبدیل گرد و غبار کره ماه به اکسیژن! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

تبدیل گرد و غبار کره ماه به اکسیژن!

اکسیژن

دانشمندان اروپایی مشغول کار بر روی سیستمی هستند که می‌تواند مقدار زیادی اکسیژن را از نمونه‌های شبیه‌سازی‌شده گردوغبار کره ماه استخراج کند. بث لوماکس (Beth Lomax)؛ یک شیمی‌دان از دانشگاه گلاسکو که در حال حاضر در آژانس فضایی اروپایی (ESA) کار می‌کند، به مطبوعات گفت: “استخراج اکسیژن از منابع موجود در ماه می‌تواند به‌ طرز قابل‌توجهی برای مهاجران آینده سیارات، هم برای نفس کشیدن و هم جهت تولید محلی سوخت راکت‌ها، مفید باشد.”

لوماکس به همراه یکی از کارکنان ESA به نام الکساندره موریس (Alexandre Meurisse) در حال تلاش بر روی یک نمونه اولیه هستند که در نهایت می‌توان با استفاده از آن، از گردوغبار قمری، اکسیژن استخراج کرد. این دو محقق در آزمایشگاه مواد و تجهیزات برقی آژانس فضایی اروپایی و مرکز فناوری (ESTEC) واقع در نوردوویک هلند، مشغول بررسی سیستم خود هستند.

اکسیژن

نمونه اولیه آن‌ها موفق ظاهر شده اما در آینده باید تعدیلاتی بر روی آن اعمال شود تا جهت استفاده در کره ماه مناسب باشد. یکی از نمونه‌های این تعدیلات، کاهش دمای عملیاتی این دستگاه است. لوماکس و موریس در حال کار بر روی گردوغبار شبیه‌سازی‌شده کره ماه بوده، اما امیدوارند که سازوکار آن‌ها بر روی مواد واقعی نیز کارساز باشد.

به گفته ESA، در واقع، نمونه‌های گردوغبار قمری که رگولیت نامیده می‌شوند، طی مأموریت آپولو به زمین بازگردانده شده‌اند و حدودا 40 الی 45 درصد اکسیژن را در خود جای می‌دهند. دانشمندان مرکز ESTEC در حال طراحی روشی هستند که می‌توان با استفاده از آن، اکسیژن را از گردوغبار بیرون کشید. چنین رویه‌ای در دید مردم عادی همانند کیمیاگری جلوه می‌کند.

اکسیژن موجود در رگولیت در قالب اکسید بسته‌بندی شده است. این اکسیژن در میان گردوغبار به شکل مواد معدنی و یا شیشه درآمده است. یک مهارت مرتبط با علم شیمی لازم بوده تا اکسیژن را از این مواد استخراج کرد. همان‌طور که ESA این رویه را توصیف می‌کند:

“استخراج اکسیژن ESTEC با استفاده از رویه‌ای که الکترولیز نمک مذاب نامیده می‌شود، صورت می‌گیرد. در این روش، رگولیت به همراه نمک مذاب کلسیم کلرید در یک سبد فلزی قرار داده شده و در اینجا این نمک نقش الکترولید را ایفا می‌کند. سپس به این مواد تا 950 درجه سانتی‌گراد گرما داده می‌شود. طی این دما، رگولیت به‌صورت یکپارچه باقی می‌ماند.

اما عبور دادن یک جریان باعث می‌شود تا اکسیژن از رگولیت استخراج شده و از نمک نیز رد شود تا بتواند در یک قطب منفی جمع‌آوری شود. یکی از مزیت‌های این رویه این است که همچنین باعث می‌شود تا رگولیت به آلیاژ فلزی قابل‌استفاده تبدیل شود.”

این فرآیند توسط شرکت Metalysis توسعه داده شده است. Metalysis یک شرکت بریتانیایی بوده که از این روش جهت تولید فلز و آلیاژهای مختلف استفاده می‌کند. لوماکس هنگامی‌که بر روی مقاله دکترای خود کار می‌کرد، با این شرکت همکاری کرده بود و حال وی مشغول استفاده از این روش در مرکز ESTEC است.

اکسیژن

ازآنجایی‌که شرکت Metalysis با اکسیژن به دست آمده به‌عنوان یک محصول نامطلوب برخورد می‌کرد، بنابراین این سیستم باید تغییر داده می‌شد تا محققان بتوانند هر مقدار اکسیژنی را که از نمونه‌ها استخراج می‌شود، گیرانداخته و همچنین مقدار آن را نیز محاسبه کنند. در شرایط فعلی، این سیستم اکسیژن را به داخل یک لوله خروجی هدایت می‌کند، اما نمونه‌های جدیدتر این دستگاه در بلندمدت می‌توانند اکسیژن را جدا کرده و آن را ذخیره‌سازی کنند.

جالب است که مرکز ESTEC به فلزات به دست آمده به‌عنوان یک محصول جانبی نامطلوب نگاه نمی‌کند. این تیم در حال حاضر به دنبال راه‌هایی است که از این فلزات در محیط‌های قمری استفاده کند. به‌عنوان‌مثال، این مواد را در چاپ سه‌بعدی مورداستفاده قرار دهد.

تمامی این تلاش‌ها به سازوکاری ختم می‌شوند که بتواند بر روی کره ماه به فعالیت بپردازد. دانشمندان مرکز ESTEC قصد دارند تا نمونه قابل‌استفاده در ماه این دستگاه را تا میانه سال 2020 میلادی تولید کنند. با استفاده از چنین دستگاه‌هایی، کاشفان و مهاجران در سیاره‌های دیگر می‌توانند مقداری راحت‌تر نفس بکشند.

حال ممکن است که گردوغبار ماه یک منبع باارزش تلقی شود. اما هنگامی‌که فضانوردان برای اولین بار به ماه سفر کردند، ناسا به‌شدت درباره خطرات احتمالی پودرهای قمری نگران بود. نگرانی‌های این سازمان بی‌مورد نبوده است. یک پژوهش متعاقب نشان می‌دهد که ذرات شبیه‌سازی‌شده ماه می‌توانند منجر به مرگ انسان‌ها و حتی تغییر DNA نیز بشوند.

نوشته تبدیل گرد و غبار کره ماه به اکسیژن! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

بزرگ‌ترین راکت از زمان مأموریت آپولو توسط بوئینگ ساخته شد

راکت

ازآنجایی‌که تولید اولین راکت اکتشاف فضایی آژانس فضایی Michoud Assembly Facility واقع در نیو اورلئان، در تاریخ 18 دی 1398 (8 ژانویه 2020) به اتمام رسیده، اولین راکت‌های اکتشاف فضایی عمیق سیستم پرتاب فضایی (SLS) ناسا نیز پیشرفت‌هایی را تجربه کرده‌اند. راکت SLS Core Stage که ساخته شرکت بوئینگ بوده، در بندر پگاسوس بارگیری شده تا سفر دریایی خود را به مرکز فضایی Stennis خلیج سنت لوئیس واقع در ایالت می‌سی‌سی‌پی آغاز کند. این اقدام جهت انجام تست‌هایی بر روی این راکت، پیش از انتقال به مرکز فضایی کندی در ایالت فلوریدا صورت گرفته است.

راکت‌های SLS از زمان مأموریت سفر به ماه، بزرگ‌ترین موشک‌های پرتاب شده هستند. این راکت‌ها حتی به راکت افسانه‌ای Saturn V نیز برتری خواهند داشت. همانند Saturn V نیز قطعات مختلف این راکت جدید در مکان‌های مختلفی تولید شده است. همچنین اولین قطعه SLS نیز در همان کارخانه‌ای مونتاژ شده که اولین قطعه Saturn V در آن سرهم شده بود.

به گفته بوئینگ، SLS Core Stage در تاریخ 18 آذر 1398 (9 دسامبر 2019) تکمیل شده بود و در نظر گرفته شده تا قدرت مأموریت بدون‌ سرنشین Artemis 1 به دور ماه را تأمین کند. از زمان مأموریت آپولو، این اولین باری است که یک راکت تکمیل‌شده از Michoud حمل می‌شود. این راکت اکنون در حال رسیدن به Stennis است تا در آنجا پیش از انتقال به مرکز فضایی کندی جهت اتصال به Interim Cryogenic Upper Stage و فضاپیمای NASA Orion، تست موتور و همچنین بازرسی و نوسازی‌های لازم بر روی آن صورت گیرند.

جان شانون (John Shannon)؛ معاون و مدیر برنامه Boeing SLS می‌گوید: “تیم Boeing SLS شانه به شانه ناسا و شرکای تأمین‌کننده ما کار کرده‌اند تا با اولویت دادن ایمنی و کیفیت، با نبوغ و استقامت با چالش‌های مختلف روبه‌رو شوند. ما در حال به‌کارگیری آن چیزی هستیم که از توسعه اولین Core Stage یاد گرفته‌ایم و سعی داریم تا این یافته‌ها را جهت تسریع توسعه Core Stage 2 و Core Stage 3 مورداستفاده قرار دهیم. این دو قطعه در حال حاضر در Michoud در دست تولید هستند. Exploration Upper Stage نیز که قدرت بلندپروازانه‌ترین مأموریت‌های Artemis ناسا را تأمین می‌کند، وضعیتی مشابه دارد.”

نوشته بزرگ‌ترین راکت از زمان مأموریت آپولو توسط بوئینگ ساخته شد اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.