شبکه ملی اطلاعات سال آینده به استقلال کامل می‌رسد

طبق برنامه‌ریزی صورت گرفته در راستای اقدام کوتاه مدت برای بهره‌برداری از شبکه ملی اطلاعات، سال آینده و هم‌زمان با افتتاح فاز سوم شاهد تحقق کامل استقلال کارکردی و محتوای شبکه ملی اطلاعات خواهیم بود.
 
روز گذشته فاز نخست شبکه ملی اطلاعات افتتاح و رونمایی از دو فاز دیگر به بهمن 95 و اردیبهشت 96 موکول شد.
 
این شبکه طبق برنامه اقدام کوتاه مدت مجموعه وزارت ارتباطات، دارای دستاوردهایی در هر سه فاز برای بخش حاکمیت کشور به شرح زیر خواهد بود.
 
سازمان فناوری اطلاعات ایران معتقد است در فاز اول (استقرار شبکه) بهره‌برداری از این پروژه با ابعادی از استقلال این شبکه، امنیت زیرساخت‌ها-خدمات-کاربران، افزایش محتوا و خدمات و میزبانی داخلی و در نتیجه افزایش سهم ترافیک داخلی در سبد مصرفی کاربران، شکل‌گیری اقتصاد ارائه محتوا و خدمات پهن باند داخلی، ارائه خدمات دولت الکترونیکی و انواع خدمات دیجیتال مواجه می‌شویم.
 
طی بهره‌برداری از فاز دوم (رشد شبکه) این پروژه که قرار است دهه فجر امسال صورت گیرد، حفظ حریم خصوصی کاربران، افزایش خدمات داخلی به ویژه سرویس‌های پایه داخلی از قبیل پیام‌رسان‌ها و سایر OTTها، توسعه کسب‌وکارهای ICT، شکل‌گیری اقتصاد مراکز داده، ارائه خدمات دولت الکترونیکی جدید و توسعه خدمات دیجیتال محقق خواهد شد.
 
در فاز نهایی (بلوغ شبکه) نیز شاهد تحقق کامل استقلال کارکردی و محتوای شبکه ملی اطلاعات خواهیم بود.
 
علاوه بر این شاهد شکل‌گیری اقتصاد تولید و عرضه محتوا و خدمات پهن باند داخلی برای بخش خصوصی خواهیم بود و خدمات دولت الکترونیکی نیز به بلوغ می‌رسد.
 
با این حال طبق برنامه‌ریزی انجام شده، در سررسید فاز سوم ترافیک داخلی ایران بر خارجی غالب و به 55 درصد می‌رسد.

جزئیات ۳ فاز شبکه ملی اطلاعات

شبکه ملی اطلاعات ایران قرار است طی سه فاز افتتاح شود که فاز ابتدایی امروز رونمایی می گردد و دو فاز دیگر در ایام دهه فجر و روز جهانی ارتباطات (سال ۹۶) افتتاح خواهد شد.
مشخصات هر کدام از فازهای این شبکه به ترتیب زیر است:
 
1. فاز نخست شبکه ملی اطلاعات (استقرار شبکه)
دسترسی به خدمات: خدمات دولت الکترونیک و سایر خدمات دیجیتال، خدمات ویدئویی داخلی در کشور، دسترسی به اینترنت، انواع خدمات نوین از قبیل پرداخت موبایل
مقرون به صرفه بودن:  دسترسی پهن باند ثابت و سیار، دسترسی به محتوا و خدمات داخلی در کشور
افزایش پوشش:  دسترسی پهن باند سیار در کلانشهرها،  سترسی پهن باند ثابت در کل کشور
افزایش کیفیت: دسترسی پهن باند سیار در شهرهای بزرگ، دسترسی به محتوا و خدمات پهن باند داخلی، دسترسی به اینترنت
 
2. فاز دوم (رشد شبکه)
دسترسی به خدمات: خدمات ویدوئویی HD داخلی با هزینه مقرون به صرفه در کلانشهرها، خدمات الکترونیکی عمومی
مقرون به صرفه بودن: دسترسی به محتوا و خدمات پهن باند داخلی در کل کشور
افزایش پوشش: دسترسی پهن باند سیار در شهرهای بزرگ، دسترسی پهن باند ثابت در شهرهای بزرگ
افزایش کیفیت: دسترسی پهن باند سیار در شهرهای بزرگ، دثترسی به محتوا و خدمات پهن باند داخلی، دسترسی به اینترنت
 
3. فاز سوم (بلوغ شبکه)
دسترسی به خدمات: خدمات ویدویی HD و خدمات ابری پهن باند، داخلی با هزینه مقرون به صرفه در شهرهای بزرگ
مقرون به صرفه بودن: دسترسی به محتوا و خ مات پهن باند داخلی در کل کشور
افزایش پوشش: دسترسی پهن باند سیار در کل کشور، دسترسی به پهن باند ثابت در کل کشور
افزایش کیفیت: دسترسی پهن باند سیار در کل کشور، دسترسی به محتوا و خدمات پهن باند داخلی، دسترسی به اینترنت

اینترنت ایرانی با چاشنی گرانی

در چند سال اخیر سرعت و کیفیت پایین و همچنین قیمت بسیار بالای اینترنت در ایران به یکی از دغدغه های اصلی طیف وسیعی از جامعه تبدیل شده است.در حالی که تمام کشور ها روز به روز به سرعت و کیفیت این پدیده حیاتی می‌افزایند، کشورمان از این قافله عقب مانده است.
 
در چند سال اخیر سرعت و کیفیت پایین و همچنین قیمت بسیار بالای اینترنت در ایران به یکی از دغدغه های اصلی طیف وسیعی از جامعه تبدیل شده است. بیش از  40سال در جهان و نزدیک به 20 سال در ایران از ظهور اینترنت می‌گذرد. در حالی که تمام کشور ها روز به روز به سرعت و کیفیت این پدیده حیاتی می‌افزایند، کشورمان از این قافله عقب مانده و نتوانسته همگام با دیگر کشور‌ها حرکت کند. ایران در حال حاضر به لحاظ سرعت اینترنت و پهنای باند در رتبه 91 جهان قرار دارد و از نظر قیمت و تعرفه های اینترنتی جزو کشور های بالای جدول جهانی است. این در حالی است که کشور های آسیایی از جمله سنگاپور، کره جنوبی و ژاپن بالاترین سرعت اینترنت و همچنین ارزان ترین تعرفه های اینترنتی را در اختیار دارند. جالب است بدانید سرعت اینترنت در کشور هایی نظیر سورینام، سنت لوسیا(کشوری در دریای کارائیب در آمریکای جنوبی)، سیشل، آفریقای جنوبی، پاناما و اکوادور از سرعت اینترنت در ایران بالا تر است.
 
بیش از 40 سال از ظهور پدیده جدیدی در دنیای اطلاعات با عنوان اینترنت می‌گذرد که می‌توان گفت بیشتر از تمام فناوری های دنیا در لایه های مختلف زندگی اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و... وارد شده است. اینترنت تاثیرات زیادی روی تمام ابعاد زندگی انسانی گذاشته است، به طوری که حتی کشور های بیشتر توسعه نیافته در حال پی‌ریزی و آماده سازی زیرساخت ها برای بهره برداری عمومی از آن هستند. سبقت روز افزون کشور ها برای بهبود سرعت، کیفیت و قیمت اینترنت به این دلیل است که ضعف و عقب ماندن از این پدیده عقب ماندن از حرکت در سایر ابعاد نظیر سیاست، اقتصاد، فرهنگ و... است.
 
حدود 30سال از نظریه دهکده جهانی مارشال مک لوهان می‌گذرد؛ نظریه‌ای که جهان را به مثابه یک دهکده کوچک جهانی در نظر می‌گیرد که پدیده اینترنت به کوچک‌تر شدن هر چه بیشتر این دهکده کمک بسیاری کرده است. خلق اینترنت و ظهور آن به سال 1961مربوط می‌شود و دانشمندان در ایالات متحده آمریکا اولین کسانی بودند که از ارتباط میان سیستم های رایانه ای درون سازمانی استفاده کردند. اتصال ایران به شبکه جهانی اینترنت و وب به سال 1933مربوط می‌شود که از آن زمان روند فزاینده ای داشته است. از سال های ابتدایی ورود اینترنت به ایران سرعت اینترنت و بعد ها قیمت آن از موضوعاتی بود که بیشترین تحلیل ها درباره آن صورت گرفت.
 
بر اساس آمارهایی که توسط اتحادیه جهانی مخابرات ارائه شده است در سال 1966تعداد کاربران اینترنت در جهان 36میلیون نفر بوده که از این تعداد کاربران ایرانی دو هزار نفر را تشکیل می‌دادند. تعداد کاربران اینترنت در سال 2005به 15میلیون رسیده است و برآورد های اتحادیه بین‌المللی مخابرات نشان می‌دهد تعداد کاربران اینترنت تا پایان سال 2015 به 2/3میلیارد نفر از هفت میلیارد جمعیت جهان رسیده که تقریبا برابر با نصف جمعیت جهان است. در این گزارش ابتدا به متوسط سرعت اینترنت در ایران و جهان می‌پردازیم، سپس قیمتی را که کاربران جهان برای استفاده از اینترنت می‌پردازند، بررسی می‌کنیم. آماری مربوط به سال 2015 نشان می‌دهد پهنای باند یا همان اینترنتی که در خانه و محل کارمان از آن استفاده می‌کنیم به طور متوسط 23مگابیت بر ثانیه است.
 
بر این اساس کاربران جهانی به ازای دریافت هر مگابیت بر ثانیه 24/5 دلار پرداخت می‌کنند. این در حالی است که متوسط قیمت اینترنت در ایران 95/5دلار به ازای هر مگابیت بر ثانیه است. این نشان می‌دهد میانگین قیمت استفاده از اینترنت در ایران از میانگین جهانی بیشتر است.
 
کیفیت و سرعت دو جزء جدایی‌ناپذیر اینترنت
 
تقاضای روز افزون مردم در سال های ابتدایی دهه 80شمسی باعث شد تا دولت های هشتم، نهم، دهم و یازدهم به توسعه روز افزون اینترنت توجه ویژه ای داشته باشند. علاوه بر دولت شرکت های خصوصی نیز در این امر گام های بلندی برداشته اند و این نشان دهنده توجه همه جانبه به اینترنت است. سرعت اصلی ترین شاخصی است که امروز باید به آن توجه داشته باشیم. بر اساس آمار اتحادیه جهانی مخابرات در دسامبر 2012ایران به لحاظ سرعت اینترنت در دسترس کاربران خانگی، در بین 178کشور در جایگاه 164قرار داشت و از بین کشورهای خاورمیانه تنها مصر و سوریه رتبه پایین‌تری داشتند.
 
این آمار در حالی است که ایران پیشرفتی چندین پله ای در سال های اخیر داشته است. رتبه ایران در سال 2015به لحاظ سرعت اینترنت 91بوده است که نشان دهنده پیشرفت چشمگیر در چهار سال اخیر بوده است. البته ایران در حالی در رتبه 91جدول جهانی قرار گرفته که پایین تر از کشورهایی مانند سورینام، سنت لوسیا، سیشل، آفریقای جنوبی، پاناما و اکوادور است. در آخرین رده بندی که مربوط به ماه های پایانی سال 2015است کره جنوبی با رتبه نخست در صدر جدول قرار گرفت و رتبه های بعدی این جدول به ترتیب دانمارک، ایسلند، انگلیس و سوئد هستند. اخیرا معاون فناوری وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات اعلام کرده است که پهنای باند اینترنتی کشور و ظرفیت دسترسی به اینترنت، در سه ساله دولت تدبیر و امید چهار برابر شده است.
 
این آمار نشان دهنده یک حرکت عظیم به سوی بهبود شرایط اینترنتی کشورمان است، اما در کنار سرعت اینترنت، کیفیت اینترنت از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. موضوع غیر قابل انکاری است که سرعت اینترنت در ایران طی سال های اخیر پیشرفت چشمگیری داشته، اما عدم مدیریت ترافیکی باعث شده تا همواره نارضایتی میان کاربران اینترنتی وجود داشته باشد. پهنای باند اینترنت پایه و اساس بوده و باید به مدیریت ترافیک اینترنتی بپردازیم. اگر ما پهنای باندمان را 10برابر کنیم، اما برای ترافیک اینترنتی مدیریتی مناسب در نظر نگیریم، کندی و نارضایتی کاربران را برطرف نکردیم. به عنوان مثال، در تهران ده ها اتوبان و بزرگراه، مترو، خطوط اتوبوسرانی BRT و چندین امکان دیگر وجود دارد. آیا می‌توانیم بگوییم ترافیک در تهران از بین رفته است؟
 
دریافت قیمت نجومی برای اینترنت بی‌کیفیت
 
قیمت یکی از اجزای مهم در استفاده از اینترنت است. همواره شاهد نارضایتی های بسیاری از شهروندان درباره کیفیت و سرعت اینترنت هستیم که نشان می‌دهد ایرانیان با وجود پول خوبی که هزینه می‌کنند و سود سرشاری که به جیب مخابرات و شرکت های خصوصی می‌ریزند خدمات دریافت نمی‌کنند. بر اساس اعلام شرکت مخابرات ایران تعرفه اینترنت غیرحجمی یک مگابایت بر ثانیه ماهانه 25هزار تومان و دو مگابایت 40هزار تومان است. این رقم در اینترنت با حجم شش گیگابایت و سرعت 128کیلوبایت بر ثانیه ماهانه 13هزار و 500تومان است. اگر فرض کنیم در ایران 40میلیون نفر از اینترنت استفاده می‌کنند و هر ایرانی به طور متوسط 15هزار تومان برای اتصال به شبکه اینترنت هزینه می‌کند، ماهانه حدود 400تا 600هزار میلیارد تومان به جیب متولیان اینترنت ریخته می‌شود.
 
مقایسه قیمت اینترنت در ایران با سایر کشورها نیز بیان‌کننده تفاوت‌های محسوس در این زمینه است. در حالی که قیمت اینترنت 128کیلو بیت در ثانیه‌ای ایران بین 10تا 20هزار تومان در ماه هزینه دارد قیمت اینترنت 224مگابیت برثانیه‌ای مالزی تنها حدود 1500تومان در ماه تعیین شده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که مثلا قیمت یک سرویس 256کیلوبایتی در ایران تقریبا دو برابر امارات، سه برابر مصر و 12برابر ترکیه است! این بررسی ها در حالی است که ایرانیان چندین برابر بیشتر از کشور های دیگر پول برای اینترنت کند و بی کیفیت می‌پردازند. آنچه امروزه همه ما به آن نیاز داریم سرعت، کیفیت و قیمت مناسب اینترنت است.

اینترنت موبایل ایران ۱۶۰درصد سریع شد/ اینترنتی‌ترین کشورهای آسیا

آمار جهانی سرعت اتصال به اینترنت نشان می‌دهد که ایران از میانگین ۱.۸مگابیت بر ثانیه در سه‌ماهه آخر سال گذشته میلادی به ۴.۷مگابیت بر ثانیه در سه‌ماهه ابتدایی سال جاری میلادی رسیده است.
 
تحقیقات اخیر مراکز معتبری چون آکامای در زمینه سرعت دسترسی به اینترنت نشان می‌دهد که سرعت اینترنت همراه ایران در اولین فصل 2016 نسبت به آخرین سه‌ماهه 2016 بالغ بر 160 درصد رشد داشته است.
 
آمار کلی هم در بازه زمانی مذکور نشان می‌دهد که وضعیت اینترنت کشورمان از 2 به 3.5 مگابیت بر ثانیه رسیده که رشدی 75 درصدی را نشان می‌دهد.
 
مرور وضعیت سرعت اینترنت کشورهای دیگر مخصوصاً همسایگان، این رشد 75 درصدی را ناچیز جلوه می‌دهد زیرا 90.5 درصد اماراتی‌ها، 87.2 درصد ترکی‌ها، 78.8 درصد قطری‌ها و 62.1 درصد اردنی‌ها با متوسط سرعت چهار مگابیت بر ثانیه به اینترنت دسترسی دارند.
 
گزارش جهانی این مرکز نشان می‌دهد که میانگین سرعت اتصال به اینترنت 6.3 مگابیت بر ثانیه است که باز هم در قیاس با بازه زمانی مذکور رشدی 12 درصدی داشته است.
 
به‌وضوح مشخص است که میانگین سرعت اتصال به اینترنت در کشورمان همچنان 2.8 مگابیت کمتر از نرخ میانگین جهانی است.
 
میانگین بیشترین سرعت دسترسی به اینترنت هم در سطح جهانی 34.7 مگابیت بر ثانیه گزارش شده که به‌نسبت آخرین فصل سال 2015 رشدی 6.8 درصدی داشته است.
 
پرسرعت‌ترین اتصال به اینترنت در آسیا متعلق به کشورهای زیر است:

گوگل برای اولین بار در دانشگاه های پاکستان حضور خواهد یافت

در اقدامی بی سابقه، گوگل اعلام کرد که از هفته آینده، بازدید از دانشگاه های معتبر پاکستان را آغاز خواهد نمود. این کمپانی قصد دارد از پنج شهر مهم کشور مذکور طی مدت 10 روز بازدید نموده، و جلساتی را در دانشگاه های مورد نظرش در ارتباط با وب و توسعه اپلیکیشن برگزار کند، ضمن اینکه راهکارهای درآمدزایی با استفاده از ابزارهایش را برای بلاگرها توضیح دهد.
 
در این سفر، نمایندگان گوگل از مؤسسه های آموزشی در حوزه های کسب و کار، مهندسی و علوم کامپیوتر بازدید خواهند کرد، همچنین با برگزاری سمینارها و نشست های آموزشی قصد دارند دانشجویان را با دانش و تخصص فنی در حوزه های مختلف آشنا سازند.
 
علاوه بر این، ساکنین مانتن ویو می خواهند مزایای استفاده از ابزارها و خدمات درآمدزایی مبتنی بر تبلیغات اینترنتی به ویژه AdSense و AdMob را برای وبلاگ نویسان روشن سازند.
 
در بین مؤسسه های مورد نظر گوگل، نام هایی همچون دانشگاه علوم مدیریتی لاهور (LUMS)، دانشگاه ملی کامپیوتر و علوم نوین (FAST-NUCES)، دانشگاه مهندسی و فناوری (UET) دیده می شوند که در چندین شهر مهم پاکستان از جمله کراچی، لاهور، اسلام آباد، گجرات و توپی قرار دارند.
 
از جمله مقامات شرکت یاد شده که در این سفر شرکت دارند می توان به «وقاص برنی» مدیر بخش وب، «احمد نواز» مدیر بخش توسعه اپلیکیشن، و همچنین مسئولین بخش همکاری های راهبردی آسیا نام برد. لازم به ذکر است که دانشجویان علاقه مند به شرکت در این برنامه می توانند از طریق وب سایت اختصاصی گوگل به صورت رایگان ثبت نام نمایند.

چگونه اینترنت حافظه انسان را تصرف می کند

محققان دانشگاه کالیفرنیا با همکاری محققان دانشگاه های سانتاکروز و ایلینویز دریافتند پس از هربار استفاده از اینترنت به عنوان یک ابزار کمک حافظه، میزان اتکای کاربر به چنین ابزارهایی افزایش می یابد و به عبارت دیگر وی تخلیه شناختی می شود.
 
اغلب تصور می شود حافظه مفهومی است که صرفا در مغز انسان روی می دهد؛ اما در واقع این مفهوم به عوامل خارجی نیز بستگی دارد. محققان در یک آزمایش پرسش های چالش برانگیزی را برای دو گروه داوطلب مطرح کردند و از گروه اول خواستند تنها با اتکا به قدرت حافظه و گروه دوم با کمک جستجو در گوگل، به سوالات پاسخ دهند. سپس سوالات ساده تری مطرح شد و به تمام داوطلبان حق انتخاب استفاده از گوگل یا حافظه داده شد تا میزان اتکای آن ها به کامپیوتر و تلفن همراه سنجیده شود. 
 
در این آزمایش مشخص شد داوطلبانی که در مرحله اول از اینترنت استفاده کردند، در مقایسه با اعضای گروه دیگر، بیشتر به سراغ اینترنت می روند و البته این بار سرعت مراجعه آن ها به اینترنت نیز بیشتر است. به عبارت دیگر مدت زمان بسیار کمتری را برای یادآوری و استفاده از حافظه خود صرف می کنند. در واقع 30 درصد از این افراد حتی پاسخ یک سوال را با استفاده از حافظه خود به دست نیاوردند و به طور کامل به اینترنت تکیه کردند.
این تحقیقات نشان می دهد هربار که کاربران برای پشتیبانی و کمک به حافظه خود از اینترنت استفاده می کنند، بیش از پیش به این ابزار اتکا می کنند و با فراهم شدن امکان دسترسی بیشتر به انواع اطلاعات از طریق گوشی تلفن هوشمند، میزان وابستگی کاربران به این ابزار نیز افزایش می یابد.
 
بنابر این می توان گفت اتکای روزافزون به اینترنت و دسترسی ساده به منابع گسترده آنلاین، فرآیندهای ذهنی ما را در حل مشکلات، یادآوری اطلاعات و یادگیری تحت تاثیر قرار داده است.گزارش کامل این تحقیقات در نشریه Memory منتشر شده است.

گوگل رتبه وب سایت ها با تبلیغات آزار دهنده و پاپ آپ را پایین می‌آورد

اگر شما نیز جزو کاربرانی هستید که در زمان وبگردی از سایت‌هایی با پاپ آپ‌های متعدد به ستوه آمده‌اید، گوگل خبر خوشی برای شما دارد. غول جستجو امروز اعلام کرد که رتبه‌ی سایت‌هایی که تبلیغات آزار دهنده و پاپ آپ را برای کاربران نمایش می‌دهند، در نتیجه‌ی جستجو پایین‌تر از سایر وب‌سایت‌ها قرار خواهند گرفت.
 
گوگل اعلام کرده که در نتایج جستجوی خود، رتبه‌‌ی وب‌سایت‌هایی که از تبلیغات آزاردهنده و پاپ آپ‌ استفاده می‌کنند از سایر وب‌سایت‌ها پایین‌تر قرار خواهد گرفت.
 
البته باید به این نکته اشاره کرد که این سیاست در نسخه‌ی موبایل وب‌سایت‌ها به کار گرفته شده و فقط در مواردی اعمال می‌شود که تبلیغات بخش بزرگ یا کل صفحه را اشغال کرده و در واقع کل محتوا را غیرقابل استفاده می‌کنند. همچنین باید به وب‌سایت‌هایی اشاره کرد که سعی دارند تبلیغات را بخشی از محتوای اصلی نمایش دهند. برای مثال در برخی از موارد، تبلیغات دقیقا زیر تیتر اصلی قرار می‌گیرند تا این موضوع را در خوانندگان و کاربران القا کنند که تبلیغات بخشی از ساختار اصلی صفحه‌ای است که از آن بازدید می‌کنند.
 
البته این موضوع برای تمام پنجره‌ها صادق نیست، برای مثال از نظر گوگل بنرهایی که می‌توان آن‌ها را به راحتی بست در کنار تایید سن و سال کاربر و باکس‌های مخصوص لاگین از این قاعده مستثنی خواهند بود.
 
گوگل همچنین لیبل Mobile Friendly را در نتایج جستجو نمایش نمی‌دهد، چراکه براساس آمارهای ارائه شده توسط غول جستجو، قریب به ۸۵ درصد از وب‌سایت‌ها از این قابلیت پشتیبانی می‌کنند.
 
آیا وب‌سایت‌هایی با نمایش پنجره‌های تبلیغات بزرگ و پاپ آپ شما را نیز آزار می‌دهند؟

شمارش معکوس برای رونمایی شبکه ملی اطلاعات

کمتر از ۵ روز آینده و در میان افتتاح پروژه‌های هفته دولت، قرار است شبکه ملی اطلاعات یا همان «اینترنت ملی»، رسما بهره‌برداری شود تا کاربران ایرانی طعم ارتباطاتی پرسرعت، ارزان و امن را بچشند.
 
پس از ۱۱ سال تلاش دولتهای مختلف برای راه اندازی «شبکه ملی اطلاعات» که تا سالها، نامهایی چون «اینترنت ملی»، «شبکه ملی اینترنت» و «اینترانت ملی» را یدک می کشید، وزارت ارتباطات وفناوری اطلاعات قرار است این شبکه را با نام اختصاری «شما» در هفته دولت و در آخرین سال فعالیت دولت تدبیر و امید، رسما رونمایی کند.
 
طی این سالها شاهد ارائه تعاریف متعدد و مختلفی در مورد شبکه ملی بودیم که این موضوع باعث شد نه تنها اختلافاتی میان مسئولان برای راه اندازی این شبکه شکل گیرد، بلکه دغدغه ای نیز برای کاربران نهایی ایجاد شد که فکر می کردند در نحوه دسترسی به شبکه اینترنت با محدودیت مواجه شوند و به بیان دیگر، با راه اندازی این شبکه، اینترنت به طور کل قطع شود.
 
چرا که در ابتدا مسئولان در تعریف شبکه ملی براین باور بودند که شبکه ای ایجاد شود تا نیاز به شبکه اینترنت جهانی را برای کاربر به همراه نداشته باشد و در صورتی که شبکه جهانی اینترنت قطع شد، ارتباط کاربران ایرانی قطع نشود. اما با گذشت بیش از یک دهه از تعاریف اولیه این طرح، در نهایت شبکه ملی اطلاعات طبق اهداف برنامه های توسعه ای کشور و سیاستهای کلی نظام، در تعریف نهایی به یک اجماع رسید و شورای عالی فضای مجازی در نخستین جلسات خود در دولت یازدهم و به ریاست حسن روحانی، راه اندازی آن را تکلیف کرد.
 
کشورهایی که شبکه ملی اطلاعات دارند
 
برخی بررسی ها نشان می دهد که شبکه های ملی در سایر کشورهای دنیا وجود دارند، که اگرچه دارای ساختارهای متفاوتی هستند اما به نوعی می توانند مشابه شبکه ملی اطلاعات در ایران باشند. برای مثال شبکه NBN یا شبکه باند وسیع در استرالیا و طرح پهنای باند ملی ایالات متحده امریکا، شبکه Kwangmyong در کره شمالی و internet II در آمریکا از جمله این شبکه ها هستند.
 
البته شبکه Kwangmyong در کره شمالی به موازات شبکه اینترنت و به صورت مستقل از آن و با هدف محدودیت ارتباطات خارجی کاربران و تأمین نیازهای ارتباطی داخلی راه اندازی شده، اما در استرالیا و ایالات متحده، این شبکه ها در جهت تقویت دسترسی کاربران به منابع اطلاعاتی شبکه جهانی اینترنت با سرعت بیشتر و کیفیت بالاتر ایجاد شده اند.
 
کشور هند نیز نوعی از شبکه ملی اطلاعات را با نام شبکه ملی دانش، در جهت جمع آوری اطلاعات دانشی، در اختیار دارد. گفته می شود کویت نیز چیزی شبیه به شبکه علمی ایران دارد و در برزیل یک شبکه ملی با عنوان شبکه سلامت دیده می شود.
 
شبکه ملی اطلاعات از نگاه قانون برنامه پنجم توسعه
 
شبکه ملی اطلاعات در ابتدا در دولت نهم و از سوی محمد سلیمانی وزیر ارتباطات و معاونش عبدالمجید ریاضی، «اینترنت ملی» نامگذاری شد. وزیر ارتباطات دولت نهم تاکید داشت که با ایجاد اینترنت ملی، بی نیازی از شبکه اینترنت خارجی را رقم خواهد زد؛ اما این طرح به‌دلیل نبود توجیهات مناسب فنی و اقتصادی توفیقی نیافت.
 
در دولت دهم ، رضا تقی پور وزیر وقت ارتباطات، تلاش بسیاری به کار بست تا این پروژه با نام «شبکه ملی اینترنت – شما » و تعریف مشخصی از اهداف و برنامه‌های مربوط به آن به نحوی که اینترنت در کنار این شبکه ملی باقی بماند، شکل گیرد و حتی در دوره کوتاهی نیز محمد نامی، دیگر وزیر ارتباطات دولت دهم، تلاش خود را برای ساماندهی این طرح به کار بست اما بازهم این طرح توفیقی کسب نکرد.
 
در نهایت اینکه دولت و مجلس موفق شدند در برنامه پنجم توسعه کشور، سرفصلی مشخص از الزامات اجرای این پروژه (ماده ۴۶ برنامه) با نام «شبکه ملی اطلاعات» تدوین کنند که این موضوع با اختصاص ردیف بودجه سالانه، به محمود واعظی وزیر ارتباطات در دولت یازدهم تکلیف شد. حال در سال پایانی برنامه پنجم توسعه، این وزارتخانه مدعی شده که در ابتدای هفته آینده، فاز نخست شبکه ملی را اجرایی می کند.
 
طبق این قانون، شبکه ملی اطلاعات کشور، شبکه‌ای مبتنی بر پروتکل اینترنت (IP) به همراه سوئیچها، مسیریابها و مراکز داده‌ای است، به صورتی که درخواستهای دسترسی داخلی و اخذ اطلاعاتی که در مراکز داده داخلی نگهداری می‌شوند به هیچ‌وجه از طریق خارج کشور مسیریابی نشود.
 
در این تبصره امکان ایجاد شبکه‌های اینترانت و خصوصی و امن داخلی در شبکه ملی اطلاعات به عنوان یکی دیگر از تعاریف مدنظر اعلام شده است. با این حال دسترسی ۶۰ درصد خانوارها به شبکه پرسرعت و ۱۰۰ درصد کسب و کارها به این شبکه از دیگر الزاماتی است که در بند الف و ب ماده ۴۶ قانون برنامه پنجم توسعه به آن اشاره شده است.
 
شبکه ملی اطلاعات از نگاه شورای عالی فضای مجازی
 
با وجود تاخیر پی در پی در راه اندازی و ایجاد شبکه ملی اطلاعات، شورای عالی فضای مجازی پیرو عمل به منویات مقام معظم رهبری، در نخستین جلسات خود در دولت یازهم در دی ماه سال ۹۲ ، الزامات حاکم بر تحقق شبکه ملی اطلاعات را به عنوان زیرساخت ارتباط فضای مجازی کشور مصوب کرد.
 
در این مصوبه شبکه ملی اطلاعات، شبکه‌ای متشکل از زیرساخت‌های ارتباطی با مدیریت مستقل کاملا داخلی و حفاظت شده نسبت به دیگر شبکه‌ها (از جمله اینترنت) با امکان تعامل مدیریت شده با آنها، تعریف شد. شبکه‌ای با امکان عرضه انواع محتوا و خدمات ارتباطی سراسری برای آحاد مردم و با تضمین کیفیت از جمله قابلیت تحرک.
 
در همین حال این شورا، طراحی و راه اندازی شبکه‌ای با قابلیت عرضه انواع خدمات امن اعم از رمزنگاری و امضای دیجیتالی به کلیه کاربران را به وزارت ارتباطات تکلیف کرد که قابلیت برقراری ارتباطات امن و پایدار میان دستگاه‌های حاکمیتی و مشاغل و مراکز حیاتی کشور را داشته باشد و در نهایت شبکه‌ای پرظرفیت، پهن باند و با تعرفه رقابتی باشد.
 
این شبکه به نوعی تعریف شده است که مراکز داده (دیتاسنتر) و میزبانی داخلی و نیز تفکیک ترافیک داخلی و خارجی و مراکز تبادل دیتا را شامل شود.
 
ابوالحسن فیروزآبادی ، دبیر شورای عالی فضای مجازی پیش از این در گفتگویی با مهر تاکید کرد: راه‌اندازی شبکه ملی اطلاعات در دو فاز اجرایی می‌شود که فاز نخست آن، اصلاح وضع شبکه موجود خواهد بود که در هفته دولت بهره برداری می شود و فاز دوم مربوط به راه‌اندازی یک سیستم جدید و نو است.
 
وی گفت: در این زمینه جلساتی به صورت مستمر میان وزارت ارتباطات و مرکز ملی فضای مجازی برگزار شده و قرار است سایر اصول و ضوابط اجرای شبکه ملی اطلاعات، برای یک سال آینده نیز تعیین شود.
 
دبیر شورای عالی فضای مجازی اضافه کرد: وزارت ارتباطات و مرکز ملی فضای مجازی در زمینه شبکه ملی اطلاعات کاملاً هماهنگ هستند و در جلسات هماهنگی برای این طرح، نماینده مرکز ملی فضای مجازی نیز حضور دارد.
 
در این زمینه محمود واعظی وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات با اعلام راه اندازی شبکه ملی اطلاعات در اوایل هفته آینده گفت: از سه سال گذشته تا کنون فعالیت فشرده ای با همکاری شرکت های اینترنتی، مخابرات، اپراتورهای موبایل و شرکت های دانش بنیان تولید محتوا صورت گرفته است و رضایت مندی کاملی از آغاز بهره برداری فاز نخست این شبکه وجود دارد بر این اساس امیدواریم که اوایل هفته آینده این شبکه بهره برداری عمومی شود.
 
زنجیره شبکه ملی اطلاعات کامل شد
 
محمدجواد آذری جهرمی، معاون وزیر ارتباطات و مدیرعامل شرکت ارتباطات زیرساخت به عنوان مجری پروژه شبکه ملی اطلاعات در گفتگو با خبرنگار مهر، دستاورد نهایی شدن فاز نخست این طرح ملی را دسترسی کاربران ایرانی به ارتباطات داخلی با سرعت بالا عنوان می کند و می گوید: زنجیره شبکه ملی اطلاعات کامل شده است.
 
وی در تعریف فاز نخست بهره برداری از شبکه ملی اطلاعات می افزاید: شبکه ملی اطلاعات تعریفی مشخصی دارد به نحوی که مطابق قانون برنامه پنجم، ۶۰ درصد خانوار ایرانی باید به پهنای باند پرسرعت، دسترسی داشته باشند به صورتی که این دسترسی پهن باند با قیمت مناسب ایجاد شود و در کنار آن شاهد حضور دیتاسنترهای داخلی (مراکز داده) باشیم.
 
معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات ادامه داد: طبق این اهداف با درنظر گرفتن ۳۰ میلیون خانوار ایرانی، باید حداقل ۱۵ میلیون خط اینترنت ADSL در کشور وجود داشته باشد اما برای دسترسی به این حجم پهنای باند پرسرعت، به اهداف مدنظر نرسیده ایم به نحوی که هم اکنون حدود ۱۰ تا ۱۱ میلیون خط ADSL در کشور، برآورد می شود. اما از سوی دیگر با پوشش وسیع اینترنت موبایل نسل سوم و چهارم در کشور (۳G و ۴G ) این اهداف محقق شده است و ضریب نفوذ این دسترسی به بیش از ۶۰ درصد رسیده است.
 
مجری شبکه ملی اطلاعات در مورد تحقق زیرساختهای اجرای این طرح ملی، خاطرنشان کرد: در بخش زیرساختی شبکه ملی اطلاعات، ظرفیت سازی مناسب صورت گرفته و با راه اندازی مراکز تبادل اطلاعات داخلی در ۴ نقطه کشور، این طرح به سمت اجرایی شدن در حرکت است.
 
وی با اشاره به اقدامات صورت گرفته برای ایجاد مراکز توزیع محتوا (Content delivery network ) از سوی مرکز تحقیقات مخابرات ایران و نیز بخش خصوصی، تاکید کرد: آخرین اقدام تفکیک قیمت ترافیک ارتباطات داخلی و خارجی بود که طبق مصوبه کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات انجام شد و هم اکنون می توانیم بگوییم که زنجیره شبکه ملی اطلاعات کامل شده است و فاز یک این طرح، آماده بهره برداری است.
 
تمامی مشاغل به شبکه ملی اطلاعات متصل می‌شوند
 
مدیرعامل شرکت ارتباطات زیرساخت، گفت: شبکه ملی اطلاعات روی همین شبکه فعلی زیرساختی کشور در حال انجام است. هم اکنون همه چیز برای کاربران ملموس شده است. هم اکنون کاربران، سرویس داخلی را با پهنای باند بالاتر و قیمت ارزان تر مصرف می کنند و این همان شبکه ملی اطلاعات است.
 
وی با تاکید براینکه کاربر چیز دیگری را احساس نخواهد کرد و قانون برنامه نیز همین است، در پاسخ به این سوال که در اوایل هفته آینده چه چیزی قرار است رونمایی شود، ادامه داد: آنچه که از رونمایی این طرح مدنظر است ارائه کامل شبکه ملی اطلاعات خواهد بود. چون بخشی از آن در حوزه‌های امنیت فضای تبادل اطلاعات، حملات سایبری و جلوگیری از حملات سایبری باقی مانده بود که به این زنجیره اضافه می شود.
 
آذری جهرمی خاطرنشان کرد: آنچه که در الزامات مصوبه شورای عالی فضای مجازی در مورد شبکه ملی اطلاعات بود تقریبا کامل شده است و ما از ۳ ماه پیش شروع به چیدن پازلهای مختلف در کنار هم برای راه اندازی این شبکه کرده ایم. هم اکنون می توانیم بگوییم که شبکه ملی اطلاعات وجود دارد و از این پس باید به فکر بهبود آن باشیم.
 
وی در مورد رونمایی از فاز دوم شبکه ملی اطلاعات که طبق گفته وزیر ارتباطات در دهه فجر ۹۵ انجام می شود، نیز گفت: در فاز دوم شاهد اتصال ۱۰۰ درصد مشاغل به شبکه ملی اطلاعات خواهیم بود. در کنار آن کیفیت شبکه بهبود می یابد و اپلیکیشن ها و محتوای داخلی به روزرسانی شده و توسعه می یابد.
 
کاهش قیمت خدمات آنلاین مهمترین دستاورد اینترنت ملی
 
آنچه که در ایجاد شبکه ملی اطلاعات می تواند برای کاربران نهایی مورد اهمیت قرار گیرد، نحوه دسترسی به ارتباطات با کیفیت، پرسرعت و ارزان است. انتظاری که هنوز در اتصال به شبکه اینترنت برای کاربران به صورت کامل محقق نشده است. با این حال، راه اندازی مراکز داده، مراکز تبادل اطلاعات و توزیع محتوا در داخل کشور بر بستر شبکه ملی اطلاعات قرار است این انتظار کاربران را محقق سازد.
 
آذری جهرمی در این باره به مهر گفت: موضوع تفکیک ترافیک داخلی و خارجی در شبکه ملی اطلاعات با هدف کاهش قیمت دسترسی به خدمات آنلاین برای کاربران صورت گرفته است به نحوی که طبق مصوبه ۲۳۷ کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات، شرکتهای ارائه دهنده خدمات اینترنتی ۶ ماه فرصت خواهند داشت که نسبت به تفکیک تعرفه ها برای کاربران اقدام کنند.
 
وی افزود: به این معنی که چنانچه کاربران از سرویس ها و سایتهای داخلی استفاده می کنند، هزینه پهنای باند آنها به مراتب کمتر از زمانی خواهد شد که از سایتهای خارجی و سرویس های خارجی که میزبانی آنها در خارج از کشور است، استفاده کنند.
 
هم اکنون و طبق اعلام وزارت ارتباطات، ۶۰ درصد مصرف پهنای باند اینترنت برای ترافیک خارجی و ۴۰ درصد برای ترافیک داخلی است که با ایجاد شبکه ملی اطلاعات، برآورد می شود که این نسبت، عکس شود و کاربران ایرانی برای استفاده از خدمات، مجبور به استفاده از ترافیک خارجی نشوند و هزینه هایشان کاهش یابد.
 
طبق مصوبه ۲۳۷ کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات، پهنای باند اینترنت بین الملل تا سقف ۴۲ درصد و پهنای باند شبکه داخلی تا ۸۴ درصد کاهش قیمت داشته است. این کاهش قیمت برای کاربران نهایی تا سقف ۳۶ درصد ملموس خواهد بود که البته بستگی به میزان مصرف کاربر دارد. در واقع کاربری که کم مصرف باشد حدود ۱۰ درصد کاهش قیمت را حس می کند اما کاربری که مصرف بیشتری داشته باشد هزینه هایش تا ۳۶ درصد کاهش پیدا خواهد کرد. این کاهش قیمت در اتصال از طریق موبایل نیز حدود ۲۰ درصد برآورد می شود.

دریاچه داده چیست؟

امروزه انواع جدیدی از داده‌ها با رشد سرسام‌آوری در حال شکل‌گیری هستند. داده‌هایی که توسط وب‌سایت‌های سازمان‌ها، صفحات شبکه‌های اجتماعی، سنسورها و دستگاه‌های متصل به وب، اطلاعات مسیرهای حرکتی با دستگاه‌های GPS و به‌طور عمومی اینترنت اشیاء و شبکه‌های اجتماعی یا سازوکارهای نظیر آن‌ها ایجاد می شوند، این پرسش را به وجود آورده‌اند که آیا اساساً استفاده از فناوری «انبار داده» به منظور ذخیره و تحلیل این اطلاعات از اثربخشی ِ لازم برخوردارند یا خیر. 
 
یکی از موضوعاتی که در تحلیل انواع جدید داده‌ها اهمیت دارد، حجم بالایی از داده‌هاست که با سرعتی سرسام‌آور رشد می‌کنند و مدل‌های ذخیره‌سازی و تحلیل‌های مبتنی بر رایانه‌های منفرد، پاسخ‌گوی آن‌ها نیستند. از طرفی توسعه پلتفرم‌های مختلف ذخیره‌سازی داده‌ها مانند فایل سیستم‌های توزیع‌شده در داده‌های بزرگ (مانند Hadoop) یا سیستم‌های ذخیره سازی ابری (مانند Amazon S۳) که انواع مختلفی از داده‌های ساخت یافته یا غیر ساخت‌یافته را در خود ذخیره می‌کنند و لزوم تحلیل دقیق و سریع آن‌ها، مدل انبار داده سنتی را به صورت جدی به چالش کشیده است. 
 
مفهوم دریاچه داده (Data lake) در پاسخ‌گویی به نیاز مذکور به تدریج توسعه پیدا کرده است. به منظور تشریح این مفهوم از تمثیلی استفاده می‌کنیم که جیمز دیکسون (James Dixon) مدیر ارشد فناوری پنتاهو (Pentaho) برای اولین بار به کار برد. اگر انبار داده را مشابه یک بطری آب تصفیه‌شده، بسته‌بندی شده و آماده مصرف در نظر بگیریم دریاچه داده (همانند نام آن) دریاچه‌ای است که آب از منابع مختلف ( آب باران، چشمه ها، رودها یا منابع دیگر) در آن سرازیر شده و افراد می‌توانند از آب دریاچه برای شنا، آشامیدن یا حتی نمونه‌برداری! استفاده کنند. در صورتی‌که بخواهیم تفاوت‌های رویکرد دریاچه داده و انبار داده در تحلیل داده‌ها را بیان کنیم، می‌توانیم به موارد زیر به عنوان تفاوت‌های اساسی اشاره کنیم:
 
داده‌ها کاملاً در دریاچه داده قرار می‌گیرند و از هیچ داده‌ای صرف‌نظر نمی‌شود. این رویکرد برخلاف رویکرد انبار داده در ذخیره‌سازی و پالایش داده‌ها است که در آن تنها اطلاعاتی در انبار داده قرار می‌گیرد که بتواند در تحلیل‌ها مورد استفاده قرار گیرد.
 
داده‌های پایین‌ترین سطوح (مثلاً توضیحات یک فرد در یک مقاله یا یک وبسایت) بدون تغییر یا با حداقل تغییرات به دریاچه داده منتقل می‌شوند که این مهم، برخلاف رویکرد انبار داده است که تبدیل و تغییر (Transformation) یکی از پیش‌فرض‌های اساسی و اولیه ورود اطلاعات به آن محسوب می‌شود. در مثال قبل ممکن است برای ذخیره‌سازی توضیحات یک فرد در یک مقاله یا وب‌سایت با مدل انبار داده تنها به استخراج کلید واژه‌ها از توضیحات و ذخیره‌سازی آن در یک جدول بانک اطلاعاتی بسنده کرد.
 
در دریاچه داده توضیحات فرد، نحوه پیمایش یک سایت توسط کاربر و اطلاعات سنسورهایی که توسط دستگاهها تولید شده است، بدون توجه به منبع و ساختار ذخیره می‌شوند. این رویکرد ذخیره‌سازی داده‌ها که در آن داده، بدون توجه به ساختار و منبع ذخیره می‌شود را اصطلاحاً «خواندن با ساختار» (Schema On Read) نامیده می‌شود. این رویکردی متفاوت از ذخیره‌سازی داده‌ها در انبار داده است که در آن، ابتدا ساختاری که داده‌ها باید در آن قرار گیرد طراحی می‌شود و سپس داده ها در ساختار قرار می‌گیرند که به آن نوشتن با ساختار (Schema On Write) گفته می‌شود.
 
در بیشتر سازمان‌ها، نزدیک به ۸۰% از استفاده‌کنندگان از اطلاعات، استفاده‌کنندگان عملیاتی محسوب می‌شوند. نیاز این دسته از کاربران این است که گزارش‌ها و شاخص‌های مورد نیاز خود را مشاهده کنند. این موارد معمولاً دارای ساختاری از پیش تعریف‌شده هستند و رویکرد انبار داده به دلیل ساخت‌یافته بودن اطلاعات، برای این دسته از کاربران قابل درک و استفاده است.
 
معمولا ۱۰% از کاربران یک سازمان نیاز به تجزیه و تحلیل عمیق داده‌ها پیدا می‌کنند. این دسته از کاربران می‌توانند از انبار داده برای تجزیه و تحلیل‌های مورد نیاز خود استفاده کنند اما گاهی اوقات، نیاز به دسترسی به منبع اصلی داده مورد نیاز است و کاربران ناچارند به داده‌ها در سیستم‌های تولیدکننده آن مراجعه کنند. درصد کمی از کاربران سازمان‌ها نیازمند تحلیل‌های عمیق و پیچیده بر روی داده‌ها هستند.
 
دانشمندان و تحلیل‌گران داده (Data Scientists) جزو این دسته از کاربران قرار می‌گیرند. این گروه از کاربران، از انواع داده‌های ساخت‌یافته یا ساخت‌نیافته و ابزارهای تجزیه و تحلیل پیشرفته بر روی داده‌ها مانند داده‌کاوی، متن‌کاوی، تحلیل آماری، مدل‌های پیش‌بینی‌کننده، تحلیل جریان پیمایش یک سایت و روش‌های مشابهاستفاده می‌کنند. با توجه به اینکه در فرآیند تحلیل‌های پیشرفته، تحلیل‌گر از قبل، درباره اینکه چه ویژگی‌ها یا داده‌هایی موردنیاز هستند و از کدام‌یک باید صرف‌نظر شود آگاه نیست، رویکرد خواندن با ساختار (Schema On Read) و عدم حذف یا تبدیل اطلاعات بهتر می‌تواند به نیاز تحلیلیِ این دسته از کاربران پاسخ دهد. جالب است بدانید با استفاده از رویکرد دریاچه داده می‌توان به نیازهای هر سه دسته از این کاربران به شکل مناسبی پاسخ داد. 
 
تفاوت دیگر دو رویکرد در نحوه مواجهه با تغییر است. در رویکرد انبار داده باید با توجه به تحلیل‌های مورد نیاز، ساختارهای مرتبط در انبار داده طراحی شده باشد تا امکان ذخیره‌سازی اطلاعات در ساختار مربوطه فراهم شود و پس از آن، فرایند تکمیل اطلاعات در انبار داده (شامل خواندن، تبدیل و بارگذاری) آن‌ را برای تحلیل در اختیار استفاده‌کننده قرار می‌دهد. با توجه به اینکه این فرایند معمولاً طولانی است، در سال‌های اخیر مفهوم Self Service BI و در اختیار قرار دادن امکاناتی که کاربران خود بتوانند راساً فعالیت یکپارچه‌سازی و تحلیل اطلاعات را به انجام برسانند، مورد توجه قرار گرفته‌اند و بعضی از ابزارهای تجاری موجود در بازار نیز به این سمت حرکت کرده‌اند.
 
اما در رویکرد دریاچه داده، داده‌ها به صورت خام در فرمت‌های اولیه نگهداری می‌شوند و ابزارهایی در اختیار کاربران قرار داده می‌شود که بتوانند داده‌ها را با همین شکل موردارزیابی و تحلیل قرار دهند. گاهی اوقات این ارزیابی‌ها مشخص می‌کنند که چه بخشی از داده‌ها، از ارزش لازم برای تحلیل‌های کامل‌تر برخوردارند و در ادامه ممکن است برای این بخش از داده‌ها، ساختار مورد نیاز را طراحی کنند (انبار داده). در غیر این‌صورت از هدر رفتن زمان زیادی از تیم تحلیل داده به منظور ساخت انبار داده بر روی داده‌هایی که واجد ارزش نیستند جلوگیری شود. 
 
کاربرانی که داده‌ها را از طریق دریاچه داده مورد استفاده قرار می‌دهند، به اطلاعات خام دسترسی دارند و از آنجا که هیچ‌یک از فرایندهای پرهزینه و زمان‌بر تبدیل، پاک‌سازی و ساختاردهی روی داده‌ها انجام نمی‌شود، می‌توان سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر فعالیت تحلیل داده‌ها را آغاز کرد. اما باید به این نکته توجه داشت که این روش برای کاربران تحلیل‌گر کسب‌و‌کار قابل پیاده‌سازی نیست و این دسته از کاربران که بیشتر با گزارش و شاخص سروکار دارند، نیاز دارند که داده‌ها در یک فرایند منسجم تبدیل، پاک‌سازی و ساختاردهی شده و در قالب گزارش‌ها و شاخص‌ها در اختیارشان قرار گیرد. در حقیقت، در دریاچه داده، هزینه‌های پاک‌سازی و ساختاردهی به داده‌ها کاهش می یابد، با این وجود هزینه‌های تحلیل داده‌ها افزایش یافته و بر پیچیدگی تحلیل داده افزوده می‌شود.
 
با توجه به توضیحات بالا، خوب است نگاهی به طرح‌واره معماری پیاده سازی دریاچه داده داشته باشیم. 
 
 
در طرح معماری بالا در پایین‌ترین سطح، منابع داده شامل سیستم‌های تولیدکننده داده قرار دارند. داده‌های تمامی این منابع، در لایه میانی (سیستم داده‌ای سازمان) قرار داده می‌شوند. سیستم داده‌ای شامل بانک‌های اطلاعاتی رابطه‌ای، انبارهای داده، و اجزای سیستم مدیریت داده (برای نمونه مبتنی بر Hadoop) است. در لایه برنامه‌های کاربردی، سیستم‌های اطلاعاتی سازمانی، سیستم‌های تحلیل‌گر اطلاعات و سایر سیستم‌های استفاده‌کننده از داده قرار دارند. شاید تنها نکته‌ی مبهم در این طرح، بخش سیستم مدیریت داده مبتنی بر Hadoop باشد که با نگاهی دقیق‌تر به جزییات این سیستم و اجزای آن درک بهتری از مفهوم دریاچه داده و نحوه برخورد با چالش‌های ذخیره‌سازی و تحلیل آن به دست خواهیم آورد. 
 
 
نمودار بالا اجزای کلی این سیستم را نمایش می دهد. در نمودار بعدی به جزئیات ابزارها و فناوری‌هایی اشاره شده است که در هر یک از بخش‌های اشاره شده در طرح بالا مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ابزارها و فناوری‌ها در مقالات بعدی به شکل دقیق‌تری توصیف خواهند شد. 
 
 
تفاوت دو رویکرد انبار داده و دریاچه داده در تحلیل اطلاعات را می‌توان در جدول زیر خلاصه کرد:
 
 
نتیجه‌گیری
 
موضوعات مربوط به داده‌ها و تحلیل آن‌ها در راستای ارتقاء عملکرد سازمان بسیار مورد توجه واقع شده‌اند. با اضافه شدن ابعادی مانند حجم بالای داده‌ها، تنوع و سرعت افزایش آن‌ها و مطرح شدن تحلیل‌های پیشرفته بر مبنای بزرگ داده (BIG Data Analytics) رویکردهای جدید تجزیه و تحلیل داده‌ها، ابزارها و فناوری‌های جدیدی را به وجود آوردند. استفاده مناسب از هر یک از این فناوری‌ها نیازمند توجه به رویکردهایی است که هر کدام از این مفاهیم بر مبنای آن شکل گرفته‌اند. به موازات این موضوع، انطباق مناسب این رویکردها با نیازمندی‌های سازمان می‌تواند موجب انتخاب فناوری‌هایی شود که به شکلی بهینه، نیازهای تحلیلی سازمان را مرتفع می‌سازند. دانستن رویکردهای انبار داده یا دریاچه داده در موضوع تحلیل داده‌ها می‌تواند به مدیران ارشد اطلاعاتی سازمان‌ها در انتخاب مدل مناسب برای حل این موضوع و تحلیل دقیق‌تر داده ها کمک کند.  

امروز بیست و پنچمین سالگرد تولد شبکه وب است

نابغه کامپیوتر «سرن» در سال ۱۹۹۱ میلادی موفق به طراحی شبکه وسیع جهانی شد.
امروز بیست و سوم اوت مصادف با بیست و پنجمین سالگرد تولد شبکه وسیع جهانی (World Wide Web) است.
 
 بیست و پنج سال پیش در چنین روزی در سال ۱۹۹۱ میلادی این شبکه جهانی توسط «تیم برنر لی»، نابغه کامپیوتر در موسسه «سرن» در سوئیس راه اندازی شد و مردم به این شبکه دسترسی پیدا کردند.
 
البته اینترنت و شبکه وسیع جهانی متفاوت هستند و اینترنت در سال ۱۹۶۹ میلادی راه اندازی شد که به عنوان شبکه ای برای انتقال داده ها بین دو نقطه مورد بهره برداری قرار می گیرد.
 
شبکه وسیع جهانی یا همان WWW به فضایی در شبکه اینترنت گفته می شود که در آنجا اطلاعاتی از قبیل صفحات وب و اسناد ذخیره می شوند.
 
در حقیقت می توان گفت که شبکه وسیع جهانی به عنوان رشته عصبی و اینترنت همچون سیناپس عمل می کند.
 
«برنر لی» در سال ۱۹۸۰ میلادی یک پایگاه داده های شخصی از افراد و مدل های نرم افزاری را در «سرن» ایجاد کرد و به دنبال آن یک «هایپرتکست»  که در آن هر صفحه به صفحه دیگری مرتبط است را طراحی کرد.
 
وی یک دهه بعد این فناوری را توسعه داد و ایده «سیستم اطلاعات به هم متصل شده جهانی» را مطرح کرد که در نهایت منجر به تلفیق اینترنت با «هاپیرتکست»  شد.
 
در سال ۱۹۹۰ میلادی «برنر لی» پروتوکل انتقال «هایپرتکست» موسوم به «HTTP» را ایجاد که به عنوان اولین مرورگر وب،  سرور و صفحات وب شناخته می شود.
 
همچنین در  ششم اوت سال ۱۹۹۱ میلادی اولین صفحه وب که امروزه به صورت آنلاین در دسترس است فقط برای کاربران «سرن» در دسترس بود که چگونگی کارکرد شبکه وسیع جهانی را نشان داد.
 
در بیست و سوم اوت سال ۱۹۹۱ میلادی علاوه بر کاربران «سرن»، افراد دیگری دعوت شدند تا به این صفحه متصل شوند که این روز را روز Internaut می نامند.