با اینکه هنوز برای اظهار نظر زود به نظر می‌رسد، دو مقاله ای که اخیرا منتشر شده اند، نشانه‌هایی از ماده تاریک را در محدوده داده‌های جمع آوری شده در ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) شناسایی کرده‌اند. مدت‌ها است که دانشمندان به دنبال اثری از این ماده هستند.

گویا آی تی – ماده تاریک (Dark Matter) ماده‌ای فرضی است که ۲۶٫۸ درصد از جهان شناخته شده را تشکیل می‌دهد، و مشخص می‌کند که چرا جهان ما سر پا است. برای دهه‌های متعدد، دانشمندان به دنبال شناسایی این ماده بودند، و اکنون ممکن است سرنخی پیدا کرده باشند – دو مطالعه جداگانه که نشان داده‌اند، تعداد ضدپروتون‌هایی که روی ISS جریان دارند، درصورتی که ماده تاریک وجود داشته باشد، منطقی تر به نظر می‌رسند.
در این مقاله ها، هیچ‌کس ادعا نمی‌کند که آن‌ها توانسته اند ماده تاریک را پیدا کنند، بنابراین، هیجان زده نشوید. اما با توجه به اینکه تلاش برای یافتن ماده تاریک آن قدر ناموفق بوده است که دانشمندان به روش‌های دیگری برای توجیه جهان، بدون وجود این ماده فکر می‌کنند، هر گونه مدرکی که وجود این ماده را ثابت کند، بسیار مهم خواهد بود.
محققان ابتدا مفهوم ماده تاریک را پرورش دادند – یک ماده مرموز که با تشعشعات الکترومغناطیس تعاملی ندارد و به همین دلیل برای ما نامرئی محسوب می‌شود – تا عدم تعادل بین مقدار ماده موجود در جهان، و نیروی گرانشی که کهکشان‌های ما را پا برجا نگاه می‌دارد، توضیح دهند.
این عدم تعادل خود را به این صورت نشان می‌دهد که اگر شما به مواد موجود در ستاره‌ها، سیاره‌ها، و گازهای کیهانی در محدوده جهان بیفزایید، هنوز نمی‌توان توضیح داد که چگونه این مقدار گرانش در دنیا وجود دارد، مگر در حالتی که به ماده تاریک معتقد باشید.
علی رغم یافتن شواهدی از تأثیرات فرضی این ماده، هیچ مدرک معتبر دیگری از آن به دست نیامده است. و دانشمندان به دنبال روش‌های جایگزینی برای توضیح این گرانش مضاعف در دنیا هستند.
اما این دو مطالعه اخیر، کمی ما را امیدوار می‌کند.
دو تیم جداگانه، که یکی از آلمان و دیگری از چین و تایوان بوده اند، مقدار ضدپروتون‌های شناسایی شده توسط طیف سنج مغناطیسی آلفا (AMS) را تحلیل کرده اند. این طیف سنج، در ایستگاه فضایی ISS نصب شده است تا تعداد ضدپروتون‌هایی را که روی ایستگاه جریان می‌یابند را بشمارد.
ضد پروتون‌ها، ذرات نظیر پروتون در ضد ماده هستند، و بخش بسیار کوچکی از تابش‌های کیهانی را تشکیل می‌دهند که به طور پیوسته، در فضا در حال جریان است.
این ضد پروتن‌ها، معمولا توسط برخورد بین اشعه‌های کیهانی پرانرژی و گازهای بین ستاره‌ای ایجاد می‌شوند ( ما توانسته ایم این ذرات را در برخورددهنده بزرگ هادرونی LHC)) بسازیم)، اما پیش بینی می شود که این مواد از طریق برخورد ماده تاریک نیز ساخته شود، زمانی که دو ذره از ماده تاریک به یکدیگر برخورد کرده و یکدیگر را می شکافند.
برای اطمینان از صحت این موضوع، دو تیم به طور مستقل، پیش بینی های خود را در مورد تعداد ضدپروتون هایی که انتظار دارند در آزمایش AMS شناسایی شود، در دو حالت مختلف یعنی در حضور ماده تاریک و در غیاب آن، ارائه کردند.
تیم آلمانی بیان کرد که داده‌ها در مورد مدلی که در آن برخورد و تخریب ذرات اتفاق می‌افتد، با دقت بیشتری با هم مطابقت دارند؛ به طور دقیق تر، منظور همان مدلی است که در آن، یک ذره از ماده تاریک به جرم ۸۰ GeV/c^2 وجود داشت.
تیم چینی، از مجموعه فرضیات متفاوتی استفاده کرد، اما نتیجه‌ی یکسانی را به دست آورد. – داده‌های AMS، در صورتی که شما فرض کنید ماده تاریک وجود دارد، منطقی تر به نظر می‌رسند. مدل این تیم، ذره مشابهی از ماده تاریک را با جرمی بین ۴۰ تا ۶۰ Gev/C^2 پیش بینی کرد.
مهم تر آن که، هر دو تیم به طور مستقل نشان دادند که داده‌های آن‌ها، با فرض وجود ماده تاریک، نسبت به حالتی که در آن فرض شده بود ماده تاریک وجود ندارد، بهتر با مدل ها مطابقت داشت.
این واقعیت که دو تیم مستقل، پاسخ یکسانی را برای یک پرسش یافته اند، موفقیت آمیز است، اما هنوز برای تأیید وجود داشتن ماده تاریک، راه درازی را در پیش داریم.
اما، این تحقیق با اثری از ماده تاریک که پیشتر با استفاده از داده‌های AMS، به دست آمده بود، مطابقت دارد – فراوانی پوزیترون‌ها یا الکترون‌ها ی ضد ماده، که در فضا جریان دارند.
برخی از فیزیکدانان تصور می‌کنند این ذرات می‌توانند شاهدی برای وجود ماده تاریک باشند، در حالی که برخی دیگر فکر می‌کنند، فراوانی این ذرات را می‌توان با پدیده‌های فضایی دیگر، نظیر تپ اختر ها توضیح داد.
در سال ۲۰۱۶، محققان انبوهی از تشعشعات پر انرژی را در مرکز راه شیری یافتند، که برخی از فیزیکدانان، آن را به ماده تاریک ارتباط می‌دهند (اگرچه در رابطه با این موضوع از آن زمان تا کنون، به طور مفصل بحث شده است).
دن هوپر، یک متخصص فیزیک نجومی در آزمایشگاه FermiLab، که در این دو مطالعه جدید، نقشی نداشته است، به Emily Conover از Science News گفته است: ” این نتایج مشابه می‌تواند تنها یک تصادف باشد. اما، به هر حال، این موضوع برای من بسیار دلگرم کننده است.”

آلبرت اینشتین فیزیکدان نامدار ، اخیرا رقیب تازه ای پیدا کرده است که در حال حاضر یکی از مشهورترین فیزیکدانان ایالات متحده آمریکاست.

گویا آی تی – به گزارش نشریه فوربس، دانشگاه هاروارد آمریکا خانم سابرینا گونزالس پاسترسکی، فیزیکدان و پدیده بدیع را به عنوان اینشتین بعدی معرفی نموده است. سابرینا در ۱۴ سالگی، وقتی هم‌کلاسی‌هایش ویدیو گیم بازی می کردند، هواپیمای تک موتوره‌اش را در گاراژ خانه پدرش از اول تا آخر ساخت.
سابرینا گونزالس پاسترسکی در ۲۳ سالگی اولین خانمی است که در ۲۰ سال گذشته شاگرد اول دوره لیسانس دانشگاه MIT شده، و در حال حاضر دوره دکترای فیزیک دانشگاه هاروارد را آغاز می‌کند.

این خانم تلفن همراه هوشمند ندارد، و نسل اول مهاجر کوبایی-آمریکایی است، همچنین از سایت‌های اجتماعی مانند تویتر، فیسبوک و اینستاگرام استفاده نمی‌کند. اما او از طریق وبسایت شخصی خود به نام PhysicsGirl به طور مرتب تجربه‌ها و دستاوردهای خود را به همه معرفی می‌کند.
پاسترسکی متخصص ثقل کوانتمی است و هدفش توضیح نیروی جاذبه در قالب مکانیک کوانتمی است. تاکنون شرکت‌های ناسا، بلو اوریجین، و مدیر آمازون، جف بزوس به او پیشنهاد کار داده‌اند. گفتنی است کارهای او در رشته فیزیک از سوی بسیاری از دانشمندان همچون استفان هاوکینز مورد ستایش قرار گرفته است.

خلاصه: یک جراع اعصاب به نام سرجیو کاناورو، قصد دارد پس از انجام اولین پیوند سر انسان، برای اولین بار، کار دیگری را امتحان کند: احیای دوباره‌ی مغزی که در دمای بسیار پایین منجمد شده است.

گویا آی تی – با توجه به پیشرفت‌های قابل توجهی که سال‌های اخیر در علم پزشکی رخ داده است، باور کردن اینکه کاری واقعا غیر ممکن باشد، بسیار سخت است. امروزه هوش مصنوعی می‌تواند بیماری‌ها را تشخیص دهد، سایبورگ‌ها یا موجودات مکانیکی واقعی در بین ما راه می‌روند، و ما هر روز سرنخ‌های جدیدی را در مسیر جست‌وجو برای جاودانگی پیدا می‌کنیم. حتی موفقیت‌های بزرگ‌تری در راه هستند، اما اگر قرار باشد تیمی تحقیقاتی واقعا با شرایط غیر ممکن مواجه باشد، این تیم باید متعلق به پروفسور سرجیو کاناوِرو، مدیر گروه مدولاسیون عصبی پیشرفته تورین باشد.
این جراح اعصاب، چهار سال پیش برنامه‌ی خود را برای کامل‌کردن اولین پیوند سر انسان در دنیا، اعلام کرد و این هفته، او در مصاحبه‌ای با رسانه‌ی OOOM تأیید کرد یک عمل جنجالی در ۱۰ ماه آینده انجام خواهد شد. طبق بیانیات کاناوِرو، این عمل در شهر هاربین، در چین، انجام خواهد شد که رهبری تیم جراحی را شیائوپنگ رِن از دانشگاه پزشکی هاربین برعهده می‌گیرد، و برخلاف گزارش‌های پیشین، یک شهروند چینی، و نه والری اسپیریدونوف از روسیه، شخصی است که دریافت کننده‌ی این عضو خواهد بود.
با این وجود، مهم‌ترین اخبار شگفت آوری که از مصاحبه‌ی کاناوِرو به دست می‌آید، هیچ ربطی به پیوند سر ندارد، و به برنامه‌های او برای آینده باز می‌گردد؛ او می‌گوید:” به محض این‌که اولین جراحی سر انسان اتفاق بیفتد، که تا قبل از سال ۲۰۱۸، انجام خواهد شد، ما می‌توانیم برای احیای دوباره‌ی اولین مغز منجمد شده، تلاش کنیم.”

زندگی پس از مرگ؟
کاناوِرو قصد دارد مغز را از سری که در دمای ۱۹۶- سلسیوس (۳۲۰- درجه‌ی فارنهایت) منجمد شده و در نیتروژن مایع قرار داده شده است، جدا کند. سپس او این مغز را در تلاش برای بازگرداندن یک شخص از دنیای مردگان، در یک بدن اهدا شده قرار خواهد داد و در طی این فرآیند، به پرسش‌های بشریت در مورد زندگی پس از مرگ، پاسخ خواهد داد.
کاناوِرو می‌گوید: “اگر ما بتوانیم این فرد را زنده کنیم، اولین پاسخ واقعی را در مورد اتفاقی که پس از مرگ‌ می افتد، دریافت خواهیم کرد. پیوند سر انسان، برای ما روشن خواهد کرد که آیا زندگی پس از مرگ، بهشت، دنیای آخرت، یا هر نام دیگری که می‌خواهید برای آن بگذارید، واقعا وجود دارد، و یا اینکه مرگ، مشابه خاموش کردن چراغ و اتمام کار است.”
کاملا مشخص است که این اظهارات، تا حدی علمی تخیلی است، و انجمن پزشکی – و در مقیاس بزرگ‌تر جامعه – حق دارد در موفقیت این طرح، تردید داشته باشد.
کلایو کوئن، پروفسور علم عصب‌شناسی در کالج کینگز در لندن، به روزنامه تلگراف گفته است:” طرفداران علم کرایوژنیک یا سرما پژوهی، نمی‌توانند به عنوان مرجع، به هیچ مطالعه‎ای اشاره کنند که در آن مغز کامل یک پستاندار، پس از نگه‌داری در نیتروژن مایع، دوباره زنده شده باشد.” او می‌افزاید: ” در حین فرآیند انتقال مغز یک پستاندار به دمای زیر صفر، مغز به شکل غیر قابل جبرانی تخریب می‌شود.”
حتی اگر این طرح نتیجه داده و مغز یخ زده، دوباره “زنده شود”، هیچ توضیحی در مورد پیچیدگی ها و مشکلات بیمار پس از این تجربه، از کاهش قوای ذهنی گرفته تا صدمات غیر قابل به مغز وجود ندارد. با این که ما اکنون در دنیایی زندگی‌ می‌کنیم که در آن غیر ممکن‌ها، در حال ممکن شدن هستند، به نظر می‌رسد که برخی تجربیات بیشتر به داستان های علمی تخیلی تعلق دارند تا بیمارستان‌های مدرن.

گروه سوئدی Gavagai AB، یک کمپانی فناوری‌های زبان، از توانایی‌های هوش مصنوعی خود برای رمز گشایی از زبان دلفین‌ها استفاده می‌کند.این کاربرد جدید از هوش مصنوعی، پیامدهای مثبتی برای علم جانور شناسی، کسب و کار، و حتی جست‌و جو در فضا خواهد داشت.

گویا آی تی – Gavagai AB، یک کمپانی فناوری‌های زبان که در موسسه علوم کامپیوتر سوئد، شکل گرفته است، با نرم‌افزار تحلیل زبان خود، بر بیش از ۴۰ زبان انسان تسلط یافته است. در حال حاضر محققانی از موسسه‌ی سلطنتی فناوری KTH به کمپانی Gavagai AB پیوسته‌اند تا زبان دلفین‌ها را رمز گشایی کنند، در پروژه‌ای که بدون شک هم‌زمان با متمرکز شدن روی آزمایش و ارتقاء توانایی‌های سیستم، برای درک تفکرات دلفین ها هم تلاش می‌کند.

این تیم، دلفین‌های پوزه‌بطری در یک پارک حیات وحش را زیر نظر گرفته و از تکنولوژی آنالیز زبانی Gavagai با هوش مصنوعی، برای رمز گشایی از صداها استفاده می‌کند، و اگر همه‌چیز مطابق برنامه پیش برود، یک دیکشنری از زبان دلفینی گردآوری خواهد کرد. تیم اطمینان دارد که با توجه به توانایی های هوش مصنوعی سیستم Gavagai AB ، و البته در دسترس بودن اطلاعات بیشتر در مورد دلفین‌ها، منابع محاسباتی بزرگتر، و روش‌های جدیدتر برای ضبط صدا، از پس این طرح بر می‌آید.

جسی کارلگرن، یکی از پروفسورهای موسسه‌ی KTH که از بنیان‌گذاران Gavagai نیز هست، در مصاحبه‌ای با بلومبرگ می‌‌گوید:
” ما امیدوار هستیم که بتوانیم زبان دلفین‌ها را با کمک تکنولوژی هوش مصنوعی، درک کنیم. ما می‌دانیم که دلفین‌ها سیستم ارتباطی پیچیده‌ای دارند، اما هنوز نمی‌دانیم در مورد چه‌چیزهایی صحبت می‌کنند.”
برای‌ اینکه ببینیم آیا Gavagai می‌تواند پژوهش‌گران دیگر در زمینه‌ی زندگی دریایی را متقاعد کنند، باید صبر کنیم.

Gavagai تاکنون توانسته است بر بیش از ۴۰ زبان تسلط پیدا کند، اما سیستم‌های این کمپانی بر تحلیل متون و نوشته‌ها متمرکز است. مثل یک ابزار کامل برای یک دانش‌آموز پارانوید در ابتدای دبیرستان – یا یک تجارت هوشمندانه که باید شهرت خود را مدیریت کرده و رقبای خود را زیر نظر داشته باشد – این برنامه‌های ساخته شده توسط Gavagai امکان آنالیز متون را در بیشتر از ۴۰ زبان فرآهم می‌کنند. این تحلیل‌ها می‌تواند شامل نظارت و مقایسه‌ی مفاهیم مختلف و هم چنین ارائه مفهوم برخی پاسخ‌های احساسی احتمالی باشد.

عبور از مرزها به کمک هوش مصنوعی

ممکن است درک زبان دلفین‌ها هدفی عجیب به نظر برسد، اما در عمل منطقی است. البته جانورشناسان، منافع بسیاری را از این پروژه به دست خواهند آورد، اما این تأثیر در کسب و کار هم به یکلی مشابه خواهد بود. کمپانی‌های بزرگی مانند آمازون و آلفابت، در حال حاضر نیز این ماشین یادگیری و هوش مصنوعی برای پاسخ به درخواست‌های متقاضیان خود و حل سریع تر مشکلات، بدون نیاز به برنامه نویسی مجدد، بهره می‌برند. طرح جدید ارائه شده در مورد زبان دلفین‌ها، می‌تواند سطح تازه‌ای از این نوع توانایی‌ها باشد و همانطور که لارس همبرگ، مدیر عامل اجرایی Gavagai، به بلوم‌برگ گزارش داده است، تحقیق در مورد دلفین‌ها به این کمپانی کمک می‌کند تا ابزارهای خود را برای مصارف دیگر، بهبود ببخشد.
جدا از این مسائل، در نظر گرفتن کاربردهای دیگری برای این طرح، کار سختی نیست. نیروی دریایی آمریکا در دوره‌های مختلف، از پستانداران دریایی، شامل دلفین‌ها، در مرکز فناوری‌های جنگی دریایی و فضایی (SPAWAR) در سن دیگو استفاده کرده است. از دلفین‌ها در فعالیت‌هایی مانند جست‌جو برای یافتن مین‌ها استفاده می‌شده است.
ایده‌ی آمادگی برای برقراری ارتباط با موجودات فرازمینی هم در این رابطه به ذهن می‌رسد. یکی از مشکلات در یافتن حیات فرازمینی، با تمام جذابیتی که این موفقیت دارد، آن است که ما باید بتوانیم راه‌هایی برای برقراری ارتباط بیابیم. از آن‌جایی که سیستم‌های Gavagai تاکنون توانسته‌اند بر زبان‌های انسانی تسلط پیدا کنند، اگر امیدوار باشیم که روزی با استفاده از هوش مصنوعی و ماشین یادگیری بتوانیم با هرچه که در مسیر جست و جوی ما در جهان قرار می‌گیرد، ارتباط برقرار کنیم، حرکت به سوی درک دیگر شکل‌های حیات، گام هوشمندانه‌ای به نظر می‌رسد.

سرباز بودن و یا جاسوس بودن کار ساده‌ای نیست؛ شما باید خود را در شرایط خطرناک قرار داده، اطلاعات را تحلیل کنید، به زبان‌های خارجی صحبت کنید، و استفاده از تمام انواع تجهیزات فناوری و اسلحه را بلد باشید.به تازگی ارتش امریکا در حال کار بر روی روش جدیدی برای یادگیری ساده تر این موارد است.

گویا آی تی – بخش پژوهشی وزارت دفاع ایالات متحده می‌خواهد روش‌هایی را برای آموزش سریع این مهارت‌های حیاتی به کارمندان خود پیدا کند – حتی اگر لازم باشد آن‌ها را در معرض خطر قرار دهد.
برای بررسی این احتمالات، موسسه‌ی پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته‌ی دفاعی (DARPA)، بیش از ۵۰ میلیون دلار را به هشت گروه تحقیقاتی اختصاص داده است تا متوجه شوند تحریک الکتریکی سیستم عصبی چگونه می‌تواند به آسان تر کردن فرآیند یادگیری کمک کند.

این برنامه‌ی چهار ساله، به نام آموزش هدفمند نوروپلاستیسیتی (TNT)، قصد دارد روش‌های تحریک عصبی ایمن و بهینه‌ای را برای فعال کردن انعطاف پذیری سیناپسی – قابلیت تقویت یا تضعیف سیناپس‌ها – پیدا کرده و توسط آن بتواند انجام کارهای جدید را بیاموزد و خاطره ایجاد کند.
داگ وبر، مهندس زیستی که پروژه‌ی TNT را مدیریت می‌کند، می گوید: ” وزارت دفاع، در دنیایی پیچیده و در هم تنیده کار فعالیت‌ می‌کند که مهارت‌های انسانی مانند ارتباطات و تحلیل حیاتی هستند، و این وزارت‌خانه مدت‌هاست که برای ارتقاء هرچه بیشتر این مهارت ها، پای خود را از مرزهای آموزش فراتر گذاشته است. ”
” هدف DARPA، در پروژه‌ی TNT، ارتقاء هرچه بیشتر کارامدترین روش‌های آموزشی موجود است، به طوری‌که مردان و زنان در نیروهای مسلح بتوانند با بیشترین پتانسیل خود کار کنند.”
و DARPA منظور مشخص و جالبی از ” بیشترین پتانسیل” دارد، و می‌خواهد انتهای این پروژه‌ی چهار ساله، پیشرفتی ۳۰ درصدی را در سرعت یادگیری مهارت‎ها شاهد باشد.
اینکه دستیابی به این هدف، امکان پذیر است یا نه، به آینده بستگی دارد، اما این امید وجود دارد که با ارسال پالس‌های الکتریکی به سیستم عصبی، محققان متوجه شوند چگونه می‌توان مواد شیمیایی-عصبی خاصی را برای تنظیم‌کردن ارتباطات عصبی در مغز آزاد کرد، به نحوی که بر انعطاف پذیری سیناپسی، اثر گذار باشد.
امیلی والتز، از مجله‌ی IEEE Spectrum به نقل از وبر می‌گوید: “دستکاری مغز به این شکل می تواند حالت شناختی – یعنی میزان هوشیاری شما و توجهی که به چیزی یا کاری معطوف می‌کنید – را تحت تأثیر قرار دهد.”

محققان در این هشت تیم شرکت کننده در پروژه، مجموعه‌ای از آزمایشات را روی داوطلبان انسان و حیوان انجام داده، و تأثیر آن بر عصب‌‌های مختلف را از نظر موفقیت در یادگیری میسنجند.
یک تیم از دانشگاه ایالت آریزونا، در حال بررسی نحوه‌ی اثر گذاری تحریک عصبی بر مهارت‌های نظارتی، شناسایی، و تیراندازی است، در حالی‌که محققانی از دانشگاه جان هاپکینز، در حال بررسی تأثیرات آن بر یادگیری زبان‌ها هستند.
در دانشگاه فلوریدا، دانشمندان تأثیرات تحریک عصب واگ – که مغز را به اندام های شکمی متصل می‌کند – بر درک، تصمیم‌گیری‌ها و نحوه حرکت ما در فضا مطالعه خواهند کرد.
تحریک عصب واگ، در حال حاضر نیز توسط برخی دانشمندان، برای جلوگیری از حملات عصبی و درمان افسردگی استفاده می‌شود، اما هنوز به خوبی شناسایی نشده است.
یکی از اعضای این تیم، جنیفر ال. بیزون، دانشمند علوم عصبی، می‌گوید: “کاربردهای کلینیکی برای این روش وجود دارد، اما دلیل و عملکرد آن هنوز ناشناخته است.”
“ما می‌خواهیم مطالعه‌ای سازمان یافته برای درک چگونگی عملکرد این تحریک عصبی در هدایت مدارهای مغزی انجام دهیم، و در نهایت بدانیم چگونه می‌توان برای بهبود شناختی، بیشترین استفاده از این روش را انجام داد.”

در حالی‌که پژوهش‌های پیشین DARPA در رابطه با این موضوع، بیشتر بر چگونگی بازیابی توانایی‌های از دست رفته – نظیر بازیابی حافظه در افرادی که دچار صدمه مغزی شده اند – متمرکز بوده است، طرح TNT کاملا به افزایش توانایی‌های طبیعی افراد پرداخته است.
اگر این طرح مخاطره‌آمیز به موفقیت برسد، ممکن است، تنها ذی نفعان آن سربازان و جاسوس‌ها نباشند.
یکی از محققان، به نام جاستین ویلیامز، که یک مهندس پزشکی از دانشگاه ویسکونسین است، به مجله‌ی پزشکیSTAT گفته است: ” می‌توانید تصور کنید که اگر ما بتوانیم روشی غیر تهاجمی و مطمئن، برای کنترل شیمیایی مغز بیابیم، می‌توانیم شرایط انسانی بسیاری را تغییر دهیم.” و به نمونه‌هایی از ناتوانی‌های یادگیری مشکل‌ساز در کودکان، یا اختلالات حافظه در بزرگسالان اشاره کرده است.

اما در نهایت، این پروژه مزایایی هم برای سربازان خواهد داشت – شاید به عنوان یک بخش تحریک عصبی اختیاری در دوره‌های آموزشی سربازی.
طبق اظهارات وبر در مجله‌ی IEEE Spectrum ” افراد مشتاق بسیاری هستند که مایلند هرکاری و یا هر چیزی را که موجب عملکرد بهتر آن ها شود، امتحان کنند.‌ اگر بتوانیم کمکی به این افراد بکنیم، عالی خواهد بود.”