نامگذاری وای فای هات اسپات به گلکسی نوت ۷ باعث تأخیر پرواز هواپیما شد
یکی از مسافران پرواز هواپیمای سانفرانسیسکو به بوستون که نام وای فای هات اسپات خود را به گلکسی نوت 7 تغییر داده بود، باعث تأخیر در پرواز هواپیما شد.
گوشی پرچمدار هوآوی پی ۱۰ به صفحهنمایش لبه منحنی و قابلیت شارژ بیسیم مجهز خواهد بود
شرکت هوآوی بر روی گوشی پرچمدار جدید خود از سری “P” مشغول به کار است و بهنظر میرسد که گوشی پرچمدار هوآوی پی ۱۰ به قابلیتهای جذابی مجهز خواهد بود. یک گزارش جدید نشان میدهد که گوشی پرچمدار جدید هوآوی پی ۱۰ با صفحهنمایش لبه منحنی عرضه میشود و از فناوری شارژ بیسیم، پشتیبانی خواهد کرد. برای جزئیات بیشتر در ادامه مطلب با وبسایت گویا آیتی، همراه باشید.
براساس یک گزارش جدید، گوشی پرچمدار ۲۰۱۷ هوآوی با نام هوآوی پی ۱۰ همانند بسیاری از گوشیهای پرچمدار سال آینده، به یک صفحهنمایش با لبههای منحنی مجهز خواهد بود. البته شرکت هوآوی در عرضه محصولات مجهز به صفحهنمایش لبه منحنی، چندان بیسابقه نیست زیرا مدل پورش دیزاین فبلت پرچمدار هوآوی میت ۹ نیز از یک نمایشگر با دو لبه منحنی استفاده میکند و گوشی پرچمدار آنر مجیک که توسط ساببرند “آنر” هوآوی طراحی شده است نیز با یک نمایشگر با لبههای تمام منحنی معرفی شد.
علاوهبراین، در بخش دیگری از شایعه تازه منتشرشده، آمده است که هوآوی پی ۱۰ از قابلیت شارژ بیسیم پشتیبانی میکند و این موضوع، برای علاقهمندان به گوشیهای هوشمند پرچمدار هوآوی که در زمینه عکاسی حرف زیادی برای گفتن دارند، جذاب خواهد بود.
یکیدیگر از تغییراتی که شرکت هوآوی در گوشی هوآوی پی ۱۰ در مقایسه با گوشی هوآوی پی ۹ اعمال خواهد کرد، تغییر مکان حسگر اثرانگشت است و به همین جهت، شرکت سازنده تصمیم دارد تا گوشی پرچمدار آینده خود را به یک دکمه فیزیکی Home مجهز نماید و حسگر اثرانگشت در زیر دکمه Home تعبیه خواهد شد.
همچنین، هوآوی پی ۱۰ برخلاف نسل گذشته خود یعنی هوآوی پی ۹ که به یک نمایشگر ۵٫۲ اینچی فول اچدی (با رزولوشن ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ پیکسل) مجهز شده بود، با یک نمایشگر ۵٫۵ اینچی Quad HD با رزولوشن ۱۴۴۰ در ۲۵۶۰ پیکسل عرضه خواهد شد. البته، برخی از شایعات از عرضه هوآوی پی ۱۰ در دو نسخه حکایت دارد؛ یک مدل با نمایشگر تخت معرفی خواهد شد و مدل دیگر با نمایشگر لبه منحنی با قیمت بیشتری در مقایسه با نسخه پایه، ارائه میشود.
در شایعات پیشین مربوط به گوشی پرچمدار هوآوی پی ۱۰ آمده است که این گوشی، به شش گیگابایت حافظه رم مجهز خواهد بود و تراشه جدید Kirin با واحد گرافیکی Mail-G71 برای پردازش امور گرافیکی در این تراشه، در نظر گرفته شده است. برخلاف هوآوی پی ۹، دوربین اصلی گوشی پرچمدار ۲۰۱۷ شرکت هوآوی میتواند با رزولوشن ۴K فیلمبرداری نماید و هوآوی پی ۱۰ با یک ماژول دوربین دوگانه عرضه میشود که در این ماژول، شرکت هوآوی از دو سنسور ۱۲ مگاپیکسلی استفاده کرده است.
براساس گمانهزنیها، مدل پایه گوشی هوآوی پی ۱۰ با ۶۴ گیگابایت حافظهداخلی همراه شده است و در صورتیکه به حافظه داخلی بیشتری نیاز دارید، شرکت هوآوی آنرا در یک نسخه دیگر با ۱۲۸ گیگابایت حافظه داخلی عرضه میکند.
در حالحاضر، چندان مشخص نیست که شرکت هوآوی، گوشی پرچمدار هوآوی پی ۱۰ را با چه قیمتی به بازار عرضه خواهد کرد اما گمان میرود که قیمت گوشی پرچمدار ۲۰۱۷ هوآوی در مقایسه با قیمت درنظر گرفته شده برای هوآوی پی ۹، بیشتر باشد. علاوهبراین، شرکت هوآوی به احتمال زیاد در بهار از گوشی پرچمدار هوآوی پی ۱۰ رونمایی خواهد کرد که البته در حالحاضر، زمان مشخصی برای معرفی رسمی آن اعلام نشده است.
منبع: Phonearena
در خرید اولین دوربین باکیفیت خود این نکات را در نظر بگیرید
خرید یک دوربین هیچگاه کار پیچیده ای نبوده است: تعداد زیادی گزینه خوب در دسترس شماست. اما انتخاب یک مورد مناسب از میان آنها، می تواند شبیه یک کابوس باشد! خصوصا اگر کار عکاسی را تازه آغاز کرده اید. امروزه دیگر به سختی می توان یک دوربین بد خریداری کرد. اما خرید دوربین مناسب نیز همیشه کار آسانی نیست. در این پست نکاتی که باید مد نظر داشته باشید را ذکر کرده ایم.
گویا آی تی – خرید یک دوربین هیچگاه کار پیچیده ای نبوده است: تعداد زیادی گزینه خوب در دسترس شماست. اما انتخاب یک مورد مناسب از میان آنها، می تواند شبیه یک کابوس باشد! خصوصا اگر کار عکاسی را تازه آغاز کرده اید. امروزه دیگر به سختی می توان یک دوربین بد خریداری کرد. اما خرید دوربین مناسب نیز همیشه کار آسانی نیست. در این پست نکاتی که باید مد نظر داشته باشید را ذکر کرده ایم.
DSLR در مقابل بدون آینه
دوربین هایی که دارای تک لنز دیجیتالی انعکاسی (DSLR) هستند، در دهه های گذشته دوربینهای “خوبی” شناخته می شدند. طراحی آنها شبیه همان دوربین های فیلم برداری قدیمی است که از یک آینه در داخل دوربین استفاده می کردند تا نور را به سمت نمایاب هدایت کنند. اما عملکرد آن واقعا ناکارآمد بود.
در چند سال اخیر، دوربین های دارای لنز های قابل تعویض و بدون آینه (که معمولا دوربین بدون آینه نامیده می شوند)، بسیار بهتر شده اند و از محبوبیت زیادی برخوردارند. اکثر حسگر ها و اجزای تشکیل دهنده این دوربین ها شبیه DSLRهاست، اما نمایاب آنها از نوع الکترونیکی است. همین امر باعث شده آنها بسیار کوچکتر و سبک تر باشند.
اما یک دسته سومی هم وجود دارد: دوربین های “ببین و بگیر” (Point and Shoot). این دوربین ها پیش از ظهور گوشی های هوشمند بسیار محبوب بودند. اگر به چیزی نیاز دارید که بهتر از دوربین گوشی تان بوده و تا حد ممکن جمع و جور باشد، دوربین های ببین و بگیر انتخاب مناسبی خواهند بود. اما تقریبا به طور قطعی می توانیم بگوییم بهتر است پولتان را صرف خرید یک دوربین DSLR یا بدون آینه کنید. به همین دلیل در راهنمایی هایی که در ادامه این پست ارائه می کنیم، تمرکز خود را روی دوربین های DSLR و بدون آینه قرار می دهیم.
فعلا انتخاب یک مورد از میان دوربین های DSLR یا بدون آینه ، بزرگترین تصمیمی است که باید در هنگام خرید دوربین جدید خود بگیرید. هر چند که DSLRها، به هیچ وجه قدیمی و منسوخ شده تلقی نمی شوند و هنوز ویژگی های فوق العاده ای دارند اما تولید کنندگان بیشتر تلاش می کنند دوربین های بدون آینه بهتری بسازند.
در هنگام انتخاب میان دوربین های DSLR و بدون آینه، چند نکته را به یاد داشته باشید:
• شما به چه ویژگی هایی نیاز دارید؟ DSLRها سرعت بیشتری در عکاسی سریع دارند، طول عمر باتری آنها بیشتر است، گزینه های لنز آن بیشتر بوده و عموما در عکاسی از هر چیزی که مستقیما جلوی دید نیست، کمی بهتر عمل می کنند. اگر به ویژگی هایی که DSLRها دارند نیاز دارید، پس واضح است که این دوربین ها انتخاب بهتری هستند. در غیر این صورت، اگر می خواهید فقط یک دوربین کوچک تر داشته باشید که به راحتی آن را همه جا با خود ببرید، به سراغ بدون آینه ها بروید.
• در حال حاضر چه لنزهایی دارید؟ وقتی یک دوربین می خرید، فقط در حال خرید یک شیء نیستید، بلکه یک سیستم خریداری می کنید. لنز های خوب می توانند چندین دهه عمر کنند و در نتیجه انتخابی که الان انجام می دهید، به اندازه ده سال بر عکاسی شما تاثیر می گذارد. من با DSLRهای کانن عکس می گیرم، در نتیجه بدون آنکه بخواهم همه لنزهایم را بفروشم، هر دوربین جدیدی که بخرم می تواند به یک DSLR کانن تبدیل شود. کاربران Nikon هم همین طور. به یاد داشته باشید که حتی دوربین های بدون آینه هم لنز هایی دارند که تقریبا با لنزهای DSLR یکسانند.
• در واقع می خواهید چه کاری انجام دهید؟ اندازه دوربین ها می تواند انتخاب را برای شما آسان تر کند. اگر داشتن یک DSLR بزرگ باعث می شود دوربین را کمتر همراه خود ببرید، پس نمونه های بدون آینه برای شما انتخاب بهتری هستند. یادتان باشد که بهترین دوربین، دوربینی است که همیشه بتوانید همراه خود ببرید.
• کدام را ترجیح می دهید؟ من با بعضی از دوربین های بدون آینه کار کرده ام و اگر بخواهم صادقانه صحبت کنم، باید بگویم از نمایاب های الکترونیکی متنفرم. این یکی از بزرگترین دلایلی بود که باعث شد کار عکاسی را کنار بگذارم. یکی دو روز هر دو سیستم را امتحان کنید و ببینید به کار کردن با کدام یک بیشتر علاقه دارید.
هر گاه بتوانید به این سوالات پاسخ دهید، می توانید با اطمینان به بازار بروید و یک دوربین DSLR یا بدون آینه خریداری کنید.
از چه تولید کنندگانی خرید کنیم؟
اگر می خواهید یک DSLR بخرید، دو تولید کننده بزرگ آن کانن و نیکن هستند. سونی، Olympus و Pentax نیز DSLRهای بسیار خوبی تولید کرده اند، اما به اندازه دو مورد اول محبوب نیستند. چون با دوربین های این شرکت ها نمی توانید لنز های شخص ثالث و لوازم جانبی را به راحتی به دوربین خود اضافه کنید.
از طرف دیگر، اگر می خواهید یک دوربین بدون آینه داشته باشید، سونی، فوجی فیلم و Olympus بهترین های این عرصه هستند. کانن و نیکون با سرعت خیلی کمی در حال فاصله گرفتن از بازار DSLR ها هستند. البته EOS M5 شرکت کانن همین امسال به بازار عرضه شد و نظر خیلی ها را به خودش جلب کرد.
تفاوت های میان تولید کنندگان دوربین ها، بسیار کم است. هیچ تولید کننده ای را نمی توان به روشنی بهتر از سایرین دانست و بقیه را پشت سر وی قرار داد. اگر در عکاسی به اندازه ای خوب هستید که تفاوت در کیفیت تصویر دوربین های کانن و نیکون بر عکس های شما تاثیر نمی گذارد، پس اصلا نیازی نبود این مقاله را بخوانید!
بار دیگرمی گوییم که اگر قصد سرمایه گذاری روی یک سیستم خاص را دارید، پس به تولید کننده اش مراجعه کنید. اگر نه، تولید کنندگان مختلف به اندازه ای تفاوت ندارند که در محدود کردن دامنه انتخاب شما تاثیری داشته باشد.
حسگر برشی (Crop) یا قاب کامل (Full-Frame)
قلب هر دوربین دیجیتالی، حسگر آن است. در واقع این حسگر است که عکس می گیرد. به طور کلی، هر چه حسگر بزرگتر باشد، عکس های بهتری به دست می آید، اما صد البته قیمت دوربین هم بیشتر خواهد بود. در دوربین های نوع DSLR دو اندازه اصلی برای حسگر در نظر گرفته می شود: ۳۵ میلی متری (که معمولا قاب کامل نامیده می شود) و APS-C ( که حسگر برشی نام دارد). دوربین های بدون آینه با حسگرهای قاب کامل، APS-C و Four-Third همراه هستند. این مورد سوم، از دو مورد اولی کوچکتر است.
اگر قصد دارید اولین دوربین خود را خریداری کنید، توصیه می کنم دوربین های دارای حسگر APS-C را بخرید. دوربین های قاب کامل دست دوم ، کمتر از ۱۵۰۰ دلار قیمت ندارند، اما می توانید با نصف این قیمت یک دوربین DSLR یا بدون آینه با حسگر APS-C مناسب خریداری کنید.
برای اکثر مردم، مزایای دوربین های قاب کامل به اندازه ای نیست که ارزش پرداخت این هزینه بالا را داشته باشد. جز در مواردی که عکاسی بخشی از شغل شماست، یا درآمد قابل توجهی از این راه به دست می آورید، یا به کیفیت تصویر فوق العاده بالا برای عکاسی در نور کم نیاز دارید، بهتر است پول خود را برای خرید لنزهای مختلف نگه دارید.
مگاپیکسل ها مهم نیستند
اصلا مهم نیست دوربین شما چند مگاپیکسل دارد! من واقعا نمی دانم رزولوشن حسگر دوربین ۵D MKIII کاننم چند است؛ شاید ۲۰ باشد. آنچه اهمیت دارد این است که این رزولوشن برای من کافی است.
وقتی رزولوشن حسگر شما از ۱۰ یا ۱۲ مگاپیکسل فراتر رود، می توانید عکس های باکیفیت عالی برای جلد مجلات یا بیلبورد های تبلیغاتی تهیه کنید. هر دوربینی که در چند سال اخیر تولید شده، دارای رزولوشنی بیش از مقدار مورد نیاز برای مصرف عموم مردم است.
به خرید دوربین های دست دوم هم فکر کنید
دوربین های دیجیتال با سرعت بسیار کمی از رده خارج می شوند. بسیاری از عکاسان حرفه ای هستند که با دوربین هایی با عمر شش سال کار کرده و کارهای خیره کننده ای تولید می کنند. دوربین های جدیدتر، الزاما عکس های بهتری نمی گیرند. آنها فقط در شرایط سخت تر بهتر کار می کنند و نرخ ثبت عکس های متوالی در آنها بیشتر است و فوکوس دقیق تری دارند. این دوربین ها می توانند از فیلم ها هم عکس بگیرند، به وای فای متصل شوند و چند قابلیت دیگر دارند.
یعنی تا زمانی که به این ویژگی های اضافه نیازی ندارید، می توانید دوربین های دست دوم خوبی تهیه کنید. اگر بودجه شما محدود است و می خواهید دوربین قاب کامل تهیه کنید، یا اینکه فقط می خواهید مقداری پول ذخیره کنید، خرید دوربین های دست دوم گزینه خوبی است.
خود من هنوز گاهی از دوربین کانن ۶۵۰D که پنج سال پیش خریدم استفاده می کنم (این دوربین با نام Rebel T4i به بازار ایالات متحده عرضه شد) و واقعا دوربین خوبی است.
کانن خط تولید این دوربین را از آن زمان تاکنون دو بار ارتقا داده و مدل فعلی آن، ۷۵۰D یا Rebel T6i ، زیاد هم تغییر نکرده است. حسگر آن از ۱۸ مگاپیکسل به ۲۴ مگاپیکسل رسیده و نقاط فوکوس خودکار بیشتری دارد، اما تصاویری که تولید می کند واقعا شبیه قبلی هاست. می توانید با ۴۰۰ دلار یک دوربین دست دوم ۶۵۰D بخرید؛ هنوز هیچ DSLR جدیدی ندیده ام که با این قیمت تا این اندازه خوب کار کند.
پس پیش از آنکه دوربین بخرید، به این فکر کنید که آیا واقعا به یک دوربین نو نیاز دارید؟ قابلیت هایی مثل فوکوس خودکار و اتصال به وای فای واقعا جذاب هستند، اما اضافه اند و ضروری نیستند. برخی از عکاسان به آنها نیاز دارند ، اما خیلی ها هم نیاز ندارند. آیا به گارانتی نیاز دارید؟ یا می توانید ریسک کنید و یک دوربین دست دوم بخرید؟ اگر پول کافی دارید، واضح است که خرید یک دوربین نو بهتر می باشد، اما اگر دست دوم بخرید، با همین پول می توانید دوربین بهتری خریداری کنید.
چند توصیه
حتی زمانی که موارد فوق را می دانید، شاید باز هم در انتخاب مشکل پیدا کنید. اگر می خواهید بدانید از کجا باید شروع کرد، چند توصیه خوب در این مورد داریم:
اگر یک DSLR جدید می خواهید، مدل T6i کانن یا D3400 نیکون خرید بسیار خوبی خواهد بود. البته من کانن را ترجیح می دهم، اما دوستانم در Wirecutter نیکون را توصیه می کنند.
در مورد دوربین های بدون آینه، a5100 سونی ( بهترین توصیه Wirecutter برای مبتدی ها) یا OM-D E-M10 II Olympus ( بهترین انتخاب Wirecutter برای دوربین های بدون آینه سطح متوسط و دوربین توصیه شده DPReview ) را توصیه می کنم. من با هر دو اینها کار کرده ام و Olympus را ترجیح می دهم. اختلاف قیمت آنها ۱۰۰ دلار است. اگر این اختلاف قیمت برایتان مهم نیست، نمونه ای که من ترجیح دادم ارزش این قیمت را دارد.
اگر در میان قدیمی تر ها به دنبال یک دوربین خوب هستید، قیمت های آنها بالاست، اما به همان اندازه هم کیفیت بهتری دارند. ۵D Mark IV کانن، D810 نیکون و A7 سونی، هر سه توسط حرفه ای های سراسر جهان استفاده می شوند. پس اگر به اندازه کافی پول دارید و می خواهید دوربین بسیار باکیفیتی داشته باشید، هر سه اینها انتخاب خوبی هستند.
و فراموش نکنید که: اگر می خواهید دوربین دست دوم بخرید، دیگر به دنبال مدل توصیه شده نباشید، فقط کافی است در میان مدل های قبلی همین مواردی که نام بردیم جستجو کنید.
وقتی می خواهید یک دوربین بخرید، به چیزهای زیادی باید فکر کنید و من به مهمترین های آنها در این مقاله اشاره کرده ام. خبر خوب اینکه خیلی کم پیش می آید در خرید دوربین اشتباه کنید. دوربین های مدرن همگی خوب هستند. اگر در عکاسی حرفه ای شوید، تفاوتی که عکس های شما با دیگری خواهد داشت، بسیار بیشتر از تفاوت بین دو DSLR است.
در خرید اولین دوربین باکیفیت خود این نکات را در نظر بگیرید
خرید یک دوربین هیچگاه کار پیچیده ای نبوده است: تعداد زیادی گزینه خوب در دسترس شماست. اما انتخاب یک مورد مناسب از میان آنها، می تواند شبیه یک کابوس باشد! خصوصا اگر کار عکاسی را تازه آغاز کرده اید. امروزه دیگر به سختی می توان یک دوربین بد خریداری کرد. اما خرید دوربین مناسب نیز همیشه کار آسانی نیست. در این پست نکاتی که باید مد نظر داشته باشید را ذکر کرده ایم.
گویا آی تی – خرید یک دوربین هیچگاه کار پیچیده ای نبوده است: تعداد زیادی گزینه خوب در دسترس شماست. اما انتخاب یک مورد مناسب از میان آنها، می تواند شبیه یک کابوس باشد! خصوصا اگر کار عکاسی را تازه آغاز کرده اید. امروزه دیگر به سختی می توان یک دوربین بد خریداری کرد. اما خرید دوربین مناسب نیز همیشه کار آسانی نیست. در این پست نکاتی که باید مد نظر داشته باشید را ذکر کرده ایم.
DSLR در مقابل بدون آینه
دوربین هایی که دارای تک لنز دیجیتالی انعکاسی (DSLR) هستند، در دهه های گذشته دوربینهای “خوبی” شناخته می شدند. طراحی آنها شبیه همان دوربین های فیلم برداری قدیمی است که از یک آینه در داخل دوربین استفاده می کردند تا نور را به سمت نمایاب هدایت کنند. اما عملکرد آن واقعا ناکارآمد بود.
در چند سال اخیر، دوربین های دارای لنز های قابل تعویض و بدون آینه (که معمولا دوربین بدون آینه نامیده می شوند)، بسیار بهتر شده اند و از محبوبیت زیادی برخوردارند. اکثر حسگر ها و اجزای تشکیل دهنده این دوربین ها شبیه DSLRهاست، اما نمایاب آنها از نوع الکترونیکی است. همین امر باعث شده آنها بسیار کوچکتر و سبک تر باشند.
اما یک دسته سومی هم وجود دارد: دوربین های “ببین و بگیر” (Point and Shoot). این دوربین ها پیش از ظهور گوشی های هوشمند بسیار محبوب بودند. اگر به چیزی نیاز دارید که بهتر از دوربین گوشی تان بوده و تا حد ممکن جمع و جور باشد، دوربین های ببین و بگیر انتخاب مناسبی خواهند بود. اما تقریبا به طور قطعی می توانیم بگوییم بهتر است پولتان را صرف خرید یک دوربین DSLR یا بدون آینه کنید. به همین دلیل در راهنمایی هایی که در ادامه این پست ارائه می کنیم، تمرکز خود را روی دوربین های DSLR و بدون آینه قرار می دهیم.
فعلا انتخاب یک مورد از میان دوربین های DSLR یا بدون آینه ، بزرگترین تصمیمی است که باید در هنگام خرید دوربین جدید خود بگیرید. هر چند که DSLRها، به هیچ وجه قدیمی و منسوخ شده تلقی نمی شوند و هنوز ویژگی های فوق العاده ای دارند اما تولید کنندگان بیشتر تلاش می کنند دوربین های بدون آینه بهتری بسازند.
در هنگام انتخاب میان دوربین های DSLR و بدون آینه، چند نکته را به یاد داشته باشید:
• شما به چه ویژگی هایی نیاز دارید؟ DSLRها سرعت بیشتری در عکاسی سریع دارند، طول عمر باتری آنها بیشتر است، گزینه های لنز آن بیشتر بوده و عموما در عکاسی از هر چیزی که مستقیما جلوی دید نیست، کمی بهتر عمل می کنند. اگر به ویژگی هایی که DSLRها دارند نیاز دارید، پس واضح است که این دوربین ها انتخاب بهتری هستند. در غیر این صورت، اگر می خواهید فقط یک دوربین کوچک تر داشته باشید که به راحتی آن را همه جا با خود ببرید، به سراغ بدون آینه ها بروید.
• در حال حاضر چه لنزهایی دارید؟ وقتی یک دوربین می خرید، فقط در حال خرید یک شیء نیستید، بلکه یک سیستم خریداری می کنید. لنز های خوب می توانند چندین دهه عمر کنند و در نتیجه انتخابی که الان انجام می دهید، به اندازه ده سال بر عکاسی شما تاثیر می گذارد. من با DSLRهای کانن عکس می گیرم، در نتیجه بدون آنکه بخواهم همه لنزهایم را بفروشم، هر دوربین جدیدی که بخرم می تواند به یک DSLR کانن تبدیل شود. کاربران Nikon هم همین طور. به یاد داشته باشید که حتی دوربین های بدون آینه هم لنز هایی دارند که تقریبا با لنزهای DSLR یکسانند.
• در واقع می خواهید چه کاری انجام دهید؟ اندازه دوربین ها می تواند انتخاب را برای شما آسان تر کند. اگر داشتن یک DSLR بزرگ باعث می شود دوربین را کمتر همراه خود ببرید، پس نمونه های بدون آینه برای شما انتخاب بهتری هستند. یادتان باشد که بهترین دوربین، دوربینی است که همیشه بتوانید همراه خود ببرید.
• کدام را ترجیح می دهید؟ من با بعضی از دوربین های بدون آینه کار کرده ام و اگر بخواهم صادقانه صحبت کنم، باید بگویم از نمایاب های الکترونیکی متنفرم. این یکی از بزرگترین دلایلی بود که باعث شد کار عکاسی را کنار بگذارم. یکی دو روز هر دو سیستم را امتحان کنید و ببینید به کار کردن با کدام یک بیشتر علاقه دارید.
هر گاه بتوانید به این سوالات پاسخ دهید، می توانید با اطمینان به بازار بروید و یک دوربین DSLR یا بدون آینه خریداری کنید.
از چه تولید کنندگانی خرید کنیم؟
اگر می خواهید یک DSLR بخرید، دو تولید کننده بزرگ آن کانن و نیکن هستند. سونی، Olympus و Pentax نیز DSLRهای بسیار خوبی تولید کرده اند، اما به اندازه دو مورد اول محبوب نیستند. چون با دوربین های این شرکت ها نمی توانید لنز های شخص ثالث و لوازم جانبی را به راحتی به دوربین خود اضافه کنید.
از طرف دیگر، اگر می خواهید یک دوربین بدون آینه داشته باشید، سونی، فوجی فیلم و Olympus بهترین های این عرصه هستند. کانن و نیکون با سرعت خیلی کمی در حال فاصله گرفتن از بازار DSLR ها هستند. البته EOS M5 شرکت کانن همین امسال به بازار عرضه شد و نظر خیلی ها را به خودش جلب کرد.
تفاوت های میان تولید کنندگان دوربین ها، بسیار کم است. هیچ تولید کننده ای را نمی توان به روشنی بهتر از سایرین دانست و بقیه را پشت سر وی قرار داد. اگر در عکاسی به اندازه ای خوب هستید که تفاوت در کیفیت تصویر دوربین های کانن و نیکون بر عکس های شما تاثیر نمی گذارد، پس اصلا نیازی نبود این مقاله را بخوانید!
بار دیگرمی گوییم که اگر قصد سرمایه گذاری روی یک سیستم خاص را دارید، پس به تولید کننده اش مراجعه کنید. اگر نه، تولید کنندگان مختلف به اندازه ای تفاوت ندارند که در محدود کردن دامنه انتخاب شما تاثیری داشته باشد.
حسگر برشی (Crop) یا قاب کامل (Full-Frame)
قلب هر دوربین دیجیتالی، حسگر آن است. در واقع این حسگر است که عکس می گیرد. به طور کلی، هر چه حسگر بزرگتر باشد، عکس های بهتری به دست می آید، اما صد البته قیمت دوربین هم بیشتر خواهد بود. در دوربین های نوع DSLR دو اندازه اصلی برای حسگر در نظر گرفته می شود: ۳۵ میلی متری (که معمولا قاب کامل نامیده می شود) و APS-C ( که حسگر برشی نام دارد). دوربین های بدون آینه با حسگرهای قاب کامل، APS-C و Four-Third همراه هستند. این مورد سوم، از دو مورد اولی کوچکتر است.
اگر قصد دارید اولین دوربین خود را خریداری کنید، توصیه می کنم دوربین های دارای حسگر APS-C را بخرید. دوربین های قاب کامل دست دوم ، کمتر از ۱۵۰۰ دلار قیمت ندارند، اما می توانید با نصف این قیمت یک دوربین DSLR یا بدون آینه با حسگر APS-C مناسب خریداری کنید.
برای اکثر مردم، مزایای دوربین های قاب کامل به اندازه ای نیست که ارزش پرداخت این هزینه بالا را داشته باشد. جز در مواردی که عکاسی بخشی از شغل شماست، یا درآمد قابل توجهی از این راه به دست می آورید، یا به کیفیت تصویر فوق العاده بالا برای عکاسی در نور کم نیاز دارید، بهتر است پول خود را برای خرید لنزهای مختلف نگه دارید.
مگاپیکسل ها مهم نیستند
اصلا مهم نیست دوربین شما چند مگاپیکسل دارد! من واقعا نمی دانم رزولوشن حسگر دوربین ۵D MKIII کاننم چند است؛ شاید ۲۰ باشد. آنچه اهمیت دارد این است که این رزولوشن برای من کافی است.
وقتی رزولوشن حسگر شما از ۱۰ یا ۱۲ مگاپیکسل فراتر رود، می توانید عکس های باکیفیت عالی برای جلد مجلات یا بیلبورد های تبلیغاتی تهیه کنید. هر دوربینی که در چند سال اخیر تولید شده، دارای رزولوشنی بیش از مقدار مورد نیاز برای مصرف عموم مردم است.
به خرید دوربین های دست دوم هم فکر کنید
دوربین های دیجیتال با سرعت بسیار کمی از رده خارج می شوند. بسیاری از عکاسان حرفه ای هستند که با دوربین هایی با عمر شش سال کار کرده و کارهای خیره کننده ای تولید می کنند. دوربین های جدیدتر، الزاما عکس های بهتری نمی گیرند. آنها فقط در شرایط سخت تر بهتر کار می کنند و نرخ ثبت عکس های متوالی در آنها بیشتر است و فوکوس دقیق تری دارند. این دوربین ها می توانند از فیلم ها هم عکس بگیرند، به وای فای متصل شوند و چند قابلیت دیگر دارند.
یعنی تا زمانی که به این ویژگی های اضافه نیازی ندارید، می توانید دوربین های دست دوم خوبی تهیه کنید. اگر بودجه شما محدود است و می خواهید دوربین قاب کامل تهیه کنید، یا اینکه فقط می خواهید مقداری پول ذخیره کنید، خرید دوربین های دست دوم گزینه خوبی است.
خود من هنوز گاهی از دوربین کانن ۶۵۰D که پنج سال پیش خریدم استفاده می کنم (این دوربین با نام Rebel T4i به بازار ایالات متحده عرضه شد) و واقعا دوربین خوبی است.
کانن خط تولید این دوربین را از آن زمان تاکنون دو بار ارتقا داده و مدل فعلی آن، ۷۵۰D یا Rebel T6i ، زیاد هم تغییر نکرده است. حسگر آن از ۱۸ مگاپیکسل به ۲۴ مگاپیکسل رسیده و نقاط فوکوس خودکار بیشتری دارد، اما تصاویری که تولید می کند واقعا شبیه قبلی هاست. می توانید با ۴۰۰ دلار یک دوربین دست دوم ۶۵۰D بخرید؛ هنوز هیچ DSLR جدیدی ندیده ام که با این قیمت تا این اندازه خوب کار کند.
پس پیش از آنکه دوربین بخرید، به این فکر کنید که آیا واقعا به یک دوربین نو نیاز دارید؟ قابلیت هایی مثل فوکوس خودکار و اتصال به وای فای واقعا جذاب هستند، اما اضافه اند و ضروری نیستند. برخی از عکاسان به آنها نیاز دارند ، اما خیلی ها هم نیاز ندارند. آیا به گارانتی نیاز دارید؟ یا می توانید ریسک کنید و یک دوربین دست دوم بخرید؟ اگر پول کافی دارید، واضح است که خرید یک دوربین نو بهتر می باشد، اما اگر دست دوم بخرید، با همین پول می توانید دوربین بهتری خریداری کنید.
چند توصیه
حتی زمانی که موارد فوق را می دانید، شاید باز هم در انتخاب مشکل پیدا کنید. اگر می خواهید بدانید از کجا باید شروع کرد، چند توصیه خوب در این مورد داریم:
اگر یک DSLR جدید می خواهید، مدل T6i کانن یا D3400 نیکون خرید بسیار خوبی خواهد بود. البته من کانن را ترجیح می دهم، اما دوستانم در Wirecutter نیکون را توصیه می کنند.
در مورد دوربین های بدون آینه، a5100 سونی ( بهترین توصیه Wirecutter برای مبتدی ها) یا OM-D E-M10 II Olympus ( بهترین انتخاب Wirecutter برای دوربین های بدون آینه سطح متوسط و دوربین توصیه شده DPReview ) را توصیه می کنم. من با هر دو اینها کار کرده ام و Olympus را ترجیح می دهم. اختلاف قیمت آنها ۱۰۰ دلار است. اگر این اختلاف قیمت برایتان مهم نیست، نمونه ای که من ترجیح دادم ارزش این قیمت را دارد.
اگر در میان قدیمی تر ها به دنبال یک دوربین خوب هستید، قیمت های آنها بالاست، اما به همان اندازه هم کیفیت بهتری دارند. ۵D Mark IV کانن، D810 نیکون و A7 سونی، هر سه توسط حرفه ای های سراسر جهان استفاده می شوند. پس اگر به اندازه کافی پول دارید و می خواهید دوربین بسیار باکیفیتی داشته باشید، هر سه اینها انتخاب خوبی هستند.
و فراموش نکنید که: اگر می خواهید دوربین دست دوم بخرید، دیگر به دنبال مدل توصیه شده نباشید، فقط کافی است در میان مدل های قبلی همین مواردی که نام بردیم جستجو کنید.
وقتی می خواهید یک دوربین بخرید، به چیزهای زیادی باید فکر کنید و من به مهمترین های آنها در این مقاله اشاره کرده ام. خبر خوب اینکه خیلی کم پیش می آید در خرید دوربین اشتباه کنید. دوربین های مدرن همگی خوب هستند. اگر در عکاسی حرفه ای شوید، تفاوتی که عکس های شما با دیگری خواهد داشت، بسیار بیشتر از تفاوت بین دو DSLR است.
در خواست پلیس ترکیه از اپل برای آنلاک کردن آیفون ۴ اس عامل ترور سفیر روسیه
تروریستی که توانست سفیر روسیه در ترکیه را به قتل برساند دارای یک آیفون 4 اس بود که پلیس ترکیه فکر میکند اطلاعات موجود در آن میتواند مفید باشد.
گوشی آنر ۸ هوآوی در بهمنماه بهروزرسانی اندروید نوقا ۷٫۰ را دریافت خواهد کرد
گوشی آنر ۸ به عنوان یکی از اولین محصولات ساببرند “آنر” با دوربین دوگانه همراه شده است و بهنظر میرسد که آنر ۸ به عنوان اولین محصول این سری، بهروزرسانی اندروید نوقا ۷٫۰ را دریافت خواهد کرد. برای جزئیات بیشتر در ادامه مطلب با وبسایت گویا آیتی، همراه باشید.
ساببرند “برند” بهتازگی اعلام کرده است که گوشی آنر ۸ در ماه فوریه (نیمه دوم بهمن و نیمه اول اسفند) بهروزرسانی اندروید نوقا ۷٫۰ و رابطکاربری EMUI 5.0 را دریافت میکند. کاربرانی که نسخه آزمایشی اندروید نوقا ۷٫۰ را بر روی آنر ۸ نصب کردهاند، از عملکرد آن رضایت دارند و بههمین جهت، هوآوی آماده است تا نسخه جدید سیستمعامل اندروید را به صورت عمومی منتشر نماید.
البته در حالحاضر، زمان مشخصی برای عرضه بهروزرسانی اندروید نوقا ۷٫۰ برای گوشی آنر ۸ منتشر نشده است اما انتظار داریم که نسخه جدید سیستمعامل اندروید نوقا ۷٫۰ گوگل، پس از گوشی هوآوی پی ۹ و هوآوی میت ۸ برای گوشی میانرده آنر ۸ عرضه شود.
نسخه جدید رابطکاربری اموشن هوآوی، با بهینهسازیها و قابلیتهای جدیدی همراه شده است و پیشرفتهای امنیتی را برای گوشی آنر ۸ به ارمغان میآورد. در همین رابطه، شرکت هوآوی با معرفی نسخه جدید رابطکاربری EMUI، آنرا به یک رابطکاربری استاندارد و همهپسند نزدیکتر کرده است و از جمله تغییرات صورتگرفته، میتوان به اضافهشدن اپدراور به نسخه جدید رابطکاربری اموشن هوآوی اشاره کرد. بنابراین، دیگر نیازی ندارید تا صفحه اصلی گوشی خود را با تعداد زیادی برنامه شلوغ نمایید و برنامهها بهراحتی و از طریق اپ دراور، قابل دسترسی است.
در کنار این موضوع، همچنین باید اشاره کرد که رابطکاربری جدید محصولات هوآوی به زبان یادگیری ماشینی مجهز شده است و این موضوع، باعث میشود تا سرعت اجرای برنامهها پس از مدتی استفاده از گوشی، کاهش پیدا نکند. قابلیت موردانتظار جابهجا شدن بین پروفایلهای مختلف که بسته به استفادهتان از گوشی میتوانید آنها را ایجاد نمایید، یکیدیگر از ویژگیهای نسخه جدید رابطکاربری EMUI 5.0 است. علاوهبراین، باید اشاره کرد که در نسخه جدید رابطکاربری اموشن هوآوی، مصرف انرژی با بستهشدن برنامههای غیرضروری به طور قابلتوجهی کاهش پیدا میکند.
برای اطلاع، بهروزرسانی اندروید نوقا ۷٫۰ در حالحاضر برای برخی از مدلهای هوآوی پی ۹ و میت ۸ در چین عرضه شده است و انتظار میرود که مدلهای عرضهشده از این دو گوشی در بازارهای جهانی در اوایل سال آینده میلادی، نسخه جدید سیستمعامل اندروید را دریافت نماید. هوآوی پی ۹ پلاس، هوآوی پی ۹ لایت، هوآوی Nova و هوآوی Nova Plus از جمله دیگر محصولاتی است که به صورت رسمی، به سیستمعامل اندروید نوقا ۷٫۰ بهروزرسانی خواهد شد.
در کنار این مدلها، انتظار میرود که گوشی هوآوی آنر وی ۸ و آنر ۸ پلاس نیز بهروزرسانی اندروید نوقا ۷٫۰ و نسخه جدید رابطکاربری EMUI 5.0 شرکت سازنده را دریافت نمایند زیرا ساببرند “آنر” اعلام کرده است که محصولات جدید این برند تا دو سال از نظر نرمافزاری، پشتیبانی خواهد شد. با اینحال، بهروزرسانی جدید اندروید ۷٫۰ نوقا برای گوشیهای قدیمیتر این شرکت مانند آنر ۷ عرضهنمیشود و احتمال میدهیم که هوآوی پی ۸ به عنوان پرچمدار ۲۰۱۵ شرکت هوآوی، از دریافت جدیدترین نسخه سیستمعامل اندروید گوگل محروم بماند.
البته، عدمعرضه نسخه جدید سیستمعامل اندروید و رابطکاربری EMUI 5.0 برای گوشیهای قدیمی هوآوی به صورت رسمی، بدین معنی نیست که این محصولات، هیچگاه بهروزرسانی نخواهند شد و ممکن است بخشی از قابلیتهای جدید رابطکاربری EMUI 5.0 هوآوی برای آنها عرضه شود.
منبع: Phonearena
از پروژه پیشگامانه شهر مغزی در سنگاپور چه می دانید؟
حتما درباره پارکومترهای هوشمند و حسگرهای سنجش آلودگی صوتی و هوا شنیده اید؛ اما آیا آمادگی شنیدن ایده یک شهر-مغز را دارید؟ ساکنان سنگاپور به دنبال محقق کردن چنین چیزی هستند.
گویا آی تی – ایجاد پیشخوان متمرکزی از حسگرها در سراسر یک شبکه توزیع، چیز جدیدی نیست؛ اما اجرای آن در سراسر یک کلانشهر، معنایی وسیعتر به خود می گیرد.
بسیاری از شهرهای پیشرفته در سراسر جهان در حال بررسی روش های ساخت چنین چشم انداز دیجیتال جامعی هستند تا مدیریت ترافیک و پارکینگ، نظارت بر کیفیت آب و هوا، و خدمات شهروندی اینچنینی که در تعامل با سازمان های دولتی ارائه می شوند، از طریق ابزار مبتنی بر وب عرضه شوند. برخی کارشناسان شهرِ هوشمند، رویکرد این سیستم را یک «شهر-مغز» یا، اصطلاح کمتر جذابِ «مادِربُرد شهری» می نامند.
چنین ساختاری می تواند به عنوان یک مرکز «فرماندهی و کنترل» زیرساخت های شهری و یا به عنوان راه بهتری برای مدیریت داده های ناهمگون در سراسر سازمان های مختلف و تصمیم گیری های برنامه ریزی استفاده شود. برای مثال، شهرداری می تواند داده های جمع آوری شده از طریق حسگرها را برای توجیه گسترش مترو و یا دیگر پیشرفت های زیرساختی بلند مدت در یک خط سیر ۱۰ یا حتی ۵۰ ساله برنامه ریزی کند.
در اینجا با سفر به سنگاپور –یکی از هوشمندترین شهرهای کنونی جهان- به بررسی پیشرفت ها در تحقق شهر-مغز پرداخته ایم: مفهومی که واقعیت بخشیدن به آن، به عنوان بخشی از چیزی آغاز شده است که شرایط پلتفرم کشور هوشمند را مشخص می کند. تلاش های شهر-مغز جمعیت ۵٫۴ میلیون نفری این جزیره کوچک بسیار پیشرفته، توسط دیگر شهرداران رقیبی که به دنبال شهر هوشمند هستند، از نزدیک رصد خواهد شد.
یک «سیستم عامل ملی» برای ۱۰۰ میلیون شئ
در تئوری، شهر-مغز می تواند توسط مدیران شهری برای بررسی طیف گسترده ای از شرایط تشخیص داده شده توسط میلیون ها حسگر بی سیم کم هزینه ای استفاده شود که تراکم جاده، فشار آب، آلودگی هوا، تراکم جمعیت در ایستگاههای اتوبوس، سطل های زباله بد بو، برف در خیابان ها، بارش های سیل آسا، سلامت سالمندان زمین گیر، و … را اندازه گیری می کنند.
در بیشتر موارد، داده ها در یک پایانه واحد عرضه خواهند شد. برای مثال، سیسکو به تازگی نشان داده است که این کار برای ۱۰ شهر، از جمله پاریس و کپنهاگ، که رویکرد اینچنینی دارند، کارآمد خواهد بود.
پشت این پایانه واحد، یک چاشنی مخفی نیز وجود خواهد داشت: این تجزیه و تحلیل و هوش مصنوعی در مورد داده هایی بکار می رود که از منابع مختلف جمع آوری شده اند.
برای مثال، شاید سالها طول بکشد که سیستم مدیریت ترافیک یک شهر بتواند مطالعات مربوط به آلودگی هوا که توسط منابع مختلف انجام شده است را جمع آوری، تجزیه و تحلیل و اجرا کند. چنین سیستمی می تواند با نشان دادن چراغ سبز در تقاطع های پرترافیک، به خودروهایی که مدت زیادی منتظر هستند و بیشترین آلایندهء دی اکسید کربن را آزاد می کنند، اجازه عبور دهد و از شدت آلودگی هوا بکاهد.
با این حال، هنر اداره شهر با شهر-مغز، به این پیشرفتگی نیست. بسیاری از مقامات شهر، به جای روزها و هفته ها صبر کردن برای شنیدن اوضاع از زبان روسای مراکز خدمات عمومی، به نظارت ساده آنی بر آنچه که کم و بیش در مناطق جداگانه کلانشهرها در جریان است، خرسند هستند.
جانیل پوثوچری، وزیر آموزش، اطلاعات و ارتباطات سنگاپور، می گوید: «ما از طریق [یک شهر-مغز] می خواهیم به داده های بخش عمومی دست پیدا کرده و آنها را تجزیه و تحلیل کنیم. او می افزاید «ما در حال حاضر این کار را با بکارگیری تعدادی از پایگاه ها، و گشودن گره های بسته انجام می دهیم. برخی از داده های موجود، در تصمیم گیری های ما دخیل هستند، اما نیازمند آن هستیم که این [فرآیندها] کوتاه تر شوند».
ویویان بلکرشنان مسئول رسمی تحقق این امر است
بلکرشنان، وزیر امور خارجه سنگاپور و مسئول طرح های کشور هوشمند ، به دنبال ایجاد یک «سیستم عامل ملی متشکل از ۱۰۰ میلیون شئ هوشمند» در پنج سال آینده است. به گفته بلکرشنان، این سیستم شامل همه نوع حسگر، دوربین، و چراغ راهنمایی هوشمند است.
به گفته بلکرشنان و سایر مقامات سنگاپ.ری، این طرح همچنین ممکن است شامل حدود ۵ میلیون دستگاه گوشی هوشمندی باشد که در سنگاپور حمل می شوند، و داده حاصل می کنند. این داده ها می تواند شامل اطلاعات GPS برای کمک به تشخیص ازدحام جمعیت در ایستگاههای اتوبوس و ارسال سیگنال نیاز به اتوبوس های بیشتر باشد. اطلاعات این چنینی به صورت ناشناس نگاه داشته شده و با رضایت کاربران و هم راستا با رعایت قوانین حریم خصوصی در سنگاپور استفاده خواهد شد.
سنگاپور به تازگی، نصب کابل های فیبر نوری ای را به پایان رسانده است که خانه ها و ادارات متقاضی را با سرعت گیگابایتی به اینترنت متصل می کند. این توانمندی های شبکه ای تا حدودی رویکرد شهر-مغز سنگاپور را نسبت به بسیاری از شهرهای دیگر جلو انداخته است. پهنای باند شبکه اینترنت این شهر به گونه ای است که رشک بسیاری از شهرها را برانگیخته است؛ به ویژه، آن دسته از شهرهایی که در ایالات متحده که در تلاش برای ارائه اینترنت بک هال سریع برای پشتیبانی از اتصال به نقاط Wi-Fi و افزایش حسگرهای بی سیم در پروژه اینترنت اشیاء هستند.
بر اساس گفته های بلکرشنان در افتتاحیه کنفرانس فناوری «InnovFest unBound» امسال، سنگاپور در نهایت، یک سیستم «تجزیه و تحلیل برای داده ها ایجاد کرده و گام های عملی برخواهد داشت».
در اینجا نگاهی به برخی از برنامه های آزمایشی و در حال اجرا خواهیم داشت که می توانند همگام با پیشرفت های شهر-مغز سنگاپور، در آن ادغام شوند.
ترافیک
بیشترین مزایای یک شهر-مغز، احتمالا تاثیری است که در کاهش ترافیک دارد. در حال حاضر در سنگاپور سیستم دقیقی از ورودی بزرگراه ها وجود دارد که گنتری [تابلوهای راهنمای مسیر که در بالای جاده ها نصب می شوند] نام دارند، و به صورت بی سیم با فرستنده های داخل اتومبیل ارتباط برقرار می کنند. هنگامی که رانندگان در ساعات شلوغ وارد مناطق پر ازدحام می شوند، این سیستم از آنها هزینه کسر می کند.
این شهر در حال طی کردن فرایندی است که هنگام اتصال اتومبیل به داده های GPS، انتخاب کم تراکم ترین مسیر را به رانندگان پیشنها دهد. در صورتی که راننده، این توصیه را جدی بگیرد، تشویق می شود؛ و اگر جدی نگیرد، جریمه مالی خواهد شد.
این سیستم جدیدتر، نسبت به سیستم گنتری فعلی از جزئیات بیشتری برخوردار است، و با فراتر رفتن از شریان های اصلی، جاده های فرعی را نیز شامل در بر می گیرد. در تئوری، این سیستم همچنین می تواند برای هدایت وسایل نقلیه بدون راننده در مسیرهای کمتر شلوغ مورد استفاده قرار گیرد. هدف اصلی این تغییرات روشن است: این شهر خواهان کاهش استفاده وسایل نقلیه شخصی، و ترویج استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی است.
کارل پیوا، قائم مقام برنامه های راهبردی انجمن تی ام -سازمان غیر انتفاعی ای که به همکاری جهانی با پیشگامان شهر هوشمند می پردازد- می افزاید: «توانایی برای بهینه سازی جریان کل گرایانهء ترافیک، همراه با یک سیستم پارکینگ هوشمند در سراسر یک مجموعه کلانشهری بزرگتر، که به حفظ محیط زیست و کاهش زمان رفت و آمد منجر خواهد شد»، از اهداف این سیستم است. یکی از ماموریت های انجمن تی ام این است که در جایی که شرکت ها می توانند فناوری های هوشمند ابداع کنند و شهروندان می توانند به کاربران و همکاران هوشمند تبدیل شوند، به ایجاد محیط های فناورانه به شهرها کمک کنند.
با یک سیستم مدیریت ترافیک پیچیده، برخی از پر قدرت ترین پردازش های کامپیوتری نیز درگیر خواهند بود. برای مثال، سیستم به طور بالقوه به مقایسه شرایط آب و هوایی با ترافیک خواهد پرداخت، و خودرو ها را برای دوری جستن از مسیرهای احتمالا توفانی وادار خواهد کرد. (تفان های شدید در سنگاپور متداول است؛ و همچنین تاثیر توفان های بزرگتر می تواند هم برای سنگاپور و هم سایر کشورهای آسیا و اقیانوسه، ویرانگر و مرگبار باشد).
آب و هوا
شرکت آی بی ام در گذشته برای سنجش داده های آب و هوایی و رطوبتی حاصل از هوش [مصنوعی] عظیمِ در همه جا حاضر، برای کمک به پیش بینی شیوع تب دانگ –ویروسی که از طریق پشه انتقال می یابد و موجب بیماری شدید و مرگ و میر در کشورهای گرمسیری می شود- با اداره محیط زیست سنگاپور همکاری داشته است.
اکنون آی بی ام انتظار دارد با خرید سایت weather.com و سایر تجهیزات آب و هوایی دیجیتال از شرکت Weather Co، اثبات ارزش این کار برای بسیاری از شهرها، از جمله سنگاپور، را اوایل سال جاری به پایان برساند.
به گفته تیم گریزینگر، قائم مقام راه حل های شناختی برای ۱۰ کشور جنوب شرقی آسیا، از جمله سنگاپور، در شرکت آی بی ام، «آی بی ام [weather.com] را با این فرض خریداری کرد که همه چیز تحت تاثیر آب و هوا قرار دارد، اما تقریبا هیچ کس این داده ها را با سیستم های کسب و کار و دولت خود یکپارچه نکرده است». «داده های آب و هوایی می توانند درباره مدیریت اضطراری وضعیت هایی همچون در امان ماندن از سیل های گل آلود، یا اطلاع رسانی درباره حمایی از بحران هایی که نیازمند کمک های بشر دوستانه هستند، از قبل به شما هشدار دهند».
اطلاعات دولتی
آی بی ام همچنین در حال حاضر با استفاده از فناوری شناختی واتسون، با دو سازمان های دولتی -سازمان درآمد داخلی و وزارت نیروی انسانی سنگاپور – همکاری می کند. در نتیجه این همکاری، شهروندان این امکان را دارند که از طریق متن آنلاین، به جستجو در وب سایت این سازمان ها بپردازند. آنها می توانند بدون نیاز به دانستن اینکه باید به کدام یک از سایت های مختلف دولتی بروند و سوال بپرسند، در مورد هر چیزی -از حقوق های بازنشستگی تا مجوز ها- پرسش کنند.
این رویکرد که «سیاستِ بدون آدرس غلط» نام دارد، به دنبال تسهیل حرکت نظام اداری دولت است. چشم انداز نهایی آی بی ام، کمک به سنگاپور برای گسترش این رویکرد شناختی در تمام ۶۰ سازمان تحت پوشش آن است.
خدمات سالمندان و خدمات آموزشی
یک شهر-مغز همچنین می تواند به منظور هماهنگی نتایج حاصل از انواع پروژه های شهر هوشمند آزمایشی مورد استفاده قرار گیرد. برای مثال، بیمارستان عمومی چانگی در سنگاپور دارای یک شاخهء تحقیقات فناوری است که استفاده از حسگرها در خانه های سالمندان را آزمایش می کند. این حسگرها می توانند تعداد باز و بسته شدن و درب ها، دفعات استفاده شده از توالت، و یا حتی تشخیص صدای بلند حاصل از سقوط یا فریاد زدن را تشخیص دهند.
حسگرهای این خانه های سالمندان تنها برای هشدار در مورد وضعیت سالمند مورد نظر، برای پزشک یا یکی از عزیزان آن سالمند در دور دست، به صدا در می آید. به گفته مقامات، این هشدارها در سوابق پزشکی رسمی شخص – که تنها شامل نوشته های پزشک می شود- ثبت نخواهد شد.
اما یک شهر-مغز این امکان را دارد که برای تشخیص بهتر الگوهای موثر بر سلامت جمعیت سالمند، بتواند داده های ناشناسِ اعلام شده از این منابع هشدار را جمع آوری کند. برای مثال، اگر سیستم هشدار دهنده دریابد که زمین خوردن شخص مسن با واحد مسکونی خاصی در ارتباط است، می تواند به ایراد در طراحی داخلی یا روشنایی و یا فرش ها اشاره کند. یا ممکن است به کشف الگوی گسترش یک ویروس چگونگی موثر در تعادل بیمار کمک کند.
به گفته مقامات بهداشتی سنگاپور، این بدان معنا نیست که اطلاعات لحظه ای ارزشمند نخواهند بود. اگر در یک ساختمان آپارتمانی چند نفر به صورت هم زمان زمین بخورند، مراقبان خواهند دانست که باید به دنبال دود یا خطر فوری دیگری باشند.
در سوی دیگر این طیف، فن آوری، در بطن عرصه آموزش -حتی دانش آموزان خردسال سنگاپوری- نیز نقش محوری دارد. در مراکز پیش دبستانی، برای آشنایی کودکان با مفهوم توالی از اسباب بازی های رباتیک، و برای آشنایی با کد نویسی، از یک آجربازی کلیدی استفاده می شود. زمانی که این کودکان به سن ۸ سالگی می رسند، بسیاری از آنها با زبان های برنامه نویسی جزئی کار می کنند و برای حل مشکلات اولیه سنگاپور-یعنی تغییرات آب و هوایی و کمبود منابع- به صورت گروهی، همفکری می کنند.
اولویت داشتن حفظ حریم خصوصی داده ها
مثال حسگرهایی که در خانه سالمندان مورد استفاده قرار گرفته است، نگرانی هایی را در مورد حفظ حریم خصوصی داده ها و حریم خصوصی شخصی مطرح کرده است – مسئله ای که هر شهری که اطلاعات مربوط به شهروندان را حفظ می کند، با آن مواجه است. سنگاپور حدود دو سال پیش قانون حفاظت از داده های حریم خصوصی را تصویب کرد؛ قانونی که توسط کارشناسان حفظ حریم خصوصی به صورتی نسبتا اکید در نظر گرفته شده و می تواند الگویی برای سایر شهرها باشد. شهرداری های شهرهای دوری چون کانزاس سیتی نیز به دنبال تصویب قانون مشابه هستند.
یکی از نگرانی های خاص در این زمینه، شهرهایی هستند که استفاده از دوربینهای مدار بسته در فضای های باز را آغاز خواهند کرد. با اینکه هدف این برنامه نظارت بر رفتارهای توهین آمیز یا فعالیت های غیر قانونی مانند آسیب زدن به خودروها است، اما تماشاگران مطیع قانون نیز تحت نظارت قرار می گیرند. در حالی که مردم برخی شهرها مانند آتلانتا به نفع پایش تصویری بیشتر برای کمک به ساکنان محله های جرم خیز سخن می گویند، طرفداران حفظ حریم خصوصی در شهرهایی مانند لندن، که به شدت تحت نظارت تصویری است، هشدارهایی را مطرح کرده اند.
در حال حاضر، مقامات بسیاری از شهرها مدعی هستند که به جای استفاده از نرم افزارهای تشخیص چهره فردی، تنها با استفاده از حسگرهای تصویری تشخیص شکل و اندازه جمعیت، به دنبال نظارت بر جمعیت و افراد هستند. چنین داده هایی می توانند، برای مثال، به تعیین مقدار جمعیت بزرگی بپردازند که با ریختن به خیابان، عابران پیاده و رانندگان اتوبوس ها و خودروها را در معرض خطر قرار می دهند. آنقدر بزرگ است که آن را به خیابان می ریزند، قرار دادن پیاده و یا رانندگان اتوبوس و خودرو در معرض خطر است. در حالی که اکنون استفاده از دوربین ها برای تشخیص جمعیت امری عادی است، حسگرهای ویدیویی جدید می توانند تصاویر با کیفیتی را خلق کنند که برای تشخیص پلاک وسایل نقلیه، چهره ها، و سایر جزئیات به کار می رود.
با این حال، مقامات شهر هرچه هم که بگویند، روشن است که استفاده از سیستم های مجهزی مانند شهر-مغز، که پیشرفت آنها در نهایت کم و بیش وارد حوزه حریم خصوصی خواهد شد، به مقامات شهر، مقتضیات زمان، و تغییر قوانین کشور بستگی خواهد داشت (مانند آنچه که اخیرا با مسدود کردن سایت یوتیوب در ترکیه اتفاق افتاد). به عبارتی، پرسش قدیمی اعتماد به حاکمیت باز هم مطرح می شود.
به گفته ژاکلین هنگ از قسمت داده های شدیدا متمرکز شده در شهر-مغز، «مسلما، از دست دادن حریم خصوصی، و یا در بدترین حالت، احتمال هک شدن داده ها وجود خواهد داشت». این تحلیلگر شرکت گارتنر که برای مطالعه بر روی برنامه های شهر هوشمند، در سنگاپور مستقر است می افزاید «این فقط مشکل سنگاپور نیست؛ بلکه مشکلی جهانی است». به گفته او، بسیاری از فناوری هایی که یک فرد احتمالا می تواند در یک شهر هوشمند پیشرفته، در هر نقطه از جهان، ببیند -دوربین های هوشمند، سیستم های تشخیص چهره و شناسایی وسایل نقلیه، تنها چند مورد از آن هستند- می توانند برهم زننده خلوت انسان ها باشند. «در عین حال، هر دولت باید قوانین خاصی برای جلوگیری از سوء استفاده از آنها به اجرا بگذارد».
بر اساس یافته های خانه آزادی، سازمان غیر انتفاعی ای که هر ساله آزادی های مدنی و سیاسی در بیش از ۱۵۰ کشور جهان را ارزیابی می کند، سنگاپور در سال ۲۰۱۶ با کسب امتیاز ۱۹ از ۴۰ برای حقوق سیاسی، و ۳۲ از ۶۰ برای آزادی های مدنی، «نسبتا آزاد» بوده است.
اعتماد
در حالی که بسیاری دولت سنگاپور در گذشته را استبدادی می پندارند، نظرسنجی های اخیر از مردم و مقامات تجاری نشان می دهد که به باور تعداد قابل توجهی از آنها، دولت کنونی، از حقوق حریم خصوصی شهروندان از آگاهی به مراتب بسیاری برخوردار است. هنگ می افزاید: «آیا مردم از دولت انتظار دارند -و در برخی سطوح به آن اعتماد دارند- که از این داده ها سوء استفاده نکند؟ بله».
وزیر پوثوچری می گوید دولت آنها اعتماد شهروندان خود را جدی می گیرد. به گفته او، «در اینجا، انتظارات از عملکرد دولت و یا یک کسب و کار، بسیار بالا است». «این اعتماد به دست آمده است، و برای حفظ آن باید سخت کار کنیم».
استیو لئونارد، مدیر اجرایی اس.جی-اینُویت -نهاد دولتی جدیدی که برای ترویج فناوری های بدیع سنگاپور رویکردی چند جانبه اتخاذ کرده است- می گوید: «حفاظت از اطلاعات و حریم خصوصی هر فرد، تعهدی بسیار روشن است». او می افزاید، برای مثال، سطح بالایی از توجهات به حفاظت از داده های مربوط به تحقیقات ژنوم عمومی در سنگاپور معطوف شده است؛ که شامل تحقیقات فراوانی درباره ژنوم عمومی و خصوصی حساس می شود.
ژاکلین پو مدیر عامل جدید سازمان فناوری دولت سنگاپور است؛ سازمان گسترده ای که برای گسترش طیف وسیعی از خدمات دیجیتال، زیرساخت ها و برنامه های کاربردی راه اندازی شده است.
پو تصدیق می کند که اتصال میان حسگرهای مختلف در سراسر شهر، پایگاه یا پلتفرم یکپارچه ای ایجاد خواهد کرد، اما «کاملا روشن است که به صورت اطلاعات شخصی نخواهد بود». او می گوید، اطلاعات شخصی، بی نام خواهند شد.
پو اضافه می کند، در سیر حرکت یک شهر هوشمند برای تبدیل شدن به شهر-مغز، درس های آموخته شده از سنگاپور «قابل صدور به سایر کشورها است». «ما تنها کشوری نیستیم که با تراکم شهری یا داشتن افراد سالمند دست به گریبان است. اینها مشکلات بین المللی ای هستند که منحصر به سنگاپور نیست. ما در آغاز سیر یک شهر هوشمند هستیم».
گابریل لیم، مدیر عامل سازمان توسعه رسانه های اطلاعاتی و ارتباطاتی سنگاپور جدید، می گوید شهروندان سنگاپور نگران حفظ حریم خصوصی در مورد داده های خصوصی نیستند؛ زیرا آنها واقعا به دولت اعتماد دارند. او می گوید «این دولت همواره نشان داده که کار او پیش از هر چیز، خدمت به مردم است، و ما برای ۵۱ سال از آن بهره مند شده ایم». به گفته لیم، این دولت «در دشواری ها [از جمله هنگام شیوع بیماری سارس، بحران مالی آسیا و حوادث تروریستی در ۱۵ سال گذشته] کنار شهروندان خود ایستاده است».
سنگاپور به عنوان یک مدل شهر هوشمند
سنگاپور اگرچه ممکن است در ابتدای راه باشد، اما در حال حاضر، در زمینه طرح های شهر هوشمند، از تحلیلگران نمرات بالایی را کسب کرده است.
به گفته زئوس کراولا، تحلیلگر ارشد در مرکز تحقیقات زد.کِی، استفاده از یک شهر-مغز متمرکز، واقعا بهترین رویکرد است. «اگر شما سیستمهای هوشمند مستقل و گذرا بسازید و از بقیه جدا کنید، به مزایای آن دست نخواهید یافت. “هوشمند”ی زمانی به میان می آید که داده ها را به هم متصل کنید. چیزهای زیادی برای در نظر گرفتن وجود دارد، اما به جای ساخت شبکه پشت شبکه، در نهایت آنچه که بسیار مقرون به صرفه تر است، شیوه متمرکز سازی است».
چالش فنی ای که شهرهای آمریکایی با آن روبرو هستند این است که برای راه آهن و اتوبوس، و حتی تاسیسات برق و آب و فاضلاب مجزا، مقامات جداگانه وجود دارد؛ و بوروکراسی حاکم بر هر یک از آنها ممکن است با تلاش شهردار و شورای شهر برای تجمیع و هماهنگ کردن داده ها موافت بکند یا نکند. اما سنگاپور از دولت ملی و حاکمیت شهری واحدی بهره می برد که یک پارلمان و یک نخست وزیر دارد؛ بنابراین، هیچ قانونگذاران ایالتی و یا شورای محلی وجود ندارد که بتواند در فرایند برنامه ریزی و تصویب سنگ اندازی کند.
در این حرکت جهانی شهر هوشمند، کراولا ایالات متحده را تا حدودی به دلیل لایه های بوروکراسی عمومی حاکم بر آن، «عقب مانده» می داند. اما با توجه به اینکه نیاز فراوان شهرهای زیادی با محدودیت در منابع آب و مواد غذایی و بحران در زیرساخت های حمل و نقل روبرو است، دیگر لازم به توضیح نیست که هنگام تهدید بلایای طبیعی و حملات تروریستی، رویکرد یک مغز-شهر می تواند به شهرها بینش هایی را در الگوهای داده ها عرضه کند و حتی برای یافتن پاسخ انبوه مشکلات بزرگ در آینده، اندکی از امید را زنده کند.
کراولا می گوید «جنبش شهر هوشمند، گام بزرگی در سطح جهان محسوب می شود» و شهر-مغز، قلب این حرکت است. «در پایان، شهرها نیازمند نوعی از شهر-مغز یا پلت فرم مشترکی هستند که این مفهوم در آن یک سیستم هسته ای متمرکز است».
از پروژه پیشگامانه شهر مغزی در سنگاپور چه می دانید؟
حتما درباره پارکومترهای هوشمند و حسگرهای سنجش آلودگی صوتی و هوا شنیده اید؛ اما آیا آمادگی شنیدن ایده یک شهر-مغز را دارید؟ ساکنان سنگاپور به دنبال محقق کردن چنین چیزی هستند.
گویا آی تی – ایجاد پیشخوان متمرکزی از حسگرها در سراسر یک شبکه توزیع، چیز جدیدی نیست؛ اما اجرای آن در سراسر یک کلانشهر، معنایی وسیعتر به خود می گیرد.
بسیاری از شهرهای پیشرفته در سراسر جهان در حال بررسی روش های ساخت چنین چشم انداز دیجیتال جامعی هستند تا مدیریت ترافیک و پارکینگ، نظارت بر کیفیت آب و هوا، و خدمات شهروندی اینچنینی که در تعامل با سازمان های دولتی ارائه می شوند، از طریق ابزار مبتنی بر وب عرضه شوند. برخی کارشناسان شهرِ هوشمند، رویکرد این سیستم را یک «شهر-مغز» یا، اصطلاح کمتر جذابِ «مادِربُرد شهری» می نامند.
چنین ساختاری می تواند به عنوان یک مرکز «فرماندهی و کنترل» زیرساخت های شهری و یا به عنوان راه بهتری برای مدیریت داده های ناهمگون در سراسر سازمان های مختلف و تصمیم گیری های برنامه ریزی استفاده شود. برای مثال، شهرداری می تواند داده های جمع آوری شده از طریق حسگرها را برای توجیه گسترش مترو و یا دیگر پیشرفت های زیرساختی بلند مدت در یک خط سیر ۱۰ یا حتی ۵۰ ساله برنامه ریزی کند.
در اینجا با سفر به سنگاپور –یکی از هوشمندترین شهرهای کنونی جهان- به بررسی پیشرفت ها در تحقق شهر-مغز پرداخته ایم: مفهومی که واقعیت بخشیدن به آن، به عنوان بخشی از چیزی آغاز شده است که شرایط پلتفرم کشور هوشمند را مشخص می کند. تلاش های شهر-مغز جمعیت ۵٫۴ میلیون نفری این جزیره کوچک بسیار پیشرفته، توسط دیگر شهرداران رقیبی که به دنبال شهر هوشمند هستند، از نزدیک رصد خواهد شد.
یک «سیستم عامل ملی» برای ۱۰۰ میلیون شئ
در تئوری، شهر-مغز می تواند توسط مدیران شهری برای بررسی طیف گسترده ای از شرایط تشخیص داده شده توسط میلیون ها حسگر بی سیم کم هزینه ای استفاده شود که تراکم جاده، فشار آب، آلودگی هوا، تراکم جمعیت در ایستگاههای اتوبوس، سطل های زباله بد بو، برف در خیابان ها، بارش های سیل آسا، سلامت سالمندان زمین گیر، و … را اندازه گیری می کنند.
در بیشتر موارد، داده ها در یک پایانه واحد عرضه خواهند شد. برای مثال، سیسکو به تازگی نشان داده است که این کار برای ۱۰ شهر، از جمله پاریس و کپنهاگ، که رویکرد اینچنینی دارند، کارآمد خواهد بود.
پشت این پایانه واحد، یک چاشنی مخفی نیز وجود خواهد داشت: این تجزیه و تحلیل و هوش مصنوعی در مورد داده هایی بکار می رود که از منابع مختلف جمع آوری شده اند.
برای مثال، شاید سالها طول بکشد که سیستم مدیریت ترافیک یک شهر بتواند مطالعات مربوط به آلودگی هوا که توسط منابع مختلف انجام شده است را جمع آوری، تجزیه و تحلیل و اجرا کند. چنین سیستمی می تواند با نشان دادن چراغ سبز در تقاطع های پرترافیک، به خودروهایی که مدت زیادی منتظر هستند و بیشترین آلایندهء دی اکسید کربن را آزاد می کنند، اجازه عبور دهد و از شدت آلودگی هوا بکاهد.
با این حال، هنر اداره شهر با شهر-مغز، به این پیشرفتگی نیست. بسیاری از مقامات شهر، به جای روزها و هفته ها صبر کردن برای شنیدن اوضاع از زبان روسای مراکز خدمات عمومی، به نظارت ساده آنی بر آنچه که کم و بیش در مناطق جداگانه کلانشهرها در جریان است، خرسند هستند.
جانیل پوثوچری، وزیر آموزش، اطلاعات و ارتباطات سنگاپور، می گوید: «ما از طریق [یک شهر-مغز] می خواهیم به داده های بخش عمومی دست پیدا کرده و آنها را تجزیه و تحلیل کنیم. او می افزاید «ما در حال حاضر این کار را با بکارگیری تعدادی از پایگاه ها، و گشودن گره های بسته انجام می دهیم. برخی از داده های موجود، در تصمیم گیری های ما دخیل هستند، اما نیازمند آن هستیم که این [فرآیندها] کوتاه تر شوند».
ویویان بلکرشنان مسئول رسمی تحقق این امر است
بلکرشنان، وزیر امور خارجه سنگاپور و مسئول طرح های کشور هوشمند ، به دنبال ایجاد یک «سیستم عامل ملی متشکل از ۱۰۰ میلیون شئ هوشمند» در پنج سال آینده است. به گفته بلکرشنان، این سیستم شامل همه نوع حسگر، دوربین، و چراغ راهنمایی هوشمند است.
به گفته بلکرشنان و سایر مقامات سنگاپ.ری، این طرح همچنین ممکن است شامل حدود ۵ میلیون دستگاه گوشی هوشمندی باشد که در سنگاپور حمل می شوند، و داده حاصل می کنند. این داده ها می تواند شامل اطلاعات GPS برای کمک به تشخیص ازدحام جمعیت در ایستگاههای اتوبوس و ارسال سیگنال نیاز به اتوبوس های بیشتر باشد. اطلاعات این چنینی به صورت ناشناس نگاه داشته شده و با رضایت کاربران و هم راستا با رعایت قوانین حریم خصوصی در سنگاپور استفاده خواهد شد.
سنگاپور به تازگی، نصب کابل های فیبر نوری ای را به پایان رسانده است که خانه ها و ادارات متقاضی را با سرعت گیگابایتی به اینترنت متصل می کند. این توانمندی های شبکه ای تا حدودی رویکرد شهر-مغز سنگاپور را نسبت به بسیاری از شهرهای دیگر جلو انداخته است. پهنای باند شبکه اینترنت این شهر به گونه ای است که رشک بسیاری از شهرها را برانگیخته است؛ به ویژه، آن دسته از شهرهایی که در ایالات متحده که در تلاش برای ارائه اینترنت بک هال سریع برای پشتیبانی از اتصال به نقاط Wi-Fi و افزایش حسگرهای بی سیم در پروژه اینترنت اشیاء هستند.
بر اساس گفته های بلکرشنان در افتتاحیه کنفرانس فناوری «InnovFest unBound» امسال، سنگاپور در نهایت، یک سیستم «تجزیه و تحلیل برای داده ها ایجاد کرده و گام های عملی برخواهد داشت».
در اینجا نگاهی به برخی از برنامه های آزمایشی و در حال اجرا خواهیم داشت که می توانند همگام با پیشرفت های شهر-مغز سنگاپور، در آن ادغام شوند.
ترافیک
بیشترین مزایای یک شهر-مغز، احتمالا تاثیری است که در کاهش ترافیک دارد. در حال حاضر در سنگاپور سیستم دقیقی از ورودی بزرگراه ها وجود دارد که گنتری [تابلوهای راهنمای مسیر که در بالای جاده ها نصب می شوند] نام دارند، و به صورت بی سیم با فرستنده های داخل اتومبیل ارتباط برقرار می کنند. هنگامی که رانندگان در ساعات شلوغ وارد مناطق پر ازدحام می شوند، این سیستم از آنها هزینه کسر می کند.
این شهر در حال طی کردن فرایندی است که هنگام اتصال اتومبیل به داده های GPS، انتخاب کم تراکم ترین مسیر را به رانندگان پیشنها دهد. در صورتی که راننده، این توصیه را جدی بگیرد، تشویق می شود؛ و اگر جدی نگیرد، جریمه مالی خواهد شد.
این سیستم جدیدتر، نسبت به سیستم گنتری فعلی از جزئیات بیشتری برخوردار است، و با فراتر رفتن از شریان های اصلی، جاده های فرعی را نیز شامل در بر می گیرد. در تئوری، این سیستم همچنین می تواند برای هدایت وسایل نقلیه بدون راننده در مسیرهای کمتر شلوغ مورد استفاده قرار گیرد. هدف اصلی این تغییرات روشن است: این شهر خواهان کاهش استفاده وسایل نقلیه شخصی، و ترویج استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی است.
کارل پیوا، قائم مقام برنامه های راهبردی انجمن تی ام -سازمان غیر انتفاعی ای که به همکاری جهانی با پیشگامان شهر هوشمند می پردازد- می افزاید: «توانایی برای بهینه سازی جریان کل گرایانهء ترافیک، همراه با یک سیستم پارکینگ هوشمند در سراسر یک مجموعه کلانشهری بزرگتر، که به حفظ محیط زیست و کاهش زمان رفت و آمد منجر خواهد شد»، از اهداف این سیستم است. یکی از ماموریت های انجمن تی ام این است که در جایی که شرکت ها می توانند فناوری های هوشمند ابداع کنند و شهروندان می توانند به کاربران و همکاران هوشمند تبدیل شوند، به ایجاد محیط های فناورانه به شهرها کمک کنند.
با یک سیستم مدیریت ترافیک پیچیده، برخی از پر قدرت ترین پردازش های کامپیوتری نیز درگیر خواهند بود. برای مثال، سیستم به طور بالقوه به مقایسه شرایط آب و هوایی با ترافیک خواهد پرداخت، و خودرو ها را برای دوری جستن از مسیرهای احتمالا توفانی وادار خواهد کرد. (تفان های شدید در سنگاپور متداول است؛ و همچنین تاثیر توفان های بزرگتر می تواند هم برای سنگاپور و هم سایر کشورهای آسیا و اقیانوسه، ویرانگر و مرگبار باشد).
آب و هوا
شرکت آی بی ام در گذشته برای سنجش داده های آب و هوایی و رطوبتی حاصل از هوش [مصنوعی] عظیمِ در همه جا حاضر، برای کمک به پیش بینی شیوع تب دانگ –ویروسی که از طریق پشه انتقال می یابد و موجب بیماری شدید و مرگ و میر در کشورهای گرمسیری می شود- با اداره محیط زیست سنگاپور همکاری داشته است.
اکنون آی بی ام انتظار دارد با خرید سایت weather.com و سایر تجهیزات آب و هوایی دیجیتال از شرکت Weather Co، اثبات ارزش این کار برای بسیاری از شهرها، از جمله سنگاپور، را اوایل سال جاری به پایان برساند.
به گفته تیم گریزینگر، قائم مقام راه حل های شناختی برای ۱۰ کشور جنوب شرقی آسیا، از جمله سنگاپور، در شرکت آی بی ام، «آی بی ام [weather.com] را با این فرض خریداری کرد که همه چیز تحت تاثیر آب و هوا قرار دارد، اما تقریبا هیچ کس این داده ها را با سیستم های کسب و کار و دولت خود یکپارچه نکرده است». «داده های آب و هوایی می توانند درباره مدیریت اضطراری وضعیت هایی همچون در امان ماندن از سیل های گل آلود، یا اطلاع رسانی درباره حمایی از بحران هایی که نیازمند کمک های بشر دوستانه هستند، از قبل به شما هشدار دهند».
اطلاعات دولتی
آی بی ام همچنین در حال حاضر با استفاده از فناوری شناختی واتسون، با دو سازمان های دولتی -سازمان درآمد داخلی و وزارت نیروی انسانی سنگاپور – همکاری می کند. در نتیجه این همکاری، شهروندان این امکان را دارند که از طریق متن آنلاین، به جستجو در وب سایت این سازمان ها بپردازند. آنها می توانند بدون نیاز به دانستن اینکه باید به کدام یک از سایت های مختلف دولتی بروند و سوال بپرسند، در مورد هر چیزی -از حقوق های بازنشستگی تا مجوز ها- پرسش کنند.
این رویکرد که «سیاستِ بدون آدرس غلط» نام دارد، به دنبال تسهیل حرکت نظام اداری دولت است. چشم انداز نهایی آی بی ام، کمک به سنگاپور برای گسترش این رویکرد شناختی در تمام ۶۰ سازمان تحت پوشش آن است.
خدمات سالمندان و خدمات آموزشی
یک شهر-مغز همچنین می تواند به منظور هماهنگی نتایج حاصل از انواع پروژه های شهر هوشمند آزمایشی مورد استفاده قرار گیرد. برای مثال، بیمارستان عمومی چانگی در سنگاپور دارای یک شاخهء تحقیقات فناوری است که استفاده از حسگرها در خانه های سالمندان را آزمایش می کند. این حسگرها می توانند تعداد باز و بسته شدن و درب ها، دفعات استفاده شده از توالت، و یا حتی تشخیص صدای بلند حاصل از سقوط یا فریاد زدن را تشخیص دهند.
حسگرهای این خانه های سالمندان تنها برای هشدار در مورد وضعیت سالمند مورد نظر، برای پزشک یا یکی از عزیزان آن سالمند در دور دست، به صدا در می آید. به گفته مقامات، این هشدارها در سوابق پزشکی رسمی شخص – که تنها شامل نوشته های پزشک می شود- ثبت نخواهد شد.
اما یک شهر-مغز این امکان را دارد که برای تشخیص بهتر الگوهای موثر بر سلامت جمعیت سالمند، بتواند داده های ناشناسِ اعلام شده از این منابع هشدار را جمع آوری کند. برای مثال، اگر سیستم هشدار دهنده دریابد که زمین خوردن شخص مسن با واحد مسکونی خاصی در ارتباط است، می تواند به ایراد در طراحی داخلی یا روشنایی و یا فرش ها اشاره کند. یا ممکن است به کشف الگوی گسترش یک ویروس چگونگی موثر در تعادل بیمار کمک کند.
به گفته مقامات بهداشتی سنگاپور، این بدان معنا نیست که اطلاعات لحظه ای ارزشمند نخواهند بود. اگر در یک ساختمان آپارتمانی چند نفر به صورت هم زمان زمین بخورند، مراقبان خواهند دانست که باید به دنبال دود یا خطر فوری دیگری باشند.
در سوی دیگر این طیف، فن آوری، در بطن عرصه آموزش -حتی دانش آموزان خردسال سنگاپوری- نیز نقش محوری دارد. در مراکز پیش دبستانی، برای آشنایی کودکان با مفهوم توالی از اسباب بازی های رباتیک، و برای آشنایی با کد نویسی، از یک آجربازی کلیدی استفاده می شود. زمانی که این کودکان به سن ۸ سالگی می رسند، بسیاری از آنها با زبان های برنامه نویسی جزئی کار می کنند و برای حل مشکلات اولیه سنگاپور-یعنی تغییرات آب و هوایی و کمبود منابع- به صورت گروهی، همفکری می کنند.
اولویت داشتن حفظ حریم خصوصی داده ها
مثال حسگرهایی که در خانه سالمندان مورد استفاده قرار گرفته است، نگرانی هایی را در مورد حفظ حریم خصوصی داده ها و حریم خصوصی شخصی مطرح کرده است – مسئله ای که هر شهری که اطلاعات مربوط به شهروندان را حفظ می کند، با آن مواجه است. سنگاپور حدود دو سال پیش قانون حفاظت از داده های حریم خصوصی را تصویب کرد؛ قانونی که توسط کارشناسان حفظ حریم خصوصی به صورتی نسبتا اکید در نظر گرفته شده و می تواند الگویی برای سایر شهرها باشد. شهرداری های شهرهای دوری چون کانزاس سیتی نیز به دنبال تصویب قانون مشابه هستند.
یکی از نگرانی های خاص در این زمینه، شهرهایی هستند که استفاده از دوربینهای مدار بسته در فضای های باز را آغاز خواهند کرد. با اینکه هدف این برنامه نظارت بر رفتارهای توهین آمیز یا فعالیت های غیر قانونی مانند آسیب زدن به خودروها است، اما تماشاگران مطیع قانون نیز تحت نظارت قرار می گیرند. در حالی که مردم برخی شهرها مانند آتلانتا به نفع پایش تصویری بیشتر برای کمک به ساکنان محله های جرم خیز سخن می گویند، طرفداران حفظ حریم خصوصی در شهرهایی مانند لندن، که به شدت تحت نظارت تصویری است، هشدارهایی را مطرح کرده اند.
در حال حاضر، مقامات بسیاری از شهرها مدعی هستند که به جای استفاده از نرم افزارهای تشخیص چهره فردی، تنها با استفاده از حسگرهای تصویری تشخیص شکل و اندازه جمعیت، به دنبال نظارت بر جمعیت و افراد هستند. چنین داده هایی می توانند، برای مثال، به تعیین مقدار جمعیت بزرگی بپردازند که با ریختن به خیابان، عابران پیاده و رانندگان اتوبوس ها و خودروها را در معرض خطر قرار می دهند. آنقدر بزرگ است که آن را به خیابان می ریزند، قرار دادن پیاده و یا رانندگان اتوبوس و خودرو در معرض خطر است. در حالی که اکنون استفاده از دوربین ها برای تشخیص جمعیت امری عادی است، حسگرهای ویدیویی جدید می توانند تصاویر با کیفیتی را خلق کنند که برای تشخیص پلاک وسایل نقلیه، چهره ها، و سایر جزئیات به کار می رود.
با این حال، مقامات شهر هرچه هم که بگویند، روشن است که استفاده از سیستم های مجهزی مانند شهر-مغز، که پیشرفت آنها در نهایت کم و بیش وارد حوزه حریم خصوصی خواهد شد، به مقامات شهر، مقتضیات زمان، و تغییر قوانین کشور بستگی خواهد داشت (مانند آنچه که اخیرا با مسدود کردن سایت یوتیوب در ترکیه اتفاق افتاد). به عبارتی، پرسش قدیمی اعتماد به حاکمیت باز هم مطرح می شود.
به گفته ژاکلین هنگ از قسمت داده های شدیدا متمرکز شده در شهر-مغز، «مسلما، از دست دادن حریم خصوصی، و یا در بدترین حالت، احتمال هک شدن داده ها وجود خواهد داشت». این تحلیلگر شرکت گارتنر که برای مطالعه بر روی برنامه های شهر هوشمند، در سنگاپور مستقر است می افزاید «این فقط مشکل سنگاپور نیست؛ بلکه مشکلی جهانی است». به گفته او، بسیاری از فناوری هایی که یک فرد احتمالا می تواند در یک شهر هوشمند پیشرفته، در هر نقطه از جهان، ببیند -دوربین های هوشمند، سیستم های تشخیص چهره و شناسایی وسایل نقلیه، تنها چند مورد از آن هستند- می توانند برهم زننده خلوت انسان ها باشند. «در عین حال، هر دولت باید قوانین خاصی برای جلوگیری از سوء استفاده از آنها به اجرا بگذارد».
بر اساس یافته های خانه آزادی، سازمان غیر انتفاعی ای که هر ساله آزادی های مدنی و سیاسی در بیش از ۱۵۰ کشور جهان را ارزیابی می کند، سنگاپور در سال ۲۰۱۶ با کسب امتیاز ۱۹ از ۴۰ برای حقوق سیاسی، و ۳۲ از ۶۰ برای آزادی های مدنی، «نسبتا آزاد» بوده است.
اعتماد
در حالی که بسیاری دولت سنگاپور در گذشته را استبدادی می پندارند، نظرسنجی های اخیر از مردم و مقامات تجاری نشان می دهد که به باور تعداد قابل توجهی از آنها، دولت کنونی، از حقوق حریم خصوصی شهروندان از آگاهی به مراتب بسیاری برخوردار است. هنگ می افزاید: «آیا مردم از دولت انتظار دارند -و در برخی سطوح به آن اعتماد دارند- که از این داده ها سوء استفاده نکند؟ بله».
وزیر پوثوچری می گوید دولت آنها اعتماد شهروندان خود را جدی می گیرد. به گفته او، «در اینجا، انتظارات از عملکرد دولت و یا یک کسب و کار، بسیار بالا است». «این اعتماد به دست آمده است، و برای حفظ آن باید سخت کار کنیم».
استیو لئونارد، مدیر اجرایی اس.جی-اینُویت -نهاد دولتی جدیدی که برای ترویج فناوری های بدیع سنگاپور رویکردی چند جانبه اتخاذ کرده است- می گوید: «حفاظت از اطلاعات و حریم خصوصی هر فرد، تعهدی بسیار روشن است». او می افزاید، برای مثال، سطح بالایی از توجهات به حفاظت از داده های مربوط به تحقیقات ژنوم عمومی در سنگاپور معطوف شده است؛ که شامل تحقیقات فراوانی درباره ژنوم عمومی و خصوصی حساس می شود.
ژاکلین پو مدیر عامل جدید سازمان فناوری دولت سنگاپور است؛ سازمان گسترده ای که برای گسترش طیف وسیعی از خدمات دیجیتال، زیرساخت ها و برنامه های کاربردی راه اندازی شده است.
پو تصدیق می کند که اتصال میان حسگرهای مختلف در سراسر شهر، پایگاه یا پلتفرم یکپارچه ای ایجاد خواهد کرد، اما «کاملا روشن است که به صورت اطلاعات شخصی نخواهد بود». او می گوید، اطلاعات شخصی، بی نام خواهند شد.
پو اضافه می کند، در سیر حرکت یک شهر هوشمند برای تبدیل شدن به شهر-مغز، درس های آموخته شده از سنگاپور «قابل صدور به سایر کشورها است». «ما تنها کشوری نیستیم که با تراکم شهری یا داشتن افراد سالمند دست به گریبان است. اینها مشکلات بین المللی ای هستند که منحصر به سنگاپور نیست. ما در آغاز سیر یک شهر هوشمند هستیم».
گابریل لیم، مدیر عامل سازمان توسعه رسانه های اطلاعاتی و ارتباطاتی سنگاپور جدید، می گوید شهروندان سنگاپور نگران حفظ حریم خصوصی در مورد داده های خصوصی نیستند؛ زیرا آنها واقعا به دولت اعتماد دارند. او می گوید «این دولت همواره نشان داده که کار او پیش از هر چیز، خدمت به مردم است، و ما برای ۵۱ سال از آن بهره مند شده ایم». به گفته لیم، این دولت «در دشواری ها [از جمله هنگام شیوع بیماری سارس، بحران مالی آسیا و حوادث تروریستی در ۱۵ سال گذشته] کنار شهروندان خود ایستاده است».
سنگاپور به عنوان یک مدل شهر هوشمند
سنگاپور اگرچه ممکن است در ابتدای راه باشد، اما در حال حاضر، در زمینه طرح های شهر هوشمند، از تحلیلگران نمرات بالایی را کسب کرده است.
به گفته زئوس کراولا، تحلیلگر ارشد در مرکز تحقیقات زد.کِی، استفاده از یک شهر-مغز متمرکز، واقعا بهترین رویکرد است. «اگر شما سیستمهای هوشمند مستقل و گذرا بسازید و از بقیه جدا کنید، به مزایای آن دست نخواهید یافت. “هوشمند”ی زمانی به میان می آید که داده ها را به هم متصل کنید. چیزهای زیادی برای در نظر گرفتن وجود دارد، اما به جای ساخت شبکه پشت شبکه، در نهایت آنچه که بسیار مقرون به صرفه تر است، شیوه متمرکز سازی است».
چالش فنی ای که شهرهای آمریکایی با آن روبرو هستند این است که برای راه آهن و اتوبوس، و حتی تاسیسات برق و آب و فاضلاب مجزا، مقامات جداگانه وجود دارد؛ و بوروکراسی حاکم بر هر یک از آنها ممکن است با تلاش شهردار و شورای شهر برای تجمیع و هماهنگ کردن داده ها موافت بکند یا نکند. اما سنگاپور از دولت ملی و حاکمیت شهری واحدی بهره می برد که یک پارلمان و یک نخست وزیر دارد؛ بنابراین، هیچ قانونگذاران ایالتی و یا شورای محلی وجود ندارد که بتواند در فرایند برنامه ریزی و تصویب سنگ اندازی کند.
در این حرکت جهانی شهر هوشمند، کراولا ایالات متحده را تا حدودی به دلیل لایه های بوروکراسی عمومی حاکم بر آن، «عقب مانده» می داند. اما با توجه به اینکه نیاز فراوان شهرهای زیادی با محدودیت در منابع آب و مواد غذایی و بحران در زیرساخت های حمل و نقل روبرو است، دیگر لازم به توضیح نیست که هنگام تهدید بلایای طبیعی و حملات تروریستی، رویکرد یک مغز-شهر می تواند به شهرها بینش هایی را در الگوهای داده ها عرضه کند و حتی برای یافتن پاسخ انبوه مشکلات بزرگ در آینده، اندکی از امید را زنده کند.
کراولا می گوید «جنبش شهر هوشمند، گام بزرگی در سطح جهان محسوب می شود» و شهر-مغز، قلب این حرکت است. «در پایان، شهرها نیازمند نوعی از شهر-مغز یا پلت فرم مشترکی هستند که این مفهوم در آن یک سیستم هسته ای متمرکز است».
شکست رکورد ۳ گیگاهرتزی GPU توسط NVIDIA
NVIDIA Pascal رکورد فرکانس ۳ گیگاهرتزی GPU را در رویداد GALAX GOC شکست– بالاترین رکورد کلاک که تاکنون بر روی یک تراشه گرافیکی ثبت شده است.
گویا آی تی – GPU های (واحد پردازش گرافیکی) Pascal NVIDIA دارای بهترین عملکرد گرافیکی در صنعت بازی هستند، اما آنها همچنین رکوردهای جهانی در زمینه اُورکلاک را نیز می شکنند. بار دیگر اُورکلاک کنندگان حرفه ای قادر بودند تا با استفاده از Pascal GPU رکورد فرکانس GPU را جا به جا کنند.
GPU های Pascal NVIDIA که برای گیمرها و اورکلاک کنندگان طراحی و ساخته شده تحسین زیادی را در بین جامعه بازی های کامپیوتری برانگیخته است. سری جدید کارت های گرافیکی GeForce 10 کل بازار را پوشش می دهند، این سری دارای کارت های گرافیک حرفه ای و همچنین کارت های قیمت مناسب است، به طوری که می توانند با قیمت کمتر از ۱۵۰ دلار آمریکا از بازی های ۱۰۸۰ پیکسل پشتیبانی کنند.
این GPU ها با دارا بودن جدیدترین فناوری FinFET در حال حاضر بالاترین تراشه های کلاک شده در بازار هستند. GPU های Pascal کارت های گرافیک حرفه ای هستند که اخیراً بالاترین عملکرد را از خود نشان داده اند، اما از زمان عرضه Pascal، اورکلاک کنندگان بسیار با آن سرگرم شده اند.
شرکت NVIDIA به همراه عرضه اولین سری از کارت های گرافیک GeForce 10 یک نمایش زنده از عملکرد کارت گرافیک GP104 ارائه کرد که با فرکانس ۱/۲ گیگا هرتز کار می کرد. در حال حاضر چندین مدل وجود دارند که در دامنه ۹/۱ الی ۱/۲ گیگا هرتز کار می کنند.
کارت گرافیک GALAX GTX 1060 HOF GOC به ۳۰۱۰ مگاهرتز کلاک GPU دست پیدا کرده است
کارتی که یک بار دیگر از مانع ۳ گیگا هرتز عبور کرد کارتGALAX GeForce GTX 1060 HOF است. این کارت دارای یک هسته Pascal GP106 است و فقط بر روی سری کارت های GeForce GTX 1060 قرار دارد. همین کارت ماه گذشته به ۸۰/۲ گیگا هرتز بر روی نیتروژن مایع رسید و اکنون رسیدن آن به ۳ گیگاهرتز در واقع نشان می دهد که خروجی و مشخصات ساختاری Pascal FinFET یک تراشه اُورکلاک عالی محسوب می شود.
GALAX GTX 1060 HOF GOC دارای هسته های ۱۲۸۰ CUDA و ۶ گیگابایت حافظه GDDR5 است. کلاک این هسته در ۱۶۲۰ مگاهرتز و افزایش کلاک در ۱۸۴۷ مگاهرتز حفظ می شود. این حافظه در ۸ گیگاهرتز کلاک می شود که به ما پهنای باند ۱۹۲ گیگابایت در ثانیه را ارائه می کند. نیروی این کارت توسط یک پاور ۶+۸ پین تامین می شود. اگرچه TDP این کارت ۱۲۰ وات درجه بندی شده است، اما PWM (مدولاسیون عرض پالس ) و VRM های (ماژول های تنظیم ولتاژ) بزرگ آن به نیروی زیادی نیاز دارند تا GPU را به منظور پایداری و اورکلاک بهتر تغذیه کنند.
سه گروه مختلف موفق شدند با شکستن محدودیت کلاک ۳ گیگاهرتز شاهکار چشمگیری انجام دهند. این تراشه ها قادر بودند تا محاسبات GPUPI 10 میلیون محاسبه را در یک زمان ۶۸۵/۲۱ ثانیه ای انجام دهند، در حالی که تراشه های دیگر نزدیک به این زمان بودند. با کلاک های ذکر شده این تراشه قادر بود تا به میزان پر کردن بافت و پیکسل بالاتری نسبت به GeForce GTX 1070 دست یابد، آن حتی بهتر از GTX 1080 در میزان پرکردن پیکسل ها بود.
GALAX همچنین کارت گرافیک تک اسلات GeForce GTX 1070 را نیز معرفی کرده است
GALAX در رویداد GOC از کارت گرافیک تک اسلات و بسیار متراکم GeForce GTX 1070 معرفی شگفت انگیزی انجام داد. این کارت از یک پوشش فلزی دارای یک ناحیه نمایان در سطح استفاده می کند که هیت سینک تمام مسی آن را آشکار می کند. این کارت از یک خنک کننده دمنده استفاده می کند که گرما را از یک تهویه خروجی در پشت آن بیرون می دهد. PBC (صفحه مدار چاپی ) روی این کارت کوچک تر از نوع مرجع است و از یک کاور پوششی گسترش یافته استفاده می کند.
مشخصات دیگر آن شامل اتصالات دوگانه SLI و یک اتصال برق ۸ پین است. ترکیب پیکربندی نمایش آن شامل یک DVI، HDMI و پورت Display است. انتظار می رود که این کارت در اوایل سال ۲۰۱۷ عرضه شود و با قیمت خرده فروشی حدود ۳۷۹ دلار آمریکا در دسترس خواهد بود. شرکت NVIDIA AIB کارهای واقعاً خوبی در زمینه هسته Pascal انجام می دهد و در سال پیش رو کارهای بیشتری در قالب کارت GTX 1080 Ti از آن انتظار می رود.
دستکشی خاص برای کار با صفحات لمسی در فصل سرما
این مدل از دستکشها نه تنها برای لمس ابزارهای سیار بهینه شدهاند بلکه از چراغ قوه هم استفاده میکنند. با استفاده از هر کدام از انگشتان دستکش میتوان به راحتی با ابزارهای لمسی کار کرد و چراغ قوهی تعبیه شده در دستکش که از ترکیب چهار رنگ مختلف استفاده میکند، تا ساعتها روشن میماند.
گویا آی تی – این دستکشها علاوه بر گرم نگه داشتن دستها مشکلی در کار با تلفنهای همراه ایجاد نخواهند کرد. در بسیاری از نقاط کشور زمستان فرا رسیده و البته در بعضی مناطق گرمسیر مردم خود را برای استقبال از آن آماده میکنند. اما انگشتان شما در چه وضعیتی هستند؟ احتمالا بعضی از شما بیل به دست گرفته و با آنها برف پارو میکنید، بعضی دیگر هنگام خروج از خانه آنها را درون جیب پالتو قرار داده و بعضی مواقع هم برای گرم کردن آنها فنجان داغ چای و قهوه را برای مدتی طولانی در دست میگیرید. هر چه باشید باید انگشتان را از سوز سرما حفظ کرد.
اما هنگام پیام نوشتن چه کار میکنید؟ هر چه باشد پیام نوشتن جز ضروریترین کارهایی شده که گریزی از آن نیست. گاهی اوقات مجبورید نقشه گوگل را چک کنید و عکس گرفتن و انتشار در ایسنتاگرام را هم که نمیشود از قلم انداخت. برای انجام همهی این کارها باید دست به گوشی شد و البته این کار در روزهای سرد زمستان سخت نیست؟ توصیه میکنیم از دستکشهایی استفاده کنید که برای کار با صفحات لمسی بهینه شدهاند. این دستکشها علاوه بر دور نگهداشتن سرما از دستان شما، امکان کار راحت با تلفنهمراه را فراهم میکنند.
صفحات لمسی با استفاده از بار الکتریکی بسیار کمی که از پوست شما ساطع میشود کار میکنند. برای برگرداندن این بار الکتریکی، دستکشهای سازگار با صفحات لمسی، ترکیبهای خازنی مخصوصی در آنها دوخته میشود؛ معمولا از نخهای استیل ضدزنگ در قسمت نوک انگشتان دستکش استفاده میشود. البته از دیگر فلزها مثل نمونههای که روکش نقره یا مس میشوند هم میتوان استفاده نمود. اگر کمی خیاطی بلد باشید میتوانید دست به کار شده و تهیه مقداری نخ فلزی میتوانید دستکشهای قدیمی خود را برای استفاده از ابزارهایی که صفحه لمسی دارند، بهینهسازی کنید.
اما اگر حوصله انجام این کارها را ندارید و البته دوست دارید خیالتان از کیفیت دستکش راحت راحت باشد میتوانید از نمونههای مختلفی که در بازار موجود است استفاده نمایید. این دستکشها علاوه بر گرم کردن دستانتان، امکان ارتباط بیدردسر با دوستان و اعضای خانواده را فراهم کرده و تجربه لذتبخشتری از جستجو در وب و کار با سایر اپلیکیشنها را در سرمای زمستان فراهم میکنند. این دستکشها گزینهی خوبی برای تبریک آغاز زمستان و نشان دادن مهرتان به عزیزانتان هستند.