چگونه آخرین آپدیت اندروید را دریافت کنیم؟

دریافت آخرین آپدیت اندروید

برای اینکه بدانید آیا گوشی شما از آخرین نسخه اندروید استفاده می‌کند یا خیر، دو روش وجود دارد: به‌روزرسانی بی‌سیم (OTA) و یا به‌روزرسانی دستی؛ که روش دوم از روش اول پیچیده‌تر است. در ادامه مطلب به آموزش نحوه دریافت آخرین آپدیت اندروید می‌پردازیم.

به‌روزرسانی خودکار

معمولا آپدیت‌های نرم‌افزار‌ی به‌صورت خودکار برای دستگاه‌های ما ارائه می‌شوند؛ به این روش، روش Over the Air و یا OTA می‌گویند. هنگامی‌که یک به‌روزرسانی منتشر و به دستگاه‌ شما ارائه می‌شود، یک اعلان دریافت خواهید کرد که به شما می‌گوید به‌روز‌رسانی آماده‌ نصب است و تنها کاری که لازم است انجام دهید این‌است که بر روی آن ضربه بزنید تا فرآیند دانلود و نصب شروع شود.

دریافت آخرین آپدیت اندروید

اگر به هردلیلی شما اعلان آپدیت را دریافت نکردید و یا به‌طور تصادفی آن را رد کردید، می‌توانید برای اطلاع از وجود آپدیت OTA، به‌صورت دستی عمل نمایید. بدین منظور از دستگاه خود به About Device > System Updates > Check for Updates بروید. هرچند مسیری که ذکر کردیم بسته به نوع دستگاه مورد استفاده هر شخص، متفاوت است، اما معمولا می‌توانید آپدیت‌ها را از زیربخش‌های About Device پیگیری نمایید.

به‌روزرسانی دستی

دلایل متفاوتی برای به‌روزرسانی دستی دستگاه وجود دارد. برای مثال ممکن است شما به یک ارتباط اینترنتی ثابت مانند وای‌فای دسترسی نداشته باشید و یا به‌علت روت نمودن دستگاه قادر به دریافت آپدیت‌‌های OTA نباشید. درمورد دستگاه‌های قدیمی که دیگر آخرین نسخه‌های اندروید را دریافت نمی‌کنند، شاید بهتر باشد از کاستوم رام‌هایی مانند Lineage OS استفاده کنید. تفاوتی ندارد که به چه علت قصد دارید تا اندروید خود را به‌صورت دستی آپدیت نمایید، در ادامه با آموزش به‌روزرسانی دستی اندروید با ما باشید.

تعیین Firmware سازنده دستگاه

اولین قدم برای اجرای یک آپدیت دستی، مشخص کردن Firmware و یا همان رامی است که می‌خواهید بر روی دستگاه خود نصب نمایید. در مورد یک رام رسمی باید وب‌سایت‌های مختص هر سازنده را بررسی نمایید تا رام مناسب مدل دستگاه خود را پیدا کنید. در زیر تعدادی از Firmwareهای رسمی تولیدکنندگان دستگاه‌های هوشمند را برای شما قرار داده‌ایم.

2. نصب Firmware

برای نصب رام، بایستی برنامه مخصوصی را که برای برند اسمارت‌‌فون شما مناسب است را پیدا کنید و یا از یک کاستوم ریکاوری که نیازمند روت‌شدن دستگاه است، استفاده نمایید.

دستگاه‌های سامسونگ

KIES: این برنامه برای آپدیت دستگاه‌های سامسونگ استفاده می‌شود و به ما اجازه می‌دهد تا رام را دانلود کرده و آن را از پی‌سی بر روی دستگاه خود نصب نماییم. برنامه KIES، باتوجه به دستگاه و لوکیشن شما، firmware را برای‌ دستگاه دانلود می‌کند. بنابراین دقت داشته باشید که اگر هنوز یک رام برای دستگاه و لوکیشن شما منتشر نشده باشد، شما نمی‌توانید آن را با استفاده از KIES دانلود نمایید.

Odin: یک برنامه دیگر است که به شما اجازه می‌دهد تا رام را بر روی دستگاه اندرویدی خود نصب نمایید. مزیت Odin نسبت به KIES در این است که شما با استفاده از آن می‌توانید رام‌هایی را که خودتان دانلود کرده‌اید (مانند رام‌هایی که از SamMobile دریافت نموده‌اید) را نصب نمایید.

دریافت آخرین آپدیت اندروید

دستگاه‌های سونی اکسپریا

Flash Tool: از این برنامه برای فلش کردن رام در دستگاه‌های سونی اکسپریا استفاده می‌شود. باید توجه داشته باشید که برنامه Flash Tool تنها در دستگاه‌های سونی اکسپریایی که بوت‌لودر در آن‌ها قفل نشده باشد، کار می‌کند. درحال حاضر این برنامه در مرحله بتا قرار دارد اما در بیشتر پی‌سی‌های ویندوزی قابل اجرا است.

 

دستگاه‌های HTC

HTC Sync Manager: از این برنامه برای نصب آپدیت‌ها در دستگاه‌های اچ‌تی‌سی استفاده می‌شود. برای دریافت این برنامه می‌توانید به وبسایت رسمی اچ‌تی‌سی بروید. پس از نصب HTC Sync Manager، با اتصال دستگاه به پی‌سی از طریق یو‌اس‌بی، برنامه را اجرا نمایید. برنامه شروع به جستجو آپدیت‌های موجود خواهد کرد، اما تنها آپدیت‌های رسمی برای شما قابل دسترسی خواهند بود.

 HTC One Tool Kit: این برنامه که مختص دستگاه‌های اچ‌تی‌سی است، توسط کاربران فروم توسعه داده شده است. در برنامه HTC One Tool Kit، شما می‌توانید بوت‌لودر خود را آنلاک نمایید، بعضی از دستگاه‌ها را روت کنید و البته به نصب رام‌های رسمی و کاستوم بر روی دستگاه اچ‌تی‌سی خود بپردازید. شما می‌توانید این برنامه را از این‌جا دریافت نمایید.

 

دستگاه‌های ال‌جی

LG PC Suite: این برنامه همچنین LG Bridge، نام دارد. شما می‌توانید این برنامه را با رفتن به صفحه جستجو دستگاه‌های ال‌جی و جستجوی PC Suite پیدا نمایید (دقت کنید که برنامه مخصوص دستگاه خود را دانلود کنید). پس از دانلود برنامه آن را اجرا نمایید و سپس بر روی Check Phone Update، کلیک کنید. درست مانند بقیه برنامه‌های رسمی دیگر، این برنامه نیز تنها آپدیت‌های رسمی را برای دستگاه شما دانلود خواهد کرد.

دریافت آخرین آپدیت اندروید

دستگاه‌های موتورولا

RSD Lite: معمولا کاربران دستگاه‌های موتورولا در دریافت آپدیت‌ها مشکلی ندارند، اما برنامه RSD Lite به کاربران اجازه می‌دهد تا درصورت بروز مشکل، رام استوک را فلش نمایند. شما می‌توانید این برنامه را از این‌جا دانلود کنید.

 

کاستوم ریکاوری

اگر نتوانستید یک برنامه فلش سازگار برای دستگاه خود پیدا کنید، شاید بهترین گزینه برای دریافت آخرین آپدیت اندروید نصب یک کاستوم ریکاوری بر روی دستگاه‌تان باشد. این راه یکی از روش‌های ساده برای فلش کردن رام‌های کاستوم و پشتیبان‌گیری از دستگاه است. هنگامی‌که دستگاه خود را بوت نمایید، این گزینه در دسترس قرار خواهد گرفت. به‌همین ترتیب، شما می‌توانید رام‌های کاستوم یا رسمی را مستقیما در دستگاه خود دانلود نمایید و سپس آن‌ها را بدون نیاز به استفاده از یک پی‌سی به عنوان واسطه، بر روی دستگاه نصب کنید.

اگر روش دیگری برای دریافت آپدیت‌های اندروید بر روی دستگاه‌ها می‌شناسید، آن را با ما در میان بگذارید!

 

نوشته چگونه آخرین آپدیت اندروید را دریافت کنیم؟ اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

چگونه آخرین آپدیت اندروید را دریافت کنیم؟

دریافت آخرین آپدیت اندروید

برای اینکه بدانید آیا گوشی شما از آخرین نسخه اندروید استفاده می‌کند یا خیر، دو روش وجود دارد: به‌روزرسانی بی‌سیم (OTA) و یا به‌روزرسانی دستی؛ که روش دوم از روش اول پیچیده‌تر است. در ادامه مطلب به آموزش نحوه دریافت آخرین آپدیت اندروید می‌پردازیم.

به‌روزرسانی خودکار

معمولا آپدیت‌های نرم‌افزار‌ی به‌صورت خودکار برای دستگاه‌های ما ارائه می‌شوند؛ به این روش، روش Over the Air و یا OTA می‌گویند. هنگامی‌که یک به‌روزرسانی منتشر و به دستگاه‌ شما ارائه می‌شود، یک اعلان دریافت خواهید کرد که به شما می‌گوید به‌روز‌رسانی آماده‌ نصب است و تنها کاری که لازم است انجام دهید این‌است که بر روی آن ضربه بزنید تا فرآیند دانلود و نصب شروع شود.

دریافت آخرین آپدیت اندروید

اگر به هردلیلی شما اعلان آپدیت را دریافت نکردید و یا به‌طور تصادفی آن را رد کردید، می‌توانید برای اطلاع از وجود آپدیت OTA، به‌صورت دستی عمل نمایید. بدین منظور از دستگاه خود به About Device > System Updates > Check for Updates بروید. هرچند مسیری که ذکر کردیم بسته به نوع دستگاه مورد استفاده هر شخص، متفاوت است، اما معمولا می‌توانید آپدیت‌ها را از زیربخش‌های About Device پیگیری نمایید.

به‌روزرسانی دستی

دلایل متفاوتی برای به‌روزرسانی دستی دستگاه وجود دارد. برای مثال ممکن است شما به یک ارتباط اینترنتی ثابت مانند وای‌فای دسترسی نداشته باشید و یا به‌علت روت نمودن دستگاه قادر به دریافت آپدیت‌‌های OTA نباشید. درمورد دستگاه‌های قدیمی که دیگر آخرین نسخه‌های اندروید را دریافت نمی‌کنند، شاید بهتر باشد از کاستوم رام‌هایی مانند Lineage OS استفاده کنید. تفاوتی ندارد که به چه علت قصد دارید تا اندروید خود را به‌صورت دستی آپدیت نمایید، در ادامه با آموزش به‌روزرسانی دستی اندروید با ما باشید.

تعیین Firmware سازنده دستگاه

اولین قدم برای اجرای یک آپدیت دستی، مشخص کردن Firmware و یا همان رامی است که می‌خواهید بر روی دستگاه خود نصب نمایید. در مورد یک رام رسمی باید وب‌سایت‌های مختص هر سازنده را بررسی نمایید تا رام مناسب مدل دستگاه خود را پیدا کنید. در زیر تعدادی از Firmwareهای رسمی تولیدکنندگان دستگاه‌های هوشمند را برای شما قرار داده‌ایم.

2. نصب Firmware

برای نصب رام، بایستی برنامه مخصوصی را که برای برند اسمارت‌‌فون شما مناسب است را پیدا کنید و یا از یک کاستوم ریکاوری که نیازمند روت‌شدن دستگاه است، استفاده نمایید.

دستگاه‌های سامسونگ

KIES: این برنامه برای آپدیت دستگاه‌های سامسونگ استفاده می‌شود و به ما اجازه می‌دهد تا رام را دانلود کرده و آن را از پی‌سی بر روی دستگاه خود نصب نماییم. برنامه KIES، باتوجه به دستگاه و لوکیشن شما، firmware را برای‌ دستگاه دانلود می‌کند. بنابراین دقت داشته باشید که اگر هنوز یک رام برای دستگاه و لوکیشن شما منتشر نشده باشد، شما نمی‌توانید آن را با استفاده از KIES دانلود نمایید.

Odin: یک برنامه دیگر است که به شما اجازه می‌دهد تا رام را بر روی دستگاه اندرویدی خود نصب نمایید. مزیت Odin نسبت به KIES در این است که شما با استفاده از آن می‌توانید رام‌هایی را که خودتان دانلود کرده‌اید (مانند رام‌هایی که از SamMobile دریافت نموده‌اید) را نصب نمایید.

دریافت آخرین آپدیت اندروید

دستگاه‌های سونی اکسپریا

Flash Tool: از این برنامه برای فلش کردن رام در دستگاه‌های سونی اکسپریا استفاده می‌شود. باید توجه داشته باشید که برنامه Flash Tool تنها در دستگاه‌های سونی اکسپریایی که بوت‌لودر در آن‌ها قفل نشده باشد، کار می‌کند. درحال حاضر این برنامه در مرحله بتا قرار دارد اما در بیشتر پی‌سی‌های ویندوزی قابل اجرا است.

 

دستگاه‌های HTC

HTC Sync Manager: از این برنامه برای نصب آپدیت‌ها در دستگاه‌های اچ‌تی‌سی استفاده می‌شود. برای دریافت این برنامه می‌توانید به وبسایت رسمی اچ‌تی‌سی بروید. پس از نصب HTC Sync Manager، با اتصال دستگاه به پی‌سی از طریق یو‌اس‌بی، برنامه را اجرا نمایید. برنامه شروع به جستجو آپدیت‌های موجود خواهد کرد، اما تنها آپدیت‌های رسمی برای شما قابل دسترسی خواهند بود.

 HTC One Tool Kit: این برنامه که مختص دستگاه‌های اچ‌تی‌سی است، توسط کاربران فروم توسعه داده شده است. در برنامه HTC One Tool Kit، شما می‌توانید بوت‌لودر خود را آنلاک نمایید، بعضی از دستگاه‌ها را روت کنید و البته به نصب رام‌های رسمی و کاستوم بر روی دستگاه اچ‌تی‌سی خود بپردازید. شما می‌توانید این برنامه را از این‌جا دریافت نمایید.

 

دستگاه‌های ال‌جی

LG PC Suite: این برنامه همچنین LG Bridge، نام دارد. شما می‌توانید این برنامه را با رفتن به صفحه جستجو دستگاه‌های ال‌جی و جستجوی PC Suite پیدا نمایید (دقت کنید که برنامه مخصوص دستگاه خود را دانلود کنید). پس از دانلود برنامه آن را اجرا نمایید و سپس بر روی Check Phone Update، کلیک کنید. درست مانند بقیه برنامه‌های رسمی دیگر، این برنامه نیز تنها آپدیت‌های رسمی را برای دستگاه شما دانلود خواهد کرد.

دریافت آخرین آپدیت اندروید

دستگاه‌های موتورولا

RSD Lite: معمولا کاربران دستگاه‌های موتورولا در دریافت آپدیت‌ها مشکلی ندارند، اما برنامه RSD Lite به کاربران اجازه می‌دهد تا درصورت بروز مشکل، رام استوک را فلش نمایند. شما می‌توانید این برنامه را از این‌جا دانلود کنید.

 

کاستوم ریکاوری

اگر نتوانستید یک برنامه فلش سازگار برای دستگاه خود پیدا کنید، شاید بهترین گزینه برای دریافت آخرین آپدیت اندروید نصب یک کاستوم ریکاوری بر روی دستگاه‌تان باشد. این راه یکی از روش‌های ساده برای فلش کردن رام‌های کاستوم و پشتیبان‌گیری از دستگاه است. هنگامی‌که دستگاه خود را بوت نمایید، این گزینه در دسترس قرار خواهد گرفت. به‌همین ترتیب، شما می‌توانید رام‌های کاستوم یا رسمی را مستقیما در دستگاه خود دانلود نمایید و سپس آن‌ها را بدون نیاز به استفاده از یک پی‌سی به عنوان واسطه، بر روی دستگاه نصب کنید.

اگر روش دیگری برای دریافت آپدیت‌های اندروید بر روی دستگاه‌ها می‌شناسید، آن را با ما در میان بگذارید!

 

نوشته چگونه آخرین آپدیت اندروید را دریافت کنیم؟ اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

چگونه از پرده سبز یا آبی برای فیلمبرداری با آی‌فون و آی‌پد استفاده کنیم؟

استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پد

از پرده‌های آبی و سبز توسط استودیوهای تلویزیون و فیلم برای ترکیب دو فیلم با جایگزینی پس زمینه با تصویری متفاوت استفاده می‌شود. شما در آی‌فون و آی‌پد خود توانایی استفاده از این قابلیت را دارید. در ادامه با آموزش استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پد با ما باشید.

مدت‌زمان زیادی است که استودیو‌ها از پرده سبز و آبی استفاده می‌کنند، اما باید بدانید که شما برای به کار بردن آن‌ها به دوربین‌های گران‌قیمت و یک گروه فیلمبرداری بزرگ نیاز ندارید. تنها با یک آی‌فون و آی‌پد می‌توانید آثار چشمگیری خلق کنید.

پرده‌ سبز/آبی چگونه کار می‌کند؟

با فیلمبرداری یک ویدیو در جلوی یک پرده رنگی، این امکان وجود دارد که پس‌زمینه را شفاف کنید. سپس ویدیو دوم با استفاده از نرم‌افزار در پشت ویدیو اصلی جایگزین می‌شود؛ این نرم افزار اجاره می‌دهد که ویدیو دوم به‌جای پرده قرار بگیرد.

برای مثال، از این تکنیک معمولا برای نمایش نقشه‌های هواشناسی در تصویر پشت گویندگان تلویزیونی استفاده می‌شود.

استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پد

روش استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پد

برنامه رایگان iMovie را برای آی‌فون و یا آی‌پد دانلود نمایید. برنامه را باز کنید و برای ایجاد یک پروژه جدید بر روی آیکون بزرگ “+” ضربه بزنید.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدبرای ایجاد یک پروژه فیلم جدید بر روی “Movie” بزنید.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدویدیو‌یی را که به‌عنوان پایه‌ای برای پروژه جدید استفاده می‌شود، پیدا کنید. سپس بر روی دکمه‌ای که علامت تیک دارد، ضربه بزنید.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدبرای باز کردن پروژه جدید، بر روی “Create Movie” بزنید.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدبرای اضافه کردن ویدیو یا تصویر جدید، دکمه “+” را بزنید. حال این ویدیو و یا تصویر با پس‌زمینه ویدیویی که پیش‌تر انتخاب کرده بودید، ترکیب و یکدست می‌شود. بهتر است بدانید که ویدیویی که پس‌زمینه آن عمدتا از یک رنگ یکپارچه باشد، عملکرد بهتری خواهد داشت.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدمکان ویدیو و یا تصویری را که می‌خواهید استفاده کنید، تنظیم نمایید و سپس بر روی آن ضربه‌ بزنید. حال آیکون “” را انتخاب کنید.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدبرای اضافه کردن ویدیو یا فیلم به تایم‌لاین بر روی “Green/Blue Screen” بزنید.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدبرای شفاف کردن یک رنگ بر روی آن بزنید. این همان رنگی است که می‌خواهید آن را حذف کنید.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدشما می‌توانید با کشیدن تصویر یا ویدیویی دوم به سمت راست و یا چپ آن را در تایم‌لاین جابجا کنید.

روش ویرایش پرده سبز/آبی

حال که تایم‌لاین خود را تنظیم کرده‌اید می‌توانید افکت پرده سبز/آبی را به دو روش ویرایش کنید و بزرگی و شدت آن را تغییر دهید.

در تایم‌لاین خود بر روی پرده سبز/آبی و سپس دکمه تنظیمات، ضربه‌ بزنید. برای افزایش و یا کاهش افکت، اسلایدر را جابجا کنید. شما به‌سرعت شاهد نمایش تغییرات خواهید بود.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدبرای فعال کردن یک ماسک چهار‌نقطه‌ای برای تغییر منطقه ویدیو یا تصویر مورد استفاده، بر روی دکمه کراپ، ضربه بزنید. ماسک را فقط به مناطقی که می‌خواهید در ویدیوی نهایی شما ظاهر شوند، بکشید.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدشما هم‌اکنون می‌توانید به‌صورت عادی هر‌گونه افکتی را که می‌خواهید به پروژه خود اضافه کنید و سپس از آن خروجی بگیرید.
استفاده از پرده سبز یا آبی در آی‌فون و آی‌پدمثال بالا تنها در چند دقیقه انجام شد. هرچند بی‌نقص نیست اما نشان می‌دهد که اگر زمان و خلاقیت کافی داشته باشید، با اپ قدرتمند iMovie می‌توانید آثار فوق‌العاده‌ای خلق کنید.

نوشته چگونه از پرده سبز یا آبی برای فیلمبرداری با آی‌فون و آی‌پد استفاده کنیم؟ اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

۷ روش برای استفاده مجدد از اسمارت‌فون‌های قدیمی

استفاده مجدد از اسمارت‌فون‌های قدیمی

آیا نمی‌دانید با گوشی قدیمی خود چه کنید؟ اگر قصد فروش اسمارت‌فون قدیمی خود را ندارید و یا حتی به دور انداختن آن فکر می‌کنید، با ما همراه باشید.
در ادامه مطلب به توضیح 7 روش برای استفاده مجدد از اسمارت‌فون‌های قدیمی می‌پردازیم.

1. استفاده از اسمارت‌فون به‌عنوان ساعت زنگدار

اگر اسمارت‌فون قدیمی شما برای اجرای بازی‌ها و برنامه‌ها به‌اندازه کافی رم ندارد، حداقل کاری که می‌توانید با آن انجام دهید، استفاده از آن به‌عنوان آلارم در کنار تخت‌خواب‌تان است. یک برنامه ساعت برای گوشی قدیمی خود دانلود نمایید و کمی برای خرید یک استند موبایل و یا داک اسپیکر هزینه صرف کنید.
فراموش نکنید که در تنظیمات صفحه‌نمایش حالت Daydream را فعال کنید، با این کار شما می‌توانید گوشی خود را به یک قاب عکس دیجیتال و یا خبرخوان تبدیل نمایید.

استفاده مجدد از اسمارت‌فون‌های قدیمی

2. تبدیل اسمارت‌فون به یک مانیتور کودک

مانیتور کودک برای والدینی که به‌تازگی بچه‌دار شده‌اند و یا در شرف بچه‌دار شدن هستند، انتخاب بسیار هوشمندانه‌ای است. متاسفانه این دستگاه‌ها چندان ارزان نیستند و قیمتی در حدود 50 تا 100 دلار دارند. با نصب یک اپ Baby Monitor بر روی اسمارت‌فون خود بدون پرداخت هزینه به‌راحتی می‌توانید از آن به‌عنوان مانیتور کودک استفاده نمایید.

3. استفاده از اسمارت‌فون به‌عنوان MP3 Player

حتی در عصر سرویس‌های پخش آنلاین، فایل‌های MP3 رایج‌ترین فرمت موزیک برای دریافت بر روی اسمارت‌فون‌ها هستند. اگر اسمارت‌فون قدیمی شما خروجی صدای باکیفیتی دارد، شما می‌توانید از آن به‌عنوان MP3 Player استفاده کنید (و همچنین اکانت‌های پخش آنلاین موزیک‌ مانند اسپاتیفای را در آن تنظیم نمایید). اندروید دارای طیف وسیعی از موزیک‌پلیرها است؛ حتی شما درصورت تمایل می‌توانید کتابخانه iTunes را با اندروید سینک کنید.

استفاده مجدد از اسمارت‌فون‌های قدیمی

4. تبدیل اسمارت‌فون به یک فایل‌سرور

آیا می‌خواهید در همه‌جا به داده‌ها و اطلاعات خود دسترسی داشته باشید ولی به سرویس‌های کلود مانند دراپ‌باکس، گوگل‌رایو و … اعتماد ندارید؟ خوشبختانه شما می‌توانید از اسمارت‌فون قدیمی خود به‌عنوان یک سرور استفاده نمایید. تفاوتی ندارد که این سرور یک سرور FTP، ایمیل، DNS دینامیک و یا DLNA باشد. در زیر لینک تعدادی از این اپ‌ها را برای‌تان گذاشته‌ایم.

5. استفاده از اسمارت‌فون به‌عنوان هات‌اسپات Wi-Fi و مودم USB

اگر در سفر هستید و به اینترنت نیاز دارید و همچنین از یک سیم‌کارت باحجم مناسبی از دیتا برخوردار هستید، می‌توانید بدون استفاده از گوشی خود به‌عنوان هات‌اسپات و مصرف شارژ باتری آن به اینترنت دسترسی داشته باشید. اما چگونه؟ کافیست اسمارت‌فون قدیمی خود را به یک اینترنت هات‌اسپات تبدیل کنید. شما می‌توانید وای‌فای‌ هات‌اسپات را در بخش Wi-Fi networks در تنظیمات سیستم تنظیم نمایید. فراموش نکنید که یک پسورد امن و مطمئن انتخاب کنید.

استفاده مجدد از اسمارت‌فون‌های قدیمی

6. استفاده از اسمارت‌فون برای تأیید هویت دوعاملی

تمام اکانت‌های آنلاین با تأیید هویت دوعاملی امن می‌شوند. اما فاکتور دوم باید در کجا به‌وجود بیاید؟ پیام‌های متنی معمولا یکی از این گزینه‌ها هستند که افراد آن را بر روی گوشی فعلی خود تنظیم می‌کنند، اما این کار چندان صحیح نیست. درعوض بهتر است که اسمارت‌فون قدیمی خود را در خانه بگذارید و اپ‌های تأیید هویت را از گوگل‌، فیسبوک و حتی بانک خود فعال نمایید. بله! با این حساب شما فقط در خانه قادر به ورود به حساب‌های امن خود خواهید بود، اما نکته مثبت این‌جا است که با این کار وقوع بیشتر نقض‌های امنیتی نیز (مانند دسترسی غیرمجاز به حساب‌های اشخاص) تنها در خانه امکان‌پذیر خواهد بود.

7. استفاده از اسمارت‌فون به‌عنوان ریموت کنترل

کماکان همه ما می‌دانیم که می‌شود از اسمارت‌فون‌ها به‌عنوان ریموت کنترل استفاده کرد، اما درحقیقت چند نفر از ما از گوشی‌های فعلی خود به‌عنوان ریموت کنترل استفاده می‌کنیم؟
اگر یک اسمارت‌فون قدیمی دارید که از آن استفاده نمی‌کنید، می‌توانید از آن به‌عنوان ریموت کنترل دائمی تلویزیون خود استفاده نمایید.
شما می‌توانید از اسمارت‌فون قدیمی خود برای کنترل iTunes و پی‌سی استفاده کنید. در زیر لینک‌های اپ کنترل DVD و یک اپ ریموت کنترل دیگر برای Kodi/XBMC را گذاشته‌ایم. برنامه‌های زیادی برای ریموت کنترل وجود دارد، بنابراین ابتدا به نیازمندی‌های خود توجه کنید و سپس برای دانلود یک اپ ریموت کنترل مناسب به پلی‌استور مراجعه نمایید.

نوشته 7 روش برای استفاده مجدد از اسمارت‌فون‌های قدیمی اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

چگونه حجم فایل‌های پاورپوینت را کاهش دهیم؟

فایل‌های ارائه پاورپوینت معمولا با تصاویر، گیف‌ها، ویدیوها، چارت‌ها، گراف‌ها و… همراه هستند؛ به همین علت اغلب حجم فایل‌های پاورپوینت بالا است. در ادامه مطلب چند روش برای کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت ارائه کرده‌ایم.

بالا بودن حجم فایل‌ها گاهی می‌تواند آزاردهنده و مشکل‌ساز باشد. فایل‌های حجیم فضای دیسک را اشغال می‌کنند، سرعت پخش را کاهش می‌دهند و گاهی به‌خاطر محدودیت سایز فایل‌ها در هنگام ارسال ایمیل قابل ایمیل کردن نخواهند بود.

شاید هنگامی که به کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت فکر می‌کنید، اولین چیزی که به‌ذهن‌تان می‌رسد کاهش سایز تصاویر باشد. فایل‌های تصویری نیز می‌توانند پرحجم باشند. برای کاهش حجم تصاویر می‌توانیم آن‌ها را فشرده کنیم.

فرمت فایل‌ پاورپوینت را به PPTX تبدیل کنید

مایکروسافت فرمت PPTX را در آفیس 2007 ارائه کرده است، اما همچنان شاهد استفاده از فرمت بسیار قدیمی PPT در فایل‌های پاورپوینت هستیم. اما تفاوت بین PPTX و PPT در چیست؟ نسخه PPTX تمام محتویات ارائه را در داخل پاورپوینت فشرده می‌کند. اگر شما فرمت یک فایل پاورپوینت را از PPT به PPTX تغییر دهید، متوجه کاهش حجم فایل‌ پاورپوینت خواهید شد.
تبدیل کردن فرمت فایل به‌سادگی کلیک بر روی یک دکمه و انتخاب نوع فایل قابل انجام است. فایل PPT خود را باز کنید به تب “File” بروید و سپس بر روی “Convert” کلیک کنید.
کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتپنجره File Explorer ویندوز ظاهر خواهد شد. شماا در این پنجره متوجه خواهید شد که قسمت Save As type بر روی “PowerPoint Presentation” قرار دارد که همان نوع فایل PPTX است. بر روی “Save” کلیک کنید.
کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتحال فایل PPT شما به PPTX تبدیل خواهد شد. همان‌طور که می‌بینید، سایز فایل کاهش یافته است.
کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتفایل HTG Presentation 2 که در تصویر بالا با فرمت PPT ذخیره شده بود حال با نام HTG Presentation 3 به فرمت PPTX تبدیل شده است. تبدیل نوع فایل، حجم آن را 335 کیلوبایت کاهش داده است.
در حالی‌که این کاهش حجم چندان چشمگیر نیست، ما توانستیم با تغییر فرمت یک فایل ورد، حجم آن را از 6,001 کیلوبایت به 721 کیلوبایت تغییر دهیم. همه این‌ها بستگی به محتویات فایل شما دارد. اگر خوش‌شانس باشید همین روش به شما در کاهش حجم فایل پاورپوینت کمک خواهد کرد.

تصاویر را به جای کپی و پیست، Insert کنید

اگر به حجم نهایی ‌فایل پاورپوینت خود اهمیت نمی‌دهید، می‌توانید تصاویر را با کپی و پیست وارد ارائه نمایید. اما باید بدانید که کپی و پیست کردن تصاویر در پاورپوینت فرمت آن‌ها را به BMP و PNG تغییر می‌دهد که هردوی این فرمت‌ها حجیم‌تر از JPG هستند.
کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتدر تصویر بالا هر دو فایل مشابه هستند اما فرمت‌های متفاوتی دارند. اما همان‌طور که می‌بینید سایز فایل PNG برابر با 153KB و سایز فایل JPG برابر با 120KB است. هربار که شما یک فایل JPG را در پاورپوینت کپی و پیست می‌کنید، فایل تبدیل به PNG می‌شود و بنابراین حجم نهایی فایل پاورپوینت شما افزایش پیدا می‌کند. برای جلوگیری از این موضوع هنگام درج تصاویر در پاورپوینت بهتر است از تابع insert کمک بگیرید.

تصاویر را در پاورپوینت ویرایش نکنید

هنگامی‌که یک تصویر را در پاورپوینت درج می‌کنید، بهتر است ازقبل آن را ویرایش کرده‌ باشید. زمانی‌که از پاورپوینت برای ویرایش تصاویر استفاده می‌کنید، پاورپوینت تمام آن ویرایش‌ها را به‌عنوان بخشی از ارائه ذخیره می‌کند. برای مثال، هنگامی‌که رنگ یک تصویر را به سیاه‌وسفید تغییر می‌دهید، پاورپوینت تصویر اولیه را نیز ذخیره می‌کند.

بنابراین برایکاهش حجم فایل‌های پاورپوینت بهتر است اگر تصویری به ویرایش نیاز دارد شما آن را با ابزارهای دیگری غیر از پاورپوینت ویرایش نمایید. اما به هرحال اگر باز هم می‌خواهید تصاویر را در داخل پاورپوینت ویرایش کنید، مطمئن شوید که اطلاعات اضافی از ویرایش ذخیره نشود.

تمام تصاویر داخل پاورپوینت را فشرده کنید

شما می‌توانید تصاویر را در پاورپوینت تک‌به‌تک و یا به‌طور کلی فشرده نمایید. برای فشرده سازی تمام تصاویر مراحل زیر را دنبال کنید:

فایل ارائه خود را باز کنید و به تب “File” بروید. سپس از پنجره سمت چپ، “Save As” را انتخاب نمایید.
کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتحالا در انتهای صفحه و در زیر نام فایل و مکان ذخیره آن، “More Options” را پیدا کنید و سپس بر روی آن کلیک نمایید.
کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتحال پنجره “Save As” با چند گزینه جدید ظاهر خواهد شد. در کنار دکمه‌ “Save” بر روی “Tools” کلیک کنید.
کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتاز منوی کشویی که ظاهر خواهد شد، گزینه “Compress Pictures” را انتخاب نمایید.
کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتپنجره “Compress Pictures” ظاهر خواهد شد. در این‌جا شما می‌توانید نوع رزولوشن تصاویر را (بنابر PPI) انتخاب کنید. به‌علت رپش دسترسی ما به این ابزار، امکان انتهاب گزینه “Apply only to this picture” در گروه “Compression Options” را نخواهیم داشت.

توجه: اگر می‌خواهید یک تصویر را به‌صورت جدا فشرده نمایید، آن را انتخاب کنید و به Picture Tools Format > Compress Pictures بروید.

پس از انجام این کار، فایل پاورپوینت را ذخیره کنید.

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت

در نهایت پس از اتمام کار بر روی “OK” کلیک کنید.

از فونت‌های تثبیت‌شده استفاده نکنید

گاهی دوست دارید از یک فونت خاص برای ارائه خود استفاده کنید، اما باید درنظر داشته باشید که اگر می‌خواهید فایل پاورپوینت را برای کسی ارسال کنید، اگر آن شخص فونت استفاده‌شده شما را نداشته باشد، قادر به دیدن آن نخواهد بود. هرچند تثبیت کردن فونت در پاورپوینت می‌تواند از این قبیل عواقب جلوگیری کند اما منجربه افزایش حجم فایل پاورپوینت خواهد شد.

در کل توصیه ما به شما این است که برای کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت، font embedding را خاموش کنید مگر این‌که نیاز داشته باشید یک فونت خاص را نمایش دهید.

به تب “File” بروید و در انتهای پنجره، “Options” را انتخاب کنید.

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتدر تب “Save”، تیک گزینه “Embed fonts in the file” را بردارید و سپس بر روی “OK” کلیک کنید.

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت

ما چند کپی از ارائه خود با تمام فونت‌های تثبیت‌شده، فونت‌های تثبیت‌نشده و تثبیت‌شدن فونت‌هایی که تنها در ارائه استفاده‌ شده‌اند، ذخیره نموده‌ایم. به تفاوت سایز فایل‌ها توجه کنید:

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت

به فایل‌ها لینک بدهید

تفاوت حجم ارائه‌ای را که در آن یک ویدیو کامل یوتیوب گذاشته شده است و ارائه‌ای که در آن به این ویدیو لینک داده شده است را در نظر بگیرید. قرار دادن ویدیو در ارائه به‌طور قابل‌توجهی حجم نهایی فایل پاورپوینت را افزایش خواهد داد. حتما مزیت‌هایی در قرار دادن خود فایل در ارائه نسبت به قرار دادن لینک آن وجود دارد؛ برای مثال هنگامی‌که دریافت‌کننده فایل به اینترنت دسترسی ندارد. به‌ هرحال اگر به حجم نهایی فایل پاورپوینت خود اهمیت می‌دهید بهتر است این کار را انجام ندهید.

برای ارائه ریزعکس ذخیره نکنید

در گذشته آفیس به شما اجازه می‌داد که ریزعکس‌هایی از ارائه خود را ذخیره نمایید تا زمانی‌که در فایل‌اکسپلورر به‌دنبال آن می‌گردید بتوانید یک پیش‌نمایش از فایل خود را ببینید.

درحال حاضر ویندوز بسیار پیشرفته و پیچیده شده است و دیگر برای این کار نیازی به کمک آفیس ندارد. اما همچنان این گزینه در دسترس است.

در زیر تفاوت حجم فایلها را با فعال کردن و خاموش کردن این گزینه، مشاهده می‌کنید:

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینتبا فعال بودن گزینه ریزعکس حجم فایل ما 2,669 کیلوبایت و باغیرفعال کردن آن 2,662 کیلوبایت (در کل 7 کیلوبایت) می‌شود.

با توجه به این نتیجه، حجم فایل به‌ندرت کاهش یافته است. اما غیرفعال کردن این گزینه در یک فایل ورد حجم آن را از 3,247 کیلوبایت به 721 کیلوبایت تغییر خواهد داد!

هرچند علت تفاوت مقدار کاهش حجم در ورد و پاورپوینت با استفاده از غیرفعال کردن این گزینه مشخص نیست، همچنان امتحان کردن این گزینه ارزشمند است. برای غیرفعال کردن این گزینه ارائه خود را باز کنید و به تب “File” بروید. از پنجره سمت راست، “Properties” و سپس “Advanced Properties” را انتخاب کنید.

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت

حال شما به تب “Summary” در پنجره “Properties” خواهید رفت. در پایین صفحه تیک گزینه “Save preview picture” را بردارید و درنهایت بر روی دکمه “OK” بزنید.

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت

اطلاعات شخصی و پنهان را از ارائه خود حذف کنید

مایکروسافت پاورپوینت اطلاعات شخصی مانند نام نویسنده را ذخیره می‌کند. رهایی یافتن از این اطلاعات باعث کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت خواهد شد.

در ارائه خود به تب “File” بروید، گزینه “Check for Issues” و سپس “Inspect Document” را انتخاب کنید.

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت

پنجره “Document Inspector” ظاهر خواهد شد. مطمئن شوید که گزینه “Document Properties and Personal Information” تیک‌خورده باشد و بعد بر روی “Inspect” کلیک کنید.

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت

در پنجره بعدی “Remove All” را انتخاب کنید. حال اطلاعات حذف خواهد شد.

ابزار AutoRecover را خاموش کنید

ما لزوما انجام این گزینه را پیشنهاد نمی‌کنیم اما شما می‌توانید به‌عنوان آخرین تلاش این مورد را نیز امتحان نمایید. ابزار AutoRecover یک ابزار ضروری در آفیس است که اگر شما قبل از ذخیره نمودن یک فایل آن را از دست بدهید، متوجه مزیت فعال بودن آن خواهید شد.

هربار که آفیس از ابزار AutoRecover استفاده می‌کند کمی به حجم فایل پاورپوینت افزوده می‌شود. برای خاموش کردن AutoRecover به تب “File” بروید و از انتهای پنجره سمت چپ “Options” را انتخاب کنید.

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت

در تب “Save” از پنجره “Options”، تیک کنار گزینه “Save AutoRecover information every xx minutes” را بردارید.

کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت

شما بلافاصله پس از ذخیره و خروج از ارائه خود متوجه تفاوتی در سایز فایل نخواهید شد. با گذشت زمان و پیشروی در ارائه، AutoRecover به حجم فایل شما خواهد افزود.

کل محتویات را در یک ارائه جدید کپی کنید

هنگامی‌که شما در حال ایجاد ارائه خود هستید، پاورپوینت برای کمک به شما چیزهای مختلفی را در پس‌زمینه ذخیره خواهد نمود. ما گفتیم که چگونه بسیاری از این ویژگی ها را خاموش کنید، داده‌هایی را که پاورپوینت ذخیره می‌کند را پاک کنید و … اما همیشه این امکان وجود دارد که پاورپوینت چیزهایی که شما به آن‌ها نیاز ندارید را ذخیره کند. کپی کردن تمام محتویات در یک ارائه جدید، راه‌حل مناسبی برای این مشکل است.

هرچند این کار کمی مشکل است؛ زیرا باید هر اسلاید را جداگانه کپی و پیست نمایید. پس از انجام این کار، ارائه جدید هیچ یک از ذخیره‌های پس‌زمینه پیشین، اطلاعات AutoRecover و یا نسخه‌های قبلی را نخواهند داشت. در نتیجه، شما شاهد کاهش حجم فایل‌های پاورپوینت خود خواهید بود.

ارائه را آن‌زیپ و سپس فشرده نمایید

همان‌طور که قبلا گفتیم، فایل PPTX یک فایل فشرده‌شده است (به‌همین علت سایز آن از PPT کمتر است). این بدین معنی است که شما می‌توانید آن را با برنامه 7Zip و WinRar باز کنید. تمام فایل‌ها را از PPTX استخراج نمایید، آن‌ها را به آرشیو فشرده اضافه کنید و سپس نام آرشیو را به یک فرمت فایل PPTX تغییر دهید.

قبل از انجام این کار از فایل‌های خود پشتیبان تهیه کنید تا درصورت بروز هرگونه خطا در پروسه، مشکلی برای فایل اصلی به‌وجود نیاید.

 

نوشته چگونه حجم فایل‌های پاورپوینت را کاهش دهیم؟ اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

حسگر RYYB در هواوی P30 پرو چگونه کار می‌کند؟

حسگر

Huawei P30 Pro نخستین گوشی هوشمندی‌ست که از حسگر جدید IMX650 سونی در بخش دوربین خود بهره‌ برد. فارغ از دقت موثر 40 مگاپیکسلی این حسگر، ویژگی‌های خاص و منحصر به فرد نیز در آن به کار گرفته شده که از جمله می‌توان به فیلتر رنگی RYYB اشاره نمود. به ادعای هواوی این فیلتر به حسگر اجازه می‌دهد 40 درصد نور بیشتری را دریافت نماید. اما واقعا فیلتر رنگی RYYB چیست و چه تفاوت‌هایی بین این فیلتر و موارد مشابه‌ای که در سایر گوشی‌های هوشمند به کار گرفته شده، وجود دارد؟

برای اینکه درک بهتری نسبت به فیلتر RYYB در گوشی هواوی پی30 پرو پیدا کنید، ابتدا باید ببینیم یک فیلتر Bayer چگونه کار می‌کند. این فیلتر در واقع یک فیلتر رنگی است که در بخش بالایی حسگر تصویر به صورت شبکه‌ای قرار گرفته و به احترام نام مخترع آن، برایس بایر، Bayer نامیده می‌شود.

حسگر

یکی از دلایلی که ما به یک فیلتر رنگ نیازمندیم این است که حسگر تصویر معمولا از نظر طراحی به گونه‌ایست که فقط در برابر نور حساسیت دارد. از آنجایی که حسگر فقط نور را دریافت می‌کند، یک تصویر خام توسط حسگر تصویر دیجیتال به ثبت می‌رسد که همواره به صورت سیاه و سفید است.

برای اینکه دوربین قادر به ثبت رنگ‌ها باشد، ما به یک شبکه فیلتر رنگ نظیر فیلتر Bayer نیاز خواهیم داشت. در ابتدا نور ماوراء‌بنفش و مادون‌قرمز توسط فیلترهای دیگر فیلتر می‌شوند. زمانی که نور به طیف قابل رویت توسط چشم انسان نزدیک شد، فیلتر بایر کار خود را آغاز می‌کند.

این فیلتر در واقع یک ماده رنگی را در سطح بالایی هر پیکسل قرار می‌دهد. بنابراین در یک شبکه پیکسل 2 در 2 یک پیکسل قرمز، یک پیکسل آبی و دو پیکسل به رنگ سبز وجود خواهد داشت.

دلیل اینکه فیلتر به سراغ سیستم رنگی RGB می‌رود این است که بینایی انسان اساسا سه‌رنگی است؛ این یعنی سیستم بینایی نسبت به سه گروه از نور با طول‌ موج‌های مشخص حساس بوده و این طول موج‌ها نیز نزدیکی زیادی به طول موج مربوط به رنگ‌های قرمز، سبز و آبی دارند. با همپوشانی و ترکیب بین این طول موج‌ها، مغز انسان می‌تواند رنگ‌های مختلف را شناسایی کند که در اصل وجود خارجی ندارند. دوربین‌ها نیز به گونه‌ای طراحی شده‌اند تا به نوعی سیستم بینایی سه‌رنگی انسان را شبیه‌سازی نمایند.

فیلتر بایر یک لنز به رنگ قرمز، یک لنز به رنگ آبی و دو لنز به رنگ سبز را بر روی یک شبکه پیکسلی 2 در 2 موجود در حسگر تصویر، قرار می‌دهد. بدین ترتیب زمانی که نور مرئی از این شبکه عبور می‌کند، به رنگ‌های قابل تشخیص توسط چشم تجزیه می‌شود. پیکسلی که در زیر لنز قرمز رنگ قرار دارد یک تصویر سیاه و سفید را دریافت می‌کند که نور قرمز از آن جدا شده است. بدین ترتیب اشیایی که به رنگ قرمز هستند در آن پیکسل به شکل روشن‌تری به ثبت رسیده و همین موضوع برای پیکسل‌های آبی و سبز نیز اتفاق می‌افتد.

حسگر

اکنون به علت فیلتر شدن رنگ‌های قرمز، سبز و آبی حسگر تصویری را ایجاد می‌کند که مقادیر درخشنگی در هر پیکسل آن متفاوت است. برای بازتولید رنگ‌های اصلی و واقعی اشیا که ما با چشم خودمان می‌بینیم، فرآیندی ویژه تحت عنوان دی‌موسیسینگ یا دی‌بایرینگ مورد نیاز است. این فرآیند در واقع یک الگوریتم بسیار پیچیده است که معمولا در انحصار هر تولیدکننده دوربینی قرار داشته و به منظور تفسیر مقادیر رنگی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این الگوریتم با تحلیل اطلاعات ثبت شده توسط هر پیکسل و همچنین تمام پیکسل‌های مجاور آن، قادر است یک مقدار رنگی مناسب را به آن پیکسل اختصاص دهد. هر چقدر عملکرد این الگوریتم خوب باشد، می‌توانیم شاهد تصاویری با رنگ‌های دقیق‌تر باشیم.

همان‌طور که گفتیم تصویر خامی که حسگر تصویر دیجیتال یک دوربین ارایه می‌دهد در واقع همواره سیاه و سفید بوده و به علت فرآیندی که این الگوریتم انجام می‌دهد ما می‌توانیم تصاویر را به صورت رنگی ببینیم. زمانی که یک فایل عکس RAW یا خام را در نرم‌افزارهای ویرایش تصویر حرفه‌ای نظیر ادوبی فتوشاپ باز کنیم، نرم‌افزار با استفاده از الگوریتم دی‌موسیسینگ منحصربه‌فرد خود رنگ‌ها را بازتولید می‌کند. این یکی از دلایلی است که نرم‌افزارهای مختلف ویرایش تصاویر خام، نتایجی متفاوت از یکدیگر را ارایه می‌دهند.

زمانی که فرآیند دی‌موسیسینگ به اتمام رسید، تصویر آماده پردازش‌های بعدی خواهد بود؛ این موارد شامل تعیین مقادیر لازم برای نوردهی، کنتراست، هایلایت‌ها، سایه‌ها، توازن سفیدی، نویز و شارپنس می‌شود تا کاربر بتواند تصویر نهایی را مشاهده نماید.

به فیلتر بازگردیم؛ فیلتر بایر گستره رنگی RGGB را انتخاب می‌کند. همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردیم، این گستره رنگی نزدیک‌ترین شباهت را با چیزی که انسان‌ها می‌توانند با چشم خود ببینند، ارایه می‌دهد. اما علت اینکه دو پیکسل سبز رنگ وجود دارد در واقع این است که سبز درست در بخش میانی طیف رنگی مرئی قابل رویت توسط انسان قرار گرفته و بیشترین حساسیت سیستم بینایی نیز در برابر همین طیف رنگی است. کانال رنگی سبز همچنین به عنوان یک مقدار درخشندگی ایفای نقش نموده و اگر مقادیر این کانال را دستکاری کنید نه تنها در نحوه نمایش رنگ سبز، بلکه در میزان روشنایی کلی تصویر نیز تغییراتی را شاهد خواهیم بود.

حسگر

اما جایگزین‌های فیلتر Bayer مدتی هست که توسط تولیدکنندگان مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند. فیلترهای CYM و CYYM از این جمله هستند که از سه رنگ فیروزه‌ای، سرخابی و زرد تشکیل شده‌اند. مزیت فیلتر CYYM این است که این فیلتر اجازه ورود نور بیشتری را به درون حسگر تصویر می‌دهد. در واقع همان‌طور که از نام‌گذاری مشخص است، Bayer یک فیلتر است که طبیعتا اجازه ورود بخشی از نور را نمی‌دهد. علاوه بر این، از آنجایی که نیمی از پیکسل‌های حسگر تصویر نور سبز را دریافت می‌کنند و یک‌چهارم پیکسل‌ها نیز به ترتیب نور قرمز و آبی را دریافت می‌کنند، شما هرگز نمی‌توانید از تمام پتانسیل و رزولوشن حسگر تصویر دوربین خود بهره ببرید. یک حسگر CYYM، باتوجه به مکانیزم تبادل نور بیشتری که برای مقابله با این نقطه ضعف فیلتر بایر طراحی شده، حداقل بر روی کاغذ می‌توان انتظار عملکرد بهتری را از سوی این نوع حسگرها داشت.

اما در واقعیت، ثبت تصاویری واقع‌گرایانه از طریق حسگر CYYM چندان آسان نبوده و نیازمند الگوریتم‌های دی‌موسیسینگ به مراتب پیچیده‌تری نسبت به RGGB است. به همین دلیل این نوع حسگرها محبوبیت کمی داشته و دوربین‌هایی که به صورت کامل مبتنی بر حسگرهای CYYM باشند را به ندرت در بازار شاهد هستیم.

به همین دلیل هواوی در گوشی هوشمند P30 Pro از حسگر RYYB استفاده کرده است. مهندسین هواوی در طراحی این حسگر از کانال‌های رایج قرمز و آبی استفاده نموده اما دو کانال رنگی سبز را با رنگ زرد جایگزین نمودند. بر روی کاغذ، این تغییر به حسگر تصویر اجازه ثبت نور بیشتر حتی نسبت به فیلترهای سبز را می‌دهد.

البته، هنوز هم مشکلاتی در خصوص الگوریتم دی‌موسیسینگ وجود دارد اما باتوجه به بهبودهایی که در زمینه به کارگیری هوش مصنوعی صورت گرفته، محتوای تصاویر به شکل به مراتب بهتری تحلیل شده و طبیعتا نتایج دقیق‌تر و چشم‌نوازتری در برابر چشمان کاربر قرار می‌گیرند. در واقع اکنون این امکان وجود دارد که رنگ‌ها حتی بدون وجود یک کانال رنگی سبز اختصاصی نیز به صورت دقیق تخمین زده شوند. در تست‌های واقعی که از دوربین P30 Pro هواوی به عمل آمد نیز این موضوع کاملا به چشم آمد و شاهد مصنوعات تصویری و یا باگ‌های رنگی خاصی در نتایج نهایی نبودیم.

البته ارزیابی و مقایسه این روش جدید در برابر حسگرهای RGGB چندان آسان نیست؛ اما به هر حال این راهکار جالب و نوآورانه‌ای بود که توسط هواوی به کار گرفته شد که در تصاویر ثبت شده توسط دوربین این گوشی هوشمند شاهد عملکرد بهتر در شرایط نوری نامطلوب و همچنین کیفیت تصویر بالاتر هستیم.

نوشته حسگر RYYB در هواوی P30 پرو چگونه کار می‌کند؟ اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

چگونه گوشی یا تبلتی که در آب‌افتاده را نجات دهیم؟

خشك كردن گوشي خيس شده

افتادن گوشی و تبلت در آب استخر، سینک و حمام آسیب‌های جبران ناپذیری را به‌جا خواهد گذاشت.
اما اگر شما گوشی و تبلت خیس‌شده را روشن نگذارید کمی از بار این مشکل کاسته خواهد شد. خاموش کردن یک دستگاه در آب‌افتاده ممکن است کمک شایانی به بهبود وضعیت آن کند. در واقع چندین راه برای خشک کردن گوشی خیس شده وجود دارد که شما باید بلافاصله پس از بیرون‌آوردن دستگاه از آب به انجام این اقدامات بپردازید.

پس از افتادن دستگاه در آب

پس از افتادن گوشی و تبلت در آب باید سرعت‌عمل به‌خرج دهید. آب و الکتریسیته با هم جور نیستند، یک دستگاه خیس‌شده ممکن است اتصال کوتاه شود و حتی به شما شوک الکتریکی بدهد. آب می‌تواند به صفحه‌نمایش آسیب بزند و به قاب و اسلات‌‌ها در زیر صفحه و به داخل حفره باتری نفوذ کند.
درنتیجه در ابتدا باید مراقب باشید که دستگاه هرگز خیس نشود ولی اگر خیس شد، باید به‌سرعت وارد عمل شوید.
پس از درآوردن دستگاه از آب سعی کنید آن را روشن نکنید و اگر می‌خواهید مطمئن شوید که دستگاه روشن می‌شود ابتدا صبر کنید تا خشک شود.

دستگاه را خاموش کنید

اگر دستگاه به‌قدری وارد آب شده است که شما را نگران کرده، اولین کاری که باید انجام دهید خاموش کردن آن است. همچنین اگر امکان خارج کردن باتری از دستگاه را دارید، باتری را از آن خارج کنید.
خشک کردن گوشی خیس شدهبه‌خاطر داشته باشید که به‌هیچ عنوان نباید سعی کنید برای بررسی کار کردن یک دستگاه در آب‌افتاده آن را روشن کنید. روشن کردن دستگاه تنها اوضاع را بدتر می‌کند.

هنگامی‌که دستگاه خیس می‌شود شما ممکن است خارج از خانه، در محل‌کار و یا در خانه باشید؛ در هرصورت برای خشک کردن گوشی خیس شده باید یک مکان خشک و صاف پیدا کنید. باید سریع باشید؛ عدم تکمیل سریع مراحل زیر موجب آسیب دیدن دائمی گوشی و تبلت شما خواهد شد!

به‌سرعت دستگاه و اجزای آن را خشک کنید

خشک کردن گوشی خیس شدهخوشبختانه، گوشی‌ها و تبلت‌ها به‌راحتی قابل جداشدن نیستند؛ اگر این‌طور بود، احتمالا هربار پس از افتادن تمام اجزا آن‌ها ازهم جدا می‌شد!
با این‌حال همراه باتری دو جز زیر قابل جداشدن هستند:

  • سیم‌کارت: آن را از دستگاه خارج نمایید و سپس خشک کنید‌ و در یک مکان امن نگه دارید.
  • کارت SD: کارت را از دستگاه خارج و خشک نمایید. به‌خاطر داشته باشید که تمام دستگاه‌ها دارای کارت SD قابل‌ جداشدن نیستند.

علت این‌که باید این اجزا را از دستگاه خارج کنید این است که آب به‌همه جا نفوذ می‌کند. با خارج کردن سیم‌کارت و کارت SD می‌توانید آب باقی‌مانده در اسلات‌های آن‌ها را با دستمال‌کاغذی خشک کنید.

خشک کردن گوشی و تبلت

به خشک کردن اسلات‌های سیم‌کارت و کارت SD کفایت نکنید و تا آن‌جا که ممکن است آب‌های وارد‌شده به دستگاه خود را خشک نمایید.

اطمینان حاصل کنید که تمام قطرات آب اطراف لبه صفحه‌نمایش خشک شده باشند.

همچنین از خشک‌شدن تمام سوراخ‌های پیچ و نوارهای اطراف صفحه اطمینان حاصل نمایید. به‌طور کلی از خیس نبودن تمام قطعات و اجزا خارجی و قابل‌دسترس دستگاه مطمئن شوید.

با این‌کار بدون باز کردن دستگاه تا حد ممکن آن را خشک کرده‌اید. در این مواقع باز کردن دستگاه ممکن است موجب پخش شدن آب و مرطوب شدن مادربورد و اجزا دیگر شود.
بنابراین ریسک باز کردن دستگاه را نپذیرید. اما برای خشک کردن قطعات داخل دستگاه چه باید کرد؟

4 راه برای خارج کردن آب از داخل دستگاه

در داخل یک گوشی و تبلت پردازنده‌ها، بورد‌های مدار و راکت‌های دکمه وجود دارند که آب ممکن است به هریک از آن‌ها سرایت کند. پس از خاموش کردن دستگاه و خارج نمودن سیم‌کارت، کارت SD و درصورت امکان باتری، امکان نجات‌یافتن دستگاه زیاد است.

شما تنها باید بورد مدار، سیم‌ها و پردازنده‌ها را خشک نمایید.

1. مکانی با گرمای مناسب

با استفاده از این روش باید حدود چند ساعت (شاید یک‌ شبانه‌روز) دستگاه را داخل کابینت آبگرمکن، پکیج و یا هر مکانی که به‌اندازه مناسب گرما داشته باشد قرار دهید. قبل از این کار آب‌گرمکن و یا پکیج را روشن کنید.

2. یک کاسه برنج

خشک کردن گوشی خیس شده

یک کاسه برنج خام شاید بهترین روش برای گرفتن آب داخل گوشی و تبلت باشد. برای خشک کردن گوشی خیس شده برنج را داخل ظرفی که بتوانید دستگاه را در آن قرار دهید، بریزید. برنج باید 1 اینچ از هر سمت گوشی را دربر بگیرد. در حدود یک شب گوشی را داخل برنج باقی‌ بگذارید تا تمام رطوبت داخل دستگاه گرفته شود.

3. سیلیکا ژل

خشک کردن گوشی خیس شدهپاکت‌های ژل سیلیکا معمولا در اکثر بسته‌‌های خرید و مخصوصا بسته‌بندی‌های لوازم الکتریکی وجود دارند. به مدت یک شب دستگاه خود را در یک ظرف پر از ساشه‌های سیلیکا ژل به‌طوری که تمام اطراف دستگاه را بگیرند، قرار دهید.

4. الکل خالص

آخرین راه‌حل ما که کارایی آن ثابت شده است، استفاده از الکل خالص است. اگر خسارت ناشی از آب به دستگاه شما نتیجه فیزیک پایه است، پس خشک شدن دستگاه پس از فرورفتن آن درحالت خاموش به داخل الکل مالشی نیز نتیجه شیمی پایه است! الکل جایگزین آب می‌شود و پس از خارج شدن دستگاه از مایع، بخار می‌شود. بنابراین اگر بقیه روش‌ها برای شما مؤثر نبودند، این روش احتمالا کارساز خواهد بود.

درنهایت اگر هیچ یک از روش‌های بالا برای خشک کردن گوشی خیس شده موثر نبودند باید به یک مرکز تعمیرگوشی و تبلت مراجعه نمایید و یا از یک تعمیرکار قابل‌اعتماد کمک بگیرید. با این‌که تعمیر گوشی‌های خیس‌شده پرهزینه و تنها موجب‌ اتلاف وقت است، اما گاهی ممکن است این گوشی‌ها قابل تعمیر باشند. همچنین درصورت بیمه بودن دستگاه می‌توانید به مراکز بیمه خود مراجعه نمایید.

اقدامات قبل از خیس شدن

باز هم تاکید می‌کنیم، اجازه ندهید دستگاه‌تان خیس شود، چند قطره باران مشکلی ایجاد نمی‌کند اما هرگونه خیس شدن بیشتر از این حد ممکن است مصیبت‌بار باشد.
برای جلوگیری از وقوع این حادثه سعی کنید:

  • از گوشی و تبلت خود در توالت، حمام و نزدیک سینک استفاده نکنید.
  • دستگاه خود را در حمام نگذارید. میعان بخار آب داغ می‌تواند همان آسیبی را که آب به دستگاه وارد می‌کند، ایجاد نماید.
  • صرف نظر از قیمت، از سخت‌افزار دستگاه خود بامراقبت استفاده کنید. هرگونه جایگزینی به صرف هزینه و زمان نیاز دارد.
  • یک گوشی ضدآب بخرید. درحال حاضر چندین مدل وجود دارند که می‌توانند تا مدت کوتاهی در عمق معینی از آب دوام بیاورند. گوشی‌های اخیر آی‌فون و سامسونگ ضدآب هستند.

بهترین راه این است که دستگاه خود را از آب دور نگه دارید. اگر هم این کار برای شما مقدور نیست، بهتر است به فکر بیمه کردن گوشی خود برای خرابی ناشی از آب باشید.

 

نوشته چگونه گوشی یا تبلتی که در آب‌افتاده را نجات دهیم؟ اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

هر آنچه که می‌بایست در رابطه با سنسورهای کوآد بیر بدانید

سنسورهای کوآد بیر

در مدت‌زمان کوتاهی شاهد معرفی گوشی‌هایی با دوربین‌های 48 مگاپیکسلی بودیم، اولین مدل از این گوشی‌ها در سال 2018 روانه بازار شد. نکته جالب این‌جاست که بیشتر این گوشی‌ها میان‌رده هستند و گوشی‌های پرچمدار همچنان از سنسورهای 12 مگاپیکسلی استفاده می‌کنند.
از آن‌جا که احساس می‌کنیم بخش‌های بازاریابی اغلب نتوانسته‌اند کارایی این سنسورها را به‌درستی درک کنند، برآن شدیم که در این مطلب به بررسی سنسورهای کوآد بیر بپردازیم.

فیلتر بیر چیست ؟

بیایید از ابتدا شروع کنیم. فیلتر بیر یک موزاییک رنگارنگ از فیلترهای قرمز، سبز و آبی است که به یک سنسور دیجیتال اجازه می‌دهد تا عکس‌های رنگی بگیرد. پیکسل‌های نیمه‌رسانا رنگ را نمی‌بینند بلکه تنها میزان نوری را که به آن‌ها برخورد می‌کند، جذب می‌کنند؛ بنابراین بدون یک فیلتر، شما تنها یک عکس سیاه و سفید دریافت خواهید کرد. فیلتر بیر اطمینان حاصل می‌کند که نوری که به هر پیکسل می‌رسد، یکی از سه رنگ اصلی باشد.

روش کار به این صورت است که یک سنسور 12 مگاپیکسلی، به‌عنوان مثال، دارای 6 میلیون پیکسل برای دیدن رنگ سبز و 3 میلیون پیکسل برای دیدن هر یک از رنگ‌های قرمز و آبی است. رنگ سبز بیشتر پیکسل‌ها را می‌گیرد، زیرا چشم انسان بیشتر به این رنگ حساس است. برای درون‌یابی یک تصویر با رزولوشن 12MP از الگوریتمی به‌نام Demosaicing استفاده می‌شود.

سنسورهای کوآد بیر

از آن‌جا ‌که فیلتر کوآد بیر (بیر چهارگانه) مشابه به فیلتر معمولی بیر است، نام‌گذاری این فیلتر (کوآد بیر) چندان صحیح نیست. چیزی که در حقیقت تغییر می‌کند سنسور پشت فیلتر است و نه خود سنسور. این سنسورهای جدید به‌جای قرار دادن یک پیکسل در پشت هر مربع رنگ، چهار پیکسل را پشت هر مربع رنگ قرار می‌دهند.

بنابراین، درواقع سنسورهای کوآد بیر با 48MP، نمی‌توانند جزئیات بیشتری نسبت به سنسور 12MP ارایه دهند. سازندگان سنسورها و تلفن‌های همراه به شما می‌گویند که الگوریتم هوشمندتر demosaicing می‌تواند جزئیات بیشتری را ثبت کند اما تجربیات ما نشان داده است که نتیجه نهایی چندان متفاوت و درخشان نیست.

فیلترهای کوآد بیر در کجا به کار رفته‌اند؟

اخیرا سنسورهای 48MP بسیار پرطرفدار شده‌اند و در گوشی‌های فراوانی وجود دارند. معرفی این سنسورها با سنسور 40MP هواوی در گوشی‌های  P20 Pro،  Mate 20 Proو Mate 20 X آغاز شد. سازندگان چینی حتی نسخه دوم این سنسورها را در گوشی‌های P30 و P30 Pro ارایه کردند که به‌جای RGGB به RYYB (قرمز، زرد، زرد، آبی) اما با قاعده یکسان، تغییر می‌کردند.

چندین گوشی مختلف مانند vivo V15 Pro و Samsung Galaxy A70 با دوربین‌ سلفی 32MP و فیلتر بیر چهارگانه وجود دارد. این گوشی‌ها سایز پیکسلی مشابهی (0.8µm) دارند، اما از لحاظ فیزیکی کوچک‌تر هستند و درنتیجه رزولوشن پایین‌تری دارند.

سامسونگ اخیرا سنسور 64MP کوآد بیر را معرفی کرده است، که باز هم، اندازه سنسور در آن دست‌نخورده است اما ابعاد آن تغییر کرده است. این سنسور 33% بزرگتر از کراپ فعلی سنسور 48MP است.

سنسور کوآد بیر چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

همان‌طور که گفتم قدرت حقیقی کوآد بیر در جای دیگریست. بیر چهارگانه می‌تواند با یک گروه از چهار پیکسل جوری عمل کند که یک مربع فیلتر رنگ را به‌عنوان یک حسگر و یا حسگرهای جداگانه به‌اشتراک بگذارند.
این سنسورها یکی از بزرگ‌ترین سنسورهایی هستند که تاکنون در گوشی‌های همراه استفاده شده‌اند. برای مثال سنسور پرطرفدار سونی IMX586 (اولین سنسور 48 مگاپیکسلی)، قطری به‌اندازه 8 میلی‌متر دارد.
اندازه قطر سنسور سونی IMX363 (در Pixel 3) و سامسونگ S5K2L4 (در گوشی‌های S10) برابر با 7.06mm است. این یعنی شاهد حدود 30% افزایش در مساحت سنسورها هستیم.

سنسورهای کوآد بیر

اندازه سنسورها به‌شدت متفاوت هستند؛ 0.8µm برای سنسورهای 48 مگاپیکسلی و 1.4µm برای سنسورهای سنتی. تبلیغات بازاریابی اغراق‌آمیز درمورد سنسورهای 48 مگاپیکسلی ادعا می‌کند که آن‌ها می‌توانند از پیکسل‌باینینگ به‌گونه‌ای استفاده کنند که کارایی مانند 1.6µm پیکسل داشته باشد.

همین یک تصویر 12MP خلق می‌کند. عدد “1.6µm” معمولا تکرار می‌شود، اما نباید همه اعتبار را به خاطر بهبود عملکرد ضعیف حسگر به دست آورد.
نویز یک فرآیند تصادفی است و اگر پیکسل بزرگ یک سنسور سنتی به‌جای سیگنال نویز ثبت کند، برای حل آن کار زیادی نمی‌‌توان انجام داد (منهای پوشاندن آن به‌وسیله درون‌یابی داده از پیکسل‌های مجاور).

اگر یکی از چهار پیکسل موجود در سنسور بیر چهارگانه، نویز ثبت کند، این موضوع به‌معنای از دست‌رفتن 25% از اطلاعات است – یک کاهش نویز 4x که میزان وضوح تصویر را کاهش نمی‌دهد.

درعوض، سنسور می‌تواند به دو سنسور منطقی تقسیم شود– که یک سنسور نوردهی‌های کوتاه و سنسور دیگر نوردهی‌های بلند را ثبت کند. از این حالت در نور روز برای ضبط بلادرنگ HDR استفاده می‌شود. شما می‌توانید با ثبت و ترکیب دو تصویر پشت‌سرهم با استفاده از یک سنسور غیر‌ از کوآد بیر به کاهش نویز و HDR بپردازید.

سنسورهای کوآد بیر
اما یک مشکل وجود دارد، اجسام متحرک، موقعیت بین نوردهی‌های متوالی را تغییر می‌دهند. یک فیلتر بیر چهارگانه در یک زمان دو عکس می‌گیرد، بنابراین نیازی به استفاده از AI برای اصلاح خطاهای تصویربرداری (آرتیفکت) ناشی از حرکت دادن اشیا نیست.
در تصویر زیر مشاهده می‌کنید که اگر اصلاح تصویر با شکست روبرو شود نتیجه نهایی به چه شکل خواهد بود:

سنسورهای کوآد بیرسنسورهای کوآد بیر

آسان‌ترین راه برای بیان کارایی فیلتر بیر چهارگانه این است که بگوییم که این سنسور به نرم‌افزار دوربین اجازه می‌دهد تا هم‌زمان دو عکس بگیرد. این موضوع امکان پردازش تصویر (حالت HDR و شب) را فراهم می‌کند و باعث می‌شود که گوشی‌های هوشمند مدرن تصاویر را با کیفیت عالی ضبط کنند (سخت‌افزار علت تمام تفاوت‌ها نیست).

سنسور کوآد بیر چه کاری نمی‌تواند انجام دهد؟

برخلاف LCD که برای هر پیکسل، زیرپیکسل‌های R ،G و B دارد، یک سنسور تصویر کلاسیک تنها یک زیر‌پیکسل برای هر پیکسل دارد. اما چون این پیکسل‌ها به‌هم نزدیک هستند، demosaicing عملکرد بسیار خوبی در بازسازی تصویر اورجینال انجام می‌دهد.

سنسورهای کوآد بیرسنسورهای کوآد بیر

Samsung Galaxy A80: 12MP • 48MP

در یک فیلتر بیر چهارگانه پیکسل‌های رنگ‌های متفاوت از هم دور هستند پس برخلاف ادعای سازندگان، demosaicing تأثیر کمتری خواهد داشت. بنابراین شما قطعا به‌اندازه 12MP در حالت 48MP جزییات 4x دریافت نمی‌کنید. درحقیقت، از آن‌جایی که حالت پردازش تصویر در 48MP غیرفعال است، بعضا تصاویر 12MP جزئیات بهتر و حجم فایل کمتری دارند.

اجرای الگوریتم demosaicing بر روی داده‌های 48MP خام، به نتیجه نهایی واضح‌تری ختم می‌شود که بسته به مدل گوشی و صحنه، امکان تغییر این موضوع وجود دارد. اگر سطح جزئیات در یک شات از صحنه خاصی خوب نیست، بهتر است در هر دو حالت تصویربرداری نمایید و سپس تصویر بهتر را ذخیره کنید. در بیشتر اوقات بهتر است از حالت 12MP استفاده نمایید.

سنسورهای کوآد بیر سنسورهای کوآد بیر
Oppo Reno 10x zoom: 12MP • 48MP

لازم‌به‌ذکر است که خواندن تصویر 48 مگاپیکسل نیز فراتر از قابلیت‌های برخی از سنسورها و چیپست‌های اولیه است؛ بنابراین آن‌ها فقط تصویر 12 مگاپیکسلی را دریافت کرده و کیفیت آن را افزایش می‌دهند که این کار بیشتر موجب‌ هدر دادن فضای ذخیره می‌شود.

یکی از مزایای سنسورهای کوآد بیر که مکررا به آن اشاره می‌شود، زوم فوق‌العاده است. در حالی‌که گوشی نوکیا  808 PureView زوم چشمگیری داشت، سنسورهای 41MP عظیم آن دارای فیلتر بیر کلاسیک بودند. همان‌طور که بحث شد، بیر چهارگانه تنها می‌تواند تا حدی از وضوح را ارایه دهد، بنابراین درواقع تفاوت چندانی با زوم دیجیتال در یک سنسور 12 مگاپیکسل وجود نخواهد داشت.

سنسورهای کوآد بیر سنسورهای کوآد بیر
Asus Zenfone 6: 12MP • 48MP

سازمان‌های بازاریابی می‌خواهند به شما القا کنند که شما یک سنسور تصویر مانند Hasselblad خریداری می‌کنید، اما حقیقت این است که سنسور بیر چهارگانه تنها یک راه مؤثر و هوشمندانه برای گرفتن تصاویر 12MP با کیفیت بهتر است.

سنسورهای کوآد بیر سنسورهای کوآد بیر

Huawei 20 Pro: 12MP • 48MP

سپس موضوع اپتیک مطرح است. ما نمی‌خواهیم وارد جزئیات شویم، اما این دوربین‌ها با وضوح بالا اغلب انکسارمحدود هستند، به این معنی که کوچکترین نقطه نور نمی‌تواند در یک ناحیه کوچکتر از پیکسل متمرکز شود. این محدودیتی است که توسط فیزیک به حداکثر رزولوشنی که اپتیک‌های کوچک و سنسورها می‌توانند داشته باشند، تحمیل شده است.

نوشته هر آنچه که می‌بایست در رابطه با سنسورهای کوآد بیر بدانید اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

هر آنچه که می‌بایست در رابطه با سنسورهای کوآد بیر بدانید

سنسورهای کوآد بیر

در مدت‌زمان کوتاهی شاهد معرفی گوشی‌هایی با دوربین‌های 48 مگاپیکسلی بودیم، اولین مدل از این گوشی‌ها در سال 2018 روانه بازار شد. نکته جالب این‌جاست که بیشتر این گوشی‌ها میان‌رده هستند و گوشی‌های پرچمدار همچنان از سنسورهای 12 مگاپیکسلی استفاده می‌کنند.
از آن‌جا که احساس می‌کنیم بخش‌های بازاریابی اغلب نتوانسته‌اند کارایی این سنسورها را به‌درستی درک کنند، برآن شدیم که در این مطلب به بررسی سنسورهای کوآد بیر بپردازیم.

فیلتر بیر چیست ؟

بیایید از ابتدا شروع کنیم. فیلتر بیر یک موزاییک رنگارنگ از فیلترهای قرمز، سبز و آبی است که به یک سنسور دیجیتال اجازه می‌دهد تا عکس‌های رنگی بگیرد. پیکسل‌های نیمه‌رسانا رنگ را نمی‌بینند بلکه تنها میزان نوری را که به آن‌ها برخورد می‌کند، جذب می‌کنند؛ بنابراین بدون یک فیلتر، شما تنها یک عکس سیاه و سفید دریافت خواهید کرد. فیلتر بیر اطمینان حاصل می‌کند که نوری که به هر پیکسل می‌رسد، یکی از سه رنگ اصلی باشد.

روش کار به این صورت است که یک سنسور 12 مگاپیکسلی، به‌عنوان مثال، دارای 6 میلیون پیکسل برای دیدن رنگ سبز و 3 میلیون پیکسل برای دیدن هر یک از رنگ‌های قرمز و آبی است. رنگ سبز بیشتر پیکسل‌ها را می‌گیرد، زیرا چشم انسان بیشتر به این رنگ حساس است. برای درون‌یابی یک تصویر با رزولوشن 12MP از الگوریتمی به‌نام Demosaicing استفاده می‌شود.

سنسورهای کوآد بیر

از آن‌جا ‌که فیلتر کوآد بیر (بیر چهارگانه) مشابه به فیلتر معمولی بیر است، نام‌گذاری این فیلتر (کوآد بیر) چندان صحیح نیست. چیزی که در حقیقت تغییر می‌کند سنسور پشت فیلتر است و نه خود سنسور. این سنسورهای جدید به‌جای قرار دادن یک پیکسل در پشت هر مربع رنگ، چهار پیکسل را پشت هر مربع رنگ قرار می‌دهند.

بنابراین، درواقع سنسورهای کوآد بیر با 48MP، نمی‌توانند جزئیات بیشتری نسبت به سنسور 12MP ارایه دهند. سازندگان سنسورها و تلفن‌های همراه به شما می‌گویند که الگوریتم هوشمندتر demosaicing می‌تواند جزئیات بیشتری را ثبت کند اما تجربیات ما نشان داده است که نتیجه نهایی چندان متفاوت و درخشان نیست.

فیلترهای کوآد بیر در کجا به کار رفته‌اند؟

اخیرا سنسورهای 48MP بسیار پرطرفدار شده‌اند و در گوشی‌های فراوانی وجود دارند. معرفی این سنسورها با سنسور 40MP هواوی در گوشی‌های  P20 Pro،  Mate 20 Proو Mate 20 X آغاز شد. سازندگان چینی حتی نسخه دوم این سنسورها را در گوشی‌های P30 و P30 Pro ارایه کردند که به‌جای RGGB به RYYB (قرمز، زرد، زرد، آبی) اما با قاعده یکسان، تغییر می‌کردند.

چندین گوشی مختلف مانند vivo V15 Pro و Samsung Galaxy A70 با دوربین‌ سلفی 32MP و فیلتر بیر چهارگانه وجود دارد. این گوشی‌ها سایز پیکسلی مشابهی (0.8µm) دارند، اما از لحاظ فیزیکی کوچک‌تر هستند و درنتیجه رزولوشن پایین‌تری دارند.

سامسونگ اخیرا سنسور 64MP کوآد بیر را معرفی کرده است، که باز هم، اندازه سنسور در آن دست‌نخورده است اما ابعاد آن تغییر کرده است. این سنسور 33% بزرگتر از کراپ فعلی سنسور 48MP است.

سنسور کوآد بیر چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

همان‌طور که گفتم قدرت حقیقی کوآد بیر در جای دیگریست. بیر چهارگانه می‌تواند با یک گروه از چهار پیکسل جوری عمل کند که یک مربع فیلتر رنگ را به‌عنوان یک حسگر و یا حسگرهای جداگانه به‌اشتراک بگذارند.
این سنسورها یکی از بزرگ‌ترین سنسورهایی هستند که تاکنون در گوشی‌های همراه استفاده شده‌اند. برای مثال سنسور پرطرفدار سونی IMX586 (اولین سنسور 48 مگاپیکسلی)، قطری به‌اندازه 8 میلی‌متر دارد.
اندازه قطر سنسور سونی IMX363 (در Pixel 3) و سامسونگ S5K2L4 (در گوشی‌های S10) برابر با 7.06mm است. این یعنی شاهد حدود 30% افزایش در مساحت سنسورها هستیم.

سنسورهای کوآد بیر

اندازه سنسورها به‌شدت متفاوت هستند؛ 0.8µm برای سنسورهای 48 مگاپیکسلی و 1.4µm برای سنسورهای سنتی. تبلیغات بازاریابی اغراق‌آمیز درمورد سنسورهای 48 مگاپیکسلی ادعا می‌کند که آن‌ها می‌توانند از پیکسل‌باینینگ به‌گونه‌ای استفاده کنند که کارایی مانند 1.6µm پیکسل داشته باشد.

همین یک تصویر 12MP خلق می‌کند. عدد “1.6µm” معمولا تکرار می‌شود، اما نباید همه اعتبار را به خاطر بهبود عملکرد ضعیف حسگر به دست آورد.
نویز یک فرآیند تصادفی است و اگر پیکسل بزرگ یک سنسور سنتی به‌جای سیگنال نویز ثبت کند، برای حل آن کار زیادی نمی‌‌توان انجام داد (منهای پوشاندن آن به‌وسیله درون‌یابی داده از پیکسل‌های مجاور).

اگر یکی از چهار پیکسل موجود در سنسور بیر چهارگانه، نویز ثبت کند، این موضوع به‌معنای از دست‌رفتن 25% از اطلاعات است – یک کاهش نویز 4x که میزان وضوح تصویر را کاهش نمی‌دهد.

درعوض، سنسور می‌تواند به دو سنسور منطقی تقسیم شود– که یک سنسور نوردهی‌های کوتاه و سنسور دیگر نوردهی‌های بلند را ثبت کند. از این حالت در نور روز برای ضبط بلادرنگ HDR استفاده می‌شود. شما می‌توانید با ثبت و ترکیب دو تصویر پشت‌سرهم با استفاده از یک سنسور غیر‌ از کوآد بیر به کاهش نویز و HDR بپردازید.

سنسورهای کوآد بیر
اما یک مشکل وجود دارد، اجسام متحرک، موقعیت بین نوردهی‌های متوالی را تغییر می‌دهند. یک فیلتر بیر چهارگانه در یک زمان دو عکس می‌گیرد، بنابراین نیازی به استفاده از AI برای اصلاح خطاهای تصویربرداری (آرتیفکت) ناشی از حرکت دادن اشیا نیست.
در تصویر زیر مشاهده می‌کنید که اگر اصلاح تصویر با شکست روبرو شود نتیجه نهایی به چه شکل خواهد بود:

سنسورهای کوآد بیرسنسورهای کوآد بیر

آسان‌ترین راه برای بیان کارایی فیلتر بیر چهارگانه این است که بگوییم که این سنسور به نرم‌افزار دوربین اجازه می‌دهد تا هم‌زمان دو عکس بگیرد. این موضوع امکان پردازش تصویر (حالت HDR و شب) را فراهم می‌کند و باعث می‌شود که گوشی‌های هوشمند مدرن تصاویر را با کیفیت عالی ضبط کنند (سخت‌افزار علت تمام تفاوت‌ها نیست).

سنسور کوآد بیر چه کاری نمی‌تواند انجام دهد؟

برخلاف LCD که برای هر پیکسل، زیرپیکسل‌های R ،G و B دارد، یک سنسور تصویر کلاسیک تنها یک زیر‌پیکسل برای هر پیکسل دارد. اما چون این پیکسل‌ها به‌هم نزدیک هستند، demosaicing عملکرد بسیار خوبی در بازسازی تصویر اورجینال انجام می‌دهد.

سنسورهای کوآد بیرسنسورهای کوآد بیر

Samsung Galaxy A80: 12MP • 48MP

در یک فیلتر بیر چهارگانه پیکسل‌های رنگ‌های متفاوت از هم دور هستند پس برخلاف ادعای سازندگان، demosaicing تأثیر کمتری خواهد داشت. بنابراین شما قطعا به‌اندازه 12MP در حالت 48MP جزییات 4x دریافت نمی‌کنید. درحقیقت، از آن‌جایی که حالت پردازش تصویر در 48MP غیرفعال است، بعضا تصاویر 12MP جزئیات بهتر و حجم فایل کمتری دارند.

اجرای الگوریتم demosaicing بر روی داده‌های 48MP خام، به نتیجه نهایی واضح‌تری ختم می‌شود که بسته به مدل گوشی و صحنه، امکان تغییر این موضوع وجود دارد. اگر سطح جزئیات در یک شات از صحنه خاصی خوب نیست، بهتر است در هر دو حالت تصویربرداری نمایید و سپس تصویر بهتر را ذخیره کنید. در بیشتر اوقات بهتر است از حالت 12MP استفاده نمایید.

سنسورهای کوآد بیر سنسورهای کوآد بیر
Oppo Reno 10x zoom: 12MP • 48MP

لازم‌به‌ذکر است که خواندن تصویر 48 مگاپیکسل نیز فراتر از قابلیت‌های برخی از سنسورها و چیپست‌های اولیه است؛ بنابراین آن‌ها فقط تصویر 12 مگاپیکسلی را دریافت کرده و کیفیت آن را افزایش می‌دهند که این کار بیشتر موجب‌ هدر دادن فضای ذخیره می‌شود.

یکی از مزایای سنسورهای کوآد بیر که مکررا به آن اشاره می‌شود، زوم فوق‌العاده است. در حالی‌که گوشی نوکیا  808 PureView زوم چشمگیری داشت، سنسورهای 41MP عظیم آن دارای فیلتر بیر کلاسیک بودند. همان‌طور که بحث شد، بیر چهارگانه تنها می‌تواند تا حدی از وضوح را ارایه دهد، بنابراین درواقع تفاوت چندانی با زوم دیجیتال در یک سنسور 12 مگاپیکسل وجود نخواهد داشت.

سنسورهای کوآد بیر سنسورهای کوآد بیر
Asus Zenfone 6: 12MP • 48MP

سازمان‌های بازاریابی می‌خواهند به شما القا کنند که شما یک سنسور تصویر مانند Hasselblad خریداری می‌کنید، اما حقیقت این است که سنسور بیر چهارگانه تنها یک راه مؤثر و هوشمندانه برای گرفتن تصاویر 12MP با کیفیت بهتر است.

سنسورهای کوآد بیر سنسورهای کوآد بیر

Huawei 20 Pro: 12MP • 48MP

سپس موضوع اپتیک مطرح است. ما نمی‌خواهیم وارد جزئیات شویم، اما این دوربین‌ها با وضوح بالا اغلب انکسارمحدود هستند، به این معنی که کوچکترین نقطه نور نمی‌تواند در یک ناحیه کوچکتر از پیکسل متمرکز شود. این محدودیتی است که توسط فیزیک به حداکثر رزولوشنی که اپتیک‌های کوچک و سنسورها می‌توانند داشته باشند، تحمیل شده است.

نوشته هر آنچه که می‌بایست در رابطه با سنسورهای کوآد بیر بدانید اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.

هر آنچه که می‌بایست در رابطه با سنسورهای کوآد بیر بدانید

سنسورهای کوآد بیر

در مدت‌زمان کوتاهی شاهد معرفی گوشی‌هایی با دوربین‌های 48 مگاپیکسلی بودیم، اولین مدل از این گوشی‌ها در سال 2018 روانه بازار شد. نکته جالب این‌جاست که بیشتر این گوشی‌ها میان‌رده هستند و گوشی‌های پرچمدار همچنان از سنسورهای 12 مگاپیکسلی استفاده می‌کنند.
از آن‌جا که احساس می‌کنیم بخش‌های بازاریابی اغلب نتوانسته‌اند کارایی این سنسورها را به‌درستی درک کنند، برآن شدیم که در این مطلب به بررسی سنسورهای کوآد بیر بپردازیم.

فیلتر بیر چیست ؟

بیایید از ابتدا شروع کنیم. فیلتر بیر یک موزاییک رنگارنگ از فیلترهای قرمز، سبز و آبی است که به یک سنسور دیجیتال اجازه می‌دهد تا عکس‌های رنگی بگیرد. پیکسل‌های نیمه‌رسانا رنگ را نمی‌بینند بلکه تنها میزان نوری را که به آن‌ها برخورد می‌کند، جذب می‌کنند؛ بنابراین بدون یک فیلتر، شما تنها یک عکس سیاه و سفید دریافت خواهید کرد. فیلتر بیر اطمینان حاصل می‌کند که نوری که به هر پیکسل می‌رسد، یکی از سه رنگ اصلی باشد.

روش کار به این صورت است که یک سنسور 12 مگاپیکسلی، به‌عنوان مثال، دارای 6 میلیون پیکسل برای دیدن رنگ سبز و 3 میلیون پیکسل برای دیدن هر یک از رنگ‌های قرمز و آبی است. رنگ سبز بیشتر پیکسل‌ها را می‌گیرد، زیرا چشم انسان بیشتر به این رنگ حساس است. برای درون‌یابی یک تصویر با رزولوشن 12MP از الگوریتمی به‌نام Demosaicing استفاده می‌شود.

سنسورهای کوآد بیر

از آن‌جا ‌که فیلتر کوآد بیر (بیر چهارگانه) مشابه به فیلتر معمولی بیر است، نام‌گذاری این فیلتر (کوآد بیر) چندان صحیح نیست. چیزی که در حقیقت تغییر می‌کند سنسور پشت فیلتر است و نه خود سنسور. این سنسورهای جدید به‌جای قرار دادن یک پیکسل در پشت هر مربع رنگ، چهار پیکسل را پشت هر مربع رنگ قرار می‌دهند.

بنابراین، درواقع سنسورهای کوآد بیر با 48MP، نمی‌توانند جزئیات بیشتری نسبت به سنسور 12MP ارایه دهند. سازندگان سنسورها و تلفن‌های همراه به شما می‌گویند که الگوریتم هوشمندتر demosaicing می‌تواند جزئیات بیشتری را ثبت کند اما تجربیات ما نشان داده است که نتیجه نهایی چندان متفاوت و درخشان نیست.

فیلترهای کوآد بیر در کجا به کار رفته‌اند؟

اخیرا سنسورهای 48MP بسیار پرطرفدار شده‌اند و در گوشی‌های فراوانی وجود دارند. معرفی این سنسورها با سنسور 40MP هواوی در گوشی‌های  P20 Pro،  Mate 20 Proو Mate 20 X آغاز شد. سازندگان چینی حتی نسخه دوم این سنسورها را در گوشی‌های P30 و P30 Pro ارایه کردند که به‌جای RGGB به RYYB (قرمز، زرد، زرد، آبی) اما با قاعده یکسان، تغییر می‌کردند.

چندین گوشی مختلف مانند vivo V15 Pro و Samsung Galaxy A70 با دوربین‌ سلفی 32MP و فیلتر بیر چهارگانه وجود دارد. این گوشی‌ها سایز پیکسلی مشابهی (0.8µm) دارند، اما از لحاظ فیزیکی کوچک‌تر هستند و درنتیجه رزولوشن پایین‌تری دارند.

سامسونگ اخیرا سنسور 64MP کوآد بیر را معرفی کرده است، که باز هم، اندازه سنسور در آن دست‌نخورده است اما ابعاد آن تغییر کرده است. این سنسور 33% بزرگتر از کراپ فعلی سنسور 48MP است.

سنسور کوآد بیر چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

همان‌طور که گفتم قدرت حقیقی کوآد بیر در جای دیگریست. بیر چهارگانه می‌تواند با یک گروه از چهار پیکسل جوری عمل کند که یک مربع فیلتر رنگ را به‌عنوان یک حسگر و یا حسگرهای جداگانه به‌اشتراک بگذارند.
این سنسورها یکی از بزرگ‌ترین سنسورهایی هستند که تاکنون در گوشی‌های همراه استفاده شده‌اند. برای مثال سنسور پرطرفدار سونی IMX586 (اولین سنسور 48 مگاپیکسلی)، قطری به‌اندازه 8 میلی‌متر دارد.
اندازه قطر سنسور سونی IMX363 (در Pixel 3) و سامسونگ S5K2L4 (در گوشی‌های S10) برابر با 7.06mm است. این یعنی شاهد حدود 30% افزایش در مساحت سنسورها هستیم.

سنسورهای کوآد بیر

اندازه سنسورها به‌شدت متفاوت هستند؛ 0.8µm برای سنسورهای 48 مگاپیکسلی و 1.4µm برای سنسورهای سنتی. تبلیغات بازاریابی اغراق‌آمیز درمورد سنسورهای 48 مگاپیکسلی ادعا می‌کند که آن‌ها می‌توانند از پیکسل‌باینینگ به‌گونه‌ای استفاده کنند که کارایی مانند 1.6µm پیکسل داشته باشد.

همین یک تصویر 12MP خلق می‌کند. عدد “1.6µm” معمولا تکرار می‌شود، اما نباید همه اعتبار را به خاطر بهبود عملکرد ضعیف حسگر به دست آورد.
نویز یک فرآیند تصادفی است و اگر پیکسل بزرگ یک سنسور سنتی به‌جای سیگنال نویز ثبت کند، برای حل آن کار زیادی نمی‌‌توان انجام داد (منهای پوشاندن آن به‌وسیله درون‌یابی داده از پیکسل‌های مجاور).

اگر یکی از چهار پیکسل موجود در سنسور بیر چهارگانه، نویز ثبت کند، این موضوع به‌معنای از دست‌رفتن 25% از اطلاعات است – یک کاهش نویز 4x که میزان وضوح تصویر را کاهش نمی‌دهد.

درعوض، سنسور می‌تواند به دو سنسور منطقی تقسیم شود– که یک سنسور نوردهی‌های کوتاه و سنسور دیگر نوردهی‌های بلند را ثبت کند. از این حالت در نور روز برای ضبط بلادرنگ HDR استفاده می‌شود. شما می‌توانید با ثبت و ترکیب دو تصویر پشت‌سرهم با استفاده از یک سنسور غیر‌ از کوآد بیر به کاهش نویز و HDR بپردازید.

سنسورهای کوآد بیر
اما یک مشکل وجود دارد، اجسام متحرک، موقعیت بین نوردهی‌های متوالی را تغییر می‌دهند. یک فیلتر بیر چهارگانه در یک زمان دو عکس می‌گیرد، بنابراین نیازی به استفاده از AI برای اصلاح خطاهای تصویربرداری (آرتیفکت) ناشی از حرکت دادن اشیا نیست.
در تصویر زیر مشاهده می‌کنید که اگر اصلاح تصویر با شکست روبرو شود نتیجه نهایی به چه شکل خواهد بود:

سنسورهای کوآد بیرسنسورهای کوآد بیر

آسان‌ترین راه برای بیان کارایی فیلتر بیر چهارگانه این است که بگوییم که این سنسور به نرم‌افزار دوربین اجازه می‌دهد تا هم‌زمان دو عکس بگیرد. این موضوع امکان پردازش تصویر (حالت HDR و شب) را فراهم می‌کند و باعث می‌شود که گوشی‌های هوشمند مدرن تصاویر را با کیفیت عالی ضبط کنند (سخت‌افزار علت تمام تفاوت‌ها نیست).

سنسور کوآد بیر چه کاری نمی‌تواند انجام دهد؟

برخلاف LCD که برای هر پیکسل، زیرپیکسل‌های R ،G و B دارد، یک سنسور تصویر کلاسیک تنها یک زیر‌پیکسل برای هر پیکسل دارد. اما چون این پیکسل‌ها به‌هم نزدیک هستند، demosaicing عملکرد بسیار خوبی در بازسازی تصویر اورجینال انجام می‌دهد.

سنسورهای کوآد بیرسنسورهای کوآد بیر

Samsung Galaxy A80: 12MP • 48MP

در یک فیلتر بیر چهارگانه پیکسل‌های رنگ‌های متفاوت از هم دور هستند پس برخلاف ادعای سازندگان، demosaicing تأثیر کمتری خواهد داشت. بنابراین شما قطعا به‌اندازه 12MP در حالت 48MP جزییات 4x دریافت نمی‌کنید. درحقیقت، از آن‌جایی که حالت پردازش تصویر در 48MP غیرفعال است، بعضا تصاویر 12MP جزئیات بهتر و حجم فایل کمتری دارند.

اجرای الگوریتم demosaicing بر روی داده‌های 48MP خام، به نتیجه نهایی واضح‌تری ختم می‌شود که بسته به مدل گوشی و صحنه، امکان تغییر این موضوع وجود دارد. اگر سطح جزئیات در یک شات از صحنه خاصی خوب نیست، بهتر است در هر دو حالت تصویربرداری نمایید و سپس تصویر بهتر را ذخیره کنید. در بیشتر اوقات بهتر است از حالت 12MP استفاده نمایید.

سنسورهای کوآد بیر سنسورهای کوآد بیر
Oppo Reno 10x zoom: 12MP • 48MP

لازم‌به‌ذکر است که خواندن تصویر 48 مگاپیکسل نیز فراتر از قابلیت‌های برخی از سنسورها و چیپست‌های اولیه است؛ بنابراین آن‌ها فقط تصویر 12 مگاپیکسلی را دریافت کرده و کیفیت آن را افزایش می‌دهند که این کار بیشتر موجب‌ هدر دادن فضای ذخیره می‌شود.

یکی از مزایای سنسورهای کوآد بیر که مکررا به آن اشاره می‌شود، زوم فوق‌العاده است. در حالی‌که گوشی نوکیا  808 PureView زوم چشمگیری داشت، سنسورهای 41MP عظیم آن دارای فیلتر بیر کلاسیک بودند. همان‌طور که بحث شد، بیر چهارگانه تنها می‌تواند تا حدی از وضوح را ارایه دهد، بنابراین درواقع تفاوت چندانی با زوم دیجیتال در یک سنسور 12 مگاپیکسل وجود نخواهد داشت.

سنسورهای کوآد بیر سنسورهای کوآد بیر
Asus Zenfone 6: 12MP • 48MP

سازمان‌های بازاریابی می‌خواهند به شما القا کنند که شما یک سنسور تصویر مانند Hasselblad خریداری می‌کنید، اما حقیقت این است که سنسور بیر چهارگانه تنها یک راه مؤثر و هوشمندانه برای گرفتن تصاویر 12MP با کیفیت بهتر است.

سنسورهای کوآد بیر سنسورهای کوآد بیر

Huawei 20 Pro: 12MP • 48MP

سپس موضوع اپتیک مطرح است. ما نمی‌خواهیم وارد جزئیات شویم، اما این دوربین‌ها با وضوح بالا اغلب انکسارمحدود هستند، به این معنی که کوچکترین نقطه نور نمی‌تواند در یک ناحیه کوچکتر از پیکسل متمرکز شود. این محدودیتی است که توسط فیزیک به حداکثر رزولوشنی که اپتیک‌های کوچک و سنسورها می‌توانند داشته باشند، تحمیل شده است.

نوشته هر آنچه که می‌بایست در رابطه با سنسورهای کوآد بیر بدانید اولین بار در وب‌سایت فناوری پدیدار شد.