خدمات شبکه و پشتیبانی شبکه

مقایسه دوربین اسمارت‌فون‌های می نوت ۱۰ شیائومی و گلکسی نوت ۱۰ پلاس سامسونگ

بهمن ۱۴, ۱۳۹۸/در تازه‌ها, تحلیلی, تلفن همراه, دیجیتال, سامسونگ, شیائومی, می نوت 10, گلکسی نوت 10 پلاس /توسط ادمین

به باور بسیاری از کاربران، مقایسه پرچم‌دار تمام‌عیار گلکسی نوت 10 پلاس سامسونگ با اسمارت‌فون کاملا میان‌رده شیائومی می نوت 10 احتمالا اقدامی عجیب و غیرضروری به‌نظر می‌رسد. اما در نامگذاری هر 2 هندست از واژه‌های “نوت” و “10” استفاده شده است؛ لذا مقایسه آن‌ها خالی از لطف نخواهد بود.

بررسی سخت‌افزار دوربین

شیائومی می نوت 10 نخستین هندستی است که با دوربین اصلی 108 مگاپیکسلی روانه بازار می‌شود. این حسگرها از آرایه فیلتر Quad Bayer بهره می‌گیرند. بدین‌ترتیب تصاویر ثبت شده توسط حسگر 108 مگاپیکسلی نهایتا دارای رزولوشن 27 مگاپیکسلی خواهند بود.

دوربین اصلی می نوت 10 با اندازه 1/1.33 اینچی و گشودگی دیافراگم f/1.7 بزرگ‌ترین سنسور دوربین به‌کارگیری شده در یک اسمارت‌فون محسوب می‌شود. از سوی دیگر دوربین گلکسی نوت 10 پلاس از مکانیسم دیافراگم دوگانه بهره می‌گیرد. این حسگر در محیط‌هایی با روشنایی مطلوب از گشودگی دیافراگم f/2.4 استفاده کرده و وضوح بهتر و عمق میدان بیش‌تری را ارایه خواهد داد. با این‌حال در محیط‌های کم‌نور، دیافراگم تا حداکثر اندازه f/1.5 باز شده و نور بیش‌تری جذب خواهد شد. البته اندازه این حسگر کوچک‌تر بوده و در زمینه جذب نور با دوربین می نوت 10 قابل رقابت نیست. البته هر 2 هندست مجهز به دوربین‌های دیگری نیز هستند. در واقع می نوت 10 دارای حسگرهای دوربین کاربردی‌تر نسبت به سایر هندست‌های موجود در بازار است. ماژول دوربین پشتی این هندست از 1 لنز فوق‌عریض، 2 دوربین تله‌فوتو، یک لنز نمای نزدیک و حسگر اصلی 108 مگاپیکسلی میزبانی می‌کند؛ در حالی‌که گلکسی نوت 10 پلاس مجهز به 1 لنز واید، 1 حسگر فوق‌عریض، 1 لنز تله‌فوتو و حسگر اصلی 12 مگاپیکسلی است.

عملکرد دوربین در روشنایی روز

در ابتدا به مقایسه نمونه‌های کلاسیک می‌پردازیم و در این قسمت، نتایج کاملا مشهود هستند. هندست شیائومی در زمینه ثبت الگوی نقطه‌ای پرده بالکن، عملکرد مناسبی داشته است؛ در حالی‌که رزولوشن پایین‌تر دوربین گوشی گلکسی در کنار ترفندهای افزایش وضوح به‌کارگیری شده توسط سامسونگ موجب نمایش مصنوعی این الگوها شده است:

تصویر ثبت شده توسط نوت 10 پلاس (سمت چپ) و می نوت 10 (سمت راست)

همچنین در تصویر 27 مگاپیکسلی ثبت شده توسط می نوت 10، جزئیات مربوط به شاخه‌های درختان و انعکاس آن‌ها بر روی شیشه پنجره کاملا مشهود است؛ در حالی‌که تصویر ثبت شده توسط گلکسی نوت 10 پلاس فاقد چنین مشخصه‌ای است.

همچنین عملکرد دوربین گلکسی نوت 10 پلاس در زمینه ثبت برخی جزئیات نظیر بافت چمن تا حدودی تصنعی است؛ در حالی‌که تصویر ثبت شده توسط می نوت 10 از ظاهر طبیعی‌تری برخوردار است.

تصویر ثبت شده توسط نوت 10 پلاس (سمت چپ) و می نوت 10 (سمت راست)

تصاویر ثبت شده توسط هندست شیائومی احتمالا نیازمند پردازش بیش‌تر جهت ارتقا کنتراست و میزان اشباع رنگ هستند؛ در نتیجه تصاویر ثبت شده توسط گلکسی نوت 10 پلاس از غنای رنگ بالاتری برخوردار هستند. این پدیده به‌وضوح در تصاویر زیر قابل تشخیص است:

تصویر ثبت شده توسط نوت 10 پلاس (سمت چپ) و می نوت 10 (سمت راست)

کاربران هنگام عکاسی از سوژه‌هایی با فواصل متغیر و در فضاهای غیرمسقف احتمالا به‌دنبال قابلیت فوکوس دقیق‌تر هستند. در این موقعیت هندست گلکسی به‌دلیل حسگر و دیافراگم کوچک‌تر، برتر از رقیب خود ظاهر می‌شود. به‌عنوان مثال در تصاویر زیر بر روی مجسمه یک حلزون فوکوس شده است. در تصویر نوت 10 پلاس، بافت بوته گیاه کماکان در محدوده فوکوس قرار دارد؛ در حالی‌که این وضعیت در خصوص تصویر می نوت 10 صادق نیست.

تصویر ثبت شده توسط نوت 10 پلاس (سمت چپ) و می نوت 10 (سمت راست)

عملکرد دوربین در فضاهای کم‌نور

به لحاظ تئوری شیائومی می نوت 10 با وجود یک حسگر غول‌پیکر، عملکرد بهتری در مقوله عکاسی شبانه ارایه خواهد داد. تکنیک‌های پردازشی مورد استفاده در اسمارت‌فون‌ها بر کیفیت تصاویر ثبت شده و طیف دینامیکی آن‌ها تاثیر بسزایی دارد. دوربین نوت 10 پلاس علیرغم تمامی کاستی‌های خود در این زمینه برتر ظاهر می‌شود. در واقع نرم‌افزار دوربین شیائومی در زمینه بهره‌برداری کامل از ظرفیت حسگر 108 مگاپیکسلی گوشی ناکام بوده است.

تصویر ثبت شده توسط نوت 10 پلاس (سمت چپ) و می نوت 10 (سمت راست)

تصاویر دوربین می نوت 10 کماکان از جزئیات بیش‌تری در مناطق روشن برخوردار هستند. با مشاهده دقیق تصاویر زیر متوجه خواهید شد که در تصویر ثبت شده توسط می نوت 10، بافت پرده پشت پنجره به‌وضوح قابل رویت است؛ در حالی‌که تصویر ثبت شده توسط نوت 10 پلاس از جزئیات کمتری در این قسمت برخوردار است. بعلاوه هندست شیائومی در زمینه حذف نویز از تصاویر، دست بالا را در اختیار دارد. این موضوع با توجه به اندازه بزرگ‌تر حسگر چندان تعجب‌آور نیست.

با تغییر وضعیت دوربین به حالت شبانه، سطح جزئیات در تصاویر هندست شیائومی کمی کاهش پیدا می‌کند. با این‌حال نورپردازی آن‌ها در مقایسه با دوربین گلکسی به‌مراتب بهتر است. در این‌حالت محدوده دینامیکی هر 2 تصویر تقریبا مشابه با یکدگیر به‌نظر می‌رسد؛ اما برتری دوربین شیائومی در زمینه ثبت جزئیات به اندازه حالت عکاسی (Photo) مشهود نیست.

تصویر ثبت شده توسط نوت 10 پلاس (سمت چپ) و می نوت 10 (سمت راست)

در محیط‌های تاریک‌تر هندست شیائومی کماکان می‌تواند تصاویری بسیار چشمگیر همراه با جزئیات کاملا مناسب را به ثبت برساند. در این‌حالت محدوده دینامیکی با حالت ایده‌آل فاصله دارد؛ اما سایه‌ها به شکلی منطقی نمایش داده می‌شوند. هندست سامسونگ در زمینه ثبت مناطق روشن، عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهد؛ اما تصاویر ثبت شده توسط آن نویزی‌تر بوده و دارای جزئیات کمتری هستند.

جمع‌بندی

به‌طور کلی تصاویر ثبت شده توسط شیائومی می نوت 10 به لحاظ وضوح دارای برتری معناداری نسبت به گلکسی نوت 10 پلاس هستند. اگرچه این برتری غالبا هنگام بزرگنمایی تصاویر نمایان می‌شود. در مواردی نظیر بزرگنمایی معمول یا اشتراک‌گذاری تصاویر در رسانه‌های اجتماعی، برخی جوانب کیفی تصویر نظیر پردازش رنگ و قابلیت HDR در کانون توجه قرار می‌گیرند. دوربین گلکسی نوت 10 پلاس علیرغم رزولوشن پایین‌تر خود در این حوزه‌ها فوق‌العاده ظاهر می‌شود. ناتوانی شیائومی در ارایه گزینه‌ای برای کنترل عمق میدان دید دوربین در برخی مواقع می‌تواند مشکل‌ساز باشد. گلکسی نوت 10 پلاس با استفاده از تکنیک دیافراگم متغیر این مشکل را برطرف نموده است. با این‌حال گوشی‌های فعلی سامسونگ با وجود سنسورهای کوچک‌تر خود قادر به رقابت با دوربین می نوت 10 نخواهند بود.

نوشته مقایسه دوربین اسمارت‌فون‌های می نوت 10 شیائومی و گلکسی نوت 10 پلاس سامسونگ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

بررسی گلکسی A71 سامسونگ: با من عکاسی کن!

بهمن ۷, ۱۳۹۸/در آزمایشگاه, بررسی گوشی, برگزیده, تحلیلی, تلفن همراه, دیجیتال, سامسونگ, گلکسی, گلکسی A71 /توسط ادمین

سامسونگ مدتی از بازار پرسود میان‌رده‌ها غافل بود و تمام توجه خودش را بر روی پرچمداران می‌گذاشت. حالا چند سالی می‌شود که شاهد تولید گوشی‌های میان‌رده بسیار خوب و باکیفیتی از این برند باسابقه هستیم. کره‌ای‌ها در یک تصمیم هوشمندانه، بار سنگین ویژگی‌های جدید را از دوش پرچمداران برداشتند و در بین میان‌رده‌ها تقسیم کردند.

این‌گونه بود که نسل جدید، متفاوت و دو رقمی سری A سامسونگ پدید آمد و تولید نسل پرطرفداری همچون گلگسی A50 و A70 آغاز شد. امسال به جهت رفع نواقص نسل پیش و اضافه شدن قابلیت‌های جدید، شاهد به‌روز شدن این نسل بودیم. پرچمدار میان‌رده‌های سامسونگ، گلکسی A71 نام دارد که مدتی‌ست مهمان خانه ما شده و قصد داریم تا نگاهی به آن بیندازیم. اگر می‌خواهید همه چیز را در رابطه با این گوشی بدانید، با آی‌تی‌رسان و بررسی گلکسی A71 همراه باشید.

طراحی و کیفیت ساخت

در سال‌های نه‌چندان دور، سامسونگ به تولید گوشی‌های باکیفیت ولی پلاستیکی، مشهور بود. با پیشرفت تکنولوژی، بالاخره این برند قید پلاستیک را زد و پرچمدارانش را در نسخه‌هایی از شیشه و فلز راهی بازار کرد. این مورد به میان‌رده‌ها نیز رسید و در سال‌های اخیر، کمتر شاهد یک گوشی پلاستیکی از سامسونگ بوده‌ایم. اما ظاهرا نسل دو رقمی سری A آمده تا دوباره نام پلاستیک را بر سر زبان‌ها بیندازد! این‌ها را گفتیم که بدانید گلکسی A71 عزیز قصه ما، یک گوشی پلاستیکی است و در آن خبری از فلز، شیشه، سرامیک، مواد بازیافتی (!) و امثال این‌ها نیست. البته منظور از پلاستیک، خدای ناکرده کیفیت پایین ساخت دستگاه نبوده؛ اما خب بالاخره وقتی چند سالی‌ست به شیشه و فلز عادت کرده‌ایم، لمس یک گوشی پلاستیکی حس خوبی، حداقل به ما که نداد!

سامسونگ حتی در ساخت فریم دستگاه نیز خساست به خرج داده و همچنان، این نام پلاستیک است که می‌درخشد. بگذارید از این تجربه ناخوشایند کمتر سخن بگویم و به سمت خوب ماجرا بروم. استفاده از همین پلاستیک عزیز موجب شده تا گوشی بزرگی همچون گلکسی A71، تقریبا ۱۸۰ گرم وزن داشته باشد که با توجه به قابلیت‌ها و باتری حجیمش، میزان معقولی به حساب می‌آید. بنابراین احتمالا وزن متعادل دستگاه چیزی است که در نخستین لحظه در دست گرفتن آن، حس خواهید کرد (البته بعد از پلاستیک). بد نیست بدانید که در مقایسه با نسل گذشته، این گوشی ۴ گرم سبک‌تر و ۲ دهم میلی‌متر نازک‌تر شده تا حداقل رژیم نه‌چندان سفت و سختی را پشت سر گذاشته باشد.

سازنده با استفاده از طراحی خمیده در اطراف قاب پشتی، تمام تلاشش را کرده تا گوشی خیلی خوب در کف دست بنشیند اما به‌طور کلی با توجه به سایز، نمی‌توان A71 را یک دستگاه خوش دست نامید! حاشیه‌های اطراف نمایشگر به حداقل میزان خودش رسیده و این مورد شاید به ظاهر دستگاه کمک کند اما مسلما برای استفاده از آن چالش‌هایی پیش روی‌تان می‌گذارد. مثلا هنگام تایپ کردن، ممکن‌ است انگشت‌تان به بخش پایینی نمایشگر نرسد و یا دسترسی به بالای صفحه و استفاده از پنل نوتیفیکیشن با یک دست تقریبا غیرممکن باشد. همه این‌ها موجب می‌شود تا با یک گوشی کاملا مردانه طرف باشیم. بنابراین اگر خانم هستید، گلکسی A71 برای شما ساخته نشده است. برای آنکه درک درستی از اندازه گوشی داشته باشید، می‌توانیم بگوییم که A71 تقریبا همان A50 محبوب بازار بوده که کمی کشیده‌تر به‌نظر می‌رسد.

بررسی گلکسی A71

با اینکه در قاب پشتی خبری از شیشه نیست؛ اما این گوشی علاقه زیادی به سر خوردن از دست دارد و حتی در زمانی‌که روی میز قرار گرفته نیز می‌بایست کمی با احتیاط با آن رفتار کنید. دستگاه طراحی خاص و متفاوتی ندارد و چیزی نیست که با دیدنش انگشت به دهان بمانید. یک گوشی دراز، سبک، خوش ساخت و با ضخامت ۷.۷ میلی‌متر که تقریبا میلیاردها بار (!) شبیه‌اش را دیده‌اید.

در سمت راست بدنه دستگاه، کلید پاور به چشم می‌خورد و بالاتر از آن، محل قرارگیری کلیدهای یکپارچه صداست. کلیدها اندازه مناسبی دارند و به‌خوبی می‌توان با آن‌ها ارتباط برقرار کرد. فشردن‌شان حس خوبی داشته و حتی شاید بتوان گفت که صدای لذت‌بخشی را به گوش شما می‌رسانند. اما دسترسی به کلیدهای کنترل صدا، کمی دشوار است و تقریبا برای استفاده از آن‌ها می‌بایست از هر دو دست خود کمک بگیرید. در سمت مقابل بدنه نیز تنها درگاه ورودی سیم‌کارت‌ و کارت حافظه قرار گرفته که برای دسترسی به آن‌ها، باید از سوزن مخصوص (!) بهره بگیرید.

درست در مرکز لبه پایینی گوشی، پورت محبوب این روزها یعنی USB Type C به چشم می‌خورد و در کنار آن، اسپیکر و خوشبختانه جک استاندارد صدا جا خوش کرده‌اند؛ تا بتوانید همچون فرزند آدم (!) هدفون عزیز را بدون دردسر به گوشی بزنید و حالش را ببرید! با این اوصاف لبه بالایی، تنها میزبان میکروفون ثانویه است و خبری از پورت دیگری در آنجا نیست.

قاب پشت گوشی همچون نسل قبلی، در برابر نور در رنگ‌های مختلف دیده می‌شود و به خطوطی عمودی و مورب نیز منقش شده تا بار اصلی زیبایی گلکسی A71 را به دوش بکشد. در بخش بالا و سمت چپ، شاهد یک مستطیل دراز هستیم که از بدنه اصلی چند میلی‌متری بیرون زده و ۴ دوربین به همراه فلاش LED را در خود جا داده است! بیرون زدگی مجموعه دوربین کمی بیش از اندازه بوده و کاملا با دست می‌توان آن را حس کرد. بنابراین بعد از خرید دستگاه باید حتما با خرید محافظ یا گلس برای لنز، فکری به حالش بکنید؛ چرا که در صورت سقوط گوشی از ارتفاع، نخستین محلی که فشار به آن وارد می‌شود، مجموعه دوربین است! حتی زمانی که گوشی روی میز قرار گرفته نیز احتمال دارد که با لغزش بر روی سطح، شاهد ایجاد خط و خش بر روی لنزها باشیم؛ هرچند که خود سامسونگ محافظی شیشه‌ای برای آن در نظر گرفته اما احتیاط همیشه شرط عقل بوده است. لوگوی سامسونگ در بخش پایین به چشم می‌خورد و خبری از نوشته‌های عجیب و غریب برخی کمپانی‌ها هم نیست. در نهایت باید گفت که این قسمت کاملا مستعد جذب اثر انگشت بوده و تقریبا باید همیشه دستمال به دست آن را تمیز کنید!

نمایشگر

گلکسی A71 از یک نمایشگر 6.7 اینچی با پنل سوپر امولد بهره می‌گیرد که 87.2 درصد از نمای جلویی گوشی را به خودش اختصاصی داده است. میزان رزولوشن این صفحه نمایش 1080 در 2400 بوده و در هر اینچ آن شاهد 393 پیکسل ناقابل هستیم که مقدار خوب و قابل قبولی برای دستگاهی در این سطح است. مطابق معمول، گوشه‌های نمایشگر گرد طراحی شده تا با فریم اصلی هماهنگی لازم را داشته باشد و نسبت ۲۰ به ۹ نشان می‌دهد که از همیشه کشیده‌تر به‌نظر می‌رسد.

در نمایشگر، خبری از ناچ نیست اما دوربین سلفی، یک سوراخ نسبتا بزرگ را در مرکز بخش بالایی، ایجاد کرده تا مجبور شوید هنگام مشاهده صفحه، یک زمین خالی از سکنه (پیکسل) را نظاره گر باشید. به شخصه علاقه خاصی به این نوع طراحی که به Infinity-O مشهور است ندارم اما خب چه می‌شود کرد بالاخره دنیای تکنولوژی است و باید به این چیزها عادت کنید.

بگذارید از مسائل تئوری فاصله بگیریم و کمی از تجربه کار با صفحه بگوییم. کیفیت نمایشگر بالاست، رنگ‌ها خیلی خوب به نمایش در می‌آیند و در نگاه از زوایا، مشکل خاصی با آن نخواهید داشت؛ این مدل در برابر رقبای خودش در این سطح، قطعا حرف‌های زیادی برای گفتن دارد اما خبری از آن شادابی همیشگی که از امولدهای سامسونگ سراغ داشتیم، نیست. یعنی با روشن شدن صفحه برای بار نخست، مجذوب آن نخواهید شد. هرچند که این مورد هیچ چیزی از ارزش‌های سامسونگ کم نمی‌کند.

روشنایی صفحه در حد معقولی است و هنگام کار کردن با آن در محیط‌های خارجی و زیر نور آفتاب مشکلی جز رفلکس بالای صفحه ندارید؛ یعنی همچون اکثر محصولات امروزی، در محیط‌های شلوغ و پرنور صفحه همچون آینه عمل کرده و محتوای اطراف را به نمایش می‌گذارد. میزان حداقلی نور صفحه برای کسانی که در محیط‌های بسته و تاریک با گوشی کار می‌کنند، بسیار خوب بوده تا حدی که نمایشگر را به مرز خاموشی می‌رساند؛ در نتیجه می‌توانید بدون مشکل، شب‌ها در رخت‌خواب با گوشی کار کرده، با مخاطب خاص چت کنید و یا اینستاگرام را برای ساعت‌ها شخم بزنید!

سازنده کره‌ای برای محافظت از این نمایشگر تصمیم گرفته تا از نسخه سوم گوریلا گلس بهره ببرد و این یعنی نیازی نیست که نگران خط و خش‌های ریز (!) باشید. اما با توجه به قدیمی بودن این نسخه، در صورت سقوط دستگاه، مشخص نیست که چه بر سر این عزیز خواهد آمد. هرچند که شخصا اعتقادی به قرار دادن گلس بر روی صفحه نمایش ندارم؛ اما اگر خیلی به این موضوع حساس هستید، ظاهرا می‌بایست دست به جیب شوید و یک نمونه خوبش را بخرید!

در تنظیمات نمایشگر، می‌توانید میزان حساسیت صفحه لمسی را افزایش دهید تا هنگام قرار گرفتن گلس بر روی صفحه، مشکلی با عمل نکردن تاچ نداشته باشید. شما می‌توانید نحوه به نمایش درآمدن رنگ‌ها را در دو حالت Natural و Vivid تنظیم کنید و یا حتی میزان سردی و گرمی رنگ‌ها را مشخص نمایید. با تغییر این پارامترها، می‌توان به نتیجه دل‌خواه رسید و رنگ‌ها را شاداب‌تر کرد. یکی دیگر از قابلیت‌های بخش تنظیمات نمایشگر، به حالتی برای غیرفعال کردن لمس در محیط‌های بسته باز می‌گردد. با انتخاب این گزینه مثلا می‌توانید از فعال شدن صفحه هنگام لمس در جیب شلوارتان جلوگیری کنید که بسیار خوب و کاربردی است. در نهایت به ویژگی حذف فیلتر آبی صفحه می‌رسیم تا هنگام کار با گوشی در محیط تاریک، آسیب کمتری متوجه چشمان‌تان شود. این مورد در سطح‌های مختلفی قابل تنظیم بوده و حتی می‌توان برای فعال و غیرفعال شدن آن زمان‌های مشخصی را در نظر گرفت.

سخت افزار

در سال‌های گذشته معمولا محصولات سامسونگ را با چیپست‌های خانگی اگزینوس می‌دیدیم اما اخیرا این کمپانی مغز متفکر گوشی‌هایش را به کوالکام می‌سپارد. در گلکسی A71 از چیپست اسنپدراگون ۷۳۰ استفاده شده که با فناوری ۸ نانومتری تولید گشته و طبق اعلام سازنده، پیشرفتی ۳۵ درصدی نسبت به نسل گذشته داشته است. این چیپست از ۶ هسته Kryo 470 Silver با فرکانس کاری ۱.۸ گیگاهرتز به همراه ۲ هسته Kryo 470 Gold با فرکانس ۲.۲ گیگاهرتز تشکیل شده تا در شرایط مختلف کارایی متفاوتی را ارایه بدهد. مثلا در زمانی که نیازی به استفاده حداکثر از قدرت دستگاه نیست، از هسته‌های ضعیف‌تر استفاده می‌شود و در زمان کارایی سنگین‌تر، همچون اجرای بازی‌ها، نیرو از طریق هسته‌های قدرتمندتر تامین خواهد شد. این موضوع علاوه بر خنک ماندن دستگاه در کارهای روزمره، موجب کاهش مصرف باتری نیز می‌شود. از دیگر مزایای اسنپدراگون ۷۳۰ می‌توان به ویژگی‌های مربوط به دوربین آن اشاره کرد؛ جایی که به واسطه همین چیپست، می‌توان گوشی‌هایی با دوربین‌های قدرتمند و حتی نمونه‌های ۱۹۲ مگاپیکسلی ساخت و یا فیلم‌برداری 4K با ۳۰ فریم در ثانیه را تجربه کرد.

واحد گرافیکی آدرنو ۶۱۸ به شما در اجرای بدون نقص بازی‌ها کمک می‌کند و با تکنولوژی‌های جدید کوالکام، می‌توان انتظار داشت که همه چیز بدون لگ پیش برود! در کنار این مجموعه سخت‌افزاری، سامسونگ از ۸ گیگابایت رم ناقابل بهره گرفته تا عمل مالتی‌تسکینگ به راحتی صورت بگیرد و بتوانید چندین و چند برنامه را همزمان به اجرا درآورید؛ البته در نسخه دیگری از گلکسی A71 شما ۶ گیگابایت رم در اختیار خواهید داشت. از لحاظ میزان ذخیره سازی، می‌توانید از حافظه داخلی ۱۲۸ گیگابایتی دستگاه لذت ببرید و حتی توسط کارت حافظه جانبی هم به آن، بیفزایید. جالب اینجاست که خبری از درگاه‌های هیبریدی نیست و می‌شود به‌راحتی دو سیم کارت همزمان فعال را در کنار مموری تجربه کرد.

برای تست، تصمیم گرفتیم تا از دو آزمون AnTuTu 8 و گیک‌بنچ 5 استفاده کنیم. این گوشی در آزمون نخست توانست امتیاز 207198 را کسب کند که برای یک محصول میان‌رده بسیار خوب و قابل قبول ارزیابی می‌شود و آن را در کنار پرچمداران سال‌های قبل قرار می‌دهد. در آزمون دوم و در حالت تک هسته‌ای گلکسی A71 با امتیاز 544 و در حالت چند هسته‌ای با 1638 امتیاز، توانست رکورد خوبی از خود به‌جای بگذارد. در مقام مقایسه می‌توان گفت که در حالت اول این محصول میان‌رده در جایگاهی نزدیک به گلکسی S9 پلاس قرار می‌گیرد؛ اما در حالت دوم، می‌توان رتبه آن را در میان گلکسی S8 و S9، دو پرچمدار سابق سامسونگ متصور شد.

در حالت عادی و زمانی که قصد دارید کارهای روزمره خودتان را انجام دهید، گلکسی A71 هیچ نقصی ندارد و حتی اگر اهل بازی کردن باشید نیز A71 تا حد زیادی می‌تواند شما را راضی نگه دارد. گرچه به مرور زمان هنگام اجرای بازی‌های گرافیکی، دستگاه به نقطه جوش هم می‌رسد و عملکرد لحظات اولیه را ندارد اما به‌طور کلی برای محصولی در این سطح، می‌توان آن را قابل قبول ارزیابی کرد.

دوربین

سامسونگ برای عقب نماندن از جنگ دوربین‌ها، هر سال یک لنز دیگر را نیز به محصولش اضافه کرده و آن را با سلام و صلوات به بازار می‌فرستد. در همین راستا، امسال نیز گلکسی A71 نسبت به نسل گذشته خودش یک دوربین بیشتر دارد و با ۴ چشم عجیب و غریب راهی بازار شده است. دوربین اصلی، یک نمونه ۶۴ مگاپیکسلی با گشودگی دیافراگم f/1.8 بوده که نسبتا عریض است و می‌توان با آن تصاویر وایدتری نسبت به سایر نمونه‌های موجود در بازار گرفت. دوربین دوم، رسما یک نمونه اولترا واید ۱۲ مگاپیکسلی است که در تصاویرش می‌توانید حتی خود کره زمین را هم جا کنید! دو نمونه ۵ مگاپیکسلی دیگر برای تشخیص عمق بهتر و حالت عکاسی ماکرو نیز در نظر گرفته شده تا با مجموعه کاملی از دوربین‌‌ها رو‌به‌رو باشیم. در کنار این‌ها، یک فلاش LED دیده می‌شود که می‌تواند تاریکی مطلق شب را همچون ساعت ۱۲ ظهر روشن کند.

رنگ‌های ثبت شده تا حدی زیادی به واقعیت نزدیک هستند و می‌توانند نیازهای معمولی یک خریدار را کاملا برطرف کنند. به دلیل میزان بالای مگاپیکسل، جزئیات تصویر به خوبی ثبت شده و حتی می‌توانید تا حدی نیز بر روی بخش‌های آن بدون افت کیفیت زوم کنید. اما عکس‌برداری ماکرو با این گوشی اصلا آن چیزی که فکرش را می‌کنید، نیست و خیلی نمی‌توان روی آن حساب کرد! هنگام عکاسی می‌توانید تا ۸ برابر بر روی تصویر زوم کنید (و حتی بیشتر) اما در این حالت چیزی نویز تصاویر در حدی بالا می‌رود که شاید عکس را با نقاشی اشتباه بگیرید! با استفاده از عکاسی بوکه می‌توان تصاویری با عمق میدان بالا گرفت. گوشی تا حد مطلوبی مرز بین سوژه و بک‌گراند را تشخیص داده و به شما یک عکس شسته‌رفته تحویل خواهد داد. برای مقایسه تصمیم گرفتیم که گلکسی A71 را در کنار آقای ۱۰۸ مگاپیکسلی شیائومی یعنی می نوت 10 عزیز قرار دهیم که نتیجه کار را در ادامه می‌بینید.

در یک مقایسه کوتاه و به‌عنوان نظر شخصی، می‌توانم بگویم که در روشنایی روز و مواردی همچون میزان زوم، برتری کاملا با محصول شیائومی است و هرچه به پایان روز نزدیک‌تر می‌شویم، گوشی سامسونگ از خودش عملکرد بهتری نشان می‌دهد، هرچند که بازهم شیائومی بهتر است! نکته عجیب اینکه تصاویر ثبت شده با گلکسی A71 کمی به رنگ زرد متمایل شده و انگار که هاله‌ای از نور روی آن را می‌پوشاند. در ادامه می‌توانید تصاویر گرفته شده در حالت‌های مختلف با دوربین گلکسی A71 را ببینید.

از لحاظ نرم‌افزاری، سامسونگ بخش‌های زیادی را برای این گوشی در نظر گرفته که از میان آن‌ها می‌توان به حالت لایو فوکوس برای عکاسی پرتره، عکاسی در شب، تصویربرداری ماکرو، عکاسی از غذا و ثبت پانوراما اشاره کرد. در این بین، حالت عکاسی پرو نیز در این گوشی دیده می‌شود که همچون یک بیابان بی‌آب و علف است و تقریبا نمی‌توانید پارامتر خاصی را در آن تغییر دهید! دوربین می‌تواند برخی صحنه‌های خاص را تشخیص دهد و شرایط را برای گرفتن بهترین عکس در آن حالت، مهیا سازد. مثلا هنگام عکاسی از حیوانات و یا غذا و منظره، می‌توانید آیکون مربوط به این موضوع را در گوشه‌ای از رابط کاربری دوربین ببینید.

در بخش تنظیمات، می‌توان گزینه‌های زیاد، خوب و قابل قبولی را دید. این قابلیت را دارید که تصاویرتان را با نسبت یک به یک بگیرید که برای پست کردن در اینستاگرام، ایده‌آل‌ترین گزینه است. به لطف چیپست گوشی حتی می‌توانید تصاویر را با فرمت HEIF ذخیره کنید که از جمله مزایای آن می‌شود به کاهش حجم چشم‌گیر تصاویر اشاره کرد. عکس‌برداری HDR، قرار دادن واترمارک بر روی تصویر و یا اسکن کردن QR Code با دوربین اصلی از دیگر قابلیت‌های این عزیز دیلاق است.

از لحاظ فیلم‌برداری، این گوشی می‌تواند به‌صورت 4K با نرخ ۳۰ فریم برثانیه و یا Full HD با نرخ ۲۴۰ فریم بر ثانیه فیلم‌ بگیرد. خبری از لرزش‌گیر اپتیکال تصویر در گلکسی A71 نیست اما هنگام فیلم‌برداری می‌توان از نمونه دیجیتالی آن بهره لازم را گرفت. کیفیت فیلم‌برداری در روز راضی‌کننده بوده و صدای محیط نیز به‌خوبی ثبت می‌شود؛ اما درست برخلاف عکاسی، هرچه هوا تاریک‌تر شود، ویدئو با نویز بیشتری همراه خواهد بود تا جایی که شاید دیگر نتوان چیزی دید! دو حالت اسلوموشن و سوپر اسلوموشن نیز برای این گوشی در نظر گرفته شده تا دست‌تان در فیلم‌برداری بازتر باشد.

سامسونگ از یک دوربین 32 مگاپیکسلی برای عکاسی سلفی بهره گرفته که با گشودگی دیافراگم f/2.2، می‌تواند تصاویر خوب و باکیفیتی را از شما بگیرد. امکان عکاسی با افکت بوکه در دوربین سلفی نیز در نظر گرفته شده که می‌تواند در حد و اندازه‌های خودش، مرز میان شما و بک‌گراند را تشخیص بدهد و آن را تار کند. یک گزینه برای عکاسی سلفی واید نیز دیده می‌شود اما خیلی واید نیست و تقریبا سایز آن نزدیک به چیزی است که در حالت نرمال می‌بینیم! اگر اهل ویدئوکال و یا به‌طور کلی، فیلم‌برداری با دوربین سلفی هستید؛ گلکسی A71 می‌تواند شما و طرف مقابل را راضی نگه دارد.

نرم‌افزار و رابط کاربری

بررسی گلکسی A71 را با رابط کاربری و معرفی قابلیت‌های آن ادامه می‌دهیم؛ جایی که سامسونگ تصمیم گرفته تا اندروید 10 را با نسل جدید رابط کاربری خودش به عنوان لباس بر این میان‌رده بپوشاند. One UI 2 بسیار سبک‌تر و بهینه‌تر از همیشه بوده و تمام نیازهای شما را برآورده می‌کند. خبری از پیچیدگی خاصی در آن نیست و همه چیز خیلی تر و تمیز، در خدمت شماست. برای دسترسی بهتر به بخش‌های گوشی، می‌توانید مثلا با سوایپ کردن از بالا به پایین، به پنل نوتیفیکیشن‌ها دسترسی داشته باشید و یا با یک سوایپ در جهت مخالف، وارد اپ‌دراور شوید و برنامه‌های‌تان را ببینید.

در پنل نوتیفیکیشن، علاوه بر گزینه‌های معمولی که در همه گوشی‌ها هست، موارد جدیدی نیز دیده می‌شود. مثلا امکان فیلم‌برداری از صفحه در گوشی موجود است تا دیگر نیازی به نصب برنامه‌های جانبی نداشته باشید. فوکوس‌مد قابلیت جالب دیگری بوده که برای استفاده از گوشی در حالت‌های خاص در نظر گرفته شده است؛ مثلا با فعال کردن آن زمانی که سر کار هستید، دستگاه اجازه استفاده از اپلیکیشن‌ها و سایر موارد را نخواهد داد و تنها برخی آیتم‌های ضروری نظیر بخش مربوط به SMS و یا تماس را در اختیارتان می‌گذارد؛ اپلیکیشن‌های غیرقابل دسترس نیز به رنگ سیاه و سفید درآمده تا بدانید که نباید به سمت‌شان بروید.

با اینکه لبه‌های اطراف نمایشگر دستگاه همچون پرچمداران سامسونگ خمیده نیست اما قابلیت‌های نرم‌افزاری آن در این گوشی دیده می‌شود. مثلا می‌توانید با فعال کردن Edge Lighting هنگام دریافت نوتیفیکیشن، اطراف نمایشگر را با یک افکت زیبا و رنگی ببینید؛ یا با سوایپ کردن از لبه‌های صفحه به سمت داخل، به پنلی برای دسترسی سریع به برنامه‌ها، مخاطبین و یا برخی آیتم‌های دیگر دسترسی داشته باشید.

در تنظیمات دستگاه، قابلیتی وجود دارد که مدت زمان استفاده شما از بخش‌های مختلف گوشی را لیست می‌کند و با دیدن آن، می‌توانید بر نحوه کار با گوشی خودتان نظارت بیشتری داشته باشید؛ مثلا ببینید که در روز گذشته از کدام اپلیکیشن‌ها استفاده کرده‌اید تا در صورت لزوم آن‌ها را حذف کنید که بتوانید به کار و زندگی‌تان برسید!

برخی موارد برای کارایی بهتر نیز در این گوشی دیده می‌شود، مثلا می‌توان کاری کرد که با بلند کردن گوشی از روی میز، نمایشگر آن به‌صورت خودکار روشن شود و یا با دوبار زدن بر روی نمایشگر خاموش، وارد لاک اسکرین آن شد. قابلیت Smart Stay نیز به شما کمک می‌کند تا هنگام مشاهده صفحه، تایمر در نظر گرفته شده برای خاموش شدن آن را دور بزنید؛ یعنی تا زمانی که به صفحه نگاه می‌کنید، نمایشگر خاموش نخواهد شد.

از آن‌جایی که این میان‌رده عزیز با اندروید 10 عرضه شده، می‌توان انتظار داشت که حداقل نسل بعدی سیستم‌عامل گوگل را نیز بر روی آن ببینیم. بنابراین از لحاظ پشتیبانی جای نگرانی خاصی نیست. سامسونگ با اینکه خیلی در این زمینه کند عمل می‌کند اما سوخت و سوز ندارد.

سایر قابلیت‌ها

گلکسی A71 همچون برادران خودش از یک سنسور اثر انگشت در زیر نمایشگر بهره می‌برد و بنابراین در اطراف دستگاه و روی بدنه، خبری از آن نخواهد بود. به‌طور کلی این سنسور اصلا انتظارات ما را برآورده نکرد. گرچه نسبت به محصولی همچون گلکسی A50 ارتقا داشته و بهتر عمل می‌کند؛ اما بازهم چیزی نیست که بشود همیشه روی آن حساب کرد. از هر ۱۰ باری که انگشت خودتان را بر روی صفحه قرار دهید، شاید در نیمی از آن‌ها اسکنر عزیز گیج می‌زند و قادر به باز کردن قفل گوشی نخواهد بود. بنابراین شاید خیلی دوست نداشته باشید که از آن استفاده کنید. با این حال ویژگی تشخیص چهره عملکرد مطلوبی دارد و خیلی زود شما را از لاک اسکرین به صفحه اصلی منتقل می‌کند. برای افزایش امنیت، سامسونگ برخی قابلیت‌ها را نیز در نظر گرفته است؛ مثلا می‌توانید تشخیص باز بودن چشم را در این گوشی الزامی کنید تا مبادا کسی در خواب با اسکن چهره شما بتواند قفل گوشی را باز کند. در محیط‌های تاریک با افزایش اتوماتیک نور نمایشگر به دوربین کمک می‌شود تا بتواند چهره شما را تشخیص دهد. شاید این مورد خیلی نتواند امنیت صد در صدی را برای شما به ارمغان آورد اما مسلما تجربه استفاده از آن بسیار بهتر از سنسور اثر انگشت خواهد بود.

A71 با یک اسپیکر خشک و خالی عرضه شده و در آن خبری از نمونه استریو نیست. بنابراین گرچه نمایشگر بزرگ آن فضا را برای تماشای ویدئو مهیا ساخته اما از لحاظ صدا این گوشی یک چیز کم دارد! هرچند که کیفیت صدا چنگی به دل نمی‌زند اما می‌توانید برروی بلندی آن حساب ویژه‌ای باز کنید. خوشبختانه وجود جک ۳.۵ میلی‌متری استاندارد صدا به شما کمک می‌کند تا بدون دردسر از هدفون‌های سیمی معمولی بهره‌ ببرید. خروجی صدا نسبت به اسپیکر در رده بالاتری قرار می‌گیرد؛ در حدی که شاید دوست داشته‌ باشید که همیشه از هدفون برای تماشای ویدئوها استفاده کنید. با فعال کردن گزینه Dolby Atmos می‌توانید کیفیت و بیس صدا را در هدفون افزایش دهید که مسلما برای خوره‌های موزیک، گزینه محبوبی به‌شمار آید.

متاسفانه این گوشی به همراه جعبه در اختیار ما قرار نگرفت و در نتیجه نمی‌توانیم در رابطه با هدفون آن نظر خاصی بدهیم. سامسونگ موزیک پلیر خودش را به‌صورت نرم‌افزاری در این گوشی قرار نداده و شما را از آن و قابلیت‌هایش محروم ساخته است؛ با این حال می‌توانید همچنان از فروشگاه‌ نرم‌افزاری این برند، آن را نصب کنید و لذتش را ببرید.

این گوشی به رادیو FM مجهز است، از نسخه پنجم بلوتوث بهره می‌برد و می‌توان با دستیار صوتی بیکسبی، بدون لمس صفحه نیز با آن ارتباط برقرار کرد. در مجموع گلکسی A71 محصول کاملی به حساب می‌آید، شاید نتواند در همه جوانب شما را راضی نگه دارد اما حداقل گزینه‌هایی روزی میز شما می‌گذارد و به شما قدرت انتخاب لازم را می‌دهد. یادتان باشد که از این گوشی در آب استفاده نکنید چرا که نتوانسته مدرک غواصی‌اش را بگیرد.

بررسی گلکسی A71

باتری

یکی از ویژگی‌های بسیار خوب این گوشی، باتری ۴۵۰۰ میلی‌آمپری آن است. بهره بردن از فناوری شارژ سریع پاور دلیوری، موجب شده تا بتوان از شارژهای ۲۵ واتی در این گوشی استفاده کرد. به همین دلیل می‌توانید تا تقریبا نیمی از باتری حجیم آن را در نیم ساعت شارژ کنید که برای استفاده معمولی در یک روز، کافی خواهد بود. در صورتی که در طول روز کار خیلی خاصی با گوشی خودتان انجام ندهید، به راحتی می‌توان تا دو روز روی گلکسی A71 حساب کرد که برای یک گوشی امروزی، عالی‌ست. با این حال خبری از شارژ بی‌سیم در این گوشی نبوده که البته با توجه به برچسب میان‌رده، انتظاری جز این هم نداشتیم.

بررسی گلکسی A71

کلام آخر در بررسی گلکسی A71 سامسونگ

گلکسی A71 سامسونگ یک گوشی خاص، زیبا و با قابلیت‌های خیره کننده نیست! اما آمده تا با ارایه بهترین‌ها، نیازهای روزمره افراد را پوشش دهد. ظاهر آن معمولی و عامه‌پسند است، با نمایشگر بزرگش می‌توان یک سینمای پرتابل داشت، سخت افزارش به‌راحتی جوابگوی نیاز اکثر کاربران هست، با دوربین‌هایش می‌شود در حالت‌های مختلف عکس گرفت و در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشت و از همه مهم‌تر، یک باتری خوب با شارژ سریع دارد که می‌تواند شما را از خرید پاوربانک بی‌نیاز کند! در واقع هر آن‌چیزی را که از یک میان‌رده انتظار داشته باشید، گلکسی A71‌ دو دستی تقدیم‌تان خواهد کرد.

نوشته بررسی گلکسی A71 سامسونگ: با من عکاسی کن! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

بررسی اختصاصی اندروید باکس تسکو TAB100: در سرگرمی غرق شو!

دی ۲۵, ۱۳۹۸/در آزمایشگاه, اندروید باکس, اندروید باکس تسکو TAB100, بررسی اندروید باکس, برگزیده, تحلیلی, تسکو, تسکو TAB100, دیجیتال, همراهان دیجیتالی /توسط ادمین

در سال‌های اخیر شاهد ورود تلویزیون‌های هوشمند به درون خانه‌ها بودیم. تلویزیون‌هایی که دارای سیستم‌عامل و بعضا ده‌ها نرم‌افزار هستند. تلویزیون‌های هوشمند به اینترنت وصل می‌شوند و امکان بهره‌گیری از برخی خدمات آنلاین را فراهم می‌کنند. به علاوه، شما می‌توانید روی تلویزیون وب‌گردی و بازی کنید؛ فیلم و سریال پخش یا تلویزیون را به دستگاه‌های دیگر متصل نمایید. ولی انگار هنوز تلویزیون‌های هوشمند یک چیزی کم دارند. بُعد نرم‌افزاری آن‌ها هنوز به اندازه سخت‌افزار قوی نیست و شما نمی‌توانید به‌صورت آنلاین فیلم و سریال استریم یا اپلیکیشن جدید نصب کنید؛ قابلیت سفارشی‌سازی امکانات تلویزیون را ندارید و هنوز آرزوی تبدیل تلویزیون به یک کامپیوتر یا تبلت به‌صورت کامل محقق نشده است.

اندرویدباکس‌ها دقیقا برای جبران خلاء تلویزیون‌های هوشمند و غیر هوشمند امروزی روانه بازار شدند. شما با اندرویدباکس‌ها می‌توانید تلویزیون خود را تبدیل به یک دستگاه اندرویدی کنید؛ ماوس و صفحه‌کلید و دسته بازی روی آن نصب کرده و یک گوشی یا تبلت اندرویدی روی صفحه‌نمایش بزرگ و خیره‌کننده داشته باشید. اندرویدباکس‌ها غالب کاستی‌ها و ضعف‌های تلویزیون‌های امروزی را رفع می‌کنند و به کاربر قدرت بی‌انتهایی برای پخش فیلم و سریال، بازی و سرگرمی می‌دهند. در حالی‌که در بازار ایران امکان استفاده از تی‌وی‌باکس‌های معروفی از شرکت‌های اپل، آمازون و گوگل را نداریم؛ چندین شرکت معتبر اقدام به عرضه محصولات اندروید باکس خود کردند. در این مقاله، سراغ اندروید باکس شرکت تسکو می‌رویم و از نزدیک با قابلیت‌های آن‌ آشنا خواهیم شد.

معرفی تسکو TAB100

شرکت تسکو یکی از خوش‌نام‌ترین تولیدکنندگان لوازم جانبی موبایل و کامپیوتر در ایران است که پیش از این چندین محصول آن را روی آی‌تی‌رسان بررسی کردیم. معمولا محصولات شرکت تسکو در عین اینکه طراحی زیبا و چشم‌نوازی دارند؛ عملکرد و کاربری بالایی از خود نشان داده و مشتری، تجربه کاربری تازه‌ای را به دست می‌آورد. یکی از محصولات شرکت تسکو، اندرویدباکس TAB100 با قابلیت استریم و پخش تصاویر 4K اولترا اچ‌دی است.

با TAB100 می‌توانید صفحه‌نمایش یک دستگاه اندرویدی را روی تلویزیون به اشتراک بگذارید؛ فرکانس‌های رادیویی را گرفته و ضبط کنید؛ با اپلیکیشن‌های اندرویدی شبکه‌های تلویزیونی را تماشا کرده؛ از سرویس‌های محتوای IPTV استفاده کنید و به وب‌گردی بپردازید. علاوه بر نصب اپلیکیشن‌های بازی و سرگرمی، یکی از مهم‌ترین قابلیت‌های این دستگاه، ورود به سرویس‌های استریم ویدیوی ایرانی و تماشای ساعت‌ها فیلم و سریال دلخواه خودتان است.

این دستگاه مبتنی بر اندروید ۹ پای است و وزن بسیار سبک ۴۵ گرمی دارد. وقتی جعبه اندرویدباکس تسکو TAB100 را باز کردیم؛ علاوه بر خود دستگاه که مربعی شکل و مشکلی رنگ است؛ کنترلر راه دور، کابل HDMI، آداپتور برق و کارت گارانتی قرار دارد. اندازه این اندرویدباکس ۱۱۵ در ۱۱۵ در ۲۰ میلی‌متر است. بنابراین، چندان بزرگ نیست که دست و پا گیر باشد و ندانید کجا قرار دهید. رنگ مشکی براق آن زیبایی خاصی به دستگاه داده که البته استعداد بسیار زیادی هم در جذب اثر انگشت دارد. پس از اینکه دستگاه را روشن کنید و نوار چراغ LED دور آن روشن و شروع به تغییر رنگ می‌کند، زیبایی این محصول تسکو بیشتر هم خواهد شد.

وقتی TAB100 را به دست بگیرید؛ یک محصول بسیار ساده و تمیز نشان می‌دهد. در رویه اصلی دستگاه برند TSCOBOX حک شده و در پنل زیرین شاهد درگاه‌ها و امکانات ارتباطی هستیم. البته، در پنل کناری دیگری یک درگاه حافظه SD نیز دیده می‌شود. بخش پنل درگاه‌ها کمی شلوغ است ولی در عوض وقتی این دستگاه را کنار تلویزیون قرار می‌دهید؛ این درگاه‌ها دور از چشم میهمان‌ها هستند. طراحی این اندرویدباکس واقعا تحسین‌برانگیز است و با غالب دکوراسیون‌های خانه، تلویزیون و میز آن هماهنگ است. فقط ای کاش کلید روشن/خاموش هم داشت تا همه‌چیز جور شود. پیش از اینکه وارد بررسی این محصول شویم؛ لازم به ذکر است که تسکو یک مدل از این اندروید باکس را هم به همراه ماوس بی‌سیم عرضه کرده است. پیش از آن، برخی از کاربران اقدام به خرید ماوس بی‌سیم برای دستگاه می‌کردند تا راحت‌تر کار کنند.

سخت‌افزار

شرکت تسکو روی این اندرویدباکس از یک پردازنده چهار هسته‌ای آرم Cortex-A53 به نام H6 با فرکاس ۲ گیگاهرتز استفاده کرده است. ۲ گیگابایت رم DDR3 نصب شده و ظرفیت ذخیره‌سازی پیش‌فرض دستگاه ۱۶ گیگابایت از نوع EMMC است. این ظرفیت تا ۳۲ گیگابایت قابل افزایش است. ۲ گیگابایت رم برای اجرای هر نرم‌افزار اندرویدی کافی است و انتظار داریم سرعت و کیفیت خوبی را شاهد باشیم. به‌ویژه اینکه، واحد گرافیکی در نظر گرفته شده برای اندرویدباکس TAB100 نیز Mali-T720MP2 است.

خروجی تصویر این دستگاه از طریق پورت HDMI با پشتیبانی از کدک H.265، رزولوشن 6K با نرخ ۳۰ فریم در ثانیه است. بنابراین برای اتصال دستگاه به تلویزیون باید از کابل HDMI استفاده کنیم. این محصول تسکو به اتصالات بی‌سیم بلوتوث و وای‌فای ۲.۴ گیگاهرتز روی استاندارد 802.11n مجهز است و البته از یک درگاه شبکه اترنت ۱۰۰/۱۰ مگابیت (RJ45) سود می‌برد. یک درگاه USB 3.0، یک درگاه USB 2.0 برای نصب هارددیسک اکسترنال به‌منظور ذخیره کردن اطلاعات و فایل‌ها دارد. البته، اندرویدباکس ما دارای یک کارت ریدر MicroSDHC با پشتیبانی از ۶۴ گیگابایت ظرفیت ذخیره‌سازی هم هست. بنابراین، هرگز روی دستگاه TAB100 با کمبود فضای ذخیره‌سازی مواجه نمی‌شوید.

یک شتاب‌دهنده سخت‌افزاری 3D، پشتیبانی از فرمت HDR و H.265 به همراه ویدیوهای بلو-ری را به باقی ویژگی‌های این دستگاه اضافه می‌کند. برای پشتیبانی از فرمت‌های صوتی و ویدیویی نباید نگرانی داشته باشید چون ما به فهرست کامل این فرمت‌ها نگاهی انداختیم و مطمئن شدیم هیچ فرمت مهمی نیست که توسط این دستگاه پخش نشود. تصاویر با فرمت 720p تا 6K نمایش داده می‌شوند و همان‌طور که گفتیم، می‌توانید ویدیوهای 4K اولترا اچ‌دی روی آن استریم کنید.

کنترلر TAB100

دستگاه کنترلر جزو ملزومات اندروید باکس‌ها است. همراه با محصول تسکو هم یک کنترلر در اندازه متوسط ارائه شده که در دو حالت کنترلر تلویزیون و اندروید باکس کار می‌کند. بخش کوچکی از بالای کنترلر با یک کلید روشن/خاموش و کلیدهای مهمی مانند انتخاب ورودی و تنظیم صدا به تلویزیون اختصاص داده شده است؛ اما بخش بزرگ و اصلی این کنترلر مخصوص به ماوس کنترلر است. البته نه اینکه حالت ماوسی و غلتانی داشته باشد، بلکه کلیدهای معمولی OK و جهت‌نما هستند که روی اندرویدباکس حرکت ماوس را شبیه‌سازی می‌کنند.

کلیدی با آیکون ماوس در وسط کنترلر سمت راست قرار دارد که با زدن آن می‌توانید حالت ماوس کنترلر را فعال یا غیرفعال کنید. کلیدهای اعداد و چند کلید دیگر مانند قطع صدا، آوردن منوها و پاک کردن متن نیز روی این کنترلر مشاهده می‌شود. تجربه کار چند روزه ما با این کنترلر نشان داد که خیلی راحت و کاربرپسند نیست؛ احتمالا دوست داشتید کلیدهای بیشتری روی آن برای سهولت کارها تعبیه می‌شد و قابلیت ماوس روان‌تر بود. برای تایپ کردن متن باید صفحه‌کلید مجازی روی اندروید را فعال کنید. پیشنهادی که به ذهن من رسید؛ ای کاش کلیدهای عددی هم از روی کنترلر برداشته شده و کاربر با دکمه‌های صفحه‌کلید اندروید کار می‌کرد تا در عوض، کلیدهای میانبر بیشتری روی کنترلر قرار می‌گرفت. غالب کنترلرهای اندرویدباکس‌ها فاقد چرخ اسکرول هستند که نیازش بسیار حس می‌شود. هنگامی که می‌خواهید یک صفحه وب را پیمایش کنید یا روی منوها پایین و بالا بروید؛ به جای حرکت اسکرولی در تلویزیون‌های هوشمند سال‌های اخیر، باید دایما روی کلیدهای کنترلر زده و مرحله به مرحله پایین و بالا بروید که تجربه کاربری چندان جالبی نیست.

نصب و راه‌اندازی

برای استفاده از اندرویدباکس تسکو TAB100 هیچ‌گونه سختی و دردسری ندارید. کابل HDMI داخل جعبه را برداشته و یک سر آن را به درگاه HDMI تلویزیون و سر دیگر را به درگاه HDMI اندرویدباکس متصل کنید. تلویزیون را روی ورودی HDMI نصب شده قرار دهید و پریز برق اندروید باکس را وصل کنید. TAB100 روشن شده و شاهد چراغ زیبای LED دستگاه خواهید شد. چند ثانیه‌ای طول می‌کشد تا سیستم‌عامل اندروید روی تلویزیون بالا بیاید؛ البته با کمی هیجان زیاد!

در این مدت شاهد یک صفحه خوش‌آمدگویی هستیم. صفحه اصلی اندرویدباکس فاقد اپلیکیشن‌های دست‌چین است و شما باید با ورود به بخش اپ‌ها و انتخاب آن‌هایی که نیاز دارید، به صفحه اصلی و جایگاه آیکون اپلیکیشن‌ها بکشانید. تعدادی اپلیکیشن از پیش نصب شده می‌بینیم که از جمله می‌توان به اپ‌های مرورگر گوگل کروم، کافه‌بازار، آپارات، فیلمو، AirDroid ،Airpin و فایل منیجر اشاره کرد. قطعا هر کاربری تعداد اپ‌های بیشتری نیاز دارد که باید به طور دستی اقدام به نصب کند. برای تنظیمات صفحه‌نمایش و اندروید باکس می‌توانید وارد منوی تنظیمات شوید یا کلید Setup روی کنترلر را بفشارید؛ اگرچه برای شروع کار با اندروید باکس، تنظیمات خاصی نباید انجام شود و می‌توانید از ثانیه اول لذت بردن خود را آغاز کنید. من سعی کردم اندروید باکس را هم با وای‌فای و هم کابل شبکه به مودم و اینترنت متصل کنم. این کار بسیار ساده انجام می‌شود و از این نظر خوشحالی بزرگی نصیب‌مان خواهد شد. وقتی اندروید تی‌وی به اینترنت وصل می‌شود؛ به معنای ورود به دنیای بی‌انتهایی از محتوای صوتی و تصویری است.

نرم‌افزار

روی اندرویدباکس‌ها نسخه‌ای از سیستم‌عامل اندروید سفارشی شده برای تلویزیون‌های هوشمند نصب شده است. این نسخه از اندروید به طور کامل برای صفحه‌نمایش‌های بزرگ و نسبت تصویر ۱۶:۹ بهینه‌سازی شده است. البته، اندروید تی‌وی از نمایشگرهای با اندازه‌های مختلف پشتیبانی می‌کند. افزون بر این، برای وضوح تصویر مختلف نمایشگرها هم بهینه‌سازی شده است. قطعا تفاوت‌های بزرگی میان اندروید روی گوشی شما و اندروید روی تلویزیون مشاهده خواهید کرد. اندروید تی‌وی به گونه‌ای توسط گوگل توسعه داده شده که با کنترلرهای معمولی هم ناوبری داشته باشد. روی اندرویدباکس تسکو TAB100 نسخه‌ای از اندروید ۹ پای نصب شده است.

عدم استقبال برندهای بزرگ تلویزیون دنیا مانند سامسونگ و ال‌جی از اندروید و توسعه سیستم‌عامل‌های اختصاصی خودشان؛ باعث شده اندروید تی‌وی محبوبیت و کاربری چندان بالایی نداشته باشد. شما این نکته را از همان لحظه نخست درخواهید یافت. هر شرکت سعی می‌کند یک پوسته اختصاصی برای خودش روی اندروید تی‌وی نصب کند که بیش از اندازه شلوغ یا مانند اندروید باکس TAB100 خلوت است. همان‌طور که در بخش پیشین هم اشاره کردیم؛ نرم‌افزارهای زیادی هم برای اندروید تی‌وی توسعه داده نشده است. برخی نرم‌افزارها برای اجرا روی تلویزیون با ناسازگاری‌هایی روبرو هستند و در حالت افقی خوب کار نمی‌کنند.

به تجربه کاربری خودمان روی محصول TAB100 برگردیم. انتظار داشتم مجموعه‌ای از امکانات تفریحی و سرگرمی را روی این اندروید باکس مشاهده کنم. در واقع، یک مدیاسنتر که کاربر را از هر دستگاه پخش‌کننده یا گیمینگ بی‌نیاز کند ولی سادگی و خلوتی اندروید تی‌وی این دستگاه باعث می‌شود خودتان دست به کار شوید و تک تک دنبال ابزارها و امکاناتی که نیاز دارید؛ باشید. با توجه به اینکه دارید با تلویزیون کار می‌کنید و نه کامپیوتر یا گوشی، این پروسه کمی سخت و دردسرآفرین است. مثلا، در هنگام نصب یک اپلیکیشن، با خطای عدم مجوز گوگل روبرو می‌شوید. پس، ابتدا باید وارد تنظیمات اندروید تی‌وی شده و مجوز نصب را تایید کنید و دوباره سراغ اینستال بروید.

اگر اپلیکیشن از شما مجوز یا تنظیمات دیگری بخواهد؛ مجددا باید برگردید و آن‌ها را تنظیم کنید. به این ترتیب، پروسه نصب یک اپ سخت‌تر از آن چیزی است که تصور خواهید کرد. اگر سراغ باز کردن یک صفحه وب بروید؛ پیش از اینکه خود صفحه وب به طور کامل لود شود؛ باید پیام‌های ظاهر شده را رد کنید. همین‌طور در هنگام پخش موسیقی و فیلم کافی است به چیزی نیاز پیدا کنید؛ مثلا صفحه‌ پخش فیلم کوچک‌تر یا بزرگ‌تر شود؛ و یا همزمان نیاز به انجام کارهای دیگری روی تلویزیون و اندروید داشته باشید، اصلا بخواهید در پس‌زمینه موسیقی گوش کنید؛ دوباره دردسرهای شما آغاز می‌شود. به خوبی مشخص است که اندروید تی‌وی باید هنوز به توسعه خود ادامه دهد و راحتی و سهولت بیشتری برای کاربر به ارمغان بیاورد. بسیاری از کارهایی که کاربر دستی انجام می‌دهد؛ باید به طور خودکار توسط خود سیستم‌عامل شناسایی و انجام شوند. در نهایت، چند روزی وقت بگذارید تا اندروید تی‌وی دلخواه خود را مهیای کارزار کنید.

تجربه کاربری

در بخش‌های بالا تا حدودی درباره تجربه کاربری با اندروید باکس تسکو صحبت کردیم. در این بخش می‌خواهیم به طور مفصل‌ و جزئی‌تر قابلیت‌ها و کارایی محصول TAB100 را بررسی کنیم. ابتدا درباره اتصال‌های اینترنت صحبت کنم. اندروید باکس را به مودم همراه FD-M60 ایرانسل (سرعت متوسط ۳۰ مگابیت) وصل کردم. اگرچه این دستگاه از وای‌فای ۲.۴ گیگاهرتز با حداکثر سرعت ۳۰۰ مگابیت سود می‌برد ولی به لطف سرعت بالای مودم و اینترنت همراه، هیچ مشکلی در استفاده از اینترنت نبود. متوجه کندی اینترنت روی اندروید تی‌وی نشدم و پروسه استریم فیلم‌ها و موسیقی‌ها، نصب اپلیکیشن‌ها، لود شدن صفحات وب و بازی‌ها دقیقا همانند وضعیتی بود که کامپیوتر به این مودم متصل شده است. وقتی مودم را چند متری دورتر بردم؛ باز هم سرعت اینترنت مناسب بود که نشان می‌داد سخت‌افزار نصب شده روی اندروید باکس تسکو عملکرد خوبی از نظر آنتن‌دهی و پردازش ترافیک شبکه دارد. در هنگام اتصال اندروید باکس به مودم ADSL با کابل شبکه؛ اگرچه سرعت به حدود ۱۲ مگابیت می‌رسید ولی باز هم کیفیت ارتباطات و عملکرد اندروید باکس خوب ارزیابی شد.

پس از آن، شروع به پخش فیلم و ویدیو با فرمت‌ها و نرخ‌های مختلف کردم. برخی فیلم‌ها از روی آپارات و برخی از روی فیلیمو و نماوا پخش شدند. قبل از آن، باید اپ فیلیمو را به‌روزرسانی کنید تا کیفیت کامل دستگاه نمایش داده شود.‌ دلیل پخش فیلم از روی این سرویس‌ها، ارزیابی قدرت استریم و کیفیت پخش فیلم‌ها است. البته، چندین فیلم هم از روی حافظه فلش پخش کردم. فیلم‌های 4K با نرخ بیت‌ریت‌های مختلفی از ۱۹ تا ۷۲ مگابیت بر ثانیه انتخاب و پخش شد. همین‌طور، فیلم‌های Full HD با کدک‌های MPEG 4 و H.265 در نرخ بیت‌ریت‌های رایج و همین‌طور نرخ اجرای ۳۰ فریم بر ثانیه، ۲۴ فریم بر ثانیه و ۶۰ فریم بر ثانیه اجرا شد.

در نهایت متوجه شدم اندروید باکس تسکو TAB100 می‌تواند همه این فیلم‌ها و کدک‌ها با سرعت فریم‌های مختلف بدون مشکل یا لگی به طور کاملا روان و تمیز استریم و پخش کند. قطعا، یکی از لذت‌های شما از این دستگاه تماشای بی‌نهایت فیلم و سریال روی تلویزیون است. دیگر نیازی نخواهید داشت روی گوشی یا لپ‌تاپ فیلم‌های روز دنیا را دانلود کرده و تماشا کنید. من خوش‌شانس بودم یک بازی لیگ انگلیس را هم روی این اندروید باکس به طور آنلاین تماشا کردم. اگر سرعت اینترنت مناسبی داشته باشید؛ وسط‌های بازی اصلا فراموش خواهید کرد با یک دستگاه اندرویدباکس مشغول تماشای فوتبال هستید؛ انگار که از شبکه‌های تلویزیونی پخش می‌شود!

فراموش نکنید که ابتدا باید پخش‌کننده‌های قدرتمندی مانند VLC ،MX Player و KM Player را روی اندروید تی‌وی نصب کرده باشید چون پخش‌کننده پیش‌فرض خود اندروید تی‌وی نمی‌تواند تمام نیازهای شما را تامین کند.

درباره موسیقی، اگرچه شاید کمتر کسی سراغ اندروید باکس برود ولی من این کار را هم تجربه کردم. همان‌طور که گفتم؛ قرار است اندروید باکس یک مدیاسنتر باشد و دیگر به پخش‌کننده دومی نیاز نداشته باشیم. تجربه خوش‌آیند و به مراتب بهتری از استریم ویدیو است. با کدک‌ها و فرمت‌های MP3 ،WMA ،OGG ،WAV ،AAC و HD موسیقی‌های دلنشینی را شنیدم.

درباره بازی که تجربه کاربری بعدی من روی اندرویدباکس TAB100 است؛ چند نکته گفتنی مهم وجود دارد. شرکت تسکو سخت‌افزار نسبتا قوی روی این دستگاه سوار کرده است. همان‌طور که دیدیم از پس استریم هر نوع ویدیوی 4K برمی‌آید ولی نباید انتظار داشته باشیم سنگین‌ترین بازی‌های موبایل هم به روانی ویدیوها اجرا شوند. تجربه کاربری از بازی‌های سبک و متوسط رضایت‌بخش خواهد بود ولی برای بازی‌های سنگین به سخت‌افزار قوی‌تری نیاز دارید. نکته مهم بعدی برای لذت بردن از بازی این است که بایستی صفحه‌نمایش لمسی داشته باشید یا دسته بازی روی اندروید تی‌وی نصب کنید. با کنترلر ساده خود دستگاه احتمالا از بازی‌های کمی لذت ببرید. بازی‌های پابجی و کالاف با این نسخه اندروید تی‌وی سازگاری دارند و می‌توانیم آن‌ها را اجرا کنیم.

بالاترین امکانات با قیمت مناسب

بدون ماوس بی‌سیم، کار کردن با این اندروید باکس کمی سخت است. دو انتخاب دارید: مدل دارای ماوس بی‌سیم را بخرید یا اینکه خودتان اقدام به تهیه یک ماوس بی‌سیم کنید. در حال حاضر، قیمت این محصول در بازار نزدیک به ۶۵۰ هزار تومان با گارانتی اصلی شرکت تسکو است که با توجه به امکانات بسیار زیاد و کیفیت عالی که دارد؛ ارزش خریدش بالا است.

این محصول تسکو، انتظاراتی که از یک اندروید باکس دارید را برآورده خواهد کرد؛ به‌ویژه اگر گوشی هوشمند خود را به آن متصل کنید یا از ماوس و صفحه‌کلید بی‌سیم برای راحتی بیشتر سود ببرید. سرعت اجرای نرم‌افزار و فیلم‌ها روی این دستگاه رضایت‌بخش است. نصب اندروید ۹ باعث می‌شود سازگاری بیشتری میان اپلیکیشن‌ها و اندروید تی‌وی باشد ولی باز هم نیاز دارید اپ‌های جدیدی نصب یا نرم‌افزارهای پیشین را به‌روزرسانی کنید. مشکلی که تمام اندروید باکس‌ها امروزی دارند؛ عدم توسعه نرم‌افزارهای زیادی برای آن‌ها است. در نهایت، خرید تسکو TAB100 می‌تواند کیفیت جدیدی به زندگی شما بدهد تا سطح بالایی از سرگرمی را روی یک تلویزیون هوشمند تجربه کنید. فقط مواظب باشید پس از مدتی پای تلویزیون فسیل نشوید!

نوشته بررسی اختصاصی اندروید باکس تسکو TAB100: در سرگرمی غرق شو! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

بررسی ساعت هوشمند هواوی واچ GT2: عمر ابدی!

دی ۱۶, ۱۳۹۸/در Huawei Watch GT2, آزمایشگاه, اسمارت واچ هواوی, بررسی هواوی واچ GT2, برگزیده, تحلیلی, دیجیتال, همراهان دیجیتالی, هواوی واچ, هواوی واچ GT2 /توسط پیمان گل‌کار

ساعت هوشمند را بایستی جدی‌ترین گجت در رقابت با ساعت‌هایی دانست که ده‌ها سال از عمر آن‌ها گذشته و دیگر همگان شرکت‌هایی مثل سیکو، کاسیو، سواچ، سیتیزن و… را به خاطر این وسیله‌های کوچک و دوست‌ داشتنی می‌شناسند. زمانی که نخستین محصولات توسط شرکت‌هایی چون سونی اریکسون، پِبِل، سامسونگ و… به‌صورت گسترده وارد بازار شدند، بسیاری با دیده تردید به آن‌ها نگریسته و ظاهر کمی عجیب و غریب با کارایی محدود، استقبال چندانی را در بازار به‌دنبال نداشت.

پس از آن سازندگانی چون موتورولا، ال‌جی و هواوی ساعت‌هایی با ظاهر شکیل‌تر زدند و با ورود رسمی اپل به بازار اسمارت واچ‌ها، شاهد دگرگونی گسترده‌ای در این مارکت بودیم. بر روی دست بسیاری از افراد، از ورزسکار و هنرپیشه تا مردم عادی، شاهد یک اسمارت واچ بودیم که هر کدام تلاش داشتند تا علاوه بر ظاهر زیباتر، امکانات بیشتر خودشان را به رخ بکشند. گجت‌هایی که علاوه بر نشان دادن زمان، یک دستیار دوم برای تلفن‌های همراه محسوب می‌شدند و حال گوی سبقت را در مواردی چون نشان دادن ضربان قلب، پیگیری میزان خواب، استرس روزانه، کشیدن کاردیوگرام و… از اسمارت‌فون‌ها ربوده و به عنوان یک شخصیت مستقل و قدرتمند، برای آن‌ها خط و نشان می‌کشیدند.

اما از آنجایی‌که همچنان ساعت‌های کلاسیک یکی از رقبای ویژه برای این محصولات به حساب می‌آمدند، اسمارت واچ‌ها علی‌رغم پیشرفت‌های فراوان از یک مساله مهم رنج می‌بردند و آن چیزی نبود جز باتری! بهترین ساعت‌های هوشمند بسته به میزان استفاده کاربر بین ۱ تا ۳ روز دوام داشتند و با توجه به آنکه اکثرشان شارژرهایی متفاوت با گوشی‌ها دارند، بر دست داشتن یک ساعت خاموش بر روی مچ دست، پدیده عجیبی محسوب نمی‌شد. در واقع این ساعت‌ها بخاطر وجود نمایشگرهای رنگی، اتصال دایمی به گوشی، سنسورهای فراوان و… خیلی زود توان‌شان از دست می‌رفت و همین امر بر محبوبیت آن‌ها لطمه جدی‌ای وارد می‌ساخت.

یکی از شرکت‌هایی که تلاش کرد تا این مشکل را با استفاده از سیستم عامل و پردازنده اختصاصی به چالش بکشید، هواوی بود! این سازنده بزرگ چینی با عرضه واچ GT کاری کرد که یک ساعت هوشمند حتی بیش از ۱۰ روز هم بر روی دست کاربرش باقی بماند و با وجود فعال بودن تمام سنسورها، وی را تا حد امکان از شارژر نیز دور نگاه دارد. چند ماه پیش هم نسخه دوم این ساعت با قابلیت‌هایی جدیدتر به‌روز شده و با نام GT2 روانه بازار گردید.

هواوی واچ GT2 در دو نسخه با اندازه‌های ۴۲ و ۴۶ میلی‌متر به بازار عرضه شده و حال قصد داریم تا این اسمارت واچ خاص که به این راحتی‌ها بر روی مچ دستان شما خاموش نمی‌شود، از نزدیک بررسی کرده و مزایا و معایبش را برای‌تان بازگو کنیم.

گرد بهتر است یا مربع؟

با آنکه بالاترین آمار فروش اسمارت واچ‌ها مربوط به ساعت‌های مربعی شکل اپل است، اما به‌شخصه اعتقاد دارم که یک طراحی گرد ظاهر بسیار زیبا و اسپرت‌تری دارد. حتی اگر همین کمپانی سیب نشان دو مدل گرد و مربع را هم‌زمان تولید کند، احتمالا به‌خاطر اقبال کاربران به سمت محصول دایره‌ای، مربعی‌ها را بایستی به عنوان کاشی به در و دیوار چسباند! ظاهرا هواوی هم با علم به همین مساله، با آنکه چندین نسل از ساعت‌های هوشمند را تولید کرده، فقط به سمت دایره روی خوش نشان داده و این رویه را در GT2 نیز تکرار کرده است.

در این اسمارت واچ بسته به سلیقه، سایز مچ دست و البته امکاناتی که نیاز دارید، بین نسخه ۴۲ و ۴۶ میلی‌متری یکی را می‌توانید انتخاب کنید که بایستی عنوان کرد با توجه به وجود قابلیت مکالمه به‌واسطه حضور میکروفن و اسپیکر بر روی نسخه ۴۶ میلی‌متری، قاعدتا خرید آن منطقی‌تر است اما اگر شما از ساعت خودتان بیشتر از هرچیزی به عنوان یک وسیله سلامتی استفاده می‌کنید، پس می‌توانید از ۴۲ میلی‌متری هم استفاده کرده و بهای کم‌تری بپردازید.

نسخه ۴۶ میلی‌متری در سه سری عرضه می‌شود که شامل اسپرت (با دو رنگ مشکی و نارنجی تیره)، کلاسیک (با بند چرمی قهوه‌ای) و اِلایت (با بند فلزی) است و البته از آنجایی که بندها با ضامن‌هایی که پشت آن‌ها قرار دارد به‌راحتی باز می‌شوند، پس می‌توان حدس زد که به‌زودی رنگ‌ها و جنس‌های گوناگونی در بازار موجود شده و بسته به تیپ و لباس خودتان، ساعت‌تان را سِت خواهید کرد!

هواوی واچ GT2 نسخه ۴۶ ملی‌میتری سبک است، تنها ۱۰.۷ میلی‌متری ضخامت داشته و نمایشگر ۱.۳۹ اینچی آن از وضوح تصویر ۴۵۴ در ۴۵۴ پیکسلی بهره می‌برد و به‌خاطر وجود فناوری AMOLED علاوه بر کیفیت بسیار عالی، روشنایی آن تا حد ۱۰۰۰ نیت هم می‌رسد و تقریبا می‌توان گفت به جز سطح خورشید، در همه جای دنیا قابلیت خوانایی دارد!

دو کلید نسبتا بزرگ و گرد در سمت راست GT2 جای خوش کرده‌اند که یکی از آن‌ها شما را به منوی اصلی هدایت کرده و دیگری به زمین تمرین برای مسابقات ورزشی که البته می‌توان آن را به‌گونه‌ای تنظیم کرد که یک عملیات دلخواه را انجام دهد. مثلا اگر شما معمولا گوشی خودتان را در خانه یا محل کار گم می‌کنید، این کلید را بر روی پیدا کردن تلفن همراه تنظیم کنید و یا اگر خیلی به مانیتور کردن ضربان قلب‌تان اهمیت می‌دهید، برای مشاهده تپش قلب مهربان‌تان دکمه اختصاصی قرار دهید!

در کل بایستی گفت طراحی هواوی GT2 به نحوی است که خیلی سخت می‌توان بر آن خرده‌ای گرفت و اگر ظاهرش را یک شاهکار ندانیم اما به نحوی است که حداقل خودتان از دیدنش خوشحال شده و به واسطه نمایشگر با کیفیت و بند راحتی که دارد (برای ما نسخه اسپرت بود)، دایما بر روح سازنده صلوات بفرستید (البته بنده خدا زنده‌ست!).

قلبی کوچک اما توانمند

شاید اصلی‌ترین دلیل در بازدهی بسیار خوب GT2 را بتوان در ساختار درونی آن دانست، جایی که هواوی با استفاده از چیپست کایرین A1 که دست‌پخت خودش است، به نتایجی عالی دست یافته و می‌خواهد این ساخته با ارزش را در بطن محصولات پوشیدنی‌اش قرار دهد. یکی از ویژگی‌های اصلی در این چیپست کوچک، استفاده از بلوتوث نسخه ۵.۱ است که علاوه بر مصرف بسیار کم، دارای سرعت انتقال 6.5 مگابیت در ثانیه بوده و کیفیت صدای بسیار خوبی ارایه می‌کند. هواوی می‌گوید که این چیپست در مقایسه با چیپ H1 اپل که در ایرپاد خودش کار گذاشته، علی‌رغم کوچک‌تر بودن، ۳۰ درصد عملکرد بهتر و ۵۰ درصد مصرف کم‌تری دارد.

GT2 دارای ۲ گیگابایت رم اختصاصی و همچنین ۴ گیگابایت حافظه داخلی است که البته به لطف حضور سیستم عامل و اپلیکیشن‌های تحت حمایتش، ۲.۲ گیگابایت آن در اختیار کاربر قرار دارد و از آنجایی که می‌توان به عنوان یک موزیک پلیر مجزا هم از ساعت استفاده کرد، قاعدتا استفاده از ترک لیستی نزدیک به ۵۰۰ آهنگ، آرشیو قابل قبولی به‌حساب می‌آید.

اما اگر خونی برای ارسال نباشد، قلب چه کاربردی دارد؟ در GT2 این حسگرهای مختلف هستند که نقش خون رسانی را بازی کرده و به این محصول هواوی جان می‌بخشند. حسگرهای موجود شامل 7 مورد هستند که می‌توانید فهرست آن‌ها را در ادامه مشاهده کنید:

حسگر شتاب سنج (Accelerometer sensor)
ژیروسکوپ (Gyroscope sensor)
حسگر ژئومغناطیسی (Geomagnetic sensor)
حسگر عدسی محور ضربان قلب (Optical heart rate sensor)
حسگر نور محیطی (Ambient light sensor)
حسگر فشار هوا (Air pressure sensor)
حسگر خازنی اجسام نزدیک (Capacitive sensor)

این حسگرها موجب می‌شوند که سلامتی جسمانی، وضعیت خواب، وضعیت مکانی شما بر روی زمین، میزان اکسیژن ورودی به بدن، میزان استراحت و موارد متعدد دیگری قابل برداشت باشند و تمامی خروجی آن‌ها را به راحتی بر روی تلفن همراه خود مشاهده کنید. این امر سبب شده که این ساعت همان‌قدر که برای کارهای روزانه و زندگی عادی مناسب است، برای فعالیت‌های ورزشی نیز خوب باشد و البته فراموش نکنید که ساعت GT2 هواوی تا عمق 50 متری در برابر آب مقاوم است. همچنین نکته دیگری که باید به آن اشاره کرد، این است که این حسگرها برای نسخه 46 میلی‌متری به‌صورت کامل قابل دسترس هستند و نسخه 42 میلی‌‌متری موارد کم‌تری دارد.

سیستم عاملی ساده

هواوی برای دومین بار پس از ساعت GT از سیستم عاملی با نام لایت (Lite OS) بر روی گجت‌های پوشیدنی خودش بهره گرفته، سیستم عامل که با توجه به عدم پشتیبانی از اپلیکیشن‌های رنگارنگی که بر روی ساعت‌های اندرویدی و حتی اپلی می‌بینیم، ساده زیستی را سرلوحه کار خودش قرار داده و به کاربر هم چنین امری را گوشزد می‌کند! حالا اگر شما فردی باشید که تنوع طلبی را بر روی اسمارت واچ‌تان هم بپسندید، به احتمال فراوان با GT2 دست به یقه خواهید شد!

در مقایسه با سیستم عاملی چون اندروید Wear باید GT2 را یک نمونه ساده‌تر قلمداد کرد و تا زمانی که خود هواوی یک مارکت اختصاصی برای اپلیکیشن‌های این ساعت درست نکند، پس گزینه‌ای برای انتخاب برنامه‌های مورد علاقه و حتی بازی کردن پیش روی‌تان نیست. از آنجایی هم که هواوی به‌خوبی می‌داند چنین امری کاربر را با یک چالش احتمالی روبه‌رو می‌کند، پس خودش دست به‌کار شده و انواع و اقسام برنامه‌هایی که یک کاربر علاقه‌مند به سلامتی نیاز دارد، به‌صورت پیش فرض بر روی GT2 تعبیه کرده است.

وقتی کلید بالایی را فشار می‌دهید، ۲۱ گزینه پیش روی شما قرار می‌گیرد که بایستی با اسکرول کردن به پایین با آن‌ها آشنا شوید. برخی گزینه‌ها همچون فعالیت‌های بدنی، شامل ۱۲ زیر مجموعه دیگر هستند و هواوی به قدری چنین بخشی را با جزئیات و سفت و سخت کار کرده، که اگر هم مارکتی برای اپلیکیشن‌های مجزا وجود داشت، بعید می‌دانم کسی حداقل به‌خاطر ابزارهای سلامتی به سراغ آنجا می‌رفت.

حرکت در منوها تقریبا ساده است اما آن روانی و جذابیتی که در اندروید وِر دیده بودم، اینجا مشاهده نکردم و ارتباط عاطفی قدرتمندی بین من و رابط کاربری ساعت برقرار نشد، اما از آنجایی که به شخصه GT2 را خیلی پسندیدم، پس دست به آسمان برده و دعا کردم که هواوی با آپدیت کردن نسخه‌های بعدی این سیستم عامل لایت خود، به ما درجات رضایت بالاتری را اعطا بفرماید (الهی آمین)!

صدا، حرکت، اکشن

تا پیش از آنکه اقدام به نوشتن این بررسی بکنم، GT2 هفده روز همراه من بود، همراهی که مانند چسبی بر روی مچ دستم قرار گرفته و حتی در هنگام حمام کردن و خوابیدن نیز لحظه‌ای از یکدیگر جدا نشدیم! هواوی GT2 شاید دهمین ساعت هوشمندی بود که بر روی دستانم می‌بستم اما بدون تردید تنها محصولی بود که چنین زمان طولانی را بدون جدا شدن با من سر کرد و تنها به جز چند ساعتی که برای شارژ شدن از آغوش هم جدا شدیم، همیشه چون شمع و پروانه به دور بکدیگر می‌چرخیدیم و البته، هیچ‌کدام هم نه سوختیم و نه سوزاندیم!

دلیل اصلی که GT2 را تا این حد به خودم نزدیک نگاه داشتم، عملکرد بسیار جالب آن در ضبط اعمال روزانه و البته شبانه‌ام بود! ساعت به‌صورت لحظه‌ای مشغول ثبت ضربان قلب، استرس روزانه، تعداد گام‌ها، فعالیت ورزشی، کالری‌های سوزانده و کیفیت خواب شبانه روزی‌ام بود که همگی به لطف وجود سنسورهای فراوان و همیاری اپلیکیشن Health بر روی گوشی، حسابی خرسندم می‌کرد! مجموعه این عوامل سبب شد با آنکه به‌طور معمول دوست ندارم وسیله‌ای (حتی انگشتر ساده) هم به‌صورت دایمی همراهم باشد، GT2 را تبدیل به یار همیشگی خودم کنم.

در اپلیکیشن Health که با ساعت سینک می‌شود، یک رابط کاربری گویا و دقیق برای شما تمام عملکردهای ممکن را بازگو می‌کند و با توجه به آنکه بازه گسترده‌ای در آنجا ثبت و ضبط می‌شود، شما می‌توانید به‌خوبی هر آنچه بر سرتان آمده و می‌آید، ببینید! مثلا در ضبط دقیق میزان خواب، متوجه شدم که میزان خواب عمیقم کم‌تر از میزان لازم است اما سایر موارد در حد نرمالی قرار دارد و قاعدتا با استفاده از یک بازه گسترده‌تر همچون دو یا سه ماه، اطلاعاتی را به‌دست می‌آورید که هیچ دکتری هم قادر نیست آن را در اختیار شما بگذارد!

هواوی GT2 حتی می‌تواند یک محرک برای افزایش تحرک و سلامتی شما باشد، چرا که با اطلاع از وضعیت خود، تلاش می‌کنید که آن را به سوی حالت بهتری پیش برده و ساعت هم به شما در این امر کمک می‌کند. مثلا در حرکات ورزشی یا رفتن به باشگاه، یک راهنمای صوتی، گام به گام با شما حرکت می‌کند و یا اگر ضربان قلب یا میزان استرس‌‌تان دارای تغییرات بیش از حدی باشد، اخطار می‌دهد که مراقب باش، ما می‌خواهیم تا ۱۲۰ سالگی در کنار یکدیگر زندگی کنیم!

یک گزینه دیگر که در GT2 دوست داشتم، امکان مکالمه آن بود، به نحوی که بسیاری از مکالمات کوتاه را به‌خصوص وقتی که گوشی در اطرافم نبود، با آن انجام می‌دادم و صدا هم با کیفیت مناسبی به گوشم می‌رسید، از آنجایی که طرف دیگر هم هیچ غری نمی‌زد که چه گفتی یا بلندتر بگو، متوجه می‌شدم که او هم از این مکالمه کوتاه‌مان راضی است و احتمالا متوجه نشده که با وی از طریق گوشی حرف می‌زنم یا ساعت هوشمند!

حتما با خودتان می‌گوید که همه این تجربیات شد خوبی و بالاخره هر عشقی هر چند کامل، دارای نواقصی نیز است و در این ارتباط پاسخ من هم مثبت است! نوتیفیکیشن‌هایی که ساعت در ارتباط با اپلیکیشن‌های مختلف نشان می‌دهد، چندان کامل نیست و حتی نحوه دسترسی به آن نیز جذابیت ندارد، به‌طوری که خیلی اوقات برخی از آن‌ها را از دست داده و جستجو در میان انبوه نوتیف‌ها هم چندان راحت و دوست داشتنی نیست. در روزهای اول هم که GT2 اصلا با فونت فارسی میانه‌ای نداشت و به جای نمایش حروف، فضای خالی نمایش می‌داد! امری که خوشبختانه با آپدیت آن خیلی سریع برطرف شد ولی در نشان دادن آیکون‌های مختلف که در شبکه‌های اجتماعی کاربرد زیادی دارند، GT2 همچنان به نمایش یک فضای خالی اکتفا کرده و همچون فیلم‌های با انتهای باز، قضاوت درباره شکلک ارسال شده را به مخاطبش می‌سپارد!

چرا تمام نمی‌شوی؟

به‌خاطر دارم اولین باری که ساعت را به دستم بستم، در حدود ۷۰درصد باتری داشت، چند ساعتی گذشت و به آن نگاهی انداختم، دیدم به ۶۸درصد رسیده، باز ساعاتی بعد نگاه کردم و دیدم عددش به ۶۷ درصد رسیده است، در صورتی‌که طی همین زمان شارژ گوشی‌ام از ۹۰ درصد به ۳۰ درصد کاهش یافته بود و من متعجب که چرا این ساعت علی‌رغم فعالیت همه سنسورهایش، باتری‌اش کم نمی‌شود! حتی برای لحظه‌ای به ذهنم رسید که شاید خراب است و مانند محصولاتی که باتری خراب دارند، ناگهان دستگاه خاموش می‌شود و یا اعلام خالی شدن باتری می‌دهد.

چند روزی گذشت و ادامه یافتن روند کاهش باتری با همان سرعت اولیه، به من ثابت کرد که معجزه‌ای رخ داده و حالا دیگر مجبور نیستم که همچون گذشته علاوه بر نگاه کردن به زمان، دایما شارژ باتری را هم چک کنم و گاهی اوقات به خاطر این غفلت، ساعتی خاموش بر دستانم داشته باشم. نخستین باری که GT2 را به شارژر خودش متصل کردم، دقیقا یک هفته بعد بود که ۷۰درصد باتری رو به اتمام بود و آن لحظه جدایی از یار که پیش‌تر اشاره کرده بودم، فرا رسید! با آنکه استفاده من از GT2 در حد نرمال و حتی کمی بیش از معمول (به‌خاطر بررسی) بود، اما اسمارت واچ هواوی نشان داد که به‌راحتی قادر است تا با یک بار شارژ شدن، حداقل ۱۰ روزی را در کنارتان بوده و لحظات شادی را با دوری از شارژر در کنار یکدیگر بگذرانید.

این عملکرد جذاب را که به‌شخصه بارزترین ویژگی GT2 در مقایسه با رقبای قدرتمندی چون اپل واچ و گلکسی واچ می‌دانم، بایستی مرتبط با هماهنگی بسیار عالی سیستم عامل و چیپست سخت‌افزاری هواوی دانست که دست‌پخت چینی‌ها را تبدیل به یک کباب خوشمزه برای ما ایرانی‌ها، سوشی جذاب برای ژاپنی‌ها، استیک آب‌دار برای آمریکایی‌ها و پیتزای عالی برای ایتالیایی‌ها کرده است، چرا که طعم این همه شارژ طولانی مدت برای هر کاربری دلپذیر بوده و پاشنه آشیل ساعت‌های هوشمند در مواجهه با نمونه‌های سنتی را تا حد زیادی برطرف ساخته است.

سخن پایانی

بدون هیچ‌گونه اغراقی باید بگویم که هواوی GT2 محبوب قلب و مچ دست من است! شاید سیستم عامل آن به‌قدری که باید و شاید تحت تاثیرم قرار نداد و حتی گاهی اوقات سبب شد که گوشه اخمی به آن بیاندازم اما عملکرد فوق‌العاده باتری، سنسورهای فراوان، هماهنگی کامل با اپلکیشن Health و ظاهر دوست‌داشتنی‌اش باعث گردید که دل به آن بسته و تصمیم بگیرم که به‌این راحتی‌های از این زیبای کار راه انداز جدا نشوم (دقایقی بعد از طرف هواوی: لطفا اگر کار بررسی‌‌تون تموم شده، ساعت رو پس بدید. من: فرار با GT2 به خارج از کشور!).

هواوی واچ GT2 در حال حاضر وارد کشورمان نیز شده است و قیمتی که می‌توان برای آن پیش بینی کرد، با توجه به سایز و جنس بند آن بین ۲ تا ۳ میلیون تومان متغیر خواهد بود، بهایی که نسبت به اسمارت واچ اپل ارزان‌تر است و در رده محصولات پریمیومی چون گلکسی واچ اکتیو سامسونگ قرار می‌گیرد.

نوشته بررسی ساعت هوشمند هواوی واچ GT2: عمر ابدی! اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

بررسی ساعت هوشمند هواوی واچ GT2: عمر ابدی!

دی ۱۶, ۱۳۹۸/در Huawei Watch GT2, آزمایشگاه, اسمارت واچ هواوی, بررسی هواوی واچ GT2, برگزیده, تحلیلی, دیجیتال, همراهان دیجیتالی, هواوی واچ, هواوی واچ GT2 /توسط پیمان گل‌کار

ساعت هوشمند را بایستی جدی‌ترین گجت در رقابت با ساعت‌هایی دانست که ده‌ها سال از عمر آن‌ها گذشته و دیگر همگان شرکت‌هایی مثل سیکو، کاسیو، سواچ، سیتیزن و… را به خاطر این وسیله‌های کوچک و دوست‌ داشتنی می‌شناسند. زمانی که نخستین محصولات توسط شرکت‌هایی چون سونی اریکسون، پِبِل، سامسونگ و… به‌صورت گسترده وارد بازار شدند، بسیاری با دیده تردید به آن‌ها نگریسته و ظاهر کمی عجیب و غریب با کارایی محدود، استقبال چندانی را در بازار به‌دنبال نداشت.

پس از آن سازندگانی چون موتورولا، ال‌جی و هواوی ساعت‌هایی با ظاهر شکیل‌تر زدند و با ورود رسمی اپل به بازار اسمارت واچ‌ها، شاهد دگرگونی گسترده‌ای در این مارکت بودیم. بر روی دست بسیاری از افراد، از ورزسکار و هنرپیشه تا مردم عادی، شاهد یک اسمارت واچ بودیم که هر کدام تلاش داشتند تا علاوه بر ظاهر زیباتر، امکانات بیشتر خودشان را به رخ بکشند. گجت‌هایی که علاوه بر نشان دادن زمان، یک دستیار دوم برای تلفن‌های همراه محسوب می‌شدند و حال گوی سبقت را در مواردی چون نشان دادن ضربان قلب، پیگیری میزان خواب، استرس روزانه، کشیدن کاردیوگرام و… از اسمارت‌فون‌ها ربوده و به عنوان یک شخصیت مستقل و قدرتمند، برای آن‌ها خط و نشان می‌کشیدند.

اما از آنجایی‌که همچنان ساعت‌های کلاسیک یکی از رقبای ویژه برای این محصولات به حساب می‌آمدند، اسمارت واچ‌ها علی‌رغم پیشرفت‌های فراوان از یک مساله مهم رنج می‌بردند و آن چیزی نبود جز باتری! بهترین ساعت‌های هوشمند بسته به میزان استفاده کاربر بین ۱ تا ۳ روز دوام داشتند و با توجه به آنکه اکثرشان شارژرهایی متفاوت با گوشی‌ها دارند، بر دست داشتن یک ساعت خاموش بر روی مچ دست، پدیده عجیبی محسوب نمی‌شد. در واقع این ساعت‌ها بخاطر وجود نمایشگرهای رنگی، اتصال دایمی به گوشی، سنسورهای فراوان و… خیلی زود توان‌شان از دست می‌رفت و همین امر بر محبوبیت آن‌ها لطمه جدی‌ای وارد می‌ساخت.

یکی از شرکت‌هایی که تلاش کرد تا این مشکل را با استفاده از سیستم عامل و پردازنده اختصاصی به چالش بکشید، هواوی بود! این سازنده بزرگ چینی با عرضه واچ GT کاری کرد که یک ساعت هوشمند حتی بیش از ۱۰ روز هم بر روی دست کاربرش باقی بماند و با وجود فعال بودن تمام سنسورها، وی را تا حد امکان از شارژر نیز دور نگاه دارد. چند ماه پیش هم نسخه دوم این ساعت با قابلیت‌هایی جدیدتر به‌روز شده و با نام GT2 روانه بازار گردید.

هواوی واچ GT2 در دو نسخه با اندازه‌های ۴۲ و ۴۶ میلی‌متر به بازار عرضه شده و حال قصد داریم تا این اسمارت واچ خاص که به این راحتی‌ها بر روی مچ دستان شما خاموش نمی‌شود، از نزدیک بررسی کرده و مزایا و معایبش را برای‌تان بازگو کنیم.