به همان اندازه که علم نیاز به حمایت ما دارد، ما نیز ملزم به نقد تحقیقاتی هستیم که انجام می‌شوند. در طول تاریخ علمی، جستجوی لجام گسیخته پیشرفت‌های علمی در موارد بسیاری منتهی به زیر پا گذاشتن اصول اخلاقی شده است که اغلب آن‌ها به ضرر آدمی بوده‌اند. درحالی‌که آئین‌نامه اخلاق پزشکی نورنبرگ پس از علنی شدن آزمایش‌های انسانی نازی‌ها ایجاد شد و به موجب آن رضایت از سوژه‌های انسانی به امری ضروری تبدیل شد؛ اما محققان آمریکایی همواره به این آئین‌نامه اخلاقی احترام نگذاشته‌اند. چنانچه این پنج آزمایش علمی کاملا غیراخلاقی چنین چیزی را به خوبی به اثبات می‌رسانند.

آزمایش سفلیس در گواتمالا

سال ۲۰۱۰ بود که رسانه‌ها گزارش‌هایی منتشر کردند که نشان می‌داد، دانشمندان آمریکایی به عمد از زندانیان، بیماران روانی و یتیمان کشور گواتمالا برای انجام آزمایش‌های اثربخشی داروهای سوزاک و سفلیس بین سال‌های ۱۹۴۶ تا سال ۱۹۴۸استفاده کرده‌اند. این آزمایش‌ها بدون اطلاع و یا رضایت این افراد انجام شده بود، در واقع این افراد با آلوده شدن مجبور به مشارکت در این تحقیقات شده بودند.

هدف این آزمایش‌ها، بررسی اثربخشی پنی‌سیلین بود. در بخشی از این تحقیقات، به روسپی‌های مبتلا به سفلیس، پولی پرداخت می‌شد تا با سوژه‌های مرد آمیزش داشته باشند. اما اگر در بدن این افراد، عفونت پدید نمی‌آمد، میکروب‌های بیماری به صورت، بازو و یا آلت تناسلی این افراد پاشیده می‌شد. سپس به مردانی که مبتلا به این بیماری می‌شدند، آنتی‌بیوتیک داده می‌شد.

با این حال به گفته، سوزان ریوربی، محققی از کالج ولسلی در ماساچوست که تحقیقات او موجب افشای این تحقیقات شد، اینکه این مردان به وسیله این آنتی‌بیوتیک‌ها درمان شده باشند، هنوز روشن نیست. تصور می‌شود، درمجموع ۱۵۰۰ نفر گواتمالایی در جریان این تحقیقات مورد آزمایش قرار گرفته باشند.

هنریتا لاکس

دهه‌ها است که سلول‌های هنریتا لاکس از مرگ او چیزی نمی‌دانند. سلول‌های هنریتا که اکنون به «سلول‌های هلا» مشهور هستند. در سال ۱۹۵۱ بدون رضایت او از تومور سرطانی از دهانه رحم او برداشته شدند. هنریتا برای درمان بیماری خود در بیمارستان جان هاپکینز بستری شده بود.

سرانجام هنریتا در اثر سرطان درگذشت، اما سلول‌های او بعدازاینکه توسط دکتر جورج اوتو جداسازی شدند، زنده ماندند. به این ترتیب، سلول‌های هنریتا به نخستین سلول‌هایی تبدیل شدند که به زندگی خارج از بدن انسان ادامه می‌دهند. از آن زمان، سلول‌های او صدها بار تکثیر شده‌اند و به بخشی جدایی‌ناپذیر از تحقیقات پزشکی بدل شده‌اند. به عنوان مثال، بدون سلول‌های هلا، هیچ واکسن فلج اطفالی هم وجود نداشت.

داستان هنریتا با وجود کتاب مشهور و همچنین فیلم تلویزیونی که هر دو با عنوان «زندگی جاویدان هنریتا لاکس» نام داشتند، توجه‌های بسیاری را برانگیخت. همچنین، با اطلاع خانواده او از جریان آزمایش‌ها، دعوی‌های حقوقی علیه شرکت‌های دارویی که از سلول‌های او برای ساخت دارو استفاده کرده‌اند، به پا شد. احتمالا فرزندان هنریتا احتمالا هرگز سود حاصل از فروش سلول‌های او را دریافت نکرده‌اند. اما گفته می‌شود، لوله حاصل از سلول‌های او، معمولا به قیمت ۲۶۰ دلار به این شرکت‌های دارویی فروخته می‌شود.

در سال ۲۰۱۳،  موسسه ملی بهداشت آمریکا (NIH)، اعلام کرد، دانشمندان برای استفاده از داده‌های ژنوم هنریتا، باید از خانواده هنریتا اجازه بگیرند. نویسنده زندگی‌نامه او، ربه‌کا اسکُلت بنیادی به نام هنریتا لاکس تأسیس کرده که کمک‌های مالی را برای افراد و خانواده‌هایی که”سهم مهمی در تحقیقات علمی داشته‌اند و هیچ سودی از مشارکت‌های خود نبرده‌اند.” فراهم می‌کند.

مطالعات سفلیس در تاسکیگی

مطالعه تاسکیگی (شهری در آمریکا) برای اندازه‌گیری میزان پیشروی سفلیس درمان نشده در مردان سیاه‌پوست (آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار) در سال ۱۹۳۲ آغاز شد. این مطالعه با همکاری خدمات بهداشت عمومی ایالات‌متحده و موسسه تاسکیگی انجام گرفت. این برنامه قرار بود به مدت شش ماه انجام شود و در مجموع در آن ۳۹۹ مرد سیاه پوست مبتلا به سفلیس و ۲۰۱ فرد غیر مبتلا شرکت داشته باشند.

اما در عوض، این تحقیقات به مدت ۴۰ سال به طول انجامید و مردانی که در این آزمایش‌ها موردمطالعه قرار می‌گرفتند، هیچ‌گاه درمانی برای سفلیس دریافت نکردند. این مردان که هرگز رضایت آگاهانه خود را برای شرکت در این تحقیقات اعلام نکرده بودند، هیچ‌گاه هدف واقعی مطالعات را افشا نکردند و به‌جای آن می‌گفتند، به خاطر خون بد مورد درمان قرارگرفته‌اند. خون بد، اصطلاح غیرعلمی است که می‌تواند به بیماری‌های مختلفی اطلاق شود.

در سال ۱۹۴۷، پنی‌سیلین به‌عنوان درمانی مؤثر برای سفلیس مورد استفاده قرار گرفت، اما این دارو هیچ‌گاه به مردان آلوده شرکت کننده در این مطالعه داده نشد. در عوض به این افراد معاینات پزشکی و غذای رایگان و همچنین هزینه کفن و دفن تعلق گرفت.

ژان هلر خبرنگار آسوشیتدپرس در سال ۱۹۷۲ این داستان را افشا کرد که سروصدای زیادی را به پا کرد. بسیاری از شرکت‌کنندگان در طول دوره مطالعه جان خود را از دست دادند و همسران و فرزندان آن‌ها بدون اینکه بدانند، آلوده‌ شده بودند. دعوای گروهی به نمایندگی از شرکت‌کنندگان در این مطالعه و خانواده‌های آن‌ها انجام گرفت و در سال ۱۹۷۴، خسارتی ۱۰ میلیون دلاری که شامل درمان‌های پزشکی برای بازماندگان و خانواده‌های آن‌ها، از سوی دولت ایالات‌متحده پرداخت شد.

آزمایش‌های پرتو تابی انسانی

در سال ۱۹۹۵، بیل کلینتون رئیس‌جمهور آمریکا به طور رسمی به نمایندگی از ایالات‌متحده برای انجام آزمایش‌های پرتو تابی روی انسان برای چندین دهه پس از جنگ دوم جهانی عذرخواهی کرد.  گزارش تحقیقی از آیلین ولسوم از نشریه آلبوکرک تریبون منجر به افشای این آزمایشات شد. در این تحقیقات مدارک بیش از ۴۰۰۰ آزمایش فاش شد که از دهه ۱۹۴۰ شروع شده بودند و توسط نهادهای مختلف دولتی از جمله وزارت دفاع (پنتاگون) و ناسا نگهداری می‌شد.

دکتر روث فادن از مؤسسه اخلاق زیستی جان هاپکینز برمن ریاست کمیته تحقیقی این آزمایش‌ها را بر عهده داشت و نقض حقوق بشر را در سال ۱۹۹۵ در تلویزیون اعلام کرد، او در این بیانیه تلویزیونی گفت:”ما دریافته‌ایم که اشتباهات رخ داده است. در هردوی آزمایش‌های مربوط به تابش و همچنین انتشار عمدی تشعشعات در محیط‌زیست… بیماران و یا سوژه‌های آزمایش بدون اطلاع یا رضایت خود مورد استفاده قرار گرفته‌اند. اطلاعات به دلیل تشویش اذهان عمومی منتشر نشده‌اند و سری نگه داشته شده‌اند تا دولت آمریکا را در مقابل شرمساری و مسئولیت‌های قانونی چنین اقدامتی مصون دارند.”

در این آزمایش‌های، دانشمندان سوژه‌های انسانی را در معرض اورانیوم، پلوتونیوم، آمریکیوم و دیگر مواد رادیواکتیو قرار می‌دادند تا تأثیر آن روی بدن انسان را مورد مطالعه قرار دهند. این آزمایش‌ها با این استدلال توجیه می‌شد که در جهت منافع ملی بوده‌اند تا میزان مقاومت بدن در برابر تشعشعات رادیواکتیو را مشخص کنند، چرا که در آن زمان، یعنی دوران جنگ سرد، تهدیداتی هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی وجود داشت.

اما این توجیهی برای نحوه انجام این آزمایش‌ها نبود، بسیاری از افرادی که در معرض تشعشات قرار گرفتند، بیماران مبتلا به سرطانی از اقشار فقیر و آفریقایی تبارها بودند که در معرض سطوح بالایی از تابش‌های رادیواکتیو قرار می‌گرفتند و در حالی که تصور می‌کردند، در حال درمان شدن هستند. در یکی از این سری آزمایش‌ها، به قربانیان یک سانحه رانندگی، پلوتونیوم تزریق شد.

پروژه ام‌کی‌اولترا

بین سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۶۴، سازمان سیا بیش از ۱۳۰ آزمایش کنترل ذهن را روی شرکت‌کنندگانی بی‌اطلاع انجام داد. بسیاری از شرکت‌کنندگان در آزمایش‌ها بر اثر این آزمایشات به لحاظ احساسی فلج شدند. ماجرای این آزمایش تا یک دهه بعد اتمام، پنهان ماند. اما در سال ۱۹۷۷،  تحقیقات کمیته چرچ و انجمن راکفلر این آزمایش‌های شوم را افشا کردند.

سناتور دموکرات دانیل اینوی در جریان جلسه‌ای که این اطلاعات در آن افشا شد، گفت: “معاون سازمان سیا تائید کرد، بیش از ۳۰ دانشگاه و مؤسسات دیگر در این پروژه شرکت داشته‌اند.این آزمایش‌ها شامل انجام آزمایش‌های پنهانی مواد مخدر روی شهروندان مختلف از تمامی سطوح اجتماعی بالا و پایین، آمریکایی‌های بومی و خارجی بوده است. تعدادی از این آزمایش‌ها شامل دادن LSD به افراد بی‌اطلاع بوده است. این آژانس اطلاعاتی خود اذعان کرده که پروژه نتایجی علمی در بر داشته است.”

برخی از این افراد معتادان به هروئین بوده‌اند که به آن‌ها گفته ‌شده، اگر در آزمایش‌های LSD شرکت کنند، به آن‌ها پاداش یعنی هروئین بیشتر داده می‌شود. اما چیزی که این افراد نمی‌دانستند، این بود که آن‌ها بخشی از تحقیقات با حمایت‌های دولت بوده‌اند که هدف آن نحوه بازجویی از طریق کنترل ذهنی بود. متأسفانه شاید هیچ وقت از جزئیات این آزمایش‌ها اطلاع پیدا نکنیم، چراکه در سال ۱۹۷۳، رئیس سیا؛ ریچارد هلمز دستور از بین بردن تمامی مدارک این آزمایش‌ها را صادر کرد.

.

منبع: inverse

مطلب ۵ آزمایش علمی غیراخلاقی که روی انسان‌ها انجام شده‌اند برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

در سال ۱۹۱۲ آرتور اسمیت وودوارد، دیرینه شناسی از موزه تاریخ طبیعی بریتانیا و چارلز داوسون، باستان شناسی آماتور، گزارش دادند، موفق به کشف یک گونه جدید انسان در پیلت داون، انگلستان شده اند. چیزی که به باور آنها، می تواند متعلق به یک میلیون سال قبل باشد. این گونه جدید اوانتروپوس دوسونی نامگذاری شد.

چارلز داوسون ادعا می کرد، یکی از مهمترین اکتشافات فسیلی را انجام داده است. اما در نهایت ثابت شد، انسان پیلت داون او جعلی بوده است. او این فسیل را از در کنار هم قرار دادن جمجمه انسان و فک اورانگوتان ساخته بود. داوسون این فسیل ها را به نحوی رنگ آمیزی کرده بود که با هم مطابقت داشته باشند و همچنین ظاهری قدیمی داشته باشند. داوسون در این کار موفق بود، این جعل اسرار آمیز، دنیای علم را فریب داد.

در دهه های بین کشف و روشن شدن جعلی بودن فسیل، مردم سراسر جهان انسان پیلت داون را حلقه مفقوده اتصال انسان و میمون می دانستند. مقالات روزنامه ها، نشریات علمی و موزه ها همه انسان پیلت داون را به عنوان یک کشف علمی بزرگ به حساب می آوردند که چشم اندازی از تکامل انسان را پیش روی ما قرار داده است.

مورخان، نویسندگان علمی و دیگران تا سال ها به بحث و جدل در مورد انسان پیلت داون پرداختند و سرانجام پرده دروغ فرو ریخت و آشکار شد، انسان پیلت دوان فریبی بیش نبوده است.

مسئله تنها جعل عمدی نبود، بلکه جریان ناقص اطلاعات در مورد جد فرضی انسان هم مطرح بود. اندکی پس از کشف، دسترسی به مواد اولیه در انگلستان ممنوع شد. علم خفه شده بود، چرا که محققان قادر به اثبات قابل اعتماد بودن ادعاهای دیگران نبودند.

همان مسائل امروز هم به وجود می آیند، جامعه تحقیقاتی امروز با چیزی دست و پنچه نرم می کند که به آن “بحران تکرارپذیری” می گویند. دانشمندان نیاز به دسترسی به شواهد و داده ها دارند تا نتایح تحقیقات را دوباره تکرار کنند. جنجال انسان پیلت داون به جنبش دانش آزاد امروز منتهی شد که خواستار شفافیت در هر مرحله از فرآیند علمی است.

کارشناسان بلافاصله کشف یک جمجمه بزرگ شبیه انسان با فکی شبیه انسان را موفقیتی بزرگ دانستند. آناتومیست متنفذی همچون آرتور کیت، از انسان پیلت داون به عنوان مدرکی معتبر نام برد. مطبوعات محبوب در هر دو سوی اقیانوس اطلس، این مدرک باستان شناسی ماقبل تاریخ را  “شکاری چشمگیر برای حلقه گم شده” توصیف کردند و انسان پیلت داون را به عنوان چارچوب ساده تکامل انسان پذیرفتند.

اما برخی دانشمندان هم بودند، از جمله مدیر موزه تاریخ طبیعی  بریتانیا، رجینالد اسمیت که از ابتدا نسبت به این کشف تردید داشتند. شک او به این جهت بود که این کشف بزرگ توسط یک باستان شناس نه چندان مشهور انجام گرفته بود.

موزه داران ایالات متحده بی صبرانه امیدوار بودند، اطلاعات بیشتری به دست آورند. اما درخواست های آنها توسط همتایان شان در بریتانیا که دسترسی به جمجمه و فک را کنترل می کردند، پذیرفته نشد. آنها استخوان ها را به مخزن امنی در موزه تاریخ طبیعی بریتانیا منتقل کرده بودند. و در این حال، شایعات همچنان در گردش بودند.

آلش هردلیچکا، مدیر موزه تاریخ طبیعی اسمیتسونیان، در گزارش سالانه خود از سفر به انگلستان نوشت:”متاسفانه … امکان ارزیابی شواهد کشف شده توسط خارجی ها وجود ندارد و بنابراین هیچ فرضیه ای نمی توان در این مورد مطرح کرد. این کشف، بدون شک یکی از جالب ترین کشفیات مربوط به انسان باستانی است، هر چند نمی توان، در این مورد قبل از تاریخ گذاری و به ویژه تعیین ویژگی های فیزیکی نتیجه گیری کرد. ”

در اوایل قرن ۲۰، ادعاهای تحریک آمیز در مورد اکتشافات معمولا از طرق نامه ها، شایعات و مقالات روزنامه ها منتشر می شد که نشان از کشف های بزرگ می داد. موزه های آمریکا هم با وجود کشف انسان پیلت داون، همزمان مجذوب و ناامید شده بودند. واقعی بودن برخی ادعاها به اثبات می رسید، اما در همین حال، جعلی بودن بسیاری مشخص می شد. با وجود اطلاعات محدود، اثبات ادعای دانشمندان خارجی بسیار دشوار بود.

اخبار مربوط به اکتشافات بزرگ، ممکن  بود، برنامه نمایش تکامل انسان و یا ماقبل تاریخ در موزه های نیویورک یا شیکاگو را تغییر دهد و عقیده دانشجویان در مورد تاریخ تکاملی انسان را متحول کند. در حالی که دانشمندان سعی می کردند، اسکلت ها را در بازدیدهای خود از موزه های اروپا مشاهده کنند و نسخه های برای مجموعه خود به دست بیاورند، موزه ها همچنان در یک عدم قطعیت به سر می بردند. حتی در میان شک و تردیدهای فراوان، نمایشگاه بزرگی که در سال ۱۹۱۵ در سن دیگو افتتاح شد، مجسمه ای از انسان پیلت داون را به نمایش گذاشت.

این عدم شفافیت نتیجه عدم وجود اطلاعات کافی و دقیق جامعه علمی بود. در نهایت چند دهه طول کشید، تا استخوان های پیلت داون به کلی از درجه اعتبار ساقط شود. این تقلب به احتمال زیاد توسط خود داوسون طرح ریزی شده بود، هر چند اینکه چه کسی این جعل را انجام داده هنوز هم مورد بحث است. حتی نام آرتور کانن دویل نویسنده رمان شرلوک هلمز، به عنوان یکی از مظنونین مطرح شده است.

انسان شناسی به نام شروود واشبورن در نامه خود نوشت: “به نظر من اگر آدم های بیشتری زودتر مدارک اصلی را دیده بودند، جعلی بودن آن مشخص می شد.”

سردرگمی به این دلیل به وجود آمده بود که محققان کمی امکان دسترسی به شواهد اصلی را داشتند. بخشی از چیزی که منجر به فاش شدن ماهیت انسان پیلت داون شد، اکتشافات جدید بود. این اکتشافات جدید محققان را از گذشته مطلع کرد و توجه آنها از اروپا به سوی آسیا و آفریقا جلب کرد.

در حالی که نمی توان با قطعیت در این مورد اظهار نظر کرد، اما کشف انسان پیلت داون، به احتمال زیاد روند پیشرفت های علمی برای جستحوی اجداد انسان را آهسته تر کرده بود. اما آنچه واضح است، این که ادعاهای ساختگی، دانش عموم را در مورد تکامل انسان آشفته کرده بود.

درس های انسان پیلت داون برای امروز

متقلب انسان پیلت دوان، عامدانه تکامل انسان را منحرف کرد. ادعاهای دروغین از طریق رسانه های خبری و نمایش های موزه موجی را به راه انداخت. بدون دسترسی به منابع قابل اعتماد، در این مورد استخوان های اصلی، داستان جعلی بودن انسان پیلت دوان، همچون آتش سوزی در طبیعت به آهستگی پخش شد.

داستان جنجالی پیلت داون، خطرات ناشی از نتیجه گیری بر اساس اطلاعات محدود و اطلاعات به تازگی کشف شده را به عموم و دانشمندان نشان می دهد. از برخی جوانب، این تهدیدی است که اکنون هم ما را با اخبار جعلی و گسترش اطلاعات نادرست در مورد علم و بسیاری از موضوعات دیگر تهدید می کند. بدون دسترسی به شواهد کافی، پی بردن به حقیقت یک گزارش خبری و یا نظریه علمی بسیار دشوار است.

مشخصا اطلاعات جدید امروز به لطف اینترنت و رسانه های اجتماعی با سرعتی بیشتر پخش می شود که پتانسیل اصلاحات جزئی ادعاهای گمراه کننده را دارند. با این حال دانشمندان و دیگران هنوز هم احتیاج دارند، به اطلاعات دقیق و قابل اعتمادی از منابع اصلی دسترسی داشته باشند. با وجود باقی ماندن انسان پیلت داون در یک مخزن امن در موزه، امکان گمانه زنی ها و یا اطلاعات نادرست ها به شدت زیاد بود.

چنین مورد امروز، لزومیت وجود یک مدل تحقیقاتی با دسترسی آزاد را به یک ضرورت تبدیل می کند. در زمان مناسب، مواد اصلی و یافته های اولیه باید در اختیار دیگر محققان قرار گیرد. دانشمندان همچنین تعادل را در انتشار به موقع تحقیقات جدید رعایت می کنند. گاهی انجام مطالعات جدید زمان بر است، اما منتشر نکردن مطالعات برای مدت زمان طولانی، مانع پیشرفت می شود.

موضوع کشف سال ۲۰۰۳ در اندونزی را به خاطر داشته باشید که در ابتدا به همان میزان کشف انسان پیلت داون شگفت انگیز بود.  یک اسکلت کامل که محققان گمان می کردند، جد کوچک انسان است که انسان فلورسی (با نام مستعار هابیت) نامیده می شود. رسانه ها در ابتدا در مورد اضافه شدن یک گونه جدید به درخت تکاملی ما هیجان زده عمل کردند. اما دیرینه شناسان از جنجال انسان پیلت داون درس بزرگی گرفته بودند.

دانشمندانی از چندین گروه تحقیقاتی که به دنبال یافته های مرتبط بودند، به صورتی منظم به ارزیابی  فسیل های اصلی پرداختند. به زودی جزئیات اضافی دیگری در نشریات علمی منتشر شدند و به جامعه علمی اجازه افزودن شواهد و درک بهتر یافته های جدید را دادند. تا به امروز، دندان های بیش از ۱۲ نفر از این گونه جدید کشف شده اند.

انسان فلورسی به احتمال زیاد یک کشف واقعا پیشگامانه است که خوشبختانه هر چقدر روش های شفاف تری به کار رود، موارد همچون ادعاهای داوسون در یک قرن قبل، راحت تر حل می شوند. اکنون با وجود، همکاری هوشمندانه، آزادی اطلاعات علمی و کانال های متعدد برای اثبات صحت داده ها و دسترسی بهتر به اطلاعات دقیق، امکان بهتری برای پاسخ به مورد بعدی انسان پیلت داون خواهیم داشت!

.

منبع: theconversation

مطلب جعل تاریخی “انسان پیلت داون” و درس های که به علم امروز آموخت! برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

صدای مهیب انفجار و یا افتادن چیزی روی زمین و یا دیدن جرقه ای شدید، اینها برخی از چیزهایی هستند که افرادی با بیماری به نام «سندروم انفجار سر» بدون اینکه چیزی رخ بدهد، قادر به حس کردنشان هستند.

اطلاعت کمی در مورد این سندرم در دست است، اما به نظر می رسد، رایج تر از چیزی است که پیش از این تصور می شد. با وجود نام گذاری این اختلال، هیچ انفجار واقعی در زمانی که فرد به مبتلا به سندرم انفجار سر است، رخ نمی دهد. بر اساس مطالعه جدید، سندرم انفجار سر در واقع پدیده ای است که به عنوان نوعی اختلال خواب حسی طبقه بندی شده است.

نویسنده ارشد این مطالعه برایان شارپلس، استادیار روانشناسی بالینی در دانشگاه آرگوسی، ویرجینیا، می گوید، شخص مبتلا به سندرم انفجار سر هنگام بیداری و یا خواب، سر و صدای مهیبی همچون یک انفجار را می شنود. شارپلس در مطالعه پیشین خود دریافته بود که حدود ۱۳.۵ درصد افراد این پدیده را در طول زندگی خود تجربه می کنند.

دانشمندان هنوز نمی دانند، چرا این پدیده رخ می دهد، اما یکی از رایج ترین فرضیه ها دلیل آن را به بخشی از مغز به نام ساخت شبکه ای نسبت می دهد. این ناحیه در ساقه مغز و درست پشت سر فرد قرار دارد و به فرد کمک می کند بخوابد.

شارپلس می گوید: “به خواب رفتن به نوعی مانند خاموش کردن کامپیوتر است.”

او می گوید، در این مورد باید مراحلی طی شود، یکی از این مراحل خاموش کردن سلول های مغز  مسئول شنوایی است که سلول های عصبی شنوایی نامیده می شوند. اما زمانی که فردی به سندرم انفجار سر مبتلا است، به جای خاموش کردن سلول های عصبی، چیزی می تواند باعث برانگیخته شدن تمامی این سلول ها شود که منجر به شنیدن ناگهانی صدای بلندی در سر می شود.

ساخت شبکه ای همچنین ممکن است، در پدیده عجیب دیگری که مرتبط به خواب است هم نقش داشته باشد که فلج خواب نام دارد. در طول فلج خواب، فردی ممکن است، از خواب بیدار شود و قادر به حرکت نباشد، او ممکن است، در این حالت چیزهایی را هم مشاهده کند.

در مطالعه ای جدید که انجام شده، ۴۹ دانشجوی دانشگاه آرگوسی شرکت کننده در مطالعه که همه سندرم انفجار سر را تجربه کرده بودند، در مورد علائمی که تجربه کرده بودند با یک روانشناس بالینی یا دانشجوی دکتری در دپارتمان روانشناسی بالینی مصاحبه کردند.

صدای افتادن شی از ارتفاع

محققان می گویند، اگرچه تجربه های شرکت کنندگان متفاوت-برخی یک بار و برخی تا ۱۵۰ بار این اختلال را تجربه کرده بودند- بود، اما یافته ها مشترک بود. به عنوان مثال، شایع ترین نوع صدایی که این افراد شنیده اند، صدای افتادن شی از ارتفاع بود که با صدای یک انفجار، کوبیدن همراه بوده است. شارپلس می گوید، افرادی که این تجربه را داشته اند، صدای صحبت یا هر گونه صدای بیانی را نشنیده اند. ترس و فشار خون از علائم بسیار معمول این اختلال است. همچنین بیش از یک چهارم افراد حاضر در مطالعه، گزارش مشاهده جرقه نور را داده اند.

شارپلس می گوید، در کمال تعجب ۱۴ درصد افراد حاضر در مطالعه، گفته اند، در طول تجربه سندرم انفجار، نفس کشیدن را از یاد برده اند. احساس ترس بسیار شدید موجب چنین چیزی می شود. با وجودی که تجربه سندرم انفجار سر ترسناک به نظر می رسد، اما بدون درد است. شارپلس می گوید، تنها چند تن از شرکت کنندگان، گزارش تجربه یک سردرد خفیف و یا احساس داغی سر را داده اند. شارپلس می گوید، در واقع، اگر یک فرد در زمان تجربه اختلال دردی را تجربه کند، این درد می تواند نشانه ای از یک بیماری جدی باشد.

اختلالی کمتر شناخته شده

شارپلس می گوید، تنها حدود ۱۰ درصد از افرادی که سندرم انفجار سر را تجربه کرده اند، تا به حال به پزشک مراجعه کرده اند. همچنین در برخی موارد، پزشکان چیزی از سندروم انفجار سر نمی دانسته اند. اگرچه اصطلاح سندرم انفجار سر در سال ۱۹۸۶ ابداع شده است، اما این پدیده مدت طولانی احتمالا از اواخر قرن نوزدهم گزارش شده است.

در دهه ۱۹۲۰، پزشکی در فیلادلفیا این تجربه را به عنوان یک تخلیه حسی توصیف کرده است،  همچنین پزشکی دیگر این پدیده را گسستگی مغز شرح داده است.

شارپلس می گوید، حتی امروز هم این وضعیت بسیار کم شناخته شده است، برخی افراد این اختلال را به اشتباه به تئوری های توطئه بی ربطی همچون سلاح های انرژی هدایت شونده دولت مرتبط می دانند، اما سندرم انفجار سر؛ واقعا نتیجه چیزی است که در مغز رخ می دهد.

شارپلس می گوید: “خواب بسیار پیچیده است، چیزهای زیادی وجود دارند که می توانند منجر به برهم زدن خواب شوند، سندرم انفجار سر هم یکی از این اختلالات است.”

.

منبع: livescience

مطلب شنیدن صدای انفجار و دیدن جرقه نور؛ زندگی با سندرم انفجار سر برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

دانشگاهی در انگلستان به دلیل اینکه قهوه موجب اوردوز کافئین در دو دانشجوی حاضر در مطالعه شده بود، ۴۰۰ هزار پوند جریمه شده است. در واقع، محققان دانشگاه نورثامبریا در نیوکاسل به اشتباه به جای خوراندن ۰.۳ گرم کافئین به دو دانشجوی حاضر در مطالعه، ۳۰ گرم کافئین خوراندند. این دو دانشجو  که حافظه کوتاه مدت خود را از دست داده بودند. پس از دیالیز کاملا بهبود یافتند. این دو در مطالعه ای شرکت می کردند که تاثیر کافئین بر فعالیت های ورزشی را مورد بررسی قرار می داد.

اینکه چنین میزانی از کافئین قادر به از پای در آوردن فرد باشد، چندان هم تعجب آور نیست. کافئین یک محرک سیستم عصبی مرکزی محسوب می شود که انسان برای بیش از هزار سال است که از آن استفاده می کند.

سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا (FDA)، کافئین را به عنوان یک دارو و همین طور یک افزودنی غذایی طبقه بندی کرده است. کافئین به عنوان پرکاربردترین دارو در این سیاره، مغز را برای افزایش هوشیاری تحریک می کند، چیزی که منجر به افزایش میزان ترشح اسید معده و فشار خون می شود و قاعدتا مصرف مقادیر بیش از حد کافئین کشنده است.

پزشکان معتقدند، مصرف ۴۰۰ میلی گرم کافئین در روز برای بزرگسال سالم، ضرری ندارد. این میزان کافئین معادل چهار فنجان قهوه دم کرده است که ۲۹۶۰۰ میلی گرم کمتر از میزان مصرفی دو دانشجوی نگون بخت مطالعه دانشگاه نورثامبریا است.

اما استاندارد، چهار فنجان قهوه همیشه ثابت نیست. بلکه این استاندارد به وزن و قد فرد بستگی دارد. در واقع، میزان مصرف بدون ضرر قهوه برای یک مرد ۱۹۱ پوندی (۸۶ کیلوگرم؛ متوسط وزن مردان آمریکایی) ۳.۲ فنجان در روز است. اگر این  مرد ۱۹۱ پوندی، ۸۰ فنجان قهوه بنوشد، احتمالا خواهد مُرد. برای یک زن ۱۵۹ پوندی (۷۲ کیلوگرم، وزن متوسط زنان در آمریکا) نوشیدن ۶۶.۶ فنجان قهوه کشنده خواهد بود.

اما میزان اوردوز کافئین کاملا نامشخص نیست. برخی محققان ازجمله جک جیمز، سردبیر نشریه تحقیقات کافئین، میزان اوردوز را برای بزرگسالان حدود ۱۰ گرم کافئین می دانند. با این وجود، مطالعه ای در سال ۲۰۰۵؛ دو اوردوز منجر به مرگ را پس از مصرف ۵ گرم کافئین گزارش داده است.

جیمز می گوید: “میزان سمی بودن کافئین نامشخص است، اما فرضیاتی بر اساس میزان حساسیت شدید به کافئین وجود دارد. با این حال، تعریف و یا درک درستی از اینکه این حساسیت ممکن است به چه نحوی باشد، وجود ندارد.”

و اوردوز کافئین ممکن است، به چه نحوی باشد؟ علائم آن شامل واکنش های شبیه تب، توهم، تشنج و ضربان نامنظم قلب است. اوردوز کافئین حتی ممکن است منجر به روان پریشی فرد شود.

منبع: inverse

نوشته نوشیدن بیش از ۳۰۰ فنجان قهوه منجر به روان پریشی و یا مرگ می شود! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

نخستین نمونه زنده یک صدف باستانی موسوم به «کرم کشتی» در تالابی در فلیپین کشف شد. دانشمندان پیش از این تنها به وسیله پوسته این جاندار از وجود آن آگاه بودند. این کرم کشتی غول پیکر گونه ای نرم تن دو کفه ای محسوب می شود و پوسته ای شبیه به یک چوب بیسبال از خود به جای می گذارد.

اگرچه دانشمندان قرن هاست از وجود این جاندار مرموز آگاهند، اما تا پیش از این موفق به یافتن نمونه زنده ای از آن نبوده اند. اما آنها پس از تماشای مستندی که پخت شدن و خورده شدن این کرم کشتی را توسط بومیان نشان می داد، سرنخ هایی از این نرم تن دو کفه ای بدست آوردند. محققان در این محل (به دلایل امنیتی محل دقیق این ناحیه اعلام نشده) قادر به کشف پنج نمونه از این جاندار بودند.

دن دیستل، محققی از مرکز علوم دریایی دانشگاه نورث ایسترن و یکی از محققان تیم تحقیقاتی که موفق به کشف این کرم کشتی غول پیکر در فلیپین شده، می گوید، رنگ تیره کرم کشتی در ابتدا برای آنها تعجب بر انگیز بوده است، چرا که بیشتر نرم تنان دوکفه ای دارای رنگ های مایل به خاکستری، قهوه ای مایل به زرد، صورتی و قهوه ای هستند.

محققان همچنین نرم تن کشف شده را پر گوشت تر و عضلانی تر از دو کفه هایی که پیش از این مشاهده شده، می دانند. کرم کشتی غول پیکر کشف شده در فلیپین، طویل ترین نرم تن دو کفه ای جهان (با طول ۱.۵۵ سانتی متر طول و ۶ سانتی متر قطر) و تنها گونه موجود از جنس خود است.

در حالی که دیگر گونه های کرم کشتی در تخته های شناور در آب زندگی و از آن تغذیه می کنند، کرم کشتی غول پیکر کشف شده که در واقع یک صدف محسوب می شود، در محیطی غنی از مواد آلی و در پوسته ای از جنس کربنات کلیسم زندگی می کنند.

این جاندار به جای تغذیه از باکتری های موجود در آبشش با این باکتری همزیستی دارد؛ چراکه باکتری فوق قادر به تجزیه سولفید هیدروژن موجود در گل و لای است. چیزی که به زیستگاه یا همان پوسته کلسیمی کرم کشتی، بویی مشابه تخم مرغ گندیده می دهد.

دیستل می گوید، بدن این کرم کشتی غول پیکر از طریق تکامل کشیده و بلند شده است، بنابراین؛ دیگر نمی توان آن را در بین نرم تنان دو کفه ای جا داد.

.

منبع: abs-cbn

نوشته کشف نخستین نمونه زنده کرم کشتی در فلیپین اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.