اکنون در عصری به سر می بریم که مملو از چیزهای شگفت‌انگیز است؛ ما از نظر اجتماعی، سیاسی و علمی، همیشه در آستانه دگرگونی ها هستیم و یکی از موضوعات ثابتی که ذهن بسیاری از ما را به خود مشغول کرده است، یوفوها و موجودات فرازمینی هستند. بسیاری بر این باورند که سازمان‌های نظامی، فضایی […]
طبق اطلاعات منتشر شده از سوی خبرگزاری معتبر تایمز، هکرهای روسیه‌ای با ارسال گسترده و هدف‌دار بدافزای از طریق توییتر برای کارمندان پنتاگون به دنبال هک کردن دستگاه‌های آنها و جاسوسی از این افراد بوده‌اند. در ادامه با تکرا همراه باشید تا بیشتر از این موضوع اطلاع پیدا کنید.
خبرگزاری معتبر تایمز به نقل از چند منبع آگاه در جامعه اطلاعاتی آمریکا چندی پیش اینچنین نوشت که عوامل دولت روسیه تا به امروز این بدافزارها را به بیش از ۱۰ هزار نفر از کارمندان وزارت دفاع ایالات متحده ارسال کرده‌اند.
متن این خبر به شرح زیر است:
در اواخر هفته گذشته کارمندان پنتاگون شاهد پیام‌هایی همراه با لینک مربوط به یک رویداد ورزشی اخیر یا مراسم اسکار از طریق توییتر بوده‌اند که با کلیک بر روی این لینک‌ها، این افراد به سروهای کنترول شده توسط روسیها هدایت و یک نرم افزار به صورت اتوماتیک در دستگاه آنها دانلود می‌شده است که به واسطه آن هکرها قادر به کنترل گوشی موبایل، کامپیوتر یا حساب توییتر کارمندان پنتاگون بودند
کارشناسان فناوری و امنیت اطلاعات بر این باور هستند که ارسال بدافزار از طریق توییتر یا شبکه‌های اجتماعی مشابه یک روش جدید از طرف روسیه برای نفوذ سیاسی در کشورهای رقیب خود مانند ایالات متحده آمریکا است. البته گاهی اوقات این نفوذ بسیار هدف دار است و مانند همین دفعه بر روی قشر خاصی مانند کارمندان پنتاگون استفاده شده است.
لازم به ذکر است که تا پیش از این رخداد خبرهایی نیز مبنی بر وجود حساب‌های کاربری تقلبی از جمله ربات‌ها در توییتر منتشر شد که به گفتی برخی از منابع آگاه برخی از آنها توسط هکرها ساخته شده‌اند و به منظور اهداف سیاسی استفاده می‌شوند. همچنین تحلیلگران حوزه فناوری در ماه اکتبر موفق به کشف شبکه‌ای گسنرده از حساب‌های کاربری خام یعنی بدون دنبال کننده و بدون فالوئر شده بودند که با جعل هویت برخی نوجوانان در جهت منافع دونالد ترامپ فعالیت داشتند.
کارشناسان ارشد اف بی آی به دنبال تحقیقات گسترده و جامع خود در تخلفات صورت گرفته انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۲۰۱۶ میلادی که گمانه زنی‌های زیادی در مورد آن صورت گرفته است در حال بررسی شبکه‌ای از ربات‌های توییتر هستند که به نظر هدف آنها تاثیرگذاری در انتخابات این کشور بوده است.
جالب است بدانید که زمانی دونالد ترامپ به عنوان رئیس جمهور جدید کشور ایالات متحده آمریکا بر مسند قدرت نشست، بسیاری از مردم و کارشناسان فناوری نسبت به بدافزارهای موجود در توییتر و استفاده ترامپ از یک گوشی نا ایمن یعنی سامسونگ گلکسی اس ۳ بسیار نگران بودند اما حالا مشاهده شده است که ترامپ توییت‌های خود را با یک دستگاه گوشی آیفون منتشر می‌کند اما هنوز جزئیاتی از دستکاری‌های امنیتی این گوشی منتشر نشده است.
X-37B، هواپیمای فضایی نیروی هوایی ایالات‌متحده، تنها هشت روز تا رسیدن به رکورد بیشترین گردش در مدار زمین فاصله دارد. اگر این هواپیمای فضایی رباتیک، تا ۲۵ مارس به مأموریت خود ادامه دهد، در آن زمان مدت مأموریت مخفی‌اش به ۶۷۴ روز خواهد رسید.
ارتش ایالات‌متحده از ۲۰ ماه مه سال ۲۰۱۵، هواپیمای فضایی رباتیک X-37B را برای انجام چهارمین مأموریت فوق سری به مدار زمین فرستاده است. هنوز مشخص نیست، هواپیمای فضایی X-37B، تا چه مدت در مدار زمین باقی می‌ماند. نیروی هوایی آمریکا هم در مورد فعالیت‌های این هواپیمای فضایی رباتیک اطلاعات کمی منتشر کرده است.
آنا ماری آنیچلی، سخنگوی نیروی هوایی در مورد زمان پایان این مأموریت مخفی از طریق ایمیل به space.com، گفت:”تاریخ فرود بر اساس اتمام برنامه مداری و اهداف دیگر مأموریت، مشخص می‌شود.”
حتی اگر هیچ وقت دلیل ماموریت X-37B مشخص نشود، این ماموریت می تواند، نشان دهنده ی قابلیت پرواز با انرژی خورشیدی در بازه زمانی طولانی مدت باشد.
مأموریت بدون سرنشین X-37B که به مأموریت OTV (تست وسیله نقلیه مداری) شناخته می‌شود، درواقع، شبیه به شاتل فضایی بازنشسته ناسا، البته در اندازه‌ای کوچک‌تر است که قادر به انجام مأموریت‌های طولانی مدت در مدار زمین است. هواپیمای فضایی X-37B تنها ۸.۸ متر طول و ۹.۶ ۲.۹ متر ارتفاع و طول بال‌های آن‌هم حدود ۴.۶ متر است.
نیروی هوایی آمریکا دارای دو هواپیمای فضایی رباتیک X-37B است که هردوی این هواپیماها توسط شرکت بوئینگ ساخته‌شده است. این هواپیماهای دوقلو تاکنون چهار مأموریت را به انجام رسانده‌اند.
مأموریت OTV-4 روز ۲۰ مه ۲۰۱۵ به‌وسیله یک موشک اطلس ۵ از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال در فلوریدا به فضا پرتاب شد.
مأموریتOTV-1 که ۲۲ آوریل ۲۰۱۰راه‌اندازی شد و ۳ دسامبر همان سال، پس از سپری کردن ۲۲۴ روز در مدار زمین فرود آمد. مأموریت OTV-2 که از ۵ مارس ۲۰۱۱مأموریت خود را آغاز کرد، پس از صرف ۴۶۸ روز در فضا، ۱۶ ژوئن ۲۰۱۲ به زمین بازگشت و پس‌ازآن مأموریت OTV-3 که در ۱۱دسامبر ۲۰۱۲ به فضا پرتاب شد؛ در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۴، پس از گردشی ۶۷۴ روزه به زمین بازگشت.
مأموریت فعلی، OTV-4 که در ۲۰ مه ۲۰۱۵ به‌وسیله یک موشک اطلس ۵ متعلق به شرکت اتحادیه مشترک پرتاب راه‌اندازی شده، پس از گذراندن، ۶۶۶ روز هنوز در حال گردش در مدار زمین است. همه چهار پرواز هواپیماهای فضایی X-37B از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال در فلوریدا، به مدار زمین پرتاب‌شده‌اند و سه پرواز نخست در پایگاه نیروی هوایی واندنبرگ در کالیفرنیا فرود آمده‌اند.
حال گفته می‌شود، نیروی هوایی آمریکا قصد دارد، مأموریت OTV-4 را در مرکز فضایی جان اف کندی به زمین بازگرداند. آنیچلی هم از تائید و یا تکذیب این خبر خودداری کرده است.
آنیچلی در این مورد، گفت:”درحالی‌که این برنامه قابلیت فرود در هر دو پایگاه هوایی واندنبرگ و همچنین مرکز فضایی کندی را دارد، اما تعیین محل فرود به فاکتورهای مختلفی بستگی دارد.”
نیروی هوایی ایالات متحده اعلام کرده، سه ماموریت نخست OTV که در مجموع ۱۳۶۷ روز را در مدار به سر برده اند، تکنولوژی های پرواز و فرود با قابلیت استفاده مجدد و بازگشت به جو را با موفقیت پشت سر گذاشته اند.
باتوجه به پنهان‌کاری‌هایی که در برنامه X-37B وجود داشته، به شایعاتی مشابه مأموریت‌های قبلی این هواپیمای فضایی دامن زده است.
گفته می‌شود، مأموریت این هواپیمای فضایی، نمونه‌ای از استقرار ماهواره‌های جاسوسی در جو زمین است. همچنین از اهداف دیگر این مأموریت، تداخل در سیگنال های ماهواره های دیگر، ماموریت مخفی پنتاگون برای استقرار جنگ افزارهای بدون سرنشین و حتی جاسوسی از ایستگاه فضایی چین، است.
به‌هرحال هوایی تاکنون این شایعات را تکذیب کرده است؛ اما حدس زدن این موضوع دشوار است، اما آنچه می‌دانیم این است که X-37B در طول این مأموریت تاکنون ۶۶۶ روزه؛ چندین محموله را حمل کرده که برخی از این محموله‌ها شناسایی‌شده‌اند. این هواپیما، چند دستگاه نیروی محرکه الکتریکی متعلق به نیروی هوایی و شرکت خصوصی آیروجت راکتداین و همچنین ابزارهای تحقیقاتی پیشرفته ناسا را حمل کرده است.
نشریه نیویورک‌تایمز، ماه مه سال ۲۰۱۰ گزارش داد: “مقامات پنتاگون در مصاحبه‌ها و اظهارات خود، هرگونه ارتباط این هواپیما را با جنگ‌افزارهای فضایی به‌شدت تکذیب کرده‌اند، این در حالی بود که این مقامات اذعان کرده بودند، هدف نهایی (مأموریت) کمک به جنگنده‌های زمینی با مأموریت‌های فرعی بوده است.”
همچنین نیروی هوایی هم پاسخ مبهمی در این خصوص داده و با اشاره به سری بودن مأموریت، اعلام کرد: “این مأموریت هیچ ارتباطی به قابلیت‌های تهاجمی ندارد، بلکه این برنامه باهدف کاهش خطر، تجربه و توسعه کانسپت عملیاتی انجام‌گرفته است.”
در اسناد رسمی نیروی هوایی، هدف مأموریت هواپیمای فضایی X-37B، این‌گونه اعلام‌شده است:”تکنولوژی‌هایی که در این مأموریت تست می‌شوند، شامل؛ سیستم پیشرفته هدایت ناوبری و کنترل، سیستم‌های حفاظت حرارتی، اویونیک، سازهای حرارتی فوق بالا، عایق‌های قابل‌استفاده مجدد، سیستم‌های پرواز الکترومکانیکی سبک، سیستم پیشرفته نیروی محرکه و پرواز مداری مستقل، ورود مجدد به جو و فرود.”
http://www.netwebco.ir/wp-content/uploads/2015/09/logo.png00ادمینhttp://www.netwebco.ir/wp-content/uploads/2015/09/logo.pngادمین2017-03-17 17:40:382017-03-17 17:40:38مأموریت مخفی X-37B به رکورد بیشترین گردش در مدار زمین نزدیک شد
در اواخر دهه ۱۹۹۰، ایالات متحده در دوران پس از جنگ سرد قرار داشت و به عنوان یک نیروی نابود کننده در نبردهای هوایی خود را مطرح کرده بود. این کشور نه تنها بزرگترین ناوگان هواپیماهای جنگی جهان را داشت، بلکه تنها کشوری بود که جنگنده های نسل پنجم، یعنی F-22 Raptor ، را تولید می کرد. در سال ۲۰۰۹، دولت ایالات متحده به مخالفت با ساخت این جنگنده برخاست و فقط ۱۸۷ فروند از آن تولید کرد. برای برنامه F-22 چه اتفاقی افتاد؟ و چرا این اتفاق افتاد؟
گویا آی تی – بدون شک، F-22 Raptor بزرگترین و برترین هواپیمای جنگنده زمان خود است. مشکل آنجا بود که توسعه و ساخت این جنگنده بیش از حد طولانی شد. تا جایی که دشمن اصلی آن، یعنی نیروی هوایی شوروی، از عرصه رقابت خارج شد (منحل گردید).
F-22 با رویدادهای جاری در آن زمان نیز برخورد داشت. بودجه لازم برای راه اندازی جنگ در عراق و افغانستان، و عدم وجود دشمن قابل توجه، باعث شد این هواپیمای جنگنده با هزینه ۳۰۰ میلیون دلاری ساخته شود که از نظر مقامات دولتی آن زمان، هزینه ای غیر قابل تحمل بود. رکود اقتصادی، که در سال ۲۰۰۸ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ پایان یافت، یکی دیگر از دلایل توقف برنامه ساخت این جنگنده بود.
فرازها ( و فرودهای) F-22 Raptor داستان F-22 Raptor، در اوایل دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. در این سال، نیروی هوایی ایالات متحده که مشتاق بود آمریکا را به برترین جنگنده های هوایی مجهز کند، جستجوی یک جایگزین برای عقاب F-15C را آغاز کرد. در سال ۱۹۹۰، رقابتی میان نورث روپ YF-23 و لاکهید مارتین YF-22 برگزار شد که در نهایت باعث شد YF-22 انتخاب گردد. این جنگنده بعدها F-22 Raptor نامیده شد تا سنگ بنای آینده نیروی هوایی آمریکا باشد.
در ابتدا، نیروی هوایی ایالات متحده معتقد بود ساخت ۷۵۰ فروند از این جنگنده جدید، ۲۶٫۲ میلیارد دلار ( ۳۵ میلیون دلار به ازای هر هواپیما) هزینه خواهد داشت. در سال ۱۹۹۰، وقتی جنگ سرد عملا به پایان رسید، دولت جورج اچ دبلیو بوش، تصمیم گرفت فقط ۶۴۸ فروند از این جنگنده را از شرکت سازنده اش خریداری کند. در سال ۱۹۹۷، این تعداد مجددا کاهش یافت و به ۳۳۹ رسید، و در سال ۲۰۰۳، دولت آمریکا اعلام کرد فقط به ۲۷۷ فروند از این جنگنده نیاز دارد. در سال ۲۰۰۹، تعداد مورد درخواست دولت به ۱۸۷ فروند ، به اضافه ۸ فروند برای آزمایش و توسعه هواپیماها، رسید و خط تولید این جنگنده متوقف شد.
مسیری که باید برای استقرار این برنامه طی می شد نیز مسیری طولانی بود. پروژه ساخت جنگنده تاکتیکی پیشرفته، که F-22 Raptor را به بار آورد، در سال ۱۹۸۱ آغاز شد. اولین پرواز Raptor، در سال ۱۹۹۰ صورت گرفت، و اولین قابلیت های عملیاتی آن در سال ۲۰۰۵ هویدا شد. اگر بخواهیم مقایسه کنیم، می توانیم این مثال را ذکر کنیم که از طراحی تا اولین پرواز عقاب F-15، هفت سال طول کشید، یعنی از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۲، و این هواپیما در سال ۱۹۷۶ توانست وارد عملیات شود.
به عبارت دیگر، توسعه F-22 تقریبا دو برابر F-15 به طول انجامید. در طی این زمان، اتحاد جماهیر شوروی از یک ابرقدرت رقیب، به یک نهاد بسیار ضعیف تبدیل شد و در نهایت هم در سال ۱۹۹۱ منحل گردید. نیروی هوایی توانمند شوروی میان جمهوری های باقی مانده تقسیم شد و توسعه جنگنده ها در کشورهای تازه شکل گرفته، به ارتقای طرح های موجود، مانند MiG-29 و Su-30 محدود شد. در طی سالهای دهه ۱۹۹۰، فقط تعداد معدودی از جنگنده های F-22 و آن هم با کمترین ساعات پرواز مورد استفاده خلبانان ایالات متحده قرار گرفتند. آنها هیچ دلیل قانع کننده ای برای عجله در تولید و توسعه F-22 نداشتند. این هواپیما قابلیت شلیک هوا به زمین را نیز در این مدت به دست آورد و به مزیت های آن اضافه گردید.
F-22، قربانی جنگ های عراق و افغانستان نیز شد. هزینه بسیار زیاد حمایت از این دو جنگ کم شدت، آن هم به طور همزمان، صرف مبارزه با یک رقیب همرده و همتا شد ، که البته چنین رقیبی در این جنگ ها وجود نداشت، و هزینه های صرف شده را به سختی می توان توجیه کرد. F-22، که در عراق و افغانستان مورد استفاده قرار نگرفت، اغلب اوقات به عنوان یک ذخیره نظامی در برابر آن دسته از سیستم های تسلیحاتی حیاتی ایالات متحده به تصویر کشیده می شد، که این کشور در جنگ های خود به کار می برد. F-22، کمابیش به عنوان برنامه ای نشان داده می شد که بودجه آن از محل هزینه های ساخت خودروهای زرهی MRAP تهیه می شود. این خودروهای زرهی، در عراق و افغانستان از نیروهای زمینی آمریکا در برابر خطرات ناشی از مواد منفجره دست ساز حفاظت می کنند.
دوره طولانی ساخت و توسعه F-22 نیز آن را در رقابت غیرمستقیم با جنگنده ضربتی مشترک F-35 قرار داد. هر چند هواپیماهای مختلفی برای ایفای نقش های مختلف طراحی شده است، اما F-35 با دارا بودن قابلیت های مشابه، و در برخی موارد بهتر از، F-22، با هزینه ای کمتر ساخته می شد. همین امر باعث شد رابرت گیتس، وزیر دفاع ایالات متحده، توقف تولید F-22 را به مقامات مربوطه توصیه کند. او پیشنهاد کرد به جای توسعه F-22، برنامه تولید F-35 را تسریع بخشند. گیتس پیش بینی کرد که ایالات متحده تا سال ۲۰۲۵ می تواند ۱۷۰۰ هواپیمای F-35 داشته باشد. با توجه به افزایش هزینه ها تا آن سال و تاخیر در شروع این برنامه بحث برانگیز، بعید است پنتاگون با این رقم موافقت کند.
در سال ۲۰۰۸، ایالات متحده با بدترین بحران اقتصادی بعد از زمان رکود بزرگ مواجه شد. تولید ناخالص داخلی این کشور در سال ۲۰۰۹ به رقم حیرت انگیز ۸ درصد رسید. در همین سال بود که دولتمردان آمریکا تصمیم گرفتند تولید F-22 را متوقف کنند. این بحران اقتصادی تا سال ۲۰۱۰ طول کشید، و بازیابی شرایط اقتصادی آمریکا بعد از این بحران، همچنان ادامه دارد. این وضعیت را به فشارهایی که برای تمرکز بر تهدید های فوری و سرمایه گذاری در جنگ با قدرت های بزرگ به دولت آمریکا وارد می شد، اضافه کنید. چیزی که در سال ۲۰۰۹ یک چشم انداز بسیار دور برای ایالات متحده به نظر می رسید.
آیا آمریکا اشتباه بسیار بزرگی مرتکب شد؟ هشت سال پس از توقف برنامه F-22، با وجود مزایای زیادی که به همراه داشت، تاریخ از حقایقی پرده برداشت. از یک طرف، توقف این برنامه راه را برای سرمایه گذاری در برنامه های تاکتیکی فوری تر باز کرد. با انتقال میلیارد ها دلار سرمایه به سمت تولید MRAP، جان صد ها نفر حفظ می شد.
از طرف دیگر، در طی این سالها دنیا یک بار دیگر تغییر کرد. نیروی هوایی چین و روسیه در حال تلاش برای نوسازی تجهیزات نظامی خود هستند. در عین حال، هر دوی این کشورها هر روز حالت تهاجمی تری در صحنه جهانی به خود می گیرند. در حال حاضر سه هواپیمای نسل پنجم در دست ساخت است که می تواند نیروی هوایی ایالات متحده را به چالش بکشد: J-20 و FC-31 چین، و T-50 روسی / هندی. هیچ یک از این هواپیماها در سال ۲۰۰۹ ، یعنی زمانی که گیتس تولید F-22 را متوقف کرد، وجود نداشتند. منتقدان توقف خط تولید F-22 معتقدند وزارت دفاع آمریکا این تصمیم تاکتیکی را به بهای ساخت سلاح هایی اتخاذ کرده که می توانند از آغاز جنگ توسط دشمنان جلوگیری کنند. همین امر باعث می شود احتمال وقوع جنگ های ویرانگر بیشتر شود.
برنامه ساخت F-22 Raptor، به واسطه چند فاکتور متوقف شد، اما شاید اصلی ترین دلیلش آن بود که این برنامه مدت زمان زیادی طول کشید و در معرض این خطر قرار داشت که در رویدادهای کنونی، تضعیف شده و تحت الشعاع فناوری های جدید قرار بگیرد. کشتی جنگی Littoral، که ده سال بعد از آغاز ساختش تازه فقط به یک توپ پنجاه و هفت میلیمتری مجهز شده، نیز احتمالا به سرنوش F-22 دچار شود. F-22، اولین سلاح شگفت انگیزی نبود که عمرش خیلی زود به پایان رسید، آخرین هم نخواهد بود.
http://www.netwebco.ir/wp-content/uploads/2015/09/logo.png00ادمینhttp://www.netwebco.ir/wp-content/uploads/2015/09/logo.pngادمین2017-02-11 07:16:142017-02-11 07:16:14چرا آمریکا پروژه ساخت بهترین جت جنگنده تاریخ را متوقف کرد؟
در اواخر دهه ۱۹۹۰، ایالات متحده در دوران پس از جنگ سرد قرار داشت و به عنوان یک نیروی نابود کننده در نبردهای هوایی خود را مطرح کرده بود. این کشور نه تنها بزرگترین ناوگان هواپیماهای جنگی جهان را داشت، بلکه تنها کشوری بود که جنگنده های نسل پنجم، یعنی F-22 Raptor ، را تولید می کرد. در سال ۲۰۰۹، دولت ایالات متحده به مخالفت با ساخت این جنگنده برخاست و فقط ۱۸۷ فروند از آن تولید کرد. برای برنامه F-22 چه اتفاقی افتاد؟ و چرا این اتفاق افتاد؟
گویا آی تی – بدون شک، F-22 Raptor بزرگترین و برترین هواپیمای جنگنده زمان خود است. مشکل آنجا بود که توسعه و ساخت این جنگنده بیش از حد طولانی شد. تا جایی که دشمن اصلی آن، یعنی نیروی هوایی شوروی، از عرصه رقابت خارج شد (منحل گردید).
F-22 با رویدادهای جاری در آن زمان نیز برخورد داشت. بودجه لازم برای راه اندازی جنگ در عراق و افغانستان، و عدم وجود دشمن قابل توجه، باعث شد این هواپیمای جنگنده با هزینه ۳۰۰ میلیون دلاری ساخته شود که از نظر مقامات دولتی آن زمان، هزینه ای غیر قابل تحمل بود. رکود اقتصادی، که در سال ۲۰۰۸ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ پایان یافت، یکی دیگر از دلایل توقف برنامه ساخت این جنگنده بود.
فرازها ( و فرودهای) F-22 Raptor داستان F-22 Raptor، در اوایل دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. در این سال، نیروی هوایی ایالات متحده که مشتاق بود آمریکا را به برترین جنگنده های هوایی مجهز کند، جستجوی یک جایگزین برای عقاب F-15C را آغاز کرد. در سال ۱۹۹۰، رقابتی میان نورث روپ YF-23 و لاکهید مارتین YF-22 برگزار شد که در نهایت باعث شد YF-22 انتخاب گردد. این جنگنده بعدها F-22 Raptor نامیده شد تا سنگ بنای آینده نیروی هوایی آمریکا باشد.
در ابتدا، نیروی هوایی ایالات متحده معتقد بود ساخت ۷۵۰ فروند از این جنگنده جدید، ۲۶٫۲ میلیارد دلار ( ۳۵ میلیون دلار به ازای هر هواپیما) هزینه خواهد داشت. در سال ۱۹۹۰، وقتی جنگ سرد عملا به پایان رسید، دولت جورج اچ دبلیو بوش، تصمیم گرفت فقط ۶۴۸ فروند از این جنگنده را از شرکت سازنده اش خریداری کند. در سال ۱۹۹۷، این تعداد مجددا کاهش یافت و به ۳۳۹ رسید، و در سال ۲۰۰۳، دولت آمریکا اعلام کرد فقط به ۲۷۷ فروند از این جنگنده نیاز دارد. در سال ۲۰۰۹، تعداد مورد درخواست دولت به ۱۸۷ فروند ، به اضافه ۸ فروند برای آزمایش و توسعه هواپیماها، رسید و خط تولید این جنگنده متوقف شد.
مسیری که باید برای استقرار این برنامه طی می شد نیز مسیری طولانی بود. پروژه ساخت جنگنده تاکتیکی پیشرفته، که F-22 Raptor را به بار آورد، در سال ۱۹۸۱ آغاز شد. اولین پرواز Raptor، در سال ۱۹۹۰ صورت گرفت، و اولین قابلیت های عملیاتی آن در سال ۲۰۰۵ هویدا شد. اگر بخواهیم مقایسه کنیم، می توانیم این مثال را ذکر کنیم که از طراحی تا اولین پرواز عقاب F-15، هفت سال طول کشید، یعنی از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۲، و این هواپیما در سال ۱۹۷۶ توانست وارد عملیات شود.
به عبارت دیگر، توسعه F-22 تقریبا دو برابر F-15 به طول انجامید. در طی این زمان، اتحاد جماهیر شوروی از یک ابرقدرت رقیب، به یک نهاد بسیار ضعیف تبدیل شد و در نهایت هم در سال ۱۹۹۱ منحل گردید. نیروی هوایی توانمند شوروی میان جمهوری های باقی مانده تقسیم شد و توسعه جنگنده ها در کشورهای تازه شکل گرفته، به ارتقای طرح های موجود، مانند MiG-29 و Su-30 محدود شد. در طی سالهای دهه ۱۹۹۰، فقط تعداد معدودی از جنگنده های F-22 و آن هم با کمترین ساعات پرواز مورد استفاده خلبانان ایالات متحده قرار گرفتند. آنها هیچ دلیل قانع کننده ای برای عجله در تولید و توسعه F-22 نداشتند. این هواپیما قابلیت شلیک هوا به زمین را نیز در این مدت به دست آورد و به مزیت های آن اضافه گردید.
F-22، قربانی جنگ های عراق و افغانستان نیز شد. هزینه بسیار زیاد حمایت از این دو جنگ کم شدت، آن هم به طور همزمان، صرف مبارزه با یک رقیب همرده و همتا شد ، که البته چنین رقیبی در این جنگ ها وجود نداشت، و هزینه های صرف شده را به سختی می توان توجیه کرد. F-22، که در عراق و افغانستان مورد استفاده قرار نگرفت، اغلب اوقات به عنوان یک ذخیره نظامی در برابر آن دسته از سیستم های تسلیحاتی حیاتی ایالات متحده به تصویر کشیده می شد، که این کشور در جنگ های خود به کار می برد. F-22، کمابیش به عنوان برنامه ای نشان داده می شد که بودجه آن از محل هزینه های ساخت خودروهای زرهی MRAP تهیه می شود. این خودروهای زرهی، در عراق و افغانستان از نیروهای زمینی آمریکا در برابر خطرات ناشی از مواد منفجره دست ساز حفاظت می کنند.
دوره طولانی ساخت و توسعه F-22 نیز آن را در رقابت غیرمستقیم با جنگنده ضربتی مشترک F-35 قرار داد. هر چند هواپیماهای مختلفی برای ایفای نقش های مختلف طراحی شده است، اما F-35 با دارا بودن قابلیت های مشابه، و در برخی موارد بهتر از، F-22، با هزینه ای کمتر ساخته می شد. همین امر باعث شد رابرت گیتس، وزیر دفاع ایالات متحده، توقف تولید F-22 را به مقامات مربوطه توصیه کند. او پیشنهاد کرد به جای توسعه F-22، برنامه تولید F-35 را تسریع بخشند. گیتس پیش بینی کرد که ایالات متحده تا سال ۲۰۲۵ می تواند ۱۷۰۰ هواپیمای F-35 داشته باشد. با توجه به افزایش هزینه ها تا آن سال و تاخیر در شروع این برنامه بحث برانگیز، بعید است پنتاگون با این رقم موافقت کند.
در سال ۲۰۰۸، ایالات متحده با بدترین بحران اقتصادی بعد از زمان رکود بزرگ مواجه شد. تولید ناخالص داخلی این کشور در سال ۲۰۰۹ به رقم حیرت انگیز ۸ درصد رسید. در همین سال بود که دولتمردان آمریکا تصمیم گرفتند تولید F-22 را متوقف کنند. این بحران اقتصادی تا سال ۲۰۱۰ طول کشید، و بازیابی شرایط اقتصادی آمریکا بعد از این بحران، همچنان ادامه دارد. این وضعیت را به فشارهایی که برای تمرکز بر تهدید های فوری و سرمایه گذاری در جنگ با قدرت های بزرگ به دولت آمریکا وارد می شد، اضافه کنید. چیزی که در سال ۲۰۰۹ یک چشم انداز بسیار دور برای ایالات متحده به نظر می رسید.
آیا آمریکا اشتباه بسیار بزرگی مرتکب شد؟ هشت سال پس از توقف برنامه F-22، با وجود مزایای زیادی که به همراه داشت، تاریخ از حقایقی پرده برداشت. از یک طرف، توقف این برنامه راه را برای سرمایه گذاری در برنامه های تاکتیکی فوری تر باز کرد. با انتقال میلیارد ها دلار سرمایه به سمت تولید MRAP، جان صد ها نفر حفظ می شد.
از طرف دیگر، در طی این سالها دنیا یک بار دیگر تغییر کرد. نیروی هوایی چین و روسیه در حال تلاش برای نوسازی تجهیزات نظامی خود هستند. در عین حال، هر دوی این کشورها هر روز حالت تهاجمی تری در صحنه جهانی به خود می گیرند. در حال حاضر سه هواپیمای نسل پنجم در دست ساخت است که می تواند نیروی هوایی ایالات متحده را به چالش بکشد: J-20 و FC-31 چین، و T-50 روسی / هندی. هیچ یک از این هواپیماها در سال ۲۰۰۹ ، یعنی زمانی که گیتس تولید F-22 را متوقف کرد، وجود نداشتند. منتقدان توقف خط تولید F-22 معتقدند وزارت دفاع آمریکا این تصمیم تاکتیکی را به بهای ساخت سلاح هایی اتخاذ کرده که می توانند از آغاز جنگ توسط دشمنان جلوگیری کنند. همین امر باعث می شود احتمال وقوع جنگ های ویرانگر بیشتر شود.
برنامه ساخت F-22 Raptor، به واسطه چند فاکتور متوقف شد، اما شاید اصلی ترین دلیلش آن بود که این برنامه مدت زمان زیادی طول کشید و در معرض این خطر قرار داشت که در رویدادهای کنونی، تضعیف شده و تحت الشعاع فناوری های جدید قرار بگیرد. کشتی جنگی Littoral، که ده سال بعد از آغاز ساختش تازه فقط به یک توپ پنجاه و هفت میلیمتری مجهز شده، نیز احتمالا به سرنوش F-22 دچار شود. F-22، اولین سلاح شگفت انگیزی نبود که عمرش خیلی زود به پایان رسید، آخرین هم نخواهد بود.
http://www.netwebco.ir/wp-content/uploads/2015/09/logo.png00ادمینhttp://www.netwebco.ir/wp-content/uploads/2015/09/logo.pngادمین2017-02-11 07:16:142017-02-11 07:16:14چرا آمریکا پروژه ساخت بهترین جت جنگنده تاریخ را متوقف کرد؟
ارتش ایالات متحده از ۲۰ ماه مه سال ۲۰۱۵، هواپیمای فضایی رباتیک X-37B را برای انجام چهارمین ماموریت فوق سری به مدار زمین فرستاد. حال با گذشت بیش از ۵۰۰ روز، این هواپیمای بدون سرنشین خورشیدی هنوز هم در مدار زمین است و هیچ اطلاع دقیقی در مورد مدت این ماموریت و دلیل آن در دست نیست، چیزی که به تئوری های توطئه ای مشابه ماموریت های قبلی این هواپیمای فضایی دامن زده است.
آیا ماموریت این هواپیمای فضایی ، نمونه ای از استقرار ماهواره های جاسوسی در جو زمین است؟ آیا در سیگنال های ماهواره های دیگر تداخل ایجاد می کند؟ آیا این ماموریت بخشی از تحقیقات پنتاگون در مورد جنگ افزارهای بدون سرنشین است و یا X-37B در تمام این مدت مشغول جاسوسی از ایستگاه فضایی چین بوده است؟
حدس زدن این موضوع دشوار است، اما آنچه می دانیم این است که X-37B در طول این ۵۰۰ روز، چندین محموله را حمل کرده که برخی از این محموله ها شناسایی شده اند. این هواپیما، چند دستگاه نیروی محرکه الکتریکی متعلق به نیروی هوایی و شرکت خصوصی آیروجت راکتداین، و همچنین ابزارهای تحقیقاتی پیشرفته ناسا را حمل کرده است. اولین ماموریت نیروی هوایی – ماموریت OTV-4 (تست وسیله نقلیه مداری -۴) – آوریل ۲۰۱۰ به جو زمین فرستاده شد و تقریباً بلافاصله پس از آن، اخبار ضد و نقیضی از این ماموریت شایع شد. اوضاع زمانی بدتر شد که چند ناظر آماتور گزارش دادند، هر چهار روز یک بار، هواپیمای فضایی را در همان ناحیه گردش-ماموریت- مشاهده کرده اند.
نشریه نیویورک تایمز، ماه مه سال ۲۰۱۰ گزارش داد: “مقامات پنتاگون در مصاحبه ها و اظهارات خود هر گونه ارتباط این هواپیما را با جنگ افزارهای فضایی به شدت تکذیب کرده اند، این در حالی بود که این مقامات اذعان کرده بودند، هدف نهایی (ماموریت) کمک به جنگنده های زمینی با ماموریت های فرعی بوده است.”
همچنین نیروی هوایی هم پاسخ مبهمی در این خصوص داده و با اشاره به سری بودن ماموریت، اعلام کرد: “این ماموریت هیچ ارتباطی به قابلیت های تهاجمی ندارد بلکه این برنامه با هدف کاهش خطر، تجربه و توسعه کانسپت عملیاتی انجام گرفته است.”
ماموریت دوم OTV-4 در ۵ مارس ۲۰۱۱، آغاز شد و ۴۶۸ روز در مدار به سر برد. ماموریت سوم X-37B بود که نزدیک به ۶۷۵ روز را در مدار زمین گذراند و ماموریت فعلی هم حتی می تواند، زمان بیشتری در مدار بگذراند. حتی اگر هیچ وقت دلیل ماموریت X-37B را نفهمیم، این ماموریت می تواند، حداقل نشان دهنده ی قابلیت پرواز با انرژی خورشیدی در بازه زمانی طولانی مدت باشد.
نیروی هوایی ایالات متحده اعلام کرده، سه ماموریت نخست OTV-4 که در مجموع ۱۳۶۷ روز را در مدار به سر برده اند، تکنولوژی های پرواز و فرود با قابلیت استفاده مجدد، و بازگشت به جو را با موفقیت پشت سر گذاشته اند. اگر چیزی واقعاً برای کاوش سطوح سیارات دیگر مورد نیاز باشد، آن قطعاً تکنولوژی های پیشرفته فرود خودکار خواهد بود.
و اگر هدف این ماموریت واقعاً جاسوسی از آزمایشگاه فضایی چین “تیانگونگ” باشد، حداقل می توانیم بفهمیم قطعات متلاشی شده این فضاپیما، کجای جو زمین خواهند سوخت؟!
پی نوشت: مقامات چینی ماه گذشته اعلام کردند، نخستین ایستگاه فضایی چین (فضاپیمای تیان گونگ ۱،) اواخر ۲۰۱۷ خواهد سوخت. موضوع نگران کننده در این مورد این است که، چین نمی‌تواند پیش‌بینی کند، فضاپیما دقیقاً کجا دوباره وارد جو شده و می‌سوزد.
http://www.netwebco.ir/wp-content/uploads/2015/09/logo.png00ادمینhttp://www.netwebco.ir/wp-content/uploads/2015/09/logo.pngادمین2016-10-17 19:22:532016-10-17 19:22:53هواپیمای فضایی مرموز، ۵۰۰ روز به دور مدار زمین گردش کرده است!
پروژه هک پنتاگون بار دیگر در سال جاری، با سایت ها، شبکه ها و سیستم های دیگر این دپارتمان، گسترش می یابد، پنتاگون از هکرها می خواهد که بیشتر به سیستم هایش نفوذ کنند و نواقص امنیتی را گزارش دهند.
پروژه هک پنتاگون وزارت دفاع آمریکا، آنقدر موفقیت آمیز بوده است که این آژانس تصمیم دارد تا آن را با طرح های جدید، توسعه و گسترش دهد. پروژه هک پنتاگون شبیه به پروژه های پاداش نقدی باگ گوگل، توییتر و فیسبوک است که از هکر های کلاه سفید می خواهد آسیب پذیری های وب سایت ها و شبکه هایش را کشف کنند. این پروژه از تاریخ ۱۸ ام آوریل تا ۲۱ ام می سال ۲۰۱۶ اجرا شد و بیش از ۷۰۰۰۰ دلار پاداش به هکر ها تعلق گرفت. اجرای اولیه این پروژه تنها پنج سایت defense.gov، dodlive.mil، dvidshub.net، myafn.net و dimoc.mil را پوشش می داد. پنتاگون معتقد است که اگر پروژه هک پنتاگون گسترش یابد، منجر به رفع دیگر چالش های امنیتی وزارت دفاع آمریکا خواهد شد.
با شروع ماه بعدی میلادی یعنی کمتر از دو هفته ی آینده، یک فرآیند افشا کننده ی مشکلات امنیتی دیگر برای این آژانس توسعه می یابد. هر کسی می تواند بدون ترس از عکس العمل متقابل از سوی وزارت دفاع، نه تنها نقص های امنیتی وب سایت بلکه راه های نفوذ دیگر سیستم ها، شبکه ها و برنامه های کاربردی آن را گزارش دهد. این دپارتمان پروژه ی هک خود را به خاطر پوشش سرویس هایی که ارائه می دهد و همچنین ایجاد انگیزه برای پیمانکارانی که سیستم های آنها را تست می کنند، گسترش داده است.
شبکه ی پنتاگون سال گذشته چند بار مورد نفوذ قرار گرفت و حتی یک نمونه از هک ها منجر به قطع سیستم ایمیل این دپارتمان شد.
علاوه بر توسعه ی پروژه ی هک پنتاگون، وزارت دفاع آمریکا، مت کاتز، رئیس تیم هرزنامه وب گوگل را نیز برای کار در بخشی از سرویس های دفاع دیجیتال، استخدام کرده است. همه ی این موارد می تواند به بهبود امنیت دیجیتال کمک کند.
.
با عضویت در کانال رسمی تکرا در تلگرام از آخرین اخبار روز تکنولوژی مطلع باشید.
