آیا فضا انسان را پیر می‌کند؟ ناسا به کمک برادران دوقلو به دنبال جواب است

nasa-see-if-space-ages-human-body

ناسا ایده جالبی را اجرا کرده است. این سازمان دو برادر دوقلو را تحت نظر گرفته است؛ یکی از این دو برادر برای حدود یک سال در فضا مشغول انجام ماموریتی خاص بوده و برادر دیگر تمام این زمان را بر روی زمین سپری کرده است. نتیجه این تحقیق نشان داده است که اکثر تغییراتی که در فضا بر سر بدن انسان رخ می‌دهند دائمی نیستند. اسکات کلی که از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ را در ایستگاه فضایی بین‌المللی مشغول به کار بوده است، تغییرات فیزیکی و ژنتیکی فراوانی را تجربه کرده است؛ تغییراتی که برادر و فضانورد همراهش یعنی مارک کلی که زودتر از اسکات به زمین بازگشت، هیچ کدام را تجربه نکرده است.

اما وقتی اسکات کلی به زمین بازگشت، بدن او به مرور به حالت طبیعی خودش برگشت. البته هنوز برخی از این تاثیرات در بدن اسکات دیده می‌شود و همین برای دانشمندان چالش‌هایی را به وجود آورده است؛ دانشمندانی که به فکر سفرهای فضایی طولانی‌تر مثل سفر به مریخ هستند.

استیو پلاتس، معاون دانش پژوهان برنامه تحقیقات انسانی ناسا در کنفرانسی که روز پنج‌شنبه در رابطه با نتیجه این تحقیقات توسط خود ناسا برگزار شد در این مورد گفت “پس از بررسی تغییراتی که در اسکات ایجاد شده است، مشخص شد که اکثر این تغییرات بعد از این‌که او به زمین برگشت در مدت خیلی کوتاهی به حالت طبیعی خود بازگشته‌اند.” نتیجه کامل این تحقیقات روز پنج‌شنبه در مجله ساینس منتشر گردید.

ناسا متوجه شد که تلومرهای اسکات به خاطر ماندن در فضا دراز‌تر شده‌اند. تلومرها که در واقع پایانه‌های فیزیکی کروموزم‌های خطی در بدن انسان هستند، متناسب با افزایش سن کوتاه‌تر می‌شوند. این یافته، دانشمندان برنامه تحقیقات انسانی ناسا را شگفت زده کرد، چون از تلومرها به عنوان ابزاری برای سنجش عمر انسان استفاده می‌کنند. اهالی علم در حال حاضر از تطویل تلومرها به عنوان راهی برای معکوس کردن روند پیر شدن و همین‌طور درمان سرطان کمک می‌گیرند. آن‌ها هنوز نمی‌دانند تلومرهای برادران کلی که مدتی را در فضا به سر برده‌اند، به چه علتی طولانی‌تر شده‌اند و مشتاق یافتن پاسخی برای این معما هستند.

یکی دیگر از یافته‌های شگفت انگیز این تحقیق این بود که پس از بازگشت کلی از فضا به زمین، تلومرهای او کوچک‌تر گردیدند و حتی کوتاه‌تر از زمان پیش از سفر به فضا شدند. تلومرهای کوچک‌تر نشانه‌ای از پیری و بیماری هستند. سوزان بیلی، یکی از نویسندگان نتایج این تحقیق، می‌گوید که این اولین بار است که در طی یک تحقیق، طول تلومرهای فضانوردها سنجیده می‌شود.

تغییرات فیزیکی و روانی هم در میان بوده‌اند. یک سال در فضا بودن سبب شده است که شریان کاروتید و شبکیه اسکات کلی تا حدی ضخیم‌تر شود و در نتیجه بینایی او ضعیف‌تر گردیده است. چنین آثاری در سفرهای فضایی طبیعی قلمداد می‌شوند. اسکات می‌گوید که هر بار از خواب بیدار می‌شود، پاهایش “مثل هندوانه باد می‌کنند.” بعلاوه تغییراتی هم در رفتار میکروب‌های روده و حالات ژنتیکی به ثبت رسیده است. پس از ماندن در زمین، اکثر این تحولات به مرور به شکل طبیعی خود برگشته‌اند، ولی هنوز برخی صدمات به DNA همچنان باقی مانده‌اند. توانایی‌های شناختی اسکات هم پس از یک سال ماندن در فضا کمی کاهش یافته است، تغییری که حتی شش ماه پس از رسیدن او به زمین همچنان باقی مانده است. کلی یک بار در فضا واکسن آنفولانزا زده است و بدنش دقیقا همان واکنشی را نشان داد که در روی زمین از خودش باید نشان بدهد. این موضوع ثابت کرد که سیستم ایمنی بدن در فضا هیچ تغییر عملکردی ندارد.

دانشمندان معتقدند که این تحقیق می‌تواند نقاط کور علمی در زمینه تاثیر سفرهای فضایی بر روی بدن انسان را روشن نماید. ضمنا این مشاهدات به ما در درک واکنش‌های بدن به دیگر عوامل همچون بیماری‌ها یاری می‌رساند. جیم فوگتری، محقق ارشد برنامه تحقیقات انسانی ناسا در این مورد می‌گوید “تحقیقات صورت گرفته روی این دو برادر دوقلو به طور واضح و موشکافانه ما را با انعطاف پذیری و استحکام بدن افرادی که با محیط سفرهای فضایی سازگار شده‌اند، آشنا می‌کند.”

نوشته آیا فضا انسان را پیر می‌کند؟ ناسا به کمک برادران دوقلو به دنبال جواب است اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

یک شرکت روسی قصد دارد در فضا بیلبورد‌های تبلیغاتی بسازد!

یک شرکت روسی از طرح خود برای ساخت بیلبورد‌های تبلیغاتی غول‌پیکری در فضا، پرده برداشت. در این ایده با استفاده از نور آسمان در شب، یک بیلبورد تبلیغاتی نورانی و بسیار عظیم برای معرفی محصولاتی مانند کوکاکولا، مک‌دونالد و کی‌اف‌سی ایجاد خواهد شد. اگر آنها موفق به اجرایی کردن این طرح شوند، متاسفانه از سال 2021 باید در آسمان هم شاهد دیدن تبلیغات کالا‌ها باشیم!

بیلبورد‌های تبلیغاتی

البته از طرف دیگر فناوری مورد استفاده برای انجام این پروژه بسیار حیرت‌انگیز است. شرکت استارت‌راکت، قصد دارد ده‌ها تاسواره (کیوب ست) را توسط یک موشک به مدار حدود 450 کیلومتری فرستاده و در آنجا مستقر نماید تا به دور زمین گردش نمایند. این تاسواره در یک آرایش مشخص بادبان مانند، پرواز می‌کنند و نوری که از خورشید به زمین می‌رسد را بازتاب می‌دهند. هر یک از این ساختار‌های بادبان شکل می‌تواند به طور مستقل کنترل شود. به عبارت دیگر هر یک از این تاسواره‌ها نقش یک پیکسل از این نمایشگر عظیم فضایی را بازی می‌کنند!

طبق اطلاعات منتشر شده هر یک از این بیلبورد‌های تبلیغاتی تنها یکسال در آسمان دوام می‌آورند. با اینکه تاکنون چنین کاری انجام نشده ولی به وضوح روشن است که پای یک سرمایه‌گذاری هنگفت در میان خواهد بود. از سوی دیگر بسیاری از کارشناسان این پروژه را یکی از بدترین روش‌های ممکن برای نابودی علم و پول می‌دانند. به طوری که حتی پاتریک سیتزر، استاد ستاره‌شناسی دانشگاه میشیگان این ایده را یک ایده وحشتناک و بسیار بد می‌داند. او معتقد است در حال حاضر فضای اطراف کره زمین به اندازه کافی شلوغ و پر از ماهواره و زباله‌های فضایی مختلف هست و مردم قطعا علاقه‌ای به دیدن تبلیغ یک مک‌بوک غول‌آسا در میان ستاره‌های زیبای آسمان شب ندارند!

او در ادامه صحبت‌هایش می‌گوید: اجرای چنین پروژه‌ای که هیچ ارزش علمی، امنیتی و حتی تجاری ندارد، کاملا بی‌معنی است. فضا همین حالا هم بیش از حد شلوغ است و طبق بررسی نیروی هوایی ایالات متحده، هم اکنون بیش از 20000 شی در حال گردش به دور مدار عمومی سیاره زمین هستند و نکته مهم‌تر اینکه تنها 10 درصد از این مقدار را ماهواره‌های فعال تشکیل می‌دهند و باقی آن را ماهواره‌های از کار افتاده، بدنه موشک‌های قدیمی و قطعات فضا‌پیما‌ها تشکیل می‌دهند (ماهواره پیام هم جدیدا به این زباله‌های فضایی افزوده شد!).

بیلبورد‌های تبلیغاتی

همچنین سیتزر افزود این تبلیغات تنها در ساعات خاصی از شبانه‌روز (شب و احتمالا اوایل صبح) قابل مشاهده هستند و در باقی ساعات بلااستفاده خواهند بود. به علاوه با راه‌اندازی این تبلیغات فضایی، نگرانی اصلی کارشناسان این حوزه، افزایش آلودگی نوری در سراسر جهان است. تصور کنید شب‌ها به جای دیدن آسمان پرستاره، شاهد تبلیغات صد‌ها شرکت‌ مختلف در بالای سرمان باشیم!

خوشبختانه این نوع تبلیغات فضایی نیازمند اخذ مجوز‌های مختلف از سازمان‌های نظارتی و مسئول هستند که می‌تواند تا زمان طولانی عملیاتی شدن یک چنین ایده‌هایی را به تاخیر بیاندازد. هرچند شرکت استارت‌راکت گفته است تا سال 2021 آنها آماده انجام این کار خواهند بود ولی ممکن است مردم تا آن زمان آماده نباشند!

نوشته یک شرکت روسی قصد دارد در فضا بیلبورد‌های تبلیغاتی بسازد! اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

یک شرکت روسی قصد دارد در فضا بیلبورد‌های تبلیغاتی بسازد!

یک شرکت روسی از طرح خود برای ساخت بیلبورد‌های تبلیغاتی غول‌پیکری در فضا، پرده برداشت. در این ایده با استفاده از نور آسمان در شب، یک بیلبورد تبلیغاتی نورانی و بسیار عظیم برای معرفی محصولاتی مانند کوکاکولا، مک‌دونالد و کی‌اف‌سی ایجاد خواهد شد. اگر آنها موفق به اجرایی کردن این طرح شوند، متاسفانه از سال 2021 باید در آسمان هم شاهد دیدن تبلیغات کالا‌ها باشیم!

بیلبورد‌های تبلیغاتی

البته از طرف دیگر فناوری مورد استفاده برای انجام این پروژه بسیار حیرت‌انگیز است. شرکت استارت‌راکت، قصد دارد ده‌ها تاسواره (کیوب ست) را توسط یک موشک به مدار حدود 450 کیلومتری فرستاده و در آنجا مستقر نماید تا به دور زمین گردش نمایند. این تاسواره در یک آرایش مشخص بادبان مانند، پرواز می‌کنند و نوری که از خورشید به زمین می‌رسد را بازتاب می‌دهند. هر یک از این ساختار‌های بادبان شکل می‌تواند به طور مستقل کنترل شود. به عبارت دیگر هر یک از این تاسواره‌ها نقش یک پیکسل از این نمایشگر عظیم فضایی را بازی می‌کنند!

طبق اطلاعات منتشر شده هر یک از این بیلبورد‌های تبلیغاتی تنها یکسال در آسمان دوام می‌آورند. با اینکه تاکنون چنین کاری انجام نشده ولی به وضوح روشن است که پای یک سرمایه‌گذاری هنگفت در میان خواهد بود. از سوی دیگر بسیاری از کارشناسان این پروژه را یکی از بدترین روش‌های ممکن برای نابودی علم و پول می‌دانند. به طوری که حتی پاتریک سیتزر، استاد ستاره‌شناسی دانشگاه میشیگان این ایده را یک ایده وحشتناک و بسیار بد می‌داند. او معتقد است در حال حاضر فضای اطراف کره زمین به اندازه کافی شلوغ و پر از ماهواره و زباله‌های فضایی مختلف هست و مردم قطعا علاقه‌ای به دیدن تبلیغ یک مک‌بوک غول‌آسا در میان ستاره‌های زیبای آسمان شب ندارند!

او در ادامه صحبت‌هایش می‌گوید: اجرای چنین پروژه‌ای که هیچ ارزش علمی، امنیتی و حتی تجاری ندارد، کاملا بی‌معنی است. فضا همین حالا هم بیش از حد شلوغ است و طبق بررسی نیروی هوایی ایالات متحده، هم اکنون بیش از 20000 شی در حال گردش به دور مدار عمومی سیاره زمین هستند و نکته مهم‌تر اینکه تنها 10 درصد از این مقدار را ماهواره‌های فعال تشکیل می‌دهند و باقی آن را ماهواره‌های از کار افتاده، بدنه موشک‌های قدیمی و قطعات فضا‌پیما‌ها تشکیل می‌دهند (ماهواره پیام هم جدیدا به این زباله‌های فضایی افزوده شد!).

بیلبورد‌های تبلیغاتی

همچنین سیتزر افزود این تبلیغات تنها در ساعات خاصی از شبانه‌روز (شب و احتمالا اوایل صبح) قابل مشاهده هستند و در باقی ساعات بلااستفاده خواهند بود. به علاوه با راه‌اندازی این تبلیغات فضایی، نگرانی اصلی کارشناسان این حوزه، افزایش آلودگی نوری در سراسر جهان است. تصور کنید شب‌ها به جای دیدن آسمان پرستاره، شاهد تبلیغات صد‌ها شرکت‌ مختلف در بالای سرمان باشیم!

خوشبختانه این نوع تبلیغات فضایی نیازمند اخذ مجوز‌های مختلف از سازمان‌های نظارتی و مسئول هستند که می‌تواند تا زمان طولانی عملیاتی شدن یک چنین ایده‌هایی را به تاخیر بیاندازد. هرچند شرکت استارت‌راکت گفته است تا سال 2021 آنها آماده انجام این کار خواهند بود ولی ممکن است مردم تا آن زمان آماده نباشند!

نوشته یک شرکت روسی قصد دارد در فضا بیلبورد‌های تبلیغاتی بسازد! اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

تصویر فریبنده ناسا از تپه شنی آبی رنگ در مریخ!

nasa-blue-dune-mars-640x386 تصویر فریبنده ناسا از تپه شنی آبی رنگ در مریخ!

ناسا موفق به ثبت تصویری کم‌نظیر و فوق‌العاده از یک توده شن آبی رنگ بر روی سیاره سرخ رنگ مریخ شد!  این تپه شنی در تصویر پیشرفته‌ای که گرفته شده با رنگ آبی کاملا از پس زمینه خود متمایز گشته است. چنین تپه‌هایی اغلب به علت تجمع شن‌ها در دهانه‌های آتشفشانی سطح مریخ به وجود می‌آیند.

aHR0cDovL3d3dy5zcGFjZS5jb20vaW1hZ2VzL2kvMDAwLzA3Ny8zMzYvb3JpZ2luYWwvbWFydGlhbi1zYW5kLWR1bmUuanBn تصویر فریبنده ناسا از تپه شنی آبی رنگ در مریخ!

این تصویر از یک توده شنی واقع در دهانه Lyot و توسط مریخ‌گرد Mars Reconnaissance Orbiter ناسا شکار شده است. البته در حقیقت بیشتر این شن و ماسه دارای رنگ خاکستری هستند تا آبی ولی در تصویر گرفته شده به دلیل افزایش کنتراست رنگ به نظر می‌رسد این تپه شنی یک مجموعه آبی رنگ را تشکیل داده است.

محققان ناسا معمولا این کار را برای مشاهده بهتر جزییات تصاویر انجام می‌دهند. البته به طور طبیعی هم معمولا ما رنگ کاذب آبی را زیاد مشاهده می‌کنیم که نمونه‌های بارز آن رنگ آبی آسمان و دریای آبی است. درست در زمین‌های جنوبی مجموعه تپه‌های شنی Classic Barchan هم یک تپه شنی بسیار عظیم دیگر به چشم می‌خورد که دارای ساختار بسیار پیچیده‌تری است و به نظر می‌رسد با مواد یا ترکیبات متفاوتی احاطه شده است.

هر چند این تصویر در اوایل سال جاری میلادی ثبت شده ولی به تازگی در دسترس عموم قرار گرفته است. پروژه مدارگرد مریخی Mars Reconnaissance Orbiter تحت هدایت آزمایشگاه پیش‌رانش ناسا قرار دارد که بخشی از Caltech واقع در پاسادانای ایالت کالیفرنیا است که خود متعلق به اداره مدیریت ماموریت‌های ناسا در ایالت واشنگتن است! این مدار‌گرد مریخی اخیرا نیز توانسته بود InSight Lander ناسا را بر روی سطح مریخ مشاهده کند.

نوشته تصویر فریبنده ناسا از تپه شنی آبی رنگ در مریخ! اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

آیا سفر به آینده یا بازگشت به گذشته امکان پذیر است؟!

3jpR3paJ37V8JxyWvtbhvcm5k3roJwHBR4WTALx7XaoRovqgxcQYUBqoRbgpvDdrUmYSKAYrXkBLbLxjGFGdKxHSx9GpPW91n4Quv5Y6ofenrXxiGxoj9c3eNfwVY8VizaUbG آیا سفر به آینده یا بازگشت به گذشته امکان پذیر است؟!

احتمالا شاید احساس نکنید ولی وقتی خواندن این مطلب را به پایان برسانید حداقل 90 ثانیه به آینده سفر کرده‌اید! در حقیقت از لحاظ تئوری شاید سفر به آینده ساده‌تر از سفر به گذشته باشد، زیرا این کاری است که ما به طور طبیعی همیشه در حال انجامش هستیم. به نظر سفر در زمان، پایه و اساس نظریه خاص نسبیت آلبرت انیشتن را تشکیل می‌دهد. به بیان ساده‌تر رابطه بین فضا و زمان را تشریح می‌کند.

06a6973b46f9a3759a52614831e9eed90-2dc3e0f7e7a03cfde4b671262a59f9aa7-1200x640 آیا سفر به آینده یا بازگشت به گذشته امکان پذیر است؟!

چیزی که در اصطلاح تورم زمان یا Time Dilation نامیده می‌شود و نشان می‌دهد که زمان می‌تواند برای افراد یا ناظرین مختلف با سرعت‌های مختلفی هم سپری شود. حتی در مکان‌های متفاوت هم نرخ سرعت‌ها با هم فرق دارد. در نگاه اول شاید این نظریه با واقعیت متضاد است و بسیار عجیب و غریب دیده شود ولی با توجه به حقایق یافت شده در ساعت‌های شاتل‌های فضایی! چه ساعت‌های داخل فضاپیما و چه ساعت‌های اتمی که برای اهداف آزمایشی مختلف مورد استفاده قرار گرفته‌اندـ این ساعت‌ها نسبت به ساعت‌های مرجع واقع بر روی کره زمین آهسته‌تر حرکت می‌کنند. به عبارت ساده‌تر در فضا زمان دیرتر می‌گذرد!

با این وصف ما می‌توانیم فضانوردانی که به ماموریت‌های طولانی مدت فضایی می‌روند را به عنوان مسافران زمان درنظر بگیریم. زیرا بعد از بازگشت به زمین، طبق ساعت‌ها و ابزار‌های زمانی‌سنجی همراه‌شان هنوز در گذشته هستند و به زمان حال نرسیده‌اند. در این رابطه میچو کاکو، فیزیکدان مشهور کالج سیتی نیویورک می‌گوید: زمان در روی ماه و زمین سریع‌تر سپری می‌شود ولی در سیاره عظیم‌الجثه مشتری، زمان آهسته‌تر سپری می‌شود. بنابراین اگر شما جای خود را از زمین به مشتری و برعکس تغییر دهید، خیلی ساده در زمان سفر کرده‌اید! البته متاسفانه این عقب و جلو رفتن در زمان در حد ثانیه است.

دکتر Ulvi Yurtsever در مقاله خود به عنوان سفر در زمان عنوان می‌دارد، شاید یک مفهوم بهتر برای درک تورم زمان مثالی است که در این رابطه مطرح می‌شود. در نظر بگیرید که شما با سرعتی نزدیک به سرعت نور در حال حرکت هستید، در این حالت ساعتی که به دست دارید آهسته‌تر از ساعت‌های استاندارد موجود بر روی کره زمین حرکت خواهد کرد. بنابراین اگر شما سرعت‌تان برابر با 99 درصد سرعت نور باشد و به مدت یک سال با این سرعت در اطراف منظومه شمسی به حرکت خود ادامه دهید و سپس به زمین بازگردید، خواهید دید که زمان در زمین 100 تا 200 سال در آینده به جلو رفته است!

futuristic-bright-door-to-space-royalty-free-image-926216416-1544568169 آیا سفر به آینده یا بازگشت به گذشته امکان پذیر است؟!

بنابراین از لحاظ تئوری اگر ما نیروی محرکه لازم برای رسیدن به سرعتی نزدیک به سرعت نور را برای مدت یک سال فراهم آوریم، می‌توانیم به آینده سفر کنیم ولی هنوز قادر به سفر به گذشته نیستیم. در واقع از لحاظ تئوری سفر به گذشته نیز امکان‌پذیر است ولی بسیار پیچیده‌تر از سفر به آینده است و برای انجام آن باید پای سیاه‌چاله‌ها و کرم‌چاله‌های تونلی را هم به ماجرا باز کنیم و صدالبته انرژی بسیار بسیار بیشتری نیز نیازمندیم!

کلیفورد وی جانسون، استاد فیزیک نظری USC، این طور توضیح می‌دهد که شما می‌توانید معادلات مورد نیاز برای سفر به گذشته را بر روی کاغذ بنویسید و این معادلات به شما دو چیز را می‌گویند، اول اینکه تا چه حد شما و فضا و زمان در هم پیچیده‌اید و دوم اینکه اصولا برای انجام این ‌کار چه چیز‌هایی را نیاز دارید و هر بار که شما در پیچ و خم‌های فضا و زمان به یاد ماشین زمان و مواد و انرژی مورد نیاز برای به حرکت درآوردن آن می‌افتید، بیشتر به این باور خواهید رسید که توانایی تهیه وسایل و امکانات مورد نیاز برای عملی کردن آن حداقل در این دنیا وجود ندارد!

پس لااقل از لحاظ دانش فنی ما هنوز در ابتدای راه درجا می‌زنیم ولی از بعد اخلاقی این مسئله چگونه دیده می‌شود؟ باب گیل که در سال 1985 مدتی را در فکر سفر در زمان مطالعاتی انجام داد و در نهایت فیلم‌نامه فیلم مشهور و پرفروش بازگشت به آینده را نوشت، در مورد بعد اخلاقی این ایده می‌گوید: شاید دانشمندان و فیزیکدانان به شما بگویند سفر به آینده بسیار امن‌تر است زیرا اگر بتوانیم به گذشته برگردیم و تغییر در آن زمان ایجاد کنیم، سبب به وجود آمدن یک پارادوکس در زمان حال شده‌ایم که این مسئله می‌تواند بسیار خطرناک باشد. بنابراین بهتر است تقدس و حرمت فضا و پیوستگی زمان را حفظ کنیم و حداکثر در فکر سفر به آینده باشیم زیرا هم امکانات معقول‌تری نیاز دارد و هم ریسکش ‌بسیار پایین‌تر است!

رایان نورث، نویسنده کتاب تازه منتشر شده راهنمای زنده ماندن برای مسافران زمان (How to Invent Everything: A Survival Guide for the Stranded Time Traveler) برخلاف این سخنان، اعتقاد دارد ما در صورت بازگشت به گذشته می‌توانیم جامعه بشری را صد‌ها هزار سال به سمت جلو پیشرفت دهیم!

back_to_the_future_a_l آیا سفر به آینده یا بازگشت به گذشته امکان پذیر است؟!

شما چطور فکر می‌کنید آیا معتقدید این کار شدنی است؟ کدام بهتر است: سفر به آینده یا بازگشت به گذشته؟ یا شاید هم یک سفر شگفت‌انگیز به دور زمان را ترجیح می‌دهید! حتی رایان نورث هم با وجود سخنان خودش، بیشتر تمایل دارد ابتدا به آینده سفر نماید. او ادامه می‌دهد آیا بهتر نیست سفری به آینده داشته باشیم و سپس با عقب بازگردیم و در هنگام برگشت حجم عظیمی از علوم و اطلاعات دسته اول در حد ویکی‌پدیا را تنها بر روی یک درایو میلیمتری با خود به همراه آوریم. من فقط پیشنهاد اندکی سرقت ایده از آینده را دارم، همین!

نوشته آیا سفر به آینده یا بازگشت به گذشته امکان پذیر است؟! اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

645x344-nasas-parker-solar-probe-breaks-record-for-closest-approach-to-sun-1540936207489 کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

در آوریل سال 1976، کاوشگر آلمانی‌ـ‌آمریکایی هلیوس 2، رکورد نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را به نام خود ثبت کرده بود. این کاوشگر موفق شده بود تا فاصله 26.55 میلیون مایلی (42.73 میلیون کیلومتری) خورشید خودش را نزدیک کند. اما در آخرین رو‌زهای ماه اکتبر (29 اکتبر) آژانس فضایی اعلام نمود که در ساعت 1:04 دقیقه بامداد کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا از این رکورد عبور کرده است.

31289592_1951498148224635_1062353975912693760_n کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

به علاوه کاوشگر هلیوس 2، در آن زمان رکورد سریع‌ترین سرعت نسبت به خورشید را نیز شکسته بود و سرعت 153454 مایل در ساعت (246960 کیلومتر در ساعت) را برجا گذاشته بود. از این لحاظ نیز انتظار می‌رود، کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا، موفق شود این رکورد سرعت را نیز بشکند. بالاترین سرعت نسبت به زمین فعلا در اختیار فضاپیمای Juno Jupiter ناسا است که در سال 2016، با ثبت سرعت 165000 مایل در ساعت (265000 کیلومتر در ساعت)  آن را به نام خود کرده بود.

با این حال به نظر می‌رسد که این رکورد‌ها در طی ماموریت 1.5 میلیارد دلاری کاوشگر پارکر ناسا جابه‌جا خواهد شد. این ماموریت مهم از روز 12 آگوست 2018، از پایگاه نیروی هوایی کیپ‌ کاناورال فلوریدا آغاز شده است. قرار است این فضاپیما در طی هفت سال آینده در بیش از 24 پرواز، به خورشید نزدیک شده و آن را مورد بررسی قرار دهد و در هر مرحله یک گام به آن نزدیک‌تر خواهد شد. طبق برنامه زمان‌بندی در سال 2025، آخرین پرواز آن انجام خواهد گرفت. که براساس کاوشگر پارکر به 3.83 میلیون مایلی (6.16 میلیون کیلومتری) از سطح خورشید خواهد رسید.

طبق گفته ناسا، قدرت گرانش وحشتناک خورشید، قادر است سرعت فضاپیما را به حدود 430000 مایل بر ساعت (690000 کیلومتر در ساعت) برساند. اولین پرواز‌ از این سری پروازها، تنها در بخش‌های کناری و حاشیه‌ای انجام می‌گیرد و به طور رسمی برنامه شناسایی از دیروز (31 اکتبر) آغاز شده است و شب 5 نوامبر نیز با حضیض خورشیدی (Perihelion) همراه خواهد شد.

اندی درایسمن، مدیر پروژه این ماموریت، از آزمایشگاه فیزیک کاربردی جان‌ هاپکینز لورال مریلند، در این رابطه گفت که کاوشگر خورشیدی پارکر حدود 80 روز پیش به سمت خورشید پرتاب شده است ولی ما اکنون در نزدیک‌ترین فاصله به خورشید در طول تاریخ بشر هستیم. این لحظه یک افتخار بزرگ برای تیم ماست. هر‌چند عملا برنامه از روز 31 اکتبر آغاز شده است.

4716627 کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

این فضاپیما دارای سپر‌های حرارتی از جنس کربن‌ـ‌کامپوزیت است تا خود را از پرتو‌های به شدت داغ خورشید حفاظت نماید. ابزار‌ها و حسگر‌های تعبیه شده در آن نیز طی این پرواز مورد بررسی و آزمایش قرار خواهند گرفت. مشاهدات نجومی پارکر به دانشمندان کمک خواهد کرد تا بهتر از قبل، ساختار، ترکیب و مکانیسم فعالیت خورشید را درک کنند.

این داده‌ها در دراز مدت امکان حل مسائل ناشناخته و راز‌های خورشید را برای محققان فراهم می‌آورند. برای مثال یکی از این اسرار، یافتن علت داغ‌تر بودن اتمسفر خورشید که به کورونا (Corona) مشهور است، نسبت به سطح خورشید است؟ یا سوالی دیگری که مدت‌ها است ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده، در مورد چگونگی شتاب‌گیری ذرات باد‌های سوزان خورشید و رساندن سرعت آنها به مقادیری مافوق تصور است.

نوشته کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

برای نخستین بار ستاره‌شناسان موفق به مشاهده سیاه‌چاله‌ای عظیم با یک میدان مغناطیسی تغذیه‌گر شدند!

BlackholeMagneticField_web_1024 برای نخستین بار ستاره‌شناسان موفق به مشاهده سیاه‌چاله‌ای عظیم با یک میدان مغناطیسی تغذیه‌گر شدند!

سیاهچاله‌ها همچنان رازآلود هستند. مناطقی ناشناخته و به شدت متراکم در فضا که جاذبه وحشتناکی دارند به حدی که حتی نور نیز نمی‌تواند از آنها بگریزد. به علاوه رابطه عجیب و غریب سیاهچاله‌ها و میدان‌های مغناطیسی هنوز مرموز است. تنها چیزی که می‌دانیم این است که میدان‌های معناطیسی زیادی، در اطراف سیاهچاله‌ها وجود داشته و از لحاظ قدرت نیز با هم تفاوت‌های بسیاری دارند. در این بین حتی علت وجود و نحوه به وجود آمدن آنها نیز کشف نشده است. با این حال به لطف تحقیقات جدید، قطعه دیگری از این پازل اسرارآمیز، بر سرجای خود قرار گرفت.

nustar20171030-16 برای نخستین بار ستاره‌شناسان موفق به مشاهده سیاه‌چاله‌ای عظیم با یک میدان مغناطیسی تغذیه‌گر شدند!

برای اولین بار ستاره‌شناسان، یک میدان مغناطیسی را در کنار یک سیاهچاله عظیم یافته‌اند که نقش مهمی در تغذیه سیاهچاله ایفا می‌کند. در قلب کهکشان Cygnus A (یکی از فعال‌ترین کهکشان‌های فضا که 600 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد و یکی از درخشان‌ترین منابع رادیویی در آسمان است)، ستاره‌شناسان شواهدی یافته‌اند که میدان‌های مغناطیسی با به تله انداختن مواد و اجرام، آنها را در اختیار سیاهچاله‌ها قرار می‌دهند، دقیقا شبیه به یک شبکه کیهانی!

این یافته احتمالا به دانشمندان در فهم علت فعالیت بالای هسته برخی کهکشان‌ها و پدیده فواره‌های قطبی غول‌آسا، کمک کند. برخلاف این کهکشان‌های فعال، در کهکشان راه شیری که ما نیز در گوشه‌ای از آن زندگی می‌کنیم، تنها Sagittarius A* کمی فعال است و دیگران به نظر خاموش می‌آیند!

براساس مدل متحد (Unified model) هسته فعال کهکشانی ( یک سیاهچاله غول‌آسا در مرکز کهکشان که فعالانه در حال بلعیدن اجرام اطرافش است) با یک دیسک شتاب‌دهنده اجرام که به درون سیاهچاله کشیده شده است، تشکیل حلقه‌ای را می‌دهد. مکانیسم بدین صورت است که در بدنه خارجی دیسک، ساختاری حلقه‌ای (پیراشکی شکل) از غبار‌ و گاز پدید می‌آید و با کشیده شدن به درون دیسک شتاب‌دهنده، آن را تغذیه می‌کند.

اما اینکه دقیقا این ساختار چطور و چرا تشکیل می‌شود، هنوز چیزی مشخص نیست، ولی براساس یافته‌های جدید از کهکشان Cygnus A، این احتمال تقویت شده است که میدان مغناطیسی در تشکیل این ساختار حلقوی دخالت دارد و سبب باقی ماندن آن در محل شده و اجازه دور شدن را به آن نمی‌دهد!

به طور معمول، در طول‌موج‌های رادیویی و نوری، مشاهده این ساختار‌ها بسیار دشوار است اما به کارگیری ابزار جدیدی که سنسور آن به امواج مادون قرمز انتشار یافته از توده گرد و غبار فضایی حساس است که امکان پیدا کردن این پیراشکی‌های فضایی غول‌پیکر را ساده‌تر کرده است. در حقیقت با تجهیز شدن رصدخانه استراتوسفری اخترشناسی فروسرخ ناسا که به SOFIA مشهور است، به دستگاه HAWC+ (High-resolution Airborne Wideband Camera-plus)، ستاره‌شناسان موفق به جداسازی و مشاهده گرد‌ و غبار در دل کهکشان Cygnus A شدند.

در همین رابطه یکی از ستاره‌شناسان مرکز علمی SOFIA و انجمن دانشگاهی تحقیقات فضایی (USRA)، به نام انریکه لوپز رودریگز، می‌گوید که همیشه کشف یک چیز کاملا جدید، انسان را به وجود می‌آورد، مشاهدات ما با کمک HAWC+، واقعا منحصربه‌فرد بود. ما نشان دادیم چطور پولاریزه شدن مادون قرمز، می‌تواند به مطالعات کیهان‌شناسی کمک کند. هر چند که هنوز علت دقیق ایجاد فواره‌های قطبی نامشخص است ولی گام نخست با موفقیت برداشته شد.

ما اکنون یک چیز را می‌دانیم، که سرچشمه این پدیده در ورای این ساختار نیست زیرا هیچ تابش الکترومغنطیسی نمی‌تواند از آن خارج شود. فعلا به نظر می‌رسد که موادی که در لبه داخلی دیسک شتاب‌دهنده به حرکت مشغول‌اند، دوباره در امتداد خط طولی میدان مغناطیسی به سمت خارج سیاهچاله کشیده شده و از قطبین این ساختار عظیم، با سرعتی نزدیک به سرعت نور، تخلیه می‌شوند که در نهایت پدیده فواره قطبی را شاهد خواهیم بود.

cygnus-a-torus-magnetic-fields-illustration برای نخستین بار ستاره‌شناسان موفق به مشاهده سیاه‌چاله‌ای عظیم با یک میدان مغناطیسی تغذیه‌گر شدند!

با این حال طبق این مطالعه، سیاهچاله مذکور که به نام V404 Cygni خوانده می‌شود، با وجود داشتن فواره‌های قطبی قدرتمند، از میدان مغناطیسی ضعیف‌تر از حدی انتظاری برخوردار است. این بدین معنا است که احتمالا میدان مغناطیسی مرتبط با سیاهچاله، نقش اصلی را در این رابطه بازی نمی‌کند و یک مکانیسم دیگر در جریان است که نیازی به قدرتمند بودن میدان مغناطیسی ندارد!

در هر صورت این تازه آغاز مسیر است و مطالعات آینده می‌تواند به حل برخی معماهای پیچیده این ساختار دینامیکی و چگونگی تشکیل محیط این میدان‌های مغناطیسی غول‌آسا در اطراف سیاهچاله‌ها عظیم کمک نماید. در نهایت، ناسا فعلا اعلام کرده است، در صورتی که دستگاه HAWC+ بتواند اثبات نماید که تابش‌های قطبی عظیم مادون قرمز تنها از مرکز کهکشان‌های فعال خارج می‌شود و در کهکشان‌های خاموش خبری از آن نیست، ما می‌توانیم با اطمینان بیشتر در مورد نقش میدان‌های مغناطیسی در تغذیه سیاهچاله‌ها و تقویت دیدگاه ستاره‌شناسانی که به مدل متحد در کهکشان‌های فعال باور دارند، صحبت نماییم!

نوشته برای نخستین بار ستاره‌شناسان موفق به مشاهده سیاه‌چاله‌ای عظیم با یک میدان مغناطیسی تغذیه‌گر شدند! اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

ناسا قصد دارد بر روی ماه راکتور هسته‌ای بسازد!

imageproxy_php.jpg.71c8996f9882760e3062363a7cd57b17 ناسا قصد دارد بر روی ماه راکتور هسته‌ای بسازد!

همه در حال صحبت در مورد ماه هستند. تا ماه ژانویه 2019 سالگرد سفر به ماه 50 ساله خواهد شد. خاطره فضا‌پیمای آپولو 11 و خدمه مشهورش نیل آرمسترانگ و بوز آلدرین هنوز هم موضوع بحث و جدل‌های فراوانی است. آیا ما واقعا در ماه فرود آمده‌ایم؟ آیا ما می‌توانیم دوباره به عقب برگردیم؟ آیا اصلا لازم است ما دوباره به گذشته نگاهی بیاندازیم؟

1-14 ناسا قصد دارد بر روی ماه راکتور هسته‌ای بسازد!

ناسا می‌داند که باید کار را از نو شروع کند. احتمالا بتوانیم از ماه به عنوان یک پایگاه عالی برای اکتشاف منظومه شمسی و سفر به اعماق کهکشان استفاده کنیم. به همین علت در رویای تحقق این هدف، سال‌ها بر روی ایده‌ ساخت یک نیروگاه هسته‌ای بر روی ماه کار کرده‌اند و به نظر می‌رسد سرانجام به نتایج خوبی رسیده‌اند.

آنها پروژه‌ای را دنبال می‌کنند که هدفش ساخت یک راکتور سیار، کامپکت (فشرده و جمع‌و‌جور) و فوق‌العاده قدرتمند به نام کیلوپاور (Kilopower) است. ساخت این راکتور هسته‌ای می‌تواند به ما در انجام ماموریت‌های سفر به عمق فضا و فرستادن فضانوردان به دیگر سیارات و قمر‌های منظومه شمسی همچون مریخ و تیتان، قمر پر رمز و راز سیاره زیبای زحل کمک کند.

کیلوپاور دقیقا چیست؟

کیلوپاور یک راکتور سیار و سبک‌وزن شکاف هسته‌ای است که توسط مهندسان ناسا و اداره امنیت ملی انرژی هسته‌ای ایالات متحده آمریکا توسعه یافته است. این راکتور با ایجاد شکاف هسته‌ای در اتم‌های اورانیوم 235 و تبدیل انرژی گرمایی تولید شده به برق مورد نیاز موتور‌های استرلینگ با کارایی بالا (high-efficiency Stirling engines) کار می‌کند. این راکتور می‌تواند به طور پیوسته به مدت ده سال، 10 کیلووات نیروی الکتریسته را برای اهداف گوناگون تولید نماید. این مقدار دوبرابر بیشتر از میزانی است که ناسا برای احداث پایگاه فضایی خود در ماه یا مریخ نیاز دارد.

2-11 ناسا قصد دارد بر روی ماه راکتور هسته‌ای بسازد!

جیم رویتر، مدیر اجرایی ناسا در مدیریت فناوری‌های ماموریت‌های فضایی (STMD) در واشنگتن در این رابطه می‌گوید، انرژی ایمن، کارآمد و فراوان کلید آینده اکتشافات انسان و ربات‌ها است. من انتظار دارم که پروژه کیلوپاور به عنوان بخش مهمی از تکامل ساختار رسیدن به مریخ و قمر‌های سیارات باشد. این فناوری بین نوامبر 2017 تا مارس 2018 با موفقیت مورد آزمایش قرار گرفته است.

کیلوپاور چگونه مورد آزمایش قرار گرفته است؟

در هر صورت اگر لازم است یک راکتور هسته‌ای را به همراه فضانوردان به ماموریت‌های سفر به مریخ، ماه و دیگر قمر‌ها بفرستید، عقل حکم می‌کند کلیه نکات ایمنی لحاظ شده باشد. بنابراین ایمنی اولین نکته است که طی آزمایشات این راکتور که تست KRUSTY (Kilopower Reactor Using Stirling Technology) نامیده شده، مورد بررسی قرار گرفت.

3-7 ناسا قصد دارد بر روی ماه راکتور هسته‌ای بسازد!

دیوید پاستون، طراح اصلی راکتور در آزمایشگاه ملی لاس آلاموس ناسا در مورد این تست توضیح داد که تمام اتفاقات و بلا‌های معمول و غیر معمولی که ممکن است بر سر یک راکتور بیاید را در نظر گرفتیم و راکتور با موفقیت کامل تمامی تست‌های KRUSTY را گذراند. این آزمایشات شامل تست شبیه‌سازی کاهش قدرت، از کار افتادن موتور‌ها و شکستن لوله‌های گرمایی بود که طی یک دوره 28 ساعته به اوج می‌رسید. به علاوه شبیه‌سازی یک ماموریت با استفاده از حداکثر توان انجام شد. در ادامه برنامه زمانبندی شده قرار است این راکتور اولین ماموریت واقعی خود در فضا را سال 2020 انجام دهد.

چرا ما در ماه به انرژی هسته‌ای نیاز داریم؟

ناسا می‌گوید پیش از آنکه اعتراض کنید که نباید ما فضا را با زباله‌های هسته‌ای آلوده کنیم، باید بدانید که برای گفتن این جمله دیر شده است، زیرا تمام ماموریت‌های فضایی دهه‌های اخیر همگی با کمک ژنراتور‌های ترموالکتریک رادیوایزوتوپ حامل پلوتونیوم 238 به عنوان منبع تامین برق، انجام گرفته است! این قضیه برای تمام پرواز‌های فضایی از زمان سفر آپولو و ویجر تا سال‌های اخیر که فضاپیما‌های هورایزن و کاسینی به دل فضا رفته‌اند، صدق می‌کند.

4-8 ناسا قصد دارد بر روی ماه راکتور هسته‌ای بسازد!

بعد از این نکته غافل‌گیر کننده، باید توجه داشت که شب‌های ماه طولانی است. اگر در مورد سیارات و قمر‌ها درس‌های دوره مدرسه را به خاطر داشته باشید می‌دانید که ما همیشه یک طرف ماه را مشاهده می‌کنیم. هر دور تناوب چرخش ماه به دور زمین بیش از 27 روز زمینی به طول می‌انجامد که آن را به عنوان یک شبانه‌روز ماه در نظر می‌گیریم. بنابراین هر شب ماه حدود دو هفته زمینی طول می‌کشد.

مارک گیبسون از مهندسان کیلوپاور در مرکز تحقیقاتی کیلولند اعتقاد دارد که راکتور کیلوپاور به ما توانایی انجام ماموریت‌های بلند‌مدت و گسترده فضایی را خواهد داد و محققان را قادر خواهد ساخت تا برای اکتشاف نیمه تاریک ماه کار خود را شروع کنند. در حقیقت اگر ما قصد فرستادن فضانوردان به اکتشافات طولانی مدت در ماه و دیگر سیارات را داشته باشیم طبیعتا نیازمند یک رده جدید از منابع تولید انرژی هستیم که شاید تاکنون به آن نیاز نداشته‌ایم.

آیا ما نمی‌توانیم از انرژی خورشید در ماه استفاده کنیم؟

اگرچه شب‌های ماه بیش از دو هفته طول می‌کشند ولی از لحاظ تئوری در طول مدت دوره روشنایی مقادیر بالایی از انرژی خورشیدی در دسترس است. شرکت ژاپنی شیمیزو (Shimizu) یک طرح مفهومی را پیشنهاد داده است که طبق این ایده بر روی مدار استوایی ماه یک کمربند 1100 کیلومتری چند ردیفه به عرض چند کیلومتر از پنل‌های خورشیدی ساخته خواهد شد و تامین انرژی مورد نیاز را بر عهده خواهد گرفت!

5-8 ناسا قصد دارد بر روی ماه راکتور هسته‌ای بسازد!

این بدین معنا خواهد بود که همواره بیش از نیمی از کمربند خورشیدی در معرض نور خورشید خواهد بود و با توجه به اینکه ماه عملا دارای جو نیست، پس هرگز مشکل ابری بودن را نیز نخواهد داشت بنابراین بازده انرژی خورشیدی در ماه 5 برابر کارامدتر از زمین خواهد بود.

آیا ناسا سرانجام به ماه خواهد رفت یا نه؟

این برنامه بسته به علاقه و دستور رئیس‌جمهور آمریکا دارد و با عوض شدن روئسای جمهور همواره این برنامه‌ریزی دستخوش تغییر و تحول می‌شود. فعلا دستورالعمل‌های دولت ترامپ بررسی و انجام ماموریت‌های رباتیک به فضا پیش از فرستادن خدمه انسانی است. به علاوه ایجاد یک زیرساخت با عنوان سکوی ورود مداری ماه (Lunar Orbital Platform-Gateway) برای کمک به فضانوردان در ماموریت‌های رسیدن به ماه و در ادامه مریخ، در دستور کار است. به این منظور ناسا از شرکت‌های خصوصی درخواست کرده است تکنولوژی‌های مورد نیاز برای تحقق این امر را توسعه دهند.

سکوی ورود مداری ماه چیست؟

در حقیقت پیشنهاد سکوی ورود مداری ماه یا LOP-G ساخت یک ایستگاه فضایی در مدار ماه است. ناسا این ایده را یک هدف پایه‌ای برای رساندن خدمه و فضانوردان به ماه و مریخ می‌داند ولی بسیار از متخصصان نیز آن را هدر دادن پول می‌دانند.

6-7 ناسا قصد دارد بر روی ماه راکتور هسته‌ای بسازد!

در مورد این برنامه نیز تری ویرتس از فضانوردان سابق ناسا و خلبان برجسته شاتل فضایی در نشست شورای ملی فضانوردی در ماه ژوئن 2018 گفت که ساخت یک ایستگاه فضایی دیگر کاملا ضروری است ولی در حال حاضر مهارت و توانایی‌های من و همکاران من در ایستگاه فضایی بین‌المللی بر کسی پوشیده نیست. با این حال ساخت سکوی ورود در مدار ماه تنها پیشرفت ما را کند خواهد کرد و زمان و میلیارد‌ها دلار‌ها را هدر خواهد داد زیرا هدف اصلی ما رسیدن به سطح ماه و از آنجا رفتن به مریخ است نه توقف در مدار ماه!

در هر صورت پروژه LOP-G برای سال 2022 هدف‌گذاری شده است و در سال 2023 نیز ماژول‌های قابل سکونت به آن افزوده خواهد شد. تا آن زمان نیز فضاپیمای اوریون (Orion) و سیستم‌ موشک‌های پرتاب ناسا نیز آماده خواهند شد.

نوشته ناسا قصد دارد بر روی ماه راکتور هسته‌ای بسازد! اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

آخرین مقاله استیون هاوکینگ، نظریه جهان‌ چند‌گانه را رد کرد

42-46205410 آخرین مقاله استیون هاوکینگ، نظریه جهان‌ چند‌گانه را رد کرد

سرانجام آخرین مقاله‌ای که استیون هاوکینگ پیش از مرگش بر روی آن کار می‌کرد، منتشر شد و براساس آن او اعتقاد دارد جهان ما ساده‌تر از آن چیزی است که پیش‌تر تصور می‌کرده است. این مقاله که ” خروجی ساده از تورم ابدی ؟ ” (A Smooth Exit from Eternal Inflation?) نامیده شده، توسط او و همکارش توماس هرتوگ نوشته شده است.

stephen-hawking-obit-remembered-450x253 آخرین مقاله استیون هاوکینگ، نظریه جهان‌ چند‌گانه را رد کرد

در این مقاله هاوکینگ و هرتوگ براساس نظریه تورم ابدی (مدل توسعه یافته‌ای از نظریه مه‌بانگ) این واقعیت را که جهان قابل مشاهده از یک جهان بزرگ‌تر و غیر‌قابل مشاهده شکل گرفته است را بررسی کرده و توضیح می‌دهند. در طول چند دهه اخیر نظریه‌پردازان بسیاری به این مسئله پرداخته‌اند و حتی در بسیاری از کتاب‌های کمیک و فیلم‌های هالیوودی نظریه وجود جهان‌های دیگر دستمایه نوشته‌ها و سناریو‌ها قرار گرفته است.

البته این نظریه به سادگی چیزی که در کتاب‌های کمیک گفته می‌شود، نیست و به معنای شناور بودن چند زمین دیگر در فضای اطراف خلاصه نمی‌شود. بلکه طبق نظر دانشمندان این جهان‌ها دارای قوانین فیزیکی متفاوت و مختص خود هستند و حتی در مقیاس کوچکتر ممکن است تورم هنوز در حال اتفاق باشد.

هاوکینگ طی مصاحبه‌ای که نیمه دوم سال ۲۰۱۷ چند ماه قبل از مرگش داشت، اعلام کرد که تئوری فعلی تورم ابدی پیش‌بینی می‌کند که به صورت کلی جهان ما شبیه یک بَرخال (Fractal) متورم است که دارای یک سطح موزائیکی از جهان‌های متفاوت است که به طور مجزا شناور در یک فضای اقیانوسی هستند و قوانین فیزیک و شیمی در هر کدام با دیگری متفاوت است و بر روی هم چند‌جهان را شکل داده‌اند.

مقاله هاوکینگ و هرتوگ به طور خلاصه بیان می‌کند که احتمالا ما در تعداد این جهان‌ها دارای محدودیت هستیم و نمی‌توان تعداد آن‌ها را بی‌نهایت دانست. آنها همچنین در این نظریه پیشنهاد کرده‌اند که آغاز تشکیل جهان ما محدود بوده است (منظور جهان کنونی ماست نه تورم ابدی بزرگ‌تر) پس ما نباید برای درک درست و واقعی آن، از ساختار برخال ابدی که از نظریه تورم ابدی نشات می‌گیرد در جهان کنونی‌مان که در مقیاس کوچک‌تری است، استفاده نماییم.

Untitled-1-2-450x300 آخرین مقاله استیون هاوکینگ، نظریه جهان‌ چند‌گانه را رد کرد

در این مقاله مرحوم هاوکینگ اشاره دارد که ما نمی‌گوییم که تنها یک جهان تک و یگانه وجود دارد، بلکه پیشنهاد می‌کنیم که باید برای تعداد این جهان‌ها محدودیت بگذاریم، زیرا به طرز معناداری تعداد این جهان‌های چندگانه کمتر از آن‌چیزی است که اکنون گفته می‌شود. در این حالت یک چنین تئوری‌ای قابل‌قبول‌تر، منطقی‌تر و قابل آزمایش‌تر است.

البته گفته‌های هاوکینگ و هرتوگ به معنای این نیست که این نظریه به سادگی داستان‌های کمیک است بلکه تنها پیشنهاد کرده‌اند که تعداد جهان‌های کمتری وجود دارد و عناصر قابل مشاهده و شواهدی وجود دارد که از این نظریه جدید پشتیبانی می‌کند. همانطور که آنها در این مقاله ابراز می‌دارند، جزییات خروج از نظریه تورم ابدی را باید در حد فاصل بین درجه آزادی‌های تئوری‌های میدانی سطح خروج و مدل‌های کلاسیک دینامیک فضا و حجم جستجو کرد.

به طور خلاصه باید اعتراف کرد که تازه اول کار است و باید تحقیقات بسیاری بر روی این نظریه جدید انجام داد. پس فعلا در حد تئوری به این مقاله نگاه کنید و آرزوی سفر در زمان با کمک دیگر جهان‌ها را در همان کتاب‌های کمیک و فیلم‌ها جستجو کنید. برای اطلاعات بیشتر در مورد این مقاله مرحوم هاوکینگ می‌توانید سری به وبسایت کتابخانه دانشگاه پر رمز و راز کرنل بزنید و مقاله را ببینید.

نوشته آخرین مقاله استیون هاوکینگ، نظریه جهان‌ چند‌گانه را رد کرد اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

وجود ساختار‌های پلاسمایی عظیم و لوله‌‌ای مانند در اطراف کره زمین به اثبات رسید

مدت‌ها بود که محققان به این موضوع مشکوک شده بودند که در اطراف کره زمین ساختارهای پلاسمایی لوله مانند وجود دارد. با این حال برای اولین بار در سال ۲۰۱۵ بود که ستاره‌شناسان توانستند به شواهد بصری در مورد وجود ساختار‌های پلاسمایی لوله‌ مانند در لایه‌های داخلی مگنتوسفر اطراف کره زمین دست‌ یابند.

کلئو لوئی از انجمن تحقیقات فیزیک‌ نجومی کهکشانی استرالیا (CAASTRO) و آکادمی فیزیک دانشگاه سیدنی، سال ۲۰۱۵ در این رابطه عنوان کرد که به مدت بیش از شصت سال دانشمندان به وجود چنین ساختار‌هایی معتقد بودند اما برای اولین بار تنها در تصویربرداری‌هایی که ما انجام دادیم، شواهدی بصری مبنی بر وجود این ساختار‌های پلاسمایی ارائه شد. او در این تحقیق که به عنوان بخشی از پروژه دوره لیسانس خود انجام داده بود، توانست جایزه برتر را کسب کند و به عنوان نویسنده اصلی، مقاله مربوط به آن را در مجله Geophysical Research Letters به چاپ رساند.

لوئی خاطر نشان کرد که کشف این ساختار‌ها بسیار حائز اهمیت هستند زیرا چنین ساختارهایی می‌توانند سبب اختلالات سیگنالی ناخواسته شوند. برای مثال آن‌ها می‌توانند سیستم‌های ناوبری ماهواره‌های نظامی و غیر‌نظامی را تحت تاثیر قرار دهند. پس لازم است ما در مورد آن‌ها تحقیقات بیشتری انجام دهیم و به خوبی با ماهیت آن‌ها آشنا شویم.

ناحیه‌ای از فضای اطراف کره زمین که توسط میدان‌های مغناطیسی اشغال شده است به نام لایه مگنتوسفر (Magnetosphere) شناخته می‌شود و با پلاسمایی پر شده که حاصل فرایند یونیزه شدن اتمسفر توسط نور خورشید است. به همین دلیل لایه‌ زیرین آن در اطراف زمین به نام یونوسفر (Ionosphere) و لایه بالایی آن پلاسماسفر (Plasmasphere) نامیده می‌شود. در این ناحیه اشکال مختلفی از ساختار‌های پلاسمایی از جمله ساختار‌های لوله‌ای‌ ایجاد می‌شود.

لوئی با توضیح این نکته ابراز داشت که موقعیت مورد ارزیابی آن‌ها در ارتفاعی حدود ۶۰۰ کیلومتری بالای سطح زمین، در لایه فوقانی یونوسفر قرار داشت که به نظر می‌رسد تا ناحیه پلاسماسفر نیز ادامه می‌یابد. این ناحیه تقریبا در نزدیکی محل پایان اتمسفر طبیعی زمین واقع شده است و بعد از آن پلاسما به فضای خارج مرتبط می‌شود.

لوئی با استفاده از تلسکوپ رادیویی Murchison Widefield Array واقع در صحرای غربی استرالیا متوجه شد که می‌تواند با کمک آن یک نقشه فضایی بزرگ از آسمان تهیه کند و با بهره‌گیری از قابلیت عکس‌برداری سریع این آرایه، یک فیلم ویدیوی از آن خلق نماید. همین مورد توانست به صورت ریل‌تایم و بسیار موثر، به ثبت تغییرات و حرکات پلاسما منجر شود. به واسطه همین خلاقیت و کار جالب بود که لوئی در سال ۲۰۱۵ جایزه بوک (Bok Prize) را از طرف انجمن ستارشناسی استرالیا دریافت کرد.

نوشته وجود ساختار‌های پلاسمایی عظیم و لوله‌‌ای مانند در اطراف کره زمین به اثبات رسید اولین بار در پدیدار شد.