فوچسیا (Fuchsia) سیستم عامل کاملاً جدیدی است که در حال حاضر در مراحل ابتدایی توسعه توسط گوگل قرار دارد. اما این سیستم عامل چه تفاوتی با اندروید و کروم دارد و آیا ممکن است روزی جایگزین یکی از این‌ها شود؟ با ادامه‌ی مطلب همراه باشید.

فوچسیا چیست؟

گویا آی تی: فوچسیا اولین بار در اواسط سال ۲۰۱۶ در حالی به دنیای فناوری آمد که آن را از یکی از مخازن گیت‌هاب گوگل در یک پروژه‌ی متن باز ناشناخته پیدا کردند. بر اساس تحقیقات اولیه‌ی خبرگزاری‌ها، این پروژه بنا بود یک سیستم عامل جهانی باشد، سیستم عاملی که بتواند بر روی هر دستگاهی، از ساعت‌های مچی گرفته تا کامپیوترهای قدرتمند، اجرا شود. هدف این بود که علاوه بر این‌ها فوچسیا بتواند موبایل‌ها، تبلت‌ها، لپتاپ‌ها، خودروهای الکترونیکی، دستگاه‌های مجهز به اینترنت چیزها و نظایر آن‌ها را هم در بر بگیرد.

 

یک سیستم عامل جهانی برای تولیدکنندگان نرم‌افزار شبیه جام مقدس مسیحیان است، اما این سیستم عامل هنوز به نقطه‌ی مطلوب خود نرسیده است. مایکروسافت تلاش کرد با فراهم‌سازی شرایطی که تحت آن تلفن‌ها حداقل امکان اجرای نسخه‌های سبک شده‌ی ویندوز ۱۰ را داشته باشند این سیستم عامل را جهانی کند. اپل هم قبلاً (با تردید) مدعی بود که نسخه‌ی اول آیفون از یک سیستم عامل جهانی استفاده می‌کند، ولی بعدها از این ایده صرف نظر کرد و سیستم عامل iOS را توسعه داد. شبیه‌ترین سیستم عاملی که نسبت به این ایده داریم و روی همه‌ی سخت‌افزارها کار می‌کند، لینوکس است. نسخه‌های مختلف هسته‌ی لینوکس در اندروید، Chrome OS، ستاپ‌باکس‌ها، روترها و مودم‌ها، دستگاه‌ّهای هوشمند و بسیاری از نرم‌افزارهای صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

 

 

ولی نکته این است که هدف راه انداختن سخت‌افزارهای مختلف با یک نرم‌افزار ثابت نیست. مقصود مایکروسافت، اپل و گوگل ساختن سیستم عاملی است که با کمترین تغییر در طراحی بتواند اپلیکیشن‌ها را در گستره‌ی وسیعی از سخت‌افزارهای ممکن اجرا کند. با این کار ارتباط داخلیِ ساده در سطح دانش فنی کاربران تسهیل شده، توسعه‌دهندگانی که می‌خواهند برای پلتفرم‌های مختلف برنامه نویسند جذب می‌شوند، و از همه مهم‌تر، همه‌ی کاربران در یک اکوسیستم نرم‌افزاری قرار می‌گیرند و کنترل آن‌ها آسان خواهد بود (و جایی برای رقبا باقی نمی‌ماند).

 

فوچسیا چه ارتباطی با اندروید و کروم دارد؟

 

در حالی که اندروید و Chrome OS هر دو نسخه‌های کاملاً ویرایش شده‌ی لینوکس هستند، فوچسیا از پایه بر اساس یک میکروکرنل جدید به نام Zircon طراحی شده است.

 

تشریح فرق بین کرنل سیستم عامل‌های متداول و میکروکرنل‌ها مشکل است، ولی به طور خلاصه می‌توان گفت که میکروکرنل‌ها از اساس برای کارآمدی و انعطاف‌پذیری بیشتر ساخته شده‌اند. مفهوم این ایده به دهه‌ها قبل بر می‌گردد، اما این کرنل‌ها از دهه‌ی ۹۰ میلادی به خاطر قدرت، حافظه و فضای ذخیره‌سازی کامپیوترها تا حد زیادی فراموش شدند. حالا با گرایش مجدد به سوی دستگاه‌های الکترونیکی کوچک، کارآمد و قابل حمل، گوگل هم معماری میکروکرنل را به عنوان کاندید مناسبی برای نسل آینده‌ی سیستم عامل‌ها تشخیص داده است.

 

 

با توجه به این که خود گوگل تمام بخش‌های این سیستم عامل را ساخته، قبل از ورود به بازار و حتی بعد از آن، کمابیش کنترل کاملی بر توسعه‌ی Zircon و فوچسیا دارد. گوگل از تجربه‌ی اندروید که به خاطر ماهیت متن بازش در سطح کاربری بسیار شاخه شاخه شده درس‌های زیادی گرفته است. Chrome OS اساساً به خاطر شرایط حقوقی منبع خود زمین‌گیر شده، هرچند خود این سیستم عامل از لحاظ فنی متن باز است. فوچسیا هم متن باز است، اما احتمالاً به طور کامل توسط خود گوگل کنترل خواهد شد، حتی اگر قرار باشد بر روی سخت‌افزار سایر شرکت‌ها استفاده شود.

 

فوچسیا چه تاثیری روی توسعه‌دهندگان می‌گذارد؟

 

فوچسیا هنوز در مرحله‌ای نیست که توسعه‌دهندگان عملاً بتوانند برای آن اپلیکیشن بنویسند. ولی وقتی به آن مرحله برسد، گوگل نمی‌خواهد بگذارد تمام تلاشی که بر روی اندروید داشته به کلی نابود شود. اپلیکیشن‌های فوچسیا را می‌توان با کیت توسعه‌ی نرم‌افزاری جدید Flutter از طریق بسیاری از زبان‌های برنامه‌نویسی محبوب نوشت.

 

Flutter به اپلیکیشن‌ها اجازه می‌دهد تا با حداکثر سازگاری بین فوچسیا، اندروید و iOS نوشته شوند. این یعنی نه تنها می‌توان با کمترین منابع برای این سه پلتفرم برنامه نوشت، بلکه امکان پورت کردن اپلیکیشن‌های موجود به فوچسیا و پشتیبانی آسان از این سه پلتفرم هم ممکن می‌شود.

 

Flutter با استاندارد طراحی فعلی گوگل – یعنی طراحی متریال – ساخته شده، بنابراین برنامه‌های آن با همه‌ی خصوصیات اندروید، Chrome OS و برنامه‌های تحت وب سازگاری دارد. این کیت توسعه از المان‌های UI پیشرفته‌ای که مبتنی بر موتور رندرینگ Vulkan هستند، مثل سایه‌های حجم‌دار و انیمیشن‌های بسیار روانِ ۱۲۰ فریمی، پشتیبانی می‌کند. علاوه بر این امکان تولید بازی و اپلیکیشن‌ّهای رسانه‌ای در آن وجود دارد، منتها نحوه‌ی عملکرد برنامه‌ها به سخت‌افزار دستگاه بستگی خواهد داشت.

 

اگر برایتان سوال است که چرا Chrome OS در این لیست سازگاری وجود ندارد، فراموش نکنید که تقریباً همه‌ی اپلیکیشن‌های کروم مبتی بر وب هستند. کد این برنامه‌ها دانلود نشده و مثل اکثر سیستم عامل‌ها به صورت محلی اجرا نمی‌شود. اما Chrome OS حالا می‌تواند اپلیکیشن‌های اندروید را هم اجرا کند، این قابلیت با انتشار آپدیت‌های جدید گوگل روز به روز بیشتر توسعه می‌یابد. ساده‌ترین نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که گوگل امید دارد تا زیرساخت پلی استور خود را حداقل به برخی از اپلیکیشن‌های دسکتاپ اندرویدی Chrome OS منتقل کند.

 

در این شرایط، اگر گوگل بتواند فوچسیا را راه‌اندازی کند و این دو پلتفرم را با هم جایگزین نماید، توسعه‌دهندگان (و در نتیجه کاربران) هم راحت‌تر می‌توانند خود را با شرایط آتی وفق دهند.

 

فوچسیا چه زمانی منتشر می‌شود؟

 

در یک کلام می‌توان گفت که هیچ ایده‌ای نداریم. فوچسیا هنوز آن قدر در مراحل ابتدایی است که احتمالاً خود گوگل هم نقشه‌ی راهی برای آن تعیین نکرده است. این شرکت چیز زیادی درباره‌ی پروژه‌ی مذکور اعلام نکرده و صرفاً تایید کرده که چنین پروژه‌ای وجود دارد و از حمایت گسترده‌ای برخوردار است. در حال حاضر، بیشترین اطلاعاتی که از فوچسیا در اختیار داریم، کد منبع آن است که در گیت‌هاب و مخزن خود گوگل وجود دارد.

 

احتمال دارد که در آینده گوگل با ارزیابی فوچسیا در مقایسه با وضعیت بازار تصمیم بگیرد که این پروژه را متوقف کند. شاید چاره‌ای جز ادامه دادن با اندروید و نقایص آن وجود نداشته باشد، شاید هم چیز جدیدی رو شود که هیچ‌کس از آن خبر نداشته باشد. ولی فعلاً فوچسیا شبیه‌ترین پروژه برای جایگزین شدن با اندروید و احتمالاً Chrome OS است.

 

می‌توانیم همین حالا فوچسیا را امتحان کنیم؟

 

بدنه‌ی اصلی فوچسیا به صورت متن باز موجود است و می‌توان یک نسخه‌ی کاملاً ابتدایی از آن را ساخت و اجرا کرد؛ هرچند در حال حاضر فقط چند دستگاه از این سیستم عامل پشتیبانی می‌کنند. در هنگام نگارش این مطلب، مینی کامپیوتر Intel NUC، تبلت Acer Switch Alpha 12، HiKey960 و Khadas VIM این لیست را تشکیل می‌دهند. دو مورد آخر دستگاه‌های سیستم-روی-تراشه (SoC) هستند که مثال قدرتمندتر آن‌ها رزبری پای می‌باشد.

 

 

یک دستگاه دیگر هم هست که به طور رسمی از فوچسیا پشتیبانی نمی‌کند ولی امکان اجرای آن را دارد: پیکسل‌بوک. منطقی است که این دستگاه به عنوان قوی‌ترین کروم‌بوک گوگل در اختیار بسیاری از توسعه‌دهندگان گوگل باشد و از آن برای اجرای سیستم عامل مذکور استفاده کنند. Ron Amadeo از وبسایت Ars Technica موفق شده کد فعلی فوچسیا را سر هم کرده و آن را بر روی پیکسل‌بوک اجرا کند.

 

 

علاوه بر این‌ها امکان اجرای کدهای قدیمی‌تر فوچسیا بر روی موبایل‌های اندروید هم وجود دارد. اما برای انجام این کار باید دانش فنی کافی برای سر هم کردن کدها و نصب آن‌ها را داشته باشید؛ البته باید بدانید که در انتها نیز با سیستم عامل جذابی روبرو نخواهید شد. پس اگر واقعاً می‌خواهید بدانید که فوچسیا چه شکلی است، بهتر است در اینترنت به دنبال تصاویر و ویدیوهای آن بگردید.

 

منبع

تم های تاریک برای گوشی ضروری هستند و به سلامت چشم در مواقع خاص و حتی طول عمر باتری کمک می کنند اما در اندروید ۸٫۱ این موضوع کمی متفاوت است. زمانی که روی گوشی این سیستم عامل اجرا می شود، ( باید آن را نصب کرد ) بر اساس پس زمینه ای که انتخاب می کنید، به طور اتوماتیک، تم به حالت روشن یا تیره تغییر وضعیت پیدا می کند. حتی اگر شما بخواهید تم تان روشن باشد اما پس زمینه کمی تیره و تار، باید به طور معمول کارهایی خلاف حالت عادی اندروید انجام دهید. 

گویا آی تی: با مطالعه این راهنما می توانید سیستم عامل خود را ملزم کنید تا کاری به پس زمینه نداشته باشد و تمی را که می خواهید فعال کند. خوشبختانه به لطف اپلیکیشن LWP+ حالا این امکان وجود دارد که این عادت اساسی اندروید ۸٫۱ را بر هم بزنید.

برای شروع حل این معضل از لینک بالا، به صفحه نصب این اپلیکیشن بروید و آن را نصب و اجرا کنید و بعد دنباله ماجرا را با ما باشید:

زمانی که برنامه را نصب کردید و اجرا کردید متوجه می شوید که این نرم افزار در حقیقت فقط یک صفحه است. در وهله اول لازم است که نرم افزار را به عنوان والپیپر به گوشی خود معرفی کنید. برای این کار اولین آپشن از بالا که Set as current live wallpaper نام دارد تا روشن کنید. ( اسلاید مقابل آن را بکشید و یا به عبارتی تاگل آن را فعال کنید ).

با انجام این کار گوشی شما در حالت ( تصویر دوم در زیر ) نمایش داده می شود که در بالای ان عبارت Set Wallpaper نوشته شده که باید آن را انتخاب کنید. بعد از این کار می توانید مشخض کنید که این قابلیت برای کدام یک از home و lock screens فعال شود. حتی می توانید برای هر دو آن را تنظیم کنید:

وقتی که تنظیمات را تا به اینجا رساندید به شما اجازه می دهد که یک بگرداند انتخاب کنید. برای این کار از منو های این اپ Choose Background Image را انتخاب کنید تا امکان بارگیری بکگراند مورد نظر را داشته باشید. با این کار می توانید به سادگی پس زمینه مورد نظر خود را انتخاب کنید و به حالت های افقی و عمودی پس زمینه را انتخاب و از گزینه CROP در سمت راست و بالا استفاده کنید تا میزان مورد نیاز را از پس زمینه برش دهید.

قانونا در چنین شرایطی ظاهر گوشی و تم به تناسب رنگ پس زمینه ست می شود اما وجود آپشن Select Background Color در میان منو های این نرم افزار به شما کمک می کند که چیزی بیش از حالت معمولی بتوانید به راحتی رنگ های مورد نظر خود را برای پس زمینه انتخاب کنید که گوشی و سیستم عامل باور کنند و تم به آن رنگ تنظیم شود.

اگر دوست دارید که تم شفاف و روشن داشته باشید با زدن این گزینه پالت رنگ ها را مشاهده کرده و رنگ روشن را انتخاب کنید.

با این کار باید همه چیز به حالت دلخواه و زیبایی در آید اما به هر دلیلی اگر متوجه شدید که آن چه در خروجی می بینید مطابق میلتان نیست، توصیه بعدی استفاده از آپشن دیگری از این نرم افزار است که به شما اجازه می دهد که یک رنگ سفارشی را انتخاب کنید. در این حالت به طور کلی سیستم عامل نادیده گرفته می شود و می توانید به دلخواه تر کار کنید. برای این کار روی عبارت Use custom colors ضربه بزنید تا بتوانید آن را فعال کنید.

با این کار قدرت شخصی سازی بیشتری نسبت به حالت اول خواهید داشت:

هر چند این روش تا حدودی صادقانه نیست اما می تواند گوشی را به دلخواه شما تغییر دهد. برای حل مشکل تم اجباری تاریک در اندروید ۸٫۱ آیا پیشنهادی دارید یا راه حل دیگری به ذهنتان می رسد و آن را تجربه کردید؟ دیدگاه خود را برای ما در بخش نظرات بنویسید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر بدهید.

منبع

زمانی که نزد دوستان خود می روید، خواه در منزل آن ها باشید و یا در محل کار آن ها، و بخواهید از وای فای استفاده کنید لاجرم باید پسورد وای فای را از دوست خود درخواست کنید و به طور دستی آن را وارد کنید. شانس با شما اگر یار باشد، دوست تان پسورد را به خاطر دارد در غیر اینصورت باید کمی دردسر بکشید. گویا آی تی: البته دارندگان آیفون و IOS 11 به لطف بروز رسانی جدید این مشکل را حل کرده اند و ما به شما یاد می دهیم که چگونه حتی وقتی دوست تان پسورد شبکه وای فای خود را از خاطر برده، عضوی از شبکه شوید.

چیزی که شما به آن نیاز دارید قابلیتی است به نام Share Your Wi-Fi که اپل آن را در اخرین بروز رسانی IOS ارائه کرده است. این قابلیت به راحتی به شما کمک می کند که بتوانید عضو شبکه وای فای شوید.

نیازمندی ها

برای این که این ارتباط برقرار شود و بتوانید شبکه را به اشتراک بگذارید لازم است که یکی از دو قابلیت iOS 11  یا macOS High Sierra روی هر دو دیوایس فعال باشد. از طرفی باید قابلیت وای فای و بلوتوث نیز هر دو روشن باشد.

اگر یکی از دیوایس ها دارای  iOS 11 یا macOS High Sierra نباشد، نمی توان از این ترفند استفاده کرد.

فرقی ندارد که شما می خواهید از یک سیستم مک، آی پد یا آیفون و یا حتی آی پاد برای اشتراک گذاری استفاده کنید چرا که نیازمندی ها نرم افزاری است و در ابتدا به آن ها اشاره شد. ما برای این آموزش از دو آیفون استفاده کرده ایم.

گام اول: شبکه وای فای را انتخاب کنید

بر روی آیفونی که نیاز به پسورد وای فای دارد، تنظیمات Wi-Fi  را انتخاب کنید در این قسمت شبکه ای که می خواهید به آن وصل شوید را انتخاب کنید و در نهایت روی Enter Password ضربه بزنید.

گام دوم: گوشی را قفل گشایی کنید

برای این که بتوانید از گوشی دیگر سرویس گیری کنید باید آن را قفل گشایی کنید. به هر طریقی که گوشی تان را قفل می کنید، آن را باز کنید تا وارد مرحله بعدی شویم.

گام سوم: دو دستگاه را به هم نزدیک تر کنید

برای این که عملیات به خوبی انجام شود باید از این روش برای دستگاه های اطراف استفاده کنید اما هر چه بیشتر دو دستگاه به هم نزدیک تر باشد و در مجاورت هم باشند، بهتر جواب خواهید گرفت. پس با دوست خود در کنار هم بنشینید.

گام چهارم: پسورد را به اشتراک بگذارید

اگر همه چیز تا به الان خوب پیش رفته باشد به محض این که در مجاورت معقول نسبت به هم دیگر قرار بگیرید ( گوشی ها ) یک پیام برای اشتراک

گذاری ارسال می شود که به صورت زیر است:

Do you want to share the Wi-Fi password for ‘[Network Name]’ with [Contact or Device’s Name]?

Network Name در واقع نام شبکه ای است که گوشی به آن وصل است و Contact or Device’s Name نیز نام مخاطب یا نام دستگاه فردی که نیاز به پسورد دارد، را نمایش می دهد.

مسلما شما راضی به اشتراک گذاری هستید پس روی دکمه Share Password ضربه بزنید تا عملیاد اشتراک گذاری شروع شود.

بدین صورت می توانید به راحتی شاهد پر شدن فیلد پسورد روی گوشی ابتدایی باشد. این کار توسط دو دستگاه صورت می گیرد.

این یک روش فوق العاده برای وقتی است که حتی فرد قصد ندارد پسورد را دقیقا برای دوست خود بازخوانی کند و فقط قصد دارد که رمز را به اشتراک بگذارد. بعد از این که فیلد از پسورد پر شد، کافی است، پیام ایجاد موفق ارتباط را مشاهده کرده ( تصویر سمت چپ ) و بعد عبارت Done را بزنید تا اشتراک گذاری تکمیل شود.

در این باره تجربیات و سوال های خود را در بخش نظرات بنویسید و اگر این مطلب را مفید دریافتید آن را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید

منبع

قطع کردن ارتباط مانیتورهای اکسترنال در ویندوز کاری ندارد، کافی است کابل VGA یا HDMI آن را از لپتاپ خود جدا کنید.

گویا آی تی: ولی اگر هر دفعه نمی‌خواهید برای قطع و وصل کردن مانیتور با کابل آن درگیر شوید، یک روش ساده‌تر هم وجود دارد. البته نمی‌گوییم که قطع و وصل کردن کابل کار سختی است، چرا که در حقیقت احتمالاً ساده‌ترین روش همین باشد، منتها وقتی مدام کابل را دربیاورید و جا بزنید، هم خود کابل و هم پورت دستگاه آسیب می‌بیند. در ادامه به دو روش جایگزین دیگر برای قطع و وصل کردن مانیتور اشاره می‌کنیم که نیازی به جدا کردن کابل نداشته باشد.

 

صفحه‌ی خود را میرور کنید

 

اگر دلیلتان برای قطع کردن نمایشگر این است که برای یک مدت کوتاه به دسکتاپ اضافه نیاز ندارید، می‌توانید صفحه‌ی خود را میرور نمایید. با این کار تصویر بر روی مانیتور اصلی سیستم و مانیتور اکسترنال کاملاً یکسان خواهد شد. یعنی هر برنامه‌ای که باز کنید بر روی هر دو صفحه ظاهر می‌شود.

 

برای میرور کردن صفحه، از میانبر Win+P استفاده کنید. سپس از منویی که ظاهر می‌شود گزینه‌ی Duplicate را انتخاب نمایید. این میانبر در ویندوزهای ۷ به بالا کار می‌کند.

 

 

 

وقتی دوباره صفحه را به حالت Extend برگردانید، خود ویندوز تشخیص می‌دهد که کدام صفحه اصلی بوده و کدام یک صفحه‌ی ثانویه می‌باشد.

 

قطع کردن مانیتور

 

اگر میرور کردن صفحه به کارتان نیامد و خواستید خود صفحه‌ای که قطع شده را شبیه‌سازی کنید، می‌توانید از ابزار Multi Monitor Tool استفاده نمایید. این برنامه که توسط Nirosoft تولید شده رایگان است و به شما اجازه می‌دهد تا صفحات مختلف خود را مدیریت کنید. Multi Monitor Tool گزینه‌ّها و امکانات مختلفی برای غیرفعال کردن نمایشگرهایی که به سیستم وصل هستند دارد. این ابزار تنها در صورتی کار می‌کند که دو یا چند نمایشگر داشته باشید.

 

برای استفاده از آن، بعد از اجرا شدن برنامه از لیستی که نمایشگرهای موجود را نشان می‌دهد، مانیتور مورد نظر خود را انتخاب کنید. سپس روی آن کلیک راست کرده و گزینه‌ی Disable selected monitors یا Turn Off Monitors را انتخاب نمایید تا مانیتور غیرفعال شود. برای وصل کردن مجدد آن، دوباره کلیک راست کنید و این بار گزینه‌ی Enable یا Turn On را انتخاب نمایید.

 

 

 

البته این روش یک اشکال کوچک هم دارد. وقتی مانیتور خود را فعال یا روشن می‌کنید، ویندوز به خاطر نمی‌آورد که کدام یک صفحه‌ی اصلی و کدام یک صفحه‌ی ثانویه‌ی شما بوده است. بنابراین مانتیوری که به سیستم وصل می‌کنید همیشه به عنوان مانیتور دوم در نظر گرفته می‌شود.

 

اما خودتان می‌توانید به بخش تنظیمات ویندوز ۱۰ بروید و از مسیر System > Display، مانتیورهای اولیه و ثانویه‌ی خود را تنظیم نمایید. اگر این کار هم بی‌فایده بود، می‌توانید پیکربندی مانیتور فعلی خود را ذخیره کرده و آن را بعد از وصل کردن مانیتور دوم فعال کنید. با این کار تنظیمات نمایشگر به همان حالتی که قبل از وصل کردن مانیتور ثانویه وجود داشت برمی‌گردد.

 

برای ذخیره‌سازی پیکربندی مانیتور فعلی خود، نرم‌افزار Mutli Monitor Tool را باز کرده و به مسیر File > Save Monitors Configuration بروید. برای بارگذاری کردن فایل‌های پیکربندی نیز از بخش File > Load monitors configuration استفاده کنید.

 

 

 

 

منبع