آیا ناسا قدیمی‌ترین راز در رابطه با کره ماه را حل خواهد کرد؟

ماه چقدر روشن است؟ این سوالی است که دانشمندان هنوز پاسخ دقیقی برای آن پیدا نکرده‌اند. شاید فکر کنید که نزدیکی این کره سنگی به زمین و این واقعیت که ما همیشه در حال تماشا کردن آن هستیم، اندازه‌گیری روشنایی آن را راحت‌تر خواهد کرد. اما باید بگوییم که به هیچ‌وجه این‌گونه نیست.

ما ماه را معمولا از زیر جو زمین نگاه می‌کنیم. وجود این لایه ضخیم در اطراف زمین باعث می‌شود که ما نتوانیم میزان نور انعکاس‌یافته از سطح ماه را با دقت بیش از ۹۷ درصد اندازه‌گیری کنیم.

اما نگران نباشید. دانشمندان برنامه‌ای برای حل این مشکل یافته‌اند. این برنامه شامل استفاده از یک هواپیمای بلندپرواز ER-2 ناسا می‌شود که امکان بالا رفتن تا ارتفاع ۲۱.۳ کیلومتری زمین را دارد؛ یعنی درست در داخل لایه استراتوسفر که بالای تروپوسفر قرار دارد.

در این ارتفاع، ۹۵ درصد از تداخل جوی زمین در پایین قرار می‌گیرد و امکان گرفتن عکس‌های بسیار واضح‌تر از ماه فراهم می‌شود. بنابراین، دانشمندان ناسا امیدوارند که این برنامه جدید بتواند دقت اندازه‌گیری روشنایی ماه را تا بالای ۹۹ درصد افزایش دهد.

این ماموریت که Airborne Lunar Spectral Irradiance Mission یا به‌اختصار air-LUSI نامیده می‌شود، پروازهایی را با استفاده از هواپیمای ER-2 ناسا در اواسط ماه مه امسال ترتیب داد. البته تلاش دانشمندان برای اندازه‌گیری روشنایی ماه، برای سرگرمی نیست.

باید بگوییم که در اختیار داشتن این داده‌ها اهمیت بسیار زیادی دارد؛ چراکه روشنایی ماه می‌تواند برای کالیبره کردن سنسورهای ماهواره‌هایی که در مدار زمین قرار دارند استفاده گردد؛ ماهواره‌هایی که اغلب برای اهداف آب‌و‌هواشناسی و یا محیط‌زیستی به فضا پرتاب شده‌اند.

اما بد نیست بدانید که این ماهواره‌ها، برای کالیبره کردن سنسورهای خود از روش خاصی استفاده می‌کنند؛ به این ترتیب که ابتدا عکسی از یک منبع نور با روشنایی مشخص می‌گیرند و سپس آن را با سایر تصاویر قبلی گرفته شده از آن منبع مقایسه می‌کنند. اگر تصویر جدید، با روشنایی منبع مذکور سازگار نباشد، ابزارهای بیرونی ماهواره هشدار می‌دهند که سنسورها نیاز به کالیبره شدن مجدد دارند.

برای این منظور، بسیاری از ماهواره‌ها مجهز به چیزی به نام پنل پخش‌کننده خورشیدی، به‌عنوان یک منبع نور با روشنایی مشخص، هستند و نور منعکس‌شده از این پنل برای کالیبراسیون سنسورها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اما یکی از نقاط ضعف این صفحات آن است که کیفیت خود را به‌مرور زمان و در اثر تابش شدید نور خورشید در فضا از دست می‌دهند. ضمن اینکه، سطح ماه، نور خورشید را پایدارتر از آن‌ها انعکاس می‌دهد و روشنایی آن بسیار شبیه به زمین است.

بنابراین به نظر می‌رسد که ماه می‌تواند منبع فوق‌العاده‌ای برای کالیبراسیون سنسور ماهواره‌ها باشد. البته این کار نیاز به دانستن موقعیت‌های نسبی زمین، ماه و ماهواره و همچنین میزان روشنایی ماه در فازهای مختلف‌اش دارد.

به همین‌خاطر و برای تهیه پروفایل روشنایی ماه، تیم تحقیق در جریان پروازهایی که با هواپیمای ER-2 انجام دادند، نور ماه را در کل طیف مرئی تا فروسرخ-نزدیک، از ۳۸۰ تا ۱۰۰۰ نانومتر، اندازه‌گیری کردند.

آن‌ها هم‌اکنون در حال تحلیل داده‌های بدست‌آمده هستند، اما این تنها بخشی از ماجراست. از آنجاییکه هرکدام از پروازهای ER-2، در فاصله زمانی چند روزه از یکدیگر انجام شده‌اند، تصاویر گرفته‌شده از ماه، شامل همه فازهای آن که روشنایی‌های مختلفی دارند، نمی‌شود.

بنابراین به نظر می‌رسد که برای تهیه پروفایل کامل و قابل‌اعتمادتری از روشنایی ماه، نیاز به پروازهای زیادتری، احتمالا در یک بازه سه تا پنج ساله، خواهد بود.

البته تیم تحقیق، قبل از انجام پروازهای جمع‌آوری داده‌ها، روشی را برای تعیین مشخصات تداخل جوی زمین ابداع کرده بودند که می‌تواند از داده‌های مذکور کسر گردد.

ضمنا آن‌ها علاوه‌بر مشاهدات ER-2، از مشاهدات رصدخانه Mauna Loa در هاوایی هم استفاده کردند. این کار به افزایش میزان داده‌ها کمک می‌کرد و همانطور که می‌دانید هرچه مقدار داده‌ها بیشتر باشد نتایج بدست‌آمده نیز دقیق‌تر خواهد بود.

حال سوال اینجاست که آیا دانشمندان موفق به تهیه پروفایل روشنایی ماه با دقت ۹۹ درصد خواهند شد؟ به نظر می‌رسد که ما بیش از پیش به این هدف نزدیک شده‌ایم و به‌زودی خواهیم توانست تصاویر ماه را با روشنایی کاملش ببینیم.

نوشته آیا ناسا قدیمی‌ترین راز در رابطه با کره ماه را حل خواهد کرد؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

آیا سیاره مشتری قابل سکونت است؟ ناسا وجود بخار آب در یکی از قمرهای این سیاره را تایید کرد!

تیمی از محققین در مرکز پروازهای فضایی گادرد ناسا (Goddard Space Flight Center) در مریلند آمریکا، نشانه‌هایی از بخار آب در بالای سطح قمر یخی سیاره مشتری یعنی اروپا پیدا کرده‌اند. اروپا، به‌عنوان یک سنگ فضایی کوچک، یکی از اهداف بسیار مهم برای جستجوی حیات فرازمینی است.

Lucas Paganini، سرپرست این پروژه و دانشمند علوم سیاره‌ای ناسا، در بیانیه این آژانس فضایی گفته است: در حالیکه دانشمندان هنوز نتوانسته‌اند بر روی این قمر مایعی پیدا کنند، اما ما موفق به کشف چیز دیگری شده‌ایم؛ بخار آب.

براساس مقاله‌ای که در همین رابطه، روز دوشنبه در مجله Nature Astronomy منتشر شد، تیم ناسا توانسته است در بالای سطح اروپا مقادیری بخار آب بیابد که در عرض چند دقیقه می‌تواند یک استخر استاندارد شنا را پر کند.

در حالیکه این مقدار بخار آب، زیاد به نظر می‌رسد؛ اما تنها برای مشاهدات انجام شده از روی زمین کافی است. دانشمندان، از ۱۷ مشاهده‌ای که توسط رصدخانه  W. M. Keck در هاوایی انجام داده‌اند، تنها در یکی از آنها موفق به یافتن بخار آب شده‌اند. این رصدخانه، از یک طیف‌سنج مخصوص که کار آن اسکن نور فروسرخ منتشرشده یا جذب‌شده توسط سیارات است، برای شناسایی ترکیبات شیمیایی موجود در اتمسفر این سیارات استفاده می‌کند.

Paganini و تیمش در مقاله مذکور نوشته‌اند: ما نشان دادیم که انتشار بخار آب بر روی اروپا، در مقایسه با ارزیابی‌‌های قبلی ما، در سطوح پایین‌تر و تنها در فعالیت‌های نادر ولی شدیدتر برخی از نقاط قمر اتفاق می‌افتد.

دانشمندان برای سال‌ها حدس می‌زدند که بر روی سطح اروپا آب وجود دارد و حالا به نظر می‌رسد که مشاهده رصدخانه‌ای انجام‌شده این حدسیات را تایید می‌کنند.

بیش از دو دهه پیش، فضاپیمای گالیله ناسا شواهدی از یک مایع رسانای الکتریکی بر روی سطح اروپا پیدا کرده بود. سپس در سال 2018، بررسی و آنالیز داده‌های بدست‌آمده، وجود آن را تایید کردند. همچنین داده‌هایی که قبلا توسط تلسکوپ فضایی هابل جمع‌آوری شده بود نیز این موضوع را پشتیبانی می‌کردند.

Avi Mandell، دانشمند علوم سیاره‌ای مرکز گادرد در بیانیه ناسا گفته است: ما یافته‌های خود را چندین بار مورد بررسی قرار دادیم تا خطاهای احتمالی موجود در مشاهداتی که از روی زمین انجام شده‌ بودند را حذف کنیم. با این‌حال، ما در نهایت مجبور خواهیم بود که به قمر اروپا نزدیک‌تر شویم تا ببینم واقعا چه چیزی در حال اتفاق افتادن است.

البته ناسا پیشاپیش ماموریتی را برای این منظور تدارک دیده است. کاوشگر بدون سرنشین Europa Clipper قرار است در سال 2023 از نزدیک نگاهی به سطح یخی اروپا بیندازد.

این کاوشگر مجهز به انواع دوربین‌ها، طیف‌سنج‌ها و همچنین یک رادار برای بررسی ضخامت پوسته یخی آن خواهد بود و شاید منجر به یافته‌های بیشتری درباره بخار آب موجود در بالای سطح قمر مشتری گردد.

نوشته آیا سیاره مشتری قابل سکونت است؟ ناسا وجود بخار آب در یکی از قمرهای این سیاره را تایید کرد! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

آیا کاوشگر مارس ۲۰۲۰ ناسا می‌تواند فسیل‌هایی بر روی مریخ پیدا کند؟!

ناسا در ماه نوامبر سال 2018 اعلام کرد که کاوشگر مارس 2020 در سال 2021 در گودال جزرو (Jezero Crater) مریخ فرود خواهد آمد. این گودال به‌لحاظ زمین‌شناسی یک ناحیه بسیار متفاوت بوده و شامل رسوبات آبرفتی حاصل از یک رودخانه بسیار قدیمی بر روی این سیاره است. دانشمندان درباره این رسوبات که به‌وضوح در تصاویر ماهواره‌ای گرفته‌شده از گودال جزرو هم قابل دیدن هستند، احتمال می‌دهند که آنها دربردارنده مولکول‌های ارگانیک ابتدایی باشند.

اما این گودال، چیز دیگری نیز دارد که دانشمندان را بسیار به فکر فرو برده است؛ چیزی که در تصاویر ماهواره‌ای چندان قابل رویت نیست: حلقه‌ای از کربنات‌ها که به باور دانشمندان می‌تواند فسیل‌هایی را در درون خود نگه داشته باشد.

کاوشگر مارس 2020 ‌می‌خواهد به این پرسش دانشمندان جواب دهد که آیا مریخ در زمان‌های بسیار دور قابل زندگی بوده است یا نه. زمانی که کاوشگرهای اسپریت و کنجکاوی به مریخ رفتند، ماموریت آنها یافتن شواهدی از وجود آب بر روی این سیاره بود؛ که ماموریت خود را به خوبی انجام دادند.

کاوشگر MSL یا همان آزمایشگاه علمی مریخ هم برای ارزیابی امکان حیات بر روی این سیاره به سمت آن فرستاده شد. حالا مریخ‌نورد مارس 2020 قرار است دست به کار بزرگی بزند: یعنی جستجوی نشانه‌هایی از زندگی میکروبی در زمان‌های بسیار دور؛ یا به عبارت ساده‌تر: فسیل‌ها.

گودال جزرو به چند دلیل برای این کار انتخاب شده است. اول اینکه، اینجا یک ناحیه بسیار قدیمی است که در حدود ۳.۵ میلیارد سال پیش رودخانه‌ای در آن جریان داشته است. از طرف دیگر، این گودال دارای مناطقی است که دلتای رودخانه را در خود نگه داشته‌اند. و دلیل سوم اینکه، در آنجا حلقه‌ای معروف به حلقه کربنات‌ها وجود دارد که از لحاظ زمین‌شناسی بسیار مهم است.

بد نیست بدانید که کربنات‌ها می‌توانند ساختارهای فسیلی بسیار قدیمی را که، عمرشان ممکن است بر روی کره زمین به میلیاردها سال برسد، در خود نگه دارد. این فسیل‌ها شامل صدف‌های دریایی، مرجان‌ها و استروماتولیت‌ها می‌شوند. لذا از آنجاییکه گودال جزرو محل تجمع آب بوده، دانشمندان فکر می‌کنند که بررسی حلقه کربنات موجود در اطراف لبه آن، برای دانستن اینکه آیا فسیلی در آنجا وجود دارد یا نه، بسیار ارزشمند است.

البته شما ممکن است به این موضوع به دیده تردید بنگرید، اما به خاطر داشته باشید که انتخاب گودال جزرو برای یافتن حیات فسیل‌شده، براساس سال‌ها کار تحقیقاتی صورت گرفته است. هیچ‌کس نمی‌داند که ما در لبه آن گودال چه چیزی خواهیم یافت، اما شواهد تجربی به ما می‌گویند که آنجا همان مکانی است که به دنبالش بودیم.

اخیرا مقاله‌ای با عنوان «The mineral diversity of Jezero crater: Evidence for possible lacustrine carbonates on Mars» در مجله Icarus چاپ شده که با جزییات بیشتری به ترکیبات معدنی موجود در گودال جزرو، و از جمله رسوبات کربنات لبه‌های آن، پرداخته است.

مدارگرد شناسایی مریخ ناسا (MRO) با استفاده از ابزار طیف‌سنج تصویربرداری اکتشافی فشرده (CRISM) موفق به کشف کربنات بر روی سیاره مریخ شده بود. این ابزار در یافتن مواد معدنی مرتبط با آب تخصص دارد. تصاویر CRISM، مقادیر قابل‌توجهی از کربنات را در اطراف لبه گودال جزرو نشان می‌دادند.

Briony Horgan، نویسنده اصلی مقاله فوق از دانشگاه Purdue آمریکا گفته است: CRISM، سال‌ها قبل، وجود کربنات‌ها را در این گودال نشان داده بود، اما ما همین اواخر متوجه شده‌ایم که این مواد تا چه‌اندازه در اطراف ساحل رودخانه قدیمی زیاد هستند. البته ما در ماموریت خود، با رسوبات کربنات در مکان‌های بسیاری مواجه خواهیم شد، اما حلقه کربنات یکی از هیجان‌انگیزترین جاها برای بررسی آنها خواهد بود.

بر روی زمین، برخی از قدیمی‌ترین فسیل‌ها مربوط به استروماتولیت‌ها هستند. عمر آنها به بیش از ۳.۵ میلیارد سال قبل باز می‌گردد. استروماتولیت‌ها، ساختارهای لایه‌‌بندی‌شده‌ای هستند که توسط لایه‌هایی از سیانوباکتری‌ها ایجاد شده‌اند.

اگر مریخ در زمان‌های بسیار دور دارای حیات بوده است، این امکان وجود دارد که این سیاره نیز استروماتولیت‌های مخصوص به خودش را داشته باشد. اگر اینگونه باشد، حلقه کربنات موجود در اطراف گودال جزرو مکان مناسبی برای شکل‌گیری آنها خواهد بود.

Ken Williford، یکی از مدیران آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا گفته است: احتمال تشکیل کربنات‌ها در محیط رودخانه، یکی از دلایلی بود که باعث شد ما گودال جزرو را به عنوان محل فرود انتخاب کنیم. این مواد، داده‌های بسیار مهمی را درباره حیات اولیه و آب‌وهوای سیاره مریخ در اختیار ما قرار خواهند داد. ما بسیار مشتاقیم که بدانیم این کربنات‌ها از چه چیزی تشکیل شده‌اند.

اگر کربنات‌ها در ساحل رودخانه قدیمی مریخ شکل گرفته باشند، این اتفاق احتمالا در دوره نواکیان (Noachian Epoch) این سیاره رخ داده است. نواکیان، اولین دوره زمین‌شناسی مریخ بوده و حدود ۳.۵ میلیارد سال پیش پایان یافته است.

دانشمندان فکر می‌کنند که در آن زمان، مریخ دارای آب‌وهوایی نسبتا مرطوب و اتمسفری پر از دی‌اکسید کربن بوده است. کربنات‌ها زمانی تشکیل می‌شوند که سنگ‌ها، آب و دی‌اکسید کربن در هم اثر می‌کنند.

کربنات‌ها چیزهای زیادی برای گفتن به ما دارند. آنها شامل داده‌های زمین‌شناسی مهمی درباره تغییرات آب‌وهوایی بر روی سیاره مریخ هستند.

از آنجاییکه این مواد به‌خاطر تاثیرات بین آب، د‌اکسید کربن و سنگ به وجود می‌آیند، شکل‌گیری آنها می‌تواند تغییرات دقیق در آب‌وهوای مریخ را در طول میلیاردها سال‌ها ثبت کند. آنها می‌توانند به ما کمک کنند تا بدانیم مریخ چگونه از یک سیاره مرطوب به یک اتمسفر ضخیم تبدیل به کره‌ای با بیابان‌های سرد و خشک شده است.

دانشمندان همچنین در اطراف دلتای رودخانه قدیمی گودال جزرو موفق به کشف رسوب‌هایی شده‌اند که غنی از سیلیکای هیدراته‌شده هستند. سیلیکای هیدراته‌شده هم مانند کربنات‌ها، قابلیت نگه داشتن فسیل‌ها در خود را دارند.

اگر رسوبات سیلیکای هیدراته‌شده، در کف دلتا قرار داشته باشند، در این‌صورت آنجا محل بسیار مناسبی برای جستجوی فسیل‌ها، به‌ویژه فسیل‌های میکروبی دفن‌شده خواهد بود. مقاله‌ای اخیرا به جزییات این رسوبات پرداخته که در مجله AGU چاپ شده است.

البته باید توجه داشت که همه رسوبات کربنات موجود در گودال جزرو، یکنواخت نیستند. آنها در مکان‌های مختلف، در ارتفاع‌های مختلف و همچنین با ویژگی‌های توپوگرافیکی و طیفی مختلف یافت شده‌اند. شاید مهم‌ترین مکان برای بررسی آنها جایی است که Marginal Carbonates نامیده می‌شود.

این ناحیه دارای بیشترین مقادیر کربنات بوده و در دیواره غربی گودال قرار دارد. لبه‌های Marginal Carbonates، در بیشتر جاها، با تغییرات ایجادشده در عوارض سطح، منطبق هستند. این ویژگی‌ها باعث شده تا دانشمندان بخواهند بدانند که همه اینها چه معنایی می‌توانند داشته باشند.

البته همه این بررسی‌ها، تنها با اندازه‌گیری‌هایِ در محل کاوشگر مارس 2020 قابل انجام خواهند بود. مریخ‌نورد مارس 2020 در تاریخ 18 فوریه 2021 در داخل گودال جزرو فرود خواهد آمد.

بر روی زمین و اغلب در بالای کوه‌ها، جاهایی وجود دارند که پوسته‌های فسیل‌شده دریاها، از دل سنگ‌ها بیرون آمده و به‌راحتی قابل رویت هستند.

احتمال اینکه مریخ فسیل‌های خود را (البته در صورت وجود) به‌راحتی از دست داده باشد بسیار کم است. با این‌حال، براساس دانسته‌های خود ما درباره فسیل‌ها، که در طول سال‌های متمادی نیز افزایش یافته است، این سوال پیش می‌آید که ما بر روی مریخ چه چیزی خواهیم یافت و در صورت کشف آن، دانسته‌ها و باورهای قبلی ما چه تغییری خواهند کرد.

نوشته آیا کاوشگر مارس 2020 ناسا می‌تواند فسیل‌هایی بر روی مریخ پیدا کند؟! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

ناسا از یک هواپیمای برقی به نام Maxwell X-57 رونمایی کرد

خودروها، تنها وسایل نقلیه‌ای نیستند که برای کمک به حفظ محیط زیست، از جریان الکتریکی استفاده می‌کنند؛ برای اینکه ناسا هم در حال کار بر روی یک هواپیمای برقی آزمایشی به نام Maxwell X-57 است. به گزارش رویترز، نمونه اولیه این هواپیما به همراه یک شبیه‌ساز جدید که به خلبانان اجازه تجربه پرواز با Maxwell را می‌دهد، روز جمعه به نمایش گذاشته شدند.

هواپیمای آزمایشی جدید که در مرکز تحقیقات پرواز آرمسترانگ ناسا در کالیفرنیا ساخته شده است، اولین نسخه از سه پیکره‌بندی مختلف آن بوده و به نام  Modification II یا Mod II شناخته می‌شود. این نسخه، موتورهای سوخت سنتی را با موتورهای برقی کروز که سروصدای کمتر و بهره‌وری بالاتری دارند جایگزین کرده است. ضمن اینکه موتورهای برقی بسیار دوستدار محیط زیست نیز هستند.

هواپیمای برقی

این هواپیما قرار است در سال‌های آینده به مدل‌های بالاتری به نام Mods III و Mods IV ارتقا یابد. البته این مدل‌ها هم‌اکنون در حال گذراندن مراحل تست خود هستند و مجهز به قطعاتی مانند یک بال با نسبت ابعاد بالا، که در آزمایشگاه مرکز آرمستراگ ناسا تست‌های بارگذاری خود را پشت سر می‌گذراند، خواهند بود.

حالا که هواپیمای Maxwell Mod II و چهارده موتور برقی آن، که قدرت خود را از باتری‌های لیتیوم یونی می‌گیرند، به دنیا معرفی شده است، ناسا امیدواری بسیار زیادی دارد که بتواند این پروژه را گسترش بدهد. Brent Cobleigh، یکی از مدیران پروژه ناسا در مرکز تحقیقات پرواز آرمسترانگ، می‌گوید که: ما در حال تمرکز بر روی چیزهایی هستیم که بتوانند نه فقط به یک کمپانی، بلکه به کل این صنعت کمک کنند. هدف ما در حال‌حاضر این است که هواپیمای Maxwell را در اواخر سال 2020 به پرواز دربیاوریم.

هواپیمای برقی

ناسا به دنبال این است که تکنولوژی مذکور بتواند توسط سازندگان تجاری مورد استفاده قرار بگیرد تا از این طریق، کل صنعت هوانوردی، بیش از گذشته، به سمت حفاظت از محیط زیست حرکت کند. البته بزرگترین محدودیت هواپیمای Maxwell، ظرفیت باتری‌های آن است که فقط امکان پروازهای کوتاه را به آن خواهند داد. با این‌حال، سیستم موتور برقی آن در مقایسه با موتورهای سنتی، جمع‌وجورتر و سبک‌تر بوده و نگهداری راحت‌تری دارند. ضمن اینکه سروصدای کمتری نیز تولید می‌کنند.

هواپیمای برقی جدید قرار است قبل از ارتقا به فازهای Mod III و Mod IV، تحت تست‌های بیشتری قرار بگیرد.

نوشته ناسا از یک هواپیمای برقی به نام Maxwell X-57 رونمایی کرد اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

ناسا از یک هواپیمای برقی به نام Maxwell X-57 رونمایی کرد

خودروها، تنها وسایل نقلیه‌ای نیستند که برای کمک به حفظ محیط زیست، از جریان الکتریکی استفاده می‌کنند؛ برای اینکه ناسا هم در حال کار بر روی یک هواپیمای برقی آزمایشی به نام Maxwell X-57 است. به گزارش رویترز، نمونه اولیه این هواپیما به همراه یک شبیه‌ساز جدید که به خلبانان اجازه تجربه پرواز با Maxwell را می‌دهد، روز جمعه به نمایش گذاشته شدند.

هواپیمای آزمایشی جدید که در مرکز تحقیقات پرواز آرمسترانگ ناسا در کالیفرنیا ساخته شده است، اولین نسخه از سه پیکره‌بندی مختلف آن بوده و به نام  Modification II یا Mod II شناخته می‌شود. این نسخه، موتورهای سوخت سنتی را با موتورهای برقی کروز که سروصدای کمتر و بهره‌وری بالاتری دارند جایگزین کرده است. ضمن اینکه موتورهای برقی بسیار دوستدار محیط زیست نیز هستند.

هواپیمای برقی

این هواپیما قرار است در سال‌های آینده به مدل‌های بالاتری به نام Mods III و Mods IV ارتقا یابد. البته این مدل‌ها هم‌اکنون در حال گذراندن مراحل تست خود هستند و مجهز به قطعاتی مانند یک بال با نسبت ابعاد بالا، که در آزمایشگاه مرکز آرمستراگ ناسا تست‌های بارگذاری خود را پشت سر می‌گذراند، خواهند بود.

حالا که هواپیمای Maxwell Mod II و چهارده موتور برقی آن، که قدرت خود را از باتری‌های لیتیوم یونی می‌گیرند، به دنیا معرفی شده است، ناسا امیدواری بسیار زیادی دارد که بتواند این پروژه را گسترش بدهد. Brent Cobleigh، یکی از مدیران پروژه ناسا در مرکز تحقیقات پرواز آرمسترانگ، می‌گوید که: ما در حال تمرکز بر روی چیزهایی هستیم که بتوانند نه فقط به یک کمپانی، بلکه به کل این صنعت کمک کنند. هدف ما در حال‌حاضر این است که هواپیمای Maxwell را در اواخر سال 2020 به پرواز دربیاوریم.

هواپیمای برقی

ناسا به دنبال این است که تکنولوژی مذکور بتواند توسط سازندگان تجاری مورد استفاده قرار بگیرد تا از این طریق، کل صنعت هوانوردی، بیش از گذشته، به سمت حفاظت از محیط زیست حرکت کند. البته بزرگترین محدودیت هواپیمای Maxwell، ظرفیت باتری‌های آن است که فقط امکان پروازهای کوتاه را به آن خواهند داد. با این‌حال، سیستم موتور برقی آن در مقایسه با موتورهای سنتی، جمع‌وجورتر و سبک‌تر بوده و نگهداری راحت‌تری دارند. ضمن اینکه سروصدای کمتری نیز تولید می‌کنند.

هواپیمای برقی جدید قرار است قبل از ارتقا به فازهای Mod III و Mod IV، تحت تست‌های بیشتری قرار بگیرد.

نوشته ناسا از یک هواپیمای برقی به نام Maxwell X-57 رونمایی کرد اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

جشن جایزه مریم میرزاخانی در ناسا و با حضور زاکربرگ برگزار شد

مطلب جشن جایزه مریم میرزاخانی در ناسا و با حضور زاکربرگ برگزار شد برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

جایزه مریم میرزاخانی اسکار علمی ریاضیات به شمار می‌رود که بنیاد جایزه پیشرفت علمی (Breakthrough Prize Foundation) به احترام دانشمند فقید ایرانی آن را نامگذاری کرده است. در این نوشتار از تکراتو به سراغ جشنی می‌رویم که در مرکز تحقیقات ایمز ناسا و با حضور مدیرعامل فیسبوک برگزار شد. الکس اسکین (Alex Eskin) برنده جایزه...

مطلب جشن جایزه مریم میرزاخانی در ناسا و با حضور زاکربرگ برگزار شد برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

توسط ایده جدید ناسا می‌توانید خیلی راحت به سفر فضایی بروید!

هر وقت صحبت از فضا می‌شود، یک مشکل بزرگ در رابطه با سفر ما انسان‌ها به هر نقطه آن وجود دارد و آن چیزی نیست جز خود فضا. مساله اینجاست که فضا خیلی بزرگ است و حتی در صورت سفر کردن با حداکثر سرعتی که کیهان اجازه آن را به ما می‌دهد، سال‌ها طول خواهد کشید که به نزدیک‌ترین ستاره همسایه خود برسیم.

اما انسان‌ها همیشه راه‌حل‌هایی را برای مشکلات بزرگ یافته‌اند. و این همان چیزی است که David Burns، یکی از مهندسین ناسا، آن را انجام داده است. او ایده موتوری را مطرح کرده است که به گفته خودش می‌تواند به‌طور تئوریک تا ۹۹ درصد سرعت نور شتاب بگیرد (بدون استفاده از هیچ نیروی محرکه خارجی).

Burns، موتور خود را Helical Engine نامیده است و بر روی کاغذ، به کمک تغییر جرم یک شی متحرک در سرعت‌های نسبیتی-سرعت‌هایی که در خلا نزدیک به سرعت نور هستند- کار می‌کند. البته اختراع او هنوز توسط هیچ متخصصی بررسی نشده است.

ایده Burns، شایعات زیادی را درباره رسیدن سرعت این موتور به سرعت موتور بدون سوخت EM Drive، بر سر زبان‌ها انداخته است. بطوریکه حتی بسیاری از گزارش‌ها ادعا می‌کنند که موتور Helical Engine ممکن است قوانین فیزیک را زیر پا بگذارد.

اما به این نکته اشاره کنیم که ایده Burns، با وجود اینکه بسیار مجذوب کننده است، اما قطعا قرار نیست که به‌این زودی‌ها قوانین فیزیک را نقض کند.

Burns، به‌عنوان یک آزمایش فکری در توضیح ایده خود، جعبه‌ای را در نظر گرفته که در داخل آن یک وزنه در امتداد خط افق به وسیله دو فنر به دو انتهای جعبه متصل شده است. با جست‌وخیر کردن فنرها، وزنه به سمت جلو و عقب حرکت خواهد کرد. در خلا و فضا، اثر این کار می‌تواند تکان خوردن کل جعبه باشد، در حالیکه به نظر خواهد رسید وزنه داخل آن ساکن مانده است.

جعبه در همان نقطه به تکان خوردن خود ادامه خواهد داد، اما اگر جرم وزنه، تنها در یک جهت افزایش یابد، این کار، نیروی رانشی بزرگتری را تولید خواهد کرد.

البته طبق اصل بقای مومنتوم که می‌گوید مومنتوم یک سیستم در غیاب هر نیروی خارجی ثابت می‌ماند، این کار امکان‌پذیر نیست.

اما خوشبختانه ما نظریه نسبیت خاص را در اختیار داریم که می‌گوید اجرام متحرک با نزدیک شدن سرعت‌شان به سرعت نور، جرم به دست می‌آورند. بنابراین، اگر شما وزنه داخل جعبه را با یون‌ها (ions) جایگزین کنید و جعبه را با یک لوپ (loop)، شما به‌لحاظ تئوریک، یون‌هایی خواهید داشت که در یک انتهای لوپ، سریع‌تر از انتهای دیگر آن حرکت می‌کنند. با این‌حال، موتور Burns یک لوپ بسته نیست، بلکه مانند یک فنر کشیده شده، مارپیچی است.

Burns در توضیح ایده خود گفته است که موتور، یون‌های داخل یک لوپ را تا سرعت‌های نسبیتی متوسطی شتاب می‌دهد؛ سپس سرعت آنها را برای ایجاد تغییرات جرئی در جرم‌شان تغییر می‌دهد. موتور سپس یون‌ها را به سمت جلو و عقب حرکت می‌دهد تا نیروی رانشی لازم را تولید کند.

موتور Helical، هیچ بخش متحرکی به‌جز یون‌هایی که در یک خط خلا حرکت می‌کنند و در داخل میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی به دام افتاده‌اند، ندارد. درست است که ایده Burns بسیار هوشمندانه است، اما باید توجه داشت که این موتور صرفا در حد نظریه بوده و مسلما در عمل با مشکلاتی مواجه خواهد شد.

به گفته وب‌سایت New Scientist، جعبه موتور Helical Engine باید خیلی بزرگ باشد؛ حدود ۲۰۰ متر طول و ۱۲ متر قطر سطح مقطع دایره‌ای آن. ضمنا، نیاز به ۱۶۵ مگاوات انرژی برای تولید ۱ نیوتن نیروی رانشی خواهد بود. این انرژی معادل نیروی لازم برای شتاب یک کیلوگرم جرم در هر مربع ثانیه است. لذا ورودی زیادی برای یک خروجی کوچک موردنیاز است، که واقعا کار غیربهینه‌ای به نظر می‌رسد.

موتور Helical Engine

اما اگر این کار را در خلا یا فضا انجام دهیم چطور؟ جواب، این است که: بله ممکن است که کار کند. Burns به New Scientist گفته است که موتور او اگر زمان و انرژی کافی را داشته باشد می‌تواند تا ۹۹ درصد سرعت نور شتاب بگیرد.

البته یک چیز دیگر هم در این رابطه وجود دارد و آن خود ما هستیم. ما می‌خواهیم به فضای بین ستاره‌ای سفر کنیم، اما ممکن است با خودمان بگوییم که مگر چنین چیزی شدنی است. اما نکته‌ای که باید به آن توجه داشت این است که اگر ما حتی تلاش نکنیم که به این موضوع فکر نکنیم، تردیدهای به‌وجودآمده ممکن است به امور مسلم و قطعی تبدیل شوند و ما را از رسیدن به رویاهایمان باز دارند.

Burns در ادامه صحبت‌هایش به موضوع بهینه بودن موتورش اشاره کرده و گفته که کار او هنوز توسط متخصصین بررسی نشده است و شاید خطاهایی در محاسبات او وجود داشته باشد. بنابراین ما در حال‌حاضر با یک موتور مسافرت فضایی که در عمل کار بکند، سروکار نداریم.

فعلا چیزی که در اختیار داریم نظریه‌ای است که می‌تواند برای توسعه چنین موتوری استفاده شود و البته رویایی که برای مسافرت به فضای بین ستاره‌ای داریم.

شما می‌توانید ایده Burns را در اینجا مشاهده کنید.

نوشته توسط ایده جدید ناسا می‌توانید خیلی راحت به سفر فضایی بروید! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

شبیه‌سازی جدید یک سیاه چاله توسط ناسا

سیاه چاله

ارایه اولین تصویر مستقیم از افق رویداد (Event Horizon) یک سیاه چاله، واقعا گام بزرگی در علم ستاره‌شناسی بود. البته این کار، بسیار سخت و دشوار بود و تصویر بدست آمده، وضوح نسبتا پایینی داشت.

با این‌حال، مسلما تکنیک‌ها و تکنولوژی‌های موجود، اصلاح خواهند شد و در آینده شاهد تصاویر مستقیم باکیفیت‌تری از سیاه چاله‌ها خواهیم بود. حالا شبیه‌سازی جدیدی از سوی ناسا، به ما نشان می‌دهد که احتمالا انتظار دیدن چه چیزهایی را در تصاویر باکیفیت یک سیاه چاله فوق‌سنگین باید داشته باشیم.

سیاه چاله

سیاه چاله‌های فوق‌سنگین، در مرکز کهکشان‌های بزرگ قرار دارند. اما اینکه این اجرام، چگونه در این نقاط قرار می‌گیرن، هنوز یک راز است. در واقع، یکی از بزرگ‌ترین سوالات کیهان‌شناسی این است که آیا اول سیاه چاله‌های مرکز کهکشان وجود داشته‌اند یا خود کهکشان؟

چیزی که الان می‌دانیم این است که آنها واقعا عظیم هستند؛ بطوریکه وزن آنها میلیون‌ها یا میلیاردها بار سنگین‌تر از خورشید است. و البته می‌دانیم که آنها می‌توانند تشکیل ستاره‌ها را کنترل نمایند؛ و یا زمانیکه بیدار می‌شوند و شروع به تغذیه می‌کنند، می‌توانند تبدیل به درخشان‌ترین اجرام کیهان شوند. ما همچنین در طول دهه‌های گذشته، به برخی از رفتارهای عجیب آنها پی برده‌ایم.

بد نیست بدانید که اولین تصویر شبیه‌سازی شده از یک سیاه چاله، در سال ۱۹۶۰ با استفاده از یک کامپیوتر IBM 7040 بدست آمد و طرح کلی آن نیز در سال ۱۹۷۸ توسط یک متخصص فیزیک نجومی به نام Jean-Pierre Luminet کشیده شد، که هنوز شباهت زیادی به شبیه‌سازی ناسا دارد.

سیاه چاله

شما در هر دو شبیه‌سازی مذکور، می‌توانید یک دایره سیاه را در مرکز ببینید. این دایره، همان افق رویداد سیاه چاله است که تابش‌های الکترومغناطیسی مانند نور، امواج رادیویی، اشعه‌های X و غیره، به علت گرانش بسیار بالای سیاه چاله، امکان فرار از آن را ندارند.

در وسط سیاه چاله، دیسک چرخانی از مواد وجود دارد که به دور آن می‌چرخند. در اثر اصطکاک به وجود آمده در این قسمت، چنان تابشی ایجاد می‌شود که ما قادر به شناسایی آن از طریق تلسکوپ‌های خود هستیم.

شما در شبیه‌سازی مذکور می‌توانید حلقه فوتون را که یک حلقه کامل نور در اطراف افق رویداد است، مشاهده کنید. ضمن اینکه می‌توانید ربایش وسیع و گسترده نور را در ناحیه اطراف سیاه چاله ببینید. در این ناحیه با وجود اینکه بیرون از افق رویداد قرار دارد، به علت گرانش قوی سیاه چاله، فضازمان چنان خمیده می‌شود که مسیر همه نورها، به داخل سیاه چاله منحرف می‌گردد.

همانطور که ملاحظه می‌کنید، یک طرف دیسک چرخان، از طرف دیگر آن درخشان‌تر است. این اثر، پرتوتابی نسبیتی (Relativistic Beaming) نامیده می‌شود و در واقع به خاطر چرخش دیسک ایجاد می‌گردد. آن قسمت از دیسک که به سمت ما حرکت می‌کند، روشن‌تر است، چراکه با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می‌کند. این حرکت، تغییری در فرکانس نور ایجاد می‌کند که به آن اثر دوپلر (Doppler Effect) گفته می‌شود. بنابراین، آن طرف دیسک که از ما دور می‌شود، تاریک‌تر خواهد بود.

سیاه چاله

Luminet، سال گذشته در مقاله‌ای نوشته بود که دقیقا همین عدم تقارن شدید در درخشندگی ظاهری یک سیاه چاله است که مشخصه اصلی آن به حساب می‌آید. سیاه چاله، تنها جرم آسمانی است که می‌تواند به بخش‌هایی از دیسک چرخان داخل خود، سرعت چرخشی نزدیک به سرعت نور بدهد و یک اثر دوپلر بسیار قوی ایجاد کند.

شبیه‌سازی‌هایی مانند این، می‌توانند به ما کمک کنند تا فیزیک سیاه چاله‌های فوق‌سنگین را درک کنیم و همچنین همه چیزهایی را که باید در هنگام نگاه کردن به تصویر *M87 بدانیم، در اختیار ما قرار دهند.

نوشته شبیه‌سازی جدید یک سیاه چاله توسط ناسا اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

احتمال برخورد ۲ شهاب سنگ به سیاره زمین در هفته جاری تا چه حد جدی است؟!

چنان‌چه در موتور جستجوگر گوگل یا شبکه اجتماعی توئیتر به‌دنبال شهاب سنگ 2000 QW7 بگردید؛ در این‌صورت با واژه‌هایی نظیر “غول‌پیکر”، “عبور مماس از کنار زمین” و “وحشتناک” مواجه خواهید شد. اما در واقع لازم نیست نگران باشید.

ناسا جهت تزئین نشریه asteroids.NASA منتشر شده طی هفته جاری از تصویر فوق که متعلق به یک شهاب سنگ در دور دست است؛ استفاده کرد

شی آسمانی موسوم به Asteroid 2000 QW7 یکی از 2 شهاب سنگ قابل‌توجهی است که در پایان هفته جاری از مجاورت زمین عبور خواهند کرد. اما ناسا از طریق یک اطلاعیه عمومی اعلام کرده که این شهاب سنگ‌ها با سیاره ما فاصله بسیار زیادی دارند. نشریه منتشر شده توسط ناسا طی هفته جاری تاکید می‌کند که شهاب سنگ‌های 2000 QW7 و 2010 C01 هیچ‌گونه تهدیدی را متوجه سیاره ما نخواهند کرد.

ناسا به کلیه سیارک‌هایی که در فواصل مختلف از زمین قرار دارند؛ اشاره نمی‌کند؛ چرا که شمار زیادی از آن‌ها بسیار وحشتناک هستند. به‌نظر می‌رسد که آژانس فضایی آمریکا قصد دارد به تنش ناشی از درز کردن چندین مقاله خبری هشداردهنده از طریق اینترنت و رسانه‌های اجتماعی پایان دهد.

نخستین شهاب سنگ عبوری، 2010 C01 نام خواهد داشت. این شهاب سنگ دارای طولی به اندازه حدودا 400 تا 850 فوت (120 تا 260 متر) است و در اواخر روز جمعه 13 سپتامبر از فراز زمین عبور خواهد کرد. شهاب سنگ بعدی، 2000 QW7 نام دارد و اندازه آن معادل 950 تا 2100 فوت (290 تا 650 متر) است. این جرم آسمانی در اوایل وقت روز شنبه 14 سپتامبر از مجاورت زمین عبور خواهد کرد.

بر اساس اعلام لیندلی جانسون؛ افسر محافظت فضایی ناسا هر 2 شهاب سنگ فوق در حال عبور از فاصله 14 برابری مسافت میان ماه و زمین یا حدودا فاصله 3.5 میلیون مایلی هستند؛ اما شهاب سنگ‌های کوچک همواره با فاصله‌ای نزدیک از مجاورت زمین عبور می‌کنند.

شهاب سنگ‌های فوق‌العاده

اکنون سال‌هاست که ناسا رفتار شهاب سنگ‌ها را دنبال می‌کند و به درک مناسبی از مدارات آن‌ها دست یافته است. این شهاب سنگ‌ها در طیف اجرام نزدیک به زمین (NEOs) قرار دارند؛ چرا که جزو اجرام کیهانی همسایه ما به شمار می‌روند. اما در حال حاضر جای هیچ‌گونه نگرانی نیست.

Asteroid 2000 QW7 یک سنگ جالب‌توجه است. این شهاب سنگ، نخستین بار در سال 2000 کشف شد و اخترشناسان آن‌ را “یک جرم به‌طور غیرمعمول روشن” نام‌گذاری کردند. رویت مجدد این شهاب سنگ در محدوده فضایی سیاره ما به سال 2038 موکول خواهد شد. در آن زمان این جرم آسمانی از فاصله‌ای کمی نزدیک‌تر عبور خواهد کرد؛ اما این پدیده کماکان برای امنیت زمین مشکل‌ساز نخواهد بود.

نوشته احتمال برخورد 2 شهاب سنگ به سیاره زمین در هفته جاری تا چه حد جدی است؟! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

احتمال برخورد ۲ شهاب سنگ به سیاره زمین در هفته جاری تا چه حد جدی است؟!

چنان‌چه در موتور جستجوگر گوگل یا شبکه اجتماعی توئیتر به‌دنبال شهاب سنگ 2000 QW7 بگردید؛ در این‌صورت با واژه‌هایی نظیر “غول‌پیکر”، “عبور مماس از کنار زمین” و “وحشتناک” مواجه خواهید شد. اما در واقع لازم نیست نگران باشید.

ناسا جهت تزئین نشریه asteroids.NASA منتشر شده طی هفته جاری از تصویر فوق که متعلق به یک شهاب سنگ در دور دست است؛ استفاده کرد

شی آسمانی موسوم به Asteroid 2000 QW7 یکی از 2 شهاب سنگ قابل‌توجهی است که در پایان هفته جاری از مجاورت زمین عبور خواهند کرد. اما ناسا از طریق یک اطلاعیه عمومی اعلام کرده که این شهاب سنگ‌ها با سیاره ما فاصله بسیار زیادی دارند. نشریه منتشر شده توسط ناسا طی هفته جاری تاکید می‌کند که شهاب سنگ‌های 2000 QW7 و 2010 C01 هیچ‌گونه تهدیدی را متوجه سیاره ما نخواهند کرد.

ناسا به کلیه سیارک‌هایی که در فواصل مختلف از زمین قرار دارند؛ اشاره نمی‌کند؛ چرا که شمار زیادی از آن‌ها بسیار وحشتناک هستند. به‌نظر می‌رسد که آژانس فضایی آمریکا قصد دارد به تنش ناشی از درز کردن چندین مقاله خبری هشداردهنده از طریق اینترنت و رسانه‌های اجتماعی پایان دهد.

نخستین شهاب سنگ عبوری، 2010 C01 نام خواهد داشت. این شهاب سنگ دارای طولی به اندازه حدودا 400 تا 850 فوت (120 تا 260 متر) است و در اواخر روز جمعه 13 سپتامبر از فراز زمین عبور خواهد کرد. شهاب سنگ بعدی، 2000 QW7 نام دارد و اندازه آن معادل 950 تا 2100 فوت (290 تا 650 متر) است. این جرم آسمانی در اوایل وقت روز شنبه 14 سپتامبر از مجاورت زمین عبور خواهد کرد.

بر اساس اعلام لیندلی جانسون؛ افسر محافظت فضایی ناسا هر 2 شهاب سنگ فوق در حال عبور از فاصله 14 برابری مسافت میان ماه و زمین یا حدودا فاصله 3.5 میلیون مایلی هستند؛ اما شهاب سنگ‌های کوچک همواره با فاصله‌ای نزدیک از مجاورت زمین عبور می‌کنند.

شهاب سنگ‌های فوق‌العاده

اکنون سال‌هاست که ناسا رفتار شهاب سنگ‌ها را دنبال می‌کند و به درک مناسبی از مدارات آن‌ها دست یافته است. این شهاب سنگ‌ها در طیف اجرام نزدیک به زمین (NEOs) قرار دارند؛ چرا که جزو اجرام کیهانی همسایه ما به شمار می‌روند. اما در حال حاضر جای هیچ‌گونه نگرانی نیست.

Asteroid 2000 QW7 یک سنگ جالب‌توجه است. این شهاب سنگ، نخستین بار در سال 2000 کشف شد و اخترشناسان آن‌ را “یک جرم به‌طور غیرمعمول روشن” نام‌گذاری کردند. رویت مجدد این شهاب سنگ در محدوده فضایی سیاره ما به سال 2038 موکول خواهد شد. در آن زمان این جرم آسمانی از فاصله‌ای کمی نزدیک‌تر عبور خواهد کرد؛ اما این پدیده کماکان برای امنیت زمین مشکل‌ساز نخواهد بود.

نوشته احتمال برخورد 2 شهاب سنگ به سیاره زمین در هفته جاری تا چه حد جدی است؟! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.