همه چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ فاصله ماه تا زمین چقدر است؟

همه چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ فاصله ماه تا زمین چقدر است؟
فاصله ما تا زمین چقدر است؟ نزدیکترین همسایه زمین چند کیلومتر با آن فاصله دارد. در این قسمت از سری مطالب همه چیز درباره ماه به این سوال پاسخ می‌دهیم. با تکراتو همراه باشید.

کره ماه درخشان‌ترین جرم در آسمان شب ما و نزدیک‌ترین شیء آسمانی به سیاره زمین است. حضور و مجاورت آن در نزدیکی زمین نقش عمده‌ای در شکل گیری حیات در سیاره زمین ایفا می‌کند. نیروی گرانش ماه، زمین را روی محور خودش مستحکم می‌کند و موجب پایداری شرایط جوی آن می‌شود.

فاصله ماه تا زمین چقدر است؟

مدار گردش ماه به دور زمین بیضی‌شکل است. نزدیکترین فاصله‌ ماه از زمین ۳۶۳۱۰۴ کیلومتر بوده و در دورترین فاصله، در ۴۰۵۶۹۶ کیلومتری زمین قرار می‌گیرد. بر اساس برآورد‌های ناسا، به طور میانگین فاصله ماه تا زمین را می‌توان ۳۸۴۴۰۰ کیلومتر در نظر گرفت. به بیان ساده‌تر ۳۰ سیاره زمین در فاصله میان ماه تا زمین جا می‌گیرند.

دانشمندان معتقدند ماه در اثر برخورد شی‌ای با اندازه تقریبی با مریخ به زمین ایجاد شده است. بقایای این برخورد تحت یک نیروی گرانش گرد هم آمدند و ماه را شکل دادند. بعد از آن ماه و هم‌نشین جدیدش، در گذر زمان، حدود ۱۰ الی ۲۰ مرتبه به یکدیگر نزدیک شدند و وضعیت کنونی را به خود گرفتند.

آرپیتا روی، دانشجوی تحصیلات تکمیلی از دانشگاه پنسیلوانیا می‌گوید:

در گذر زمان، ماه و زمین در آسمان یکدیگر همواره در حال بزرگتر شدن بودند. امروزه اما ماه با سرعت ۴ سانتی متر در سال در حال دور شدن از زمین است.

چرخش ماه به دور خودش با گردش آن به دور زمین همگام است؛ به عبارت دیگر، در همان بازه زمانی ۲۷ روز و ۸ ساعته که ماه به دور زمین می‌گردد (اصطلاحا ماه نجومی گفته می‌شود)، یک مرتبه نیز به دور خودش می‌چرخد. به همین دلیل ما همواره یک سمت از کره ماه را رویت می‌کنیم.

بنابر همین موضوع؛ به‌جای استفاده از لفظ “سمت تاریک ماه”، دانشمندان ترجیح می‌دهند از عبارت “سمت پنهان ماه” (far side of the moon) استفاده کنند. سمت پنهان ماه را می‌توان بوسیله ماهواره‌هایی مانند ماهواره هواشناسی DSCOVR (متعلق به ناسا) که در نقطه لاگرانژی L1 فعالیت می‌کند، رصد کرد.

یک تناوب مداری ماه حدودا ۲۹ روز و ۱۳ ساعت به طول می‌انجامد. این زمان با حدفاصل میان رویت دو ماه کامل در آسمان شب برابر می‌کند.

برای پیمون فاصله ماه تا زمین چقدر زمان لازم است

طیف وسیعی از عوامل، تعیین‌کننده مدت زمان پیمودن فاصله زمین تا ماه است. به عنوان مثال در ماموریت‌های انسانی نسبت به ماهواره‌های بدون سرنشین، ترجیح بر این است تا مدت زمان بیشتری صرف شود.

اولین ماموریت به سمت ماه توسط فضاپیما Luna 1 انجام گرفت که توسط اتحاد جماهیر شوروی و در سال ۱۹۵۹ و بدون هیچ‌گونه نیروی پیشرانه‌ای، پرتاب شد. این ماهواره کروی شکل، تنها ۳۴ ساعت بعد از پرتاب، پرواز نزدیکی (Flyby) را حول ماه انجام داد. سپس به مسیر خود ادامه داد و در مداری به دور خورشید و در حد فاصل میان زمین و مریخ جای گرفت. این ماموریت اولین و یکی از سریع‌ترین سفر‌ها به سمت ماه بود.

در سال ۲۰۰۳، سازمان فضایی اروپا (ESA) فضاپیما اسمارت-۱ (SMART-1) را پرتاب کرد. این نخستین فضاپیمای اروپایی بود که با موفقیت ماموریت خود به ماه را به انجام رساند. اسمارت-۱ به جای آنکه مسیری مستقیم را در پیش گیرد، به مدت یک سال در مدار زمین به گردش ادامه داد و سرانجام در دام گرانش ماه اسیر شد.

به جای استفاده از نیروی پیشران، اسمارت-۱ نخستین فضاپیمایی بود که از موتور یونی بهره می‌گرفت. همچنین با استفاده از مانور‌های کمکی نیروی گرانش، انرژی عظیم مورد نیاز برای رسیدن به ماه تامین شد. این مسیر طولانی و مدید، به درک بیشتر و بهتر ما از منظومه ماه و زمین کمک‌های شایان توجه‌ای کرد.

مسیر حرکت فضاپیما اسمارت-۱ (اعتبار: ESA)

 

ناسا در مجموع ۸ ماموریت سرنشین‌دار آپولو به سوی ماه انجام داد که شش مورد از‌ آنها موفقیت‌آمیز بود. در این بین آپولو ۸ اولین ماموریتی بود که منجر به گردش انسان به دور جرمی آسمانی غیر از زمین شد و آپولو ۱۳ فاجعه‌آمیز نیز به عنوان یک رسوایی در تاریخ سفر‌های آپولو ثبت شد.

مهم ترین دستاورد سری ماموریت‌های آپولو فرود موفقیت آمیز بر روی ماه بود. هریک از این ماموریت‌ها حدودا ۳ روز سفر در فضا را شامل می‌شدند.

در ماموریت آپولو ۸ ، میزان ۶۹ ساعت و ۸ دقیقه زمان لازم بود تا نخستین‌ انسان‌ها قادر به درک جاذبه جرمی غیر از زمین باشند.‌ آپولو ۱۱ که نخستین انسان‌ها را بر روی ماه قرار دارد، مجموعا ۷۵ ساعت و ۵۶ دقیقه زمان صرف کرد تا فاصله زمین تا ماه را طی کرده و وارد مدار قمر زمین شود.

فارغ از اینکه در هر دو مورد این فضاپیماها مدت‌ها قبل وارد قلمرو نفوذ ماه شده بودند (فاصله ۶۲۶۳۰ کیلومتری از ماه را قلمرو نفوذ جاذبه آن می‌نامند). ورود به این قلمرو برای آپولو ۸، به طور دقیق ۶۱ ساعت و ۵۶ دقیقه و برای آپولو ۱۱، ۵۵ ساعت و ۴۰ دقیقه زمان برد.

اما در فهرست سریع‌ترین سفرها به ماه رتبه نخست به کاوشگر‌ افق‌های جدید (New Horizons) تعلق می‌گیرد که تنها در مدت ۸ ساعت و ۳۵ دقیقه از ماه عبور کرد -در مدار ماه قرار نگرفت و به آن نزدیک نشد- و مسیر خود را به سمت پلوتو در پیش گرفت.

نیروی‌های جذر و مدی ؛ تاثیری از فاصله زمین تا ماه

پدیده جذر و مد به دلیل نیروی کشش گرانش ماه ایجاد می‌شود. در این حالت اقیانوس‌ها تحت این نیرو به سمت ماه دچار تحدب می‌شوند. بیشترین مقدار جذر و مد زمانی رخ می‌دهد که ماه در حالت اوج یا حضیض -بالاترین نقطه آسمان یا به عبارتی نزدیک‌ترین فاصله ماه به زمین – قرار داشته باشد.

جالب است بدانید جذر و مد زمانی که ماه در سمت مخالف زمین باشد نیز رخ می‌دهد، چرا که ماه نیز طبق یک برهم‌کنش زمین را به سمت خودش می‌کشد.

هنگامی که نیرو‌های گرانشی خورشید و ماه در یک راستا عمل می‌کنند (عمدتا هنگامی که ماه نو در آسمان شب مشاهده می‌شود) جذر و مد در بیشینه حالت خود قرار دارد. به این پدیده جذر و مد بهاری گفته می‌شود.

ماه تنها جرم سماوی‌ نیست که نیروی کشش بر آب‌های سطح زمین وارد می‌کند. بر اساس اعلام اداره ملی اقیانوسی و جوی، نیروی گرانش ماه بیشترین تاثیر را در شکل‌گیری پدیده جذر و مد دارد، ولی نیروی گرانش خورشید نیز تاثیر قابل توجه‌ای بر آن می‌گذارد.

نیرو‌های گرانشی ماه و خورشید هر دو در شکل گیری جذر و مدهای قوی دخیل هستند. اما جذر و مد‌های ضعیف در هنگام تربیع ماه‌ رخ می‌دهند؛ یعنی هنگامی که نیرو‌‌های گرانشی ماه و خورشید بر یکدیگر عمود هستند.

 

بیشتر بخوانید :

.

منبع: Space

مطلب همه چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ فاصله ماه تا زمین چقدر است؟ برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

همه چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ ماه از چه چیزی ساخته شده است؟ (قسمت چهارم)

ماه، تنها قمر سیاره خاکی ماست. این جرم سماوی با بازتاباندن نور خورشید، از تاریکی شب‌های زمین می‌کاهد؛ به طوری که نور مهتاب آن، جلوه‌ای رویایی به آسمان شب می‌دهد. در این سری از مطالب سعی داریم بیشتر با نزدیک‌ترین همسایه خودمان در منظومه شمسی آشنا شویم. با تکراتو همراه شوید.

ساختار ماه و مواد تشکیل دهنده

از میان تمام اجرام منظومه شمسی، ساده‌ترین جرم برای رصد با چشم غیر مسلح، ماه است. انسان همواره در طول تاریخ در با دیدن لکه‌های تیره و روشن روی سطح آن در شگفتی فرو رفته. اما به راستی دلیل چنین ویژگی عجیبی چیست؟ به طور کلی، ساختار تشکیل دهنده قمر زمین ما چیست؟

مدارگرد ژاپنی کاگویا در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۷ این تصویر را از حفرات موجود در قطب شمال ماه به ثبت رساند. (اعتبار: سازمان فضایی ژاپن، JAXA)

سطح ماه

در برخی افسانه‌های کودکانه گفته شده است که ساختار ماه از پنیر تشکیل شده، اما مانند تمام اجرام منظومه شمسی، سنگ، ماده اولیه باورپذیرتری برای تشکیل این جرم آسمانی است. سطح ماه از آتش فشان‌های مرده، مناطق برخورد شهاب سنگ ها و جریان‌های مواد مذاب سرد شده، پوشیده شده است که تماما با چشم غیر مسلح نیز قابل رصد هستند.

در ابتدا دانشمندان تصور می‌کردند مناطقی تیره رنگ و بسیط سطح ماه، اقیانوس‌های این کره سنگی هستند. به همین دلیل آنها را با کلمه لاتین Mare (به معنای دریا- البته امروزه آن را دریاوار معنا می‌کنیم و در حالت جمع Maria نوشته می‌شود) نامگذاری کردند.

با این وجود این مناطق همچنان دریا هستند، اما نه تشکیل شده از آب، بلکه متشکل از گدازه‌های آتشفشانی سرد و سخت شده. در اوایل شکل‌گیری این کره، لایه درونی به اندازه کافی برای ساختن آتشفشان مذاب موجود بود، هرچند که به سرعت سرد و سخت شد. همچنین سیارک‌ها اگر به میزان کافی بزرگ می‌بودند و به سطح آن برخورد می‌کردند، منجر به خروج مواد مذاب شوند.

سطح این قمر شواهد بسیاری از سیارک‌ها را گزارش می‌کند. در اوایل تشکیل منظومه شمسی، تمامی سیارات و اقمار آنها یک دوره بمباران سنگین را تجربه کردند، تا آنجا که آخرین سنگ‌های بزرگ این بمباران در جاذبه آنها گرفتار شد و به سطحشان برخورد کرد.

در زمین، تکتونیک (زمین ساخت) و فرسایش صفحات زمین، بسیاری از شواهد مربوط به این دوره را پوشانده است. همچنین اتمسفر، بسیاری از اجرامی را که درصدد برخورد به زمین هستند را می‌سوزاند. اما در ماه زمین، هیچ یک از این علائم پاک  سازی شواهد وجود ندارد. از همین رو این قمر بستری مناسب برای مطالعه تاریخچه منظومه شمسی است.

لایه‌های مختلف ماه (اعتبار: ویکی‌مدیا)

لازم به ذکر است، این بمباران سنگین که در موردش صحبت می‌‌کنیم به ۳.۸ میلیارد سال قبل باز می‌گردد؛ به این معنا که نمی توان مسئولیت تمام حفرات موجود در سطح ماه را بر گردن این بمباران‌ها انداخت. برخورد سیارک‌های بزرگ و کوچک به سطح این کره سنگی کماکان ادامه داشت، اما با سرعت کمتر. این برخورد ها منجر به همپوشانی میان حفرات ایجاد شده با حفرات موجود در بالای جریان مذابی سرد شد.

پوسته ماه از رگولیت‌های بتن مانند تشکیل شده است (به قشری از ذرات ناپیوسته که از تخریب لایه زیرین خود بوسیله هوازدگی یا آب و باد بوجود می‌آید، رگولیت گفته می‌شود). در نتیجه برخورد سیارک‌ها و شهاب‌ سنگ‌ها با سطح ماه، قطعات بسیار ریزی حاصل می‌شد که با نمونه برداری‌های ماموریت‌های مختلف، به وجود آن پی برده شد.

پوسته کره ماه در مناطق مختلفش بین ۶۰ تا ۱۰۰ کیلومتر ضخامت دارد. رگولیت موجود بر روی سطح این قمر نیز در مناطق دریایی (maria) ضخامت کمی در حدود ۳ مترو در مناطق مرتفع‌تر گاهی تا ۲۰ متر هم ضخامت دارد.

در زیر سطح این کره چه خبر است؟

همانند زمین، ماه نیز از سه لایه پوسته، گوشته و هسته تشکیل شده است. در اعماق لایه درونی آن، احتمال زیاد یک هسته آهنی جامد وجود دارد که توسط هسته بیرونی نرم‌تر احاطه شده که آهن مایع و گذاخته را شامل می‌شود. هسته بیرونی ماه در حدود ۵۰۰ کیلومتر ضخامت دارد. در نقطه ماقبل هسته درونی آن تنها ۲۰ درصد از سطح این قمر را تشکیل می‌دهد که در مقایسه با سهم ۵۰ درصدی سنگ‌های گداخته هسته بیرونی کمتر است.

بخش اعظم لایه درونی ماه را سنگ کره (لیتوسفر) تشکیل داده که ضخامتی ۱۰۰۰ کیلومتری دارد. ذوب شدن این منطقه در اوایل حیات آن، ماگمای لازم برای شکل گیری دریاواره‌های مواد مذاب در سطح ماه را مهیا کرد. سرانجام با گذر زمان، این ماگما سرد و سخت شدند و عصر آتشفشان‌ها در تاریخ قمر زمین ما به پایان رسید.

ماه دومین جرم چگال منظومه شمسی است که از نظر چگالی به پای یو (Io)، قمر مشتری، نمی‌رسد. لایه لایه شدن بخش درونی این کره به احتمال زیاد بدلیل کریستالی شدن یک اقیانوس ماگمایی، اندکی پس از تشکیل آن بوده است.

 

بیشتر بخوانید :

منبع: Space

مطلب همه چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ ماه از چه چیزی ساخته شده است؟ (قسمت چهارم) برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

همه‌چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ اتمسفر ماه (قسمت سوم)

همه‌چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ اتمسفر ماه (قسمت سوم)

ماه، تنها قمر سیاره خاکی زمین ماست. این جرم سماوی با بازتاباندن نور خورشید، از تاریکی شب‌های زمین می‌کاهد؛ به طوری که نور مهتاب آن، جلوه‌ای رویایی به آسمان شب می‌دهد. در این سری از مطالب سعی داریم بیشتر با نزدیک‌ترین همسایه خودمان در منظومه شمسی آشنا شویم. با تکراتو همراه شوید.

قسمت سوم: اتمسفر ماه

اگر بر روی سطح ماه بایستید، هوایی برای تنفس نخواهید داشت. آنجا هیچ نسیمی برای به اهتزار درآوردن پرچم‌هایی که برافراشتید، نخواهد وزید. البته باید اشاره کرد که یک لایه خیلی خیلی نازک از گاز در سطح ماه وجود دارد که می‌توانیم به آن اتمسفر بگوییم؛ اما به لحاظ فنی، این لایه یک اگزوسفر است.

گازهای اگزوسفر چنان از هم فاصله دارند که به ندرت به یکدیگر برخورد می‌کنند. این گازها در واقع توپ‌هایی میکروسکوپی هستند که با حرکت در مسیرهای منحنی شکل در سراسر ماه پخش شده‌اند. در هر سانتی‌متر مکعب از اتمسفر ماه تنها ۱۰۰ ملکول گاز وجود دارد.

اگر بخواهیم مقایسه کنیم باید بگوییم در هر سانتی‌متر مکعب از اتمسفر زمین در سطح دریا ۱۰۰ میلیارد میلیارد ملکول هوا جای می‌گیرد. مجموع جرم گاز‌های موجود در اتمسفر ماه به ۲۵ هزار کیلوگرم می‌رسد؛ هم وزن یک محموله متداول باری که کامیون‌ها حمل می‌کنند. در شب‌های این قمر میانگین دمای اتمسفر ماه به شدت کاهش می‌یابد، کاهش دمایی که در هنگام روز توسط باد‌های خورشیدی جبران می‌شود.

هلال باریک و درخشانی از خورشید که “افق تابش ماه (LHG)” نامیده می‌شود چندین بار در طول ماموریت‌های آپولو مورد مشاده قرار گرفته است. این تصویر که توسط فضاپیما “کلمنتین” به ثبت رسید، نمایی زیبا ماه با پس زمینه‌ای از هلال خورشیدی را به نمایش می‌گذارد. ناحیه سفید رنگی که در لبه ماه به چشم می‌خورد همان افق تابش ماه است و نقطه درخشانی که در بالای تصویر پیداست، سیاره ناهید یا زهره. (اعتبار: NASA)

آنتونی کولاپرت، از مرکز تحقیقات آیمز ناسا در کالفیرنیا، در یک بیانیه گفته است: “این لایه گازی شبیه به هیچ اتمسفری که ما تاکنون می‌شناختیم نیست.”

عناصر مختلفی تاکنون در اتمسفر ماه شناخته شده‌اند. به عنوان مثال، شناساگر‌هایی فضانوردان ماموریت آپولو در اختیار داشتن عناصری همچون آرگون (Ar)، هلیوم (He)، اکسیژن (O) و نیتروژن (N) و ترکیباتی مانند متان (CH4)، کربن مونواکسید (CO) و کربن دی اکسید (CO2) را شناسایی کردند.

همچنین طیف سنجی‌های انجام شده بر روی زمین از وجود عناصر سدیم (Na) و پتاسیم (K) خبر داده‌اند. این در حالی است که مدارگرد اکتشافی (LRO) از وجود ایزوتوپ‌های رادیواکتیو عناصر رادون و پلونیوم حکایت کرده‌اند. اخیرا دانشمندان پی برده‌اند که لایه‌ای از ملکول‌های آب به ضخامت کمتر از یک میکرومتر می‌تواند روی سطح ماه وجود داشته باشد.

آلن استرن، پژوهشگر اصلی ابزار LAMP در مدارگرد اکتشافی ماه (LRO) و از موسسه تحقیقاتی کلورادو در بیانه‌ای گفته بود:

سوالی که پیش می‌آید این است که منشاء هلیوم موجود در درون ماه از طریق پوسیدگی‌های رادیواکتیو سنگ‌ها به وجود آمده یا منشایی خارجی دارد؟ مثلا شاید بادهای خورشیدی!

یکی از منایع گاز‌های موجود در اتمسفر ماه بواسطه انتشار از لایه‌های درونی و رسیدن به خاک سطحی تامین می‌شود؛ که به این فرآیند اسپاترینگ (اسپری کردن) گفته می‌شود. این گاز‌های منتشر شده سرانجام ممکن است به فضای خارج از اتمسفر ماه منتقل شوند و یا به سطح ماه بچسبند.

پدیده اسپاترینگ می‌تواند نحوه تشکیل آب در حفرات ماه را توضیح دهد:
در ابتدا، برخورد دنباله دار‌ها با سطح ماه ممکن است باعث برجای ماندن ملکول‌های آب شده باشد. سپس تجمع این ملکول‌های آب در حفرات تاریک نواحی قطبی و در ادامه تشکیل سطوحی از یخ جامد را شاهد خواهیم بود. دانشمندان و مهندسان را از این رو معادن موجود در این نواحی از ماه را محل مناسبی برای کندوکاو قلمداد می‌کنند.

اتمسفر اندک و غبار‌های موجود در ماه می‌تواند پیامد‌هایی جدی برای فضانوردانی که قصد عزیمت به این کره خاکی را دارند، در پی داشته باشد. به عنوان مثال می‌توان به آسیبی که غبار‌های ماه به مخازن آپولو وارد آورد اشاره کرد. پی بردن به موادی که در اتمسفر ماه معلق هستند، نقش مهمی در طراحی لباس‌ها و تجهیزات فضایی در نسل آینده ماموریت‌ها و اکتشافات فضایی ایفا خواهند کرد.

درخشندگی ماه

اشعه ماورای بنفش موجود در نور خورشید با خارج کردن الکترون از ترکیب گاز‌های موجود در اتمسفر ماه و تشکیل یون از آنها، باعث پرتاب شدن این ذرات به سمت بالا، تا ارتفاع حدود یک مایل و حتی بیشتر خواهد شد. اما در شب هنگام قمر زمین قضیه برعکس است. اتم‌های گازها با دریافت الکترون از باد‌های خورشیدی و خنثی شدن، مجددا به سوی سطح ماه باز می‌گردند.

این فواره معلق از غبارها در طول شب و روز باعث ایجاد درخششی مشابه طلوع خورشید در زمین شده که تحت عنوان “افق تابش ماه” از آن یاد می‌شود. پدیده افق تابش ماه بارها در طول ماموریت‌های آپولو مشاهده شده بود.

دنیس ریچارد، از آزمایشگاه مطالعاتی آیمز ناسا، می‌گوید:

این پدیده‌ای است که ما به هیچ وجه در زمین نمی‌بینیم. مشاهده این پدیده ارتباط مستقیم دارد با اکتشافات فضایی؛ چرا که اگر شما درک درستی از رفتار و نحوه باردار شدن این ذرات داشته باشید، بهتر می‌توانید برای ماموریت‌ها و اکتشافات آینده به سوی ماه خود را آماده کنید. تصور کنید اگر در این میان ذره‌ای به شدت باردار شود، چه خسارت‌هایی که نمی تواند به تجهیزات شما وارد کند. و این به دلیل خاصیت خورندگی این ذرات است.

فضانوردان آپولو از این ذرات تحت عنوان ریگ‌هایی چسبناک و خورنده نام می‌بردند که می‌توانستند خرابی‌هایی جبران ناپذیر بر تجهیزات و کامپیوترها بر جای بگذارند.

در حین راهپیمایی فضایی لباس فضایی آنها کاملا بوسیله این ذرات پوشیده می‌شد. هنگام بازگشت به زمین صدماتی که این ذرات به بافت لباس وارد کرده بودند، بیشتر آشکار شد. مطمئنا ناسا قبل از آنکه فضانوردان خود را به ماه بازگرداند، باید دانسته‌های خود را پیرامون این ذرات گسترش دهد.

 

بیشتر بخوانید :

 

منبع: Space

مطلب همه‌چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ اتمسفر ماه (قسمت سوم) برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

همه چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ اندازه ماه چقدر است؟ (قسمت دوم)

همه چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ اندازه ماه چقدر است؟ (قسمت دوم)

ماه، تنها قمر زمین و درخشان‌ترین شئ در آسمان شب است. شاید در نگاه اول بزرگترین جرم سماوی باشد، اما این نگاه نادرست است؛ اندازه بزرگ آن در نظر ما تنها بدلیل فاصله نزدیکش به زمین است.

اندکی بیش از یک چهارم اندازه زمین (۲۷ درصد) بزرگی دارد. این نسبت ۱ به ۴ در میان تمامی سیارات منظومه شمسی و اقمارشان، کوچکترین است. همچنین پنجمین قمر بزرگ در منظومه شمسی به شمار می‌آید.

میانگین شعاعش با اندازه ۱۷۳۷.۵ کیلومتر، کمتر از یک سوم شعاع سیاره میزبانش، زمین، است. همچنین با دوبرابر کردن این مقدار ۲۱۵۹.۲ کیلومتر را برای قطر این جرم آسمانی بدست می‌آوریم. محیط آن در مدار استوایی آن به ۱۰۹۱۷ کیلومتر می‌رسد.

در مجموع آنگونه که ناسا می‌گوید اگر اندازه زمین را معادل یک سکه ۵ سنتی در نظر بگیریم، ماه چیزی در حدود یک دانه قهوه خواهد بود. سطح تنها قمر زمین چیزی در حدود ۳۶ میلیون کیلومتر مربع وسعت دارد. یعنی حتی کوچک‌ تر از قاره آسیا با ۴۴.۵ کیلومتر مربع وسعت.

اندازه ماه چقدر است؟

چگالی، گرانش و جرم ماه

ماه در حدود ۱۰۲۲ * ۷.۳۵ کیلوگرم جرم دارد. این عدد معادل ۱.۲ درصد جرم زمین است؛ به عبارت ساده تر سیاره زمین ۸۱ بار سنگین تر از قمر خود است. چگالی تنها قمر زمین ۳.۳۴ گرم بر سانتی‌متر مکعب گزارش شده که اگر بر چگالی سیاره میزبانش تقسیم کنیم به عدد ۰.۶ خواهیم رسید. از نظر چگالی در میان اقمار منظومه شمسی، “یو”، یکی از اقمار مشتری با ۳.۵۳ گرم بر سانتی‌متر مکعب چگالی و با پشت سر گذاشتن قمر زمین در جایگاه نخست قرار می‌گیرد.

نیروی گرانشی آن در حدود ۱۶.۶ درصد گرانش زمین است. به این معنا که یک فرد ۴۵ کیلوگرمی حدود ۱۰۰ پوند بر روی سیاره زمین و ۱۶.۶ پوند بر روی قمرش وزن خواهد داشت. به بیان ساده تر، اگر فردی بتواند روی زمین در حدود ۳ متر به هوا بپرد، قادر خواهد بود چیزی در حدود ۱۸ متر در سطح قمرش به هوا بلند شود.

مانند اکثر اجرام منظومه شمسی، گرانش ماه نیز بر اساس ویژگی‌های متغیر است. در سال ۲۰۱۲ ناسا، طی ماموریت گریل (GRAIL) موفق شد نقشه گرانش ماه را با جزئیاتی بی‌سابقه ترسیم کند. ماریا زوبر موسسه علوم فناوری ماساچوست و یکی از محققان برجسته ماموریت گریل طی بیانیه‌ای عنوان کرد: “چیزی که این نقشه به ما می‌گوید آن است که ماه، بیش از هر جرم سماوی دیگری، گرانش ماه تحت تاثیر سطح آ قرار دارد. وقتی تغییر قابل توجه‌ای در میدان گرانشی مشاهده می‌شود، باید این تغییرات را با ویژگی‌های توپوگرافی سطح ماه، مانند حفره‌هاع کانال‌ها و کوه‌ها منطبق کرد.”

ماه در حالی که به عنوان نزدیک‌ترین جرم آسمانی، سال‌هاست مورد مطالعه قرار گرفته است، اما کماکان دانشمندان بر آن هستند تا جزئیات بیشتری در مورد تنها قمر زمین بدست آورند.

نوئا پترو، دانشمند و معاون پروژه در ماموریت LRO ناسا، می‌گوید‌: “همان گونه که سنگ رزتا (یکی از سنگ نبشته‌های کشف شده از دوران مصر باستان) در پیشرفت‌های معاصر تاثیرات قابل توجه‌ای داشته، ماه نیز می‌تواند در درک درست ما از سایر اجرام منظومه شمسی نقش بسزایی داشته باشد.”

ابرماه چیست

مدار حرکتی ماه به دور زمین دایروی نیست، به همین دلیل بعضی مواقع بیش از مقدار معمول به زمین نزدیک می‌شود. واژه حضیض (Perigee) به زمانی اطلاق می‌شود که ماه در نزدیک‌ترین فاصله خود نسبت به زمین قرار دارد.

اما ابرماه چیست؟ به حالتی که ماه کامل (بدر) در نزدیکترین فاصله خود نسبت زمین قرار داشته باشد اصطلاح ابرماه گفته می‌شود. ابرماه ۱۴ درصد بزرگتر و ۳۰ درصد درخشان تر از حال معمول است.

در سال ۱۹۷۹ برای نخستین بار واژه ابرماه (SuperMoon) توسط ریچارد نوله، به کار گرفته شد. در آن زمان او این واژه‌ را برای حالتی به کار برد که ماه کامل در ۹۰ درصد بیشترین فاصله خود نسبت به زمین قرار داشته باشد. واژه‌ای تخصصی این پدیده در دنیای ستاره شناسی حضیض جفت (perigee-syzygy moon) است.

پدیده ابرماه در تاریخ ۱۹ مارس ۲۰۱۱ در واشینگتن (اعتبار: تیم مک‌کورد، عکاس طبیعت)

اما تشخیص ابرماه به این سادگی‌ها هم نیست. طبق گفته ناسا ۳۰ درصد درخشندگی بیشتر ماه نسبت حالت معمول در پدیده ابرماه می‌تواند به سادگی توسط ابر‌ها و یا تشعشعات نور شهری پوشانده شود. در این اینفوگراف می‌تواند به درک درستی از ابر ماه برسید.

نوئا پترو به سایت Space گفته است:

دلیل اصلی اینکه مدار حرکتی قمر زمین یک دایره کامل نیست را می‌توان در نیرو‌های جذر و مدی و یا گرانشی زمین که آن را به سمت خود می‌کشند جستجو کرد. گرانش زمین، خورشید و سایر سیارات منظومه شمسی ما بر روی این مدار اثرگذار هستند.

وی افزود: “ما مشاهده این گذر نزدیک ماه را معلول نیروی‌های گرانشی مختلفی می‌دانیم که تغییر وضعیت ماه را سبب می‌شوند”

ابرماه به طور میانگین هر ۴۱۴ روز یکبار رخ می‌دهد. همانطور که گفتیم این عدد میانگین است، مثلا در سال ۲۰۱۶ سه مرتبه پدیده ابرماه رویت شد. سال ۲۰۱۷ یک مرتبه و در تاریخ ۳ دسامبر و همچنین سال ۲۰۱۸ دو مرتبه شاهد این پدیده خواهیم بود. جالب است بدانید هر دو ابرماه که در سال ۲۰۱۸ رخ خواهند داد در ماه ژانویه (دوم و ۳۱ام ماه) خواهند بود که دومی همزمان با پدیده خسوف به وقوع خواهد پیوست.

بزرگ دیدن ماه

وقتی از دید ناظر زمینی، هرچه ماه به افق آسمان نزدیک شود، بزرگتردیده می‌شود. این یک خطای دید است که تحت عنوان بزرگ دیدن ماه و یا توهم پونزو (Ponzo illusion) از آن یاد می‌شود و گاهی نیز در مورد خورشید و برخی صور فلکی نیز دیده می‌شود. قدمت رصد این پدیده به دوران باستان می‌رسد اما جالب است که تاکنون هیچ توضیحی عمومی مورد پذیرشی برای آن ارائه نشده است.

یکی از نظریات مطرح شده می‌گوید که به دیدن ابر‌ها در فقط چند کیلومتر بالاتر از سطح زمین عادت کرده‌ایم، در صورتی که می‌دانیم ابر‌ها تا ده‌ها کیلومتر بالاتر از سطح زمین نیز حضور دارند. اگر ابری که در خط افق حضور دارد هم‌اندازه سایر ابرهایی دیده‌ شود که در نواحی بالاتر به سر می‌برنند، با توجه به فاصله زیاد آن، می دانیم که اندازه‌ای بزرگتر دارد.

به همین ترتیب وفتی ماه در خط افق قرار می‌گیرد، ذهن ما، ماه را در مقایسه با زمانی که بالای سرمان قرار دارد در فاصله دورتری تجسم می‌کند (در صورتی که هر دو فاصله یکسان است) و به همین دلیل ناچار هستیم طی یک توهم ماه را بزرگتر ببینیم تا این فاصله را که ذهن ایجاد کرده جبران کنیم؛ به عبارت بهتر ذهن ما برای جبران فاصله‌ای که ایجاد کرده، ماه را بزرگتر جلوه می‌دهد.

یک نظریه دیگر هم وجود دارد که می‌گوید ماه در خط افق بزرگتر به نظر می‌رسد به این دلیل که ما برای مقایسه ماه با سایر اجرام اطرافش در میدان دیدمان (مثل درختان و سایر چیز‌های روی زمین) نیاز داریم که آن را بزرگتر ببینیم. اما در سایر نقاط که آسمان همپوشانی کمی با سایر اجرام میدان دیدمان دارد، اندازه واقعی ماه را می‌بینیم.

با یک آزمایش ساده می‌توان متوجه شد که آیا این موضوع توهم است و یا واقعا ماه در خط افق بزرگتر می‌شود؛ شما می‌توانید انگشت شصت خود را در کنار ماه قرار داده و این دو را با هم مقایسه کنید. سپس هنگامی که ماه در نقطه بالاتری در آسمان قرار گرفت مجددا این کار را تکرار کنید. خواهید دید که در مقایسه با انگشت شما، در هر دو حالت یک اندازه برای ماه مورد مشاهده قرار می‌گیرد.

 

بیشتر بخوانید:

.

منبع : Space

مطلب همه چیز در مورد تنها قمر زمین ؛ اندازه ماه چقدر است؟ (قسمت دوم) برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

براساس مطالعات جدید، احتمال دارد زیر سطح ماه آب فراوانی وجود داشته باشد

دانشمندان از 1960 تصور می‌کردند آب در ماه وجود داشته باشد. با شناسایی یخ در سطح ماهواره چاندریان-۱، فرض آنان تایید شد. اما به‌دلیل نبود اتمسفر و میدان مغناطیسی، اکثر آب توسط خورشید از بین می‌رود. امروز گروهی از دانشمندان مطالعات جدیدی مبنی بر وجود آب در زیر سطح ماه را در Nature Geoscience منتشر کردند.

دانشمندان از طیف‌سنج برای بررسی طول موج نورهای بازتاب شده از اشیا آسمانی استفاده می‌کنند؛ بدین ترتیب از ماده تشکیل دهنده سطح آن آگاهی پیدا می‌کنند. طیف‌سنج‌ها حرارت را نیز اندازه می‌گیرند که دقت مطالعه درباره ماه را بسیار بالا می‌برد، زیرا این قمر در طول روز بسیار گرم می‌شود.

تیم تحقیقاتی با اندازه‌گیری از چاندریان-۱ و نمونه‌هایی که در ماموریت‌های فضاپیماهای آپولو 17 و آپولو 15 بازیابی شده، پژوهش کردند. سپس، این داده‌ها را با دما و نقشه برای مناطق خاص ماه ترکیب کردند که آن‌ها را قادر به حذف حرارت از داده‌های طیف‌سنج کرد و منجر به نتایج شگفت‌انگیزی شد. تقریبا دانشمندان شواهدی از آب را در هر ته‌نشینی مواد مذاب آتشفشان پیدا کردند.

Ralph Milliken، نویسنده اول مطالعات در رابطه با این کشف گفت:

توزیع این ذخایر غنی آب بسیار مهم است. آن‌ها در سراسر سطح پراکنده شده‌اند، که به ما می‌گوید پیدا شدن آب در نمونه‌های آپولو شانسی نبود.

این خبر برای ناسا و دیگر دسته‌ها که در تلاش ساخت پایگاه دائم در ماه هستند، بسیار مهم بوده زیرا حفاری از سطح ماه برای آب می‌تواند بسیار ارزان‌تر از حمل آب از زمین باشد.

نوشته براساس مطالعات جدید، احتمال دارد زیر سطح ماه آب فراوانی وجود داشته باشد اولین بار در پدیدار شد.

چین می‌خواهد یک مأموریت سرنشین دار به ماه بفرست

چین می‌خواهد یک مأموریت سرنشین دار به ماه بفرست
ظاهرا چین می‌خواهد، انسان را روی ماه فرود بیاورد. بر اساس اظهارنظرهایی که در جهانی کاوش فضایی پکن در هفته جاری انجام‌شده، چنین به نظر می‌رسد. یانگ لیوه، معاون مدیرکل آژانس فضایی سرنشین دار چین و اولین فضانورد چین در سال ۲۰۰۳ به خبرگزاری دولتی شین هوا گفت: “ما در حال آماده‌سازی‌های لازم برای انجام یک مأموریت سرنشین دار در ماه هستیم.”

در کنفرانس جهانی کاوش فضایی که از سوی اتحادیه بین‌المللی فضاپیمایی و آکادمی علوم فضایی چین برگزار می‌شود. دانشمندان و محققانی از سرتاسر جهان در مورد اکتشافات فضایی، همکاری‌های بین‌المللی به بحث و تبادل‌نظر می‌پردازند.

به گزارش شین هوا، این مأموریت همچون مأموریت‌های سرنشین دار آپولو، می‌تواند در بخش‌های مختلفی یعنی کپسول فضایی سرنشین دار و کاوشگر ماه انجام شود. طرح سرنشین دار ماه همچنین توسط وو یانشنگ، رئیس شرکت علم و تکنولوژی هوافضای چین (CASC) هم تائید شد. بر اساس بیانیه‌ای که دولت چین سال گذشته منتشر کرد، پیشنهاد شده بود که این برنامه در سال ۲۰۳۶ انجام شود.

البته هنوز جزئیاتی از این طرح‌ها و برنامه‌ها منتشر نشده است. اما این کشور قصد دارد، گام‌های بلندی در فضا، هم مأموریت‌های بدون سرنشین و هم اکتشافات سرنشین دار در ماه انجام دهد. در همین کنفرانس چینی‌ها اعلام کردند، قصد انجام چهار مأموریت سرنشین دار در طول پنج سال آینده را دارند. چین همچنین برنامه‌ای برای شروع ساخت اولین ایستگاه فضایی دائمی خود در سال ۲۰۱۹ را در دستور کار دارد. این کشور هم‌اکنون یک ایستگاه فضایی آزمایشی به نام تیانگونگ-۲ در مدار زمین مستقر کرده است.

چین سال جاری گروه سومی از فضانوردان –که به آن تایکونات گفته می‌شود- که متشکل از ۱۰ تا ۱۲ نفر بودند را برای مأموریت‌های آینده خود برگزید. این فضانوردان برای انجام برخی تحقیقات علمی به مدت سه تا شش ماه به ایستگاه فضایی چین سفر می‌کنند.

چین تاکنون ۱۱ فضانورد را به فضا فرستاده است، جدیدترین این فضانوردان ماه اکتبر گذشته با فضاپیمای شنزو -۱۱ به فضا فرستاده شدند. به نظر می‌رسد، تمامی این مأموریت‌ها در راستای هدف نهایی چین برای فرستادن انسان به ماه باشند. البته چینی‌های رویکرد متفاوتی نسبت به برنامه فضایی ایالات‌متحده آمریکا در دهه ۱۹۶۰ دارند. آمریکا مأموریت‌های مختلفی را قبل از سفر به ماه در مدار زمین انجام دادند. آمریکایی‌ها همچنین اولین ایستگاه فضایی خود، اسکای لب را تا قبل از مأموریت آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲ نساختند.

دهکده ماه در قسمت تاریک ماه قرار می‌گیرد و تلسکوپ عظیمی را در خود جای می‌دهد که می‌تواند در برابر اشعه جذب‌شده از جو زمین مصون بماند و درنتیجه امکان مشاهده عمیقی از کیهان را فراهم کند
دهکده ماه در قسمت تاریک ماه قرار می‌گیرد و تلسکوپ عظیمی را در خود جای می‌دهد که می‌تواند در برابر اشعه جذب‌شده از جو زمین مصون بماند و درنتیجه امکان مشاهده عمیقی از کیهان را فراهم کند

اما چینی‌ها طرح‌های بزرگی برای ماه دارند.به‌جز مأموریت‌های سرنشین دارد، آن‌ها اکنون داری تلسکوپی در سطح ماه هستند که ممکن است، تا ۳۰ سال آینده به فعالیت خود ادامه دهد. این تلسکوپ بخشی از مأموریت گسترده چانگه ای-۳ در سال ۲۰۱۳ بود.

در طرح جاه‌طلبانه‌تر چینی‌ها، آن‌ها می‌خواهند به نیمه‌تاریک ماه دست پیدا کنند. چین اعلام کرد، قصد دارد، طی برنامه فضایی بلندپروازانه خود یک کاوشگر را تا سال ۲۰۱۸ بر روی نیمه‌تاریک ماه فرود بیاورد. بر اساس اوراق سفید منتشر شده توسط دولت چین با عنوان “فعالیت‌های فضایی چین در سال ۲۰۱۶″، این کشور قصد دارد پروژه اکتشافات ماه خود را تا پنج سال آینده ادامه دهد. چین پیش از این ماه نوردی را بر روی سطح ماه فرود آورده بود؛ اما اکنون قصد دارد به عنوان نخستین کشور، کاوشگری را بر روی نیمه‌تاریک ماه فرود بیاورد.

در پروژه اکتشاف ماه چین، برنامه‌هایی درزمینهٔ شناخت توپوگرافی و ساختارهای زمین‌شناختی ماه انجام می‌شود و همچنین آزمایشگاه تحقیقاتی برای بررسی نمونه‌های جمع آوری شده در سطح ماه مستقر می‌شود. در اوراق سفید دولت چین نوشته شده: “بررسی‌های زمین‌شناختی و تحقیقات و مشاهدات اخترشناسی رادیویی با فرکانس پایین برای درک بهتر ساختار، نحوه شکل‌گیری و همچنین تکامل ماه در ناحیه فرود کاوشگر (در نیمه‌تاریک ماه) انجام خواهد شد.”

همچنین چین قصد دارد، نخستین کاوشگر مریخ خود را تا سال ۲۰۲۰ به سیاره سرخ بفرستد. طرح چین برای رسیدن به مریخ پیش از این ناموفق بوده است، به همین دلیل این کشور قصد دارد، از طریق همکاری با کشورهای دیگر از جمله هند، این طرح را ادامه دهد.

چین همچنین قصد دارد تا پیش از سال ۲۰۲۴ ایستگاه فضایی دائمی ۲۰ تنی خود را به مدار زمین بفرستد، در آن زمان، ایستگاه فضایی بین‌المللی ناسا بازنشسته خواهد شد.

چین نخستین کشوری خواهد بود که به نیمه‌تاریک ماه می‌رسد
چین نخستین کشوری خواهد بود که به نیمه‌تاریک ماه می‌رسد

چینی‌ها همچنین ماه گذشته اعلام کردند، به همراه آژانس فضایی اروپا، تلاش‌های مشترکی برای ساخت پایگاهی دائمی در ماه انجام داده‌اند. همکاری این دو با مأموریت کاوشگر چانگه ۵ آغاز خواهد شد، اولین مأموریت نمونه‌بردار بدون سرنشین ماه که قرار است، اواخر سال جاری به ماه فرستاده شود. پس از بازگشت مأموریت از ماه، تیم مشترکی از آژانس فضایی اروپا و چین نمونه‌های بازگردانده شده از ماه را آنالیز خواهند کرد. این گامی کوچک اما مهم برای آغاز همکاری‌های مشترک این دو سازمان فضایی خواهد بود. آژانس فضایی اروپا همچنین می‌خواهد، یک فضانورد را به ایستگاه فضایی چینی بفرست.

«دهکده ماه» طرح پیشنهادی ورنر، در قسمت تاریک ماه قرار می‌گیرد و تلسکوپ عظیمی را در خود جای می‌دهد که می‌تواند در برابر اشعه جذب ‌شده از جو زمین مصون بماند و در نتیجه امکان مشاهده عمیقی از کیهان را فراهم کند. یک تلسکوپ‌ فضایی هم در نقطه لاگرانژی L2 قرار می‌گیرد، در این نقطه نیرو گرانشی از زمین و خورشید به توازنی می‌رسد که بتوان یک تلسکوپ را در موقعیتی ثابت قرار داد. این ماهواره امکان ارتباط مستقیم از زمین به  قسمت سایه‌دار ماه را فراهم می‌کند.

در حال حاضر، ایستگاه فضایی بین‌المللی رکورد طولانی‌ترین اقامت ماهواره را ثبت کرده است. اما صحبت‌هایی از جایگزینی آن می‌شود. تأمین بودجه بعد از سال ۲۰۲۰ هنوز توسط شرکای پروژه (ازجمله آژانس فضایی اروپا) تائید نشده است. درعین‌حال دیگرانی ازجمله روسیه با حفظ ایستگاه فضایی بین‌المللی تا سال ۲۰۲۴ موافق هستند.

.

منبع: iflscience

مطلب چین می‌خواهد یک مأموریت سرنشین دار به ماه بفرست برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

شرکت اسپیس ایکس تا سال ۲۰۱۸ دو توریست فضایی را به ماه می‌برد

شرکت اسپیس ایکس تا سال 2018 دو توریست فضایی را به ماه می برد
به نظر می‌رسد، شرکت اسپیس ایکس طرحی برای ارسال دو توریست فضایی به ماه داشته باشد. هنگامی‌ که صحبت ارسال انسان به فضا به میان می‌آید، نخستین چیزی که به ذهن می‌رسد، ارسال فضانوردان توسط کپسول فضایی دراگون این شرکت به ایستگاه فضایی بین‌المللی است؛ اما با توجه به اعلام رسمی شرکت اسپیس ایکس، این شرکت می‌خواهد دو توریست فضایی را در اواخر سال آینده به ماه ببرد.

به گفته اسپیس ایکس، این دو نفر مبلغ قابل‌ توجهی را به عنوان پیش پرداخت این سفر فضایی به شرکت پرداخت کرده‌اند. البته شرکت از اعلام اسامی این افراد و همچنین مبلغ دریافتی خودداری کرده است. گفته می‌شود، این دو نفر از افراد سرشناس هالیوود هستند.

همچنین شرکت اعلام کرده، پیش از رفتن به ماه، این دو نفر باید تست‌های سلامتی و همچنین برنامه‌های تمرینی را پشت سر بگذارند که این برنامه‌ها احتمالا از اوایل سال آینده آغاز خواهد شد.

طرح بردن توریست‌های فضایی به ماه، با وجود برنامه تجاری خدمه آژانس فضایی ناسا امکان‌پذیر خواهد بود که بر روی کپسول فضایی دراگون این شرکت سرمایه‌گذاری کرده است. این کپسول فضایی توسط موشک فالکون هِوی شرکت از مجتمع تاریخی ۳۹ پایگاه فضایی کندی در فلوریدا به مدار زمین برده می‌شود.

درواقع، شرکت اسپیس ایکس پیش از ماموریت ماه، باید خدمه دراگون را برای انجام این ماموریت‌ها به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد. همچنین گفته می‌شود که شرکت اسپیس ایکس در نظر دارد اواسط سال جاری، پرواز آزمایشی بدون سرنشینی را انجام دهد. پرواز دوم این کپسول فضایی به همراه سرنشین خواهد بود که احتمالا اواسط سال آینده انجام خواهد شد.

قرارداد شرکت اسپیس ایکس با ناسا شامل سه ماموریت بدون سرنشین به همراه محموله و یک ماموریت سرنشین دار به ایستگاه فضایی بین‌المللی است.

به گفته شرکت اسپیس ایکس: “با پرواز ماموریت‌های خصوصی سرنشین دار به تشویق ناسا، هزینه‌های بلندمدت دولت کاهش می‌یابد و قابلیت اطمینان پروازهای (فضایی) هم بیشتر می‌شود که هم به سود دولت و  هم به نفع ماموریت‌های خصوصی خواهد بود.”

.

منبع: newatlas

نوشته شرکت اسپیس ایکس تا سال ۲۰۱۸ دو توریست فضایی را به ماه می‌برد اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

شرکت اسپیس ایکس تا سال ۲۰۱۸ دو توریست فضایی را به ماه می‌برد

شرکت اسپیس ایکس تا سال 2018 دو توریست فضایی را به ماه می برد
به نظر می‌رسد، شرکت اسپیس ایکس طرحی برای ارسال دو توریست فضایی به ماه داشته باشد. هنگامی‌ که صحبت ارسال انسان به فضا به میان می‌آید، نخستین چیزی که به ذهن می‌رسد، ارسال فضانوردان توسط کپسول فضایی دراگون این شرکت به ایستگاه فضایی بین‌المللی است؛ اما با توجه به اعلام رسمی شرکت اسپیس ایکس، این شرکت می‌خواهد دو توریست فضایی را در اواخر سال آینده به ماه ببرد.

به گفته اسپیس ایکس، این دو نفر مبلغ قابل‌ توجهی را به عنوان پیش پرداخت این سفر فضایی به شرکت پرداخت کرده‌اند. البته شرکت از اعلام اسامی این افراد و همچنین مبلغ دریافتی خودداری کرده است. گفته می‌شود، این دو نفر از افراد سرشناس هالیوود هستند.

همچنین شرکت اعلام کرده، پیش از رفتن به ماه، این دو نفر باید تست‌های سلامتی و همچنین برنامه‌های تمرینی را پشت سر بگذارند که این برنامه‌ها احتمالا از اوایل سال آینده آغاز خواهد شد.

طرح بردن توریست‌های فضایی به ماه، با وجود برنامه تجاری خدمه آژانس فضایی ناسا امکان‌پذیر خواهد بود که بر روی کپسول فضایی دراگون این شرکت سرمایه‌گذاری کرده است. این کپسول فضایی توسط موشک فالکون هِوی شرکت از مجتمع تاریخی ۳۹ پایگاه فضایی کندی در فلوریدا به مدار زمین برده می‌شود.

درواقع، شرکت اسپیس ایکس پیش از ماموریت ماه، باید خدمه دراگون را برای انجام این ماموریت‌ها به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد. همچنین گفته می‌شود که شرکت اسپیس ایکس در نظر دارد اواسط سال جاری، پرواز آزمایشی بدون سرنشینی را انجام دهد. پرواز دوم این کپسول فضایی به همراه سرنشین خواهد بود که احتمالا اواسط سال آینده انجام خواهد شد.

قرارداد شرکت اسپیس ایکس با ناسا شامل سه ماموریت بدون سرنشین به همراه محموله و یک ماموریت سرنشین دار به ایستگاه فضایی بین‌المللی است.

به گفته شرکت اسپیس ایکس: “با پرواز ماموریت‌های خصوصی سرنشین دار به تشویق ناسا، هزینه‌های بلندمدت دولت کاهش می‌یابد و قابلیت اطمینان پروازهای (فضایی) هم بیشتر می‌شود که هم به سود دولت و  هم به نفع ماموریت‌های خصوصی خواهد بود.”

.

منبع: newatlas

نوشته شرکت اسپیس ایکس تا سال ۲۰۱۸ دو توریست فضایی را به ماه می‌برد اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

پرده از عمر چند میلیارد سالی ماه برداشته شد!

ماه بسیار مسن تر از آن چیزی است که همگان تصور می کردند. همیشه در آسمان شب حضور داشته اما تا به حال به این فکر کرده اید که قدمت ما چند سال است؟ تیمی از محققان در دانشگاه UCLA دقیقا به همین موضوع اندیشیده اند و تحقیقی را انجام دادند تا سن دقیق ماه را مشخص کنند. آن ها متوجه شدند که ماه در واقع ۱۴۰ میلیون سال مسن تر از آن چیزی است که پیش از این تصور می کردیم. این قضیه عمر احتمالی ماه را ۴٫۵۱ میلیارد سال عقب می برد.

این تیم بر روی زیرکن (Zircon) ها یا همان مواد معدنی که از مامویت آپولو ۱۴ در سال ۱۹۷۱ از ماه به زمین آورده شده اند مطالعه کردند. در سال ۲۰۱۶ تیمی تحقیقاتی از دانشگاه UCLA  اعلام کردند که برخورد میان زمین و بدنه فضایی تئا (Theia) بسیار سهمگین و به صورت مستقیم بوده است که منجر به تشکیل ماه شده است.

old-moon

ملانی باربونی، ژئوشیمیدانی در بخش علمو زمینی، سیاره ای و فضایی دانشگاه UCLA و سر رئیس اصلی این تحقیقات در نشستی مطبوعاتی اعلام کرد که پیگیری عمر ماه کار دشواری بوده است زیرا “هرچیزی که پیش از برخورد بزرگ دو سیاره وجود داشته هم اینک از بین رفته است.”

برای یافتن پاسخی برای این سوال، باربونی هشت عنصر زیرکن را در آزمایشگاهی در پرینستون با استفاده از یک طیف سنج حجمی بزرگ مطالعه کرد. کوین مک کیگان، پروفسوری در زمینه ژئوشیمی و شیمی کیهانی و کمک نویسنده این تحقیق در دانشگاه UCLA طی نشست خبری گفت “زیرکن ها بهترین ساعت های طبیعت هستند. آن ها بهترین مواد معدنی در حفظ تاریخچه زمین شناسی و افشای سرمنشا شان هستند.”

ماه نخست پس از برخورد زمین و تئا، توسط اقیانوسی از ماگما پوشانده شده بود که بعد ها این مواد داغ خنک شده و تبدیل به پوسته و گوشته آن شدند. برای پی بردن به اینکه چه اتفاقاتی بر روی ماه روی داده است، باربونی بر روی زیرکن اورانیم و نحوه تحلیل رفتن آن مطالعه کرد. برای پی بردن به اینکه خود آن ماگما چه زمانی تشکیل شد، او زیرکن های لوتتیم و نحوه تحلیل رفتن آن ها به هافنیوم را مطالعه کرد.

ادوارد یانگ، پروفسور ژئوشیمی و شیمی کیهانی در دانشگاه UCLA و کمک نویسنده این تحقیق گفت “ملانی در پی بردن به زمان دقیق عمر ماه پیش از تاریخچه ی آن و پیش از زمانی که سفت شود، نه وقتی که سفت شد بسیار باهوش بود.”

این تحقیقات در تاریخ ۱۱ ژانویه ۲۰۱۷  ( ۵ روز پیش ) در مجله Science Advances Journal منتشر شدند. تیم تحقیقاتی همچنان در حال مطالعه بر روی زیرکن ها برای یافتن اطلاعات بیشتر در خصوص تاریخچه ماه هستند.

نظر شما در رابطه با این مقاله چیست؟ شما فکر می کردید، که ماه همیشگی آسمان ما چند ساله باشد؟ دیدگاه های خود را در این باره با گویا آی تی در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

پرده از عمر چند میلیارد سالی ماه برداشته شد!

ماه بسیار مسن تر از آن چیزی است که همگان تصور می کردند. همیشه در آسمان شب حضور داشته اما تا به حال به این فکر کرده اید که قدمت ما چند سال است؟ تیمی از محققان در دانشگاه UCLA دقیقا به همین موضوع اندیشیده اند و تحقیقی را انجام دادند تا سن دقیق ماه را مشخص کنند. آن ها متوجه شدند که ماه در واقع ۱۴۰ میلیون سال مسن تر از آن چیزی است که پیش از این تصور می کردیم. این قضیه عمر احتمالی ماه را ۴٫۵۱ میلیارد سال عقب می برد.

این تیم بر روی زیرکن (Zircon) ها یا همان مواد معدنی که از مامویت آپولو ۱۴ در سال ۱۹۷۱ از ماه به زمین آورده شده اند مطالعه کردند. در سال ۲۰۱۶ تیمی تحقیقاتی از دانشگاه UCLA  اعلام کردند که برخورد میان زمین و بدنه فضایی تئا (Theia) بسیار سهمگین و به صورت مستقیم بوده است که منجر به تشکیل ماه شده است.

old-moon

ملانی باربونی، ژئوشیمیدانی در بخش علمو زمینی، سیاره ای و فضایی دانشگاه UCLA و سر رئیس اصلی این تحقیقات در نشستی مطبوعاتی اعلام کرد که پیگیری عمر ماه کار دشواری بوده است زیرا “هرچیزی که پیش از برخورد بزرگ دو سیاره وجود داشته هم اینک از بین رفته است.”

برای یافتن پاسخی برای این سوال، باربونی هشت عنصر زیرکن را در آزمایشگاهی در پرینستون با استفاده از یک طیف سنج حجمی بزرگ مطالعه کرد. کوین مک کیگان، پروفسوری در زمینه ژئوشیمی و شیمی کیهانی و کمک نویسنده این تحقیق در دانشگاه UCLA طی نشست خبری گفت “زیرکن ها بهترین ساعت های طبیعت هستند. آن ها بهترین مواد معدنی در حفظ تاریخچه زمین شناسی و افشای سرمنشا شان هستند.”

ماه نخست پس از برخورد زمین و تئا، توسط اقیانوسی از ماگما پوشانده شده بود که بعد ها این مواد داغ خنک شده و تبدیل به پوسته و گوشته آن شدند. برای پی بردن به اینکه چه اتفاقاتی بر روی ماه روی داده است، باربونی بر روی زیرکن اورانیم و نحوه تحلیل رفتن آن مطالعه کرد. برای پی بردن به اینکه خود آن ماگما چه زمانی تشکیل شد، او زیرکن های لوتتیم و نحوه تحلیل رفتن آن ها به هافنیوم را مطالعه کرد.

ادوارد یانگ، پروفسور ژئوشیمی و شیمی کیهانی در دانشگاه UCLA و کمک نویسنده این تحقیق گفت “ملانی در پی بردن به زمان دقیق عمر ماه پیش از تاریخچه ی آن و پیش از زمانی که سفت شود، نه وقتی که سفت شد بسیار باهوش بود.”

این تحقیقات در تاریخ ۱۱ ژانویه ۲۰۱۷  ( ۵ روز پیش ) در مجله Science Advances Journal منتشر شدند. تیم تحقیقاتی همچنان در حال مطالعه بر روی زیرکن ها برای یافتن اطلاعات بیشتر در خصوص تاریخچه ماه هستند.

نظر شما در رابطه با این مقاله چیست؟ شما فکر می کردید، که ماه همیشگی آسمان ما چند ساله باشد؟ دیدگاه های خود را در این باره با گویا آی تی در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.