{{unknown}}
تمام آن چه می توانید با Bash Shell جدید ویندوز ۱۰ انجام دهید
آپدیت سالانه ویندوز ۱۰ در سال ۲۰۱۶ پشتیبانی از محیط لینوکس در ویندوز ۱۰ را ممکن کرد. اما این بیشتر از تنها Bash Shell است. این یک لایه پشتیبانی کامل برای اپلیکیشن های لینوکس در وینوز می باشد.
گویا آی تی: ما در این لیست تمام کار هایی که می توان با Bash Shell جدید ویندوز ۱۰ انجام داد را برای راحتی کار شما آورده ایم.
شروع کار با لینوکس در ویندوز
شما می توانید محیط لینوکس و Bash Shell را در تمام ادیشن های ویندوز از جمله ویندوز ۱۰ نسخه هوم نصب کنید. با این حال باید حتما نسخه ۶۴ بیت را داشته باشید. شما تنها می بایست قابلیت Windows Subsystem for Linuxرا فعال کرده و سپس نسخه لینوکس مورد نظرتان نظیر Ubuntu را از ویندوز استور نصب کنید.
پس از آپدیت Fall Creators در اواخر ۲۰۱۷ دیگر نیازی نیست حالت Developer را در ویندوز فعال کنید و این قابلیت دیگر بتا نیست.
نصب نرم افزار لینوکس
راحت ترین راه برای نصب نرم افزار لینوکس در محیط اوبونتو (یا دبیان) از طریق فرمان apt-get (فرمان apt نیز می شود) است. این فرمان نرم افزار را از مخزن های نرم افزاری اوبونتو دانلود و نصب می کند. شما می توانید تنها با یک فرمان یک یا چندین نرم افزار را دانلود و نصب کنید.
از آن جایی که این کم و بیش یک محیط کاربری کاملا اوبونتو است شما می توانید نرم افزار ها را به شیوه های دیگر نیز نصب کنید. شما می توانید نرم افزار را از سورس کد جمع آوری و نصب کنید، درست همانطور که در لینوکس این کار ممکن است.
اگر نسخه دیگری از لینوکس را نصب کرده اید از فرمان ها برای نصب نرم افزار ها در آن نسخه به خصوص استفاده کنیدو به عنوان مثال openSUSE از فرمان zypper استفاده می کند.
اجرای چندین نسخه لینوکس
آپدیت پاییزه Creators پشتیبانی چندین نسخه از لینوکس را نیز برای ویندوز فعال کرده است در حالی که پیش تر تنها اوبونتو برای آن موجود بود. فعل الحال شما می توانید اوبونتو، openSUSE Leap، SUSE Linux Enterprise Server، Debian GNU/Linux و یا Kali Linux را نصب کنید. Fedora نیز در راه است و احتما در آینده شاهد نسخه های بیشتری از لینوکس نیز خواهیم بود.
شما می توانید چندین نسخه از لینوکس را نصبک کرده و چندین نسخه را در آن واحد اجرا نیز کنید.
اگر نمی دانید کدام نسخه را نصب کنید ما اوبونتو را پیشنهاد می کنیم. اما اگر یک نسخه به خصوص از لینکوس را می خواهید شاید به این دلیل که می خواهید نرم افزاری را تست کنید که بر روی سروری که بر روی SUSE Linux Enterprise Server یا Debian سوار است اجرا می شود و یا اینکه به ابزار های آزمایش امنیت در Kali linux نیاز دارید، آن ها نیز در فروشگاه در موجود هستند.
دسترسی به فایل های ویندوزی در Bash و فایل های Bash در ویندوز
فایل های لینوکسی و ویندوزی در حالت عادی از هم جدا شده اند اما یک راهی برای دسترسی به فایل های لینوکسی در ویندوز و برعکس وجود دارد.
نسخه های لینوکسی که شما نصب می کنید یک فولدر مخفی ایجاد می کنند که تمام فایل های مورد استفاده در آن لینوکس در آن جا ذخیره می شوند. می توان به این فولدر از ویندوز دسترسی داشت و بک آپ گیری و مشاهده این فایل ها با ابزار های ویندوز انجام داد اما مایکروسافت هشدار می دهد که شما نبایست این فایل های لینوکسی را با ابزار های ویندوز دست کاری کنید و یا فایل های جدیدی در آن جا ایجاد کنید.
وقتی که در محیط لینوکس قرار دارید می توانید در فولدر /mnt/ folder به درایو های ویندوز دسترسی پیدا کنید. به عنوان مثال، درایو C: شما در /mnt/c و درایور D: شما در /mnt/d قرار دارد. اگر می خواهید با این فایل ها در محیط لینوکس و ویندوز کار کنید آن ها را در جایی از سیستم فایلی ویندوز قرار دهید و از طریق فولدر /mnt/ به آن ها دسترسی پیدا کنید.
ماونت کردن درایو های Removeable و Network Locations
Windows Subsystem برای لینوکس به طور خودکار درایو های اینترنال را تحت فولدر /mnt/ سوار می کند اما این کار را به طور خودکار برای درایو های Removeable نظیر USB درایو ها و درایو های نوری (سی دی و …) انجام نمی دهد. همچنین نتورک درایو هایی را که ممکن است بر روی PC شما مپ شده باشند را نیز به طور خودکار سوار نمی کند.
با این حال، شما می توانید این ها را به طور دستی سوار کنید و با استفاده از یک فرمان سوار سازی مخصوص که از فایل سیستم drvfs استفاده می کند در محیط لینوکس به آن ها دسترسی داشته باشید.
سوییچ به Zsh (یا یک Shell دیگر) به جای Bash
در حالی که در اصل مایکروسافت این قابلیت را یک محیط “Bash Shell” معرفی کرد اما در واقع این یک قابلیت مطابقت بستری برای اجرای نرم افزار های لینوکس در ویندوز است. این بدین معنیست که در صورت تمایل می توانید Shell های دیگری را به جای Bash اجرا کنید.
به عنوان مثال می توانید از Zsh Shell به جای Bash استفاده کنید. شما حتی می توانید Bash Shell استاندارد را نیز وادار کنید که وقتی یک Shell لینوکس را در منوی استارت باز می کنید به طور خودکار به Zsh سوییچ کند.
استفاده از اسکریپت های Bash در ویندوز
به لطف این محیط این امر ممکن شده است که بتوان یک اسکریپت Bash Shell را در ویندوز نوشت و آن را اجرا کرد. اسکریپت Bash شما می تواند به فایل های ویندوزی شما در فولدر /mnt/ دسترسی پیدا کند و از این رو شما می توانید از فرمان های لینوکس و اسکریپ های آن در فایل های ویندوزی معمولی استفاده کنید. همچنین شما می توانید فرمان های ویندوزی را در درون اسکریپت Bash اجرا کنید.
شما می توانید فرمان های Bash را در Batch script و یا PowerShell script به کار گیرید که بسیار کاربردیست.
اجرای فرمان های لینوکس از خارج از Linux Shell
اگر می خواهید سریعا یک برنامه را اجرا کنید، یک فرمان و یا اسکریپت را اجرا کنید شما حتی نیازی نیست که محیط Bash را بالا بیاورید. می توانید از فرمان bash –c یا wsl برای اجرای یک فرمان Linux از خارج از محیط Linux shell استفاده کنید. محیط لینوکس به سادگی این فرمان را اجرا کرده و سپس خارج می شود. اگر شما این فرمان را از cmd یا Powershell اجرا کنید فرمان خروجی را به کنسول های cmd یا Powershell ارسال می کند.
می توان کار های زیادی با bash –c و wsl انجام داد. می توان با آن ها برای برنامه های لینوکس شورتکات ایجاد کرد و آن ها را با batch یا اسکریپت های Powershell یکپارچه کرد و یا اینکه آن ها را به هر طریقی که دیگر برنامه های ویندوز را اجرا می کنید اجرا کرد.
اجرای برنامه های ویندوز از Bash
پس از آپدیت creators (که در بهار ۲۰۱۷ ارائه شد) شما می توانید از محیط لینوکس برنامه های ویندوز را اجرا کنید. این بدین معنیست شما می توانید فرمان های ویندوز و لینوکس را در اسکریپت Bash با هم ادغام کنید و یا اینکه تنها فرمان های ویندوز را از Bash استاندارد و یا Zsh Shell که در حال استفاده از آن هستید اجرا کنید.
برای اجرای برنامه ویندوز مسیر یک فایل .exe را وارد کرده و کلید اینتر را بزنید. شما برنامه های ویندوزی نصب شده را در فولدر /mnt/c در محیط Bash پیدا خواهید کرد. به یاد داشته باشید که فرمان به کلمات بزرگ و کوچک حساس است و از این رو مثلا Example.exe با example.exe در محیط لینوکس فرق می کند.
اجرای برنامه های گرافیکی دسکتاپی لینوکس
مایکروسافت به طور رسمی از نرم افزار های گرافیکی لینوکس در ویندوز پشتیبانی نمی کند. Windows Subsystem for Linux برای اجرای برنامه های فرمانی که توسعه دهندگان به آن ها نیاز دارند ایجاد شده است. اما در واقع می توان برنامه های گرافیکی لینوکس را با استفاه از این قابلیت در ویندوز اجرا کرد.
البته این کار به صورت پیش فرض میسر نیست. شما باید یم X Server نصب کرده و متغیر های Display را نصب کنید و سپس اقدام به اجرای برنامه های گرافیکی لینوکس بر روی ویندوز اقدام کنید. هرچه برنامه ساده تر باشد امکان کار کردن آن بالاتر خواهد بود. هرچه برنامه پیچیده تر باشد احتمال اینکه کاری را بخواهد که هنوز Windows Subsystem for Linux قادر به پشتیبانی آن نیست بیشتر خواهد بود. شما باید امتحان کنید و امیدوار باشید تا خودتان بفهمید.
انتخاب محیط لینوکس پیش فرض
اگر چندین نسخه از لینوکس را نصب دارید می توانید برای خودتان یک پیش فرض انتخاب کنید. این نسخه همانیست که وقتی نسخه لینوکس را به وسیله فرمان bash یا wsl اجرا می کنید بالا می آید و یا وقتی که از فرمان های bash –c و یا wsl برای اجرای فرمان لینوکس در ویندوز استفاده می کنید.
حتی اگر چندین نسخه از لینوکس را نصب داشته باشید باز هم می توانید مستقیما آن ها را با اجرای یک فرمان نظیر Ubuntu یا opensuse -42 اجرا کنید. فرمان دقیقی که برای هر یک از نسخه های لینوکس به آن نیاز دارید در صفحه دانلود نسخه های لینوکس در فروشگاه مایکروسافت موجود است.
اجرای سریع Bash از File Explorer
نیازی نیست که حتما Linux Shell را از روی آیکون شورتکات آن اجرا کنید. می توانید سریعا آن را با تایپ کردن “bash” در آدرس بار و فشردن کلید اینتر در درون File Explorer اجرا کنید. Bash Shell نسخه پیش فرض لینوکس شما بالا می آید و مسیر فعال فعلی همانی خواهد بود که شما در File Explorer باز کرده بودید.
تغییر دادن اکانت کاربری UNIX
وقتی که برای اولین بار Bash را راه اندازی می کنید یک پیغام برایتان می آید که می بایست یک اکانت کاربری UNIX بسازید و برای آن رمز عبور تعیین کنید. هر دفعه که Bash را باز می کنید به طور خودکار وارد این اکانت می شوید. اگر می خواهید اکانت Unix را تغییر دهید و یا اینکه از اکانت روت تان به عنوان اکانت پیش فرض در Shell استفاده کنید یک فرمان مخفی برای این کار وجود دارد.
حذف و نصب دوباره یک محیط لینوکس
پس از اینکه برخی برنامه ها را نصب کردید و یا برخی تنظیمات را تغییر دادید ممکن است بخواهید که اوبونتو را دوباره نصب کنید و یا نسخه دیگری از لینوکس را نصب کرده و یک محیط لینوکس کاملا جدید را تجربه کنید. این کار یپش تر کمی پیچیده بود اما حالا می توانید به سادگی یک نسخه لینوکس را درست مانند دیگر اپلیکیشن ها حذف کنید و سپس آن را به راحتی از فروشگاه دوباره نصب کنید.
برای اینکه بدون دانلود دوباره نسخه لینوکس بتوانید یک سیستم جدید داشته باشید می توانید فرمان نسخه را به همراه گزینه “clean” از cmd و یا PowerShell اجرا کنید. به عنوان مثال برای اینکه بدون دانلود دوباره بتوانید اوبونتو را ریست کنید ubuntu clean را اجرا کنید.
اگر همچنان یک نسخه قدیمی تر لینوکس را نصب دارید می توایند آن را با فرمان lyxrun حذف کنید.
بروز رسانی محیط اوبونتو
پس از آپدیت پاییزه Creators ویندوز ۱۰، شما حالا می بایست حتما Ubuntu و دیگر محیط های لینوکس از فروشگاه ویندوز نصب کنید. وقتی این کار را انجام دهید آن ها به طور خودکار و بی نیاز از هرگونه فرمانی به آخرین نسخه آپدیت می شوند.
با این جال اگر شما بر روی نسخه قدیمی تر ویندوز یک محیط Bash ایجاد کردید می بایست نسخه قدیمی تر از Ubuntu را نصب کرده باشید. می توانید تنها استور را باز کنید و آخرین نسخه اوبونتو را از ویندوز استور دانلود کنید.
https://www.howtogeek.com/265900/everything-you-can-do-with-windows-10s-new-bash-shell/
چطور بسیاری از پست های قدیمی فیس بوک را به سرعت پاک کنیم
اینکه تنها یک پست را در فیس بوک پاک کنیم کار آسانیست، ولی هیچ راهی درون سایت برای پاک کردن گروهی پست ها نیست. برای این کار باید به استفاده از افزونه برای مرورگر خود نیاز دارید.
گویا آی تی: فیس بوک در چند ماه پیش در موقعیت بدی قرار گرفته است. ننگ Cambridge Analytica جدید ترین موضوعیست که موجب شد مردم جایگاه فیس بوک در زندگی خود را دوباره بسنجند. اگر بخواهید، همیشه میتوانید به طور کامل از فیس بوک خارج شوید ولی برای بسیاری از مردم این کار ممکن نیست. آنها شاید آن را برای دلایل کاری نیاز دارند، یا برای شرکت در گروه ها و پیام دهی به دوستان نیاز دارند و یا اینکه استفاده از آن را دوست دارند. ولی با پست های خجالت آور و یا حساس چه میتوان کرد؟ یا چطور میتوانیم تمام پست های قدیمی را پاک کرده و از اول شروع کنیم؟
اگر مدتیست که از فیس بوک استفاده می کنید میدانید که زمان زیادی طول میکشد تا به عقب رفته و هر پست را یک به یک حذف کنید. به شخصه از ویژگی *در امروز* برای چک کردن پست های قدیمی استفاده کردم و آنهایی که نمیخواهم را پاک میکنم. ولی اگر راه سریعی برای پاک کردن تعداد زیادی پست در یک آن میخواهید، نیاز است تا از یک افزونه مرورگر استفاده کنید.
پیش از خواندن ادامه این پست اخطار استاندارد ما درباره اینکه افزونه های مرورگر می توانند کابوسی واقعی برای فضای شخصی باشند. جالب است که برای حل مشکل فضای شخصی از تهدیدی دیگر استفاده میکنیم. ولی این تنها راهیست که میتوان به این مشکل خاتمه داد. و همیشه میتوانید این افزونه را زمانی که دیگر نیازی به آن ندارید پاک کنید.
ما از Social Book Post Manager برای Google Chrome استفاده میکنیم. ما قادر نبودیم افزونه ای برای فایرفاکس و یاSafari پیدا کنیم که به راحتی قابل استفاده باشد، پس اگر از کروم استفاده نمیکنید بهترین راه این است که کروم را به طور موقت برای استفاده از این افزونه و پاکسازی فیس بوک خود نصب کنید.
کروم را باز کرده و صفحه Social Book Post Manager درChrome Web Store را پیدا کنبد. سپس بر گزینه *اضافه کردن به کروم* کلیک کنید.
سپس بر گزینه *اضافه کردن افزونه (Add Extension)* کلیک کنید. سپس نیاز است تا کروم را بسته و دوباره باز کنید تا نصب افزونه کامل شود.
حال که این افزونه آماده است، به فیس بوک بروید. اگر میخواهید میتوانید تمام داده هایی را که تا به حال به فیس بوک پست کرده اید را به صورت فایل پشتیبان دانلود کنید. سپس ( یا به جای آن، اگر اهمیتی به پست های قبلی خود نمیدهید) بر فلش رو به پایین در گوشه سمت راست بالای دستور *Activity Log* کلیک کنید.
Activity Log تمام چیز هایی که در فیس بوک پست کرده اید را نشان میدهد. گاهی این که به عقب اسکرول کنید گاهی ترسناک به نظر میرسد. میتوانید فعالیت های خاصی را با استفاده از فیلتر های سمت چپ ببینید و به تاریخ خاصی با استفاده از جهت یاب سمت راست بروید.
اگر میخواهید تمام فعالیت ها را پاک کنید فیلتر های Activity Log را رها کنید. در غیر این صورت اگر میخواهید چیز هایی که پست کردید و یا پست هایی که در آن تگ شده اید را پاک کنید از فیلتر های مربوطه استفاده کنید. Social Book Post Manager بر تمام پست های شامل شده در فیلتر هایی که انتخاب کردید کار میکند.
زمانی که فیلتر را انتخاب کردید، بر آیکون Social Book Post Manager در کروم کلیک کنید تا افزونه را اجرا کنید.
گزینه هایی برای مرتب سازی پست های هدف شما در دسترس است:
سال: سال خاصی را انتخاب کرده ویا Select All را بزنید.
ماه: ماه خاصی را انتخاب کرده و یا Select All را بزنید.
محتویات متن: تنها پست هایی با کلمات کلیدی خاص را انتخاب کنید.
محتویات شامل نشده در متن: تنها پست هایی که کلمات کلیدی خاصی را ندارند را انتخاب کنید.
اسکن صفحه(Prescan on Page): امکان میدهد تا پست هایی که پاک میشوند را پیش از پاک شدن ببینید.
سرعت: اینکه Social Book Post Manager با چه سرعتی کار میکند. در کامپیوتری با سرعت اینترنت بالا میتوانید از سرعت بالاتر استفاده کنید.
برای توضیح طرز کار ین فرایند تمام پست های خود را از نوامبر ۲۰۰۷ مورد هدف قرار میدهم. اول فیلتر پست ها را در فیس بوک انتخاب کردم تا افزونه تنها پست های مرا مورد هدف قرار دهد. سپس افزونه Social Book Post Manager را باز کرده، سال ۲۰۰۷ را به عنوان سال و نوامبر را به عنوان ماه انتخاب کردم. گزینه Prescan on Page را فعال کردم تا پست هایم را پیش از پاک شدن ببینم. و از هیچ کلمه کلیدی استفاده نکردم.
Social Book Post Manager را آنگونه که میخواهید تنظیم کنید و سپس بر گزینه * پاک کردن* کلیک کنید. Social Book Post Manager شروع به کار کرده و صفحه را هنگام کار به سمت پایین میبرد. بگذارید کار خود را انجام دهد. هرچه پست های بیشتری را انتخاب کرده باشید این فعالیت بیشتر طول میکشد.
زمانی که اسکن صفحه تمام شد نتایج را میبینید. اگر گزینه Prescan on Page را انتخاب کرده باشید لیستی از پست های مربوطه را با تیک های آبی کوچکی در کنار پست هایی که هدف پاک شدن هستند خواهید دید. اگر این گزینه فعال نباشد پست های شما تا کنون پاک شده اند.
اگر از Prescan on Page استفاده کرده باشید میتوانید جستجو کرده و هر پستی که میخواهید نگه دارید را از لیست حذف کنید. همچنین میتوانید منوی Confirm to Delete را انتخاب کرده و یا تمام پست هارا همزمان لغو انتخاب کنید. زمانی که پست های مورد نظر خود را بازبینی و انتخاب کردید منوی Confirm to Delete را باز کرده و سپس دستور حذف را انتخاب کنید.
بار دیگر Social Book Post Manager شروع به حذف پست ها میکند. زمانی که کار انجام شد پست های شما حذف خواهند شد.
با اینکه حذف پست های قدیمی شما ایده خوبیست، اگر فرد سومی داده های شما را داشته باشد کمک چندانی به شما نمیکند. به طور مشابه، درحالی که فیس بوک در Terms of Service خود ادعا میکند که هرچیزی که پاک شود از سرور های سایت نیز پاک میشود، آنها همچنین مطرح میکنند که محتوای حذف شده ممکن است تا زمانی مشخص در کپی های پشتیبان باقی بمانند( به طور معمول میانگین ۹۰ روزه…) و اگر از نظر قانونی ، دستور دولتی و یا دیوان قضایی و یا موارد مانند آن مورد نیاز باشد برای زمان بیشتری نگهداری شوند.
۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۲۵۴: مدیریت آدرس IP و پسورد های پیش فرض روتر مودم
روتر مودم شما همانند گوشی های هوشمند و کامپیوتر ها یک آدرس IP دارد که به آن متصل است. مانند آدرس IP محلی که به دستگاه های شما تخصیص داده شده است، IP روتر شما نیز محلی است و تنها از طریق همان شبکه قابل دسترس می باشد. به طور پیش فرض روتر ها آدرس IP 192.168.1.254 دارند. وقتی که این آدرس را در مرورگر وارد کنید به صحفه مدیریتی روتر منتقل می شوید که می توانید وبسایت ها را بلاک کنید، امنیت شبکه را تنظیم کنید و آدرس IP و دیگر دستگاه های متصل به روتر را مدیریت کنید.
البته با اینکه این آدرس پیش فرض بسیاری از مودم ها است، دیگر ادرس هایی نیز وجود دارد که ممکن است مودم شما از آن ها استفاده کند. اگر روتر را خودتان نخریده اید و ISP آن را برایتان فراهم کرده است ممکن است آدرس آن کمی فرق داشته باشد. این سه IP زیر برای سازندگان بزرگ جهانی معمول هستند:
- ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱
- ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱
- ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۲۵۴
اگر همچنان در پیدا کردن آدرس روتر مشکل دارید می توانید با پینگ کردن روتر در دسکتاپ آن را پیدا کنید
پیدا کردن آدرس IP روتر
Command Prompt را در سیستم تان باز کنید.
Ipconfig را اجرا کنید
به دنبال Local Area Network و یا Wireless LAN در نتایج بگردید و “Default Gateway” را بیابید. این آدرس IP روتر شماست.
دسترسی به روتر از طریق پنل مدیریتی
حالا که آدرس IP روتر را پیدا کردید می توانید به صفحه مدیریت روتر دسترسی پیدا کنید. مرورگر را باز کرده و آدرس IP را وارد کنید. IP ارجاعی به اینترنت ندارد و از این رو نیازی به وارد کردن “www” یا “http” یا “https” نیست.
تمام روتر ها نیازمند نام کاربری و رمز عبور هستند. دلیل این امر هم جلوگیری از دسترسی بی جا به شبکه و اعمال تغییرات بر امنیت، فایروال و رمز عبور های روتر است.
پیدا کردن رمز عبور روتر
برای پیدا کردن نام کاربری و رمز عبور روتر شما می توانید دو کار انجام دهید. اولین و راحت ترین کار نگاه کردن به زیر مودم است. به احتمال زیاد برچسبی در آن جا وجود دارد که نام کاربری و رمز عبور پیش فرض مودم را نشان می دهد.
اگر روتر شما این برچسب را ندارد می تواند به دفترچه هایی که همراه آن دریافت کردید رجوع کنید و یا به جعبه آن نگاهی بیاندازید. اگر باز هم نتوانستید چیزی پیدا کنید می توانید به دنبال نام کاربری و رمز عبور پیش فرض هر سازنده برای روتر هایش در اینترنت بگردید. همچنین می توانید وارد وبسایت سازنده شده و مدل روتر را وارد کنید تا به نام کاربری و رمز عبور پیش فرض آن دستسرسی پیدا کنید. لطفا به خاطر داشته باشید که این پیش فرض ها از طرف سازنده ایجاد شده اند و می توان آن ها را هر زمان تغییر داد. اگر رمز عبور را عوض کرده اید و آن را به خاطر نمی آورد این کار ها دیگر فایده ای نخواهد داشت.
فراموشی رمز عبور روتر
روتر فراهم شده به وسیله ISP
اگر روتر را ISP شما برایتان آورده است بهترین راه تماس با خدمات پس از فروش است. یک ISP معمولا دو نوع اکانت بر روی یک روتر تعریف می کند، ادمین و پشتیبان. اکانت پشتیبان چیزیست که مسئول خدمات پس از فروش با استفاده از آن رمز عبور مدیریتی شما را به حالت اولیه باز می گرداند.
روتر خریداری شده
اگر خودتان شخصا روتر را خریده اید و نصب کرده اید و حال رمز عبور را فراموش کرده اید باید آن را ریست کنید. همه روتر ها یک شیوه ریست کردن دارند. برای فهمیدن به دنبال روش ریست کردن مدل خودتان در اینترنت باشید. عموما این کار نیازمند نگه داشتن کلید ریست برای ۳۰ ثانیه می باشد و پس از اتمام می توانید کلید را رها کرده و روتر را از برق بکشید و دوباره متصل کنید. بدین صورت رمز عبور به حالت پیش فرض بازگردانی خواهد شد.
چگونه گلکسی S9 را با ژست های حرکتی فشاری شخصی سازی کنید
همه طرفداران اندرویدی قطعا ژست های فشاری یا Squeeze gestures ها را که با HTC U11 معرفی شدند را به خاطر دارند. گوگل با آوردن این قابلیت ها به Pixel 2 و Pixel 2 XL این گرایش را ادامه داد. به لطف یک اپلیکیشن جدید حالا می توانید از همین قابلیت ها در گوشی Galaxy S9 و S9+ و حتی گوشی های قدیمی تر سامسونگ استفاده کنید.
گویا آی تی: هم HTC U11 و هم پیکسل ۲ سنسور های خاصی داشتند که اجازه تشخیص فشار وارده ناشی از فشاردن گوشه های تلفن همراه را می داد. خوشبختانه می توان از سنسوری دیگر در گوشی نیز برای همین هدف استفاده کرد. همانطور که برای نخستین بار از سوی XDA گزارش شد، اپلیکیشنی جدید به نام SideSqueeze از سنسور فشار سنج بارومتریک گوشی برای تشخیص ژست های فشاری استفاده می کند. برای اینکار گوشی شما باید مقاومت در برابر آب را داشته باشد تا به خوبی محکم کاری شده باشد.
سازگاری
به طور فرضی، این آموزش باید بر روی تمام گوشی هایی که حسگر فشار بارومتری و قابلیت ضد آبی دارند جواب دهد اما ما تمرکزمان بر روی Galaxy S9 خواهد بود. شایان ذکر است که توسعه دهندگان SideSqueeze تنها اپلیکیشن شان را بر روی S8 و Note 8 با اندروید نوقا تست کرده اند. ما به طور مستقل تایید می کنیم که این اپلیکیشن به خوبی بر روی هر دو نسخه اسنپ دراگون و اکسینوس Galaxy S9 و S9+ کار می کند.
SideSqueeze را نصب کنید
برای شروع کار برنامه SideSqueeze را از لینک زیر دانلود کنید. پس از نصب برنامه آن را باز کنید و اجازه های لازمه را به آن بدهید. در این مرحله نصب اولیه چندین قدم مهم وجود دارد به همین خاطر بدون خواندن به سرعت همه چیز را قبول نکنید و سریع از آن نگذرید.
دریافت SideSqueeze از پلی استور
SideSqueeze را در Accessibility Services فعال کنید
پس از صدور اجازه های دسترسی یک پاپ آپ به شما داده می شود که نشان دهنده درخواست SideSqueeze برای دسترسی به سرویس های Accessibility گوشی است. با زدن OK شما به صفحه Accessibility Services تنظیمات برده خواهید شد.
به سمت پایین اسکرول کنید تا لیبل SideSqueeze را مشاهده کنید و بر روی آن زده و مطابق شکل زیر سوییچ زیر را فعال کنید. این کار به برنامه اجازه می دهد که از سنسور فشار بارومتریک برای اجرای اپلیکیشن های خاص یا انجام کار های خاص استفاده کند. پس از فعال سازی چند بار بر روی کلید بازگشت بزنید تا به اپلیکیشن برگردید
SideSqueeze را از بخش Battery Optimization حذف کنید
در مرحله بعد برای شما یک پاپ آپ بالا می آید که می گوید می بایست اپلیکیشن را از Battery Optimization سامسونگ حذف کنید تا عملکرد درست داشته باشد. با زدن OK به تنظیمات مربوطه هدایت می شوید.
در بالای صفحه تنظیمات، گزینه “All apps” را از منو دراپه انتخاب کنید و سپس به سمت پایین اسکرول کنید و مطمئن شوید که SideSqueeze بر روی حالت خاموش قرار دارد. پس از تمام کردن این مرحله چند بار کلید بازگشت را بزنید تا به اپلیکیشن برگردید. اگر نگران مصرف باتری اپلیکیشن هستید باید بگوییم که ما با چند روز کار متوجه مصرف باتری ناچیز آن (کمتر از۰٫۵% در ساعت) شدیم.
پاپ آپ نهایی که برایتان بالا می آید به شما در مورد اعمال فشار بیش از حد هشدار می دهد. این بدیهیست اما حین وارد کردن فشار به گوشه های گوشی حواستان باشد. اگر قابلیت فشاری به خوبی کار نکرد مطابق توضیحات بعدی آستانه فشار را تنظیم کنید.
تنظیم آستانه فشار
پیش از تنظیم کردن اپلیکیشن ها و تنظیمات فشاری مخصوص خودتان می بایست فشار ایده آل برای خودتان و گوشی تان را تنظیم کنید. شایان ذکر است که هر گوشی نوع دست گرفتن مخصوص خود را حین انجام ژست های فشاری دارد.
اگر از Galaxy S9 یا Note 8 استفاده می کنید، حلقه کردن انگشتانتان دور گوشه های گوشی حین فشار دادن گوشی بهتر است اما از طرف دیگر برای S8 و S8+ فشار مربعی شکل و بدون حلقه کردن انگشتان مناسب تر است.
با رعایت این قواعد از اندازه گیر بالای صفحه اپلیکیشن برای سنجیدن آستانه فشار استفاده کنید. ما متوجه شدیم که برای گوشی های Galaxy S9 فشار بین ۱۰ تا ۱۲ ایده آل ترین است.
فعال سازی اکشن های Home Screen شخصی سازی شده به وسیلهADB ( مخصوص نسخه Pro)
یکی از پرکاربرد ترین قابلیت های SideSqueeze فعال سازی اعمال شخصی سازی شده از صفحه هوم گوشی شماست که جدا از اعمال فعال شده در دیگر اپلیکیشن ها می باشد. برای انجام ای کار شما باید در بخش Command در PC یک فرمان ADB اجرا کنید.
اگر با ADB یا Command Line آشنا نیستید این مقاله را مطالعه کنید. پس از نصب ADB tools، صفحه Command را بالا بیاورید و این متن را تایپ کنید: adb shell sh /sdcard/grant.. پس از اتمام شما باید قادر به تنظیم اعمال شخصی سازی شده در صفحه هوم و استفاده از قابلیت immersive در SideSqueeze باشید.
تنظیمات برای عملکرد بهتر
تنظیمات مفیدی در SideSqueeze وجود دارد که باعث بهبود عملکرد خواهد شد. بر روی منو در بخش چپ فوقانی بزنید و سپس بر روی “Setting” بزنید. مطمئن شوید که هر دو گزینه “Disable SideSqueeze while in a call” و “Disable SideSqueeze while in a call” انتخاب شده باشند.
علاوه بر این تنظیمات بد نیست که “Hold a wakelock for screen-off actions (uses battery).” را نیز فعال کنید. این تنظیم آخر ممکن است مصرف باتری داشته باشد اما باعث بهبود تشخیص ژست های حرکتی در صفحه لاک اسکرین خواهد شد. البته بهتر است که بررسی کنید که آیا Wakelock در گوشی شما باتری زیادی مصرف می کند یا خیر.
اکشن های فشاری خودتان را فعال کنید
حالا این قسمت جالب کار است. به صفحه اصلی SideSqueeze رفته و اکشن های شخصی تان را برای هم “Normal Squeeze” و هم “Long Squeeze” فعال کنید. هر یک از این ها را می توان برای صحه روشن، صفحه هوم (نسخه پرو)، لاک اسکرین و صحفه خاموش تنظیم کرد.
ما متوجه شدیم که اکشن های صفحه لاک اسکرین حین فعال بودن قابلیت Always on Display نمایان نمی شوند. اکشن های زیادی برای هر یک از این دسته ها وجود دارد که می توانید با خریدن نسخه پرو تعداد بیشتری از آن ها را پیدا کنید. در آزمایش ما اکشن های Google Assistant و Recent Apps بسیار کاربری جلوه کردند.
استفاده از ژست های فشاری نیاز به کمی عادت دارد اما اگر اعمالی را چندین بار در طول روز انجام می دهید می تواند برایتان خیلی مفید باشد. در حالی که این قابلیت شاید برای خیلی ها چندان جالب نباشد ولی همین که توسعه دهندگان توانسته اند با استفاده از نرم افزار به آن دست پیدا کنند خود فوق العاده است.
چگونه گلکسی S9 را با ژست های حرکتی فشاری شخصی سازی کنید
همه طرفداران اندرویدی قطعا ژست های فشاری یا Squeeze gestures ها را که با HTC U11 معرفی شدند را به خاطر دارند. گوگل با آوردن این قابلیت ها به Pixel 2 و Pixel 2 XL این گرایش را ادامه داد. به لطف یک اپلیکیشن جدید حالا می توانید از همین قابلیت ها در گوشی Galaxy S9 و S9+ و حتی گوشی های قدیمی تر سامسونگ استفاده کنید.
گویا آی تی: هم HTC U11 و هم پیکسل ۲ سنسور های خاصی داشتند که اجازه تشخیص فشار وارده ناشی از فشاردن گوشه های تلفن همراه را می داد. خوشبختانه می توان از سنسوری دیگر در گوشی نیز برای همین هدف استفاده کرد. همانطور که برای نخستین بار از سوی XDA گزارش شد، اپلیکیشنی جدید به نام SideSqueeze از سنسور فشار سنج بارومتریک گوشی برای تشخیص ژست های فشاری استفاده می کند. برای اینکار گوشی شما باید مقاومت در برابر آب را داشته باشد تا به خوبی محکم کاری شده باشد.
سازگاری
به طور فرضی، این آموزش باید بر روی تمام گوشی هایی که حسگر فشار بارومتری و قابلیت ضد آبی دارند جواب دهد اما ما تمرکزمان بر روی Galaxy S9 خواهد بود. شایان ذکر است که توسعه دهندگان SideSqueeze تنها اپلیکیشن شان را بر روی S8 و Note 8 با اندروید نوقا تست کرده اند. ما به طور مستقل تایید می کنیم که این اپلیکیشن به خوبی بر روی هر دو نسخه اسنپ دراگون و اکسینوس Galaxy S9 و S9+ کار می کند.
SideSqueeze را نصب کنید
برای شروع کار برنامه SideSqueeze را از لینک زیر دانلود کنید. پس از نصب برنامه آن را باز کنید و اجازه های لازمه را به آن بدهید. در این مرحله نصب اولیه چندین قدم مهم وجود دارد به همین خاطر بدون خواندن به سرعت همه چیز را قبول نکنید و سریع از آن نگذرید.
دریافت SideSqueeze از پلی استور
SideSqueeze را در Accessibility Services فعال کنید
پس از صدور اجازه های دسترسی یک پاپ آپ به شما داده می شود که نشان دهنده درخواست SideSqueeze برای دسترسی به سرویس های Accessibility گوشی است. با زدن OK شما به صفحه Accessibility Services تنظیمات برده خواهید شد.
به سمت پایین اسکرول کنید تا لیبل SideSqueeze را مشاهده کنید و بر روی آن زده و مطابق شکل زیر سوییچ زیر را فعال کنید. این کار به برنامه اجازه می دهد که از سنسور فشار بارومتریک برای اجرای اپلیکیشن های خاص یا انجام کار های خاص استفاده کند. پس از فعال سازی چند بار بر روی کلید بازگشت بزنید تا به اپلیکیشن برگردید
SideSqueeze را از بخش Battery Optimization حذف کنید
در مرحله بعد برای شما یک پاپ آپ بالا می آید که می گوید می بایست اپلیکیشن را از Battery Optimization سامسونگ حذف کنید تا عملکرد درست داشته باشد. با زدن OK به تنظیمات مربوطه هدایت می شوید.
در بالای صفحه تنظیمات، گزینه “All apps” را از منو دراپه انتخاب کنید و سپس به سمت پایین اسکرول کنید و مطمئن شوید که SideSqueeze بر روی حالت خاموش قرار دارد. پس از تمام کردن این مرحله چند بار کلید بازگشت را بزنید تا به اپلیکیشن برگردید. اگر نگران مصرف باتری اپلیکیشن هستید باید بگوییم که ما با چند روز کار متوجه مصرف باتری ناچیز آن (کمتر از۰٫۵% در ساعت) شدیم.
پاپ آپ نهایی که برایتان بالا می آید به شما در مورد اعمال فشار بیش از حد هشدار می دهد. این بدیهیست اما حین وارد کردن فشار به گوشه های گوشی حواستان باشد. اگر قابلیت فشاری به خوبی کار نکرد مطابق توضیحات بعدی آستانه فشار را تنظیم کنید.
تنظیم آستانه فشار
پیش از تنظیم کردن اپلیکیشن ها و تنظیمات فشاری مخصوص خودتان می بایست فشار ایده آل برای خودتان و گوشی تان را تنظیم کنید. شایان ذکر است که هر گوشی نوع دست گرفتن مخصوص خود را حین انجام ژست های فشاری دارد.
اگر از Galaxy S9 یا Note 8 استفاده می کنید، حلقه کردن انگشتانتان دور گوشه های گوشی حین فشار دادن گوشی بهتر است اما از طرف دیگر برای S8 و S8+ فشار مربعی شکل و بدون حلقه کردن انگشتان مناسب تر است.
با رعایت این قواعد از اندازه گیر بالای صفحه اپلیکیشن برای سنجیدن آستانه فشار استفاده کنید. ما متوجه شدیم که برای گوشی های Galaxy S9 فشار بین ۱۰ تا ۱۲ ایده آل ترین است.
فعال سازی اکشن های Home Screen شخصی سازی شده به وسیلهADB ( مخصوص نسخه Pro)
یکی از پرکاربرد ترین قابلیت های SideSqueeze فعال سازی اعمال شخصی سازی شده از صفحه هوم گوشی شماست که جدا از اعمال فعال شده در دیگر اپلیکیشن ها می باشد. برای انجام ای کار شما باید در بخش Command در PC یک فرمان ADB اجرا کنید.
اگر با ADB یا Command Line آشنا نیستید این مقاله را مطالعه کنید. پس از نصب ADB tools، صفحه Command را بالا بیاورید و این متن را تایپ کنید: adb shell sh /sdcard/grant.. پس از اتمام شما باید قادر به تنظیم اعمال شخصی سازی شده در صفحه هوم و استفاده از قابلیت immersive در SideSqueeze باشید.
تنظیمات برای عملکرد بهتر
تنظیمات مفیدی در SideSqueeze وجود دارد که باعث بهبود عملکرد خواهد شد. بر روی منو در بخش چپ فوقانی بزنید و سپس بر روی “Setting” بزنید. مطمئن شوید که هر دو گزینه “Disable SideSqueeze while in a call” و “Disable SideSqueeze while in a call” انتخاب شده باشند.
علاوه بر این تنظیمات بد نیست که “Hold a wakelock for screen-off actions (uses battery).” را نیز فعال کنید. این تنظیم آخر ممکن است مصرف باتری داشته باشد اما باعث بهبود تشخیص ژست های حرکتی در صفحه لاک اسکرین خواهد شد. البته بهتر است که بررسی کنید که آیا Wakelock در گوشی شما باتری زیادی مصرف می کند یا خیر.
اکشن های فشاری خودتان را فعال کنید
حالا این قسمت جالب کار است. به صفحه اصلی SideSqueeze رفته و اکشن های شخصی تان را برای هم “Normal Squeeze” و هم “Long Squeeze” فعال کنید. هر یک از این ها را می توان برای صحه روشن، صفحه هوم (نسخه پرو)، لاک اسکرین و صحفه خاموش تنظیم کرد.
ما متوجه شدیم که اکشن های صفحه لاک اسکرین حین فعال بودن قابلیت Always on Display نمایان نمی شوند. اکشن های زیادی برای هر یک از این دسته ها وجود دارد که می توانید با خریدن نسخه پرو تعداد بیشتری از آن ها را پیدا کنید. در آزمایش ما اکشن های Google Assistant و Recent Apps بسیار کاربری جلوه کردند.
استفاده از ژست های فشاری نیاز به کمی عادت دارد اما اگر اعمالی را چندین بار در طول روز انجام می دهید می تواند برایتان خیلی مفید باشد. در حالی که این قابلیت شاید برای خیلی ها چندان جالب نباشد ولی همین که توسعه دهندگان توانسته اند با استفاده از نرم افزار به آن دست پیدا کنند خود فوق العاده است.
۶ تنظیم حریم خصوصی که می بایست در گوشی اندرویدی یا آیفون چک کنید
با شروع کار به عنوان یک پیام رسان با تصاویری که به طور خودکار تخریب می شدند، اسنپ چت تبدیل به یک پلتفورم شبکه اجتماعی کامل شده است. گویا آی تی: با افزایش قابلیت ها اجازه دسترسی های بیشتری افزوده می شد و ما هم معمولا همیشه کلید “OK” را می زنیم و ادامه می دهیم. اما برخی اوقات بد نیست که نگاهی به تنظیمات بیاندازیم و ببینیم که چه اطلاعات شخصی ای را در اختیار همگان قرار داده ایم.
قابلیت هایی نظیر Ghost Mode می تواند با عدم نمایش مکان شما از حریم خصوصی شما محافظت کند در حالی که دیگر قابلیت های اسنپ چت نظیر پیش فرض های ردیابی تبلیغات و آنتی اسپم به شما آسایش خاطر می دهند. ما در ادامه وارد جزئیات هر یک از این تنظیمات حریم خصوصی برای کاربران اندرویدی و آیفون می شویم که اگر نگرانی امنیتی دارید خیالتان را آسوده کنیم.
Ghost Mode یا حالت روح
راهی بسیار خوب برای خصوصی ماند فعال سازی این قابلیت است. به طور پیش فرض این تنظیم فعال است اما اگر با Snap Map کار کرده باشید این قابلیت به طور خودکار غیر فعال می شود از این رو بد نیست دوباره آن را بررسی کنید. پس از فعال سازی هیچکس حتی دوستان شما نیز نمی توانند محل دقیق شما را پیدا کنند.
۲-Factor Authentication
فعال سازی ۲FA یا همان تایید صلاحیت دو مرحله ای بهترین کار برای ایمن سازی اکانت شماست زیرا تنها راه وارد شدن به اسنپ چت شما وارد کردن رمز عبور و یک کد خاص است که به موبایل شما پیامک می شود. چندین راه برای فعال سازی آن وجود دارد. اول بر روی Bitmoji خودتان در سمت چپ فوقانی صفحه بزنید و سپس بر روی علامت چرخ دنده سمت راست فوقانی بزنید تا وارد تنظیمات شوید.
سپس بر روی “Login Verification” بزنید (که اسنپ چت به آن ۲FA می گوید). شما می توانید بدین دو طریق این قابلیت را فعال کنید: از طریق پیامک و یا از طریق اپلیکیشن تایید صلاحیت متفرقه.
فعال سازی با پیامک بسیار آسان است. بر روی “SMS” در صفحه Login Verification بزنید تا کد تایید صلاحیت را از طریق پیامک در هر بار لاگین کردن برای شما ارسال شود.
اگر می خواهید از اپلیکیشن تایید صلاحیت متفرقه استفاده کنید ما استفاده از Google Authenticator را پیشنهاد می کنیم. پس از نصب کردن این اپلیکیشن به صفحه Login Verification در اسنپ چت بروید و از آن جا بر روی “Authentication App” بزنید و سپس “Set Up Manually” را بزنید و اسنپ چت پس از یک جستجو سریع اپلیکیشن Google Authenticator را خوایت یافت. سپس برنامه گوگل را باز کنید و از شما خواسته می شود که برای نام کاربری اسنپ چت “Add the token” انجام دهید. بر روی “Yes” بزنید و وارد اسنپ چت شوید و کد را وارد کنید و “Continue” را بزنید.
چه کسی می تواند با شما ارتباط برقرار کند
در تنظیمات اپلیکیشن (بر روی تصویرتان در صفحه اصلی بر روی آیکون چرخ دنده بزنید)، به پایین آمده تا به یک تیتر Who can… برسید. بر روی “Contact Me” بزنید و مطمئن شوید که بر روی “My Friends” تنظیم شده است. بدین صورت افراد غریبه نمی توانند با داشتن نام کاربری شما به شما پیام بدهند.
چه کسی می تواند استوری شما را ببیند
درست همانند گزینه قبل، بهتر است که تنها دوستان شما بتوانند استوری شما را ببینند. به همان بخش Who can… بروید و گزینه “View My Story” را بزنید و مطمئن شوید که گزینه بر روی “My Friends” تنظیم شده است. از طرفی می توانید گزینه “Custom” را انتخاب کنید. این قابلیت علی الخصوص برای وقتی که می خواهید کاربران خاصی را بلاک کنید مناسب است از این رو My Friends حریم خصوصی بهتری فراهم می کند.
چه کسی می تواند شما را اد کند
احتمالا مهم تر از همه این است که نمی خواهید افراد غریبه شما را اد کنند. در همان بخش Who can… بر روی “See me in Quick Add” بزنید. مطمئن شوید که گزینه تیک نداشته باشد تا کسانی که شما آن ها را اد نکرده اید نتوانند شما را اد کنند. با این حال، اگر به آن ها اسنپ کد یا نام کابری بدهید می توانند شما را اد کنند.
Ad Tracking
به طور پیش فرض، اسنپ چت بر اساس کوکی ها و دیگر داده های جستجو برایتان تبلیغات نمایش می دهد. اگر یک وبسایت کوکی های Ad tracking داشته باشد و طرف قرارداد با اسنپ چت باشد شما در اسنپ چت بر اساس فعالیت هایتان در وبسایت مذکور تبلیغات هدف مند دریافت خواهید کرد.
این کار این روز ها معمول است اما شما مجبور نیستید در این کار نقشی داشته باشید. برای راهایی از این تبلیغات اختصاصی به بخش تنظیمات در اسنپ چت بروید و گزینه “Additional Services” را انتخاب کنید. از آن جا گزینه “Manage” را انتخاب کنید و بر روی “Ad Preferences” بزنید و تیک هر دو گزینه موجود را بردارید. به خاطر داشته باشید که با تغییر دادن این تنظیم شما همچنان تبلیغات را مشاهده می کنید اما دیگر از ردیاب های بین پلتفورمی برای دریافت تبلیغات هدفمند استفاده نخواهید کرد.
دیدگاه خود را در این باره با ما در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.
راهنمای غیرفعال کردن نوتیفی های مزاحم در Mac
وقتی که نیاز به دیدن نوتیفی ها دارید این خیلی خوب است که از سیستمی استفاده کنید که از ارسال نوتیفی پشتیبانی می کند. فوق العاده است که مشغول کار خودت باشی و نوتیفی ها تو را از چیزهایی که منتظرشان هستی با خبر کنند.
اما وقتی که حوصله نوتیفی ها را نداری، به راحتی یک صدای دینگ دینگ می تواند اعصاب را به هم بریزد.
گویا آی تی: در این مطلب من به شما یاد می دهم که چطوری در مک، نوتیفی ها را موقتا غیرفعال کنید و برای برخی وب سایت ها و اپلیکیشن ها این موضوع را محدود کنید.
غیرفعال کردن نوتیفی ها با Do Not Disturb
Do Not Disturb قابلیتی است که به شما کمک می کند نوتیفی ها را غیرفعال کنید و طی زمان بندی مشخص این ویژگی را فعال نگه دارید. این قابلیت در آیفون هم دیده می شود.
برای فعال کردن این گزینه در سمت راست و بالا، یک آیکون وجود دارد.
این آیکون را لمس کنید تا آپشن ها به شما نمایش داده شود.
آپشن ها دارای دو گزینه هستند.
در عکس بالا گزینه Do Not Disturb را مشاهده می کنید. اگر تاگل روبروی آن را بکشید و آن را روشن کنید، این قابلیت با تنظیمات پیش فرضی که دارد فعال می شود.
Do Not Disturb را که فعال می کنید مهم ترین چیزی که باید به آن توجه کنید این است که این قابلیت برای چه زمانی فعال خواهد بود. در تنظیمات می توانید این ویژگی ها را شخصی سازی کنید.
برای انجام تنظیمات به بخش System Preferences > Notifications بروید.
با ورود به این صفحه اولین چیزی که مشاهده می کنید تنظیمات مربوط به Do Not Disturb است. گزینه From را فعال کنید تا زمان شروع این قابلیت را مشخص کنید.
با کمک بخش بالا شما می توانید کاری کنید که این قابلیت زمانی فعال شود که مثلا نمایشگر به خواب می رود یا مواردی نظیر این. در قسمت وسط تصویر بالا زیر بخش from و to می توانید این آپشن ها را مشاهده کنید.
غیرفعال سازی بنر نوتیفی ها برای هر اپلیکیشن دلخواه
شاید شما بخواهید کلیه نوتیفی ها را غیرفعال کنید اما برای برخی اپلیکیشن ها کماکان حضور نوتیفی ها را ضروری می دانید. برای انجام تنظیمات جدید به بخش System Preferences > Notifications بروید و این بار به پانل سمت چپ و آپشن ها دقت کنید.
هر اپلیکیشنی که از نوتیفی پشتیبانی می کند در این بخش لیست بندی شده است.
اپلیکیشنی را که می خواهید نوتیفی های آن را شخصی سازی کنید ( فعال یا غیرفعال کنید ) را در سمت چپ پیدا کنید و روی آن کلیک کنید تا آپشن های قابل تنظیم آن را در سمت راست مشاهده کنید.
اولین چیزی که می توانید در این جا تغییر دهید، در حقیقت امر، سبک نوتیفی هاست.
معمولا برای بسیاری از اپ ها سبک نوتیفی هایی که نمایش داده می شود، بنر مانند است.
بدین صورت که وقتی نوتیفی ای دریافت می کنید، یک بنر در سمت راست و بالای نمایشگر نمایش داده می شود و بعد از مدتی کوتاه محو می شود.
اگر بخواهید نمایش بنر را متوقف کنید کافی است آپشن None یعنی اولین اپشن از سمت چپ را انتخاب کنید.
اما در زیر این بخش آپشن هایی وجود دارد که به شما اجازه می دهد با کمک یک تیک زدن یا برداشتن تیک نوتیفی ها را بیشتر شخصی سازی کنید.
گزینه اول: اگر گزینه اول را تیک دار کنید، در حقیقت موقعی که صفحه قفل سیستم فعال می شود نوتیفی ها قابل نمایش می شوند. توصیه اکید این است که اگر از سیستم خود در مکان عمومی استفاده می کنید یا در دفتر کارتان رفت و امد وجود دارد این آپشن را تیک دار نکنید تا حریم خصوصی بهتر حفظ شود.
گزینه دوم به شما اجازه می دهد که نوتیفی ها را در Notification Center مشاهده کنید.
گزینه سوم هم به شما اجازه می دهد که یک اعلان قرمز رنگ را در ایکون های dock مشاهده کنید.
گزینه آخر هم به شما کمک می کند که با کمک یک صدای نوتیفی از وجود هشدار ها مطلع شوید. اگر فرد پر مشغله ای هستید این گزینه را بدون تیک رها کنید چرا که صدا در میان کار واقعا آزار دهنده است.
غیرفعال کردن نوتیفی ها در سافاری
سافاری مرورگر محبوب اپل است که از آن روی سیستم های خود استفاده می کند. شما می توانید امکان شنیدن نوتیفی های سایت ها را در مرورگر خود به طرقی که دوست دارید فعال یا غیرفعال کنید.
برای انجام این تنظیمات سافاری را باز کنید و از منوها به Safari > Preferences بروید.
در این بخش می توانید تب Websites را مشاهده کنید. روی این گزینه کلیک کنید. در صفحه پانل دو قسمتی مشاهده می کنید که در بخش سمت چپ گزینه ای به نام Notifications را باید دریابید.
در این جا می توانید اجازه ارسال نوتیفی را از اپ ها حذف کنید.
از طرفی دیگر می توانید به کمک گزینه Allow websites to ask for permission to send push notifications و تیک دار کردن آن ( در انتهای صفحه ) از درخواست مجوز توسط اپ از شما، استفاده کنید و هر وقت که دوست داشتید مجوز را به اپ بدهید تا برایتان نوتیفی ارسال کند.
بدین صورت می توانید تا حدودی جلوی سر و صداهای مزاحم را بگیرید و زندگی کامپیوتری بی دردسر تری داشته باشید.
در این باره تجربیات و سوالات خود را بپرسید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.
راهنمای افزایش بازهی حجم صدا در گلکسی S9
در گلکسی S9 و S9+ به طور پیشفرض ۱۵ نوع حجم صدا وجود دارد، یعنی از میان دو حالت سکوت و حداکثر صدا، تنها ۱۵ حالت دیگر را میتوانید انتخاب کنید. اگر از بلندگوهای خود دستگاه استفاده میکنید، معمولاً حساسیت خاصی روی حجم صدا وجود ندارد، اما اگر بخواهید از هدفون استفاده کنید، کنترل بیشتر بر روی حجم صدا کمک زیادی به شما خواهد کرد.
گویا آی تی: در گذشته با نصب اپلیکیشن رسمی سامسونگ به نام SoundAssistant میتوانستید حالتهای حجم صدا را تا مقدار ۱۵۰ افزایش دهید. ولی این اپلیکیشن به دلایلی از دسترس کاربران گلکسی S9 خارج شده است. البته حدس میزنیم این اتفاق به خاطر یک مشکل فنی افتاده باشد، اما با این حال، ما فایل APK اپ SoundAssistant را برای شما آپلود کردیم تا بدون نیاز به روت بتوانید آن را بر روی دستگاه خود نصب کنید و از گسترهی صوتی حجیمتری که در اختیار شما قرار میگیرد لذت ببرید.
مرحله ۱ – نصب SoundAssistant
همان طور که گفتیم این برنامه اپلیکیشن رسمی سامسونگ برای دستیابی به امکانات صوتی بیشتر در تلفنهای اندرویدی است، اما کاربران گلکسی S9 در حال حاضر امکان دانلود آن را از گوگل پلی ندارند. امیدواریم این مشکل به زودی حل شود و دسترسی به نرمافزار مذکور مجدداً ممکن گردد ولی محض اطمینان خودتان یک بار دیگر صفحهی مربوط به این برنامه را بررسی کنید.
اگر هنوز امکان نصب برنامه وجود نداشت، میتوانید از فایل APK زیر استفاده کنید. برای انجام این کار کافی است از طریق موبایل خود بر روی لینک زیر تپ کرده و Save را انتخاب نمایید. سپس فایل دانلود شده را باز نموده و گزینهی Install را لمس کنید.
دانلود اپلیکیشن رسمی SoundAssistant (.apk)
نکته: اگر به جز مرورگر اصلی دستگاه از کروم یا سایر مرورگرها استفاده میکنید، برای نصب فایل بالا باید قابلیت اجازهی نصب از منابع ناشناخته (Unknown Sources) را فعال کرده باشید. برای انجام این کار بعد از باز کردن فایل مذکور به بخش Settings بروید، و بعد تیک گزینهی Allow from this source را بزنید.
مرحله ۲ – افزایش بازهی حجم صدا
از منوی اصلی SoundAssistant روی گزینهی Advanced تپ کنید. در این قسمت کنترلهای صوتی زیادی وجود دارد که بهتر است خودتان آنها را آزمایش کنید، اما تنها گزینهای که ما در این مطلب به آن میپردازیم Change step volume است. با استفاده از این اسلایدر میتوانید تعداد گامهای حجم صدا را افزایش دهید. در واقع هرچه مقدار اسلایدر کمتر باشد، تعداد گامهای آن بیشتر میشود.
فرض کنید ۱۵۰ گام برای کنترل حجم صدای دستگاه در اختیار دارید. به طور پیشفرض، هر بار که یکی از دکمههای کاهش یا افزایش صدا را فشار میدهید، حجم صدا به اندازهی ۱۰ گام تغییر میکند.
اما اگر Change step volume را بر روی ۱ تنظیم کنید، حجم صدا هر بار تنها به اندازهی ۱ گام تغییر میکند، یعنی برای این که صدا از صفر به ۱۵۰ برسد باید ۱۵۰ بار دکمهی افزایش صدا را فشار دهید. سایر حالتها هم به همین صورت است؛ یعنی اگر روی ۲ بگذارید ۷۵ بار، اگر روی ۵ بگذارید ۳۰ بار، و به همین منوال میتوانید بقیهی حالتها را حدس بزنید.
پس بدین شکل با کمک SoundAssistant میتوانید کنترل کاملی بر روی بازهی صوتی موبایل خود داشته باشید. خود شما از چه گامی برای تغییر صدا استفاده میکنید؟ آن را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.
آموزش قرار دادن لینک در استوری اینستاگرام
از زمانی که اینستاگرام روی کار امده است، تنها جایی که این شبکه به شما اجازه داده تا لینک قرار دهید، در قسمت بیو بوده است. این بخش برای همه افراد به خوبی عمل می کند.
گویا آی تی: اما حالا اینستاگرام به شما لطف کرده و بخش دیگری به نام، استوری را به گونه ای قرار داده که می توانید لینک در آن قرار دهید. کاربر باید تا قبل از تمام شدن استوری، عکس العمل خود را داشته باشد و وارد لینک مورد نظر شود.
این ویژگی در هر دو نسخه Android و iOS در برنامه Instagram موجود است، اما فقط کاربران خاصی قادر به استفاده از آن در حال حاضر خواهند بود.
در حال حاضر تنها افرادی که تایید شده اند قادر به استفاده از این ویژگی خواهند بود. افرادی که از نظر اینستاگرام تایید شده اند کسانی هستند که جلوی پروفایل آن ها یک تیک آبی رنگ قرار گرفته است.
البته شما نمی توانید برای داشتن این تیک درخواست کنید آن هم با فالورهای کمتر از ۱۰۰ تا.
گروه دومی که می توانند از این ویژگی استفاده کنند businesses profile هایی هستند که تعداد فالورهایشان به ۱۰ هزار تا رسیده است. البته تا پیش از این اینستاگرام به ۱ میلیون فالورر فکر می کرد و شرط ارسال تیک آبی اش این بود که پیج مورد نظر ۱ میلیون کاربر داشته باشد اما حالا اگر پیج کسب و کاری دارای ۱۰ هزار فالور باشد می تواند این تیک را دریافت کند.
اگر شما در حال حاضر جزو این دو دسته هستید خوب است که این آموزش را ادامه دهید چرا که در حال حاضر هیچ گونه امکانی برای کاربران وجود ندارد که بتوانند به طور مرسوم لینک در استوری خود قرار دهند.
اضافه کردن لینک به استوری اینستاگرام
زمانی که عکس یا فیلم مورد نظر خود را برای ورود به اینستاگرام درست کردید، می توانید به راحتی روی علامت زنجیر در بالای صفحه کلیک کنید.
اگر شما این علامت را مشاهده نمی کنید معلوم است که از دو حالت خارج نیست
۱- یا هنوز پروفایل تان تایید شده نیست
۲- یا اکانت شما از نوع بیزینسی نیست
زمانی که روی این گزینه کلیک کردید، یک صفحه پاپ آپ باز می شود که می توانید لینک خود را در آن بنویسید یا لینک کپی شده را paste کنید.
دقت کنید که بعد از انجام این کار از قابلیت Preview Link استفاده کنید تا مطمئن شوید که لینک ارسالی درست است یا خیر.
این قابلیت پیش نمایشی از لینک را ارائه می کند.
بعد از اینکه لینک را قرار دادید، روی علامت Done در آیفون و یا علامت رنگی در اندروید کلیک کنید تا زنجیره به رنگ سفید پر شود. این یعنی استوری مورد نظر حاوی یک لینک است.
ویرایش لینک در استوری اینستاگرام
بعد از این که شما لینک را در استوری خود قرار دادید، به راحتی می توانید محتویات آن را تغییر دهید و هر گونه ویرایشی که می خواهید انجام دهید. بدین صورت که برای این کار باید به سراغ همان استوری بروید که حاوی لینک است.
بعد روی علامت زنجیره سفید کلیک کنید تا یک منو باز شود و شما از میان منو ها Edit را انتخاب کنید.
بعد از تغییرات می توانید Done را بزنید تا تغییرات ثبت بشود اما اگر می خواهید لینک را حذف کنید کافی است که روی عبارت Clear Link کلیک کنید.
شما در این جا می توانید همه چیز را متوقف کنید و کار لینک گذاری را تمام شده بدانید. اما افراد وقتی صفحه شما را می بینند ممکن است عبارت هایی مثل “Learn More,” “See More,” “Sign Up,” را مشاهده کنند تا بتوانند متوجه لینک شوند.
اما برای این که مطمئن شوید چیزی از دید کاربرانی که استوری تان را می بینند پنهان نیست می توانید با ابزارهای ثانویه یک نشانه ایجاد کنید که بتوانند لینک را مشاهده کنند و از پایین استوری غافل نشوند.
بدین صورت می توان لینک ایجاد کرد و کاربر با کمک سوایپ کردن به راحتی لینک مورد نظر را مورد استفاده قرار دهد.
امیدواریم که به زودی محدودیت های اینستاگرام برای این بخش برداشته شود و تمام کاربران بتوانند لینک های دلخواه خود را ارسال کنند.
نظر خود را در مورد این قابلیت بنویسید و تجربیات خود را برای ما بگویید.
این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.