پیش‌بینی‌هایی که از عواقب احتمالی انفجارهای هسته‌ای انجام می‌شود، در بسیاری از موارد روی تلفات آنی و یا پیامدهای رادیواکتیو متمرکز است. اما تیمی از محققان دانشگاه نبراسکا لینکلن در مطالعه خود تأثیر انفجار یک سلاح هسته‌ای را روی الگوهای آب و هوایی جهانی بررسی کرده‌اند.

مطالعه این تیم از نگرانی‌های پس از دوران جنگ سرد نشأت می‌گیرد. رقابت هسته‌ای بین اتحاد جماهیر شوروی و ایالات‌متحده آمریکا موسوم به جنگ سرد، حدود ۴۵ سال به طول انجامید. باوجودی که در این دوره تنش هیچ سلاح هسته‌ای در خاک این دو کشور منفجر نشد، اما آزمایش بمب‌های ارتفاع بالا، مشکلاتی را در جو زمین به وجود آوردند. در آن زمان محققان تئوری زمستان هسته‌ای را مطرح کردند که به‌خوبی پتانسیل‌های مهیب یک انفجار هسته‌ای را نشان می‌داد. اما در دوره جنگ سرد که دوره مناقشات گسترده بین دو ابرقدرت جهان بود، سلاح‌های هسته‌ای از سوی هیچ‌کدام به کار نرفت و در واقع نوعی بازدارندگی در سیاست‌های خارجی این دو ابرقدرت موجب آتش‌بس هسته‌ای شد.

اما اکنون بسیاری از کشورهای بسیار کوچک با پتانسیل بی‌ثباتی بالا (به‌عنوان‌مثال، کره شمالی)، به سلاح‌های هسته‌ای دست‌یافته‌اند و با توجه به اینکه این کشورها ممکن است، تحت شرایطی دست به حمله هسته‌ای بزنند، سؤالی که دهه‌هاست، ذهن دانشمندان را مشغول کرده، مطرح می‌شود که در صورت وقوع چنین انفجار هسته‌ای، تأثیر آن روی جهان چه خواهد بود؟

در این مطالعه محققان جنگ‌های هسته‌ای پیشین را شبیه‌سازی کرده‌اند و بر اساس محاسبات آن‌ها، انفجاری به بزرگی ۱۳۰۰ کیلومترمربع (۵۷۹ مایل مربع) ، بیش از ۵ میلیون تن ذرات کربن سیاه را به لایه استراتوسفر زمین می‌فرستد. البته این شبیه‌سازی‌ها زمستان هسته‌ای که ایده آن در دوران جنگ سرد مطرح شد را پیش‌بینی نمی‌کند، اما یک وضعیت پایدار هسته‌ای را نشان می‌دهد.

در این مطالعه جدید تخمین زده شده که اگر ۵ میلیون تن کربن به استراتوسفر پرتاب شود، این ذرات می‌توانند، موجب کاهش قابل‌توجه میزان بارندگی‌های جهانی بین ۲۰ تا ۸۰ درصد (بسته به منطقه) شوند. این می‌تواند موجب کاهش کل حجم تولیدات بخش کشاورزی شود و موجب کاهش فصل رویش بین ۱۰ تا ۴۰ روز برای مدت ۵ سال شود. محققان برآورد کرده‌اند که قحطی ناشی از این اثرات آب و هوایی می‌تواند، جان یک میلیارد نفر را (به‌ویژه در کشورهای توسعه‌نیافته) بگیرد.

محققان در مطالعه خود به ذخایر سلاح‌های هسته‌ای جهان پرداخته‌اند و برآورد کرده‌اند، چه میزان انفجار و اینکه چند انفجار هسته‌ای برای منفجر کردن منطقه‌ای ۱۳۰۰ کیلومترمربع لازم است که ۵ میلیون تن کربن سیاه تولید کند. محققان از بمب هیروشیما به‌عنوان مرجع مطالعه خود بهره برده‌اند که بمبی بود ۱۵ کیلو تنی و منطقه‌ای به شعاع ۱۳ کیلومترمربع را تخریب کرد.

باوجود در نظر گرفتن این نوع سلاح‌های هسته‌ای، شاهد فاجعه پاییز هسته‌ای خواهیم بود. اما اکنون سلاح‌های قوی‌تری ساخته ‌شده‌اند و باید زرادخانه‌های ایالات‌متحده آمریکا، روسیه و چین را مد نظر قرار دهیم. محققان در مطالعه خود نشان داده‌اند که این سناریوی فاجعه‌بار می‌تواند با انفجار کمتر از پنج بمب هسته‌ای اتفاق بیفتد.

درواقع باید در نظر داشت که تنها قدرتمندترین سلاح هسته‌ای چین که بمبی ۵ مگاتنی است، می‌تواند جهان را به پاییز هسته‌ای بکشاند. چین ۲۰ سلاح هسته‌ای دارد. این اولین مطالعه‌ای نیست که به تأثیرات جهانی آب‌وهوای ناشی از یک جنگ هسته‌ای می‌پردازد. مطالعه دیگری که در سال ۲۰۰۷ انجام شد، نشان می‌دهد که انفجار ۱۰۰ بمب هسته‌ای به بزرگی بمبی که در هیروشیما منفجر شد، می‌تواند اثرات فاجعه باری روی لایه ازون در سطح جهانی داشته باشد.

اما بااین‌حال باید در نظر داشت که جزئیات علمی این مطالعات دقیق نیست و دانشمندان بیش ۳۰ سال است که در مورد اعتبار ادعاهای آخرالزمان هسته‌ای بحث می‌کنند. اختلاف بر سر میزان مواد انفجاری است که براثر انفجار یک سلاح هسته‌ای بزرگ به استراتوسفر پرتاب می‌شود و اینکه چه مدت در جو باقی می‌ماند و در نهایت، تأثیر ملموس آن چه خواهد بود.

بسیاری از نظریه‌پردازان آخرالزمان هسته‌ای در دهه ۱۹۸۰، پیش‌بینی‌هایی مبنی بر وقوع”زمستان هسته‌ای” مطرح کرده‌اند، اما مطالعه جدید سناریوی “پاییز هسته‌ای” را ترجیح داده که به همان اندازه مخرب است. متأسفانه، این ‌یکی از بحث‌های علمی است که تنها در صورت وقوع یک انفجار بزرگ هسته‌ای درستی آن به اثبات می‌رسد و طبیعتا هیچ‌کس واقعا منتظر وقوع چنین فاجعه‌ای نیست.

آدام لسکا، نویسنده ارشد این مطالعه امیدوار است که این مطالعه بتواند درک تأثیرات احتمالی انفجارهای هسته‌ای را ممکن کند و در بدترین حالت، به کاهش تأثیرات جهانی آن کمک کند. لسکا می‌گوید: “ما دانسته‌های موجود در مورد تسلیحات هسته‌ای امروزی را گرد هم آورده و اطلاعاتی از میزان تأثیرات آن فراهم کرده‌ایم. با درک این موضوعات، می‌توانیم انتخاب‌های بهتری پیش روی خود داشته باشیم.”

.

منبع: newatlas

مطلب تنها یک انفجار هسته‌ای می‌تواند زمین را به‌سوی “پاییز هسته‌ای” ببرد برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

ماه گذشته، در پی یک موج گرمای بی‌سابقه در نواحی جنوب غربی ایالات‌متحده آمریکا و وخیم شدن شرایط جوی ده‌ها پرواز لغو شد. حال مطالعات جدید نشان می‌دهد که این فقط یک مورد خاص نبوده، بلکه درواقع گرم شدن کره زمین، می‌تواند به‌طور فزاینده‌ای سفرهای هوایی را در دهه‌های آینده با دشواری مواجه کند.

دشواری این سفرها، درواقع مسئله اساسی آیرودینامیک محسوب می‌شود. با گرم‌تر شدن دما، تراکم هوا کاهش می‌یابد و در این هوای رقیق، بال‌های هواپیما قابلیت بلند شدن کم‌تری خواهند داشت. هنگامی‌که هوا خیلی گرم شود، همچون دمایی حدود ۱۲۰ درجه فارنهایت (۴۸.۸ درجه سانتی‌گراد)، خلبانی که منتظر بلند شدن از باند فرودگاه است، مجبور است، عوامل مختلفی را برای پرواز در نظر بگیرد، از جمله نوع و وزن هواپیما و طول باند و غیره. در برخی موارد، هواپیمایی که مملو از مسافر و بار است، نمی‌تواند در زمان افزایش دما، به‌راحتی از زمین بلند شود.

مطالعه جدیدی که در نشریه “Climatic Change ” منتشر شده، نشان می‌دهد که با افزایش دمای هوا در سراسر جهان و افزایش موج‌های گرما، خطوط هوایی هم در پی راه‌هایی برای مقابله با آن خواهند بود. بر اساس این مطالعه، ۱۰ تا ۳۰ درصد از هواپیماهای کاملا بارگیری شده ممکن است، در طول گرم‌ترین قسمت‌های روز در آینده نتوانند پرواز کنند، بنابراین شرکت‌های هواپیمایی قسمتی از سوخت، بار و یا مسافران را حذف می‌کنند. به همین ترتیب، هواپیماها می‌توانند منتظر ساعت‌های خنک‌تری برای پرواز بمانند، مانند شب‌ها. بله به نظر می‌رسد، سفرهای هوایی در آینده تبدیل به دردسری برای شرکت‌های هواپیمایی و همچنین مسافران می‌شود.

ایتن کافل، محقق ارشد این مطالعه از دانشگاه کلمبیا نیویورک در بیانیه‌ای گفت: “نتایج مطالعه ما نشان می‌دهد که محدودیت وزن ممکن است، هزینه‌ای (گزافی) را متحمل شرکت‌های هواپیمایی کند و روی حمل‌ونقل هوایی در سراسر جهان تأثیر بگذارد.”

این محققان در مطالعه خود اشاره کرده‌اند که میانگین دمای جهانی از سال ۱۹۸۰ تقریبا یک درجه سانتی‌گراد (۱.۹ فارنهایت) افزایش‌یافته و انتظار می‌رود، در صورت عدم کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، تا سال ۲۱۰۰ به میزان ۳ درجه سانتی‌گراد (۵.۴ فارنهایت) افزایش یابد. همچنین گرم شدن کره زمین، الگوهای آب و هوایی را تغییر داده و امواج گرما هم در آینده شایع‌تر می‌شوند. کافل و همکارانش پیش‌بینی می‌کنند، حداکثر دمای روزانه هوا در سراسر جهان تا سال ۲۰۸۰، چهار تا هشت درجه سانتی‌گراد (۷.۲ تا ۱۴.۴ درجه فارنهایت) افزایش یابد. مشخصا چنین دمایی مشکلات بیشتری را هم به وجود می‌آورد.

چندی پیش بود که محققان اعلام کردند که موج‌های گرما در آینده به‌طور فزاینده‌ای افزایش می‌یابند. این محققان با مقایسه دمای هوای پیش‌بینی شده با داده‌های واقعی دریافتند که ۷۴ درصد از جمعیت جهان تا سال ۲۱۰۰ با موج‌های گرمای مرگبار مواجه می‌شوند.

به گفته این محققان، اگر کشورهای جهان به‌خوبی موفق به کاهش میزان گازهای گلخانه‌ای به جو شوند، بازهم ۴۸ درصد از مردم جهان با موج‌های گرمایی مواجه خواهند شد که می‌توانند تا ۸۰ سال آینده و یا بیشتر کُشنده باشند. در واقع همین حالا هم بسیاری از مردم جهان هزینه گزاف چنین موج‌های گرمایی را داده‌اند. درحالی‌که مدل‌های شبیه‌سازی شده نشان می‌دهد که احتمالا چنین روندی ادامه خواهد یافت و اگر میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش نیابد، اوضاع می‌تواند وخیم‌تر هم شود.

کافل و همکارانش برای پیش‌بینی دشوارهای پروازهای آینده، از مدل‌های آب و هوایی موجود و داده‌های شبکه جهانی اقلیم‌شناسی تاریخی سازمان ملی جو و اقیانوس‌شناسی آمریکا بهره برده‌اند. این محققان عملکرد طیف وسیعی از هواپیماها از جمله بوئینگ ۷۳۷ و۸۰۰ و برخی از شلوغ‌ترین فرودگاه‌های جهان در سراسر جهان از جمله فرودگاه‌هایی در آمریکا، اروپا، خاورمیانه، چین و جنوب شرق آسیا را بررسی کرده‌اند.

فرودگاه‌هایی که با موج‌های گرمای آینده بیشتر به چالش کشیده می‌شوند، آن‌هایی هستند که باندهایی کوتاه، ارتفاع (از سطح دریای) بالاتری دارند و به طرز ناخوشایندی پتانسیل بالاتری برای مواجه با موج‌های گرما دارند. همچنین محققان در مطالعه خود اشاره‌کرده‌اند که برخی از هواپیماها باید ظرفیت سوخت و وزن محموله خود را در طول روزهای گرم‌تر تا ۴ درصد کاهش دهند. این می‌تواند به کاهش ۱۲ تا ۱۳ مسافر در هواپیمایی با ظرفیت ۱۶۰ مسافر منجر شود. در موارد شدیدتر هم هواپیماهای بزرگی که از باندهای کوتاهی استفاده می‌کنند، باید مسافران خود را به نصف برسانند.

محققان پیشنهاد کرده‌اند، برای برطرف کردن این مشکلات موتورهای جدید و یا باندهای طولانی‌تر و بدنه‌های جدیدی برای هواپیما ساخته شود. این راهکارها پرهزینه است و در برخی موارد هم‌چنین راهکارهایی تقریبا غیرممکن است. البته بهترین راهکار برطرف کردن مسئله گرم شدن کره زمین است.

.

منبع: gizmodo

مطلب گرم شدن کره زمین سفرهای هوایی آینده را دشوارتر می‌کند برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

دانشمندان مدت‌هاست در مورد ذوب شدن یخ‌های قطبی هشدار می‌دهند، اکنون به نظر می‌رسد، کوه یخی عظیمی به بزرگی ۲۲۰۰ مایل مربع (۳۵۴۰ کیلومترمربع) از قطب جنوب جدا و در اقیانوس شناور شده است. با توجه به اینکه قطب جنوب دارای یخ‌های زیادی است که برای بالا بردن سطح دریاها تا حدود ۲۲۰ فوت (۶۷ متر) کافی است، به نظر جدا شدن کوه یخی لارسن سی می‌تواند پیامدهای بسیار مهیبی داشته باشد.

شکل‌گیری یک کوه یخ نتیجه شکافتی در صفحات یخی است که به‌تدریج و در طول دهه‌ها ایجاد می‌شود. آب زیرسطحی و همچنین هوای گرم بر فراز این صفحه موجب رشد ناگهانی این شکافت‌ها می‌شوند. البته دانشمندان شواهد مستقیمی از این فرضیه در دست ندارند. دانشمندان سال گذشته، باوجودی که عکس‌های کافی بدون ابری از (ماهواره نظارت بر زمین) لندسَت در دست نبود، موفق شدند از ترکیبی از عکس‌های ماهواره سنتینل-۱ اسا (آژانس فضایی اروپا) برای پیش‌بینی جدا شدن این صفحه یخی بهره بردند. مسئله مهم‌تر از شکافت و جدا شدن این کوه یخی، تأثیر بالقوه آن بر باقی صفحه یخی لارسن سی است. چراکه صفحه یخی نزدیک این کوه یخی، یعنی صفحه یخی لارسن بی در سال ۲۰۰۲، به همین ترتیب به هزاران بخش شکافته شده بود.

ممکن است با افزایش سریع سطح دریاها شاهد، فاجعه‌ای برای سیاره در حال گرم شدن باشیم. البته مسئله جدا شدن این کوه یخی آن‌طوری که تصور می‌کنیم، وحشتناک نیست. درواقع یکی از دلایلی که لارسن سی توجهات را به خود جلب کرده، پوشش‌ گسترده رسانه‌ها طی چند و ماه چند هفته گذشته بوده است.

این اتفاق البته به لحاظ سیاسی هم به‌موقع بوده است. جدا شدن کوه یخی لارسن سی از قطب جنوب، تنها یک ماه پس از دستور خروج ایالات‌متحده آمریکا از توافق آب و هوایی پاریس اتفاق افتاد. تصمیم بحث‌برانگیز دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات‌متحده برای خروج این کشور از توافقنامه آب و هوایی پاریس، بحث‌های زیادی را در مجامع علمی جهان و آمریکا برانگیخت. دونالد ترامپ در سخنرانی ۱ ژوئن (۱۱ خرداد) خود در باغ رز کاخ سفید، اعلام کرد، ایالات‌متحده از توافقنامه آب و هوایی پاریس کنار می‌کشد. و در واقع، اکنون زمانی است که مردم سراسر جهان متوجه می‌شوند، چقدر زمان برای از کنترل خارج شدن تغییرات آب و هوایی دارند.

اما جدا شدن کوه یخی لارسن سی، چیزی نیست که ریچارد آلی، دانشمند یخچال شناسی از دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا از آن به عنوان”فاجعه‌ای آخر زمانی” یاد کرده بود، این کوه یخی۲۲۰۰ مایل مربعی ممکن است، به نظر بزرگ برسد؛ اما برای جنوبگان قطب جنوب که به بزرگی خاک ایالات‌متحده به همراه مکزیک است، در مقیاس قاره‌ای این ناحیه به‌اندازه از دست دادن یک سر ناخن است.

مورد دیگر اینکه، این صفحه یخی پیش از این در اقیانوس شناور بوده، بنابراین ذوب شدن و جدا شدن آن از قطب جنوب، تأثیری چندانی روی افزایش سطح دریاها ندارد؛ همان‌طوری که آب شدن یخ در لیوان آب، سطح آب لیوان را بالا نمی‌برد. یخچال‌های طبیعی در نواحی دیگر قطب جنوب، نگرانی‌های بیشتری ایجاد می‌کنند، چراکه صفحات یخی از یخچال‌های طبیعی محافظت می‌کنند، اما با جدا شدن صفحات یخی و به دریا ریختن آن تأثیر بزرگ‌تری دارد، اما در مورد کوه یخی لارسن سی، با توجه به بزرگ نبودن آن، حتی با سریع‌تر شدن ذوب آن در دریا، تأثیر آن روی سطح دریاهای جهان چندان بزرگ نخواهد بود.

مورد دیگر اینکه، حتی مشخص نیست، جدا شدن کوه یخی لارسن سی از قطب جنوب، نتیجه تغییرات آب و هوایی بوده باشد. در واقع این بخشی از چرخه طبیعی رشد و تکامل یخچال‌های طبیعی است. اما این بدان معنا نیست که جدا شدن کوه یخی لارسن سی بدون پیامدی نیست. ولی خطر واقعی شاید، از هم پاشیدن یخچال قطبی باشد، همچون یخچال تووایتس در غرب قطب جنوب.

فعل‌وانفعالاتی که در یخچال تووایتس دیده می‌شود، بسیار بیشتر از چیزی است که در کوه یخی لارسن سی مشاهده شده. اما اگر یخچال تووایتس از بین برود، ما در آینده شاهد فرورفتن صفحه یخی ۶۰۰۰ فوتی (۱۸۲۸ متر) دریا خواهیم بود که موجب افزایش ۱۰ فوتی (۳ متری) سطح دریاها و به زیرآب رفتن بسیاری از سواحل جهان می‌شود. یان هاوات، یخچال شناسی از دانشگاه ایالتی اوهایو، اوایل سال جاری گفت: “اگر یک فاجعه آب و هوایی در حال رخ دادن باشد، آن احتمالا از یخچال تووایتس شروع می‌شود.”

ما در دوره‌ای ترسناک زندگی می‌کنیم، دوره‌ای که بهترین دانشمندان تلاش می‌کنند بفهمند، سیاره چگونه و به چه سرعتی می‌تواند تغییر کند. شاید لارسن سی هشداری برای فاجعه آینده باشد. رابرت سوان، کارشناس قطبی، هفته گذشته در انجمن سالانه موسسه Sun Valley، گفت: “صفحه یخی لارسن سی، پرچم هشدار مادر طبیعت است. این روشی است که او به ما می‌فهماند، ببینید با سیاره‌ای که همه ما در آن زندگی می‌کنیم، چه‌کار می‌کنید!”

.

منبع: rollingstone

مطلب کوه یخی لارسن سی از قطب جنوب جدا شد برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

نخستین مسافران مریخ با فضاپیمای عظیمی به سیاره سرخ می‌روند، در آنجا فرود می‌آیند، پایه‌های تمدن آینده انسان را می‌سازند؛ تحقیقات علمی را انجام می‌دهند و به زمین بازمی‌گردند. اما در بین عوامل استرس‌زای مأموریت آینده مریخ، چیزی است که معادله را بسیار پیچیده‌تر از قبل می‌کند: تشعشات کیهانی.

زمین میدان مغناطیسی قوی و جو متراکمی دارد که از انسان در برابر تشعشعات مضر کیهانی محافظت می‌کند. اما در فضای عمیق، فضانوردان مستقیما در معرض تشعشعات کیهانی که از ستارگان دورست کهکشان می‌آیند، قرار می‌گیرند. این تشعشات به بافت‌های بدن انسان آسیب می‌رساند، مشکلات سلامتی زیادی به وجود می‌آورد و عمر را کاهش می‌دهد.

به نظر می‌رسد ناسا همه کاری برای کاهش این خطرات برای فضانوردان مریخ انجام خواهد داد. اما فرانسیس کوچینوتا کارشناس تشعشعات و فیزیک فضایی و محقق سابق ناسا پیش‌بینی می‌کند، تشعشعات کیهانی بیش از چیزی هستند که مهندسان ناسا در حال آماده‌سازی خود برای مقابله با آن هستند و می‌توانند، سلامت فضانوردان را با خطر جدی مواجه کنند و منجر به شکست برنامه‌های انسان در این سیاره شوند. مطالعه کوچینوتا ماه آوریل در نشریه “نیچر” منتشر شده بود.

کوچینوتا که هم‌اکنون به عنوان محقق در دانشگاه نوادا، لاس‌وگاس فعالیت می‌کند، در آزمایش‌های خود با شبیه‌سازی شرایطی که فضانوردان در فضای عمیق با آن مواجه می‌شوند، روی مدل‌های حیوانی (موش) دریافت که سلول‌های بدن که در اثر در برخورد با ذرات باردار بسیار پرانرژی یا همان پرتوهای کیهانی آسیب‌دیده و جهش پیدا کرده‌اند، می‌توانند سلول‌هایی که مستقیما تحت تأثیر اشعه‌های فضایی قرار نگرفته‌اند را در خطر قرار دهند.

فرانسیس کوچینوتا می‌گوید: “در معرض تشعشعات کهکشانی قرار گرفتن، می‌تواند هسته سلول‌ها را نابود کند و همچنین موجب جهش سلولی شود که می‌تواند منجر به ابتلا به سرطان شود.”

کوچینوتا در ادامه گفت: ”به‌خوبی می‌دانیم که سلول‌های آسیب دیده، سیگنال‌هایی را به سلول‌های سالم اطراف می‌فرستند و احتمالا ریز محیط سلولی را تغییر می‌دهند. به نظر می‌رسد که این سیگنال‌ها سلول‌های سالم را تغییر داده که موجب تشکیل تومور و یا سرطان می‌شوند.”

محققان از یک مدل تأثیر غیر هدفمند رشد سرطانی استفاده کرده‌اند تا چیزی که دانشمندان برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ متوجه آن شده بودند را دوباره تائید کنند. در واقع روشی که سلول‌ها بدون اینکه مستقیما در معرض پرتوهای کیهانی قرار گرفته باشند، تحت تأثیر قرار می‌گیرند. به خوبی می‌دانیم که تشعشات کیهانی به لطف افزایش میزان یونیزاسیون می‌تواند مشکلات سلامتی متعددی به وجود بیاورد، از جمله سرطان و بیماری‌های مرتبط به گردش خون. این خطر یکی از مسائل اصلی خارج شدن از مدار زمین است.

کوچینوتا به Inverse گفت: “ما قبلا می‌دانستیم که تابش تشعشات کیهانی بسیار آسیب‌پذیر است، چراکه باعث ایجاد انواع پیچیده‌تری از آسیب‌های دی ان ای و بسیاری جهش‌های ژنی می‌شود، اما با استفاده از این مطالعه مکانیستی دریافتیم که چنین تشعشعاتی تا چه میزان می‌تواند روی کل بدن انسان تأثیر بگذارد.”

کوچینوتا نتیجه گرفت که خطر سرطان برای فضانوردان در یک مأموریت ۹۰۰ روزه مریخ (شامل سفر ۲۰۰ روزه به‌سوی مریخ، سپری کردن ۵۰۰ روز در سیاره سرخ و ۲۰۰ روز هم برای بازگشت به زمین) به‌طور چشمگیری بالا خواهد بود.

کوچینوتا می‌گوید: “برآوردهای ما نشان می‌دهد که شانس اینکه یک فضانورد در اثر سرطان نسبت به تشعشات بمیرد، یک‌به‌هشت است.”

دانشمندان هنوز دقیقا در مورد خطرات بعد از آن اطمینان ندارند، اما در این زمینه تحقیقاتی در جریان است. این یکی از دلایلی است که اسکات کِلی فضانورد ناسا، تقریبا یک سال را در فضا گذراند تا تأثیر بیشتر اثرات اقامت بلندمدت در فضا را مشخص کنند.

تحقیقات دوقلوهای ناسا هم‌اکنون در حال یکپارچه‌سازی نتایج است. محققان این برنامه ناسا را گروه منحصربه‌فردی از متخصصان مختلف در زمینه‌های ژنتیکی و فیزیولوژیکی تشکیل می‌دهند. درحالی‌که اسکات کِلی یک سال را در ایستگاه فضایی بین‌المللی سپری کرد، برادر دوقلوی او، فضانورد بازنشسته ناسا مارک، در زمین به سر می‌برد. محققان ناسا می‌گویند، مقایسه نمونه‌های بیولوژیکی این دوقلوها، اطلاعات مهمی را در مورد چگونگی تأثیر فضا بر بدن انسان در اختیار محققان ناسا قرار خواهد داد. این مطالعات ژنتیکی پیشگامانه، به ناسا کمک خواهد کرد، ایمنی فضانوردان طی سفر آینده به مریخ را فراهم کند. ناسا اعلام کرده، نتایج  تحقیقات دوقلوهای ناسا، اواخر سال جاری و یا اوایل سال ۲۰۱۸ منتشر شود.

اطلاعات بیشتر در این زمینه هم به وسیله کاوشگر کریاسیتی به دست آمد که از نوامبر سال ۲۰۱۱ تا اوت سال ۲۰۱۲، سفر هشت ماه ای را به سوی سیاره سرخ انجام داد. دانشمندان دریافتند که تجهیزات این کاوشگر تا هزار برابر بیشتر از زمین در معرض تشعشعات قرار گرفته‌اند. این اطلاعات از سوی سازمان‌هایی همچون کمیسیون بین‌المللی حفاظت در برابر پرتو و شورای ملی حفاظت و ارزشیابی پرتو منتشر شده است.

شیلا تیبو، محقق علوم مواد از مرکز تحقیقات لانگلی ناسا به Inverse  گفت: ” کمیسیون بین‌المللی حفاظت در برابر پرتو و شورای ملی حفاظت و ارزشیابی پرتو، اطلاعات علمی و پزشکی درباره آسیب تشعشات کیهانی به انسان‌ها را ارائه می‌کنند و تلاش می‌کنند، با محدودیت‌های تشعشعات کیهانی مقابله کنند، محدودیت‌هایی همچون اینکه انسان بدون خطر تا چه حد می‌تواند در معرض تشعشعات قرار بگیرد.”

نتایج مطالعه کوچینوتا ممکن است، تأثیری در برنامه‌ریزی‌های انجام شده برای مأموریت‌های آینده به مریخ و دیگر سیارات نداشته باشد. اما، جامعه علمی به این مطالعه پاسخ‌های متفاوتی داده است. رابرت زوبرن، مهندس هوافضایی و بنیان‌گذار انجمن مریخ (Mars Society)، در یک بیانیه‌ای تند، کوچینوتا را “دلال تشعشات” خواند و گفت، مطالعه او هیچ‌چیز جدیدی ندارد.

رئیس انجمن مریخ، ماه گذشته با انتشار بیانیه‌ای با عنوان “حمله دوباره دلالان تشعشعات” در وب‌سایت انجمن مریخ نوشت: “تشعشات کیهانی نمی‌تواند اکتشافات انسان در مریخ را متوقف کند و نباید تبدیل به بهانه‌ای برای به تأخیر انداختن مأموریت (مریخ) شود. قابل‌فهم است که محققان تشعشات فضایی بخواهند، ازلحاظ مالی تأمین شوند، اما نباید اطلاعات نادرست را منتشر کنند.”

انجمن مریخ سازمان غیرانتفاعی فضایی است که به‌منظور ارتقای اکتشافات و برنامه‌های استعمار مریخ در سال ۱۹۹۸ توسط دکتر رابرت زوبین و دیگر دانشمندان تأسیس شده است. هدف اصلی این سازمان، آموزش مردم، رسانه‌ها و دولت در مورد مزیت‌های کاوش مریخ، اهمیت برنامه‌ریزی برای مأموریت انسان به مریخ در دهه‌های آینده و لزوم حضور دائمی انسان در سیاره سرخ است.

اما ناسا به دفاع از کوچینوتا پرداخت، تیبو گفت:”کوچینوتا محصول ناسا است، او سرعت (برنامه‌های فضایی) را کم نمی‌کند، تحقیقات او باید جدی گرفته شوند.”

با این حال، تیبو می‌گوید، به نظر نمی‌رسد در برآوردهای کوچینوتا، نوآوری‌های ناسا برای محافظت در برابر تشعشات کیهانی در نظر گرفته شده باشند. ناسا از روش‌های محافظتی مختلفی هم در فضاپیما و هم در سیاره سرخ بهره خواهد برد، اتمسفر رقیق مریخ می‌تواند، حدود ۴۰ درصد از تشعشات خورشیدی را مسدود کند و اقامتگاه‌های مریخی همچون زیستگاه گنبدی هم می‌تواند از انسان در برابر چنین تشعشاتی محافظت کند. باشیم.

طرح سکونت‌گاه یخی که طرح پیشنهادی محققان مرکز تحقیقات لانگلی ناسا است، سازه‌ای شفاف متشکل از پوسته یخی تودرتو باهدف استفاده از آب مایع مریخ در دماهای پایین است. این سازه دارای یک پوسته بیرونی، گنبد داخلی و باغ هیدروپونیک (کشاورزی بدون خاک) در محوطه جلوی سازه است که غذا و اکسیژن را برای ساکنانش فراهم می‌کند. همچنین استفاده از یخ این مزیت را دارد که امکان عبور نور طبیعی به سازه را فراهم می‌کند و درعین‌حال از ساکنانش در برابر تابش تشعشات خورشیدی و کهکشانی محافظت می‌کند. این در حالی است که دانشمندان مدت‌ها است به دنبال جایگزین مصنوعی برای نور خورشید هستند؛ اما این نورها برای حفظ چرخه روزمره خورشید برای حفظ تعادل روانی و توانایی جسمانی خدمه کافی نیستند.

همچنین ایده‌های دیگر همچون حفاری و ساخت زیستگاه زیرزمینی هم مطرح شده است. سفر به ۹۰۰ روزه به مریخ هم می‌تواند کاهش یابد. تیبو می‌گوید: “اگر همه این برنامه‌ها را در نظر بگیریم، می‌توانیم، خطرات سفر به مریخ را کاهش دهیم. محاسبات اولیه ما تا به امروز نشان می‌دهد که می‌توانیم به آنجا برسیم، هنوز امیدی داریم.”

ناسا تشعشعات کیهانی را اولویت اول مطالعات خود قرار داده است، اما همه تلاش‌ها شاید به این منتهی شود که انسان هیچ‌گاه و یا حداقل تا دهه ۲۰۳۰ به آنجا نرسد. ناسا اعلام کرد: “برنامه ما این است که انسان‌های سالم را به مریخ بفرستیم و به زمین بازگردانیم. تا زمانی که از ایمنی مطمئن نشویم، آن‌ها را به مریخ نمی‌فرستیم.”

همان‌طور که خود کوچینوتا در مطالعه‌اش تأکید می‌کند، متغیرهای زیادی برای برآوردهای قطعی وجود دارند، بنابراین نیاز به تحقیقات بیشتری است، او گفت: “ساعت تیک‌تاک (اشاره به گذشت سریع زمان) می‌کند، ما باید پاسخ‌های خود را پیدا کنیم و تا قبل از اینکه دیر شود، خطرات را کاهش دهیم.”

.

منبع: inverse

مطلب تشعشات کیهانی قاتل خاموش مسافران آینده مریخ! برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.