عمر سلطه سامسونگ و اپل بر بازار گوشی‌های هوشمند تقریبا به یک دهه می‌رسد، اما شاید کسانی که با تاریخ این صنعت آشنایی چندانی ندارند، از شنیدن نام پنج شرکت برتر در هفت سال پیش از این تعجب کنند. در سه ماهه مالی سوم سال ۲۰۱۱، سامسونگ و اپل به تازگی جایگاه خود در دنیای اسمارت‌فون‌ها را یافته بودند و پس از آنها در جایگاه سوم نوکیا قرار داشت. اچ‌تی‌سی با داشتن ده درصد از بازار در جایگاه چهارم و پس از آن نیز شرکت بلک‌بری به عنوان پنجمین شرکت برتر در این حوزه قرار گرفته بود.

دلیل صحبت ما در خصوص این بازه زمانی مشخص، بررسی دو کام‌بک بزرگ در این صنعت توسط شرکت‌های نوکیا و بلک‌بری و همچنین پیش‌بینی وقوع سومین کام‌بک توسط شرکت اچ‌تی‌سی خواهد بود. البته لازم به یادآوری است شرکت‌های نوکیا و بلک‌بری راه زیادی برای باز پس‌گیری سهم خود از بازار در پیش دارند، اما با این وجود این شرکت‌ها برندهایی هستند که به صورت معجزه آسایی از گور برخاسته‌اند. آیا اچ‌تی‌سی نیز می‌تواند امیدوار به بازگشت باشد؟

بیایید از ابتدا شروع کنیم

بر کسی پوشیده نیست که اچ‌تی‌سی چند سال اخیر را به سختی پشت سر گذاشته است. در واقع به قدری سخت که برای جبران منافع مالی مجبور به واگذاری بخش‌های با ارزشی چون تیم طراحی و کارمندان بخش تحقیقات به گوگل آن هم در ازای ۱.۱ میلیارد دلار شده است.

این شرکت تایوانی کار خود را از سال ۱۹۹۷ و به عنوان طراح و تولیدکننده لپ‌تاپ آغاز کرد. مدیران وقت شرکت خیلی زود متوجه پتانسیل بالای صنعت گوشی‌های هوشمند شدند و شرکت را در این مسیر پیش بردند. پس از چند تجربه ویندوز موبایلی، اچ‌تی‌سی نقشی کلیدی در تولید و رشد اندروید ایفا کرد و با همکاری گوگل در ابتدا گوشی Dream و سپس نکسوس وان را تولید کرد. گوشی Dream اولین محصول تجاری با سیستم عامل اندروید بود و گوشی تولیدی این شرکت در سال ۲۰۱۰، یعنی Evo 4G، از پیشگامان آغاز سرعت در آمریکا محسوب می‌شد.

به عنوان یکی از بنیانگذاران Open Handset Alliance، این شرکت راه خود را از بسیاری از تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند با تکیه بر خلاقیت، قدرت ریسک‌پذیری بالا و همکاری نزدیک با شرکت‌های خدماتی بی‌سیم جدا کرد.

آغاز فاجعه

سال ۲۰۱۱ شاهد اوج دوران کاری اچ‌تی‌سی بودیم، اما به نحوی در پایان سال ۲۰۱۲ شرکت جایگاهی در بین ۷ تولیدکننده برتر گوشی‌های هوشمند نداشت. ظاهرا خلاقیت، همان عاملی که موجبات رشد شرکت را فراهم آورده بود، با قرار گرفتن در مسیر نادرست، اچ‌تی‌سی را در سراشیبی سقوط قرار داد. Evo 3D محصول سال ۲۰۱۱ بیشتر شبیه به یک اسباب بازی بی‌‌استفاده‌ بود تا محصولی پیشگام! ChaCha با کپی برداری از طراحی گوشی‌های شرکت بلک‌بری فاجعه‌ای دیگر به بار آورد و محصول سال ۲۰۱۳ شرکت، یعنی اچ‌تی‌سی First به عنوان اسمارت‌فون فیس‌بوک با فروش ۱۵ هزار دستگاهی، ضمن ثبت کمترین میزان فروش، فاجعه سقوط را برای تایوانی‌ها تکمیل کرد.

زمانی که شاهد عرضه اچ‌تی‌سی وان بودیم، دیگر بازار نگاه سابق را به این شرکت نداشت و کاربران اعتماد خود به آنها برای ارایه محصولی قدرتمند و کاربردی را از دست داده بودند. البته برای محصولی که تمامی این ویژگی‌ها را داشت، سرنوشتی غم‌انگیز رقم خورد. سپس شرکت شروع به تولید هندست‌هایی کرد که هیچ بویی از آن خلاقیت و نوآوری دستگاه‌های قدیمی را نداشتند. بعد از آن شرکت روی به تولید تبلیغاتی گران قیمت با وجود ستاره‌های هالیوودی چون رابرت داونی جونیور آورده بود.

آیا هنوز امیدی وجود دارد؟

پاسخ کوتاه به این سوال، بله خواهد بود. برای پاسخ طولانی‌تر باز هم باید به تاریخ مراجعه کرد و به یاد آورد که شرکت هواوی سه یا چهار سال قبل کجا بود، اما حالا به عنوان دومین تولیدکننده گوشی‌های هوشمند در سطح جهان شناخته می‌شود که در برنامه‌های خود به دنبال صدرنشینی است. یا می‌توان به دیگر شرکت چینی یعنی شیائومی اشاره کرد که پس از شروعی خوب، در سال ۲۰۱۶ دچار نوساناتی شد، اما در سال گذشته توانست به ثبات برسد و حتی تبدیل به یکی از رقبای اصلی سامسونگ شود.

شاید مثال واضح‌تر مربوط به شرکت نوکیا باشد. برندی که در برهه‌ای نه تنها ضعیف، بلکه حقیر شد اما حالا با تمام قدرت بازگشته است و از همیشه بهتر به پیش می‌رود. با وجود مطالب گفته شده، چرا اچ‌تی‌سی نتواند با تکیه بر تاریخ خوب و حس نوستالژی حافظه کاربران را از خاطرات بد پاک کند و دوباره بر روی پاهای خود بایستد؟!

اچ‌تی‌سی دقیقا باید چه کاری انجام دهد؟

در ابتدا شرکت باید تصمیمی سخت بگیرد. پس از معاوضه طراحان و نوابغ شرکت در ازای پول، اخراج جمع زیادی از کارکنان و از دست دادن برخی مدیران بالا رتبه، آیا راهی برای تولید و بازاریابی برای شرکت باقی مانده است؟ همین عوامل ما را به سمت قراردادی تحت عنوان استفاده از نام تجاری می‌برد که موجبات سرازیر شدن پول و خلاقیت به سمت شرکت می‌شود. از همان نوع قراردادهایی که نوکیا با شرکت HMD Global و بلک‌بری با TCL بسته است.

کاملا مشخص است که هنوز برند اچ‌تی‌سی در اذهان کاربرانی که روزهای خوشی را با T-Mobile G1 و Evo 4G و حتی وان M7 سپری کرده‌اند، می‌درخشد. اما آیا کارکنان و مدیران باقیمانده همان کسانی هستند که توانایی نجات این کشتی در حال غرق شدن را داشته باشند؟ متاسفانه عرضه گوشی‌های U11 پلاس و U12 پلاس و همچنین وعده‌هایی توخالی برای ارایه گوشی بلاک‌چین، ما را متوجه این نکته کرده است که کار چندانی از آنها ساخته نیست.

اگر اچ‌تی‌سی موفق به یافتن یک لایسنس، که ترجیحا مانند HMD جدید و جاه‌طلب باشد، شود، می‌توان به حفظ نام این شرکت در صنعت گوشی‌های هوشمند امیدوار بود. با روی دادن این اتفاق بخش Vive VR نیز می‌تواند پیشرفت قابل ملاحظه‌ای در زمینه واقعیت مجازی داشته باشد. در خصوص شرکت HMD و ترجیح آن باید گفت از وهله اول هدف تاسیس شرکت میراث داری محصولات نوکیا بود. این شرکت کار خود را از دسامبر سال ۲۰۱۶ آغاز کرد و از همان ابتدا به هیچ وجه احساس راه‌اندازی یک شرکت کوچک به مدیران و کارکنان آن دست نداد، بلکه همه آنها می‌دانستند بیشتر شبیه به یک مینی نوکیا هستند و دقیقا این همان چیزی است که اچ‌تی‌سی به آن نیاز دارد؛ شرکتی جدید با اهدافی بزرگ، مدیران باتجربه و نگاهی تازه با تمرکز بر روی خلاقیت.

البته شرکتی مانند TCL نیز می‌تواند برای شرکت تایوانی مفید به فایده باشد. شرکتی با ویژگی‌هایی چون تجربه گسترده در بازسازی یک برند، دارا بودن امکانات توزیع و فروش محصولات در سطح جهانی و البته منابع مالی عظیم برای سرمایه‌گذاری و بازاریابی.

راه چاره دیگر برای اچ‌تی‌سی می‌تواند گوگل باشد. البته سیاست‌های گوگل نیز در زمینه علاقه به تصاحب باقیمانده این شرکت تا حدودی غیر شفاف است. در هر صورت این شرکت حتی اگر علاقه‌ای هم به تصاحب برند شرکت تایوانی نداشته باشد، باز هم مطمئنا در پاییز پیش رو و گوشی‌های پیکسل ۳ رد پای اچ‌تی‌سی را به وضوح در همه زمینه‌ها خواهیم دید. این گوشی شاید برای بسیاری از طرفداران متعصب این برند کافی نباشد، اما در حال حاضر بهترین انتخاب خواهد بود.

نوشته آیا اچ‌تی‌سی می‌تواند ادامه راه شرکت‌های نوکیا و بلک‌بری در تجدید حیات را طی کند؟! اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

پیرو مقالات قبل پیرامون بررسی امواج آنتن‌های BTS شبکه موبایل و پرتوهای ساطع شده از گوشی‌های همراه، برآن شدیم تا با ارایه ۱۰ راه کار ساده به افزایش ضریب اطمینان بیشتر استفاده از خدمات پیشرفته ارتباطات موبایل از راه کاهش ریسک ناشی از پرتوگیری از این امواج کمک کنیم. با ما همراه باشید:

۱- افزایش تعداد آنتن‌های BTS

یکی از فاکتورهای مهم که در مقالات قبل بررسی کردیم، نسبتِ تعداد آنتن به توان ارسالی آن‌ها بود. متاسفانه نصب دکل‌های BTS همواره با مقاومت مردم از یک سو و کارشکنی برخی از دستگاه‌های اجرایی از سوی دیگر همراه است که از روی ناآگاهی باعث افزایش قدرت امواج در اطراف مردم می‌شوند.

طبق گفته‌های پیشین با افزایش تعداد BTSها، ارتقاء پوشش شبکه به‌منظور تامین ظرفیت و ارتقای کیفیت دسترسی، برای اپراتور راحت‌تر شده و آنها قادرند توان آنتن‌ها را در پایین‌ترین حد نگاه دارند و دیگر لزومی به افزایش توان برای پوشش، ظرفیت و کیفیت دیده نمی‌شود. از طرفی گوشی‌های همراه نیز با این افزایش تعداد BTSهای نزدیک، از شدت توان تشعشعی خود می‌کاهد و در نهایت به کاهش ریسک ناشی از این امواج می‌انجامد. پس با یک فرهنگ سازی و دانایی افزاییِ سراسری در این مورد، می‌توان این امر را محقق ساخت و به سلامت عمومی جامعه کمک نمود.

۲- استفاده از گوشی همراهِ استاندارد با کمترین میزان تشعشع

طی مقالات پیشین ما به بررسی فاکتور چگالی سطحی توان تشعشعی پرداختیم که این معیار برای میدان‌های دور که اصطلاحاً Far-Field نامیده می‌شوند، استفاده گسترده‌ای دارد. در خصوص پرتوگیری از گوشی‌های همراه که در فاصله نزدیک ما قرار دارند و علاوه بر میدان‌های دور، میدان‌های نزدیک گوشی که اصطلاحا Near-Field نامیده می‌شوند نیز حضور دارد، معیار دیگری تعریف شده است که نرخ جذب ویژه یا میزان جذب توان میدان‌های الکترومغناطیس در ۱۰ گرم بافت زنده در مدت ۶ دقیقه است که اصطلاحا SAR نامیده می‌شود.

از چند سال قبل، کارخانجات سازنده گوشی‌های همراه این استاندارد را می‌گذرانند تا محصولات تولیدی آن‌ها از نظر کیفیت و سلامت مورد تایید واقع شوند. طی بررسی‌های به عمل آمده توسط سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی در ایران حدود ۳ درصد گوشی‌های موجود در بازار حتی از برندهای معروف نتوانسته‌اند شرایط این استاندارد را در آزمایشگاه‌های مورد تایید این سازمان با موفقیت پشت سر بگذارند. حداکثر مقدار SAR مورد قبول طبق استاندارد ملی ISIRI-8567 در ایران ۱.۶ وات بر کیلوگرم در شرایط گفته شده است؛ پس در انتخاب گوشی همراه خود این مورد را حتما در نظر بگیرید.

۳- کاهش زمان مکالمه

هرچقدر هم که میزان توان تشعشعی یک گوشی موبایل کم باشد، باز هم با افزایش زمان تماس، انرژی حرارتیِ جذب شده در بدن افزایش خواهد یافت. بیایید مثالی بزنیم تا فرق پارامتر فیزیکی توان با پارامتر فیزیکی انرژی را بیشتر بفهمیم. فرض کنید یک تخم مرغ را برای ۱ دقیقه در آفتاب ۴۵ درجه این روزهای تهران قرار دهید. اتفاقی برای آن نخواهد افتاد اما اگر این میزان به بیش از ۴۰ دقیقه افزایش یابد، می توانیم انتظار داشته باشیم تخم مرغ پخته شود. توان خورشید ثابت است اما با افزایش زمان تماس، میزان انرژی حرارتی جذب شده در تخم مرغ افزایش می‌یابد و این کار باعث پخته شدن تخم مرغ می‌شود. این مثال مستقیما ربطی به موضوع موبایل و بدن ندارد، و تنها برای تشریح فرق توان با انرژی مطرح شد.

حال در تماس میدان‌های الکترومغناطیس و همچنین امواج ساطع شده از گوشی موبایل با غشاهای سلولی بدن انسان، با ادامه مکالمه و گذشت زمان، انرژی حرارتی در بدن ایجاد و جذب می‌گردد، لیکن به‌دلیل مکانیزم‌های پیچیده‌ای که خداوند متعال در بدن انسان به ارمغان نهاده است، و با توجه به اینکه امواج رادیویی در زمره امواج غیر یونیزان قرار دارند، در انسان سالم افزایش انرژی حرارتی، هرگز منجر به پخته شدن غشای سلولی بدن و تخریب آن نمی‌شود و حرارت ایجاد شده از راه‌های مختلف دفع می‌گردد و دمای بدن حداکثر نیم درجه سلسیوس بالا می‌رود، ولی توجه داشته باشید که برای کاهش ریسک جذب انرژی حرارتی که تابع زمان مکالمه است، بهتر است زمان مکالمه را کم کنیم.

۴- عدم قرار دادن گوشی همراه در مجاورت نقاط حساس بدن

مناطق و ارگان‌های حساس در بدن انسان وجود دارند که بدلیل فیزیولوژی و عملکرد حیاتی‌شان، بهتر است از جذب انرژی حرارتی و افزایش دمای این مناطق خودداری شود. این نقاط شامل دور کمر یا ناحیه کمربند که در مجاورت کلیه‌ها هستند، جیب کناری شلوار که در مجاورت ارگان‌های پایین تنه و تناسلی قرار دارند، جیب پیراهن که در نزدیکی قلب است و عدسی چشم ها خواهد بود که آخری فاقد هر گونه محافظ در برابر افزایش دما است و به‌شدت باید مراقبت شود. این نقاط به دلیل وظایف مهمی که دارند، باید در برابر امواج الکترومغناطیس و به ویژه میدان‌ها و تابش‌های گوشی همراه محافظت شوند.

۵- استفاده از هدست سیم دار

اگر زمان تماس‌های شما طولانی است، بدون شک بهتر است از هدست استفاده کنید. هدست‌های سیم دار از دو جهت نسبت به هدست‌های بی‌سیم برتری دارند. اولا هدست‌های با سیم بر خلاف بی‌سیم به شارژ مجدد در تماس‌های طولانی نیازی ندارند و ثانیا هدست‌های بی‌سیم خود تولید امواج مغناطیس مضاعف می‌کنند و چون ما در این مقاله قصد کاهش این امواج در اطراف بدن را داریم، این گزینه توصیه نمی‌شود؛ اما در حالت کلی توان ساطع شده از این نوع هدست‌ها، خیلی ضعیف‌تر از توان ساطع شده از گوشی‌های همراه است. در انتخاب هدست‌های بی سیم دقت کنید، مثلا از هدست‌های بزرگ‌تر که آنتن آن‌ها از گوش فاصله دارد، استفاده کنید و زیاد به‌دنبال هدست با برد بالا نباشید؛ همان فاصله ۲ تا ۵ متر کافی است.

۶- از قاب‌های فلزی برای گوشی خود استفاده نکنید

استفاده از قاب‌های فلزی در پشت و به‌خصوص در قسمت آنتن گوشی‌ها، باعث به‌هم ریختگی میدان مغناطیسی اطراف گوشی می‌شود و با کاهش قدرت امواج اولیه باعث می‌شود تا گوشی همراه برای ارتباط پایدارتر، قدرت فرستنده خود را افزایش دهد و این خود سرچشمه‌ای برای افزایش ریسک‌های از پیش گفته شده برای شما خواهد بود.

۷- قطع ارتباط اینترنتی در موارد غیر ضروری

زمانی که به اینترنت نیازی ندارید یا گوشی در جیب یا کیف شماست، بهتر است ارتباط با اینترنت را متوقف کنید. گوشی‌های همراه و به‌خصوص نسل ۴ از توان بیشتری برای ارتباط با شبکه استفاده می‌کنند که این خود ریسک را بالا برده و ممکن است باعث پدید آمدن عوارض سو در افراد بیمار، کودکان و ورزشکارانی که بدن آنها عرق کرده است، شود.

۸- در هنگام رانندگی و در وسیله نقلیه از گوشی همراه استفاده نکنید

پیشنهاد ما به شما این است، حتی اگر راننده نیستید هم از گوشی همراه در اتومبیل استفاده نکنید زیرا خودرو یک فضای بسته با احاطه شیشه و فلز است. امواج ارسالی توسط گوشی همراه به این سطوح برخورد می‌کنند و بازتابش می‌شوند؛ در نهایت ممکن است باعث افزایش توان ناشی از بر-هم-کُنش امواج بازتابش با موج اولیه شوند و به‌دلیل عدم امکان تهویه حرارت جذب شده در بدن، بالا ماندن فشار CBF مغز منجر به سردرد، سرگیجه، حالت تهوع، استفراغ یا اختلال در هوشیاری سرنشینان گردد؛ پس مراقب استفاده از گوشی همراه در خودرو باشید و هر ۴ نفری در خودرو با گوشی‌های خود صحبت نکنید!

۹- دوری از گوشی همراه هنگام خواب

بهتر است در منازلی که آنتن دهی موبایل ضعیف است گوشی موبایل همراه را داخل اتاق خواب نیاورید و از گوشی هنگام خواب فاصله بگیرید، قطعا هیچ پیام و ارتباط کاری مهمتر از سلامتی شما نیست، پس گوشی خود را بیرون از اتاق قرار داده و یک خواب آسوده‌تر را تجربه کنید. طبق نظرسنجی‌های انجام شده افراد در هنگام خواب با گوشی نزدیک به خود دچار علایمی شامل سردرد، وزوز گوش، اضطراب، عدم کیفیت خواب خوب مثل بی خوابی یا کابوس، سوزش چشم، فشار خون بالا و یا حالت گُر گرفتگی، اضطراب و دلهره، تپش نامنظم قلب، استرس و پرخاشگری بوده‌اند.

۱۰- پس از برقراری ارتباط، گوشی همراه را کنار گوش خود بگیرید

پس از شماره گیری با گوشی خود تا زمان برقراری تماس، گوشی در حال ارسال اطلاعات جهت برقراری ارتباط با آنتن BTS است، پس این زمان، برای قرار دادن گوشی بر روی گوش مناسب نیست. گوش انسان به علت فاصله نزدیکی که با غشای سلولی مغز دارد، میزان جذب انرژی بیشتری داشته و لذا باید در برابر پرتوگیری به خوبی از این بخش محافظت نمود. در اکثر گوشی‌های همراه گزینه‌ای وجود دارد که پس از برقراری تماس توسط مخاطب شما یک ویبره کوچک احساس می‌شود، با فعال کردن آن از طریق تنظیمات می‌توانید از برقراری تماس، بدون قرار دادن روی گوش، مطلع شوید.

نوشته ۱۰ راه حل ساده برای کاهش ریسک ناشی از میدان‌های الکترومغناطیس تلفن همراه اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.