سنگ نگاره‌ های تیمره خمین بیش از ۴۰ هزار سال قدمت دارند

شاید سنگ نگاره‌ های تیمره خمین بیش از 40 هزار سال قدمت داشته باشند

ناصری فرد باستان شناس ایرانی، سنگ نگاره‌ های تیمره خمین را کشف کرده که معتقد است، برخی از قدیمی ترین سنگ نگاره های تاریخ هستند.

این سنگ نگاره ها که تاکنون تنها افراد معدودی قادر به مشاهده آن بوده اند، توسط دکتر محمد ناصری فرد در شهرستان خمین، استان اراک کشف شدند.

این باستان شناس می گوید، نقوش و سنگ نگاشته هایی که در بالای یک دامنه کوه دست نخورده یافت شده اند، می توانند قدمتی چند ده هزار ساله داشته باشند.

با این حال، او می گوید تحریم های اعمال شده از سوی ایالات متحده آمریکا، مانع دسترسی به اطلاعات و داده های قطعی و ابزار آلات تجزیه و تحلیل توسط دانشمندان ایرانی شده است.

دکتر ناصری فرد از سال ۸۱ ادعا می کند، در طول سفر خود به نقاشی ها و حکاکی هایی پنجاه هزار ساله برخورده است.

در سال ۲۰۰۸، باستان شناسان و کارشناسانی از کشور هلند به همراه دکتر ناصری فرد از منطقه بازدید کردند، کارشناسان هلندی پس از بررسی سنگ نگاره های تیمره خمین، اعلام کردند، برخی از این حکاکی ها بیش از چهل هزار سال قدمت دارند.

یکی از قابل توجه ترین نقوش حکاکی، نقش بز کوهی با شاخ های بلند در بالای یک تپه از سایت باستان شناسی تیمره خمین است که گفته می شود، ۴۰۰۰ سال قدمت داشته باشد. همچنین گفته می شود، نگاره های بیشتری از این دست در کنار این سنگ نگاره وجود داشته باشند.

دکتر ناصری فرد می گوید، شواهد به دست آمده از سایت باستان شناسی تیمره خمین از این فرضیه که سنت هنری قبل از خروج انسان ها از خاورمیانه شکل گرفته، به خوبی پشتیبانی می کند.

دکتر ناصری فرد در این مورد به خبرگزاری فرانسه گفت: ” خیلی هیجان زده شده بودم، کشف این (سنگ نگاره ها) همچون یافتن گنج بود؛ اما تحریم های ایالات متحده ما را از تکنولوژی محروم کرده اند. امیدواریم به زودی بتوانیم این تکنولوژی ها را به ایران بیاوریم و به اطلاعات دقیق تر و علمی در مورد این حکاکی ها دست یابیم.”

دانشمندان ایرانی با توجه به تحریم های ایالات متحده آمریکا مجاز به استفاده از ابزارهای تجزیه و تحلیل اورانیوم در تحقیقات خود نیستند. تکنیک های تاریخ گذاری در باستان شناسی که در این مورد می تواند به تاریخ گذاری آثار کشف شده در تیمره خمین کمک کند، شکل جدیدی از تکنیک تاریخ گذاری رادیوکربن یا کربن است.

دکتر ناصری فرد، امیدوار است، به تحقیقات خود ادامه دهد و در این راه، از یاری موسسات باستان شناسی سراسر جهان بهره ببرد.

.

منبع: independent

نوشته سنگ نگاره‌ های تیمره خمین بیش از ۴۰ هزار سال قدمت دارند اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

دانشمندان می گویند که تارهای صوتی میمون ها برای صحبت کردن طراحی شده است!

دانشمندان می گویند، تارهای صوتی میمون ها برای صحبت کردن طراحی شده است

نخستینی ها بی شک موجودات باهوشی محسوب می شوند، میمون ها می توانند یاد بگیرند از پول استفاده کنند و یا بازی کنند؛ اما تا به حال هیچ نخستی غیر انسانی، قادر به صحبت کردن نبوده است. دانشمندان مدت هاست، شیفته ایده صحبت کردن نخستی ها هستند. درک دلایل چنین چیزی ممکن است، سرنخ با ارزشی از چگونگی تکامل تمام و کمال گفتار اجداد ما در اختیار دانشمندان قرار دهد.

هفته گذشته تیمی از محققان گزارش دادند، میمون ها دارای مجرای صوتی هستند که به آنها امکان صحبت کردن را می دهد. این محققان چنین نتیجه گرفتند که، دیگر نخستی ها به دلیل ضعف مغز خود توانایی صحبت کردن را ندارند.

تکومسه فیچ، دانشمند علوم شناختی از دانشگاه وین و یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: “دستگاه آوایی و تارهای صوتی میمون ها برای تولید صدها و هزاران کلمه مناسب است.”

گفتار انسان، نتیجه، طراحی پیچیده ای شامل جریان هوا و انقباض عضلات است. ما برای تولید صدایی خاص، به دستگاه صوتی خود شکل خاصی می دهیم. مجرای صوتی دیگر نخستی ها دارای عناصری مشابه ما انسان ها است، از تارهای صوتی میمون ها تا زبان و لب؛ اما از لحاظ هندسی متفاوت هستند.

این تفاوت مدت ها قبل، بحثی را بین دانشمندان به وجود آورده بود که آیا نخستی ها امکان تولید صداهای گفتار مانند را دارند یا خیر؟ در دهه ۱۹۶۰، فیلیپ اچ لیبرمن و همکارانش از مجرای صوتی یک میمون مُرده، رندری سه بعدی ساختند.

این محققان با استفاده از فرمول های صوتی مشخص کردند، مجرای صوتی قادر به تولید چه نوع صداهایی است. سپس تغییراتی را در شکل مجرای صوتی بر اساس اینکه میمون های زنده چگونه آرواره خود و بخش های مختلف مجرای صوتی را حرکت می دهند، ایجاد کردند. در سال ۱۹۶۹، محققان نتیجه گرفتند، طیف صداهای صدا دار (واکه ای) که میمون قادر به تولیدشان است، در مقایسه با انسان بسیار محدود است.

دکتر لیبرمن به مطالعه مجرای صوتی شامپانزه ادامه داد تا سرنخ هایی از تکامل گفتار را در فسیل های انسان های باستانی و نئاندرتال ها بیابد. لیبرمن این طور نتیجه گرفت که بخش مهمی از تکامل گفتار در انسان ها، تغییر تدریجی آناتومی دستگاه صوتی بوده است.

دکتر لیبرمن در مصاحبه ای گفته بود: “تا حدود ۷۵ هزار سال قبل، انسان های کاملا مدرنی با دستگاه صوتی (مشابه انسان امروزی) وجود داشته است.”

دکتر فیچ، دانشجوی سابق دکتر لیبرمن و همکارانش به نتیجه دیگری پس از بررسی فیلم های اشعه ایکس یک میمون ماکاک، به نتیجه ای دیگر رسیده است. وی در مقاله خود نوشته، تارهای صوتی میمون ها برای گفتار مشکلی ندارد.

دکتر فیچ با همکاری آصف علی غضنفر، عصب شناسی از دانشگاه پرینستون، با استفاده از یک اسکنر اشعه ایکس از سه میمون ماکاک، فیلم های اشعه ایکسی تهیه کرد. هدف دکتر فیچ و همکارانش از این کار، بررسی محدوده صداهای تولیدی میمون بود. این محققان سپس از این از فیلم های اشعه ایکس برای ساخت رندرهای کامپیوتری سه بعدی، بهره بردند.

از لحاظ تئوری، محققان به این نتیجه رسیدند که میمون ها امکان تولید طیف وسیعی از اصوات را دارند. دکتر فیچ و غضنفر؛ در این میان پنج واکه (حرف صدا دار) را شناسایی کردند.

هنگامی که محققان صداهای بازسازی شده با استفاده از این رندرها را پخش کردند، افرادی که این اصوات را می شنیدند، تا حد زیادی قادر به تشخیص آن بودند. حال سوال این است، چه عاملی مانع صحبت کردن میمون ها شده است؟ این دو محقق می گویند، کلید صحبت کردن، مغز است.

دکتر غضنفر گفت: “اگر میمون ها دارای مغز بودند، می توانستند گفتار قابل فهمی تولید کنند.”

اجداد ما ممکن است با تکامل به مدارهای مغزی خاصی دست یافته باشند که به آنها امکان یادگیری صداهای جدید را در دوران نوزادی می داده است. انسان ها همچنین به اعصاب خاصی برای کنترل های حرکتی مجرای صوتی خود، دست یافته اند.

البته دکتر لیبرمن در این مورد متقاعد نشده است، وی بر این باور است که تکامل گفتار در انسان شامل هر دوی تغییرات مغز و دستگاه صوتی بوده است. دکتر لیبرمن اشاره کرده، میمون های حاضر در این مطالعه، موفق به ایجاد صداهای مجزایی که در گفتار انسان وجود دارد، نشده اند.

وی می گوید، بدون ایجاد چنین صداهای متمایزی، این امکان وجود ندارد که میمون ها مانند ما به وضوح صحبت کنند؛ اما آنا بارنی از دانشگاه ساوتهمپتون در انگلستان، تحقیقات دکتر فیچ و همکارانش را قانع کننده تر دانسته است.

دکتر بارنی می گوید، با وجودی که ممکن است، میمون ها تمام محدوده واکه ای انسان ها را نداشته باشند، اما تارهای صوتی میمون ها نقطه شروع خوبی برای صحبت کردن است. وی همچنین گفت، با این وجود مطالعه جدید بسیاری از سوالات مهم در مورد گفتار را حل نشده باقی گذاشته است. دکتر بارنی گفت: “حروف صدادار برای گفتار مهم هستند، چیزی که آنها (دکتر فیچ و غضنفر) نشان دادند، این است که میمون ها از لحاظ واکه ها آماده صحبت کردن هستند.”

شاید با کمی دستکاری در مجرای صوتی، صحبت کردن میمون ها نیز دور از ذهن نباشد!

.

منبع: nytimes

نوشته دانشمندان می گویند که تارهای صوتی میمون ها برای صحبت کردن طراحی شده است! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

شاید آن چیزی که چشم ما می‌بیند، چیزی بیشتر از یک توهم بصری نباشد!

شاید دید محیطی چشم ما یک توهم بصری باشد!

بر اساس مطالعه ای جدید، آنچه از گوشه چشم خود مشاهده می کنید، چیزی جز توهم بصری نیست که توسط مغز القا می شود. دانشمندان نشان داده اند، در برخی شرایط، مغز جاهای خالی در دید محیطی ما را پر می کند و ما را می فریبد تا تصور کنیم، در گوشه دید خود هم به همان میزان مرکز اطلاعات بصری دریافت می کنیم.

به این ترتیب محققان هلندی و بریتانیایی، آزمایشی را طراحی کردند تا ببینند، آیا دید محیطی، یکی از توهمات بصری است که ذهن ما را فریب می دهد؟

به گفته روانشناس مارته اوتن، یکی از اعضای این تیم تحقیقاتی از دانشگاه آمستردام، هلند: “یافته های ما نشان می دهد در شرایط مناسب، بخش بزرگی از پیرامون ما ممکن است، یک توهم بصری باشد.”

محققان در این آزمایش از وجود ۲۰ شرکت کننده بهره بردند. آنها به شرکت کنندگان مجموعه ای از عکس ها را نشان دادند، در هر کدام از عکس ها، تصویری در مرکز ظاهر می شد و سپس به تدریج تصویر دیگری در گوشه عکس ظاهر می شد.

بعد از این، از شرکت کنندگان خواسته شد، زمانی که تصور می کنند، تصویر مرکزی با تصویر حاشیه همسان است بر روی موس کلیک کنند.

این آزمایش ها نشان داد که شرکت کنندگان گاهی اوقات قبل از اینکه دو عکس همسان شوند، به اشتباه گزارش تصویر همسان را داده اند. در واقع به نظر می رسید، مغز کمبود جزئیات در تصویر دوم را با کمک تصویر اول جبران می کند.

اوتن می گوید: “شاید مغز ما هنگامی که محرک فیزیکی به اندازه کافی نباشد، خودش جای خالی را پر می کند.”

در طول دوره مطالعه، شکل، جهت، روشنایی، سایه و حرکت عکس ها تغییر داده شد؛ اما هیچ تاثیری بر روی توهم بصری نداشت. همچنین در مواردی دیگر، زمانی که تصویر مرکزی و تصویر حاشیه ای، تفاوت قابل توجهی با هم داشتند، توهم کمتری رخ داد و هنگامی که چنین اشتباهی روی می داد، ظهور این توهم بصری زمان بیشتری طول می کشید.

البته این مطالعه تنها با حضور ۲۰ شرکت کننده برگزار شد؛ بنابراین نیاز به تحقیقات بیشتری برای درک کامل این فرایند است. اما با این وجود، این مطالعه روزنه های جدیدی به روی تحقیقات این چنینی گشود.

در واقع، این توهمات بصری شایع تر از چیزی هستند که پیش از این تصور می شد. کافی است به این لینک مراجعه کنید و نگاهی به توهم شبکه بیاندازید، در این توهم، ۱۲ نقطه سیاه در تصویر وجود دارند، اما مغز اجازه مشاهده این تصاویر را به یکباره به شما نمی دهد.

دلیل این توهم این است که، زمانی که نورونی متمرکزتر و فعال تر می شود، تمرکز نورون های پیرامونش کاهش می یابد. در این حالت مغز تلاش می کند، اطلاعات بصری بیشتری از نورون اول دریافت کند، ممکن است، مغز در این حالت، اطلاعات بصری نورون های دیگر را از دست بدهد. حال ممکن است، مورد مشابهی در توهم گوشه چشمی هم رخ دهد.

اوتن می گوید: “ما امیدواریم از این توهم به عنوان ابزاری برای کشف دلیل، دقیق و غنی بودن دید محیطی و به طور کلی درک اینکه مغز چگونه تجارب ادراکی بصری را ایجاد می کند، بهره ببریم.”

یافته های این مطالعه در نشریه “Psychological Science” به چاپ رسیده است.

.

منبع: sciencealert

نوشته شاید آن چیزی که چشم ما می‌بیند، چیزی بیشتر از یک توهم بصری نباشد! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

مشاهده ابر کروی عجیب در آسمان ژاپن!

مشاهده ابر کروی عجیب در آسمان ژاپن

هفته گذشته عکس های عجیب و غریبی از ژاپن در اینترنت منتشر شده بود، عکس هایی که یک ابر کروی عجیب در آسمان ژاپن را در شهر فوجیساوا در جنوب توکیو نشان می داد. بر اساس گفته های عکاس، این ابر بلافاصله پس از گرفتن عکس شکل خود را از دست داده و به سرعت در آسمان ناپدید شده است.

Pmxpvrtmx، کاربر توییتری است که برای نخستین بار این عکس را به اشتراک گذاشته بود، او به یک خبرگزاری محلی گفته، هنگامی که در خودرو بوده این ابر عجیب کروی را مشاهده کرده و تقریبا بلافاصله از آن عکس گرفته است.

در حالی که مشاهده این ابر کروی در بعد از ظهر روز یکشنبه در شوناندای ژاپن هنوز تایید نشده؛ اما با این وجود، این نخستین بار نیست که در سال های اخیر شاهد چنین پدیده ای هستیم. در سال ۲۰۱۵ هم کاربران توییتر عکس مشابه دیگری از نقطه ای دیگر از ژاپن به اشتراک گذاشته بودند.

برخی از کارشناسان می گویند، ابر کروی فوجیساوا در واقع یک ابر رولی است. ابر رولی نوع نادری از ابر بوده که از ابر افقی کم ارتفاع تشکیل شده و معمولا در نتیجه جبهه هوای سرد و مرتبط به رعد و برق ظاهر می شود.

مشاهده ابر کروی عجیب در آسمان ژاپن

اما ابرهای رولی، استوانه ای شکل هستند و هرگز به شکل کروی دیده نشده اند، بنابراین، ابر کروی فوجیساوا چیز دیگری بوده است.

جوی تاد لین از دانشگاه ملبورن، استرالیا در این مورد گفت:

در حالی که نمی توان منشاء این عکس را تایید کرد؛ اما به نظر می رسد، این همان ابر است و تنها به نظر می رسد، از جهتی دیگر به صورت کروی است. این از خوش شانسی عکاس بوده که در جای مناسبی قرار داشته و از یک ابر نه چندان جالب، عکس جالبی گرفته است. به نظرم این ابر یک ابر کومولوس (کومه‌ ای) بوده است.

ابرهای کومولوس، ابرهایی با ارتفاع کم هستند که به صورت پراکنده ظاهر می شوند. این ابرها به وسیله بادهای قوی از لبه ابرهای بزرگتر کنده می شوند.

.

منبع: sciencealert

 

نوشته مشاهده ابر کروی عجیب در آسمان ژاپن! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

یک کریستال بسیار نادر، دورن شهاب سنگی در روسیه کشف شد

کشف یک کریستال نادر در روسیه

یک کریستال نادر که به نام شبه بلور (و یا کوازی کریستال) شناخته می شود، در درون شهاب سنگی در روسیه کشف شد. این کریستال نادر، دارای ساختار اتمی متمایز است.

رهبری این تیم بین المللی تحقیقاتی را لوکا بیندی، زمین شناسی از دانشگاه فلورانس ایتالیا بر عهده داشت. این سومین کوازی کریستال طبیعی و نخستین کریستالی از این دست است که در طبیعت کشف می شود.

این تیم، نمونه مورد نظر را در شهاب سنگی که پنج سال قبل در کیتریکای روسیه سقوط کرده بود، کشف کردند. در واقع این محققان زمانی که در حال بررسی شهاب سنگ بودند، این کوازی کریستال را کشف کردند. گفته می شود در این شهاب سنگ، احتمالا کوازی کریستال های بیشتری هم وجود داشته باشد.

پل اشتاینهارت از دانشگاه پرینستون و یکی از محققان این تیم می گوید؛ چیزی که در این مورد امیدوار کننده است، این است که در حال حاضر سه نوع مختلف کوازی کریستال در همین شهاب سنگ کشف شده و نمونه جدید دارای ترکیبات شیمیایی است که پیش از این هرگز دیده نشده بودند. وی همچنین می گوید؛ شاید نمونه های دیگری از این کوازی کریستال ها در این شهاب سنگ وجود داشته باشد.

محققان می گویند ترکیب کوازی کریستال جدید، از مس، آلومینیوم و اتم های آهن است. این کوازی کریستال دارای ساختار اتمی نادری است که در آن خواص متقارن کریستال و آمورف جامد ترکیب شده است. این در حالی است که کریستال های معمول همچون الماس، دانه های برف و نمک، از اتم های کاملا متقارنی تشکیل شده اند.

کوازی کریستال ها در طبیعت بسیار نادر هستند؛ اما فرایند ساخت آنها در آزمایشگاه بسیار ساده است. از این کوازی کریستال های مصنوعی در ساخت چیزهای زیادی از جمله ماهی‌تابه و چراغ های LED بهره برده می شود.

یافته های این محققان در نشریه ” Scientific Reports” به چاپ رسیده است.

.

منبع: scienceworldreport

نوشته یک کریستال بسیار نادر، دورن شهاب سنگی در روسیه کشف شد اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

یک کریستال بسیار نادر، دورن شهاب سنگی در روسیه کشف شد

کشف یک کریستال نادر در روسیه

یک کریستال نادر که به نام شبه بلور (و یا کوازی کریستال) شناخته می شود، در درون شهاب سنگی در روسیه کشف شد. این کریستال نادر، دارای ساختار اتمی متمایز است.

رهبری این تیم بین المللی تحقیقاتی را لوکا بیندی، زمین شناسی از دانشگاه فلورانس ایتالیا بر عهده داشت. این سومین کوازی کریستال طبیعی و نخستین کریستالی از این دست است که در طبیعت کشف می شود.

این تیم، نمونه مورد نظر را در شهاب سنگی که پنج سال قبل در کیتریکای روسیه سقوط کرده بود، کشف کردند. در واقع این محققان زمانی که در حال بررسی شهاب سنگ بودند، این کوازی کریستال را کشف کردند. گفته می شود در این شهاب سنگ، احتمالا کوازی کریستال های بیشتری هم وجود داشته باشد.

پل اشتاینهارت از دانشگاه پرینستون و یکی از محققان این تیم می گوید؛ چیزی که در این مورد امیدوار کننده است، این است که در حال حاضر سه نوع مختلف کوازی کریستال در همین شهاب سنگ کشف شده و نمونه جدید دارای ترکیبات شیمیایی است که پیش از این هرگز دیده نشده بودند. وی همچنین می گوید؛ شاید نمونه های دیگری از این کوازی کریستال ها در این شهاب سنگ وجود داشته باشد.

محققان می گویند ترکیب کوازی کریستال جدید، از مس، آلومینیوم و اتم های آهن است. این کوازی کریستال دارای ساختار اتمی نادری است که در آن خواص متقارن کریستال و آمورف جامد ترکیب شده است. این در حالی است که کریستال های معمول همچون الماس، دانه های برف و نمک، از اتم های کاملا متقارنی تشکیل شده اند.

کوازی کریستال ها در طبیعت بسیار نادر هستند؛ اما فرایند ساخت آنها در آزمایشگاه بسیار ساده است. از این کوازی کریستال های مصنوعی در ساخت چیزهای زیادی از جمله ماهی‌تابه و چراغ های LED بهره برده می شود.

یافته های این محققان در نشریه ” Scientific Reports” به چاپ رسیده است.

.

منبع: scienceworldreport

نوشته یک کریستال بسیار نادر، دورن شهاب سنگی در روسیه کشف شد اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

شکافی عظیم، ایستگاه تحقیقاتی هالی در قطب جنوب را تهدید می کند

شکافی عظیم ایستگاه تحقیقاتی هالی در قطب جنوب را تهدید می کند

ایستگاه تحقیقاتی قطب جنوب که دانشمندان برای نخستین بار از آنجا موفق به مشاهده سوراخ لایه اوزن در دهه ۱۹۸۰ شده بودند، با بحرانی زیست محیطی دست به گریبان است. به نظر می رسد، شکاف یخی عظیمی که برای نزدیک به ۳۵ سال در حالت غیرفعال قرار داشته، دوباره حرکت های خود را آغاز کرده و در حال پیشروی به سمت ایستگاه تحقیقاتی هالی در شرق فلات قطب جنوب است.

این شکاف که از سال ۲۰۱۲ دوباره فعال شده، از آن زمان با سرعتی حدود ۱.۷ کیلومتر در سال در حال پیشروی به سمت شمال و ایستگاه تحقیقاتی هالی بوده است. با وجودی که به نظر نمی رسد، این شکاف درست زیر ایستگاه ترک بردارد و تمام ایستگاه را ببلعد؛ اما همه چیز حاکی از این است که اگر این ایستگاه به مکان امنی انتقال داده نشود، از صفحات یخی جدا شده و در دریا سرگردان خواهد شد.

خوشبختانه ایستگاه تحقیقاتی هالی، ششمین ایستگاه از این دست است که با توجه به چنین احتمالی، طراحی شده است. این تاسیسات که توسط سازمان اکتشاف قطب جنوب بریتانیا (BAS) اداره می شود، شامل هشت ماژول به هم پیوسته است که بر روی پایه های هیدرولیکی اسکی قرار گرفته اند. هنگامی که این ماژول ها از هم جدا شوند، هر کدام به تنهایی به وسیله تراکتوری بزرگ به مکان های دیگر یدک کشیده می شوند.

به گفته تیم استاکینگز (Tim Stockings)، مدیر عملیات سازمان اکتشاف قطب جنوب بریتانیا: “ایستگاه تحقیقاتی هالی به صورت ویژه ای طراحی و مهندسی شده تا امکان انتقال به مکان های دیگر را در صورت بروز تغییراتی در یخ ها داشته باشد. در طول چند سال گذشته تیم های عملیاتی ما، در حال طرح ریزی برنامه های بسیار دقیقی برای حرکت بوده اند و ما از این چالش هیجان زده ایم.”

برای انجام این عملیات، البته چالش های زیادی پیش روی تیمِ استوکینگ و همکارانش است؛ چرا که این سازه ها از زمان قرار گیری در موقعیت فعلی در سال ۲۰۱۲ جا به جا نشده اند.

نقشه گرافیکی از محل دقیق شکاف ها و موقعیت فعلی و آینده ایستگاه تحقیقاتی هالی
نقشه گرافیکی از محل دقیق شکاف ها و موقعیت فعلی و آینده ایستگاه تحقیقاتی هالی

اما این رویداد با شروع فصل تابستان در نیمکره جنوبی که تنها نه هفته طول می کشد، همزمان شده است. در طول این زمان کوتاه، محققان باید تمام قطعات ایستگاه تحقیقاتی را از هم جدا کرده و به ناحیه ای امن -حدود ۲۳ کیلومتری در شرق- منتقل کنند.

 این انتقال تنها باید در عرض نه هفته صورت گیرد؛ چرا که شرایط سخت زمستان صفحات یخی را  دوباره فرو می ریزد. انتظار می رود، کل پروسه نقل و انتقال به سه سال – یعنی سه پنجره فصلی- نیاز داشته باشد. به این ترتیب، محققان امیداوارند، روند ترک برداشتن شکاف، سرعت نگیرد.

استاکینگز می گوید: ” قطب جنوب می تواند محیطی بسیار ناسازگار باشد. فصل های تابستان این ناحیه بسیار کوتاه است و از آنجایی که یخ و آب و هوا غیر قابل پیش بینی هستند، ما باید در رویکردمان انعطاف پذیر باشیم.”

اما چیزی که این وضعیت را پیچیده تر کرده، کشف شکاف یخی دیگر در ماه اکتبر است. این شکاف عمیق از شرق تا غرب صفحه یخی امتداد یافته و در حال پیشروی به سمت شمال و ایستگاه تحقیقاتی هالی است.

با وجودی که این شکاف به طور قابل توجهی باریک تر و کم عمق تر از شکافی است که در حال حاضر هالی را تهدید می کند؛ اما این شکاف تنها یکی از مسیرهای مورد استفاده برای تجهیز ایستگاه تحقیقاتی را قطع می کند. چیزی که نشان می دهد، این محیط چقدر می تواند ناسازگار باشد.

در حالی که تلاش برای جا به جایی هم اکنون در جریان است، دانشمندان مستقر در ایستگاه تحقیقاتی هالی تا جایی که ممکن است به فعالیت های تحقیقاتی خود، همچون نظارت بر رویدادهای شدید آب و هوایی، تغییرات آب و هوا و دیگر پدیده های جوی ادامه خواهند داد.

استاکینگز می گوید: “ما خصوصا مشتاقیم اخلال در برنامه های علمی را به حداقل برسانیم. ما در حال برنامه ریزی هستیم تا به صورت مرحله ای جا به جا شویم. زیرساخت های علمی که داده های زیست محیطی را ثبت می کنند، تا زمان انتقال ماژول ها در محل (فعلی) باقی خواهند ماند.”

به نظر زندگی همیشه ادامه دارد، حتی اگر در صفحه یخی و در یکی از ناسازگارترین نواحی زمین گرفتار شده باشید!

.

منبع: sciencealert

نوشته شکافی عظیم، ایستگاه تحقیقاتی هالی در قطب جنوب را تهدید می کند اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

۵ تصویر برگزیده علمی هفته: مبلمان قارچی، بالون های فضایی و فراتر از آن!

5 تصویر برگزیده علمی هفته: مبلمان قارچی، بالون های فضایی و فراتر از آن!۱. تصویر برگزیده علمی هفته: بالون های فضایی

ماموریت باکوس (BACCUS) از دانشگاه مری لند بالون هایی را از صفحه پرتاب در قطب جنوب به فضا می فرستند تا درباره ذرات اشعه کیهانی تفحص کند.  این ذرات اطلاعاتی درباره فشردگی و ترکیب مواد شیمیایی فضای بین ستاره ها در اختیار دانشمندان می گذارند. به خاطر اینکه انرژی لازم برای حرکت این بالون ها از خورشید تامین می شود، بهترین زمان برای ارسال آن به فضا همین روزهاست که قطب جنوب ۲۴ ساعته روز است!

مبلمان قارچی۲. تصویر برگزیده علمی هفته: مبلمان قارچی

اول چرم قارچی به بازار آمد و حالا نوبت مبلمان قارچی است. گروهی از پژوهشگران (که ظاهرا جزو عشاق قارچ هم هستند) از ریشه های میسلیومی قارچ، پسماندهای کشاورزی و میکرواورگانیسم ها بهره بوده و مبلمان زیبای قارچی تولید کنند.

تغییرات اقلیمی۳. تصویر برگزیده علمی هفته: تغییرات اقلیمی

گوگل نسخه جدید تایملپس (timelapse) یا ضبط تصاویر در گذر زمان را منتشر کرد. این برنامه به بینندگان این امکان را می دهد که تاثیرات تغییرات اقلیمی (از جمله افزایش سطح آب دریاها، آب شدن کوه های یخ و تنک شدن جنگل ها) را در جهان مشاهده کنند.

 

غروب فضایی۴. تصویر برگزیده علمی هفته: غروب فضایی

غروب روی زمین هم همیشه زیبا و دوست داشتنی است. دیگر می شود حدس زد چقدر در فضا این غروب زیباتر است. فضانوردی در ایستگاه فضایی بین المللی تصویری از این غروب را ثبت کرده که کنتراست بین سطح به تاریکی رفته زمین و طلوع در آن سوی زمین را  نشان می دهد.

 

ابر شبانه۵. تصویر برگزیده علمی هفته: ابرهای شبانه

ابرهای شب تاب که با نام ابرهای قطبی مزوفریک (mesopheric) نیز شناخته می شود، این قدر از سطح زمین فاصله دارند که کوچک ترین اشعه خورشید را هم به تن خود جذب کنند. فضاپیمای بررسی فضای یخی در مزوسفر ناسا (Aeronomy of Ice) این تصویر را از ابرهای کاملا متمایز در قطب جنوب ثبت کرده است.

.

منبع: PopSci

نوشته ۵ تصویر برگزیده علمی هفته: مبلمان قارچی، بالون های فضایی و فراتر از آن! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

هشدار: صفحه یخی غربی آنتارکتیک قطب جنوب در حال ذوب شدن است

هشدار: صفحه یخی غربی آنتارکتیک قطب جنوب در حال ذوب شدن است؛ باید مراقب یخچال های طبیعی بود!

سال گذشته، ۵۸۳ کیلومتر مربع از یخچال های جزیره پاین قطب جنوب شکاف برداشت. این قسمت دارای میزان قابل توجهی یخ بود که صفحه یخی شبه جزیره آنتارکتیک را نگه داشته است. فروپاشی این صفحه یخی در نهایت منجر به ذوب و بالا رفتن سطح دریاهای نواحی مختلف جهان خواهد شد.

حال، شواهد جدیدی که از عکس های ماهواره ای به دست آمده، نشان می دهد، این پدیده ناشی از شکافته شدن صفحه ۳۲ کیلومتری داخلی بوده است، در واقع به نظر می رسد، یخچال های طبیعی از داخل شکافته شده اند. چیزی که دانشمندان از مدت ها قبل نسبت به آن مشکوک بوده اند و حتی بدتر نیز شده است. گزارش هایی از شکاف داخلی دوم هم در دست است.

این شکاف جدید در مرکز یخچال های جزیره پاین واقع شده

چنانچه در عکس فوق مشاهده می کنید، این شکاف جدید در مرکز یخچال های جزیره پاین واقع شده که چند ماه قبل شکل گرفته اند و نشان از روندی نگران کننده دارد. حال محققان مشغول پیش بینی بزرگی این رویداد و تاثیر آن در آینده جهان هستند. چیزی که اهمیت زیادی دارد؛ چرا که تقریبا نیمی از جمعیت جهان ساکن نواحی ساحلی هستند.

به گفته محقق ایان هوات از دانشگاه ایالتی اوهایو: “مسأله ذوب شدن صفحه یخی آنتارکتیک کاملا پذیرفته شده، تنها زمان آن مطرح است. این نوع شکاف موجب ایجاد مکانیزم برای عقب رانده شدن سریع یخچال های طبیعی می شود، به این ترتیب، احتمالا –و متأسفانه- فروپاشی قابل توجه بخش غربی آنتارکتیک را در طول زندگیمان مشاهده خواهیم کرد.”

چگونه یک صفحه یخی چنین شکاف درونی را شکل داده است؟

کاملا ساده است، آب های گرم اقیانوس ها به درون شکافی درون صفحه های یخی نفوذ کرده و موجب گرم شدن آن از درون شده است. با گذشت زمان، این آب گرم، موجب گرم شدن بیشتر یخ ها شده و به شکاف های عمیقی راه یافته تا در نهایت موجب شکافته شدن تکه های بزرگ صفحه های یخی شود.

هوات در این مورد توضیح می دهد: “شکاف ها معمولا در حاشیه یک صفحه یخی قرار گرفته اند، جایی که یخ ها نازک هستند و شکافته شدن آنها ساده تر است. رویداد اخیر در یخچال های جزیره پاین ناشی از شکافی است که از مرکز صفحه یخی نشات گرفته و در حاشیه آن امتداد یافته است. این بدان معنی است که چیزی مرکز صفحه یخی را تضعیف کرده است، بهترین توضیح برای این مورد، ذوب سنگ بستر این صفحه به وسیله اقیانوسی گرم است.”

فرضیه فوق با وجود یافته های تیم هوات حمایت می شود، یافته های این تیم تحقیقاتی نشان می دهد، این شکاف به درون یکی از دره های صفحه یخی نفوذ کرده است.

این دره ها، گودی هایی هستند که در آن بخش هایی از صفحه یخی در سطحی پایین تر از سطح دریا قرار می گیرند، چنین چیزی امکان نفوذ بیشتر آب های گرم به سطوح داخلی و ذوب شدن یخ ها را فراهم می کند.

هوات می گوید: “مسأله ای که بسیار نگران است، وجود دره های زیاد این چنینی نسبت به یخچال ها است. اگر این شکاف ها واقعاً در نواحی ضعیف قرار گرفته باشند، مستعد شکافته شدن هستند، به این ترتیب، ما احتمالا شاهد شتاب گرفتن روند شکافته شدن یخ های آنتارکتیک خواهیم بود.”

داده های این تیم تحقیقاتی از طریق ماهواره لندست ۸ فراهم شده است. پروژه مشترک بین ناسا و سازمان زمین شناسی ایالات متحده که در سال ۲۰۱۳ برای نظارت بر تغییرات سطح زمین راه اندازی شد. این محققان با استفاده از این داده ها قادر به مشاهده نشانه هایی از شکافی شدند که در سال ۲۰۱۵ رخ داده بود.

یافته های این محققان برای درک چگونگی ذوب شدن صفحه های یخی جهان و روند گرم شدن زمین اهمیت قابل توجهی خواهد داشت. به گفته این تیم تحقیقاتی، حدود نیمی از آب های شیرین جهان در ناحیه آنتارکتیک قطب جنوب و جزیره پاین یخچال گرفتار شده اند.

این یخچال به همراه دو قلوی خود، یخچال تووایتس، یخچال های طبیعی هستند که این آب را به دام انداخته اند؛ چرا که جریان های یخی ناشی از اقیانوسی بیرونی را مسدود کرده اند. بدان معنی که در صورت ذوب شدن یکی از این دو یخچال -و یا در صورت وقوع سناریویی مهیب، هر دو یخچال- مقادیر زیادی از یخ های به دام افتاده، وارد آب های اقیانوس های سراسر جهان خواهد شد.

اگر این یخ ها ذوب شود، منجر به بالا آمدن سطح دریاها خواهند شد، همچنین اگر این یخچال های طبیعی چنانچه در حال شکافته شدن هستند، شکسته شوند، روند ذوب شدن یخ ها سریعتر هم خواهد شد.

در صورتی که مکعب یخی آنتارکتیک ذوب شود، سطح آب دریاهای سراسر جهان احتمالا تا ۳ متر بالا خواهد آمد، به این ترتیب بسیاری از شهرهایی که در نواحی سواحلی جهان قرار دارند، به زیر آب خواهند رفت.

هوات توضیح می دهد: “لازم است، دقیقا نحوه تشکیل این شکاف ها و دره ها و تاثیر آنها بر ثبات این صفحه های یخی را درک کنیم.”

اگر ذوب شدن صفحه های یخی آنتارکتیک حقیقتا غیر قابل اجتناب باشد، به این ترتیب، فقط باید امیدوار باشیم، امکان مدیریت عواقب این تغییرات هم فراهم شود.

نتایج مطالعه این محققان در نشریه “Geophysical Research Letters” منتشر شده است.

.

منبع: sciencealert

نوشته هشدار: صفحه یخی غربی آنتارکتیک قطب جنوب در حال ذوب شدن است اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

چنگک های مرگبار خرچنگ نارگیل ؛ چنگال هایی که می‌تواند استخوانهای انسان را خرد کند!

 

خرچنگ نارگیل

به خاطر پوست سفت و سخت نارگیل، خوردن آن سخت است و مانند همین خرچنگ نارگیل باید پوست آن را بشکنید تا بتوانید آن را بچشید. برای نخستین بار، دانشمندان میزان نیروی چنگال این موجود را اندازه گیری کرده اند و به این نتیجه رسیده اند که نه تنها در میان سخت پوستان قوی ترین پنجه از آنِ خرچنگ نارگیل است، بلکه قدرت چنگال آن قابل مقایسه با قدرت فک بسیاری از موجودات خشکی نیز هست.

خرچنگ نارگیل با نام علمی بیرگوس لاترو (Birgus Latro) از گونه خرچنگ های هرمیت (Hermit) است که با نام خرچنگ دزد یا دزد نخل هم شناخته می شود که بزرگترین بندپای زمین نیز هست. این خرچنگ بیشتر در مناطقی یافت می شود که درخت نارگیل، فراوانی بیش تری دارد، یعنی در جزایر اقیانوس هند و بخش هایی از اقیانوس آرام تا قلب جزایر گامبیر (Gambier). عادت غذایی سخت پوست بالغ خرچنگ محدود به میوه، مغز و دانه های گیاهان و مغز تنه درختان است.

همچنین خرچنگ نارگیل به داشتن پنجه های قوی در میان سخت پوستان شهره است. این موجودات که بزرگترین سخت پوستان خشکی هستند، می توانند تا ۲۸ کیلوگرم بار را بلند کنند و از چنگال های غول آسای خود برای حمله به مهاجمان بهره ببرد؛ غذای اختصاصی این خرچنگ هم مواد غذایی مانند نارگیل و سایر ماده هایی با پوست سخت است.

در پی یافتن میزان دقیق نیروی چنگال های بزرگ آن، پژوهشگران نهاد اکیناوای ژاپن، ۲۹ خرچنگ نارگیل با وزن های مختلف را از سطح جزیره اکیناوای ژاپن جمع آوری کردند و چنگال آنها را در حین عمل بررسی کردند و  قدرت آن را ۲۹.۴ تا ۱۷۶۵.۲ نیوتن اندازه گیری کردند که همبستگی زیادی با توده بدنی آنها دارد.

چنگال پر قدرت

بر همین اساس، این تیم تخمین می زنند که بزرگترین خرچنگ نارگیل به وزن ۴ کیلوگرم دارای چنگال هایی با قدرت ۳۳۰۰ نیوتن است که چیزی حدود ۱۰ برابر قدرت دست انسانی عادی، حدود چهار برابر قدرت لازم برای جویدن استیک و حدود ۷۵ درصد قدرت فک کفتار، ببر و شیر است. در واقع، تیم مذکور بر این باور است که این مقدار، از نیروی فک اکثر حیوانات سطح خشکی بیشتر است. پس اگر خدایی ناکرده با یکی از این موجودات مواجه شدید، هوس دست زدن به آن را از سرتان بیرون کنید!

.

منبع: NewAtlas

نوشته چنگک های مرگبار خرچنگ نارگیل ؛ چنگال هایی که می‌تواند استخوانهای انسان را خرد کند! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.