موش صحرایی برهنه پستانداری عجیب است، این جانداران به سرطان بسیار مقاوم هستند، تقریبا ۲۰ دقیقه بدون اکسیژن زنده می‌مانند و به سختی درد را حس می‌کنند. اکنون تحقیقات جدید نشان می‌دهد، موش های صحرایی برهنه حتی عجیب تر از چیزی هستند که دانشمندان پیش از این تصور می‌کردند.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد، هنگامی که این جانداران عجیب از اکسیژن محروم می‌مانند، سوخت و ساز بدن آنها رفتاری شبیه به یک گیاه در پیش می‌گیرد. بر خلاف همه پستانداران دیگر، هنگامی که به سلول های مغز موش صحرایی برهنه اکسیژن نمی‌رسد، این سلول ها از انرژی تخلیه نمی‌شوند و نمی‌میرند.

در واقع، موش صحرایی برهنه می‌تواند به مدت پنج ساعت در سطوحی از اکسیژن زنده بماند که انسان تنها در آن چند دقیقه زنده می‌ماند. حال تحقیقات جدید نشان می‌دهد، این جانداران می‌توانند با استفاده از حالتی گیاهی، تا ۱۸ دقیقه نبود اکسیژن را تحمل کنند. موش های عادی بدون اکسیژن تنها پس از حدود ۲۰ ثانیه می‌میرند.

مطالعات قبلی نشان داده اند، موش صحرایی برهنه با کاهش حرکات، سرعت تنفس و نبض انرژی خود را حفظ می‌کنند. این جانداران تنها پستاندارن شناخته شده ای هستند که با استفاده از این مکانیسم قادر به زنده ماندن در حالت خفگی هستند.

دانشمندان مدت هاست، از زنده ماندن موش صحرایی برهنه در این شرایط و عدم آسیب پذیری در سطح سلولی سردرگم بوده اند. معمولا کمبود اکسیژن منجر به تخریب و مرگ سلول های متابولیت (مولکول های کوچک شرکت کننده در سوخت وساز سلولی) می‌شوند. اکنون، محققان می‌گویند پاسخی برای آن یافته اند.

موش صحرایی برهنه در عوض بهره بردن از سیستم مبتنی بر گلوکز که به اکسیژن متکی است، در زمان محرومیت از اکسیژن، سوخت و ساز بدن را به جهتی تغییر می‌دهند که سلول های مغزی به جای انرژی گلوکز شروع به سوزاندن فروکتوز کنند. فروکتوز می‌تواند به شکل غیرهوازی تبدیل به انرژی شود، یعنی بدون حضور اکسیژن می‌تواند به انرژی سلولی تجزیه شود. تا به حال، تصور می‌شد، تنها گیاهان از این مسیر غیر هوازی بهره می‌برند.

توماس پارک محقق ارشد این مطالعه از دانشگاه ایلینوی، شیکاگو، می‌گوید: “این فقط آخرین کشف جالب توجه در مورد موش صحرایی برهنه است، پستاندار خونسردی که طول عمرش دهه ها بیشتر از سایر جوندگان است، به ندرت به سرطان مبتلا می‌شود و بسیاری از انواع درد را حس نمی‌کند.”

مطالعه این تیم تحقیقاتی نشان داد، این پستانداران در این شرایط تا زمانی که اکسیژن دوباره در دسترس قرار گیرد، به سوزاندن فروکتوز ادامه می‌دهند و سلول های مغزی خود را بدون اکسیژن زنده نگه می‌دارند و پس از آن، هنگامی که شرایط به حالت عادی بازگشت، به راحتی شروع به فعالیت می‌کنند. به نظر می رسد، این جانداران متحمل هیچ آسیب پایداری نمی‌شوند.

دانشمندان معتقدند، موش های صحرایی برهنه برای زنده ماندن در لانه های شلوغ و بدون تهویه هوای کافی به این سازگاری دست یافته اند. در واقع در لانه های بیش از یک صد موش برای گرم شدن در کنار هم می‌خوابند.

پارک می گوید: “موش صحرایی برهنه به سادگی اجزای اساسی سوخت و ساز بدن خود را تغییر داده است، تا به شرایط کمبود اکسیژن فوق العاده مقاوم باشد.”

محققان برای کشف این موضوع، موش های صحرایی برهنه را در شرایط کمبود اکسیژن قرار دادند، آنها پس از بررسی، متوجه افزایش فروکتوز در جریان خون این پستاندارن شدند. سایر پستانداران می توانند فروکتوز را در روده خود بسوزانند، اما این مطالعه نشان داد که این حیوان می‌تواند فروکتوز را به سلول های مغزی پمپاژ کند، چیزی که پیش از این، تنها در روده پستانداران دیگر یافت شده بود.

در واقع، زمانی که  فروکتوز به طور مستقیم به مغز و قلب موش صحرایی برهنه پمپاژ می‌شود، این اندام با بهره بردن از فروکتوز به عنوان انرژی، حتی بدون حضور اکسیژن هم زنده می‌مانند. در شرایطی مشابه، قلب و مغز موش کارایی خود را از دست می‌دهد.

محققان در کمال تعجب مشاهده کردند، ضربان قلب این پس جانور در شرایط استفاده از فروکتوز به همان خوبی گلوکز است. این نشان می‌دهد که این پستاندار می‌تواند به خوبی از هر دو نوع سوخت و ساز بهره ببرد.

این مطالعه تنها به دلیل آشکار کردن زیست شناسی واقعی این موجودات عجیب اهمیت ندارد، بلکه همچنین این پرسش را مطرح می‌کند که آیا سلول های انسان هم می توانند بدون اکسیژن زنده بمانند؟

گری لوین یکی از محققان این تیم تحقیقاتی از بخش پزشکی مولکولی مرکز ماکس دلبروک در انجمن هلمهولتز، می‌گوید: “بیمارانی که سکته قلبی یا یک سکته مغزی را تنها پس از چند دقیقه  محرومیت از اکسیژن تجربه کرده اند، متحمل آسیب های جبران ناپذیری می‌شوند. به لحاظ تئوری برای بهره بردن از این سوخت و ساز غیر معمول، تغییرات کمی لازم است.”

اگر سلول های انسان بتوانند به این روش دوباره تنظیم مجدد شوند، اندامهای حیاتی می‌توانند پس از یک سکته مغزی یا قلبی، بدون آسیب جدی دوباره به حالت عادی بازگردند. همچنین در تحقیقات دیگری، دلیل غیر قابل نفوذ بودن درد به این پستانداران مشخص شده است، چیزی که به گفته دانشمندان، می تواند، به توسعه داروهای مسکن درد بهتری برای انسان ها منجر شود.

.

منبع: sciencealert

نوشته موش صحرایی برهنه ؛ پستانداری شگفت انگیز یا گیاهی عجیب! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

ایلان ماسک برنامه اش برای شرکت نورالینک را اعلام کرد. هدف شرکت نورالینک توسعه تکنولوژی‌ هایی برای برقراری ارتباط بین مغز انسان و کامپیوتر ها خواهد بود. به گزارش وال ‌استریت ژورنال، مدیرعامل شرکت‌ های اسپیس ایکس و تسلا موتورز، در حال سرمایه‌گذاری برای تاسیس این شرکت جدید است. تأسیس این شرکت هنوز در مراحل ابتدایی خود است، هنوز هیچ اعلام عمومی در این مورد صورت نگرفته است.

حال در یادداشتی که روز پنجشنبه در وب سایت WaitButWhy منتشر شده، تیم اوربین پس از گفتگوهایی با ایلان ماسک، جزئیات زیادی از برنامه های آینده مدیر عامل اسپیس ایکس و تسلا را آشکار کرده است.

ماسک روابط کاری قوی با WaitButWhy دارد. این وب سایت، طیف وسیعی از موضوعات را پوشش می دهد. ماسک برای اولین بار در سال ۲۰۱۵، اوربین بنیان گذار این وب سایت را ملاقات کرد و پس آن به او و وب سایتش علاقمند شد و اعلام کرد، می خواهد دو مطلب را در مورد اسپیس ایکس و تسلا در این وب سایت منتشر کند. حال ماسک می خواهد با نورالینک طرح بزرگ دیگری را پایه ریزی کند.

این شرکت کالیفرنیایی برای اولین بار نشریه وال استریت ژورنال ظاهر شد. اکنون تمام سرمایه آن از سوی ایلان ماسک تامین می شود. همچنین صحبت های مبنی بر جذب سرمایه گذاران دیگر هم وجود دارد. این گزارش نشان می دهد که این شرکت سرمایه گذاری را از صندوق موسس پیتر تیل دریافت کرده است. تیل به پشتیبانی از ایده های عجیب و غیرمعمول شهرت دارد، از جزیره آزادی خواهی تا گردباد مصنوعی، بنابراین توری های عصبی موضوع خیلی عجیبی محسوب نمی شود.

بر اساس گزارش وال‌استریت ژورنال، نورالینک ژوئیه سال گذشته به‌عنوان یک شرکت تحقیقاتی پزشکی در کالیفرنیا به ثبت رسیده است. اما مشخصا، موانع توسعه چنین دستگاه ‌ها و سیستم‌ هایی بسیار زیاد است. محققان علوم اعصاب می‌گویند، درک کنونی از چگونگی ارتباط نورون‌ها در مغز بسیار محدود است. مورد دیگر اینکه، روش‌ های کنونی برای گردآوردی داده‌ های نورون‌ ها هنوز در مراحل ابتدایی خود است. در این مورد، حتی ایده استفاده از افراد داوطلب مطرح شده است.

تور عصبی، شامل ایمپلنت تراشه‌هایی در مغز است که توانایی یادگیری و رشد به همراه مغز انسان را داشته باشد. این تکنولوژی به مغز انسان قابلیت اتصال مستقیم به اینترنت و همکاری و در آینده ادغام با سیستم ‌های هوش مصنوعی را خواهد داد.

البته چنین رابط ‌های بین مغز و کامپیوتر هنوز در قلمرو علمی تخیلی قابل‌درک است. در قلمرو پزشکی، هم ‌اکنون، آرایه‌ هایی از الکترودها و ایمپلنت‌ های دیگر برای کمک به بهبود اثرات پارکینسون، صرع و دیگر بیماری‌های عصبی مورد استفاده قرار می‌گیرد که لازم به گفتن نیست، چنین سیستم ‌هایی اساسا با ایده ماسک تفاوت دارند.

با این‌ حال، افراد معدودی در سیاره ما زندگی می ‌کنند که چنین تراشه‌ های پیچیده ‌ای را در جمجمه خود ایمپلنت کرده ‌اند. در همین حال، هزاران بیماران وجود دارند که از دستگاه‌ های تحریک ‌کننده بهره می ‌برند. مشخصا واضح است به دلیل تأثیرات بسیار خطرناک و تهاجمی که این سیستم‌ ها بر روی مغز انسان دارند، تنها کسانی که تمام گزینه‌ های پزشکی دیگر را انتخاب کرده ‌اند و به نتیجه نرسیده‌ اند، به چنین جراحی ‌هایی به‌ عنوان آخرین راه چاره تن می‌ دهند.

نورالینک تاکنون افراد برجسته‌ای را در حوزه علوم اعصاب به خدمت گرفته، همچنین در وب سایت نورالینک، پانزده فرصت شغلی فهرست شده اند. این شرکت هم همچون تسلا یا اسپیس ایکس، قصد دارد، پیش از آغاز فعالیت ‌های بلندپروازانه اش، نمونه اولیه ‌ای برای اثبات تکنولوژی و ایمن بودن آن توسعه دهد. در این مورد، نمونه اولیه شرکت نورالینک به احتمال زیاد ایمپلنت مغزی خواهد بود که توانایی درمان بیماری‌هایی همچون صرع، پارکینسون و یا افسردگی درمان را داشته باشد.

نیورالینک تنها تیمی نیست که می خواهد دست به اکتشاف این تکنولوژی بزند، بلکه تیمی که مقاله ای را در نشریه”Nature Nanotechnology” منتشر کرده بود که نشان داد، چگونه تورهای عصبی الکترونیکی را می توان در مغز موش تزریق کرد.

محققان دانشگاه هاروارد تور عصبی قابل تزریقی توسعه داده اند که می‌تواند سیگنال ‌های الکتریکی را از نورون‌ های مغز، دریافت کند. این محققان قادر به تزریق تور عصبی الکترونیکی با سرنگ (با سرسوزنی به قطر یک میلی‌ متر) به مغز موش شدند. این تور عصبی از جنس فلز پیچیده  شده در پلیمرها است و ضخامت آن تنها چند میلی‌ متر است که آن را ۱۰۰هزار برابر انعطاف‌پذیرتر از الکترونیک ‌های مشابه می‌کند.

اما محققان می گویند، این وسیله هنوز نیاز به آزمایش ‌های بیشتری برای آزمایش روی انسان دارد. اما حتی آزمایش ‌های اخیر روی مغز موش هم می ‌تواند به محققان کمک‌ های زیادی برای کشف چگونگی ارتباط سلول‌های مغز یا تغییرات فشار در صدمات مغزی (مانند آسیب و ضربه ‌مغزی در ورزش) کند.

اما فراتر از مصارف پزشکی، ایلان ماسک توری های عصبی را همچون راهکاری برای رقابت با ماشین ها می داند. ماسک می گوید، ما با ادغام تکنولوژی، می توانیم یک رابطه همزیستی با هوش مصنوعی داشته باشیم.

وی اخیرا در جریان کنفرانس جهانی دولت‌ها (WGS) در دبی، گفته بود: “فکر می‌ کنم با گذشت زمان، احتمالا ما شاهد ادغام بهتر هوش بیولوژیکی و هوش دیجیتال خواهیم بود. در حال حاضر بحثی که بیشتر مورد نظر است، سرعت ارتباط بین مغز و نسخه دیجیتالی خودمان و به ‌خصوص نتیجه آن است.”

مدیرعامل و بنیانگذار شرکت اسپیس ایکس و تسلا، باور دارد که انسان می تواند با ادغام با ماشین ها از قیام ربات ها پیشگیری کند. وی در جریان اجلاس جهانی دولت‌ها (WGS) در دبی به شبکه تلویزیونی CNBC گفت: “هوش مصنوعی عمیق، هوشمندتر از باهوش ترین انسان ها است.”

در واقع محققان می گویند، با توسعه تورهای عصبی پیشرفته، می توان داروها را به ناحیه خاصی از مغز انتقال داد یا سیگنال ‌ها را به‌ صورت وایرلس از کامپیوتر به اسمارتفون منتقل کرد و در نهایت چنین وسایلی امکان اضافه کردن اطلاعات و حافظه بیشتر به مغز انسان (همچون اضافه کردن رم بیشتر به هارد درایو کامپیوتر) را خواهند داشت.

اما تا چه زمانی باید برای اتصال مغز خود به فضای مجازی، منتظر بمانیم؟ ماسک در مصاحبه اخیر خود گفته: “با توسعه چنین تکنولوژی که نقش رابط با مغز را ایفا کند، تقریبا چهار یا پنج سال فاصله داریم. اما حتی اگر موفقیت این تکنولوژی به اثبات برسد، هنوز راه درازی تا متصل کردن مستقیم هوش مصنوعی به مغز در پیش داریم.”

منبع: inverse

نوشته ایلان ماسک برنامه اش برای ادغام هوش مصنوعی و مغز انسان را شرح داد اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

دانشگاهی در انگلستان به دلیل اینکه قهوه موجب اوردوز کافئین در دو دانشجوی حاضر در مطالعه شده بود، ۴۰۰ هزار پوند جریمه شده است. در واقع، محققان دانشگاه نورثامبریا در نیوکاسل به اشتباه به جای خوراندن ۰.۳ گرم کافئین به دو دانشجوی حاضر در مطالعه، ۳۰ گرم کافئین خوراندند. این دو دانشجو  که حافظه کوتاه مدت خود را از دست داده بودند. پس از دیالیز کاملا بهبود یافتند. این دو در مطالعه ای شرکت می کردند که تاثیر کافئین بر فعالیت های ورزشی را مورد بررسی قرار می داد.

اینکه چنین میزانی از کافئین قادر به از پای در آوردن فرد باشد، چندان هم تعجب آور نیست. کافئین یک محرک سیستم عصبی مرکزی محسوب می شود که انسان برای بیش از هزار سال است که از آن استفاده می کند.

سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا (FDA)، کافئین را به عنوان یک دارو و همین طور یک افزودنی غذایی طبقه بندی کرده است. کافئین به عنوان پرکاربردترین دارو در این سیاره، مغز را برای افزایش هوشیاری تحریک می کند، چیزی که منجر به افزایش میزان ترشح اسید معده و فشار خون می شود و قاعدتا مصرف مقادیر بیش از حد کافئین کشنده است.

پزشکان معتقدند، مصرف ۴۰۰ میلی گرم کافئین در روز برای بزرگسال سالم، ضرری ندارد. این میزان کافئین معادل چهار فنجان قهوه دم کرده است که ۲۹۶۰۰ میلی گرم کمتر از میزان مصرفی دو دانشجوی نگون بخت مطالعه دانشگاه نورثامبریا است.

اما استاندارد، چهار فنجان قهوه همیشه ثابت نیست. بلکه این استاندارد به وزن و قد فرد بستگی دارد. در واقع، میزان مصرف بدون ضرر قهوه برای یک مرد ۱۹۱ پوندی (۸۶ کیلوگرم؛ متوسط وزن مردان آمریکایی) ۳.۲ فنجان در روز است. اگر این  مرد ۱۹۱ پوندی، ۸۰ فنجان قهوه بنوشد، احتمالا خواهد مُرد. برای یک زن ۱۵۹ پوندی (۷۲ کیلوگرم، وزن متوسط زنان در آمریکا) نوشیدن ۶۶.۶ فنجان قهوه کشنده خواهد بود.

اما میزان اوردوز کافئین کاملا نامشخص نیست. برخی محققان ازجمله جک جیمز، سردبیر نشریه تحقیقات کافئین، میزان اوردوز را برای بزرگسالان حدود ۱۰ گرم کافئین می دانند. با این وجود، مطالعه ای در سال ۲۰۰۵؛ دو اوردوز منجر به مرگ را پس از مصرف ۵ گرم کافئین گزارش داده است.

جیمز می گوید: “میزان سمی بودن کافئین نامشخص است، اما فرضیاتی بر اساس میزان حساسیت شدید به کافئین وجود دارد. با این حال، تعریف و یا درک درستی از اینکه این حساسیت ممکن است به چه نحوی باشد، وجود ندارد.”

و اوردوز کافئین ممکن است، به چه نحوی باشد؟ علائم آن شامل واکنش های شبیه تب، توهم، تشنج و ضربان نامنظم قلب است. اوردوز کافئین حتی ممکن است منجر به روان پریشی فرد شود.

منبع: inverse

نوشته نوشیدن بیش از ۳۰۰ فنجان قهوه منجر به روان پریشی و یا مرگ می شود! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

نخستین نمونه زنده یک صدف باستانی موسوم به «کرم کشتی» در تالابی در فلیپین کشف شد. دانشمندان پیش از این تنها به وسیله پوسته این جاندار از وجود آن آگاه بودند. این کرم کشتی غول پیکر گونه ای نرم تن دو کفه ای محسوب می شود و پوسته ای شبیه به یک چوب بیسبال از خود به جای می گذارد.

اگرچه دانشمندان قرن هاست از وجود این جاندار مرموز آگاهند، اما تا پیش از این موفق به یافتن نمونه زنده ای از آن نبوده اند. اما آنها پس از تماشای مستندی که پخت شدن و خورده شدن این کرم کشتی را توسط بومیان نشان می داد، سرنخ هایی از این نرم تن دو کفه ای بدست آوردند. محققان در این محل (به دلایل امنیتی محل دقیق این ناحیه اعلام نشده) قادر به کشف پنج نمونه از این جاندار بودند.

دن دیستل، محققی از مرکز علوم دریایی دانشگاه نورث ایسترن و یکی از محققان تیم تحقیقاتی که موفق به کشف این کرم کشتی غول پیکر در فلیپین شده، می گوید، رنگ تیره کرم کشتی در ابتدا برای آنها تعجب بر انگیز بوده است، چرا که بیشتر نرم تنان دوکفه ای دارای رنگ های مایل به خاکستری، قهوه ای مایل به زرد، صورتی و قهوه ای هستند.

محققان همچنین نرم تن کشف شده را پر گوشت تر و عضلانی تر از دو کفه هایی که پیش از این مشاهده شده، می دانند. کرم کشتی غول پیکر کشف شده در فلیپین، طویل ترین نرم تن دو کفه ای جهان (با طول ۱.۵۵ سانتی متر طول و ۶ سانتی متر قطر) و تنها گونه موجود از جنس خود است.

در حالی که دیگر گونه های کرم کشتی در تخته های شناور در آب زندگی و از آن تغذیه می کنند، کرم کشتی غول پیکر کشف شده که در واقع یک صدف محسوب می شود، در محیطی غنی از مواد آلی و در پوسته ای از جنس کربنات کلیسم زندگی می کنند.

این جاندار به جای تغذیه از باکتری های موجود در آبشش با این باکتری همزیستی دارد؛ چراکه باکتری فوق قادر به تجزیه سولفید هیدروژن موجود در گل و لای است. چیزی که به زیستگاه یا همان پوسته کلسیمی کرم کشتی، بویی مشابه تخم مرغ گندیده می دهد.

دیستل می گوید، بدن این کرم کشتی غول پیکر از طریق تکامل کشیده و بلند شده است، بنابراین؛ دیگر نمی توان آن را در بین نرم تنان دو کفه ای جا داد.

.

منبع: abs-cbn

نوشته کشف نخستین نمونه زنده کرم کشتی در فلیپین اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

حدود ۴۰  هزار سال قبل، آخرین گروه های نئاندرتال ها در اروپا پرسه می زدند. در آن زمان، با وجود ورود هوموساپینس ها (انسان های هوشمند) به قلمروی نئاندرتال ها، اوضاع برای آنها سخت و سخت تر می شد.

این زمانی بود که ابرآتشفشان کامپی فلگری فوران کرده بود. این فوران ۱۱۲ کیلومترمکعب ماگما را به بیرون پرتاب کرد و زمینی به بزرگی ۲.۲۵ میلیون کیلومتر مربع را از مواد مذاب پوشاند. این بزرگترین فوران اروپا طی ۲۰۰ هزار سال گذشته بود. امروز، محققان می گویند، ممکن است، ابرآتشفشان ایتالیا دوباره فعال شود و فاجعه دیگری رخ دهد.

اما در زمان این فوران بزرگ که ایگنیمبریت کامپانین نامیده می شود، آتشفشان هیچ خطری برای نئاندرتال های منطقه نداشته است. تا آنجایی که می دانیم، باقی جمعیت نئاندرتال ها به اندازه کافی از آتشفشان فاصله داشته اند تا مستقیما شاهد فوران نباشند. اگر چه واضح است که تاثیر آن را دیده و احساس کرده اند.

به گفته بنیامین بلک:”غروب آفتاب به دلیل سولفور موجود در جو زمین، تا یک سال پس از فوران  به رنگ قرمز تیره در می آمد، تصور کنید، دیدن چنین چیزی چقدر شگفت انگیز بوده است.”

بلک آتشفشان شناسی است که به تازگی به همراه همکارانش، اثرات زیست محیطی و آب و هوایی این فوران بزرگ را شبیه سازی کرده و دریافته اند، فوران بین ۵۰ تا۲۵۰ میلیون تن دی اکسید گوگرد را به استراتوسفر زمین روانه کرده و منجر به باران های اسیدی و کاهش دمای هوا در بخش هایی از اروپا، آسیا و شمال امریکا شده است.

بلک می گوید:”انسان ها و نئاندرتال ها، حتی اگر در فاصله ای خیلی دور از آتشفشان زندگی می کرده اند، قطعا تا چندین سال پس از فوران شرایط دشوار و غیر معمولی را تجربه کرده اند.”

آخرین سکونت نئاندرتال ها در اروپا به طرز مشکوکی با فوران کامپانین ایگنیمبریت همزمان بوده است، چیزی که بحث های زیادی را در جامعه علمی بر انگیخته است. اما تحقیقات بلک و دیگر محققان نشان می دهد، اگر فوران آتشفشان حکم میخی بر تابوت نئاندرتال ها را داشته، تنها به این دلیل بوده که جمعیت آنها به سراشیبی رسیده بود.

بلک می گوید:”وضعیت نئاندرتال ها در زمان فوران آتشفشان کمپی فلگری، وخیم بوده است. عموزاده های انسانی آنها پیوسته بیشتر به سرزمین های آنها تجاوز می کردند و قلمروی نئاندرتال ها در آن زمان ناچیز بود.”

تحقیقات بلک نشان می دهد، بدترین تاثیر آب و هوایی در ناحیه ای دور از محل زندگی انسان ها و نئاندرتال ها، در قسمت شرقی اروپای فعلی و در روسیه امروزی رخ داده است، جایی که دمای سالانه تا نه درجه سانتیگراد کاهش یافته است. بخش هایی از اروپا که در آن انسان ها برای قلمرو و منابع در رقابت بودند، احتمالا بین سه تا پنج درجه کاهش دما داشته است. این شرایط مطمئنا برای زندگی دشوار بوده است، اما غیر قابل بقا نبوده، چرا که هومو سایپنس ها در همین شرایط زندگی کرده اند و قادر به بقا بوده اند.

بلک توضیح می دهد:”دشوار است، حدس بزنیم، جمعیت نئاندرتال ها در زمان فوران کامپانین ایگنیمبریت، تا چه حد کاهش یافته بود. می دانیم که نئاندرتال ها از از لحاظ شرایط اکوسیستم و جمعیت وضعیت دشواری داشته اند و این امکان وجود دارد که این فوران نئاندرتال ها را به وضعیت بحرانی رسانده باشد.”

در حالی که قطعا تحقیقات جدید، نگرانی خود از پتانسیل تخریب کامپی فلگری را به خوبی نشان داده اند، فوران جدید ابرآتشفشان قریب الوقوع است. مقامات ایتالیایی سطح خطر را از وضعیت سبز به زرد تغییر داده اند، یعنی، نیاز به نظارت و مطالعه بیشتری وجود دارد.

با این حال، اگر این آتشفشان، دوباره فعال شود، عواقب آن ویرانگر خواهد بود. امروز، بیش از نیم میلیون نفر در مجاورت آتشفشان در کلادرا در فرورفتگی که پشت فوران کامپانین ایگنیمبریت واقع است، زندگی می کنند.

با وجودی که حیات دوباره ابرآتشفشان بقای گونه ما را تهدید نمی کند، اما یک فوران بزرگ قطعا وضعیت سیاره و ساکنان آن را همچون ۴۰ هزار پیش که برای اجداد ما رخ داد، وضعیت وخیمی را به وجود می آورد.

.

منبع: inverse

نوشته ابرآتشفشان ایتالیا و پایان عصر نئاندرتال ها اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.