درک نحوه ی شکل گیری کهکشان راه شیری به کمک هاله ی چرخان پیرامون آن

هاله ی چرخانی که پیرامون کهکشان راه شیری را فرا گرفته به دانشمندان کمک می کند که درک درستی از نحوه ی شکل گیری این کهکشان داشته باشند.

هاله ی چرخانی که پیرامون کهکشان راه شیری را فرا گرفته به دانشمندان کمک می کند که درک درستی از نحوه ی شکل گیری این کهکشان داشته باشند.

خارج از منظومه ی شمسی ما، میلیارد ها سیاره، ستاره، ماه سنگ و منظومه ی شمسی وجود دارد؛ در ورای تمام اینها، هاله ای از مواد گازی داغ و بسیار گسترده وجود دارد؛ این هاله وسعتی به اندازه ی صدها تا هزاران سال نوری را پوشانده است و می تواند پاسخ به سوالی را در خود جای داده باشد که دانشمندان به دنبال آن هستند؛ چرا میزان مواد موجود در کهکشان راه شیری به اندازه ای نیست که دانشمندان تخمین زده اند؟

در حال حاضر، دانشمندان اطلاعات جدیدی را درباره ی این لایه ی گازی به دست آورده اند، ضریب سرعت چرخش این هاله تقریبا با سرعت چرخش ما برابر است.

معمولا تصور می شود که این هاله ثابت است؛ محققان دانشگاه میشیگان توانستند با اندازه گیری تغییرات طول موج نور، محرک بودن آن را به اثبات برسانند. آنها دریافتند که برخلاف باورهای رایج، این هاله در همان مسیر حرکت دیسک ستاره ای می چرخد و سرعتی معادل ۴۰۰.۰۰۰ مایل بر ساعت دارد. ادموند هاجز کلاک، دانشمند، دستیار و محقق در دانشگاه میشیگان در این باره می گوید: “این کاملا برخلاف انتظارات است. مردم بر این باور هستند که دیسک کهکشان راه شیری می چرخد در حالیکه  مخزن گازی گسترده ی آن ثابت است؛ اما این باور کاملا اشتباه است.”

لازم به ذکر است که این کشف تنها یک مساله جالب توجه نیست؛ هاجز کلاک معتقد است که این چرخش می تواند سرنخ هایی را درباره ی نحوه ی شکل گیری کهکشان راه شیری در اختیار دانشمندان قرار دهد: “این مساله به ما می گوید که این اتمسفر داغ، در واقع منبع اصلی بسیاری از مواد موجود در دیسک است.”

دانشمندان با استفاده از این اطلاعات جدید در می یابند که چگونه این ماده از هاله ی خارجی به هسته ی کهکشان راه شیری راه یافته است. این داده همچنین می تواند به پیش بینی آینده ی این کهکشان نیز کمک کند؛ اگرچه به سالها تحقیق و تفحص نیاز دارد. پروفسور جوئل برگمن از دانشگاه میشیگان می گوید: “ما می توانیم از این کشف برای درک چیزهای بیشتری استفاده کنیم. چرخش این هاله موضوع بزرگ طیف سنج های پرتو ایکس در آینده خواهد بود.”

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: engadget


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته درک نحوه ی شکل گیری کهکشان راه شیری به کمک هاله ی چرخان پیرامون آن اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

دلیل ناسا برای ارسال ترتیب سنج DNA به فضا چه بوده است؟

آژانس فضایی ناسا اخیرا یک ترتیب سنج DNA را به ایستگاه فضایی بین المللی ارسال کرده که خود را برای اجرای اولین ترتیب سنجی DNA آماده می کند.

آژانس فضایی ناسا اخیرا یک ترتیب سنج DNA را به ایستگاه فضایی بین المللی ارسال کرده که خود را برای اجرای اولین ترتیب سنجی DNA آماده می کند.

موشک SpaceX Dragon، در ۱۸ جولای راه اندازی شده و محموله ای را با خود حمل می کرده است؛ این محموله در ۲۰ جولای به محل مورد نظر رسیده و شرایطی را برای فضانوردان فراهم می کند تا بتوانند در همان ایستگاه فضایی بین المللی به ترتیب سنجی DNA بپردازند. به طور معمول، فضانوردان مستقر در ایستگاه، باید نمونه ها را به زمین ارسال کنند تا ردیف DNA آنها مشخص شود؛ این پروسه بسیار زمان بر بوده است.

اما فضانوردان و خدمه ی ایستگاه فضایی به زودی قادر خواهند بود تا DNA خود را در همان محل، ترتیب سنجی کرده و با ابزارهای کوچکی (the Biomolecule Sequencer) که برای جاذبه ی صفر طراحی شده، سلامت خود و وجود میکروب ها را تحت کنترل و نظارت قرار دهند. به گفته ی ناسا: “این روند می تواند به تشخیص حیات های مختلف در سایر نقاط منظومه شمسی نیز کمک کند.”

این ابزار تنها یکی از چندین آیتمی است که ۲۵۰ آزمایش علمی در طول سفر های ۴۸ و ۴۸ را آسان تر خواهد کرد. ماموریت سفرهای ۴۸ و ۴۸ از ۶ جولای ۲۰۱۶ تا ۳۰ اکتبر ۲۰۱۶ ادامه خواهد داشت. ناسا همچنین مبدل حرارتی تغییر فاز را نیز به فضا ارسال کرده است؛ این تکنولوژی می تواند دمای فضاپیماهای آینده و نوع جدیدی از سلول های خورشیدی سه بعدی را کنترل کند.

ایستگاه فضایی بین المللی ISS همچنین اولین آداپتور متصل بین المللی برای فضاپیماهای تجاری را دریافت کرده است.

مدیر برنامه ی آژانس فضایی ناسا، کرک شیرمن در این باره می گوید: “هر پرواز مجدد تجاری به ایستگاه فضایی یک رویداد مهم است. همه چیز، از علم گرفته تا سخت افزار های یدکی و لوازم مورد نیاز فضانوردان، برای اجرای ماموریت های ما ضروری است. با این تجهیزات است که می توان آزمایش های بزرگ را انجام داد که شاید هرگز امکان انجام آن در فضا وجود نداشته است و آداپتور متصل بین المللی برای آینده ی خدمه ی فضاپیماهای آمریکایی حیاتی است. ما از موفقیت پرواز و فرود موشک دراگون واقعا خوشحالیم.”

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: cnet


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته دلیل ناسا برای ارسال ترتیب سنج DNA به فضا چه بوده است؟ اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

کشف دو سیاره ی قابل سکونت توسط تلسکوپ هابل

داده های جمع آوری شده توسط تلسکوپ هابل منجر به کشف دو سیاره ی قابل سکونت در نزدیکی زمین شده است.

داده های جمع آوری شده توسط تلسکوپ هابل منجر به کشف دو سیاره ی قابل سکونت در نزدیکی زمین شده است.

دانشمندان MIT و دانشگاه Liege در حال مطالعه و بررسی سیستم سیاره ای بودند که به دور ستاره ی TRAPPIST-1 گردش می کند؛ این بررسی ها منجر به کشف دو سیاره ی سنگی و شبیه به زمین شد که احتمال مسکونی بودن آن وجود دارد. این دو سیاره ی قابل سکونت ، تنها ۴۰ سال نوری با زمین فاصله دارند. بنابر مقاله ای که امروز در ژورنال Nature منتشر شده، اتمسفر سیاره های TRAPPIST-1b و TRAPPIST–۱c همانند اتمسفر زمین، زهره و مریخ متراکم و فشرده است.

این تیم تحقیقاتی به سرپرستی دکتر جولین د ویت از دانشگاه MIT با استفاده از تلسکوپ هابل و نشانه گرفتن آن در مسیر ستاره ی TRAPPIST–۱ و درست در لحظه ای که هر دو سیاره در حال عبور از روبروی آن بودند، موفق به کشف این دوسیاره شدند. این تیم با استفاده از طیف نگار تلسکوپ هابل توانست تغییرات نور در حال عبور از سیاره را مشاهده کند. با توجه به اینکه طول موج نور چندان متفاوت نبود، دانشمندان توانستند تشخیص دهند که اتمسفر این دو سیاره ی قابل سکونت ، پر نور، بزرگ و پف کرده نیست. (اتمسفر سیاره ی مشتری به این شکل است)

جولین د ویت به خبرگزاری MIT News گفت: “ما به طور قطع اعلام می کنیم که این دو سیاره، سنگی هستند. اما سوال اینجاست که اتمسفر آنها چگونه است؟ یکی از سناریو های امکان پذیر، اتمسفری مشابه سیاره ی زهره است که به اندازه ی کافی روشن بوده و از ابرهای ضخیم و اتمسفری غنی از دی اکسید کربن برخوردار است. این احتمال نیز وجود دارد که اتمسفر آن همانند زمین از نیتروژن و اکسیژن غنی باشد و یا حتی مانند مریخ از اتمسفری خالی برخوردار باشد. گام بعدی، بررسی تمام سناریو هایی است که درباره ی این سیاره های سنگی وجود دارد.”

حیات، به شکلی که ما در زمین آن را می شناسیم، در سیستم جدید بسیار دشوار خواهد بود؛ حتی اگر این دو سیاره قابل سکونت باشند. چرا که این دو سیاره با فاصله ی نزدیکی از ستاره ی خود گردش می کنند. گرمای این ستاره بسیار کمتر از خورشید ماست، اما پرتو های زیادی را در طیف مادون قرمز متساعد می کند. گردش این دو سیاره ی قابل سکونت به دور ستاره ی TRAPPIST-1، ۱.۵ و ۲.۴ روز طول می کشد. علاوه بر این، دو سیاره ی جدید چرخش مشخصی دارند، این بدان معناست که از نیمه ی شب و نیمه ی روز برخوردارند. از طرف دیگر، محققان ناسا معتقدند که سیاره ی c در منطقه ی سکونت ستاره قرار دارد که در واقع، دمای آن برای آب مایع مناسب است.

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: engadget


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته کشف دو سیاره ی قابل سکونت توسط تلسکوپ هابل اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

ثبت جزئی ترین تصویر از ابر سحابی اوریون

دانشمندان با نگاه دقیق تر به ابر سحابی اوریون (شکارچی)، برای اولین بار توانستند عمیق ترین نمای آن را به دست آورند.

دانشمندان با نگاه دقیق تر به ابر سحابی اوریون (شکارچی)، برای اولین بار توانستند عمیق ترین نمای آن را به دست آورند.

ستاره شناسان فعال در VLT (Very Large Telescope) در شیلی، عمیق ترین و جزئی ترین تصویر از ابر سحابی صورت فلکی اوریون (یا صورت فلکی شکارچی) را به دست آوردند. تیم دانشمندان با استفاده از ابزار مادون قرمز به نام HAWK-1 که در تلسکوپ VLT تعبیه شده، برای ثبت این تصویر و چندین عکس نفس گیر دیگر استفاده کردند.

ابر سحابی معروف در صورت فلکی اوریون، در فاصله ی ۱۳۵۰ سال نوری با خورشید قرار دارد و تقریبا در عمق  ۲۴ سال نوری داخل صورت فلکی اوریون قرار گرفته است. بنا بر گفته ی رصدخانه ی فضایی اروپایی، ابر سحابی اوریون با چشم غیر مسلح نیز قابل مشاهده است.

ابر سحابی معروف در صورت فلکی اوریون، در فاصله ی 1350 سال نوری با خورشید قرار دارد و تقریبا در عمق  24 سال نوری داخل صورت فلکی اوریون قرار گرفته است. .

همانند سایر ابر های سحابی، صورت فلکی اوریون نیز با پرتو های فرابنفش ناشی از تولد ستاره های دورن خود، روشن شده است. بنا بر گزارشات مطبوعاتی منتشر شده، این عکس ها توده ای از اجرام کم حجم را نشان می دهند؛ برای مثال می توان به ستاره های ناقص و اجرامی به اندازه ی سیاره، اشاره کرد. این مساله، نگاه عمیق تری از تاریخ تشکیل ستاره ها در ابر سحابی را در اختیار دانشمندان قرار می دهد.

بنا بر این بیانیه های مطبوعاتی، نزدیکی ابر سحابی اوریون ، به یک بستر مناسب برای درک نحوه ی شکل گیری ستاره ها تبدیل می شود؛ همچنین به درک چگونگی تولد ستاره ها با جرم های مختلف نیز کمک خواهد کرد.

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: businessinsider


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته ثبت جزئی ترین تصویر از ابر سحابی اوریون اولین بار در عصر تکنولوژی - تکرا پدیدار شد.

ترسیم نقشه ی سه بعدی از ۱.۲ میلیون کهکشان

دانشمندان پس از یک دهه مطالعه و اندازه گیری ستاره ها، یک نقشه ی سه بعدی از 1.2 میلیون کهکشان را تهیه کردند.

دانشمندان پس از یک دهه مطالعه و اندازه گیری ستاره ها، یک نقشه ی سه بعدی از ۱.۲ میلیون کهکشان را تهیه کردند.

این نقشه ی سه بعدی، گسترش هستی را به مرور زمان محاسبه می کند؛ البته با در نظر داشتن نظریه ای که در آن، انرژی تاریک در افزایش اندازه ی هستی نقش دارد.

صدها دانشمند از پروژه ی BOSS، برای تشکیل این نقشه همکاری کرده اند.  Baryon Oscillation Spectroscopic Survey یا به اختصار BOSS، بخشی از برنامه ی اسلون دیجیتال پیمایش آسمان ۳ است که گسترش هستی به مرور زمان را اندازه گیری می کند. نقشه ی کامل، به اندازه ی ۶۵۰ مکعب میلیارد سال نوری گسترش یافته که تقریبا، یک چهارم آسمان را تشکیل می دهد.

تصویری که در بالا مشاهده می کنید، تنها بخشی از آن را نشان می دهد؛ این تصویر تنها ۱ بیستم آسمان، معادل ۶ میلیارد سال نوری را پوشش می دهد. رنگ ها در واقع بیانگر فاصله ی کهکشان ها از زمین هستند؛ نقطه های زرد رنگ نشانگر نزدیک ترین کهکشان ها و رنگ بنفش، دورترین کهکشان ها را نشان می دهد. نقاط خاکستری مناطقی را نشان می دهند که نقشه برداری نشده اند. این تصویر، ۴۸۷۴۱ کهکشان، یعنی تقریبا ۳ درصد از کل داده را نشان می دهد، این بدان معناست که آنها در مجموع ۱۶۲۴۷۰۰ کهکشان را مشاهده کرده اند.

دانشمندان در پروژه ی BOSS به کمک ردیابی فشار امواجی که از انفجار بزرگ سرچشمه گرفته و طی ۴۰۰۰۰۰ سال بعد، به شکل ماده ی امروزی منجمد شده، موفق به اندازه گیری افزایش اندازه ی هستی شدند. این دانشمندان، حرکات کیهانی از ۷ میلیارد تا ۲ میلیارد سال قبل را ردیابی کرده اند. در این اندازه گیری ها، نقش انرژی تاریک و ماده ی تاریک در رشد اندازه ی هستی در نظر گرفته شده است. اندازه گیری میزان گسترش کهکشان ها در گذر زمان، از رقابت این دو عامل در افزایش گسترش هستی در طول این مدت خبر می دهد.

فلوریان بویتلر از دانشگاه Portsmouth در این باره می گوید: “در صورتیکه انرژی تاریک در طول این مدت باعث گسترش هستی شده باشد، نقشه ی ما نشان می دهد که نقش بسیار آرامی داشته است؛ این تغییرات در طول ۷ میلیارد سال، ۲۰ درصد بوده است.”

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: engadget


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته ترسیم نقشه ی سه بعدی از ۱.۲ میلیون کهکشان اولین بار در عصر تکنولوژی - تکرا پدیدار شد.

فناوری فضایی و کاربردهای آن در ستاره شناسی و علوم دیگر

شاتل - فناوری فضایی و کاربردهای آن در ستاره شناسی و علوم دیگر

پرواز یکی از آرزوهای دیرینه بشر بوده است؛ اما فرار از گرانش زمین و راهیابی به فضا، کاری نبود که به آسانی صورت گیرد. مدت ها طول کشید تا فناوری لازم برای ساخت وسیله ای که بر گرانش زمین فائق آید، فراهم شد. در این مقاله قصد داریم به طور کلی به زمینه های گوناگون فناوری فضایی از جمله موشک ها، انواع سوخت آن ها، شاتل ها، ماهواره ها و فضاپیماها پرداخته و کاربردهای فناوری فضایی در ستاره شناسی و علوم دیگر را مورد بررسی قرار دهیم. با تکرا همراه باشید.

.

موشک ها و سوخت آن ها

برای پرتاب فضاپیماها و ماهواره ها، به موشک های پرتوان نیاز است. در موتورهای جت مانند موتور هواپیما، اکسیژن مورد نیاز برای سوزاندن سوخت از هوا تامین می شود. اما در سفرهای فضایی، وسیله پرتاب شده به بخش های بالایی جو زمین یا فضای میان سیاره ای وارد می شود. چون در آنجا وجود ندارد، باید سوخت و ماده ای که اکسیژن تولید کند، همگی در موشک تعبیه شوند. این دو ماده در اتاقک احتراق با هم می سوزند و از دهانه خروجی تخلیه می شوند. به این ترتیب موشک به جلو رانده می شود. نخستین موشک ها احتمالا حدود ۷۷۰ سال پیش در چین ساخته شدند. این موشک ها در واقع لوله هایی پر از نوعی باروت ابتدایی بودند که به میله ای دراز بسته می شدند (تصویر پایین). بعدها هنر موشک سازی به خاورمیانه و اروچا رسید. در گذشته، ساده ترین نوع سوخت موتور موشک ها، سوخت جامد بود. حتی امروزه هم در موتورهای جلو برنده شاتل ها از سوخت جامد استفاده می شود.

نخستین موشک ها احتمالا حدود 770 سال پیش در چین ساخته شدند. این موشک ها در واقع لوله هایی پر از نوعی باروت ابتدایی بودند که به میله ای دراز بسته می شدند

نخستین موشک ها احتمالا حدود ۷۷۰ سال پیش در چین ساخته شدند. این موشک ها در واقع لوله هایی پر از نوعی باروت ابتدایی بودند که به میله ای دراز بسته می شدند.

.

مشکل سوخت های جامد این است که گازهای حاصل از سوختن آن ها موجب آلودگی فضا می شود و نسبت به سوخت های مایع کارایی کمتری دارند.

نخستین بار، تسیولکوفسکی، دانشمند روسی ثابت کرد که موشک ها در فضای خلاء نیز کار می کنند. او به آشنایی با طرز کار موشک های چند مرحله ای علاقه مند بود. یعنی موشک های جداگانه ای که پشت سر هم قرار می گیرند و با به کار افتاد موشک بعدی، موشک قبلی جدا و رها می شود تا وزن کل سیستم کاهش یابد.

نخستین بار، تسیولکوفسکی، دانشمند روسی ثابت کرد که موشک ها در فضای خلاء نیز کار می کنند. او به آشنایی با طرز کار موشک های چند مرحله ای علاقه مند بود. یعنی موشک های جداگانه ای که پشت سر هم قرار می گیرند و با به کار افتاد موشک بعدی، موشک قبلی جدا و رها می شود تا وزن کل سیستم کاهش یابد.

تسیولکوفسکی در کنار بدنه موشک هایی که طراحی کرده بود.

.

تسیولکوفسکی در سال ۱۹۰۳ میلادی ساخت دستگاهی را شرح داد که نیروی محرکه آن سوخت مایع بود. او اکسیژن و هیدروژن مایع را برای سوخت موشک ها پیشنهاد کرد. در مدل او، اکسیژن در مخزن هایی جداگانه قرار دارد که در یک اتاق احتراق وارد و با آن ترکیب می شود و نیروی آن موشک را پیش می برد. نتیجه سوختن اکسیژن و هیدروژن، بخار آب است که خارج می شود. موشک های سوخت مایع در آلمان و سپس آمریکا در سال ۱۹۳۰ میلادی توسعه یافتند. در جنگ جهانی دوم، از این موشک ها در موشک های جنگی V2 استفاده شد.

در جنگ جهانی دوم، از این موشک ها در موشک های جنگی V2 استفاده شد.

موشک های جنگی V2

.

جالب است بدانید که چندین سال بعد، پژوهشگران در بالاترین بخش موشک ساترن-۵ هم که آپولو-۱۱ را به همراه چند انسان به سطح ماه رساند، از سوخت مایع هیدروژن-اکسیژن استفاده کردند.

چون اکسیژن و هیدروژن فقط در دمای بسیار کم به صورت مایع قابل نگهداری هستند، در پروازهای طولانی مدت، از سوخت های دیگری استفاده می شود. در موتورهای مانور دهنده کوچک که در شاتل ها و موشک هایی کاربرد دارند که در فضای میان سیاره ای حرکت می کنند، از سوخت های مایعی استفاده می شود که برای ذخیره آن ها به دمای کم نیازی نیست. امروزه، در فضاپیماهایی که برای بررسی سیارات منظومه شمسی فرستاده می شوند، سوخت های اتمی به کار می رود. مزیت این سوخت ها این است که حجم بسیار کوچکی را اشغال می کنند و انرژی لازم را در زمان طولانی فراهم می کنند.

در چند دهه پیش، فناوری پروازهای فضایی پیچیده و خطرناک بود. اما امروزه، کشورهای زیادی توان لازم برای پرتاب ماهواره ها و اجرای طرح های فضایی را دارند. بیشتر پرتاب های فضایی را کشورهای آمریکا، روسیه و آژانس فضایی اروپا انجام می دهند. در آمریکا، موشک ساترن-۵، یکی از پرقدرت ترین پرتاب فضایی بوده که انجام شده است. این پرتاب در سال ۱۹۶۹ میلادی انجام شد و نیروی رانشی آن معادل سه هزار تن بود. البته در شوروی سابق، موشک هایی با نیروی رانشی ۵ تا ۶ هزار تن ساخته شدند که البته موفق نبودند.

.

آشنایی با شاتل ها

در سال ۱۹۸۱ میلادی (حدودا ۳۵ سال پیش) سازمان فضایی آمریکا (ناسا) وسیله فضایی جدیدی را به نام شاتل مورد آزمایش قرار داد.

شاتل ها وسیله سرنشین داری هستند که برای استفاده مکرر طراحی می شوند. هر شاتل شامل یک مدار گرد بالدار، یک مخزن سوخت جدا شونده و دو موشک با سوخت جامد است. همه این مجموعه، حدود ۵۶ متر ارتفاع و ۲۰۰ تن وزن دارد! دو موشک کمکی با سوخت جامد، از موشک های مرحله اول پرتاب به حساب می آیند. این دو موشک در دو طرف شاتل قرار دارند و با تمام شدن سوخت موشک های کمکی، از بدنه جدا می شوند و با چتر فرو می افتند. هر یک از این موشک ها را می توان مجددا تا ۲۰ بار مورد استفاده قرار داد.

موتورهای اصلی با سوخت مایع نیز چند دقیقه پس از پرتاب کار می کنند و پس از اتمام سوخت مایع، مخزن آن ها جدا می شود و از بین می رود. سپس دو موتور مانور در مدار، شاتل را در مداری به دور زمین قرار می دهند. شاتل ها قادرند بارهایی به وزن ۳۰ تن را در مدارهایی کم ارتفاع (کمتر از ۴۸۰ کیلومتر) در مداری به دور زمین قرار دهند. بارهایی از قبیل ماهواره ها، فضاپیماها و تلسکوپ های فضایی در درون محفظه بار شاتل ها قرار می گیرند و به فضا فرستاده می شوند. پس از انجام ماموریت، بخش مدارگرد دوباره به زمین برمی گردد و به آرام در سطح باند فرود می آید. بخش مدارگرد طوری طراحی می شود که در برابر حرارت ناشی از اصطکاک با جو بسیار مقاوم است. در زیر تصاویری از شاتل ها و اجزای تشکیل دهنده آن ها را مشاهده می کنید.

در سال 1981 میلادی (حدودا 35 سال پیش) سازمان فضایی آمریکا (ناسا) وسیله فضایی جدیدی را به نام شاتل مورد آزمایش قرار داد. شاتل ها وسیله سرنشین داری هستند که برای استفاده مکرر طراحی می شوند. هر شاتل شامل یک مدار گرد بالدار، یک مخزن سوخت جدا شونده و دو موشک با سوخت جامد است. همه این مجموعه، حدود 56 متر ارتفاع و 200 تن وزن دارد! دو موشک کمکی با سوخت جامد، از موشک های مرحله اول پرتاب به حساب می آیند. این دو موشک در دو طرف شاتل قرار دارند و با تمام شدن سوخت موشک های کمکی، از بدنه جدا می شوند و با چتر فرو می افتند. هر یک از این موشک ها را می توان مجددا تا 20 بار مورد استفاده قرار داد. شاتل - فناوری فضایی و کاربردهای آن در ستاره شناسی و علوم دیگر

موتورهای اصلی با سوخت مایع نیز چند دقیقه پس از پرتاب کار می کنند و پس از اتمام سوخت مایع، مخزن آن ها جدا می شود و از بین می رود. سپس دو موتور مانور در مدار، شاتل را در مداری به دور زمین قرار می دهند. شاتل ها قادرند بارهایی به وزن 30 تن را در مدارهایی کم ارتفاع (کمتر از 480 کیلومتر) در مداری به دور زمین قرار دهند. بارهایی از قبیل ماهواره ها، فضاپیماها و تلسکوپ های فضایی در درون محفظه بار شاتل ها قرار می گیرند و به فضا فرستاده می شوند. پس از انجام ماموریت، بخش مدارگرد دوباره به زمین برمی گردد و به آرام در سطح باند فرود می آید. بخش مدارگرد طوری طراحی می شود که در برابر حرارت ناشی از اصطکاک با جو بسیار مقاوم است. در زیر تصاویری از شاتل را مشاهده می کنید.

بخش های مختلف یک شاتل

.

ماهواره ها

ماهواره ها، ابزارهایی هستند که برای منظورهای مختلف مانند هواشناسی، مخابرات، فعالیت های نظامی و زمین شناسی طراحی می شوند و در مدارهای مشخصی به دور زمین می چرخند.

ماهواره روسی اسپوتنیک-۱ نخستین ماهواره ای بود که در سال ۱۹۵۷ به فضا فرستاده شد. این ماهواره حدود ۸۰ کیلوگرم وزن داشت. نخستین ماهواره آمریکایی اکسپلورر-۱، یک سال بعد به فضا پرتاب شد.

ماهواره روسی اسپوتنیک-1 نخستین ماهواره ای بود که در سال 1957 به فضا فرستاده شد. این ماهواره حدود 80 کیلوگرم وزن داشت. نخستین ماهواره آمریکایی اکسپلورر-1، یک سال بعد به فضا پرتاب شد.

ماهواره روسی اسپوتنیک-۱ (سمت راست) و ماهواره آمریکایی اکسپلورر-۱ (سمت چپ)

.

ماهواره ها را به کمک موشکی چند مرحله ای در مدار قرار می دهند. یک موشک پرتاب ماهواره ممکن است شامل سه بخش و دماغه ای مخروطی باشد. دماغه مخروطی را روی ماهواره قرار می دهند تا در هنگام حرکت با کمترین مقاومت هوا روبه رو شود.

تا به امروز صدها ماهواره به فضا فرستاده شده است. بسیاری از آن ها هنوز به دور زمین می چرخند؛ اگرچه عمر مفید آن ها پایان یافته است. کشورهای دیگر مانند چین، ژاپن، هند و سازمان فضایی اروپا، ماهواره های ملی خود را به فضا می فرستند. بیشتر ماهواره های پرتاب شده در مدارهای کم ارتفاع، به دور زمین می چرخند. چون برای فرستادن جسمی به این مدارها، به کمترین انرژی پرتاب نیاز است. برای گردش به دور زمین، ماهواره باید دست کم سرعتی برابر ۸ کیلومتر در ثانیه داشته باشد. در این صورت، ماهواره در هر ۹۰ دقیقه یک بار کره زمین را دور می زند. ماهواره هایی که در مدارهای کم ارتفاع به دور زمین می چرخند، با بخش بالایی جو زمین اصطکاک دارند. از این رو انرژی حرکتی آن ها به تدریج کم و کمتر می شود و سرانجام به بخش های پایین تر جو وارد می شوند و بر اثر اصطکاک می سوزند. البته ممکن است بعضی از بخش های سخت و فلزی آن ها به سطح زمین برسد.

مطلوب ترین شکل حرکت ماهواره ها این است که در مداری با دوره گردش ۲۴ ساعت، یعنی برابر با دوره گردش زمین بگردند؛ چون چنین مداری برای فعالیت های هواشناسی و مخابراتی بسیار مناسب است. ماهواره هایی که در چنین مداری می گردند، از مرکز زمین ۴۰ هزار کیلومتر ارتفاع دارند. با روش هایی می توان ارتفاع پرواز ماهواره ها ا نسبت به زمین تغییر داد.

.

فضاپیماها

فضاپیماها یا سفینه های فضایی، ابزارهایی هستند که از کشش گرانشی زمین می گریزند و به فضای میان سیاره ای (یا فضای میان ستاره ای) وارد می شوند. برای فرار از گرانش زمین، فضاپیما باید بیش از ۱۱ کیلومتر در ثانیه سرعت داشته باشد. این ابزارها را می توان در دو گونه سرنشین دار و بی سرنشین رده بندی کرد. در سال ۱۹۶۱ میلادی برای نخستین بار شوروی سابق کپسولی سرنشین دار را که حامل فضانورد معروف به نام یوری گاگارین بود، در مداری به دور زمین قرار داد. یک سال بعد، نخستین فضانورد آمریکایی در مداری به دور زمین قرار گرفت. البته این فضانوردها پس از انجام ماموریت ها، دوباره به زمین بازگردانده شدند. در سال ۱۹۶۸ میلادی برای نخستین بار آپولو-۸ از گرانش زمین گریخت و سه فضانورد را در مداری به دور ماه رساند و پس از ده بار گردش به دور ماه، دوباره به زمین بازگشت. مجموعه فضاپیمای های بعد از آپولو-۸ همگی سرنشین دار بودند که سرانجام آپولو-۱۱ در سال ۱۹۶۹ میلادی/۱۳۴۸ شمسی برای نخستین بار انسان را به سطح ماه رساند. طرح این فضاپیماها تا آپولو-۱۷ ادامه یافت.

پروازهای فضایی سرنشین دار بسیار پرهزینه اند؛ زیرا در این پروازها، وزن فضاپیما و تجهیزات آن برای این که قابل سکونت و کنترل باشد، سنگین تر و پرهزینه تر می شود و برای گریز از گرانش زمین، به نیروی رانشی بیشتری نیاز است. امروزه، فضاپیماهای بی سرنشین بسیار مورد توجه اند و اغلب اکتشافات فضایی را آن ها انجام می دهند. تا به حال ده ها فضاپیمای گوناگون بی سرنشین را عمدتا کشورهای شوروی سابق و آمریکا طراحی کرده اند و به فضا فرستاده اند. که در این جا، مجال بررسی همه آن ها نیست. این فضاپیماها کوچک ترند و تا سال ها و ماه ها می توانند در پرواز باشند و البته خطری هم از جانب آن ها برای انسان وجود ندارد؛ اما چون بدون سرنشین هستند، اگر احتمالا در آن ها مشکلی پیش بیاید، تنها از زمین قابل بررسی است و مشاهده نزدیکی وجود ندارد.

فضاپیماهای بی سرنشین برای بررسی خورشید، سیارات منظومه شمسی، سیارک ها، دنباله دارها و … طراح و به فضا فرستاده می شوند. این فضاپیماها از زمین، با رایانه های پیشرفته قابل کنترل هستند. برای فضاپیماهایی که به فضای میان سیاره ای وارد می شوند، همان قوانین حرکتی سیارات حاکم است. فقط زمانی که فضاپیما از نزدیکی سیاره ای گذر می کند، مدار حرکتش تغییر می یابد. بیشتر فضاپیماها در مسیری حرکت می کنند که از نزدیکی سیاره یا سیارات مشخصی گذر می کنند. این، فرصتی است تا بتوانیم نمای نزدیک و اطلاعات ارزشمندی درباره سیاره به دست آوریم. مدت این مشاهده نزدیک، در حد چند روز یا کمتر است. هنگامی که فضاپیما به نزدیکی سیاره ای می رسد، می توان با استفاده از گرانش سیاره، آن را در مدار جدیدی قرار داد. البته این فرایند با فرمان هایی از زمین قابل کنترل است.

نخستین بار در سال ۱۹۷۴ میلادی فضاپیمای مارینر-۱۰ با استفاده از گرانش سیاره زهره در مدار جدیدی رهسپار سیاره عطارد شد.

فضاپیمای وُیجِر-۲ با استفاده از تاثیر گرانش مجموعه چند سیاره به ترتیب از نزدیکی سیارات مشتری (۱۹۷۹ میلادی)، زحل (۱۹۸۱)، اورانوس (۱۹۸۶) و نپتون (۱۹۸۹) گذر کرد و تصاویر و اطلاعات جالب توجهی درباره آن ها به زمین ارسال کرد. در تصویر زیر مسیر حرکت فضاپیماهای ویجر-۱ را از زمین تا زحل و ویجر-۲ را از زمین تا نپتون مشاهده می کنید.

در تصویر زیر مسیر حرکت فضاپیماهای ویجر-1 را از زمین تا زحل و ویجر-2 را از زمین تا نپتون مشاهده می کنید.

مسیر حرکت فضاپیماهای ویجر-۱ از زمین تا زحل و ویجر-۲ از زمین تا نپتون

.

اگر قرار باشد فضاپیمایی به دور سیاره ای بگردد، در نزدیکی سیاره مورد نظر موتورهای فضاپیما روشن و از سرعت آن کاسته می شود. در این صورت، فضاپیما در مداری بیضی شکل به دور سیاره می گردد. در سال ۱۹۷۱ میلادی فضاپیمای مارینر-۹ نخستین فضاپیمایی بود که در مداری به دور سیاره مریخ قرار گرفت. گونه دیگری از فضاپیماها طوری طراحی می شوند که به درون جو سیارات وارد شوند و یا بر سطح آن ها فرود آیند. در سال ۱۹۷۰ میلادی برای نخستین بار، فضاپیما شوروی سابق وارد جو ضخیم سیاره زهره شد. پس از آن، فضاپیمای دیگر در سال ۱۹۷۵ میلادی بر سطح زهره نشست. در سال ۱۹۷۱ میلادی فضاپیمای شوروی و در سال ۱۹۷۶ میلادی فضاپیمای وایکینگ آمریکا بر سطح مریخ فرود آمدند. در سال ۱۹۹۷ میلادی/۱۳۷۶ شمسی فضاپیمای رهیاب (Pathfinder) بر سطح مریخ فرود آمد و از ویژگی های سطحی مریخ، اطلاعات ارزشمند و گسترده تری در مقایسه با فضاپیمای وایکینگ به زمین ارسال کرد. در مقایسه بین سیارات گازی منظومه شمسی، مشتری دقیق تر از بقیه کاوش شده است.

در سال ۱۹۹۵ میلادی/۱۳۷۴ شمسی فضاپیمای گالیله پس از سفری شش ساله به مشتری رسید. از این فضاپیما، آزمایشگری جدا شد و به درون جو مشتری رفت و اطلاعات ارزشمندی از شرایط، ترکیب شیمیایی و جو آن ارسال کرد. خود فضاپیما نیز تا چندین سال به دور مشتری چرخید و تصویرهای جالب توجهی از مشتری و قمرهایش ارسال کرد.

در سال 1995 میلادی/1374 شمسی فضاپیمای گالیله پس از سفری شش ساله به مشتری رسید. از این فضاپیما، آزمایشگری جدا شد و به درون جو مشتری رفت و اطلاعات ارزشمندی از شرایط، ترکیب شیمیایی و جو آن ارسال کرد. خود فضاپیما نیز تا چندین سال به دور مشتری چرخید و تصویرهای جالب توجهی از مشتری و قمرهایش ارسال کرد.

فضاپیمای گالیله و سیاره مشتری – در سال ۱۹۹۵ میلادی/۱۳۷۴ شمسی فضاپیمای گالیله پس از سفری شش ساله به مشتری رسید.

.

اهمیت پژوهش های فضایی در علوم دیگر

پژوهش های فضایی به دلایل سیاسی، اقتصادی و صنعتی برای ملت ها ارزشمندند. امروزه کارکرد شبکه های ارتباطات جهانی بدون وجود ماهواره ها غیر ممکن است. حتی بسیاری از بخش های زندگی روزمره با پژوهش های فضایی مرتبط است. اما اهمیت پژوهش های فضایی در مرحله نخست، در ارزش علمی آن ها نهفته است. در آغاز، پژوهش های فضایی به خاطر کاوش دقیق تر عالم شروع شدند و توسعه یافتند. اخترشناسان از متخصصان علوم فضایی درخواست کردند که موشک ها، ماهواره ها و فضاپیماهایی بسازند تا سیارات منظومه شمسی را از نزدیک بررسی کنند. از سوی دیگر، پژوهش در برخی از زمینه های نجوم و فیزیک بدون بهره گیری از ماهواره ها و فضاپیماها غیر ممکن بود. برای مثال، اخترشناسی در طول موج های کوتاه مانند پرتو-ایکس و برسی زمین شناسی سیارات و …

پس از آغاز عصر فضا، تکنولوژی فضایی بسیاری از دیگر زمینه های علوم را نیز تحت تاثیر قرار داد. با حرکت ماهواره ها در مدار، شکل دقیق کره زمین به دست آمد و وضعیت گرانش (جاذبه) سیاره ما دقیق تر بررسی شد. هواشناسی و فیزیک جو نیز یکی از علومی بود که فناوری فضایی تاثیر به سزایی در تحول آن داشت. با عکس برداری های فضایی از زمین، مشخص شد که ساختار ابرها و جبهه های هوا در کل کره زمین به هم مرتبط است. با دانستن اطلاعات ماهواره ای بود که امکان پیش بینی وضعیت هوا با دقت زیاد امکان پذیر شد. عکس های ماهواره ای کمک کردند تا تغییرات پوشش گیاهان و تخریب جنگل ها دقیق تر بررسی شوند. در زمین شناسی با بررسی های ماهواره ای، معادن جدیدی کشف شدند. فناوری فضایی موجب پیدایش شاخه های علمی جدیدی در زمینه زیست شناسی و پزشکی شده است. دانشمندان با به کارگیری ایستگاه های فضایی مانند “میر”، شرایط زیست جانوران و انسان ها را در شرایط بی وزنی بررسی می کنند.

اینها فقط نکاتی کلی درباره برخی از تحولات علمی در این زمینه بود. بی تردید، گستره تاثیر فناوری فضایی بسیار بیشتر است و حتی برخی از این پژوهش ها بسیار رویایی به نظر می رسند. همان طور که زمانی پا گذاشتن انسان بر کره ماه چنین می نمود.

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: کتاب شناخت مبانی نجوم


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته فناوری فضایی و کاربردهای آن در ستاره شناسی و علوم دیگر اولین بار در عصر تکنولوژی - تکرا پدیدار شد.

بلایای کیهانی به نابودی زمین منجر می شوند؛ آیا زمین به زودی نابود خواهد شد؟

نابودی زمین از راه های مختلفی محقق خواهد شد و شتید هیچ راهی برای جلوگیری از آنها وجود نداشته باشد.

نابودی زمین از راه های مختلفی محقق خواهد شد و شاید هیچ راهی برای جلوگیری از آنها وجود نداشته باشد.

حیات روی زمین تنها به دلیل تعلیق سیاره روی یک تعادل ظریف و حقیقتا غیر محتمل به وجود آمده است. اتمسفر ما، نزدیکی به خورشید و بسیاری از رویداد های زیبای کیهانی، نه تنها حیات روی زمین را تضمین می کنند، بلکه باعث رشد آنها نیز می شوند. و حالا ما آدم ها در حالیکه پشت میزمان نشسته ایم، یا در حال نوشیدن قهوه و قدم زدن در خیابان هستیم، اصلا به وجود و هستی مان که تنها از طریق معجزه امکان پذیر است، فکر نمی کنیم.

با تمام این اوصاف، تمام چیزهای خوب روزی به پایان می رسند. روزی فرا می رسد که زمین دیگر مسکونی نخواهد بود و به چیزی که ما امروزه به خاطر داریم، شباهتی نخواهد داشت. حیات روی زمین احتمالا تا میلیارد ها سال بعد نیز ادامه خواهد داشت، اما بسته به فراز و نشیب های فیزیک ستاره شناسی، احتمال وقوع بسیار زودرس آن نیز وجود خواهد داشت.

در ادامه با راه هایی آشنا می شوید که احتمالا به نابودی زمین منجر خواهند شد؛ با تکرا همراه شوید.

.

۱. این احتمال وجود دارد که هسته ی مذاب زمین، سرد شود.

1. این احتمال وجود دارد که هسته ی مذاب زمین، سرد شود..

اطراف زمین را سپر های مغناطیسی محافظتی احاطه کرده اند؛ این لایه با نام مگنتوسفر شناخته می شود.

اطراف زمین را سپر های مغناطیسی محافظتی احاطه کرده اند؛ این لایه با نام مگنتوسفر شناخته می شود..

این میدان به دلیل چرخش زمین به وجود می آید؛ لایه ی ضخیمی از آهن مایع و نیکل در هسته ی بیرونی که در اطراف توپ جامدی از فلز (هسته ی داخلی) قرار دارد، یک دینامو الکتریکی غول آسا را به وجود می آورد.

این میدان به دلیل چرخش زمین به وجود می آید؛ لایه ی ضخیمی از آهن مایع و نیکل در هسته ی بیرونی که در اطراف توپ جامدی از فلز (هسته ی داخلی) قرار دارد، یک دینامو الکتریکی غول آسا را به وجود می آورد..

مگنتوسفر، ذرات پر انرژی که از خورشید خارج می شود را شکسته و قبل از برخورد با زمین، اندازه و حالت آنها را تغییر می دهد.

مگنتوسفر، ذرات پر انرژی که از خورشید خارج می شود را شکسته و قبل از برخورد با زمین، اندازه و حالت آنها را تغییر می دهد..

اگر هسته خنک شود، ما مگنتوسفر را از دست می دهیم؛ این بدان معناست که در برابر بادهای خورشیدی که به آرامی اتمسفر زمین را در فضا منفجر می کنند، محافظت نمی شویم.

اگر هسته خنک شود، ما مگنتوسفر را از دست می دهیم؛ این بدان معناست که در برابر بادهای خورشیدی که به آرامی اتمسفر زمین را در فضا منفجر می کنند، محافظت نمی شویم..

مریخ سیاره ای است که روزگاری از آب غنی بود؛ این سیاره میلیارد ها سال قبل به همین سرنوشت دچار شد و آن را به سرزمین بی حاصلی که ما امروز می شناسیم، تبدیل کرد.

مریخ سیاره ای است که روزگاری از آب غنی بود؛ این سیاره میلیارد ها سال قبل به همین سرنوشت دچار شد و آن را به سرزمین بی حاصلی که ما امروز می شناسیم، تبدیل کرد..

۲. این احتمال وجود دارد که روند مرگ خورشید آغاز شده و بزرگ تر شود.

2. این احتمال وجود دارد که روند مرگ خورشید آغاز شده و بزرگ تر شود..

موقعیت قرار گرفتن خورشید و زمین به هم وابسته است؛ شاید بتوان گفت که مهم ترین دلیل برای ادامه ی وجود شکننده ی ما باشد.

موقعیت قرار گرفتن خورشید و زمین به هم وابسته است؛ شاید بتوان گفت که مهم ترین دلیل برای ادامه ی وجود شکننده ی ما باشد..

اما خورشید هنوز هم یک ستاره است و ستاره ها روزی از بین خواهند رفت.

اما خورشید هنوز هم یک ستاره است و ستاره ها روزی از بین خواهند رفت..

در حال حاضر، نیمی از عمر ستاره ی خورشید گذشته و به طور مداوم از طریق گداختن، هیدروژن را به هلیوم تبدیل می کند.

در حال حاضر، نیمی از عمر ستاره ی خورشید گذشته و به طور مداوم از طریق گداختن، هیدروژن را به هلیوم تبدیل می کند..

اما این روند همیشه ادامه نخواهد داشت. میلیاردها سال بعد، هیدروژن مورد نیاز خورشید کاهش یافته و خورشید، ترکیب کردن هلیوم را آغاز می کند.

اما این روند همیشه ادامه نخواهد داشت. میلیاردها سال بعد، هیدروژن مورد نیاز خورشید کاهش یافته و خورشید، ترکیب کردن هلیوم را آغاز می کند..

این واکنش جدید، پر انرژی تر است و لایه های خورشید را به سمت بیرون می راند و در نهایت این احتمال وجود دارد که زمین را به سمت خود بکشد.

این واکنش جدید، پر انرژی تر است و لایه های خورشید را به سمت بیرون می راند و در نهایت این احتمال وجود دارد که زمین را به سمت خود بکشد..

در آن صورت، آدم ها سوخته و سپس تبخیر می شوند.

در آن صورت، آدم ها سوخته و سپس تبخیر می شوند..

گسترش خورشید، کره ی زمین را از مدار خارج می کند. زمین به یک سیاره ی یخ زده و بی حاصل تبدیل می شود که هیچ ستاره ای نداشته و در فضا سرگردان است.

گسترش خورشید، کره ی زمین را از مدار خارج می کند. زمین به یک سیاره ی یخ زده و بی حاصل تبدیل می شود که هیچ ستاره ای نداشته و در فضا سرگردان است..

۳. این احتمال وجود دارد که نابودی زمین از طریق برخورد با سیاره های سرکش عملی شود.

3. این احتمال وجود دارد که نابودی زمین از طریق برخورد با سیاره های سرکش عملی شود..

در اینجا که صحبت از سیاره های سرگردان به میان آمد باید بگوییم که فضا اصلا مهربان نیست. سیاره ها اغلب در زمان شکل گیری، از منظومه ی شمسی خود به بیرون پرتاب می شوند.

در اینجا که صحبت از سیاره های سرگردان به میان آمد باید بگوییم که فضا اصلا مهربان نیست. سیاره ها اغلب در زمان شکل گیری، از منظومه ی شمسی خود به بیرون پرتاب می شوند..

بنا بر شبیه سازی های اخیر، تعداد سیاره های سرگردان در کهکشان راه شیری بیشتر از ستاره هاست؛ به بیان دیگر، به ازای هر ستاره، ۱۰۰ هزار سیاره ی سرگردان وجود دارد.

بنا بر شبیه سازی های اخیر، تعداد سیاره های سرگردان در کهکشان راه شیری بیشتر از ستاره هاست؛ به بیان دیگر، به ازای هر ستاره، 100 هزار سیاره ی سرگردان وجود دارد..

این احتمال وجود دارد که یکی از آن سیاره ها به سمت منظومه ی شمسی ما سر خورده و کره ی زمین را به یک کره ی غیر قابل سکونت تبدیل کند و یا اینکه، ما را از منظومه ی شمسی خارج کند.

این احتمال وجود دارد که یکی از آن سیاره ها به سمت منظومه ی شمسی ما سر خورده و کره ی زمین را به یک کره ی غیر قابل سکونت تبدیل کند و یا اینکه، ما را از منظومه ی شمسی خارج کند..

این احتمال نیز وجود دارد که یکی از آنها با کره ی زمین برخورد کرده و به طور کل آن را نابود کند.

این احتمال نیز وجود دارد که یکی از آنها با کره ی زمین برخورد کرده و به طور کل آن را نابود کند..

این اتفاق اصلا غیر منتظره یا غیر ممکن نیست. نزدیک به ۴.۵ میلیارد سال قبل، یک سیاره ی کوچک در منظومه ی شمسی به سیاره ی دیگری که از آن بزرگتر بود، برخورد کرد و کره ی زمین و قمر آن را به وجود آورد.

این اتفاق اصلا غیر منتظره یا غیر ممکن نیست. نزدیک به 4.5 میلیارد سال قبل، یک سیاره ی کوچک در منظومه ی شمسی به سیاره ی دیگری که از آن بزرگتر بود، برخورد کرد و کره ی زمین و قمر آن را به وجود آورد..

۴. یکی از راه های نابودی زمین، بمباران آن توسط سیارک هاست. هالیوود عاشق فیلم هایی است که در آن نابودی زمین توسط سیارک ها محقق می شود.

4. یکی از راه های نابودی زمین، بمباران آن توسط سیارک هاست..

سنگ های کیهانی می توانند بسیار مخرب باشند؛ احتمالا بزرگترین آنها، دایناسورها را از روی زمین محو کرد. با اینحال برای نابودی تمام یک سیاره، تعداد سیارک ها باید بسیار زیاد باشد.

سنگ های کیهانی می توانند بسیار مخرب باشند؛ احتمالا بزرگترین آنها، دایناسورها را از روی زمین محو کرد. با اینحال برای نابودی تمام یک سیاره، تعداد سیارک ها باید بسیار زیاد باشد..

با تمام این اوصاف، احتمال وقوع آن وجود دارد؛ زمین قبلا نیز تحت بمباران سیارک ها قرار گرفته است.

با تمام این اوصاف، احتمال وقوع آن وجود دارد؛ زمین قبلا نیز تحت بمباران سیارک ها قرار گرفته است..

اثرات آن بمباران شهاب سنگی به اندازه ای بود که اقیانوس ها به مدت یک سال، می جوشیدند!

اثرات آن بمباران شهاب سنگی به اندازه ای بود که اقیانوس ها به مدت یک سال، می جوشیدند!.

تمام حیات موجود در زمین، تک واحدی بود و تنها میکروب هایی با تحمل حرارت بالا از این واقعه جان سالم به در بردند. تقریبا می توان گفت که شکل زندگی بزرگتر امروزی، دوام نمی آورد. اگر چنین اتفاقی دوباره تکرار شود، دمای اتمسفر زمین به بیش از ۹۰۰ درجه ی فارنهایت (۴۸۲ درجه ی سانتیگراد) می رسد.

تمام حیات موجود در زمین، تک واحدی بود و تنها میکروب هایی با تحمل حرارت بالا از این واقعه جان سالم به در بردند. تقریبا می توان گفت که شکل زندگی بزرگتر امروزی، دوام نمی آورد. اگر چنین اتفاقی دوباره تکرار شود، دمای اتمسفر زمین به بیش از 900 درجه ی فارنهایت (482 درجه ی سانتیگراد) می رسد..

۵. این احتمال وجود دارد که زمین به یک سیاهچاله ی سرگردان نزدیک شود.

5. این احتمال وجود دارد که زمین به یک سیاهچاله ی سرگردان نزدیک شود..

سیاهچاله ها، دومین موضوع مورد علاقه ی هالیوود برای نابودی زمین هستند و دلیل آن کاملا واضح است.

سیاهچاله ها، دومین موضوع مورد علاقه ی هالیوود برای نابودی زمین هستند و دلیل آن کاملا واضح است..

آنها به همان اندازه ای که مرموزند، وحشتناک نیز هستند؛ حتی نام آنها شوم است.

آنها به همان اندازه ای که مرموزند، وحشتناک نیز هستند؛ حتی نام آنها شوم است..

دانشمندان اطلاعات زیادی درباره ی سیاهچاله ها در اختیار ندارند، اما می دانیم که آنها بسیار متراکم هستند و حتی نور هم نمی تواند از قدرت مکش آنها در امان بماند.

دانشمندان اطلاعات زیادی درباره ی سیاهچاله ها در اختیار ندارند، اما می دانیم که آنها بسیار متراکم هستند و حتی نور هم نمی تواند از قدرت مکش آنها در امان بماند..

دانشمندان معتقدند که سیاهچاله های سرگردان نیز در فضا وجود دارند. حضور آنها در نزدیکی منظومه ی شمسی اصلا غیر ممکن نیست.

دانشمندان معتقدند که سیاهچاله های سرگردان نیز در فضا وجود دارند. حضور آنها در نزدیکی منظومه ی شمسی اصلا غیر ممکن نیست..

اگر حتی نور هم نتواند از سیاهچاله دور بماند، پس زمین قطعا جان سالم به در نخواهد برد. در صورتیکه به دام یک سیاهچاله ی عظیم بیفتیم، احتمال بازگشت وجود ندارد و یک ساهچاله ی کوچک می تواند سیاره را به یک اسپاگتی تبدیل کند.

اگر حتی نور هم نتواند از سیاهچاله دور بماند، پس زمین قطعا جان سالم به در نخواهد برد. در صورتیکه به دام یک سیاهچاله ی عظیم بیفتیم، احتمال بازگشت وجود ندارد و یک ساهچاله ی کوچک می تواند سیاره را به یک اسپاگتی تبدیل کند..

این احتمال وجود دارد که در ورای افق واقعه، اتم ها کشیده شوند تا اینکه اجزای آنها به طور کل از یکدیگر جدا شود.

این احتمال وجود دارد که در ورای افق واقعه، اتم ها کشیده شوند تا اینکه اجزای آنها به طور کل از یکدیگر جدا شود..

نظریه ی دانشمندان در این باره دو احتمال را بررسی می کند؛ این احتمال وجود دارد که ما به سمت پایان جهان کشیده شویم و یا اینکه وارد هستی جدیدی شویم.

نظریه ی دانشمندان در این باره دو احتمال را بررسی می کند؛ این احتمال وجود دارد که ما به سمت پایان جهان کشیده شویم و یا اینکه وارد هستی جدیدی شویم..

حتی اگر سیاهچاله ی سرگردان موفق به کشیدن کره ی زمین نشود، فاصله ی نزدیک آن می تواند زلزله ایجاد کند، سیاره را به سمت خورشید بکشد و یا اینکه ما را از منظومه ی شمسی خارج کند.

حتی اگر سیاهچاله ی سرگردان موفق به کشیدن کره ی زمین نشود، فاصله ی نزدیک آن می تواند زلزله ایجاد کند، سیاره را به سمت خورشید بکشد و یا اینکه ما را از منظومه ی شمسی خارج کند..

۶. شاید زمین در انفجار یک پرتو گاما محو شود.

6. شاید زمین در انفجار یک پرتو گاما محو شود..

انفجار پرتو گاما یا GRB یکی از قدرتمند ترین پدیده های کیهان به شمار می رود.

انفجار پرتو گاما یا GRB یکی از قدرتمند ترین پدیده های کیهان به شمار می رود..

بیشتر آنها در نتیجه ی افول ستاره های عظیم به وجود می آیند. یک انفجار کوچک از آنها می تواند قدرتی چند برابر بیشتر از انرژی که خورشید در تمام طول عمر خود تولید کرده را، به وجود آورد.

بیشتر آنها در نتیجه ی افول ستاره های عظیم به وجود می آیند. یک انفجار کوچک از آنها می تواند قدرتی چند برابر بیشتر از انرژی که خورشید در تمام طول عمر خود تولید کرده را، به وجود آورد..

این انرژی، قدرت ریشه کن کردن لایه ی اوزن و ایجاد موجی از نورهای فرابنفش را دارد، همچنین می تواند به روند خنک شدن زمین سرعت ببخشد.

این انرژی، قدرت ریشه کن کردن لایه ی اوزن و ایجاد موجی از نورهای فرابنفش را دارد، همچنین می تواند به روند خنک شدن زمین سرعت ببخشد..

شایان ذکر است، این احتمال وجود دارد که یک انفجار پرتو گاما، منجر به اولین انقراض در ۴۴۰ میلیون سال قبل شده باشد.

شایان ذکر است، این احتمال وجود دارد که یک انفجار پرتو گاما، منجر به اولین انقراض در 440 میلیون سال قبل شده باشد..

خوشبختانه، دیوید تامسون، مدیر پروژه در تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی به نشنال جئوگرافیک گفته است که انفجار پرتو گاما را نمی توان به عنوان یک نگرانی بزرگ در نظر گرفت. او احتمال وقوع این حادثه را با احتمال پیدا کردن یک خرس قطبی در کمد اتاقش یکی می داند.

خوشبختانه، دیوید تامسون، مدیر پروژه در تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی به نشنال جئوگرافیک گفته است که انفجار پرتو گاما را نمی توان به عنوان یک نگرانی بزرگ در نظر گرفت. او احتمال وقوع این حادثه را با احتمال پیدا کردن یک خرس قطبی در کمد اتاقش یکی می داند..

۷. هستی می تواند در “ریپ بزرگ”، تکه تکه شود.

7. هستی می تواند در "ریپ بزرگ"، تکه تکه شود..

این مساله در واقع می تواند کل کیهان را از بین ببرد.

این مساله در واقع می تواند کل کیهان را از بین ببرد..

یک نیروی اسرار آمیز به نام انرژی تاریک در حال جدا کردن کیهان از یکدیگر است و سرعت آن به مرور افزایش می یابد.

یک نیروی اسرار آمیز به نام انرژی تاریک در حال جدا کردن کیهان از یکدیگر است و سرعت آن به مرور افزایش می یابد..

اگر افزایش سرعت این روند همچنان ادامه داشته باشد، هیچ اتمی تا ۲۲ میلیون سال بعد نمی تواند پایدار بماند و تمام مواد موجود در کیهان به پرتو های تابشی تبدیل می شوند.

اگر افزایش سرعت این روند همچنان ادامه داشته باشد، هیچ اتمی تا 22 میلیون سال بعد نمی تواند پایدار بماند و تمام مواد موجود در کیهان به پرتو های تابشی تبدیل می شوند..

اما با در نظر داشتن اینکه “ریپ بزرگ” یک پدیده ی مهمل باشد، چه کسی می داند که بعد از یک فاجعه ی جهانی، بشر زنده خواهد ماند یا خیر؟

اما با در نظر داشتن اینکه "ریپ بزرگ" یک پدیده ی مهمل باشد، چه کسی می داند که بعد از یک فاجعه ی جهانی، بشر زنده خواهد ماند یا خیر؟.

این احتمال وجود دارد که میکروب ها زنده بمانند تا حیات را از نو بسازند.

این احتمال وجود دارد که میکروب ها زنده بمانند تا حیات را از نو بسازند..

اما اگر همه چیز نابود شود، می توان امیدوار بود که حیات هوشمند دیگری نیز وجود داشته باشد.

اما اگر همه چیز نابود شود، می توان امیدوار بود که حیات هوشمند دیگری نیز وجود داشته باشد.

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: techinsider


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته بلایای کیهانی به نابودی زمین منجر می شوند؛ آیا زمین به زودی نابود خواهد شد؟ اولین بار در عصر تکنولوژی - تکرا پدیدار شد.

کشف سیاره ی کوتوله جدید توسط تلسکوپ هاوایی

دانشمندان با استفاده از تصاویر تلسکوپ هاوایی توانستند، یک سیاره ی کوتوله جدید را در اطراف نپتون مکان یابی کنند.

دانشمندان با استفاده از تصاویر تلسکوپ هاوایی توانستند، یک سیاره ی کوتوله جدید را در اطراف نپتون مکان یابی کنند.

حلقه ای از یک جهان کوچک و یخی، دقیقا کمی فراتر از نپتون قرار گرفته که می تواند اطلاعاتی را درباره ی پیدایش منظومه ی شمسی در اختیار دانشمندان قرار دهد؛ آنها با استفاده از تلسکوپ کانادایی/ فرانسوی هاوایی که در موناکی جزایر هاوایی واقع شده، توانستند یک سیاره ی کوتوله جدید را در ناحیه ای نزدیک به محل قرار گیری پلوتو و اریس، کشف کنند.

این سیاره ی کوتوله جدید با نام RR245 نامیده می شود و در این مورد خاص، اندازه ی آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بسیاری از جهان هایی که در دور دست ترین نقاط خارج از منظومه ی شمسی قرار دارند، بسیار کوچک و شاید بی اهمیت هستند. اما اساسا، اگر موضوع راجع به سیاره های کوتوله ای باشد که در ورای نپتون قرار دارند، بزرگ تر بودن و درخشان تر بودن آنها، با اهمیت تر می شود.

میشل بنیستر، فوق دکترا در تیم بررسی ناحیه ی خارج از منظومه ی شمسی (گروهی که موفق به کشف سیاره ی کوتوله جدید شده است)، در این باره توضیح داد: “جهان یخی که فراتر از نپتون قرار گرفته نشان می دهد که چگونه سیارات بزرگ شکل گرفته و در نهایت از خورشید دور شده اند. آنها به ما اجازه می دهند که قطعات پازل شکل گیری منظومه ی شمسی را به هم وصل کنیم. اما متاسفانه، بسیاری از جهان های یخی، کوچک و بی اثرند. کشف گونه ای که به اندازه ی کافی بزرگ و درخشان باشد، به شکلی که ارزش ادامه ی مطالعات را داشته باشد، بسیار هیجان انگیز خواهد بود.”

مدار چرخش سیاره ی کوتوله جدید به شکل قابل توجهی بزرگ است. فاصله ی این سیاره با خورشید، تقریبا دو برابر فاصله ی نپتون با خورشید است؛ این فاصله، ۱۲۰ برابر دورتر از مدار چرخش سیاره ی زمین است. سیاره ی کوتوله RR245 نسبت به سایر اجرامی که در ورای نپتون قرار دارند، واضح تر است اما هنوز از اندازه ی دقیق آن اطلاعاتی در دست نیست. به گفته ی دانشمندان، سیاره ی کوتوله جدید احتمالا بزرگ و بی اثر و یا کوچک و درخشان خواهد بود.

مسیر دقیق آن به دور خورشید، هنوز در آسمان دیده می شود؛ تقریبا ۷۰۰ سال زمان لازم است تا سیاره ی RR245 چرخش خود را کامل کند و ما تنها یک سال را صرف نظارت آن کرده ایم. دانشمندان در سال های آینده نگاه دقیق تری به این سیاره ی کوتوله جدید خواهند داشت و حرکات آن را نقشه برداری خواهند کرد؛ احتمالا تا آن زمان می توانند نام مناسبی برای آن انتخاب کنند.

مسیر دقیق آن به دور خورشید، هنوز در آسمان دیده می شود؛ تقریبا 700 سال زمان لازم است تا سیاره ی RR245 چرخش خود را کامل کند و ما تنها یک سال را صرف نظارت آن کرده ایم.

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: engadget


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته کشف سیاره ی کوتوله جدید توسط تلسکوپ هاوایی اولین بار در عصر تکنولوژی - تکرا پدیدار شد.

آیا انفجار بزرگ (Big Bang) مبدا پیدایش هستی نیست؟

دانشمندان یک مدل ریاضی را توسعه داده اند که بیان می کند انفجار بزرگ (Big Bang) مبدا پیدایش هستی و کائنات نبوده و بلکه صرفا نتیجه سقوط و افول جهان پیشین در درون خودش است.

دانشمندان یک مدل ریاضی را توسعه داده اند که بیان می کند انفجار بزرگ (Big Bang) مبدا پیدایش هستی و کائنات نبوده و بلکه صرفا نتیجه سقوط و افول جهان پیشین در درون خودش است.

.

اینکه مبدا پیدایش هستی و کائنات چه بوده است از جمله سوال هایی است که ممکن است همواره از خود و دیگران بپرسید و احتمالا انفجار بزرگ جوابی است که اکثرا آن را پذیرفته ایم و آن را سر منشا پیدایش هستی می دانیم.

اما چه می شود اگر بفهمیم که آن نقطه با چگالیِ بی نهایت و آن انفجار مهیب مبدا پیدایش آفرینش نبوده و صرفا جزئی از یک چرخه همیشگی و در حال انجام است؟ این دقیقا همان نظریه جهش بزرگ (Big Bounce) است که بیان می کند کائنات همواره در دوره های چرخشیِ انبساط و انقباض قرار دارد. این بدان معنی است که بیگ بنگ یا همان انفجار بزرگ صرفا نتیجه سقوط و افول جهان پیشین در درون خودش است. یک مطالعه جدید در این خصوص، چگونگی امکان پذیر بودن این نظریه را بیان می کنند.

ایده اولیه نظریه جهش بزرگ (Big Bounce) به حوالی سال ۱۹۲۲ باز می گردد اما توضیح چگونگی گذار جهان هستی بین حالات انبساط و انقباض همواره به عنوان چالشی در بین بشریت مطرح بوده است. چه چیزی جهان را از انقباض به یک نقطه و نابودی کامل بازمی دارد؟ براساس پژوهش های انجام شده توسط محققین کالج سلطنتی انگلستان و موسسه پریمتر در کانادا، علت آن ممکن است به دلیل همان مکانیک کوانتومی که از زوال و نابودی اتم ها و تبدیل آن ها به “هیچ” جلوگیری می کند باشد.

در جهان هستی ما یک عدم تقارنی بین قوانین دنیای زیر اتمی و قوانین حاکم بر ماده ها و اجسام بزرگ وجود دارد. در حال حاضر فیزیک بزرگ مقیاس و مکانیک کوانتومی در کنار هم وجود دارند اما این بدان معنی نیست که همواره چنین بوده است: اگر به عقب بازگردیم، یعنی زمانی که جهان ما جوان بوده و همه چیز در آن کوچک بود، مکانیک کوانتومی احتمالا تنها مجموعه قوانین حاکم در آن بوده اند؛ این ایده است که امروزه به عنوان تقارن همدیس (conformal symmetry) شناخته می شود. بنابراین همان فرایند یکسانی که باعث عدم از دست دادن انرژی الکترون ها شده تا آن ها بتوانند به دور مدار هسته چرخیده و منجر به نابودی اتم نشوند، ممکن است از سقوط و افول هستی به نابودی مطلق جلوگیری کند.

دکتر Gielen (سمت چپ) و دکتر Turok (سمت راست) در حال بحث بر روی مدل نظریه جهش بزرگ (Big Bounce)

دکتر Gielen (سمت چپ) و دکتر Turok (سمت راست) در حال بحث بر روی مدل نظریه جهش بزرگ (Big Bounce)

.

دکتر Steffen Gielen از کالج سلطنتی لندن می گوید: “مکانیک کوانتومی هنگامی که همه چیز در حال نابودی و تجزیه است، از ما محافظت می کند. این شاخه بنیادین از فیزیک نظری، الکترون ها را از سقوط و نابودی اتم ها حفظ می کند و بنابراین احتمالا می تواند جهان اولیه را از چنین آغاز و پایان خشونت آمیزی به عنوان انفجار بزرگ (مِه بانگ، Big Bang) و فروپاشی بزرگ (مِه رُمب، Big Crunch) حفظ نماید.”

با در نظر داشتن این ایده، پژوهشگران براساس تقارن همدیس (conformal symmetry) و دیگر تئوری های جهان اولیه از قبیل تابش تشعشات روی ماده معمولی، یک مدل ریاضی برای اینکه چگونه جهان می تواند دچار تحول شود بنا کردند. و در نتیجه، همه چیز با هم جور در می آید.

دکتر Neil Turok از موسسه پریمتر کانادا می گوید: “خارق العاده ترین شگفتی در کار ما این است که ما توانستیم با کمترین و معقولانه ترین فرضیات درباره ماده فعلی موجود در جهان هستی، ابتدایی ترین لحظات آن انفجار داغ و مهیب را به صورت مکانیک کوانتومی توصیف کنیم. تحت این فرضیات، انفجار بزرگ (Big Bang) یک “جهش” (Bounce) بوده که انقباض جهان را به انبساط بازگردانده است.

دکتر Gielen در خصوص این مدل پیشنهادی افزود: “قابلیت مدل ما در ارائه یک راه کار ممکن برای مشکل انفجار بزرگ، مسیر را برای توضیحات و تعاریفی جدید در نحوه شکل گیری جهان هستی هموار می کند.”

مطالعات آتی و بیشتر درباره چیزهایی خواهد بود که این مدل را مختل کرده (مثل کهکشان ها) و همچنین به چگونگی گنجاندن آن ها در این مدل می پردازد. این پژوهش در ژورنال Physical Review Letters منتشر شده است.

نظر شما در رابطه با این نظریه و مدل ریاضی ارائه شده برای آن چیست؟ آیا شما نیز این گونه فکر می کنید که انفجار بزرگ مبدا پیدایش هستی نبوده و بلکه صرفا نتیجه سقوط و افول جهان پیشین در درون خودش است؟

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: gizmag


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته آیا انفجار بزرگ (Big Bang) مبدا پیدایش هستی نیست؟ اولین بار در عصر تکنولوژی - تکرا پدیدار شد.

اهمیت وجود آب در مریخ کاهش یافته است

فضانوردان نمی توانند از وجود آب در مریخ بهره مند شوند.

فضانوردان نمی توانند از وجود آب در مریخ بهره مند شوند.

مدارگرد شناسایی مریخ ناسا در سال ۲۰۱۱ توانست خطوط تیره ای را که در دره و پایه تپه های این سیاره ی سرخ جریان داشت، شناسایی کند؛ این جریان خطوط تیره در واقع وجود آب در مریخ را ثابت می کرد. این خبر برای دانشمندان بسیار خوشایند بود چرا که دیگر لازم نبود فضانوردان آب زیادی را با خود به فضا حمل کنند. اما در حال حاضر، مطالعات جدید نشان می دهند که آب های موجود در مریخ قابل نوشیدن نیستند؛ و بد تر اینکه، شاید اصلا وجود نداشته باشند!

تیمی از دانشمندان دانشگاه آریزونا با دقت بیشتری به این خطوط تیره که با نام RSL شناخته می شوند، نگاه کردند تا بتوانند سرمنشا آن را بیابند.

برخی از دانشمندان معتقدند که آنها در نتیجه ی ذوب یخ ها به وجود آمده اند اما مطالعات جدید این فرضیه را رد می کند. بیشتر RSL ها در نزدیکی خطوط استوایی کشف شده اند و آبهایی که احتمالا در آن منطقه وجود داشته اند، پیش تر از این باید آب شده باشند. اگر آبهایی که باعث به وجود آمدن RSL ها شده اند، از زیر زمین آمده باشند، در این صورت حتما در عمق بسیاری زیادی وجود دارند. این بدان معناست که دسترسی به آنها بسیار مشکل بوده و یا اینکه شوری آنها به اندازه ایست که نمی توان مراحل نمک زدایی را روی آن انجام داد؛ ما نمی توانیم آن آب را بنوشیم، همانطور که قادر به نوشیدن آب دریاهای شور نیستیم.

با تمام این اوصاف، بنا بر داده هایی که دانشمندان در اختیار دارند، به نتایج جالب دیگری دست یافتند؛ این احتمال وجود دارد که آبهایی که خطوط RSL را به وجود آورده اند در واقع از اتمسفر مریخ نشات گرفته اند. احتمالا هوای دره های مریخ به شدت مرطوب است، به اندازه ای که انتقال آن را به سطح زمین ممکن می کند. اما اگر این فرضیه هم نتواند وجود آن خط های تیره را توجیه کند، پس می توان نتیجه گرفت که آن خطوط چیزی بیش از یک جریان خشک نیستند، لایه های زمین که در اثر تغییرات دما به وجود آمده اند. این بدان معناست که در آن مناطق، آب وجود ندارد و رویای ناسا برای بهره برداری از آب همان منطقه برای مصرف فضانوردانی که به سیاره ی سرخ پا می گذارند، از بین رفته است.

ارسال کاوشگر به این مناطق می تواند آبهای موجود در دره ها را آلوده کند، با اینحال ناسا قصد دارد کاوشگر Curiosity را به این دره ها فرستاده تا تحقیقات خود را آغاز کند. در حال حاضر، تیم های مختلفی در حال ارائه ی روش های متفاوت برای بررسی دقیق تر آنها هستند که از جمله ی این روش ها می توان به شبیه سازی آن جریان در زمین و یا ارسال گلایدر هایی است که از بالا به آنها نگاه کنند.

.

با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.

.

منبع: engadget


عصر تکنولوژی، تکرا

نوشته اهمیت وجود آب در مریخ کاهش یافته است اولین بار در عصر تکنولوژی - تکرا پدیدار شد.