حالت Incognito مرورگرها چه تفاوتی با VPN دارد؟

/در , , /توسط

VPN‌ها و حالت Incognito دو مورد از محبوب‌ترین ابزارها جهت حفظ حریم خصوصی در فضای آنلاین هستند. با استفاده از VPN، در حین وب‌گردی ردیابی شما سخت‌تر خواهد شد. این در حالی است که حالت Incognito باعث می‌شود که تاریخچه وب‌گردی شما به‌صورت خودکار پاک شود. همچنین با اسنفاده از حالت Incognito در حین استفاده از VPN، می‌توانید اطلاعات کمتری به وب‌سایت‌ها بدهید. در ادامه قصد داریم که به تفاوت حالت Incognito و VPN بپردازیم.

حالت Incognito چیست؟

بررسی تفاوت حالت Incognito و VPN را با بحث در رابطه با اولی آغاز می‌کنیم. وب‌گردی خصوصی، نام‌های مختلفی دارد. این ویژگی در مرورگر مایکروسافت اج، InPrivate و در گوگل کروم نیز، Incognito Mode نامیده می‌شود. هدف این حالت این است که باعث فراموشی موقت مرورگر شما شود. مادامی که در حالت Incognito باشید، آنگاه مرورگر نیز داده‌های (آدرس‌ها، کوکی‌ها، اطلاعات وارد شده از جانب شما و …) مربوط به وب‌سایت‌هایی را که از آن‌ها بازدید کرده‌اید، ذخیره نخواهد کرد.

حالت Incognito باعث می‌شود که کوکی‌ها ذخیره نشده و مرورگر شما همیشه حالتی تازه داشته باشد. بنابراین اگر مثلا در صفحه‌های عادی به حساب فیسبوک خود وارد شده باشید و سپس یک صفحه Incognito باز کنید، آنگاه در حالی که در صفحه عادی به حساب خود وارد شده‌اید، در صفحه Incognito، فیسبوک نمی‌تواند وارد شدن شما را تشخیص ‌دهد.

هنگامی‌که در حالت Incognito هستید، آنگاه هر کاری که انجام دهید، توسط مرورگر شما به یاد آورده نمی‌شود. صفحات بازدید شده شما در بخش تاریخچه وب‌گردی به نمایش درنیامده و همچنین در برگه Recently Visited نیز نشان داده نخواهند شد. اگر به حساب خود در وب‌سایتی وارد شده‌اید، آنگاه کافی است که پنجره مربوط به آن وب‌سایت را بسته تا مرورگر شما به‌کلی این موضوع را فراموش کند. به هر حال این تمام کاری است که با وب‌گردی خصوصی می‌توانید انجام دهید. همچنین اگر به حالت Incognito وارد شوید، آنگاه مرورگر نیز این موضوع را به شما اطلاع خواهد داد.

شاید تمامی اطلاعات وب‌گردی شما از روی کامپیوتر شما پاک شوند، اما این قضیه بدین معنا نیست که این داده‌ها در طرف دیگر نیز حذف شده‌اند. وب‌سایت‌هایی که از آن‌ها بازدید می‌کنید، همچنان می‌توانند آدرس IP شما را مشاهده کنند. اپراتور خدمات اینترنتی شما همچنان می‌تواند فعالیت‌های شما را تحت نظر داشته باشد، همچنین در محیط‌های کاری نیز، ادمین‌های سیستم می‌توانند بفهمند که در ساعت کاری، مشغول انجام چه چیزی بوده‌اید. بنابراین در نهایت می‌توان این نتیجه را گرفت که حالت‌های وب‌گردی خصوصی نمی‌توانند باعث ناشناس شدن شما در فضای آنلاین بشوند.تفاوت حالت Incognito و VPN

این مطلب را نیز بخوانید: حالت جست‌وجو ناشناس در گوگل کروم چیست و چگونه می‌توان از آن استفاده کرد؟

VPN چیست؟

این همان جایی است که VPN وارد عمل می‌شود. پس از اتصال به یک VPN، آنگاه با استفاده از یک سرور خصوصی، به فضای اینترنت متصل می‌شوید. بنابراین مثل این است که به جای شخص شما، آن سرور به وب‌سایت‌ها دسترسی پیدا کند. به عبارتی دیگر، وب‌سایت‌هایی که از آن‌ها استفاده می‌کنید، نمی‌توانند آدرس IP واقعی شما را مشاهده کنند، بلکه در عوض آدرس IP متعلق به VPN را مشاهده خواهند کرد.

استفاده از VPN باعث می‌شود که حریم خصوصی شما در حین وب‌گردی به‌صورت کلی بهبود پیدا کند. این قضیه نیز بدین دلیل است که می‌توانید موقعیت هرکدام از سرورهای آن VPN در سرتاسر جهان را به‌عنوان موقعیت مکانی خود جا بزنید. با این اوصاف، وب‌سایت‌ها نیز به جای مشاهده موقعیت فیزیکی شما، موقعیت مکانی سرورهای VPN را تشخیص می‌دهند. به همین دلیل است که می‌توانید محدودیت‌های منطقه‌ای را دور بزنید. همچنین این کار باعث می‌شود که ردیابی شما نیز دشوارتر گردد.

همه این مزیت‌ها باعث می‌شوند که VPNها در نزد طیف گسترده‌‎ای از کاربران از حمله مردم عادی که به حفظ حریم خصوصی خود علاقه داشته و همچنین کاربرانی که جهت دانلود جدیدترین فیلم‌ها از BitTorrent استفاده می‌کنند، بسیاری محبوب باشند.

شکاف موجود در امنیت VPN

شیوه کارکرد یک VPN بدین صورت است که شما را از طریق یک اتصال رمزنگاری شده که تونل امن نامیده می‌شود، به وب‌سایت موردنظر وصل می‌کند. اپراتور اینترنت و یا ادمین شبکه می‌توانند بفهمند که شما به یک سرور خارجی یا همان VPN متصل شده‌اید، اما نمی‌توانند وب‌سایتی را که از آن بازدید می‌کنید، مشاهده کنند. این بخش از فرایند همانند یک جادو است. این قضیه نیز بدین دلیل بوده که تونل‌ها معمولا از رمزنگاری پایان-به-پایان استفاده می‌کنند.

به هر حال، استفاده از یک VPN نمی‌تواند تضمینی بر ناشناس ماندن شما باشد. شاید اتصال شما حالتی مبهم به خود بگیرد، اما اگر به حساب‌های گوگل و یا رسانه‌های اجتماعی خود وارد شده باشید، آنگاه آن‌ها می‌توانند همچنان شما را ردیابی کنند. به عبارتی دیگر، اگر به حساب گوگل خود وارد شده، به VPN متصل شوید و سپس با استفاده از مرورگری که از طریق آن به حساب گوگل خود وارد شده‌اید، به وب‌گردی بپردازید، آنگاه گوگل همچنان می‌تواند هویت شما را تشخیص دهد. کوکی‌هایی نیز که در مرورگر شما ذخیره شده‌اند، می‌توانند جهت ردیابی شما مورد استفاده قرار بگیرند. در این رابطه می‌توان گفت که یکی از موارد تفاوت حالت Incognito و VPN این است که اولی اطلاعات وب‌گردی شما را پاک کرده و بنابراین از این مسائل جلوگیری می‌کند، در حالی که دومی از چنین قابلیتی برخوردار نیست.

مورد دیگری نیز که در این بین وجود دارد، این است که سرویس VPN مورد استفاده شما می‌تواند در حین فعال بودن، تمامی کارهایی را که انجام می‌دهید، مشاهده کند. به نوعی می‌توان گفت که شما ترجیح می‌دهید که به جای اپراتور خدمات اینترنتی و یا زئیس خود، توسط VPN خود مورد ردیابی قرار گیرید. البته اکثر سرویس‎‌های VPN وعده می‌دهند که اطلاعات ورودی خود (تاریخچه اتصالات تمامی کاربران) را به‌صورت منظم پاک کنند. چنین مواردی معمولا تحت عنوان سیاست “no-logs” تبلیغ می‌شوند. بر روی کاغذ، این قضیه بدین معنا است که VPN موردنظر، اطلاعاتی را از شما و کارهایتان ذخیره نمی‌کند. معنای دیگر این موضوع این است که سرویس VPN مورد استفاده نمی‌تواند اطلاعات کاربران خود را با ارائه‌دهندگان خدمات اینترنت، آژانس‌های تبلیغاتی، مراجع قانونی و سایر افرادی که به اطلاعات شما علاقه‌مند هستند، به اشتراک بگذارد.

هر چند که در عمل، تمامی VPNها در این زمینه برابر نیستند. به‌عنوان مثال در سال 2017، PureVPN قادر بود که جهت دستگیری یک مجرم سایبری به FBI کمک کند. درست است که این VPN فعالیت‌های کاربران را ثبت نمی‌کرد، اما در عوض، آدرس IP کاربران را ذخیره می‌کرد (البته اکنون این سیاست نیز تغییر داده شده است). عوامل پشت صحنه VPNها دقیقا مشخص نیستند و تشخیص این موضوع نیز کمی دشوار است. بنابراین پیشنهاد می‌کنیم که پیش از استفاده از هر سرویسی، شرایط آن را مطالعه کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: راه‌کارهای ناشناس ماندن در فضای آنلاین

چگونه از VPN و حالت وب‌گردی خصوصی به‌صورت همزمان استفاده کنیم؟

در بالا سعی کردیم که به موارد تفاوت VPN و حالت Incognito بپردازیم. شاید این دو، اشتراک چندانی با یکدیگر نداشته باشند، اما در هر صورت ترکیب آن‌ها می‌تواند بسیار مفید باشد. این دو می‌توانند بسیاری از ضعف‌ها و کمبودهای یکدیگر را پوشش داده و برطرف کنند. استفاده از هر دوی این ابزارها می‌تواند باعث شود که ردیابی شما توسط اشخاص ثالث سخت‌تر شده و همچنین بتوانید حریم خصوصی خود را در مقابل اشخاص دیگری که از کامپیوتر شما استفاده می‌کنند، بهتر حفظ کنید.

به‌عنوان مثال، پس از بستن پنجره‌های وب‌گردی خصوصی، از حساب گوگل و یا فیسبوک خود نیز خارج خواهید شد. همچنین بدین ترتیب تمامی کوکی‌های جمع‌آوری شده ناشی از وب‌گردی شما نیز پاک خواهند شد. در عین حال، وب‌سایت‌هایی نیز که از آن‌ها بازدید می‌کنید، نمی‌توانند آدرس IP واقعی شما را مشاهده کنند. همچنین اپراتور اینترنت شما نیز نمی‌تواند وب‌سایت‌های مورد بازدید شما را مشاهده کند.

این ویژگی‌ها در کل به شما این امکان را می‌دهند که در فضای آنلاین، نسبتا ناشناس باقی بمانید. هر چند که همچنان موضوع اعتماد به سرویس VPN مورد استفاده شما، به قوت خود پابرجا است. شاید نه VPN و نه حالت Incognito نتواند خریم خصوصی شما را به‌صورت کامل تضمین کنند، اما اگر این دو را همزمان استفاده کنید، آنگاه حریم خصوصی شما نیز بهتر رعایت خواهد شد.

نوشته حالت Incognito مرورگرها چه تفاوتی با VPN دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

آدرس IP چیست و آیا از طریق آن می‌توان اشخاص را ردیابی کرد؟

/در , , /توسط
آدرس IP

وب‌سایت‌ها جهت پیدا کردن مقصد ارسال داده‌های خود، نیازمند آدرس IP هستند. اما آیا می‌توان این آدرس را یک شمشیر دو لبه در نظر گرفت؟ آیا شخص دیگری می‌‌تواند فقط با استفاده از آدرس IP، موقعیت مکانی فیزیکی شما را پیدا کند؟ در ادامه قصد داریم که بیشتر به این موضوع بپردازیم.

آدرس IP چیست؟

نام کامل این آدرس “Internet Protocol address” است. با نگاهی به نام کامل این آدرس می‌توانیم چیزهای زیادی را در رابطه با شیوه کار آن بفهمیم. این همان آدرسی است که کامپیوتر شما از طریق آن، نسبت به ارسال و دریافت داده‌ها اقدام می‌کند. آدرس‌های IP را می‌توان همانند آدرس‌های خیابانی در نظر گرفت. انسان‌ها می‌توانند نام‌ها را بهتر به خاطر بسپارند. به همین دلیل خیابان‌ها به گونه‌ای نام‌گذاری شده که ما بتوانیم آن‌ها را بهتر به یاد آوریم. این در حالی است که کامپیوترها دوست دارند که با اعداد کار کنند و به همین دلیل آدرس‌های IP، بهترین گزینه برای ماشین‌ها است.

هر وب‌سایت، کامپیوتر و سروری که در فضای اینترنت وجود دارد، از یک آدرس IP جداگانه برخوردار است. هنگامی‌که می‌خواهید یک وب‌سایت را بارگذاری کنید، آنگاه کامپیوتر شما از طریق آدرس IP، اطلاعات آن وب‌سایت را درخواست می‌کند. در ادامه نیز اطلاعات وب‌سایت موردنظر از طریق آدرس IP کامپیوتر شما، برای شما ارسال خواهند شد. این رویه بسیار مشابه شیوه نامه‌نگاری بین دو نفر است. جهت ارسال نامه به مخاطب خود، به آدرس او نیاز دارید و وی نیز جهت پاسخ دادن به نامه، آدرس شما را نیازمند است.

این مطلب را نیز بخوانید: منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟

از طریق آدرس آی‌پی می‌توان به چه چیزهایی پی برد؟

جمع‌آوری اطلاعات بدون استفاده از ابزارها

بیایید فرض کنیم که آدرس IP شخصی را در دست دارید. بدون استفاده از ابزاری خاص، آیا می‌توانید موقعیت مکانی آن شخص را پیدا کنید؟ خود شماره‌ها اطلاعات چندانی را در اختیار شما قرار نمی‌دهند. آدرس IP همانند شماره تلفن نیست که از طریق کد کشور ابتدای آن بتوانید بفهمید که متعلق به کدام کشور است.

آدرس‌های IP به جای کشورها، به شرکت‌ها اختصاص داده می‌شوند. بنابراین مادامی‌که با شرکت دارنده آن آدرس IP آشنا نباشید، نمی‌توانید بگویید که آن آدرس متعلق به کدام کشور است. بدین ترتیب بسیار سخت خواهد بود که فقط با استفاده از مجموعه‌ای از اعداد، موقعیت مکانی یک شخص را تشخیص دهید.

جمع‌آوری اطلاعات در صورت استفاده از ابزارها

حال اگر از یک ابزار جست‌و‌جوگر IP استفاده کنید، آنگاه قضایا نیز کمی متفاوت خواهند شد. چنین ابزارهایی این امکان را دارند که اطلاعات را از آدرس‌های IP استخراج کرده و بنابراین به‌صورت تخمینی، موقعیت مکانی کاربر را پیدا کنند.

با این اوصاف می‌توانید اپراتور ارائه‌دهنده خدمات اینترنت (ISP) مورد استفاده کاربر را مشاهده کرده و همچنین از مکان زندگی آن کاربر نیز اطلاعاتی را به دست آورید. شاید این اطلاعات جهت پیدا کردن کاربر در مناطق روستایی، کافی باشد. این در حالی است که در مناطق شهری، غیرممکن است که بتوان محل قرارگیری کامپیوتر شخص موردنظر را پیدا کرد. به‌طور خلاصه، شاید مردم بتوانند که کشور شما، ارائه‌دهنده خدمات اینترنت و همچنین شهر مربوط به آدرس IP شما را پیدا کنند، اما قادر نخواهند بود که نام، خیابان و یا خانه محل اقامت شما را به دست آورند.

آدرس آی‌پی من چه چیزی را نشان می‌دهد؟

اگر کنجکاو هستید که بدانید آدرس IP شما، چه اطلاعاتی را در رابطه با شما در خود جای داده است، پس چرا خودتان این موضوع را امتحان نمی‌کنید؟ ابزارهای مختلفی در فضای وب وجود دارند که با استفاده از آن‌ها می‌توانید فهمید که از طریق صرفا خود آدرس IP، می‌توان چه اطلاعاتی را به دست آورد.

آدرس‌های IP متغیر می‌توانند همه‌چیز را سخت‌تر کنند

فارغ از همه موارد بالا، اکثر روترها از آدرس‌های IP متغیر استفاده می‌کنند. این قضیه بدین معنا است که هر بار که روتر ریست می‌شود، آنگاه یک آدرس IP جدید را نیز از ارائه‌دهنده خدمات اینترنت، دریافت خواهد کرد. بنابراین آدرس آی‌پی قدیمی شما، دیگر نمی‌تواند دیگران را به سمت شما راهنمایی کند.

این ویژگی می‌تواند برای حفظ حریم خصوصی بسیار مفید باشد، اما طبیعتا برای کسانی که قصد میزبانی سرورها را دارند، چندان جالب نخواهد بود. بنابراین اگر شخصی بخواهد که به‌طور مداوم در خانه خود به یک سرور متصل شود، آنگاه به یک آدرس IP ثابت که تغییر نمی‌کند، نیاز خواهد داشت. اگر آدرس IP پس از هر بار ریست کردن روتر، عوض شود، آنگاه این قضیه همانند آن خواهد بود که نامه‌ای را به شخصی ارسال کنید که مرتبا خانه خود را عوض کرده و به ساختمانی دیگر می‌رود.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش تعیین کردن یک آدرس IP استاتیک در ویندوز 8، ویندوز 10 و اندروید

چرا آدرس IP را تایپ نمی‌کنیم؟

به احتمال زیاد، شما نیز خیلی وقت است که از مرورگرهای اینترنتی استفاده می‌کنید، اما احتمالا حتی یک بار نیز آدرس IP یک وب‌سایت را وارد نکرده باشید. اگر این آدرس‌ها جهت تبادل اطلاعات در بین کامپیوترها و سرورها بسیار ضروری هستند، پس چگونه است که انسان‌ها از این آدرس‌ها استفاده نمی‌کنند؟

در بالا اشاره کردیم که انسان‌ها با نام‌ها بهتر سازگار می‌شوند تا اعداد. به همین دلیل است که همیشه نام وب‌سایت‌ها را نیز به خاطر می‌‎سپاریم. مثلا اگر بخواهید که به وب‌سایتی همانند گوگل سر بزنید، آنگاه لازم نیست که آدرس آی‌پی آن را تایپ کنید، فقط کافی است که “www.google.com” را در مرورگر خود وارد کنید.

بله درست است؛ کامپیوترها بیشتر با اعداد راحت هستند، بنابراین وقتی که یک URL را در کامپیوتر خود وارد می‌کنید، آنگاه این آدرس به یک سرور DNS منتقل شده و در ادامه نیز آدرس آی‌پی متناظر با آن وب‌سایت، در اختیار رایانه شما قرار می‌گیرد. در واقع سرورهای DNS، نقش یک واسطه را در بین URL‌های انسان‌پسند و آدرس‌های IP کامپیوترپسند، ایفا می‌کنند.

پلیس چگونه آدرس یک شخص را پیدا می‌کند؟

اگر همه این‌هایی که گفته شد، درست باشد، پس پلیس چگونه می‌تواند مجرمین سایبری را پیدا کند؟ طبیعتا شما نیز داستان‌های زیادی را در رابطه با دستگیری هکرها و متخلفین سایبری گوناگون، شنیده‌اید. این قضیه بدین دلیل است که ISP مورد استفاده شما، تمامی اطلاعات موردنیاز جهت ردیابی فعالیت‌ها تا خانه شما را در اختیار دارد. کاربران در هنگام ثبت‌نام جهت دریافت خدمات اینترنتی، باید نام و همچنین آدرس خود را وارد کنند. بدین ترتیب ISP نیز می‌تواند بفهمد که کدام فعالیت مربوط به کدام خانه است.

هنگامی‌که پلیس قصد ردیابی یک فعالیت غیرقانونی را داشته باشد، آنگاه آدرس IP مورد استفاده را پیدا خواهد کرد. در ادامه پلیس به نزد ISP صاحب آن آدرس رفته و از آن شرکت می‌خواهد که آدرس خانه مربوط به آن IP را در اختیار آن‌ها قرار دهد. اگر شواهد و مدارک کافی باشند، آنگاه ISP نیز مؤظف خواهد بود که اطلاعات موردنیاز را در اختیار پلیس قرار دهد.

این مطلب را نیز بخوانید: HSTS چیست؟ آیا HTTPS می‌تواند جلوی هکر‌ها را بگیرد؟

چگونه آدرس IP را مخفی کنیم؟

اگر از اینکه شخصی می‌تواند از طریق آدرس آی‌پی، کشور و شهر محل اقامت شما را پیدا کند نگران هستید، آنگاه باید بدانید که راه‌کارهایی نیز در این رابطه وجود دارند. یکی از بهترین راه‌کارها جهت مخفی کردن آدرس IP، استفاده از یک VPN خوب است.

VPN‌ها سعی می‌کنند که ISP شما را از معادلات کنار بگذارند. در این فرایند، کامپیوتر شما اطلاعات را رمزگذاری کرده و سپس آن‌ها را از طریق ISP شما به سرویس VPN مورد استفاده، ارسال می‌کند. در ادامه نیز VPN شما را به سمت وب‌سایت مورد تقاضا، هدایت می‌کند. بدین ترتیب اگر شخصی بخواهد که از طریق آدرس IP، محل زندگی شما را تشخیص دهد، آنگاه به جای آدرس شما، آدرس VPN را مشاهده خواهد کرد. شاید طرف مقابل بتواند تشخیص دهد که شما خود را در پشت یک VPN مخفی کرده‌اید، اما نمی‌تواند موقعیت مکانی اصلی شما را پیدا کند.

سخن پایانی

در حالی که آدرس IP شما در واقع موقعیت کامپیوتر شما را در فضای اینترنت نشان می‌دهد، اما به‌خودی‌خود نمی‌تواند اطلاعات زیادی را در رابطه با موقعیت مکانی فیزیکی شما، در اختیار سایرین قرار دهد. اگر در یک ناحیه شهری زندگی کنید، آنگاه تقریبا محال است که شخصی بتواند شما را صرفا با استفاده از آدرس آی‌پی، پیدا کند.

نوشته آدرس IP چیست و آیا از طریق آن می‌توان اشخاص را ردیابی کرد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه سریع‌ترین تنظیمات DNS را برای اینترنت خود پیدا کنیم؟

/در , , , , /توسط

DNS عمومی گوگل، یک سیستم نام دامنه (DNS) رایگان است. این DNS می‌تواند جایگزینی برای تنظیمات DNS پیش‌فرض اپراتور اینترنت شما که همیشه سریع‌ترین گزینه نیز نیست، باشد. علاوه بر این، DNS گوگل می‌تواند جایگزینی برای سایر سرویس‌های DNS عمومی همانند OpenDNS و یا DNS حریم خصوصی-محور 1.1.1.1 نیز به حساب آید. در ادامه قصد داریم که شیوه پیدا کردن سریعترین DNS را به شما آموزش دهیم.

در بالا به چندین نوع سرویس DNS اشاره کردیم. کدام یک از این موارد، سریع‌ترین گزینه هستند؟ آیا یکی از این گزینه‌ها از دیگری بهتر است؟ چگونه می‌توان به این موضوع پی برد؟ در ادامه قصد داریم که بیشتر به این موضوع بپردازیم.

DNS چیست؟

DNS در واقع نام قابل خواندن (برای انسان) یک وب‌سایت را به آدرس IP، ترجمه می‌کند. هنگامی‌که نام وب‌سایتی را در نوار آدرس مرورگر خود وارد می‌کنید، آنگاه مرورگر شما نیز این نام را به یک سرور DNS ارسال می‌کند. در ادامه سرور DNS کمک می‌کند که بتوانید آدرس IP وب‌سایت موردنظر خود را پیدا کنید.

هر وب‌سایت، یک آدرس IP مختص به خود دارد. حال مشکل اینجاست که آدرس IP یک‌ وب‌سایت، مجموعه‌ای طولانی از اعداد است و مادامی که حافظه بسیار خوبی نداشته باشید، نخواهید توانست که آدرس IP وب‌سایت‌های موردنظر خود را حفظ کنید.

هنگامی‌که اینترنت شما توسط اپراتور اینترنت، پیکربندی می‌شود، آنگاه تنظیمات به‌گونه‌ای خواهد بود که از DNS پیش‌فرض اپراتور استفاده کنید. DNS پیش‌فرض اپراتورهای اینترنتی، به‌خودی‌خود بد نیست، اما به هر حال گاهی اوقات می‌تواند مشکلات مربوط به اتصال به اینترنت و یا مشخص کردن نام آدرس را به وجود آورند. به هر حال شما آزاد هستید که از میان یکی از سرویس‌های DNS رایگان، به انتخاب بپردازید.

کاربران خواهان یک DNS سریع و پایدار هستند. برخی از کاربران نیز هستند که خواهان ویژگی‌های امنیتی و حریم خصوصی اضافی هستند. جهت پیدا کردن سریعترین DNS می‌توانید یکی از تست‌های سرعت DNS زیر را که رایگان نیز هستند، امتحان کنید.

منظور از تست سرعت DNS چیست؟

همانند بسیاری از چیزهایی که در فضای اینترنت وجود دارند، یکی از مشخصه‌های مهم DNS نیز، سرعت آن است. اگر خواهان یک اینترنت سریع هستید، آنگاه یک ارائه دهنده DNS مناسب نیز لازمه کار شما است.

خب، اکنون باید از کجا بفهمید که کدام سرویس DNS برای اینترنت شما مناسب است؟ ابزارهای مختلفی جهت تست کردن سرعت DNS وجود دارند و بدین ترتیب می‌توانند شما ر در این زمینه، یاری برسانند. بهتر از همه هم اینکه اکثر این سرویس‌ها رایگان بوده و همچنین استفاده از آن‌ها نیز آسان است.

این مطلب را نیز بخوانید: منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟

1. NameBench

پیدا کردن سریعترین DNS

NameBench یک اپلیکیشن پرتابل (نیازی به نصب کردن آن نداشته و می‌توانید از طریق یک درایو USB، آن را اجرا کنید) متن-باز است که بر روی سیستم‌عامل‌های ویندوز، macOS و لینوکس، می‌تواند اجرا شود.

این اپلیکیشن از طریق تاریخچه وب‌گردی شما و یا مجموعه‌ای از داده‌های تست استاندارد شده، از DNS شما بنچمارک تهیه می‌کند. در ادامه نیز سریع‌ترین تنظیمات DNS برای منطقه و اتصال فعلی شما، نشان داده خواهند شد.

به وب‌سایت NameBench رفته و سپس آخرین نسخه این ابزار را برای سیستم‌عامل خود، نصب کنید. فقط به یاد داشته باشید که توسعه این ابزار در سال 2010 متوقف شده است. بنابراین تاریخ‌ انتشار آخرین نسخه نیز در وب‌سایت این نرم‌افزار، درست نوشته شده است.

شیوه استفاده از نرم‌افزار NameBench

پیدا کردن سریعترین DNS

پیش از اجرای NameBench، باید هر اپلیکیشنی را که از اینترنت استفاده می‌کند، ببندید. اگر این کار را نکنید، آنگاه ممکن است که نتایج تحریف شوند.

اپلیکیشن NameBench را اجرا کنید. اعدادی که در کادر “Nameservers” مشاهده می‌کنید، همان سرورهای DNS هستند که در حال حاضر از آن‌ها استفاده می‌کنید. تنظیمات را به‌صورت پیش‌فرض نگه داشته و سپس گزینه “Start Benchmark” را انتخاب کنید. فرایند تست حدود 10 الی 20 دقیقه زمان می‌برد. بنابراین باید کمی صبور باشید.

پس از اتمام تست، مرورگر شما باز شده و نتایج را نشان می‌دهد. کادر موجود در بالا سمت چپ، سریع‌ترین سرور DNS را برای اتصال فعلی شما، نشان می‌دهد. مثلا در تصویر بالا، بهترین سرور DNS جهت تمرکز بر حریم خصوصی، 1.1.1.1 است. می‌توانید لیست را بازبینی کرده تا به اطلاعات مقایسه‌ای نیز دست یابید.

این مطلب را نیز بخوانید: بهترین اینترنت خانگی کدام است؟ بررسی جامع سرویس‌های اینترنتی 10 شرکت بزرگ ایران

2. GRC Domain Name Speed Benchmark

پیدا کردن سریعترین DNS

ابزار Gibson Research Corporation Domain Name Speed Benchmark، تحلیل‌های دقیقی را در رابطه با تنظیمات بهینه DNS، در اختیار شما قرار می‌دهد. همانند NameBench، در اینجا نیز می‌توانید از طریق یک درایو USB، بنچمارک خود را اجرا کنید. بنابراین نیازی به نصب این نرم‌افزار نیز نیست. این ابزار فقط برای سیستم‌عامل ویندوز در دسترس قرار دارد.

شیوه استفاده از GRC Domain Name Speed Benchmark

این نرم‌افزار این لحاظ عالی است که می‌تواند مرتبا لیست DNS‌های خود را آپدیت کند. همان‌طور که فرایند تست DNS به پیش می‌رود، سرورهایی هم که سریع‌ترین پاسخگویی را دارند، به صدر لیست منتقل می‌شوند.

اپلیکیشن را اجرا کرده و سپس برگه “Nameservers” را انتخاب کنید. اجازه دهید تا لیست DNSها، آپدیت شود. سپس باید “Run Benchmark” را برگزینید. اولین دور فقط چند دقیقه زمان خواهد برد.

پس از دور اول تست سرعت DNS، این نرم‌افزار به شما می‌گوید که باید یک لیست شخصی‌سازی شده بنچمارک DNS را که می‌تواند سیستم، اتصال و موقعیت مکانی شما را دقیقا انعکاس دهد، ایجاد کنید. این قضیه بدین دلیل است که لیست پیش‌فرض سرورها، بیشتر بر کاربران ایالات‌ متحده تمرکز دارد.

ایجاد یک لیست شخصی‌سازی شده، حدود 37 دقیقه زمان می‌برد. اما در نهایت، نتایج می‌توانند DNS بهتری را برای سیستم شما، انتخاب کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: مقایسه تعرفه‌های اینترنت همراه اول، ایرانسل و رایتل: کدام‌یک به صرفه‌تر است؟

3. DNS Jumper

در نگاه اول، شاید بگویید که DNS Jumper یک ابزار تست عادی است. به هر حال وقتی که از DNS Jumper استفاده کنید، آنگاه می‌توانید متوجه شوید که بسیاری از امکانات مشابه NameBench و یا DNS Benchmark نیز در این ابزار وجود دارند. به‌عنوان مثال، DNS Jumper می‌تواند سریع‌ترین DNS را برای شما پیدا کرده و علاوه بر این، یک اپلیکیشن پرتابل نیز هست.

علاوه بر تست سرعت DNS، نرم‌افزار DNS Jumper می‌تواند جهت پیدا کردن سریعترین DNS و انتخاب آن نیز به شما کمک کند. پس از اتمام تست سرعت DNS، می‌توانید یکی از گزینه‌ها را انتخاب کرده و سپس جهت اعمال تنظیمات مربوط به آن، بر روی کلید “Apply DNS” کلیک کنید. لیست تست DNS Jumper با برخی از محدودیت‌ها مواجه بوده و همچنین بر سرویس‌های DNS ایالات متحده، تمرکز دارد.

شیوه استفاده از DNS Jumper

ابتدا باید از لیست کشویی، آداپتور شبکه را انتخاب کنید. اگر در این زمینه چندان مطمئن نیستید، آنگاه باید در نوار جست‌و‌جوی منوی استارت، عبارت “view network status” را وارد کرده و سپس بهترین نتیجه را انتخاب کنید. در ادامه باید در پنجره ظاهر شده و در ستون سمت چپ، “Change adapter settings” را انتخاب کنید.

یکی از آداپتورهای شبکه، در زیر نوع آداپتور، نام اتصال فعلی شما را نشان می‌دهد. علاوه بر این، اتصال‌های وای‌فای، یک نوار دریافت امواج را نیز نشان می‌دهند. در هر صورت باید نام آداپتور موردنظر خود را حفظ کرده و سپس در لیست کشویی DNS Jumper، سخت‌افزار مرتبط با آن را انتخاب کنید.

پس از انتخاب آداپتور درست، باید “Fastest DNS” را انتخاب کنید. در ادامه پنجره‌ای جدید ظاهر شده و تست‌های DNS موجود را برای شما لیست می‌کند. تمامی گزینه‌ها را تیک زده و سپس “Start DNS Test” را برگزینید. فرایند تست این ابزار، چندان طول نمی‌کشد. پس از اتمام تست نیز می‌توانید با استفاده از DNS Jumper، تنظیمات DNS اتصال خود را به‌صورت خودکار، به‌روزرسانی کنید.

شیوه پیدا کردن سریعترین DNS

با استفاده از یکی از ابزارهای معرفی شده در بالا، می‌توانید سریع‌ترین تنظیمات DNS را برای اتصال اینترنت خود، پیدا کنید. در این زمینه، NameBench و GRC DNS Benchmark می‌توانند بهترین تست‌ها را برای شما فراهم کرده و همچنین دقیق‌ترین پاسخ‌ها را نیز در رابطه با سرعت DNS، به شما تحویل دهند.

نوشته چگونه سریع‌ترین تنظیمات DNS را برای اینترنت خود پیدا کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

وب ۳٫۰ چیست، چه تفاوتی با وب ۲٫۰ داشته و مزیت‌های آن کدامند؟

/در , , /توسط
وب 3.0

وب 3.0 (Web 3.0) نسل بعدی شبکه جهانی وب (World Wide Web) است. هر چند که وب در طی چند سال گذشته، پیشرفت‌های زیادی را تجربه کرده، اما در هر صورت هنوز هم کسانی هستند که نگران محدودیت‌های ایجاد شده به واسطه ساختارهای فعلی هستند. به همین دلیل تعداد بسیاری از مردم اعتقاد دارند که وب 3.0 می‌تواند تجربه بهتری را به ارمغان آورد. در ادامه به هر آنچه که باید در رابطه با وب 3.0 بدانید، می‌پردازیم.

همان وبی که همه آن را می‌شناسیم

بین سال‌های 1991 و اوایل 2000 میلادی، اکثر کاربران، مصرف کننده منفعل محتوا بودند. در آن زمان، صفحات وب حالتی ایستا و فقط-خواندنی داشتند. این موضوع بدین معنا بود که کاربران اینترنت در زمینه تعامل آنلاین، با محدودیت‌هایی مواجه بودند.

در روزهای اولیه اینترنت، محتوا از طریق وب‌سایت‌های ایستایی که توسط ISP‌ها (فراهم کنندگان خدمات اینترنت) میزبانی می‌شدند و یا وب‌سایت‌هایی همانند GeoCities، در این فضا نشر پیدا می‌کرد. طبیعتا اطلاعات نسبت به گذشته، با سرعت بیشتری ردوبدل می‌شد، اما تعامل‌پذیری در سطح پایینی قرار داشت.

در سال 1999، پیشرفتی در زمینه فناوری سرورها ایجاد شد. در نتیجه این رویداد، سرعت اتصال‌های اینترنت افزایش یافت و همچنین انتقال از وب 1.0 به وب 2.0، سرعت بیشتری به خود گرفت.

در اوایل دهه 2000 میلادی و ظهور وب 2.0، سطح تعامل با کاربران افزایش یافت و همین موضوع به کاربران بیشتری، امکان تولید محتوا را داد. همزمان با آنکه مردم مشغول تهیه انواع مختلف محتوا بودند، وب‌سایت‌های اجتماعی همانند MySpace و فیسبوک نیز تعامل‌پذیری را افزایش می‌دادند. وب 2.0 را می‌توان با سه کلمه توصیف کرد: موبایل، اجتماع و ابر.

این مطلب را نیز بخوانید: منظور از اپلیکیشن‌های PWA چیست و چگونه آینده را تغییر خواهند داد؟

وب 3.0 چیست؟

تیم برنرزلی (Tim Berners-Lee)؛ خالق شبکه جهانی وب، وب 3.0 را به‌عنوان “عملیات خواندن-نوشتن” توصیف می‌کند. در این نسخه از وب، به کاربران این امکان داده می‌شود که ابزارها و نرم‌افزارهای مختص به خود را به وجود آورده و از آن‌ها استفاده کنند. بدین ترتیب دیگر نیازی به تکیه بر دیگران جهت تهیه نرم‌افزار نیست.

هر چند که وب 3.0 هنوز در روزهای اولیه خود به سر می‌برد، اما نوید این را می‌دهد که شبکه‌ها را تا حد امکان، باز، بدون نیار به اعتماد و بدون نیاز به اجازه کند. این فناوری جدید از چندین عنصر تشکیل شده که می‌توانند نقش پایه را برای موفقیت آن، ایفا کنند: محاسبات لبه (edge computing)، شبکه‌های داده غیرمتمرکز، گرافیک سه‌ بعدی و هوش مصنوعی.

Semantic Web مفهومی است که در دهه 1990 و توسط اعضای کنسرسیوم شبکه جهانی وب، مطرح شد. هدف این طرح این است که به واژه‌ها معنا داده تا ماشین‌ها بتوانند محتوا را مطالعه کنند. این قضیه باعث می‌شود که برنامه‌ها آسان‌تر بتوانند به ‌اشتراک‌، اتصال و تولید محتوا در شبکه وب، بپردازند.

با استفاده از Semantic Web، برنامه‌ها قادر خواهند بود که جهت اجرای وطایف، طیف گسترده‌تری از مجموعه داده‌ها را سازماندهی کنند. به‌عنوان مثال، در حال حاضر، محتوای زیادی وجود دارد که بدون تگ است. این قضیه بدین معنا بوده که موتورهای جست‌و‌جو جهت تشخیص محتوای مرتبط، بیشتر بر کلمات کلیدی تکیه دارند. همین موضوع باعث کمتر شدن دقت جست‌و‌جوهای اینترنتی می‌شود. ایجاد یک زبان مشترک در سطح اینترنت باعث می‌شود که سازماندهی، ایجاد و استفاده از محتوا، قابل اتکاتر باشد.

هوش مصنوعی نیز یک ابزار حیاتی جهت وب 3.0 خواهد بود. پروژه Semantic Web باعث می‌شود تا هوش مصنوعی آسان‌تر بتواند پردازش‌های زبان طبیعی را اجرا کند. بدین ترتیب جست‌و‌جوهای اینترنتی، سریع‌تر و دقیق‌تر خواهند بود.

از آنجایی که کاربران به سمت تعامل بیشتر با موزه‌های مجازی و بازی‌های ویدیویی قدم برمی‌دارند، پس طراحی سه بعدی نیز در وب 3.0 یک اولویت خواهد بود. انتقال از علائم متنی به تصویری، می‌تواند بخش بزرگی از تحول حاصله از وب 3.0 را به خود اختصاص دهد.

شبکه‌های بلاک‌چین، روشی جدید را در زمینه ذخیره و استفاده از داده‌ها، پیشنهاد می‌دهند. شبکه شفاف و غیرمتمرکز بلاک‌چین به همراه سیستم اجتماع محور آن، باعث می‌شود تا به‌اشتراک‌گذاری اطلاعاتی که بر اساس قوانین توافق شده قرار داده شده در کدها، تأیید شده‌اند، امکان‌پذیر شود.

این ویدیو را نیز ببینید: ویدئو اختصاصی: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

مقایسه وب 2.0 و 3.0

ساختار فعلی اینترنت بر مبنای رده‌بندی مردمی ایجاد شده است. در این روش، داده‌ها و محتوای دیجیتال بر اساس تگ‌ها و برچسب‌هایی که توسط کاربران اضافه شده‌اند (جهت تشخیص محتوا)، سازماندهی می‌شوند.

صفحات وب به یکدیگر متصل شده و داده‌هایی که در بین وب‌سایت‌ها به اشتراک گذاشته می‌شوند، بیشتر به دانش عمومی مرتبط با آن محتواها، بستگی دارند. با استفاده از وب 3.0، ماشین‌ها می‌توانند طیف گسترده‌تری از مجموعه داده‌ها را جهت دسته‌بندی محتوا، شناسایی کنند. بدین ترتیب آسان‌تر می‌توان کاربران را با محتوایی مفیدتر، درگیر ساخت.

واسطه‌هایی که لایه‌های دیجیتال اعتماد اجتماعی را در وب 2.0 فراهم می‌آورند، بیشتر به استخراج ارزش تکیه دارند تا جذب آن. این واسطه‌ها دارای سطح بالایی از قدرت هستند. چنین موضوعی باعث می‌شود که کاربرانی که از پلتفرم‌های آن‌ها (واسطه‌ها) استفاده می‌کنند، در معرض خطر از دست دادن ناخواسته داده‌های خود باشند.

به‌عنوان نمونه، Transmission Control Protocol/Internet Protocol می‌تواند در زمینه تشخیص اینکه کامپیوترها چگونه داده‌ها را از پایگاه‌های اطلاعاتی موجود در سرورهای سرتاسر جهان درخواست می‌کنند، به ما کمک کند. بخش زیادی از سرورها و پایگاه‌های اطلاعاتی، متمرکز هستند. به همین دلیل این پرسش پیش می‌آید که مردم در اصل چقدر بر روی داده‌های خود، کنترل دارند؟

ابزارهای توسعه نیز تا حد زیادی متمرکز هستند، زیرا آن‌ها تقریبا همیشه در مالکیت شرکت‌های خصوصی قرار دارند. این قضیه شامل رابط‌های برنامه‌نویسی اپلیکیشن‌هایی (API) که متعلق به شرکت‌های بزرگی همانند فیسبوک هستند نیز می‌شود.

علاوه بر این، پلتفرم‌های شبکه که توسعه‌ دهندگان جهت ایجاد وب‌سایت و اپلیکیشن‌ها بر آن‌ها تکیه دارند نیز در حالت پیش‌فرض، خصوصی هستند. به همین دلیل، مجموعه‌های پیچیده از اجازه‌ها نیاز است (معمولا از جانب غول‌های فناوری) تا بتوان جهت توسعه نرم‌افزارها، از شبکه‌ها استفاده کرد. در نهایت این موضوع باعث به وجود آمدن شبکه‌ای بسته، به همراه قوانین سخت‌گیرانه می‌شود.

زیرساخت‌های پایه‌ای داده‌ها در اینترنت غیرمتمرکز (وب 3.0) در عوض پایگاه‌های اطلاعاتی مرسوم، بر بلاک‌چین تکیه دارند. این ساختار داده، نیاز به نام کاربری و پسورد را از بین برده و همچنین ذات مقاوم در برابر دستکاری بلاک‌چین نیز همکاری بین گروه‌های مختلف در پروژه‌های باز را آسان‌تر می‌کند.

امکان دارد که پروژه‌ها توسط فضای ابری غیرمتمرکز و مراکز داده مستقل از هم، میزبانی شوند. این قضیه باعث فراهم شدن ساختاری کامل برای شبکه‌های عمومی و ابزارها می‌شود. با استفاده از چنین مزیتی، هر کسی می‌تواند بدون نیاز به کسب اجازه از شرکت‌های بزرگ و سایر نهادها، از چنین پلتفرم‌هایی استفاده کند. شفافیت این شبکه باعث می‌شود که بتوان به یک اینترنت واقعا آزاد، دست پیدا کرد. در نتیجه مردم نیز سخت‌تر می‌توانند کدهای نامناسب را در اپلیکیشن‌های خود، به کار ببرند.

این مطلب را نیز بخوانید: منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟

آیا وب 3.0 در حال حاضر وجود دارد؟

وبی که ما آن را می‎‌شناسیم، خدمات زیادی را به ما ارائه داده و با فراهم آوردن دریایی از اطلاعات، توانسته که کیفیت زندگی روزمره را افزایش دهد. با این وجود، شبکه فعلی چالش‌هایی را به وجود آورده که باید توسط وب 3.0 رفع شوند. هر چند که وب 3.0 نوید موارد بسیاری را می‌دهد، اما هنوز راه طولانی را در پیش داریم. یکنواختی بیشتر پروژه‌های وب 3.0 جهت تبادل یکپارچه اطلاعات، نیاز است. همچنین جهت موفقیت این فناوری جدید، ساختارهای بیشتری نیز باید ایجاد شوند.

سیستم‌های تراکنشی جدید را می‌توان به‌نوعی، محصول وب 3.0 دانست. همچنین اگر بحث بر سر این باشد که کاربران کنترل بیشتری بر داده‌های خود و شخصی که آن‌ها را با وی به اشتراک می‌گذارند، داشته باشند، آنگاه بلاک‌چین می‌تواند بیشتر خود را نشان دهد.

نوشته وب 3.0 چیست، چه تفاوتی با وب 2.0 داشته و مزیت‌های آن کدامند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

تعداد کاربران اینترنت در سراسر جهان به ۴٫۶۶ میلیارد نفر رسیده است!

/در , , , /توسط

روز گذشته گزارش جالبی منتشر شد که نشان می‌دهد تا ماه ژانویه سال 2021 تعداد کاربران اسمارت‌فون در سراسر جهان برابر با 5.22 میلیارد نفر بوده است. همچنین تعداد کاربران اینترنت برابر با 4.66 میلیارد نفر و شمار کاربران شبکه‌های اجتماعی نیز معادل با 4.2 میلیارد نفر بوده است. این گزارش خاطرنشان می‌کند که در ژانویه سال 2021 جمعیت جهان برابر با 7.83 میلیارد نفر بوده است. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد در حال حاضر این رقم با نرخ رشد سالیانه 1 درصد در حال افزایش است. این موضوع بدان معناست که از ابتدای سال 2020 جمعیت کل جهان بیش از 80 میلیون نفر افزایش یافته است.

در حال حاضر 5.22 میلیون نفر معادل 66.6 درصد از کل جمعیت جهان از اسمارت‌فون‌ها استفاده می‌کنند. از ژانویه سال 2020 تعداد کاربران اسمارت‌فون حدودا 1.8 درصد (معادل 93 میلیون نفر) افزایش یافته است؛ در حالی‌که مجموع تعداد ارتباطات موبایلی (یک نفر صاحب چندین دستگاه مجزا است) 0.9 درصد (72 میلیون واحد) افزایش یافته و در ژانویه سال جاری میلادی به 8.02 میلیارد واحد رسیده است.

در ژانویه سال 2021 تعداد کل کاربران اینترنت در سراسر جهان به 4.66 میلیارد نفر رسیده است؛ رقمی که در مقایسه با دوره مشابه سال گذشته رشد 316 میلیون نفری (7.3 درصدی) را نشان می‌دهد. در حال حاضر ضریب نفوذ جهانی اینترنت معادل 59.5 درصد است. با این‌حال شیوع فراگیر بیماری کووید 19 بر تعداد کاربران اینترنت تاثیر قابل‌توجهی گذاشته است. بنابراین شمار واقعی کاربران احتمالا بیش‌ از این رقم خواهد بود.

در حال حاضر تعداد کاربران رسانه‌های اجتماعی در جهان برابر با 4.2 میلیارد نفر است. این رقم طی 12 ماه گذشته 490 میلیون نفر افزایش یافته و از رشد سالیانه بالغ بر 13 درصدی حکایت دارد. در حال حاضر تعداد کاربران شبکه‌های اجتماعی بیش از 53 درصد کل جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند.

محبوبیت شبکه‌های اجتماعی به شکل چشمگیری افزایش یافته است

در سال گذشته تعداد کاربران شبکه‌های اجتماعی بیش از 13 درصد افزایش یافته است. در آغاز سال 2021 تقریبا 500 میلیون کاربر جدید در سراسر جهان وجود داشت و بدین‌ترتیب تعداد کل کاربران شبکه‌های اجتماعی در جهان به تقریبا 4.2 میلیارد نفر رسید. در سال 2020 هر روزه حدودا 1.3 میلیون کاربر جدید به شبکه‌های اجتماعی ملحق شدند. این رقم تقریبا معادل 155 هزار کاربر جدید در هر ثانیه است. هر کاربر به‌طور متوسط روزانه 2 ساعت و 25 دقیقه از زمان خود را در رسانه‌های اجتماعی سپری می‌کنند. در سال 2021 کاربران جهانی شبکه‌های اجتماعی 3.7 تریلیون ساعت را در این رسانه‌ها سپری می‌کنند.


کاربران فیلیپینی کماکان بزرگترین مصرف‌کنندگان رسانه‌های اجتماعی در جهان به‌شمار می‌روند. این افراد هر روزه به‌طور متوسط 4 ساعت و 15 دقیقه از زمان خود را در پلتفرم‌های اجتماعی سپری می‌کنند. کاربران کلمبیایی نیز روزانه به‌طور متوسط 3 ساعت و 45 دقیقه از شبکه‌های اجتماعی استفاده کرده و در رتبه دوم قرار دارند.

در مقابل کاربران ژاپنی روزانه کمتر از 1 ساعت از زمان خود را در شبکه‌های اجتماعی سپری می‌کنند. این زمان هم‌اکنون معادل 51 دقیقه است؛ اما کماکان نسبت به سال گذشته رشد 13 درصدی را نشان می‌دهد.

گوشی‌های هوشمند به اولویت نخست در زندگی بشر تبدیل شده‌اند

داده‌های برنامه Annie نشان می‌دهد که کاربران سیستم‌عامل اندروید در سراسر جهان روزانه بیش از 4 ساعت از هندست‌های خود استفاده می‌کنند. به‌طور کلی این موضوع بدان معناست که در 12 ماه گذشته کاربران اندروید بیش از 3.5 تریلیون ساعت از گوشی‌های هوشمند خود استفاده کرده‌اند. بعلاوه گزارش سال 2021 اپلیکیشن Annie نشان می‌دهد که اکنون مدت وقت‌گذرانی مردم با اسمارت‌فون‌ها در مقایسه با تلویزیون‌ها به‌مراتب بیش‌تر است. داده‌های دیگر نشان می‌دهند که یک کاربر معمولی اینترنت روزانه برای مدت 3 ساعت و 39 دقیقه از اسمارت‌فون خود استفاده می‌کند. در مقابل کل زمان تماشای تلویزیون در هر روز معادل 3 ساعت و 24 دقیقه است. این موضوع بدان معناست که مدت استفاده کاربران فعلی اینترنت از اسمارت‌فون خود در مقایسه با مدت تماشای تلویزیون حدودا 7 درصد بیش‌تر است.

افزایش مدت زمان استفاده از اینترنت

به‌طور کلی کاربران معمولی اینترنت تقریباً 7 ساعت از زمان روز را به استفاده از اینترنت بر روی کلیه دستگاه‌های خود اختصاص می‌دهند. این مدت معادل بیش از 48 ساعت وقت‌گذرانی آنلاین در هفته است؛ یعنی کاربران از 7 روز هفته تقریبا برای مدت 2 روز آنلاین هستند. با فرض اینکه مدت متوسط خواب همه افراد در روز بین 7 تا 8 ساعت باشد؛ در این‌صورت افراد برای مدت حدودا 42 درصد از زمان بیداری خود آنلاین هستند. بدین‌ترتیب مدت زمان استفاده ما از اینترنت تقریباً مشابه مدت زمان خواب و استراحت ماست. چنان‌چه میزان استفاده از اینترنت طی سال 2021 نیز در همین سطح باقی بماند؛ در این‌صورت امسال کاربران اینترنت در سراسر جهان تقریباً 12 تریلیون ساعت را در اینترنت سپری می‌کنند. مردم کشورهای مختلف زمان زیادی از روز را به‌صورت آنلاین سپری می‌کنند. مردم فیلیپین بیش‌ترین زمان روز (به‌طور متوسط ​​11 ساعت در روز) را به فعالیت در اینترنت اختصاص می‌دهند. مردم برزیل، کلمبیا و آفریقای‌جنوبی نیز هر روزه به‌طور متوسط ​​بیش از 10 ساعت را در اینترنت می‌گذرانند. از سوی دیگر کمترین مدت استفاده از اینترنت متعلق به مردم ژاپن است (کمتر از 4.5 ساعت در روز). شایان به ذکر است که این زمان در کشور چین نیز نسبتا کم بوده و معادل با 5 ساعت و 22 دقیقه در روز است. این مدت در مقایسه با میانگین جهانی (6 ساعت و 54 دقیقه) حدودا 1.5 ساعت کمتر است.

عادات جستجوی آنلاین در حال تغییر است

موتورهای جستجوی سنتی کماکان ضروری هستند. 98 درصد شرکت‌کنندگان در یک نظرسنجی اعلام کردند که هر ماهه از موتورهای جستجو استفاده می‌کنند. با این‌حال بیش از 70 درصد پاسخ‌دهندگان اعلام کردند که اکنون در عوض استفاده از موتورهای جستجوی متنی برای یافتن اطلاعات هر ماهه حداقل از یک ابزار آنلاین استفاده می‌کنند. در این میان رابط صوتی محبوب‌ترین گزینه است. 45 درصد از کاربران جهانی اینترنت ادعا می‌کنند که در 30 روز گذشته از قابلیت جستجوی صوتی یا فرامین صوتی استفاده کرده‌اند. در عین‌حال تقریبا یک‌سوم کاربران اینترنت در سراسر جهان نیز هر ماهه از ابزارهای شناسایی تصویر در اسمارت‌فون‌های خود استفاده می‌کنند. در مناطق آمریکای‌لاتین و آسیای جنوب‌شرقی ابزارهایی مانند Pinterest Lens و Google Lens کاربرد فراوانی دارند.

اما با توجه به پیشرفت مداوم رفتارهای جستجو رشد جستجوی اجتماعی احتمالا جالب‌ترین روند ممکن محسوب می‌شود. اکنون تقریبا 45 درصد از کاربران جهانی اینترنت اعلام می‌کنند که هنگام جستجوی اطلاعات پیرامون محصولات یا خدمات موردنظر برای خریداری به شبکه‌های اجتماعی روی می‌آورند. این تعداد در میان کاربران جوان به‌مراتب بیش‌تر است. کاربران نسل Z (متولدین سال‌های 1995 تا 2009) اعلام کردند که هنگام جستجوی یک برند احتمالا از شبکه‌های اجتماعی بیش از موتورهای جستجو استفاده می‌کنند.

استراتژی استفاده از چندین دستگاه هنوز ضروری است

امروزه گوشی‌های هوشمند 53 درصد از وقت‌گذرانی آنلاین کاربران در سراسر جهان را به خود اختصاص داده‌اند. اما وسایل دیگر کماکان نقش مهمی در زندگی ما دارند. داده‌ها نشان می‌دهند که 90 درصد از کاربران اینترنت از طریق اسمارت‌فون‌ها در اینترنت گشت‌وگذار می‌کنند. اما دو‌سوم کاربران اعلام می‌کنند که برای گشت‌وگذار در اینترنت از کامپیوترهای لپ‌تاپ یا دسکتاپ استفاده می‌کنند. از میان کل صفحات وب بازدید شده در دسامبر سال 2020 بیش از 40 درصد آن‌ها توسط مرورگرهای وب در لپ‌تاپ‌ها و کامپیوترهای دسکتاپ فراخوانی شده‌اند. با این‌حال این رقم در مقایسه با دسامبر سال 2019 اندکی کاهش یافته است.

ظهور کسب‌وکار فروش آنلاین موادغذایی و تجارت الکترونیکی

تقریبا 77 درصد از کاربران 16 تا 64 ساله اینترنت اعلام کردند که هر ماهه اقدام به خرید اینترنتی می‌کنند. کاربران اینترنت در اندونزی به خرید در بستر تجارت الکترونیکی علاقه فراوانی دارند. بیش از 87 درصد پاسخ‌دهندگان می‌گویند که طی ماه گذشته اقلامی را به‌صورت اینترنتی خریداری نموده‌اند. از سوی دیگر تنها 57 درصد از کاربران اینترنت در مصر اعلام کردند که طی 30 روز گذشته خرید اینترنتی انجام داده‌اند.

در سال 2020 محصولات حوزه مد و زیبایی با گردش مالی بالغ بر 665 میلیارد دلاری بیش‌ترین سهم درآمدی از تجارت الکترونیکی در جهان را به خود اختصاص دادند.

نوشته تعداد کاربران اینترنت در سراسر جهان به 4.66 میلیارد نفر رسیده است! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

تعداد دامنه‌های اینترنتی ثبت شده در جهان از مرز ۳۷۰ میلیون واحد گذشت!

/در , , /توسط

موسسه VeriSign گزارش جدید خود پیرامون اطلاعات مربوط به تعداد اسامی دامنه‌های اینترنتی به ثبت رسیده را منتشر نموده است. بر اساس این گزارش تا پایان 3 ماهه سوم سال جاری تعداد 370.7 میلیون نام در تمامی دامنه‌های سطح بالا روی شبکه جهانی به ثبت رسیده است. این رقم از افزایش حدودا 0.6 میلیون واحدی یا 0.2 درصدی تعداد اسامی دامنه‌های ثبت شده نسبت به 3 ماهه دوم سال 2020 حکایت دارد. از جنبه عملکرد سالیانه نیز تعداد دامنه‌های ثبت شده 10.8 میلیون واحد یا حدودا 3 درصد افزایش یافته است.

دامنه‌های سطح بالای com. و net. مجموعا 163.7 میلیون دامنه ثبت شده را به خود اختصاص داده‌اند. طی 1 سال گذشته این رقم رشد 6.3 میلیون واحدی یا 4 درصدی را تجربه نموده است. در عین‌حال از جنبه تعداد اسامی ثبت شده دامنه com. با ثبت رکورد 150.3 میلیون نام کماکان پیشتاز است؛ در حالی‌که دامنه net. حدودا 13.4 میلیون نام ثبت شده را در اختیار دارد. البته بایستی خاطرنشان کرد که net. دومین دامنه سطح بالای محبوب به‌شمار نمی‌رود. در واقع این دامنه در رتبه‌ای پایین‌تر نسبت به دامنه‌های tk. (شامل 27.5 میلیون نام ثبت شده)، cn. (شامل 24.7 میلیون نام) و de. (شامل 16.6 میلیون نام) جای می‌گیرد. سایر دامنه‌های با محبوبیت بالا شامل uk. (با حدودا 10.8 میلیون نام)، org. (با 10.2 میلیون نام)، nl. (حدودا 6 میلیون نام) و ru. (حدودا 5.7 میلیون نام) هستند.

کمپانی‌های سامسونگ، هواوی و شیائومی عنوان برترین فروشندگان بازار اسمارت‌فون طی 3 ماهه سوم سال 2020 را کسب کردند

موسسه تحلیل‌گر گارتنر گزارش دیگری را در رابطه با بازار اسمارت‌فون منتشر نموده است. بر اساس اعلام گزارش در 3 ماهه سوم سال جاری میلادی تعداد 366 میلیون اسمارت‌فون در سراسر جهان به فروش رفته است. این رقم در مقایسه با دوره زمانی مشابه طی سال گذشته حدودا 5.7 درصد کمتر است. چنین افتی اگرچه محسوس است؛ اما در مقایسه با افت 20 درصدی بازار اسمارت‌فون طی 6 ماهه نخست سال به‌مراتب کمتر است.

سامسونگ با فروش 80.82 میلیون دستگاه هندست و کسب سهم 22 درصدی از بازار کماکان برترین تولیدکننده اسمارت‌فون در جهان به‌شمار می‌رود. به‌طور کلی از میان 5 تولیدکننده برتر اسمارت‌فون در جهان تنها کمپانی‌های سامسونگ و شیائومی موفق به افزایش 2.2 و 34.9 درصدی فروش هندست‌های خود شدند. هواوی با فروش 51.83 میلیون دستگاه اسمارت‌فون و کسب سهم 14.4 درصدی از بازار رتبه دوم را به خود اختصاص داد. شیائومی نیز فروش 44.41 میلیون واحدی و سهم 12.1 درصدی از بازار را تجربه کرد.

اپل در جایگاه چهارم قرار دارد. غول کوپرتینویی در حد فاصل ماه‌های جولای تا سپتامبر موفق به فروش 40.6 میلیون واحد اسمارت‌فون شد و سهم 11.1 درصدی از بازار را کسب کرد. نکته جالب‌توجه اینکه شرکت اوپو فاصله چندانی با اپل ندارد. این برند چینی در 3 ماهه سوم سال جاری موفق به فروش 29.89 میلیون دستگاه اسمارت‌فون شد و سهم 8.2 درصدی از بازار را به خود اختصاص داد.

سامسونگ و هواوی پیشتازان فعلی بازار اسمارت‌فون‌های 5G به‌شمار می‌روند

آژانس تحلیل‌گر Counterpoint Research اخیرا نتایج مطالعات خود روی بازار جهانی اسمارت‌فون‌های 5G طی نخستین ماه از فصل پاییز را منتشر نموده است. سامسونگ گلکسی نوت 20 اولترا 5G عنوان پرفروش‌ترین هندست 5G در جهان را به خود اختصاص داد. این پرچم‌دار ساخت کمپانی کره‌ای در اکثر بازارهای جهانی با تراشه اسنپ‌دراگون 865 به فروش رفت؛ اما مشتریان اروپایی ناچارا نسخه مجهز به پردازنده اگزینوس 990 را خریداری کردند. این اسمارت‌فون موفق به کسب سهم 5 درصدی از بازار شد.

از 3 هندست پرفروش 5G دو عدد از آن‌ها متعلق به برند هواوی هستند. پرچم‌دار هواوی P40 پرو در رتبه دوم جای گرفته و اسمارت‌فون میان‌رده هواوی نوا 7 نیز جایگاه سوم را به خود اختصاص داده است. سهم این هندست‌ها از بازار به‌ترتیب برابر با 4.5 و 4.3 درصد بود. میزان فروش جهانی هواوی نوا 7 با فروش آن در بازار چین برابری می‌کند؛ زیرا این اسمارت‌فون برای فروش در خارج از بازار چین عرضه نشده است.

در فهرست 5 اسمارت‌فون 5G پرفروش نام 2 پرچم‌دار دیگر سامسونگ در سال 2020 نیز به چشم می‌خورد. بر این اساس سامسونگ گلکسی S20 پلاس 5G و گلکسی نوت 20 5G به‌ترتیب سهم 4 و 2.9 درصدی از بازار را کسب کردند. پردازنده مورد استفاده در این هندست‌ها نیز همانند گلکسی نوت 20 اولترا 5G بسته به منطقه عرضه آن‌ها متفاوت خواهد بود.

اکنون بایستی خاطرنشان کرد که طی ماه جاری احتمالا موقعیت اسمارت‌فون‌های موجود در این فهرست دستخوش تغییرات قابل‌توجهی خواهد شد. این پدیده از آغاز فروش سری آی‌فون 12 و خانواده هواوی میت 40 ناشی می‌شود. در صورت عدم استقبال فوق‌العاده از پرچم‌داران ساخت کمپانی چینی (اگرچه این امر بعید به‌نظر می‌رسد) مدل‌های چهارگانه سری آی‌فون 12 از شانس بالایی برای سیطره بر بازار بهره‌مند خواهند شد. چنین سناریویی با توجه به محبوبیت بالای مدل‌های پیشین در زمان آغاز فروش آن‌ها محتمل به‌نظر می‌رسد.

اسامی 5 عرضه‌کننده برتر اسمارت‌فون‌های 5G در بازار چین طی 3 ماهه سوم سال 2020 بدین شرح است:

  • هواوی با فروش 28.13 میلیون واحد اسمارت‌فون و کسب سهم 56.6 درصدی از بازار
  • اوپو با فروش 8.05 میلیون دستگاه هندست و کسب سهم 16.2 درصدی از بازار
  • ویوو با فروش 7.2 میلیون دستگاه گوشی و سهم 14.5 درصدی از بازار
  • شیائومی با فروش 4.57 میلیون دستگاه هندست و کسب سهم 9.2 درصدی از بازار
  • ریلمی با فروش 440 هزار دستگاهی و کسب سهم 0.9 درصدی از بازار

نوشته تعداد دامنه‌های اینترنتی ثبت شده در جهان از مرز 370 میلیون واحد گذشت! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

Packet loss چیست و چگونه می‌توان آن را رفع کرد؟

/در , , /توسط

Packet loss یک مشکل بزرگ در شبکه‌ ارتباطی بوده و می‌تواند اتصال شما را با مشکل مواجه کند. بازی Apex Legends بیشترین رنج را از این موضوع می‌برد. حال شاید از خود بپرسید که مشکل Packet loss دقیقا چیست و چه راه‌کارهایی جهت رفع آن وجود دارند؟

مشکل Packet loss چیست؟

بیایید تا ابتدا بفهمیم که یک “Packet” چیست. بدین ترتیب بهتر می‌توانیم مفهوم Packet loss (از دست دادن بسته) را درک کنیم. در هنگام وب‌گردی، جهت بارگذاری صفحات نیاز دارید تا به هم ارسال و هم به دریافت داده‌ها بپردازید. بنابراین کامپیوتر شما باید به‌نوعی با سرور موردنظر خود، تبادل اطلاعات داشته باشد.

جهت انجام این کار، رایانه شما بسته‌ای از داده‌ها را از طریق بستر اینترنت، به مقصد موردنظر خود می‌فرستد. این بسته کوچک همان “Packet” است. Packet‌ها در اکثر اوقات نمی‌توانند مقدار زیادی داده را در خود جای دهند. این مقدار می‌تواند حداکثر تا 0.065 مگابایت اطلاعات باشد. در هر صورت، به‌طور متوسط، بسته ارسالی شما چنین حجمی را نیز نخواهد داشت. معمولا Packet‌های اینترنتی حدود 0.0015 مگابایت اطلاعات را در خود جای می‌دهند.

کار زیادی نمی‌توان با این حجم از اطلاعات انجام داد. به همین دلیل است که در حین برقراری ارتباط کامپیوتر با سرور، بیش از یک Packet رد و بدل می‌شود. به‌عنوان مثال، در هنگام مشاهده آنلاین ویدیو، دستگاه شما یک سیل دائمی از بسته‌ها را دریافت کرده که این بسته‌ها دربردارنده اطلاعات صوتی و تصویری موردنیاز شما هستند.

همان‌طور که انتظار دارید، وقتی که چنین تعدادی از بسته‌ها در فضای اینترنت ردوبدل شوند، آنگاه طبیعتا گاهی اوقات نیز برخی از آن‌ها گم خواهند شد. در چنین حالتی، جریان داده‌ها به مشکل برخورده و همین موضوع باعث به‌ وجود آمدن مشکلاتی می‌شود.

اگر چنین موردی در حین تماشای آنلاین یک ویدیو رخ دهد، آنگاه می‌تواند خود را در بافر کردن محتوا و یا مشکلات صوتی و تصویری، نمایان سازد. دلیل این موضوع نیز این است که packet‌هایی که داده‌ها را در خود جای می‌دهند، به‌طور ناگهانی گم می‌شوند.

این قضیه همانند این است که شخصی یک رمان رازآلود جنایی را به‌صورت صفحه به صفحه و در قالب پاکت‌نامه‌های گوناگون، برای شما ارسال کند. اگر تمامی صفحات به دست شما برسند، آنگاه می‌توانید رمان را کامل کرده و سپس آن را مطالعه کنید. حال اگر بخشی از یک فصل در این بین گم شود، آنگاه می‌بینید که در یک صفحه مثلا خدمتکار زنده بوده و در صفحه دیگر، کشته شده است.

این مطلب را نیز بخوانید: منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟

دلایل و راه‌کارهای رفع مشکل packet loss

شاید در هنگام فکر کردن به گم شدن بخشی از فصل ششم رمان خود، دلایل مختلفی به ذهنتان بیاید. شاید آدرس اشتباهی بوده و یا اینکه بسته شما در اداره پست گم شده است. packetها نیز به دلایلی مشابهی می‌توانند مفقود شوند. در ادامه نگاهی به راه‌کارهای رفع مشکل packet loss می‌اندازیم.

شلوغی ترافیک شبکه

اتصالات اینترنت، پهنای باند محدودی دارند. بنابراین نمی‌توانند سیل نامحدودی از بسته‌ها را از طریق خود عبور دهند. هنگامی‌که بسته‌های زیادی در یک شبکه ردوبدل شوند، آنگاه این پدیده را شلوغی و یا ازدحام شبکه می‌نامند.

همانند ترافیک سنگین شهری، ازدحام packetهای اینترنتی نیز می‌تواند باعث شود که آن‌ها دیرتر به مقصد برسند. به هر حال، اگر یک سرور ازدحام بسته‌ها را تشخیص دهد، آنگاه شاید تصمیم بگیرد که تمامی بسته‌ها را پاک کرده و از ابتدا شروع کند.

کابل‌های اترنت مشکل‌دار

مشکل packet loss

همان‌طور که می‌توان انتظار داشت، یک ارتباط مشکل‌دار می‌تواند باعث ایجاد مشکل packet loss شود. اگر از اتصال سیمی برخوردار بوده و کابل شما در این بین صدمه ببیند، آنگاه فرایند ارسال و دریافت بسته‌های شما نیز می‌تواند با مشکل مواجه شود. بهترین راه‌کار در این زمینه این است که یک کابل نو خریداری کرده و آن را امتحان کنید. معمولا کابل‌های اترنت هزینه چندانی را به شما تحمیل نخواهند کرد.

سخت‌افزار نامناسب و یا مشکل‌دار

شاید هم مشکل از سخت‌افزار مسئول دریافت و ارسال بسته‌ها باشد. اگر سخت‌افزار شبکه شما با مشکل مواجه شود، آنگاه نخواهد توانست که بسته‌ها را با یک راندمان قابل اتکا، ارسال کند. به همین دلیل شاید متوجه شوید که برخی از بسته‌ها در این بین گم می‌شوند. جهت رفع این مشکل می‌توانید اتصال از طریق اترنت و یا استفاده از یک کارت شبکه دیگر را امتحان کنید. اگر مشکل حل شد، آنگاه می‌توانید علت را نیز پیدا کنید.

سخت‌افزار اورلود شده

مشابه موارد بالا، سخت‌افزار اورلود شده نیز می‌تواند باعث ایجاد مشکل packet loss شود. سخت‌افزار در حالت عادی بدون مشکل کار می‌کند، اما اگر بیش از حد مشغول باشد، آنگاه اوضاع نیز می‌تواند وخیم شود. در هنگام وقوع چنین موردی، بهتر است که تمامی اپلیکیشن‌های استفاده کننده از شبکه اینترنت را ببندید.

این مطلب را نیز بخوانید: مصرف اینترنت بازی‌های آنلاین چقدر است؟

نرم‌افزار مشکل‌دار

اگر سخت‌افزار شما مشکل نداشته باشد، آنگاه این احتمال وجود دارد که مشکل از طرف نرم‌افزار مورد استفاده شما باشد. مشکلات کدنویسی شبکه می‌توانند باعث شوند که در هنگام ارسال بسته‌ها به سرور، برخی از آن‌ها در این بین گم شوند. اگر چنین مشکلی را در زمینه یک بازی و یا نرم‌افزار خاص دارید، آنگاه در صورت امکان باید اپلیکیشن خود را آپدیت کرده و یا اینکه آن را مجددا حذف و نصب کنید.

packet loss بی‌سیم

مشکل packet loss

اگر از اتصال بی‌سیم استفاده می‌کنید، آنگاه احتمال وقوع مشکلات نسبت به اتصال سیمی، افزایش می‌یابد. دلیل این موضوع نیز این است که کابل اترنت یک مسیر امن را برای داده‌های شما ایجاد می‌کند، اما امواج وای‌فای باید از هوا و همچنین سایر موانع موجود در محیط عبور کرده تا بتوانند بین شما و روتر، اتصال برقرار کنند.

این موانع می‌توانند فیزیکی باشند (همانند دیوار، فلز و دستگاه‌های الکتریکی). همچنین موانع نامرئی نیز وجود دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به سیگنال‌های وای‌فای متداخل و یا کانال‌های متضاد، اشاره کرد.

حملات سایبری

در مواردی نادر نیز، packet loss می‌تواند به دلیل وقوع حملات سایبری باشد. یک هکر می‌تواند در مسیر شما و مقصد داده‌هایتان قرار گرفته و بنابراین مسیر بسته‌های شما را نیز منحرف کند. کامپیوتر شما، بسته‌ها را به‌درستی ارسال می‌کند، اما به دلیل انحراف مسیر، داده‌ها به مقصد خود نمی‌رسند. در این بین، قربانی نیز فکر می‌کند که قطع اتصال رخ داده است. چنین حملاتی را DDoS (حمله محروم‌سازی از سرویس) می‌نامند. البته چنین مواردی نادر هستند، زیرا اغلب هکرها جهت آسیب رساندن به وب‌سایت‌ها، از بات‌نت‌ها استفاده می‌کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: بهترین اینترنت خانگی کدام است؟ بررسی جامع سرویس‌های اینترنتی 10 شرکت بزرگ ایران

کیفیت شبکه خود را ارتقا دهید

Packet loss می‌تواند شما را ناراحت کند. دلایل مختلفی نیز می‌توانند منجر به وقوع چنین مشکلاتی شوند. خوشبختانه راه‌کارهای بالا می‌توانند شما را در رفع این مشکل، یاری دهند. همچنین در این بین می‌توان به خاموش و روشن کردن دستگاه‌های مرتبط با شبکه شما نیز اشاره کرد. امید است که این مطلب توانسته باشد که مورد پسند شما واقع شود.

نوشته Packet loss چیست و چگونه می‌توان آن را رفع کرد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

ایران ۶۷ میلیون کاربر اینترنت دارد، ۸۰ درصد مردم به اینترنت متصل هستند + جدول آمار جهانی

/در , , /توسط
آمار کاربران اینترنت

بر اساس گزارش جدید سایت بیزینس اینسایدر به نقل از سایت آمار جهانی اینترنت، ایران با رشد نفوذ اینترنت 27 درصد طی سال‌های 2000 تا 2020، در میان پنج کشور برتر دنیا در این زمینه قرار گرفت. ایران در پایان سال 2000 با 66 میلیون و 131 هزار نفر جمعیت، 250 هزار کاربر اینترنت داشت، اما در یک سوم ابتدایی سال 2020، با 83 میلیون و 992 هزار نفر جمعیت، 67 میلیون و 602 هزار کاربر اینترنت دارد که بر این اساس، طی دو دهه اخیر شاهد 27 درصد رشد نفوذ اینترنت در کشور بودیم.

از نظر رشد نفوذ اینترنت، کشور بنگلادش با 100 هزار کاربر اینترنت در سال 2000 و 94 میلیون و 199 هزار کاربر اینترنت در سال 2020، با رشد 94 درصد، بیشترین مقدار صعود نفوذ اینترنت را کسب کرده است. کشورهای نیجریه با 83 درصد و ویتنام با 43 درصد رشد پیش از ایران و کشور هند با 11 درصد رشد پس از ایران قرار دارند.

اما بر اساس آمار کاربران اینترنت در سراسر دنیا، ایران با 67 میلیون کاربر، پانزدهمین کشور جهان با بیشترین کاربر اینترنت محسوب می‌شود. بر این اساس چین، هند و آمریکا به ترتیب با 854 میلیون، 560 میلیون و 313 میلیون کاربر اینترنت در رتبه‌های اول تا سوم قرار دارند. در میانه جدول نیز ترکیه و ویتنام با 79 و 69 میلیون کاربر پیش از ایران و انگلستان و فرانسه با 63 و 60 میلیون کاربر اینترنت پس از ایران قرار می‌گیرند.

اما در خاورمیانه به ترتیب کشورهای ترکیه، ایران و مصر دارای بیشترین تعداد کاربر اینترنت هستند. در ایران 80 درصد مردم به اینترنت دسترسی دارند و کاربر اینترنت هستند، از دیگر کشورهای خاورمیانه، در عربستان 91 درصد مردم، قطر 99 درصد مردم، امارات 96 درصد مردم و بحرین 94 درصد مردم کاربر اینترنت هستند.

بر اساس آمار کلی در حال حاضر بیش از 4 میلیارد و 574 میلیون نفر در سراسر جهان کاربر اینترنت هستند، از این تعداد، 3 میلیارد و 241 میلیون نفر در 20 کشور برتر این فهرست و یک میلیارد و 332 میلیون نفر در دیگر کشورهای جهان از اینترنت استفاده می‌کنند. فهرست 20 کشور جهان با بیشترین تعداد کاربر اینترنت را در ادامه مشاهده می‌کنید:

آمار کاربران اینترنت

 

 

نوشته ایران 67 میلیون کاربر اینترنت دارد، 80 درصد مردم به اینترنت متصل هستند + جدول آمار جهانی اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

ایران ۶۷ میلیون کاربر اینترنت دارد، ۸۰ درصد مردم به اینترنت متصل هستند + جدول آمار جهانی

/در , , /توسط
آمار کاربران اینترنت

بر اساس گزارش جدید سایت بیزینس اینسایدر به نقل از سایت آمار جهانی اینترنت، ایران با رشد نفوذ اینترنت 27 درصد طی سال‌های 2000 تا 2020، در میان پنج کشور برتر دنیا در این زمینه قرار گرفت. ایران در پایان سال 2000 با 66 میلیون و 131 هزار نفر جمعیت، 250 هزار کاربر اینترنت داشت، اما در یک سوم ابتدایی سال 2020، با 83 میلیون و 992 هزار نفر جمعیت، 67 میلیون و 602 هزار کاربر اینترنت دارد که بر این اساس، طی دو دهه اخیر شاهد 27 درصد رشد نفوذ اینترنت در کشور بودیم.

از نظر رشد نفوذ اینترنت، کشور بنگلادش با 100 هزار کاربر اینترنت در سال 2000 و 94 میلیون و 199 هزار کاربر اینترنت در سال 2020، با رشد 94 درصد، بیشترین مقدار صعود نفوذ اینترنت را کسب کرده است. کشورهای نیجریه با 83 درصد و ویتنام با 43 درصد رشد پیش از ایران و کشور هند با 11 درصد رشد پس از ایران قرار دارند.

اما بر اساس آمار کاربران اینترنت در سراسر دنیا، ایران با 67 میلیون کاربر، پانزدهمین کشور جهان با بیشترین کاربر اینترنت محسوب می‌شود. بر این اساس چین، هند و آمریکا به ترتیب با 854 میلیون، 560 میلیون و 313 میلیون کاربر اینترنت در رتبه‌های اول تا سوم قرار دارند. در میانه جدول نیز ترکیه و ویتنام با 79 و 69 میلیون کاربر پیش از ایران و انگلستان و فرانسه با 63 و 60 میلیون کاربر اینترنت پس از ایران قرار می‌گیرند.

اما در خاورمیانه به ترتیب کشورهای ترکیه، ایران و مصر دارای بیشترین تعداد کاربر اینترنت هستند. در ایران 80 درصد مردم به اینترنت دسترسی دارند و کاربر اینترنت هستند، از دیگر کشورهای خاورمیانه، در عربستان 91 درصد مردم، قطر 99 درصد مردم، امارات 96 درصد مردم و بحرین 94 درصد مردم کاربر اینترنت هستند.

بر اساس آمار کلی در حال حاضر بیش از 4 میلیارد و 574 میلیون نفر در سراسر جهان کاربر اینترنت هستند، از این تعداد، 3 میلیارد و 241 میلیون نفر در 20 کشور برتر این فهرست و یک میلیارد و 332 میلیون نفر در دیگر کشورهای جهان از اینترنت استفاده می‌کنند. فهرست 20 کشور جهان با بیشترین تعداد کاربر اینترنت را در ادامه مشاهده می‌کنید:

آمار کاربران اینترنت

 

 

نوشته ایران 67 میلیون کاربر اینترنت دارد، 80 درصد مردم به اینترنت متصل هستند + جدول آمار جهانی اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟

/در , , , /توسط
منبع اینترنت

دسترسی به اینترنت ساده به نظر می‌رسد. فقط کافی است که با استفاده از گوشی و یا کامپیوتر، به روتر خود متصل شوید. اما شاید از خود پرسیده باشید که چگونه می‌توانم اینترنت خودم را ایجاد کنم؟ حتی شاید برخی‌ها بخواهند که جای شرکت ارائه دهنده خدمات اینترنت (ISP) خود را نیز بگیرند. بیایید تا نگاهی به منبع اینترنت انداخته و همچنین جوابی نیز برای پرسش‌های بالا، پیدا کنیم.

منبع اینترنت کجاست؟

شاید هر دفعه که به یاد اپراتور اینترنت خود می‌افتید، ناگهان عصبانی شوید. دلیل این موضوع نیز می‌تواند این باشد که با خود فکر می‌کنید که چنین شرکت‌هایی کار خاصی انجام نداده و فقط منتظر دریافت پول از مشتریان خود هستند. در هر صورت جهت ارائه اینترنت به کاربران، باید کارهای زیادی انجام شوند. با ردیابی منبع اینترنت می‌توانید این موضوع را بهتر درک کنید.

اتصال به ارائه دهنده خدمات اینترنت

در رابطه با منبع اینترنت مورد استفاده شما، پیش از هر چیز بحث زیرساخت‌ها به میان می‌آید. شما مستقیما به دنیای اینترنت وصل نمی‌شوید، زیرا ابتدا باید به ISP خود متصل شوید. با توجه به نام “ارائه دهنده خدمات اینترنت” نیز باید متوجه این موضوع بشوید.

جهت اتصال به ارائه دهنده خدمات اینترنت، باید روشی را در پیش گیرید. اتصال سیمی رایج‌ترین نوع اتصال است. در این روش یک کابل تمامی داده‌های میان شما و ISP را جابجا می‌کند. در اتصالات فیبر نوری، روتر خانگی شما با استفاده از یک کابل مسی به محفظه‌ای در بیرون از خانه متصل می‌شود. پس از رسیدن به این نقطه، فیبر نوری مسئولیت مابقی راه را برعهده می‌گیرد.

البته اتصال اینترنت برخی از خانه‌ها به‌صورت مستقیم ایجاد می‌شود. این نوع اتصال در قیاس با ترکیب فیبر/مس، سرعت بسیار بیشتری دارد. مورد اولی، فیبر به محدوده (FttC) و دومی نیز فیبر به محوطه (FttP) نامیده می‌شوند. اگر از دومی جهت برقراری اتصال از خانه تا ISP استفاده کنید، آنگاه FttH نامیده می‌شود.

به دست آوردن یک آدرس IP

پس از برقراری ارتباط بین شما و ارائه دهنده اینترنت، به یک آدرس IP نیاز دارید. این مورد توسط ISP شما تخصیص داده می‌شود. با استفاده از این ویژگی، سروری که به آن متصل می‌شوید، می‌تواند به شما داده ارسال کند. تخصیص آدرس IP به‌صورت اتفاقی رخ نمی‌دهد. ISP شما باید با سازمان مسئول آدرس IP کشور شما همکاری کرده تا بتواند بسته‌ای از آدرس‌های قابل تقسیم بین مشتریان خود را دریافت کند. هر منطقه جغرافیایی، سازمان آدرس IP مختص به خود را دارد. در آمریکای شمالی، شرکت‌های ارائه دهنده خدمات اینترنت باید با ARIN توافق کنند. شرکت‌های اروپا و آسیایی نیز باید به ترتیب با RIPE NNC و APNIC همکاری کنند.

ارسال وب‌سایت مورد درخواست به شما

در ادامه ردیابی منبع اینترنت و پس از عبور از ISP و دریافت آدرس IP، وقت آن فرا رسیده تا به دنیای اینترنت وارد شوید. اپراتور اینترنت شما، آدرس درخواستی اتصال شما را تشخیص داده و سپس آن را به شما ارسال می‌کند. جهت انجام این کار نیز ISP شما از یک سرور DNS (سیستم نام دامنه) استفاده می‌کند. این سرور، آدرس URL وب‌سایت‌ها را به یک آدرس IP ترجمه می‌کند. بدین ترتیب سرورها می‌توانند کاربران را به محل مورد تقاضا انتقال دهند.

همان‌طور که می‌بینید، اپراتورهای اینترنت باید کارهای زیادی را جهت آنلاین شدن شما انجام دهند. به هر حال اگر بخواهید، آیا می‌توانید اینترنت مختص به خود را ایجاد کنید؟

این مطلب را نیز بخوانید: بهترین اینترنت خانگی کدام است؟ بررسی جامع سرویس‌های اینترنتی 10 شرکت بزرگ ایران

چگونه یک اینترنت خصوصی ایجاد کنیم؟

بیایید فرض کنیم که روزی از خواب بیدار شده و تصمیم می‌گیرید که یک اتصال اینترنت خصوصی داشته باشید. این قضیه بدین معنا خواهد بود که دیگر نمی‌خواهید به ISP خود پولی پرداخت کنید و همچنین قصد دارید تا همه کارها را خودتان انجام دهید. جهت انجام این کار به یک سرور نیاز دارید که بتواند اتصال شما را به اینترنت هدایت کند. شما می‌توانید تجهیزات موردنیاز را خریداری کرده و یا اینکه آن را کرایه کنید.

در ادامه باید از سازمان مربوط به کشور خود، آدرس IP تهیه کنید. شوربختانه نمی‌توانید فقط یک آدرس را درخواست کنید، بلکه باید تعداد زیادی را خریداری کنید. سپس باید سرور خود را به خانه خود متصل کنید. بدین ترتیب می‌توانید به اینترنت دسترسی پیدا کنید. در این رابطه نیز می‌توانید از فیبر نوری اختصاصی استفاده کرده (که هزینه بالایی دارد) و یا اینکه از زیرساخت‌های شرکتی دیگر بهره ببرید.

تا به اینجای کار، احتمالا هزینه شما 5 رقمی (به دلار) شده است. شاید باید برخی از هزینه‌های جاری را نیز به این رقم اضافه کنیم. همان‌طور که می‌دانید، آدرس‌های IP زیادی را خریداری کرده‌اید. اگر نتوانید سایرین را مجاب کنید که از سرویس اینترنت شما استفاده کنند، آنگاه احتمالا ورشکست خواهید شد. فقط مسئله‌ای که در این بین وجود دارد، این است که شما نیز به همان چیزی که از آن نفرت داشتید، تبدیل شده‌اید؛ بله، یک ارائه دهنده خدمات اینترنت! شرکتی که از مشتریان خود، جهت پوشش هزینه‌ها استفاده می‌کند!

حال توانسته‌اید که خود را از شر صورتحساب اینترنت خلاص کنید، اما اکنون سکان یک کسب‌و‌کار را در دست دارید. شاید بهتر باشد که اجازه دهید یک اپراتور اینترنت این کار را برای شما انجام دهد!

این مطلب را نیز بخوانید: مقایسه تعرفه‌های اینترنت همراه اول، ایرانسل و رایتل: کدام‌یک به صرفه‌تر است؟

جزیره اورکاس؛ نمونه‌ای از یک ISP اشتراکی

شاید ایجاد یک ISP خصوصی، ایده چندان جالبی نباشد، اما مردمی وجود دارند که به کمک یکدیگر، یک ISP اشتراکی را ایجاد کرده‌اند. این مورد یکی از بارزترین موارد برقراری اتصال اینترنت جهت استفاده غیرتجاری است. جزیره اورکاس، 50 نفر جمعیت دارد. اهالی این جزیره پیش‌تر از خدمات یک اپراتور اینترنت برخوردار بودند، اما از آنجایی که اورکاس یک جزیره روستایی به حساب می‌آید، بنابراین اینترنت آن‌ها نیز کیفیت مطلوبی نداشت.

پس از مدتی، اهالی این جزیره تصمیم گرفتند که مشکل را به دست خود حل کنند. آن‌ها متوجه شدند که یک برج مایکروویو با پهنای باند وسیع، در یک ساحل با فاصله 10 مایلی از آن‌ها قرار دارد. این برج متعلق به شرکت StarTouch بود. تنها کاری که لازم بود انجام شود، اتصال به آن برج مخابراتی بود. اهالی جزیره اورکاس با پرداخت 11000 دلار، توانستند که حق استفاده از برج مخابراتی شرکت StarTouch را به دست آورند. در ادامه نیز این مردم توانستند که با استفاده از یک برج آب، دکل مخابراتی خود را نیز بسازند.

سیگنال‌ها به درختان کنار خانه‌های مردم فرستاده می‌شدند. سیگنال دریافتی این درختان از طریق سیم‌کشی به خانه‌های مردم انتقال داده می‌شد. سرانجام اهالی جزیره اورکاس توانستند که به سرعت دانلود پایدار 30 مگابیت بر ثانیه دسترسی پیدا کنند. بنابراین شما نیز می‌توانید اینترنت مختص به خود را داشته باشید. جهت تأمین هزینه‌های این کار بهتر است که از کمک افراد دیگر نیز استفاده کنید. در این صورت دیگر مجبور نخواهید بود که فشار مالی این کار را تحمل کنید.

چگونه به ایجاد اینترنت بپردازیم؟

در بالا سعی کردیم تا پاسخ پرسش “منبع اینترنت کجاست؟” را در اختیار شما قرار دهیم. شاید اطلاعات بالا برای کسانی که قصد راه‌اندازی اینترنت شخصی خود را دارند نیز مفید باشد، اما در هر صورت این اشخاص پاسخ صریحی را دریافت نمی‌کنند. اگر قصد چنین کاری را داشته باشید، آنگاه ظاهرا قصد نیل به یکی از این اهداف را دارید: یا می‌خواهید وب‌سایتی بسازید که دیگران بتوانند از آن بازدید کنند، و یا اینکه می‌خواهید “یک اینترنت کوچک” را برای خانه خود راه‌اندازی کنید.

ایجاد وب‌سایت بر روی اینترنت

در واقع با ایجاد وب‌سایت، یک اینترنت جدید ایجاد نکرده‌اید. کاری که شما انجام می‌دهید، این است که یک صفحه وب قابل دسترسی از طریق اینترنت را پدید می‌آورید. این قضیه مثل این است که در حالی که خواسته واقعی شما، خرید یک خانه برای خود باشد، پیش یک مشاور املاک رفته و کره زمین را از وی بخواهید! خوشبختانه ایجاد یک وب‌سایت در قیاس با کل اینترنت، بسیار آسان‌تر است. اگر با کدنویسی نیز میانه چندان خوبی ندارید، آنگاه می‌توانید با استفاده از وردپرس، وب‌سایت خود را پدید آورید.

راه‌اندازی اینترنت داخلی برای خانه خود

اگر می‌خواهید که رایانه‌های شما در خانه با استفاده از یک اینترنت داخلی به یکدیگر متصل شوند، آنگاه باید بگوییم که این قضیه، شدنی است. هر چند که دیگر نام این را نمی‌توان “اینترنت” گذاشت. در اصل اینترنت به‌معنای اتصال به دنیای خارج از خانه است، اما با این کار، شما فقط به دستگاه‌های خانگی خود متصل می‌شوید. این نوع از اینترنت را LAN (شبکه محلی) می‌نامند. واژه “محلی” در اینجا نقش کلیدی دارد. در شبکه‌های محلی، ما دستگاه‌هایی را به یکدیگر متصل کرده که می‌توانیم به‌صورت فیزیکی نیز به آن‌ها دسترسی پیدا کنیم.

کنترل را از ISP خود بگیرید

ایجاد یک اینترنت خصوصی، امکان‌پذیر است. فقط در صورتی این کار ارزشش را دارد که خودتان بخواهید به یک اپراتور اینترنت تبدیل شوید. بهتر است که در صورت همراهی جمع کثیری، این کار را انجام دهید. اگر هنوز می‌خواهید که از شدت کنترل اپراتور اینترنت خود بکاهید، آنگاه یکی از راه‌حل‌های پیشنهادی می‌تواند تعویض مودم شرکت ارائه دهنده اینترنت با یک مودم شخص ثالثی باشد.

نوشته منبع اینترنت کجاست و آیا می‌توانیم اینترنت اختصاصی برای خودمان داشته باشیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.