شبیه‌سازی جدید یک سیاه چاله توسط ناسا

سیاه چاله

ارایه اولین تصویر مستقیم از افق رویداد (Event Horizon) یک سیاه چاله، واقعا گام بزرگی در علم ستاره‌شناسی بود. البته این کار، بسیار سخت و دشوار بود و تصویر بدست آمده، وضوح نسبتا پایینی داشت.

با این‌حال، مسلما تکنیک‌ها و تکنولوژی‌های موجود، اصلاح خواهند شد و در آینده شاهد تصاویر مستقیم باکیفیت‌تری از سیاه چاله‌ها خواهیم بود. حالا شبیه‌سازی جدیدی از سوی ناسا، به ما نشان می‌دهد که احتمالا انتظار دیدن چه چیزهایی را در تصاویر باکیفیت یک سیاه چاله فوق‌سنگین باید داشته باشیم.

سیاه چاله

سیاه چاله‌های فوق‌سنگین، در مرکز کهکشان‌های بزرگ قرار دارند. اما اینکه این اجرام، چگونه در این نقاط قرار می‌گیرن، هنوز یک راز است. در واقع، یکی از بزرگ‌ترین سوالات کیهان‌شناسی این است که آیا اول سیاه چاله‌های مرکز کهکشان وجود داشته‌اند یا خود کهکشان؟

چیزی که الان می‌دانیم این است که آنها واقعا عظیم هستند؛ بطوریکه وزن آنها میلیون‌ها یا میلیاردها بار سنگین‌تر از خورشید است. و البته می‌دانیم که آنها می‌توانند تشکیل ستاره‌ها را کنترل نمایند؛ و یا زمانیکه بیدار می‌شوند و شروع به تغذیه می‌کنند، می‌توانند تبدیل به درخشان‌ترین اجرام کیهان شوند. ما همچنین در طول دهه‌های گذشته، به برخی از رفتارهای عجیب آنها پی برده‌ایم.

بد نیست بدانید که اولین تصویر شبیه‌سازی شده از یک سیاه چاله، در سال ۱۹۶۰ با استفاده از یک کامپیوتر IBM 7040 بدست آمد و طرح کلی آن نیز در سال ۱۹۷۸ توسط یک متخصص فیزیک نجومی به نام Jean-Pierre Luminet کشیده شد، که هنوز شباهت زیادی به شبیه‌سازی ناسا دارد.

سیاه چاله

شما در هر دو شبیه‌سازی مذکور، می‌توانید یک دایره سیاه را در مرکز ببینید. این دایره، همان افق رویداد سیاه چاله است که تابش‌های الکترومغناطیسی مانند نور، امواج رادیویی، اشعه‌های X و غیره، به علت گرانش بسیار بالای سیاه چاله، امکان فرار از آن را ندارند.

در وسط سیاه چاله، دیسک چرخانی از مواد وجود دارد که به دور آن می‌چرخند. در اثر اصطکاک به وجود آمده در این قسمت، چنان تابشی ایجاد می‌شود که ما قادر به شناسایی آن از طریق تلسکوپ‌های خود هستیم.

شما در شبیه‌سازی مذکور می‌توانید حلقه فوتون را که یک حلقه کامل نور در اطراف افق رویداد است، مشاهده کنید. ضمن اینکه می‌توانید ربایش وسیع و گسترده نور را در ناحیه اطراف سیاه چاله ببینید. در این ناحیه با وجود اینکه بیرون از افق رویداد قرار دارد، به علت گرانش قوی سیاه چاله، فضازمان چنان خمیده می‌شود که مسیر همه نورها، به داخل سیاه چاله منحرف می‌گردد.

همانطور که ملاحظه می‌کنید، یک طرف دیسک چرخان، از طرف دیگر آن درخشان‌تر است. این اثر، پرتوتابی نسبیتی (Relativistic Beaming) نامیده می‌شود و در واقع به خاطر چرخش دیسک ایجاد می‌گردد. آن قسمت از دیسک که به سمت ما حرکت می‌کند، روشن‌تر است، چراکه با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می‌کند. این حرکت، تغییری در فرکانس نور ایجاد می‌کند که به آن اثر دوپلر (Doppler Effect) گفته می‌شود. بنابراین، آن طرف دیسک که از ما دور می‌شود، تاریک‌تر خواهد بود.

سیاه چاله

Luminet، سال گذشته در مقاله‌ای نوشته بود که دقیقا همین عدم تقارن شدید در درخشندگی ظاهری یک سیاه چاله است که مشخصه اصلی آن به حساب می‌آید. سیاه چاله، تنها جرم آسمانی است که می‌تواند به بخش‌هایی از دیسک چرخان داخل خود، سرعت چرخشی نزدیک به سرعت نور بدهد و یک اثر دوپلر بسیار قوی ایجاد کند.

شبیه‌سازی‌هایی مانند این، می‌توانند به ما کمک کنند تا فیزیک سیاه چاله‌های فوق‌سنگین را درک کنیم و همچنین همه چیزهایی را که باید در هنگام نگاه کردن به تصویر *M87 بدانیم، در اختیار ما قرار دهند.

نوشته شبیه‌سازی جدید یک سیاه چاله توسط ناسا اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

احتمال برخورد ۲ شهاب سنگ به سیاره زمین در هفته جاری تا چه حد جدی است؟!

چنان‌چه در موتور جستجوگر گوگل یا شبکه اجتماعی توئیتر به‌دنبال شهاب سنگ 2000 QW7 بگردید؛ در این‌صورت با واژه‌هایی نظیر “غول‌پیکر”، “عبور مماس از کنار زمین” و “وحشتناک” مواجه خواهید شد. اما در واقع لازم نیست نگران باشید.

ناسا جهت تزئین نشریه asteroids.NASA منتشر شده طی هفته جاری از تصویر فوق که متعلق به یک شهاب سنگ در دور دست است؛ استفاده کرد

شی آسمانی موسوم به Asteroid 2000 QW7 یکی از 2 شهاب سنگ قابل‌توجهی است که در پایان هفته جاری از مجاورت زمین عبور خواهند کرد. اما ناسا از طریق یک اطلاعیه عمومی اعلام کرده که این شهاب سنگ‌ها با سیاره ما فاصله بسیار زیادی دارند. نشریه منتشر شده توسط ناسا طی هفته جاری تاکید می‌کند که شهاب سنگ‌های 2000 QW7 و 2010 C01 هیچ‌گونه تهدیدی را متوجه سیاره ما نخواهند کرد.

ناسا به کلیه سیارک‌هایی که در فواصل مختلف از زمین قرار دارند؛ اشاره نمی‌کند؛ چرا که شمار زیادی از آن‌ها بسیار وحشتناک هستند. به‌نظر می‌رسد که آژانس فضایی آمریکا قصد دارد به تنش ناشی از درز کردن چندین مقاله خبری هشداردهنده از طریق اینترنت و رسانه‌های اجتماعی پایان دهد.

نخستین شهاب سنگ عبوری، 2010 C01 نام خواهد داشت. این شهاب سنگ دارای طولی به اندازه حدودا 400 تا 850 فوت (120 تا 260 متر) است و در اواخر روز جمعه 13 سپتامبر از فراز زمین عبور خواهد کرد. شهاب سنگ بعدی، 2000 QW7 نام دارد و اندازه آن معادل 950 تا 2100 فوت (290 تا 650 متر) است. این جرم آسمانی در اوایل وقت روز شنبه 14 سپتامبر از مجاورت زمین عبور خواهد کرد.

بر اساس اعلام لیندلی جانسون؛ افسر محافظت فضایی ناسا هر 2 شهاب سنگ فوق در حال عبور از فاصله 14 برابری مسافت میان ماه و زمین یا حدودا فاصله 3.5 میلیون مایلی هستند؛ اما شهاب سنگ‌های کوچک همواره با فاصله‌ای نزدیک از مجاورت زمین عبور می‌کنند.

شهاب سنگ‌های فوق‌العاده

اکنون سال‌هاست که ناسا رفتار شهاب سنگ‌ها را دنبال می‌کند و به درک مناسبی از مدارات آن‌ها دست یافته است. این شهاب سنگ‌ها در طیف اجرام نزدیک به زمین (NEOs) قرار دارند؛ چرا که جزو اجرام کیهانی همسایه ما به شمار می‌روند. اما در حال حاضر جای هیچ‌گونه نگرانی نیست.

Asteroid 2000 QW7 یک سنگ جالب‌توجه است. این شهاب سنگ، نخستین بار در سال 2000 کشف شد و اخترشناسان آن‌ را “یک جرم به‌طور غیرمعمول روشن” نام‌گذاری کردند. رویت مجدد این شهاب سنگ در محدوده فضایی سیاره ما به سال 2038 موکول خواهد شد. در آن زمان این جرم آسمانی از فاصله‌ای کمی نزدیک‌تر عبور خواهد کرد؛ اما این پدیده کماکان برای امنیت زمین مشکل‌ساز نخواهد بود.

نوشته احتمال برخورد 2 شهاب سنگ به سیاره زمین در هفته جاری تا چه حد جدی است؟! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

احتمال برخورد ۲ شهاب سنگ به سیاره زمین در هفته جاری تا چه حد جدی است؟!

چنان‌چه در موتور جستجوگر گوگل یا شبکه اجتماعی توئیتر به‌دنبال شهاب سنگ 2000 QW7 بگردید؛ در این‌صورت با واژه‌هایی نظیر “غول‌پیکر”، “عبور مماس از کنار زمین” و “وحشتناک” مواجه خواهید شد. اما در واقع لازم نیست نگران باشید.

ناسا جهت تزئین نشریه asteroids.NASA منتشر شده طی هفته جاری از تصویر فوق که متعلق به یک شهاب سنگ در دور دست است؛ استفاده کرد

شی آسمانی موسوم به Asteroid 2000 QW7 یکی از 2 شهاب سنگ قابل‌توجهی است که در پایان هفته جاری از مجاورت زمین عبور خواهند کرد. اما ناسا از طریق یک اطلاعیه عمومی اعلام کرده که این شهاب سنگ‌ها با سیاره ما فاصله بسیار زیادی دارند. نشریه منتشر شده توسط ناسا طی هفته جاری تاکید می‌کند که شهاب سنگ‌های 2000 QW7 و 2010 C01 هیچ‌گونه تهدیدی را متوجه سیاره ما نخواهند کرد.

ناسا به کلیه سیارک‌هایی که در فواصل مختلف از زمین قرار دارند؛ اشاره نمی‌کند؛ چرا که شمار زیادی از آن‌ها بسیار وحشتناک هستند. به‌نظر می‌رسد که آژانس فضایی آمریکا قصد دارد به تنش ناشی از درز کردن چندین مقاله خبری هشداردهنده از طریق اینترنت و رسانه‌های اجتماعی پایان دهد.

نخستین شهاب سنگ عبوری، 2010 C01 نام خواهد داشت. این شهاب سنگ دارای طولی به اندازه حدودا 400 تا 850 فوت (120 تا 260 متر) است و در اواخر روز جمعه 13 سپتامبر از فراز زمین عبور خواهد کرد. شهاب سنگ بعدی، 2000 QW7 نام دارد و اندازه آن معادل 950 تا 2100 فوت (290 تا 650 متر) است. این جرم آسمانی در اوایل وقت روز شنبه 14 سپتامبر از مجاورت زمین عبور خواهد کرد.

بر اساس اعلام لیندلی جانسون؛ افسر محافظت فضایی ناسا هر 2 شهاب سنگ فوق در حال عبور از فاصله 14 برابری مسافت میان ماه و زمین یا حدودا فاصله 3.5 میلیون مایلی هستند؛ اما شهاب سنگ‌های کوچک همواره با فاصله‌ای نزدیک از مجاورت زمین عبور می‌کنند.

شهاب سنگ‌های فوق‌العاده

اکنون سال‌هاست که ناسا رفتار شهاب سنگ‌ها را دنبال می‌کند و به درک مناسبی از مدارات آن‌ها دست یافته است. این شهاب سنگ‌ها در طیف اجرام نزدیک به زمین (NEOs) قرار دارند؛ چرا که جزو اجرام کیهانی همسایه ما به شمار می‌روند. اما در حال حاضر جای هیچ‌گونه نگرانی نیست.

Asteroid 2000 QW7 یک سنگ جالب‌توجه است. این شهاب سنگ، نخستین بار در سال 2000 کشف شد و اخترشناسان آن‌ را “یک جرم به‌طور غیرمعمول روشن” نام‌گذاری کردند. رویت مجدد این شهاب سنگ در محدوده فضایی سیاره ما به سال 2038 موکول خواهد شد. در آن زمان این جرم آسمانی از فاصله‌ای کمی نزدیک‌تر عبور خواهد کرد؛ اما این پدیده کماکان برای امنیت زمین مشکل‌ساز نخواهد بود.

نوشته احتمال برخورد 2 شهاب سنگ به سیاره زمین در هفته جاری تا چه حد جدی است؟! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

کره زمین از دید موجودات فضایی دوردست چگونه به نظر می‌رسد؟!

انسان‌ها همیشه وقتی صحبت از فضا می‌شود احساس خودشیفتگی می‌کنند. البته این موضوع طبیعی است، چراکه ما بر روی کره زمین زندگی می‌کنیم و آن را تنها سیاره قابل سکونت عالم می‌دانیم.

درست است که فضانوردان، سیاره آبی ما را بارها و بارها از پشت شیشه‌های سفینه فضایی خودشان دیده‌اند، اما ما هنوز تصوری از اینکه موجودات فضایی بیگانه (البته اگر وجود داشته باشند) چگونه کره زمین را در فضا می‌بینند، نداریم.

با این‌حال، محققینی از موسسه تکنولوژی کالیفرنیا (California Institute of Technology) مقاله‌ای را در همین رابطه منتشر کرده‌اند که در آن نشان داده‌اند که سیاره زمین از روی سایر سیاراتی که خارج از منظومه شمسی ما قرار دارند و به دور ستاره‌ای غیر از خورشید می‌چرخند، چگونه ممکن است به نظر برسد. آنها در این پژوهش، نقشه‌ای را تولید کرده‌اند که آن را «نقشه دوبعدی بیگانه‌ها» می‌نامند.

ستاره‌شناسان برای یافتن آن دسته از سیارات فراخورشیدی که ممکن است دارای حیات باشند تلسکوپ‌ها و تجهیزاتشان را به‌دقت به سمت آسمان نشانه رفته‌اند تا شاید این دستگاه‌ها بتوانند ردی از آنها را در اختیارشان قرار دهند. اما به‌تازه‌گی تیمی در موسسه تکنولوژی کالیفرنیا موضوع این سیاره‌ها را از جنبه دیگری مورد بررسی قرار داده‌اند. آنها برای تهیه تصویر چیزی که موجودات فضایی بیگانه در فاصله چندین هزار سال نوری از ما ممکن است ببینند شروع به گرفتن عکس‌های زیادی از کره زمین کرده‌اند.

آنها برای این منظور، در فاصله بین سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ با استفاده از ماهواره Deep Space Climate Observatory ناسا حدود ۱۰۰۰۰ عکس از زمین گرفتند. این ماهواره در یک نقطه تعادل گرانشی بین زمین و خورشید قرار دارد و تنها می‌تواند بخش روشن (زمان روز) سیاره را مشاهده کند. تصاویر مذکور، هر یکی دو ساعت یکبار و در ۱۰ طول موج مختلف گرفته شدند.

محققین موسسه تکنولوژی کالیفرنیا برای بازسازی نقطه دید یک موجود فضایی بیگانه، اندازه همه آن عکس‌هایی که در ۱۰ طول موج مختلف گرفته شده بودند را کوچک‌ کردند تا در نهایت به یک تصویر واحد برسند. نتیجه کار آنها، یک نقشه کانتوری دو بعدی شد که در زیر آن را ملاحظه می‌کنید.

نقشه دو بعدی زمین از دید موجودات فضایی

خطوط سیاه نقشه، سطح زمین را نشان می‌دهند و در جاهایی که این خط‌ها به هم نزدیک‌تر شده‌اند شاهد خطوط ساحلی دریاها و اقیانوس‌ها هستیم. برای مثال می‌توانید خط ضخیم اطراف قاره آفریقا و آمریکا را به ترتیب در وسط و سمت چپ نقشه ببینید.

ستاره شناسان در صورتی که قادر به گرفتن تصاویر مشابه این‌چنینی از سیارات فراخورشیدی باشند می‌توانند با همین تکنیک، نقشه اقیانوس‌ها، ابرها و قله‌های یخی موجود بر روی آنها را که، همگی جزو ضرورت‌های یک سیاره قابل حیات هستند، تهیه کنند.

این مطالعه می‌تواند در آینده نزدیک مقدمه‌ای برای بازسازی مشخصات سطح سیاره‌های که شبیه زمین هستند، باشد.

نوشته کره زمین از دید موجودات فضایی دوردست چگونه به نظر می‌رسد؟! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

آیا فضا انسان را پیر می‌کند؟ ناسا به کمک برادران دوقلو به دنبال جواب است

nasa-see-if-space-ages-human-body

ناسا ایده جالبی را اجرا کرده است. این سازمان دو برادر دوقلو را تحت نظر گرفته است؛ یکی از این دو برادر برای حدود یک سال در فضا مشغول انجام ماموریتی خاص بوده و برادر دیگر تمام این زمان را بر روی زمین سپری کرده است. نتیجه این تحقیق نشان داده است که اکثر تغییراتی که در فضا بر سر بدن انسان رخ می‌دهند دائمی نیستند. اسکات کلی که از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ را در ایستگاه فضایی بین‌المللی مشغول به کار بوده است، تغییرات فیزیکی و ژنتیکی فراوانی را تجربه کرده است؛ تغییراتی که برادر و فضانورد همراهش یعنی مارک کلی که زودتر از اسکات به زمین بازگشت، هیچ کدام را تجربه نکرده است.

اما وقتی اسکات کلی به زمین بازگشت، بدن او به مرور به حالت طبیعی خودش برگشت. البته هنوز برخی از این تاثیرات در بدن اسکات دیده می‌شود و همین برای دانشمندان چالش‌هایی را به وجود آورده است؛ دانشمندانی که به فکر سفرهای فضایی طولانی‌تر مثل سفر به مریخ هستند.

استیو پلاتس، معاون دانش پژوهان برنامه تحقیقات انسانی ناسا در کنفرانسی که روز پنج‌شنبه در رابطه با نتیجه این تحقیقات توسط خود ناسا برگزار شد در این مورد گفت “پس از بررسی تغییراتی که در اسکات ایجاد شده است، مشخص شد که اکثر این تغییرات بعد از این‌که او به زمین برگشت در مدت خیلی کوتاهی به حالت طبیعی خود بازگشته‌اند.” نتیجه کامل این تحقیقات روز پنج‌شنبه در مجله ساینس منتشر گردید.

ناسا متوجه شد که تلومرهای اسکات به خاطر ماندن در فضا دراز‌تر شده‌اند. تلومرها که در واقع پایانه‌های فیزیکی کروموزم‌های خطی در بدن انسان هستند، متناسب با افزایش سن کوتاه‌تر می‌شوند. این یافته، دانشمندان برنامه تحقیقات انسانی ناسا را شگفت زده کرد، چون از تلومرها به عنوان ابزاری برای سنجش عمر انسان استفاده می‌کنند. اهالی علم در حال حاضر از تطویل تلومرها به عنوان راهی برای معکوس کردن روند پیر شدن و همین‌طور درمان سرطان کمک می‌گیرند. آن‌ها هنوز نمی‌دانند تلومرهای برادران کلی که مدتی را در فضا به سر برده‌اند، به چه علتی طولانی‌تر شده‌اند و مشتاق یافتن پاسخی برای این معما هستند.

یکی دیگر از یافته‌های شگفت انگیز این تحقیق این بود که پس از بازگشت کلی از فضا به زمین، تلومرهای او کوچک‌تر گردیدند و حتی کوتاه‌تر از زمان پیش از سفر به فضا شدند. تلومرهای کوچک‌تر نشانه‌ای از پیری و بیماری هستند. سوزان بیلی، یکی از نویسندگان نتایج این تحقیق، می‌گوید که این اولین بار است که در طی یک تحقیق، طول تلومرهای فضانوردها سنجیده می‌شود.

تغییرات فیزیکی و روانی هم در میان بوده‌اند. یک سال در فضا بودن سبب شده است که شریان کاروتید و شبکیه اسکات کلی تا حدی ضخیم‌تر شود و در نتیجه بینایی او ضعیف‌تر گردیده است. چنین آثاری در سفرهای فضایی طبیعی قلمداد می‌شوند. اسکات می‌گوید که هر بار از خواب بیدار می‌شود، پاهایش “مثل هندوانه باد می‌کنند.” بعلاوه تغییراتی هم در رفتار میکروب‌های روده و حالات ژنتیکی به ثبت رسیده است. پس از ماندن در زمین، اکثر این تحولات به مرور به شکل طبیعی خود برگشته‌اند، ولی هنوز برخی صدمات به DNA همچنان باقی مانده‌اند. توانایی‌های شناختی اسکات هم پس از یک سال ماندن در فضا کمی کاهش یافته است، تغییری که حتی شش ماه پس از رسیدن او به زمین همچنان باقی مانده است. کلی یک بار در فضا واکسن آنفولانزا زده است و بدنش دقیقا همان واکنشی را نشان داد که در روی زمین از خودش باید نشان بدهد. این موضوع ثابت کرد که سیستم ایمنی بدن در فضا هیچ تغییر عملکردی ندارد.

دانشمندان معتقدند که این تحقیق می‌تواند نقاط کور علمی در زمینه تاثیر سفرهای فضایی بر روی بدن انسان را روشن نماید. ضمنا این مشاهدات به ما در درک واکنش‌های بدن به دیگر عوامل همچون بیماری‌ها یاری می‌رساند. جیم فوگتری، محقق ارشد برنامه تحقیقات انسانی ناسا در این مورد می‌گوید “تحقیقات صورت گرفته روی این دو برادر دوقلو به طور واضح و موشکافانه ما را با انعطاف پذیری و استحکام بدن افرادی که با محیط سفرهای فضایی سازگار شده‌اند، آشنا می‌کند.”

نوشته آیا فضا انسان را پیر می‌کند؟ ناسا به کمک برادران دوقلو به دنبال جواب است اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

ناسا رسما از کار افتادن مریخ‌نورد Opportunity را اعلام نمود

مریخ‌نورد Opportunity ناسا در سال‌های اخیر به دانشمندان در شناخت و درک بیشتر سیاره سرخ کمک‌های شایانی نموده و بدون اغراق، یکی از مهم‌ترین عوامل آشنایی و علاقه مردم زمین به اخبار سیاره همسایه‌مان بوده است. این مریخ‌‌نورد در سال 2004 بر روی مریخ فرود آمد و از آن زمان بی‌وقفه در حال کاوش سطح مریخ و ارسال اطلاعات گران‌بهایی در مورد آن بود ولی بعد از 15 سال، سرانجام دیروز سازمان ناسا رسما اعلام نمود که مریخ‌نورد Opportunity برای همیشه از کار افتاده است.

مریخ‌نورد Opportunity

نکته شگفت‌آور این است که عمر معمول یک مریخ‌نورد تنها 90 روز تخمین زده می‌شود ولی Opportunity که معنای اسمش فرصت بود حقیقتا این فرصت را برای محققان فراهم آورد تا به مدت 15 سال به کندوکاو مریخ بپردازند. مریخ‌نورد Opportunity در طی این مدت مسافتی بیش از 45 کیلومتر در روی مریخ به گردش و کاوش پرداخت. او که ماموریت خود را از دهانه Eagle آغاز کرده‌ بود تا دهانه Endeavour به مسیر خود ادامه داد.

ولی ناسا از روز 18 ماه ژوئن 2018 تا به امروز تماسش با مریخ‌نورد Opportunity قطع شده بود و در این مدت متخصصان ناسا تلاش زیادی برای برقرای ارتباط مجدد با آن انجام دادند. محققان سعی نمودند با ایجاد پینگ‌های متعدد بار دیگر Opportunity را فعال نمایند ولی متاسفانه هرگز هیچ سیگنالی از سوی آن دریافت نشد. به اعتقاد کارشناسان به علت گرفتار شدن مریخ‌نورد در طوفان گرد و خاک در مریخ، پنل‌های خورشیدی آن در زیر خاک مدفون گشته و Opportunity دیگر قادر به تامین انرژی، شارژ باتری‌ها و ادامه ماموریت خود نشده است.

با این حال سرانجام ناسا طی کنفرانس مطبوعاتی خود رسما اعلام نمود که مریخ‌نورد Opportunity از کار افتاده است و دیگر قادر به انجام هیچ فعالیتی نیست. تیم اکتشاف مریخ شب گذشته آخرین تلاش‌ها برای برقراری ارتباط با این مریخ‌نورد دوست‌داشتنی و خاطره‌انگیز را انجام دادند ولی متاسفانه موفق به انجام این کار نشدند و هیچ پاسخی از سوی مریخ‌نورد دریافت نشد.

نوشته ناسا رسما از کار افتادن مریخ‌نورد Opportunity را اعلام نمود اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

ناپدید شدن گاز متان در سیاره مریخ معمایی را برای دانشمندان اثبات کرد!

171003-MarsLake-Full ناپدید شدن گاز متان در سیاره مریخ معمایی را برای دانشمندان اثبات کرد!

گازهای متان اطراف سیاره مریخ به چه سرنوشتی دچار شدند؟ در مریخ پدیده‌ای اسرارآمیز و عجیب جریان دارد. چندین سال پیش دانشمندان متوجه وجود اثرات متان در اتمسفر این سیاره شدند. اما اکنون تیم گردآوری‌کننده داده‌های دریافتی از ماهواره‌ای در مدار مریخ گزارش دادند که این ماهواره هیچ‌گونه شواهدی مبنی بر وجود متان در اتمسفر مریخ را یافت نکرده است. وجود گاز متان موضوعی حائز اهمیت است؛ زیرا این ماده یکی از مولفه‌های اساسی برای حیات بوده و نشان می‌دهد که سیاره مذکور احتمالا زمانی قابل سکونت بوده است.

171003-MarsLake-Full ناپدید شدن گاز متان در سیاره مریخ معمایی را برای دانشمندان اثبات کرد!

اخیرا ماموریتی موسوم به (ExoMars Trace Gas Orbiter (TGO به منظور مشاهده نوع گازها، ابرها و ذرات موجود در اتمسفر مریخ به تحلیل این فضا پرداخت و در این راستا از یک دستگاه طیف‌سنج با نام (Nadir and Occultation for Mars Discovery) NOMAD استفاده کرد.

تیم تحقیقاتی تایید کرد که در سطح حساسیت تشخیص بالای 50 واحد در تریلیون، متان به هیچ‌عنوان یافت نشده است. این افراد مشاهدات به‌دست آمده از تقریبا تمامی فضای اتمسفر تا سطح سیاره را مورد استفاده قرار دادند.

اوایل سال جاری در اقدامی عجیب‌تر کاوش‌گر Curiosity rover ناسا موفق به کشف متان در مریخ شد؛ اگرچه یافته‌های مذکور با گذر زمان رد شدند. کاوش‌گر rover سطوحی از گاز متان با نوسانات فصلی را در اتمسفر مریخ کشف کرد. دکتر کریس وبستر، رهبر ابزار سنجش متان Curiosity به نشریه Science اعلام کرد که پیش‌تر نسبت به هم‌سویی نهایی یافته‌ها اطمینان داشته است. به همین دلیل وی 6 ماه پیش از کشف شواهدی از چرخه گاز متان در سیاره مریخ، تیم خود را انتخاب کرد. وی گفت: “من مطمئن هستم که با گذر زمان میان این 2 مجموعه از داده‌ها سازگاری ایجاد خواهد شد.”

nasafindsanc-e1546252922317 ناپدید شدن گاز متان در سیاره مریخ معمایی را برای دانشمندان اثبات کرد!

گفته شده که چرخه متان در مریخ از منافذ بسیار ریز موجود در سطح سیاره ناشی شده و مقدار کمی از این گازها از میان بستر سنگی سیاره تراوش می‌کند. تصور می‌شود که متان از وجود حیات یا برخی منابع زمین‌شناسی سرچشمه می‌گیرد و این موضوع با فرضیه انتشار گاز از خارج سیاره در تناقض است. داده‌های مربوط به ماموریت TGO از این فرضیه حمایت کرده و نشان می‌دهند که متان از طریق اتمسفر به پایین سرازیر نمی‌شود.

ماموریت TGO تا سال 2020 به گردآوری داده‌ها ادامه خواهد داد. لذا طی سالیان آینده احتمالا شواهد بیش‌تری پیرامون چرخه‌های متان در سیاره مریخ کشف خواهد شد.

نوشته ناپدید شدن گاز متان در سیاره مریخ معمایی را برای دانشمندان اثبات کرد! اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

تصویر فریبنده ناسا از تپه شنی آبی رنگ در مریخ!

nasa-blue-dune-mars-640x386 تصویر فریبنده ناسا از تپه شنی آبی رنگ در مریخ!

ناسا موفق به ثبت تصویری کم‌نظیر و فوق‌العاده از یک توده شن آبی رنگ بر روی سیاره سرخ رنگ مریخ شد!  این تپه شنی در تصویر پیشرفته‌ای که گرفته شده با رنگ آبی کاملا از پس زمینه خود متمایز گشته است. چنین تپه‌هایی اغلب به علت تجمع شن‌ها در دهانه‌های آتشفشانی سطح مریخ به وجود می‌آیند.

aHR0cDovL3d3dy5zcGFjZS5jb20vaW1hZ2VzL2kvMDAwLzA3Ny8zMzYvb3JpZ2luYWwvbWFydGlhbi1zYW5kLWR1bmUuanBn تصویر فریبنده ناسا از تپه شنی آبی رنگ در مریخ!

این تصویر از یک توده شنی واقع در دهانه Lyot و توسط مریخ‌گرد Mars Reconnaissance Orbiter ناسا شکار شده است. البته در حقیقت بیشتر این شن و ماسه دارای رنگ خاکستری هستند تا آبی ولی در تصویر گرفته شده به دلیل افزایش کنتراست رنگ به نظر می‌رسد این تپه شنی یک مجموعه آبی رنگ را تشکیل داده است.

محققان ناسا معمولا این کار را برای مشاهده بهتر جزییات تصاویر انجام می‌دهند. البته به طور طبیعی هم معمولا ما رنگ کاذب آبی را زیاد مشاهده می‌کنیم که نمونه‌های بارز آن رنگ آبی آسمان و دریای آبی است. درست در زمین‌های جنوبی مجموعه تپه‌های شنی Classic Barchan هم یک تپه شنی بسیار عظیم دیگر به چشم می‌خورد که دارای ساختار بسیار پیچیده‌تری است و به نظر می‌رسد با مواد یا ترکیبات متفاوتی احاطه شده است.

هر چند این تصویر در اوایل سال جاری میلادی ثبت شده ولی به تازگی در دسترس عموم قرار گرفته است. پروژه مدارگرد مریخی Mars Reconnaissance Orbiter تحت هدایت آزمایشگاه پیش‌رانش ناسا قرار دارد که بخشی از Caltech واقع در پاسادانای ایالت کالیفرنیا است که خود متعلق به اداره مدیریت ماموریت‌های ناسا در ایالت واشنگتن است! این مدار‌گرد مریخی اخیرا نیز توانسته بود InSight Lander ناسا را بر روی سطح مریخ مشاهده کند.

نوشته تصویر فریبنده ناسا از تپه شنی آبی رنگ در مریخ! اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

ساخت هواپیماهای مافوق صوت کم صدا توسط ناسا

مطلب ساخت هواپیماهای مافوق صوت کم صدا توسط ناسا برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

ناسا هواپیماهای مافوق صوت کم صدا تولید می‌کند. این فناوری جدید بمب صوتی آرام نام دارد و باعث می‌شود که هواپیماها صدای وحشتناک قبل را نداشته باشند. به گزارش تکراتو، سفر در دنیای مدرن بسیار سریع‌ است اما هنوز هم می‌تواند سریع‌تر از قبل باشد. سفر هوایی  با سرعت فراتر از صوت امکان پذیر است...

مطلب ساخت هواپیماهای مافوق صوت کم صدا توسط ناسا برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است. - تکراتو - اخبار روز تکنولوژی - - https://techrato.com/

کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

645x344-nasas-parker-solar-probe-breaks-record-for-closest-approach-to-sun-1540936207489 کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

در آوریل سال 1976، کاوشگر آلمانی‌ـ‌آمریکایی هلیوس 2، رکورد نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را به نام خود ثبت کرده بود. این کاوشگر موفق شده بود تا فاصله 26.55 میلیون مایلی (42.73 میلیون کیلومتری) خورشید خودش را نزدیک کند. اما در آخرین رو‌زهای ماه اکتبر (29 اکتبر) آژانس فضایی اعلام نمود که در ساعت 1:04 دقیقه بامداد کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا از این رکورد عبور کرده است.

31289592_1951498148224635_1062353975912693760_n کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

به علاوه کاوشگر هلیوس 2، در آن زمان رکورد سریع‌ترین سرعت نسبت به خورشید را نیز شکسته بود و سرعت 153454 مایل در ساعت (246960 کیلومتر در ساعت) را برجا گذاشته بود. از این لحاظ نیز انتظار می‌رود، کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا، موفق شود این رکورد سرعت را نیز بشکند. بالاترین سرعت نسبت به زمین فعلا در اختیار فضاپیمای Juno Jupiter ناسا است که در سال 2016، با ثبت سرعت 165000 مایل در ساعت (265000 کیلومتر در ساعت)  آن را به نام خود کرده بود.

با این حال به نظر می‌رسد که این رکورد‌ها در طی ماموریت 1.5 میلیارد دلاری کاوشگر پارکر ناسا جابه‌جا خواهد شد. این ماموریت مهم از روز 12 آگوست 2018، از پایگاه نیروی هوایی کیپ‌ کاناورال فلوریدا آغاز شده است. قرار است این فضاپیما در طی هفت سال آینده در بیش از 24 پرواز، به خورشید نزدیک شده و آن را مورد بررسی قرار دهد و در هر مرحله یک گام به آن نزدیک‌تر خواهد شد. طبق برنامه زمان‌بندی در سال 2025، آخرین پرواز آن انجام خواهد گرفت. که براساس کاوشگر پارکر به 3.83 میلیون مایلی (6.16 میلیون کیلومتری) از سطح خورشید خواهد رسید.

طبق گفته ناسا، قدرت گرانش وحشتناک خورشید، قادر است سرعت فضاپیما را به حدود 430000 مایل بر ساعت (690000 کیلومتر در ساعت) برساند. اولین پرواز‌ از این سری پروازها، تنها در بخش‌های کناری و حاشیه‌ای انجام می‌گیرد و به طور رسمی برنامه شناسایی از دیروز (31 اکتبر) آغاز شده است و شب 5 نوامبر نیز با حضیض خورشیدی (Perihelion) همراه خواهد شد.

اندی درایسمن، مدیر پروژه این ماموریت، از آزمایشگاه فیزیک کاربردی جان‌ هاپکینز لورال مریلند، در این رابطه گفت که کاوشگر خورشیدی پارکر حدود 80 روز پیش به سمت خورشید پرتاب شده است ولی ما اکنون در نزدیک‌ترین فاصله به خورشید در طول تاریخ بشر هستیم. این لحظه یک افتخار بزرگ برای تیم ماست. هر‌چند عملا برنامه از روز 31 اکتبر آغاز شده است.

4716627 کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست

این فضاپیما دارای سپر‌های حرارتی از جنس کربن‌ـ‌کامپوزیت است تا خود را از پرتو‌های به شدت داغ خورشید حفاظت نماید. ابزار‌ها و حسگر‌های تعبیه شده در آن نیز طی این پرواز مورد بررسی و آزمایش قرار خواهند گرفت. مشاهدات نجومی پارکر به دانشمندان کمک خواهد کرد تا بهتر از قبل، ساختار، ترکیب و مکانیسم فعالیت خورشید را درک کنند.

این داده‌ها در دراز مدت امکان حل مسائل ناشناخته و راز‌های خورشید را برای محققان فراهم می‌آورند. برای مثال یکی از این اسرار، یافتن علت داغ‌تر بودن اتمسفر خورشید که به کورونا (Corona) مشهور است، نسبت به سطح خورشید است؟ یا سوالی دیگری که مدت‌ها است ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده، در مورد چگونگی شتاب‌گیری ذرات باد‌های سوزان خورشید و رساندن سرعت آنها به مقادیری مافوق تصور است.

نوشته کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا رکورد رسیدن به نزدیک‌ترین فاصله با خورشید را شکست اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.