چرا کارمندان استفاده از چتباتها را مخفی میکنند؟
گسترش سریع ابزارهای هوش مصنوعی مولد در جریان کار روزمره، مناسبات شغلی را وارد پارادوکسی تازه کرده است. در شرایطی که این فناوریها با هدف شتاببخشی به امور سازمانی توسعه یافتهاند، بخش عمدهای از نیروهای کار ترجیح میدهند اتکای خود به دستیارهای هوشمند را از کارفرمایان و همکاران پنهان سازند؛ پدیدهای که کارشناسان از آن با عنوان فرهنگ «نپرس و نگو» در محیطهای کاری یاد میکنند.
آمار چشمگیر پنهانکاری شغلی و تحصیلی در سطح بینالمللی
بر پایه گزارش بلومبرگ پیرامون پژوهش مشترک مؤسسه کیپیامجی (KPMG) و دانشگاه ملبورن در ۴۷ کشور جهان، مشخص شده است که ۵۷ درصد از شاغلان بدون شفافسازی و در سکوت خبری، امور محوله را به کمک سامانههای هوش مصنوعی پیش میبرند. این نرخ در میان جامعه دانشجویی به حدود دو سوم میرسد. همچنین در ژاپن، نزدیک به ۵۹ درصد از نیروهای جوان شاغل اذعان کردهاند که هیچگونه گزارشی مبنی بر دریافت کمک از چتباتها برای تکمیل تسکهای کاری به مدیران ارائه نمیدهند.
ترس از برچسب کمکاری؛ ریشههای روانشناختی عدم شفافیت
دادههای حاصل از بررسی شرکت اتلسیان (Atlassian) ریشه اصلی این رفتار را در قضاوتهای ناعادلانه فضای کار نشان میدهد. کارمندانی که استفاده از این فناوریها را به صورت علنی اعلام میکنند، تا ۱۰ برابر بیشتر از سایرین از سوی همکاران با انگ «تنبلی و کمکاری» مواجه میشوند. علاوه بر این، افشای استفاده از ابزارهای هوشمند موجب افت ۲۴ درصدی در شانس واگذاری پروژههای کلیدی و ارتقای شغلی این افراد شده است.
تهدیدات امنیتی دادهها و ضرورت بازنگری در پروتکلهای سازمانی
استمرار فرهنگ پنهانکاری علاوه بر مخدوش کردن آمار واقعی بهرهوری فردی در مقیاس کلان، ریسک نشت دادههای حساس و ورود اطلاعات محرمانه تجاری به سرویسهای پردازش ابری غیرمجاز را به شدت افزایش میدهد. تحلیلگران بر این باورند که تنها راهکار خروج از این چالش، تدوین آییننامههای اجرایی منعطف توسط کارفرمایان و وضع مقررات شفاف از سوی نهادهای حاکمیتی برای به رسمیت شناختن هوش مصنوعی به عنوان یک دستیار مشروع شغلی است.