علی‌رغم پاسخ ایالات متحده به همه‌گیری ویروس کرونا با استفاده از اقدامات پراکنده محدودسازی و قرنطینه، در 26 نوامبر سال 2020 تاکنون 578 مورد تیراندازی گسترده در ایالت متحده رخ داده است. طبق داده‌های ارائه شده توسط بخش خشونت با اسلحه که مرگ و میر ناشی از تیراندازی دسته جمعی را ثبت می‌کند، این آمار در حال حاضر به طور قابل توجهی بالاتر از 417 تیراندازی دسته‌جمعی ثبت شده در کل سال 2019 است.

در حقیقت، تا شهریور سال 2020، تیراندازی‌های گسترده در ایالات متحده از سال 2014 تا 2018 بیش از کل پایان سال بود. تیراندازی‌های گسترده در ایالات متحده از نظر تعداد، کشته‌ها و جراحات به طور کلی سال به سال ادامه داشته است، اما سال 2020 بسیار بدتر از حد معمول بوده است.

بخش خشونت با اسلحه، قربانیان تیراندازی دسته‌جمعی را حداقل چهار قربانی به استثنای هر تیرانداز کشته یا زخمی‌شده در حمله تعریف می‌کند. اگر بخواهیم تعریفی از تیراندازی دسته‌جمعی ارائه دهیم می‌توان گفت که شامل حوادث مربوط به فعالیت مجرمانه، اختلافات خانوادگی یا دسته جنایتکاران است.

اقدامات محافظه‌کارانه‌تری در مورد تیراندازی‌های گسترده با آستانه مرگ و میر و آسیب‌دیدگی بالا در پایگاه داده آمریکا و مادر جونز انجام شده است. اما همه این‌ها باز هم آمار افزایشی تیراندازی‌ها را نشان می‌دهند، بخشی از این روند اخیرا به شدت افزایش یافته است.

دلایل زیادی در پشت این مسئله وجود دارد: نگرانی مردم مبنی بر این است که هنگامی که ویروس کرونا تعداد پلیس‌های حاضر در محل کار را کاهش می‌دهد، مجری قانون و سیستم عدالت کیفری با موج افزایشی جرم و جنایت مقابله نمی‌کنند. همچنین کسانی هستند که معتقدند اجرای قانون عادلانه یا موثر برای آن‌ها صدق نمی‌کند. برای بسیاری از این افراد تبلیغات ناخواسته‌ای صورت می‌گیرد تا برای اسلحه خریدن ترغیب شوند. تجمعات و اعتراضات گسترده همچنین منجر به مد شدن سلاح گرم و استفاده از قوانین حمل و نقل آزاد برای رعب و وحشت در بین مردم شده است. همانطوری که پژوهشی از هاروارد از سال 2015 نشان داده است، به زبان ساده‌تر می‌توان گفت که اسلحه بیشتر برابر با قتل بیشتر است.

در ماه سپتامبر، پلیس فدرال آمریکا (FBI) با انتشار گزارشی، اطلاعاتی درباره تهدید افراط گرایانه از شبه نظامیان راست افراطی، از جمله برتری‌طلبان سفیدپوست مانند مردان بوگالو داد و دوره انتخابات تا سال 2021 را نقطه افزایشی این تیراندازی‌ها دانست.

تحقیقات به طور کلی نشان می‌دهد که اسلحه‌های بیشتر در گردش معمولا منجر به تیراندازی‌های جمعی بیشتری می‌شود، اما این ارتباط گرچه به تنهایی مهم است اما دلیل وقوع چنین حملاتی را توجیه نمی‌کند. سایر کشورها با نرخ مالکیت اسلحه، مشابه ایالات متحده به طور قابل‌توجهی آمار تیراندازی دسته‌جمعی کمتری دارند، بنابراین به طور واضح می‌توان دید دلیل این مسئله ریشه در فرهنگ کشور خاص دارد.

اسلحه بیشتر

افزایش فروش اسلحه در ایالات متحده در آغاز شیوع ویروس کرونا جوری بود که افرادی برای اولین بار برای خرید آن مراجعه کرده بودند. این آمار به توضیح بخشی از افزایش تیراندازی‌های دسته جمعی کمک کرد؛ آمار اسلحه‌های فروخته شده در شهریور سال 2020 به 1.3 میلیون قبضه اسلحه و هفتصد هزار تفنگ و شات‌گان رسید. این افزایش 60 درصدی نسبت به میانگین فروش ایالات متحده بود و بر اساس داده‌های پلیس فدرال آمریکا این آمار فروش اسلحه بالاترین رکورد در پنجمین ماه است.

با افزایش تقاضا برای اسلحه گرم، سیستم ملی بررسی فوری پرونده‌های جنایی تلاش کرده تا در زمان مورد نیاز تصمیمات قطعی برای بررسی پیشینه افراد را به فروشندگان ارائه دهد. این خلا قانونی در سیستم به فروشندگان این امکان را می‌دهد که در صورت مشاهده بررسی‌های غیرمنطقی از خریداران، تصمیم بگیرند اسلحه را به آن‌ها بفروشند یا خیر.

در برخی از ایالت‌ها، فروش اسلحه در دوره همه‌گیری به شدت افزایش یافته است. بر اساس داده‌های بررسی پیش‌زمینه پلیس فدرال آمریکا، ناحیه کلمبیا و میشیگان به ترتیب 449 درصد و 200 درصد فروش از شهریور 2019 تا شهریور 2020 ثبت کرده‌اند. در میشیگان، فروش اسلحه در واقع بین سال‌های 2018 و 2019 قبل از افزایش گسترده 19 درصد کاهش یافته است.

علاوه بر داده‌های ثبت شده برای فروش اسلحه، تعداد زیادی از فروش‌ها وجود دارند که توسط جایی بایگانی و ثبت نشده است. برای مثال، اسلحه‌هایی که در نمایشگاه‌های اسلحه و حراج اثاثیه منزل خریداری شده‌اند و خرید قانونی اسلحه خاصی که به اسلحه روح معروف است، چون در ابتدا به مونتاژ توسط خریدار نیاز دارد در نتیجه توسط اداره الکل، دخانیات و سلاح گرم به عنوان اسلحه گرم تعریف نمی‌شود، نیز باید در نظر گرفته شود.

مشکلات بیشتر

تیراندازی دسته‌جمعی انواع مختلفی دارد و مشابه هم نیستند. دلایلی که باعث تیراندازی در مدارس شده است همان حمله به محل کار یا مکان‌های عمومی نیست. برخی از مهاجمان به دنبال بدنامی و تحت توجه بودن هستند و تمایل دارند بیشتر از سایر تیراندازان دسته‌جمعی قربانیان بیشتری را برای سر و صدا به پا کردن بکشند. افراد دیگری نیز هستند که عقاید و باورهای ایدئولوژیک یا نفرت شدید نسبت به افرادی دارند که ممکن است شبیه خودشان نباشند.

مشکلات شدید روانی در کمتر از 30 درصد حملات تیراندازی وجود دارد. بسیاری دیگر به دلیل شخصیت‌های خودشیفته یا بی‌نظمی که دارند تیراندازی دسته جمعی انجام می‌دهند و این را راهی برای رفع ناراحتی و رهایی از استرس در زندگی می‌دادند. اختلالات شخصیتی مشکلات مربوط به سلامت روان نیستند و جدا از مشکلات شدید روانی و روان‌پریشی طبقه بندی می‌شوند. بیشتر تیراندازان گسترده آنچه را که انجام می‌دهند کاملا درک می‌کنند و عواقب آن را می‌دادند.

در اکثر حادثه‌های تیراندازی دسته جمعی، به وضوح وقایع تحریک‌کننده‌ای به وجود آمده است که باعث پریشانی غیر قابل تحملی تیراندازان شده و آن‌ها را به تیراندازی و کستار دسته‌جمعی سوق داده است. در نتیجه این‌چنین تخیلات آن‌ها به واقعیت تبدیل شده است.

با افزایش فروش اسلحه و تعداد شلیک‌های گسترده در حال حاضر می‌توان انتظار داشت تعداد بیشتری تیراندازی در ماه‌های آینده رخ دهد. تحقیقات نشان داده است که پدیده مسری بودن بسیار درست است. این یعنی آن که شلیک‌های دسته جمعی از طریق آگاهی عمومی منجر به ایجاد چهره‌های ضد قهرمان تیراندازهای جمعی می‌شود، در نتیجه به تیراندازی‌های جمعی دیگر نیز منجر می‌شود. این عمل از نظر افرادی که اقدام به تیراندازی‌های دسته‌جمعی می‌کنند، بسیار جذاب است.

در این روزهای کرونایی در ایالات متحده برخی از تیراندازان دسته جمعی به انجام حملات تشویق می‌شوند و این ممکن است شامل اهداف، قربانیان و مکان‌هایی متفاوت از کسانی باشد که به طور معمول به دلیل محدودیت‌های قرنطینه، مهاجمان را مجبور می‌کنند به مکان‌هایی که تعداد زیادی از قربانیان در آنجا هستند، بروند.

در مدارس، ساختمان‌های فدرال و عبادتگاه‌ها به ترتیب 25 درصد، 10 درصد و 4 درصد حوادث تیراندازی دسته جمعی رخ می‌دهد که تقریباً 50 درصد حملات مربوط به اماکن تجاری و خرده فروشی‌ها است. در صورت پرجمعیت بودن این مکان‌ها و و در دسترس بودن سلاح گرم، این اهداف برای تیراندازان گسترده بسیار جذاب به نظر می‌آید.

نوشته چرا ویروس کرونا باعث افزایش تیراندازی‌های گسترده در ایالات متحده شده است؟! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هنگامی که جو بایدن (Joe Biden) در اوایل این ماه به ریاست جمهوری ایالات متحده دست یافت، به نظر می‌رسید فرصتی بزرگ برای بازگرداندن کشور به جایگاه خود عنوان رهبر مبارزه با تغییر اقلیم باشد. اما اینکه آیا او قادر به ارائه برنامه‌های آب و هوایی خود خواهد بود یا خیر، مهم‌ترین موضوعی است که کاندیدای برجسته ریاست جمهوری آمریکا تاکنون مطرح کرده است. در ادامه این مطلب با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

تنها کاری که باید انجام دهیم این است که منتظر بمانیم؛ خصوصا به دلیل اینکه او با فردی قدرتمند و جمهوری‌خواه که مخالف ایده‌های او است، در کنگره روبرو خواهد شد. هنوز هم کارشناسان سیاست‌های اقلیمی می‌گویند که سناتور و معاون رئیس‌جمهور سابق باراک اوباما (Barack Obama) کارهای زیادی می‌تواند انجام دهد. از این کارها می‌توان به اعمال اختیارات خود بر آژانس‌های فدرال برای پیشبرد برنامه خود و استفاده از تجربیات در همکاری با هر دو حزب در سنا برای تحمیل قانون‌گذاری در کنگره.

ویکی آرویو (Vicki Arroyo)، مدیر اجرایی مرکز آب و هوایی دانشگاه جورج تاون در واشنگتن‌ دی‌سی، این‌چنین گفته است:

این اولین بار است که رئیس جمهور ایالات متحده در آب و هوا رهبری می‌کند! بسیار هیجان‌انگیز است اما خوش‌بینی محتاطانه نیز در این بین دیده می‌شود. گرم شدن کره زمین هنوز هم مسئله‌ای حزبی در کنگره آمریکا است و جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها را به دو دسته متفاوت تقسیم می‌کند. قصد و هدف حزب مخالف نیز این است که آنچه را که جو بایدن می‌تواند انجام دهد محدود کند.

انتخابات جو بایدن در مقطعی اساسی اتفاق می‌افتد. دونالد ترامپ (Donald Trump)، رئیس جمهور آمریکا، اوایل این ماه ایالات متحده را از توافقنامه آب و هوایی پاریس خارج کرد، اما سایر افراد در صحنه جهانی در حال آماده‌سازی برای ارائه دور جدیدی از تعهدات در کنفرانس آب و هوای سازمان ملل در گلاسگو، انگلیس در سال آینده هستند.

رئیس جمهور منتخب پیش از این نیز زمینه را برای ایالات متحده فراهم کرده است تا بلافاصله به این مذاکرات بپیوندد. در تاریخ 23 نوامبر، جو بایدن، جان کری (John Kerry) را به عنوان نماینده ویژه خود در زمینه تغییرات آب و هوایی معرفی کرد و به او کرسی شورای امنیت ملی کاخ سفید را داد. جان کری به عنوان وزیر خارجه در دوران رییس جمهور سابق باراک اوباما خدمت می‌کرد و به عنوان واسطه‌ای برای توافقنامه اصلی پاریس به شمار می‌رفت.

ژان پاسکال ون یپرسل (Jean-Pascal van Ypersele)، متخصص اقلیم‌شناسی در دانشگاه کاتولیک لووین بلژیک و نایب‌رئیس سابق هیئت بین دولتی تغییر اقلیم این‌چنین اظهار می‌کند:

حضور مجدد ایالات متحده باعث تقویت مهم این مذاکرات خواهد شد. اکنون که جو بایدن در راس امور قرار دارد، نتایج خیلی بهتری را نسبت به وقتی که دونالد ترامپ فرضا برای بار دوم رییس جمهور می‌شد، خواهیم دید.

وابسته بودن به کنگره 

بایدن و دیگر دموکرات‌ها امیدوار بودند که حزب آن‌ها در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری اخیر کنترل سنای آمریکا را بدست آورد. اگرچه دموکرات‌ها با اختلاف کمی کنترل مجلس نمایندگان را حفظ خواهند کرد، جمهوری‌خواهان عملکرد بهتری نسبت به آنچه در سنا انتظار می‌رفت، داشتند. شمارش نهایی کرسی‌ها اکنون بلاتکلیف مانده است و به نتایج انتخابات دور دوم ژانویه در جورجیا بستگی خواهد داشت. اما نتیجه مهم نیست، کنگره بین احزاب تقسیم خواهد شد و تصویب قوانین قابل توجه در مورد آب و هوا برای بایدن چالش‌برانگیز خواهد بود.

اولین فرصت بایدن برای پیشبرد دستور کار خود از طریق کنگره می‌تواند مانند باراک اوباما در قالب یک لایحه محرک اقتصادی ارائه شود. با ضررهای اقتصادی که از وضعیت همه‌گیری ویروس کرونا در ایالات متحده رخ داد، بسیاری از تحلیلگران انتظار دارند که این موضوع در راس برنامه‌های بایدن به هنگام ورود به دفتر کار باشد. تیم وی آب و هوا را به یکی از ویژگی‌های اصلی برنامه اقتصادی خود تبدیل کرده و می‌تواند از لایحه‌ای محرک برای افزایش سرمایه گذاری‌های فدرال در انرژی کم-کربن و زیرساخت‌های سبز استفاده کند.

در اینجاست که ممکن است شباهت‌های رویکرد دولت اوباما پایان یابد. پس از لایحه محرک، دولت اوباما با دموکرات‌های کنگره در زمینه قانون برای کاهش شدید انتشار گازهای گلخانه‌ای ایالات متحده تا سال 2050 همکاری کرد، اما این لایحه در سال 2010 به تصویب مجلس سنا نرسید.

در عوض، جو بایدن احتمالا به دنبال راه‌هایی برای پیشبرد اقدامات آب و هوایی با برنامه‌ریزی گسترده‌تر خواهد بود. جفری هولمستد (Jeffrey Holmstead)، وکیل دادگستری در شرکت حقوقی بریس‌وال در واشنگتن دی‌سی که در آژانس حفاظت از محیط زیست زیر نظر رئیس‌جمهور جورج بوش (George W. Bush) کار می‌کرد، این‌چنین گفته است که یکی از امکاناتی که می‌تواند برخی از حمایت‌های صنعت را بدست آورد، قانونی است که الزامات فدرال برای تولید برق پاک را تعیین می‌کند. در حال حاضر تاسیسات باید با سیستمی دشوار از نیازهای مختلف ایالتی برای چگونگی استفاده از انرژی‌های تجدید پذیر برای تأمین نیازهای برق مشتریان خود کنار بیایند. جناب جفری هولمستد این‌چنین اظهار کرده است که استاندارد فدرال می‌تواند کارها را ساده کند و شرایط خدماتی برق را برای همه برابر کند.

اما بزرگترین فرصت برای بایدن برای پیشبرد اهداف آب و هوایی خود از طریق کنگره می‌تواند قانون دو حزبی باشد که مالیات کربن را برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در ایالات متحده ایجاد می‌کند. ایده‌ای که مورد حمایت بسیاری از محافظه‌کاران و رهبران تجاری است که نگران آب و هوا هستند. پیشنهادی که توسط شورای رهبری اقلیم (سازمان غیر انتفاعی مستقر در واشنگتن دی‌سی) تهیه شده است، با پرداخت 40 دلار آمریکا به ازای هر تن مالیات در تولید دی‌ اکسید کربن شروع می‌شود که با گذشت زمان این هزینه با هدف کاهش انتشارات ایالات متحده به نصف تا سال 2035 افزایش خواهد یافت. درآمد حاصل به پرداخت‌کنندگان مالیات بازپرداخت خواهد شد.

باب اینگلیس (Bob Inglis)، رئیس طرح ابتکار عمل و انرژی (اندیشکده‌ای که طرفدار راه‌حل‌های محافظه‌کارانه سیاسی محیطی در دانشگاه جورج میسون در فیرفکس، ویرجینیا است)، گفته است که دستیابی به چنین قانونی از طریق سنا آسان نخواهد بود، اما غیرممکن نیز نیست. به ویژه اگر دموکرات‌ها با پیروزی در دو انتخابات دور دوم در جورجیا کنترل دولت را به دست گیرند.

باب اینگلیس این‌چنین گفته است:

این فرصت، فرصتی بسیار مهم است، واقعا وقتی این کار را طبق قانون انجام می‌دهیم، بهتر است و اگر بتوانیم آن را دو حزبی کنیم، دوام آن نیز افزایش خواهد بافت.

اعمال نفوذ قدرت

صرف نظر از آنچه در کنگره اتفاق می‌افتد، بسیاری از دانشمندان و دوستداران محیط زیست انتظار دارند که بایدن بلافاصله از اختیارات اجرایی خود برای پیشبرد برنامه‌های آب و هوایی خود در سراسر مجموعه آژانس‌های فدرال استفاده کند. (فقط در دوره دوم ریاست جمهوری باراک اوباما در سال 2012 بود که به طور جدی کنگره کنار گذاشته شد و او از اقتدار خود برای مبارزه با تغییرات آب و هوا استفاده کرد.)

به عنوان مثال در دوره جو بایدن، وزارت کشور می‌تواند پردازش مجوزهای فدرال را برای ساخت نیروگاه‌های بادی دریایی و سایر پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر تسریع بخشد. وزارت انرژی نیز می‌تواند استانداردهای بهره‌وری انرژی را برای لوازم خانگی افزایش دهد. وزارت خزانه‌داری در این امور می‌تواند با تنظیم‌کنندگان مالی کار کند تا قوانینی را در مورد چگونگی گزارش شرکت‌های تجاری عمومی در مورد ریسک‌های مالی تغییرات آب و هوایی تهیه کند. این اقدام می‌تواند به سرمایه‌گذاران برای انتخاب عاقلانه کمک کند و مشاغل را ترغیب کند تا با جدیت بیشتری به این موضوع بپردازند.

تیم پروفتا (Tim Profeta)، که موسسه راه‌حل‌های زیست‌ محیطی نیکولاس دانشگاه دوک را در دورهام، کارولینای شمالی هدایت می‌کند، اینچنین گفته است:

جو بایدن نباید صبر کند. کارهای زیادی وجود دارد که رئیس‌جمهور می‌تواند با استفاده از اختیارات خود از روز اول نیز شروع به انجام دادن آن کند.

هم‌حزبی‌های تیم پروفتا در لایحه آب و هوایی، گروهی مستقل از دانشگاهیان، متخصصان سیاست و مقامات دولت سابق هستند که نقشه‌ای برای اقدامات اجرایی در 11 دفتر و آژانس‌های فدرال برای مقابله با گرم شدن کره زمین طراحی کرده‌اند. توصیه اصلی این گروه (چند نفر از اعضای آن اکنون با تیم انتقال بایدن کار می‌کنند) این است که دولت جدید باید یک شورای ملی آب و هوا را به رهبری مقامی که مستقیما به رئیس جمهور گزارش می‌دهد و با او در ارتباط است، ایجاد کند. این فرد با هماهنگی با آژانس‌های مختلف ایالات متحده به پیشبرد برنامه آب و هوایی رییس جمهور ایالت متحده جو بایدن کمک می‌کند.

پروفتا این‌چنین بیان کرده است که:

اکنون جو بایدن به فردی چپ‌گرا نیاز دارد که بر انجام اقدامات آب و هوایی در سراسر دولت فدرال متمرکز باشد.

قوانین جدید

قدرتمندترین مرجعی که رئیس جمهور در زمینه تغییرات آب و هوایی دارد، تنظیم مستقیم انتشار گازهای گلخانه‌ای از طریق آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا است. طی چهار سال گذشته، ترامپ ده‌ها قانون زیست محیطی را در آژانس حفاظت محیط زیست معکوس یا تضعیف کرده است، که از آن‌ها می‌توان به سه سیاست مربوط به دوره اوباما با هدف گازهای گلخانه‌ای از وسایل نقلیه، نیروگاه‌ها و تأسیسات نفت و گاز اشاره کرد. انتظار می‌رود که جو بایدن بلافاصله برای بازگرداندن و تقویت این قوانین حرکت کند، اما این به معنای شروع دوباره و تدوین قوانین جدید است.

بتسی ساوترلند (Betsy Southerland)، که بیش از سه دهه در آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا حضور داشت قبل از استعفا در سال 2017 در اعتراض به ترامپ اینچنین می‌گوید:

این کار رییس‌جمهور تمامی تلاش‌های ما را از بین می‌برد. دولت بایدن باید تصمیمی اتخاذ کند و ببیند که با زحمت تمام این قوانین را تغییر می‌دهد یا اینکه قرار است آن‌ها کار موثرتر و کارآمدتری انجام دهند.

دولت ممکن است در مورد سیاست استانداردهای بهره‌وری سوخت برای وسایل نقلیه با قانونی کاملا جدید جلو برود. دولت ترامپ استانداردهای وضع شده در زمان اوباما را به عقب برد تا صنعت خودرو مجبور باشد به جای 5 درصد در سال، متوسط ​​بازده سوخت را بین سال‌های 2022 تا 2025 فقط 1.5 درصد افزایش دهد. دیوید دونیگر (David Doniger)، مدیر برنامه اقلیم و انرژی پاک در شورای دفاع از منابع طبیعی (گروهی زیست محیطی مستقر در شهر نیویورک) اینچنین گفته است که به جای اصلاح قانون، احتمالاً دولت بایدن به دنبال ایجاد مجموعه‌ای کاملاً جدید از مقررات خواهد بود که انتظار می‌رود ده تا پانزده سال دیگر تأثیر آن را ببینیم.

سوال مهمی که اینجا مطرح می‌شود این است که چگونه با بخش برق که بیش از یک چهارم انتشارات ایالات متحده را تشکیل می‌دهد، مقابله کنیم. دولت ترامپ طرح قدرت پاک اوباما را که هرگز به دلیل چالش‌های دادگاه عملی نشد، با نسخه ضعیف‌تری جایگزین کرد. هنوز هم گاز طبیعی ارزان و تجدیدپذیر مانند باد و خورشید، همراه با آلودگی‌ها، طی دهه گذشته بسیاری از نیروگاه‌های برق زغال سنگ را از کار بیکار کرده است. در نتیجه انتشار کربن ایالات متحده از بخش برق تقریباً 33 درصد کمتر از 2005 در سال 2019 بود و 11 سال زودتر از اهداف اوباما انجام شد.

دیوید دونیگر می‌گوید که دولت بایدن می‌تواند نسخه جدیدی از برنامه قدرت پاک اوباما را برای سرعت بخشیدن به پیشرفت تهیه کند. او همچنین خاطرنشان کرد که نکته اصلی این است که سریع حرکت کرده و چالش‌های حقوقی اجتناب‌ناپذیر را از طریق دادگاه‌ها قبل از پایان دوره اول ریاست جمهوری بایدن انجام شود. او گفت که اگر کارها درست، زود و به خوبی انجام شوند، نتایج خوبی خواهیم گرفت.

به سوی گلاسگو

شروع اولیه اجرای برنامه آب و هوایی جو بایدن بسیار مهم خواهد بود، زیرا او بود که دوباره کشور را به توافقنامه آب و هوایی پاریس وارد کرد. اما دوباره پیوستن به این توافقنامه قسمت ساده ماجرا است. بایدن باید یک تعهد آب و هوایی را تهیه کند و آن را در کنفرانس سال آینده در گلاسکو به جهانیان ارائه دهد. انتظار می‌رود کشورها تعهدات خود را برای اولین بار از زمان امضای توافق نامه در سال 2015 در اینجا به‌روز کنند. در زمان اوباما، ایالات متحده در ابتدا متعهد شد که میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای را حداقل 26 درصد زیر سطح 2005 تا سال 2025 کاهش دهد. جوزف آلدی (Joseph Aldy)، اقتصاددانی از دانشگاه هاروارد در کمبریج ماساچوست که به عنوان مشاور اقلیم کاخ سفید در زمان اوباما خدمت می‌کرد گفته است که در این میان چالش این است که تعهد جدید ایالات متحده هم قوی و هم معتبر باشد.

جوزف آلدی می‌گوید که اگر جو بایدن بخواهد در روند پاریس نقش رهبری را داشته و سایر کشورها را به انجام کارهای بیشتر سوق دهد، رئیس جمهور منتخب باید جامعه جهانی را متقاعد کند که هرگونه مقررات یا قانونی که او وضع خواهد کرد، موثر خواهد بود و در طی چهار یا هشت سال با انتخاب رئیس جمهور جدید، به راحتی تغییر نخواهد کرد. او این‌چنین اظهار کرده است:

ایالت متحده در بسیاری از جنبه‌ها به دلیل حضور قوانین دونالد ترامپ اعتبار خود را از دست داده‌ایم. همتایان ما در سراسر جهان دقیقا به آنچه ما انجام می‌دهیم، چشم دوخته‌اند.

اینگلیس که جمهوری‌خواهی از کارولینای جنوبی که 12 سال در مجلس نمایندگان خدمت می‌کرد، گفته است که متحد کردن یک کشور تقسیم شده به دو قطب مخالف پیرامون یک برنامه آب و هوایی تهاجمی کار آسانی نخواهد بود، اما ریشه‌های طبقه کارگری و سی و شش سال مذاکره او در حوزه‌های سیاسی در سنا باعث می‌شود که او به طور منحصر به‌فردی برای انجام این کار واجد شرایط باشد.

او همچنین در سخنان خود این‌چنین می‌افزاید:

جو بایدن برای این لحظه ساخته شده است. او در امور سیاسی فرد میانه‌رویی است که می‌داند چگونه در این بخش کار کند و این چیزی است که من و همه مردم در این مرحله از سیاست به آن اطمینان داریم.

نوشته برنامه آب و هوایی و انرژی پاک جو بایدن رئیس جمهور جدید آمریکا اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

قرنطینه خانگی ناشی از ویروس کرونا درست در هنگامی رخ داد که نوجوان‌ترها در اوج مستقل شدن خود بودند و به سمت آینده گام برمی‌داشتند. همه‌گیری این ویروس باعث شد جوانان در خانه‌ها بمانند، امتحانات لغو شود و مراحل بعدی در مبارزه با ویروس نیز نامطمئن‌تر به نظر می‌رسید.

پژوهشاتی انجام شده است که تجربیات نوجوانان از زندگی در قرنطینه خانگی را بررسی می‌کند و شرایط سلامتی صد و نه نوجوان 16 تا 19 ساله مستقر در انگلیس را مورد مطالعه قرار می‌دهد.

یافته‌ها نشان می‌دهد که قرنطینه تجربه‌ای بسیار چالش برانگیز است که احساس فقدان و ترس از آینده را افزایش می‌دهد. با این حال، شرکت‌کنندگان بسیار تلاش کردند تا با این شرایط سازگار شوند و فعالانه نیز با تأثیرات منفی قرنطینه مبارزه کردند و سعی کردند که بسیار مثبت فکر کنند.

مقابله با استرس

شرکت‌کنندگان احساساتی مانند اضطراب و درماندگی، ترس از مبتلا شدن به ویروس کرونا، ناراحتی برای قربانیان ویروس کرونا و احساس عدم اطمینان در مورد آینده را توصیف کردند. بسیاری از نوجوانان برای مرحله مهمی از زندگی خود مانند کنکور و امتحانات سال‌ها تلاش کرده بودند، اما ناگهان همه چیزاز بین رفت. یکی از شرکت‌کنندگان نیز از لغو شدن امتحاناتی که بسیار برای آن زحمت کشیده بود، احساس دلگیری کرد.

برای برخی، ماندن در خانه با بقیه اعضای خانواده بسیار ناراحت‌کننده بود، یکی از افراد اینچنین گفته است:

سابقا مشکلات بهداشت روان داشته‌ام و ماندن در خانه‌ بدون حضور هیچ یک از دوستانم شرایط را برایم بدتر نیز کرده بود.

نوجوانان همچنین نسبت به دولت و رسانه‌ها در مبارزه با ویروس کرونا تحت شرایط قرنطینه ابراز بی‌اعتمادی و سرخوردگی کردند. برخی احساس می‌کردند که خدمات دولت در مورد انجام بعضی محدودیت‌ها مبهم است و این باعث اضطراب نوجوانان می‌شود:

نمی‌خواهم به گذشته بازگردم، چون مطمئن نیستم که دولت بهترین نظارت‌ها را ارائه دهد.

شرکت‌کنندگان در این پژوهش این‌چنین گزارش کردند که با توجه به تأثیری که قرنطینه بر روی آن‌ها می‌گذارد، بهترین راهکار را ارزیابی می‌کردند تا این تاثیرات منفی را خنثی کنند.

این راهکارها شامل یافتن راه‌هایی برای پرت کردن حواس برای جلوگیری از ایجاد افکار منفی و یافتن راه‌هایی برای آرامش، مقابله با احساسات و استرس‌ها است. از این راهکارها می‌توان به انواع سرگرمی‌ها، ورزش و وقت با عزیزان گذراندن اشاره کرد. نوجوانان به طور کلی توضیح دادند که از این استراژی‌ها برای مقابله با محدودیت‌ها استفاده می‌کنند، اگرچه گاهی اوقات اختلاف نظر اعضای خانواده در مورد مجاز یا غیرمجاز بودن کارها می‌تواند باعث ایجاد اختلافاتی نیز شود.

به عنوان مثال، یکی از شرکت‌کنندگان این‌چنین توضیح داده است:

گاهی اوقات با یکی از دوستانم برای پیاده‌روی از خانه خارج می‌شوم. با این حال، پس از برگشت به خانه، همیشه با برادرم بحث می‌کنم؛ زیرا او معتقد است که شرایط برای خارج شدن از خانه اصلا ایمن نیست.

خوش‌بین باشید!

نوجوانان این‌چنین بیان کرده‌اند که تلاش می‌کنند تا امید خود را از دست ندهند و خوش‌بین باشند. بسیاری از آن‌ها فرصت‌های مثبتی را در قرنطینه شناسایی کرده‌اند. مثلا زمانی را برای یادگیری مهارت‌های جدید و ارتباط برقرار کردن با خانواده در نظر گرفته بودند. برخی از افراد نیز از قرنطینه برای ارزیابی زندگی خود، شناسایی چیزهایی که دارند و چیزهایی که دوست دارند تغییر دهند، استفاده کردند.

همچنین با درک اینکه شرایط همه‌گیری ذاتا استرس‌زا بود و روزهایشان بر اثر ویروس کرونا ساختار و هدف خود را از دست داده بود، قصد داشتند روی ایجاد اهداف بیشتر و روال عادی تمرکز کنند و با خود مهربان‌تر باشند.

یکی از این افراد این‌چنین گفته است:

اگر خودم را با برادر کوچکم مشغول نمی‌کردم، یا فیلم نمی‌دیدم و طراحی انجام نمی‌دادم، این شرایط و تنهایی قطعا مرا از بین می‌برد.

البته، مراقبت از خود همیشه آسان نیست. بعضی از شرکت‌کنندگان خیلی از خود مراقبت نمی‌کردند و راه‌هایی مانند سیگار کشیدن را در پیش گرفته بودند که از نظر بقیه افراد خانواده دیگران مشکل‌ساز و چیزی مانند سرکوب احساساتشان توصیف کردند. شرکت‌کنندگان غالبا از شرایط خود قدردانی می‌کردند و از اینکه منابعی مانند دسترسی به فضاهای بیرونی یا روابط مثبت در خانه خود داشتند، احساس خوش‌شانسی می‌کردند. یکی از این افراد اینچنین اظهار کرده است:

من از موقعیتی که در آن قرار دارم بسیار سپاسگزارم، به طور کلی با خانواده‌ام کنار می‌آیم و از اینکه پدر و مادرم از خانه دورکاری می‌کنند، خوشحالم؛ چون این‌گونه می‌توانیم از شر ویروس کرونا در امان بمانیم.

امیدواری به آینده بسیار مهم تلقی می‌شود. شرکت‌کنندگان به زندگی پس از قرنطینه و کارهایی که می‌توانند انجام دهند، متمرکز هستند. با این حال، برخی از پایان یافتن همه‌گیری و شرایط قرنطینه به همین زودی ناامید بودند و احساس دلسردی کنند و این‌چنین بیان کردند:

من می‌دانم که خوش‌بینی یا امیدوار بودن در چنین شرایط نگران‌کننده‌ای ممکن است دشوار باشد، اما فکر می‌کنم واقعاً مهم است که به همدیگر یادآوری کنیم که این شرایط واقعا موقتی است و بهترین کار این است که فقط به جلو حرکت کنیم.

از نوجوانان حمایت کنیم!

یافته‌ها ظرفیت سازگاری را در بین نوجوانان برجسته می‌کند و از مقاومت آن‌ها در برابر همه‌گیری نمایشی واضحی را ارائه می‌دهد. از یک طرف، این سازگاری نشان می‌دهد که نباید نوجوانان را دست کم بگیریم. حمایت از آن‌ها از نظر عاطفی در این زمان باید شامل شناخت و تشویق کردن آن‌ها برای سازگاری با بیماری همه‌گیر باشد.

با این حال، نمی‌توان مسئولیت نهایی برای سلامتی نوجوانان را به عهده خودشان گذاشت. سازگاری با این شرایط به اصول گسترده‌تری مانند زندگی خانوادگی، تحصیلات، تفریح ​​و مراقبت‌های بهداشتی بستگی دارد. ویروس کرونا از بسیاری جهات باعث اختلال در بسیاری از این سیستم‌ها شده است.

دولت باید برای نوجوانان شرایط لازم برای سازگاری با این شرایط را فراهم کند و در هنگام تلاش نیز باید از آن‌ها حمایت شود. مثلا در اختیار قرار دادن فرصت‌هایی برای تأمل و گفتگو درباره احساسات، مشاهده افرادی که از پاسخ‌های مقابله‌ای سالم استفاده می‌کرده‌اند و داشتن وقت و مکانی برای استراحت و مراقبت از نیازهای خود می‌تواند راهگشا باشد.

اگر روند همه‌گیری همچنان ادامه یابد، افزایش امیدواری نوجوانان برای اتفاقات آینده بسیار مهم خواهد بود. حس ناامیدی از آینده برای نوجوانان ممکن است باعث ایجاد ناسازگاری و بدبینی نسبت به اتفاقات شود.

نوشته قرنطینه خانگی چه بلایی به سر نوجوانان آورده است؟! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

قرنطینه خانگی ناشی از ویروس کرونا درست در هنگامی رخ داد که نوجوان‌ترها در اوج مستقل شدن خود بودند و به سمت آینده گام برمی‌داشتند. همه‌گیری این ویروس باعث شد جوانان در خانه‌ها بمانند، امتحانات لغو شود و مراحل بعدی در مبارزه با ویروس نیز نامطمئن‌تر به نظر می‌رسید.

پژوهشاتی انجام شده است که تجربیات نوجوانان از زندگی در قرنطینه خانگی را بررسی می‌کند و شرایط سلامتی صد و نه نوجوان 16 تا 19 ساله مستقر در انگلیس را مورد مطالعه قرار می‌دهد.

یافته‌ها نشان می‌دهد که قرنطینه تجربه‌ای بسیار چالش برانگیز است که احساس فقدان و ترس از آینده را افزایش می‌دهد. با این حال، شرکت‌کنندگان بسیار تلاش کردند تا با این شرایط سازگار شوند و فعالانه نیز با تأثیرات منفی قرنطینه مبارزه کردند و سعی کردند که بسیار مثبت فکر کنند.

مقابله با استرس

شرکت‌کنندگان احساساتی مانند اضطراب و درماندگی، ترس از مبتلا شدن به ویروس کرونا، ناراحتی برای قربانیان ویروس کرونا و احساس عدم اطمینان در مورد آینده را توصیف کردند. بسیاری از نوجوانان برای مرحله مهمی از زندگی خود مانند کنکور و امتحانات سال‌ها تلاش کرده بودند، اما ناگهان همه چیزاز بین رفت. یکی از شرکت‌کنندگان نیز از لغو شدن امتحاناتی که بسیار برای آن زحمت کشیده بود، احساس دلگیری کرد.

برای برخی، ماندن در خانه با بقیه اعضای خانواده بسیار ناراحت‌کننده بود، یکی از افراد اینچنین گفته است:

سابقا مشکلات بهداشت روان داشته‌ام و ماندن در خانه‌ بدون حضور هیچ یک از دوستانم شرایط را برایم بدتر نیز کرده بود.

نوجوانان همچنین نسبت به دولت و رسانه‌ها در مبارزه با ویروس کرونا تحت شرایط قرنطینه ابراز بی‌اعتمادی و سرخوردگی کردند. برخی احساس می‌کردند که خدمات دولت در مورد انجام بعضی محدودیت‌ها مبهم است و این باعث اضطراب نوجوانان می‌شود:

نمی‌خواهم به گذشته بازگردم، چون مطمئن نیستم که دولت بهترین نظارت‌ها را ارائه دهد.

شرکت‌کنندگان در این پژوهش این‌چنین گزارش کردند که با توجه به تأثیری که قرنطینه بر روی آن‌ها می‌گذارد، بهترین راهکار را ارزیابی می‌کردند تا این تاثیرات منفی را خنثی کنند.

این راهکارها شامل یافتن راه‌هایی برای پرت کردن حواس برای جلوگیری از ایجاد افکار منفی و یافتن راه‌هایی برای آرامش، مقابله با احساسات و استرس‌ها است. از این راهکارها می‌توان به انواع سرگرمی‌ها، ورزش و وقت با عزیزان گذراندن اشاره کرد. نوجوانان به طور کلی توضیح دادند که از این استراژی‌ها برای مقابله با محدودیت‌ها استفاده می‌کنند، اگرچه گاهی اوقات اختلاف نظر اعضای خانواده در مورد مجاز یا غیرمجاز بودن کارها می‌تواند باعث ایجاد اختلافاتی نیز شود.

به عنوان مثال، یکی از شرکت‌کنندگان این‌چنین توضیح داده است:

گاهی اوقات با یکی از دوستانم برای پیاده‌روی از خانه خارج می‌شوم. با این حال، پس از برگشت به خانه، همیشه با برادرم بحث می‌کنم؛ زیرا او معتقد است که شرایط برای خارج شدن از خانه اصلا ایمن نیست.

خوش‌بین باشید!

نوجوانان این‌چنین بیان کرده‌اند که تلاش می‌کنند تا امید خود را از دست ندهند و خوش‌بین باشند. بسیاری از آن‌ها فرصت‌های مثبتی را در قرنطینه شناسایی کرده‌اند. مثلا زمانی را برای یادگیری مهارت‌های جدید و ارتباط برقرار کردن با خانواده در نظر گرفته بودند. برخی از افراد نیز از قرنطینه برای ارزیابی زندگی خود، شناسایی چیزهایی که دارند و چیزهایی که دوست دارند تغییر دهند، استفاده کردند.

همچنین با درک اینکه شرایط همه‌گیری ذاتا استرس‌زا بود و روزهایشان بر اثر ویروس کرونا ساختار و هدف خود را از دست داده بود، قصد داشتند روی ایجاد اهداف بیشتر و روال عادی تمرکز کنند و با خود مهربان‌تر باشند.

یکی از این افراد این‌چنین گفته است:

اگر خودم را با برادر کوچکم مشغول نمی‌کردم، یا فیلم نمی‌دیدم و طراحی انجام نمی‌دادم، این شرایط و تنهایی قطعا مرا از بین می‌برد.

البته، مراقبت از خود همیشه آسان نیست. بعضی از شرکت‌کنندگان خیلی از خود مراقبت نمی‌کردند و راه‌هایی مانند سیگار کشیدن را در پیش گرفته بودند که از نظر بقیه افراد خانواده دیگران مشکل‌ساز و چیزی مانند سرکوب احساساتشان توصیف کردند. شرکت‌کنندگان غالبا از شرایط خود قدردانی می‌کردند و از اینکه منابعی مانند دسترسی به فضاهای بیرونی یا روابط مثبت در خانه خود داشتند، احساس خوش‌شانسی می‌کردند. یکی از این افراد اینچنین اظهار کرده است:

من از موقعیتی که در آن قرار دارم بسیار سپاسگزارم، به طور کلی با خانواده‌ام کنار می‌آیم و از اینکه پدر و مادرم از خانه دورکاری می‌کنند، خوشحالم؛ چون این‌گونه می‌توانیم از شر ویروس کرونا در امان بمانیم.

امیدواری به آینده بسیار مهم تلقی می‌شود. شرکت‌کنندگان به زندگی پس از قرنطینه و کارهایی که می‌توانند انجام دهند، متمرکز هستند. با این حال، برخی از پایان یافتن همه‌گیری و شرایط قرنطینه به همین زودی ناامید بودند و احساس دلسردی کنند و این‌چنین بیان کردند:

من می‌دانم که خوش‌بینی یا امیدوار بودن در چنین شرایط نگران‌کننده‌ای ممکن است دشوار باشد، اما فکر می‌کنم واقعاً مهم است که به همدیگر یادآوری کنیم که این شرایط واقعا موقتی است و بهترین کار این است که فقط به جلو حرکت کنیم.

از نوجوانان حمایت کنیم!

یافته‌ها ظرفیت سازگاری را در بین نوجوانان برجسته می‌کند و از مقاومت آن‌ها در برابر همه‌گیری نمایشی واضحی را ارائه می‌دهد. از یک طرف، این سازگاری نشان می‌دهد که نباید نوجوانان را دست کم بگیریم. حمایت از آن‌ها از نظر عاطفی در این زمان باید شامل شناخت و تشویق کردن آن‌ها برای سازگاری با بیماری همه‌گیر باشد.

با این حال، نمی‌توان مسئولیت نهایی برای سلامتی نوجوانان را به عهده خودشان گذاشت. سازگاری با این شرایط به اصول گسترده‌تری مانند زندگی خانوادگی، تحصیلات، تفریح ​​و مراقبت‌های بهداشتی بستگی دارد. ویروس کرونا از بسیاری جهات باعث اختلال در بسیاری از این سیستم‌ها شده است.

دولت باید برای نوجوانان شرایط لازم برای سازگاری با این شرایط را فراهم کند و در هنگام تلاش نیز باید از آن‌ها حمایت شود. مثلا در اختیار قرار دادن فرصت‌هایی برای تأمل و گفتگو درباره احساسات، مشاهده افرادی که از پاسخ‌های مقابله‌ای سالم استفاده می‌کرده‌اند و داشتن وقت و مکانی برای استراحت و مراقبت از نیازهای خود می‌تواند راهگشا باشد.

اگر روند همه‌گیری همچنان ادامه یابد، افزایش امیدواری نوجوانان برای اتفاقات آینده بسیار مهم خواهد بود. حس ناامیدی از آینده برای نوجوانان ممکن است باعث ایجاد ناسازگاری و بدبینی نسبت به اتفاقات شود.

نوشته قرنطینه خانگی چه بلایی به سر نوجوانان آورده است؟! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.