منظومه به‌تازگی کشف شده، تراپیست-۱ که از آن به عنوان منظومه‌ای با سیارات شبیه زمین نام برده می‌شود، می‌تواند شرایط لازم برای سکونت پذیری و همچنین جریان یافتن آب مایع را داشته باشد. اما به نظر می‌رسد، هرچقدر تحقیقات این منظومه بیشتر به جلو رانده می‌شود، امیدواری‌ها نسبت به این منظومه کمتر می‌شود. براساس مطالعه ای جدید، سیارات منظومه تراپیست-۱ مداوما در معرض توفان های خورشیدی عظیم قرار دارند.

در مورد منظومه تراپیست-۱ باید بگوییم، این منظومه داری هفت سیاره فراخورشید به‌اندازه زمین است که به دور ستاره‌ای که تنها ۴۰ سال نوری با ما فاصله دارد، گردش می‌کنند. سه مورد از این سیارات شبیه زمین، در ناحیه گلدیلاک (کمربند حیات) قرار دارند؛ این آن‌ها را تبدیل سیارات فراخورشیدی قابل سکونتی کرده است.

این هفت‌سیاره فراخورشیدی به دور ستاره میزبان خود که ستاره‌ای کوتوله و فوق سرد است و هم ازلحاظ اندازه و هم نور کوچک‌تر از خورشید ما است، در مداری نزدیک‌تر از عطارد (به خورشید) گردش می‌کنند.

اکنون دانشمندان می‌گویند، منظومه تراپیست شرایط ناپایداری دارد و حتی سه سیاره شبه زمین آن‌هم جهنم‌های مغناطیسی و درنتیجه سیاراتی غیرقابل‌سکونت محسوب می‌شوند.

تیمی از محققان رصدخانه کونکوی مجارستان به رهبری ستاره‌شناس کریستین ویدا در حال آنالیز الگوهای درخشندگی داده‌های فتومتریک خام منظومه تراپیست-۱ هستند که در طول مأموریت K2 تلسکوپ فضایی کپلر ناسا گردآوری‌شده است.

این محققان در طول دوره‌ای ۸۰ روز، ۴۲ مورد توفان خورشیدی پرانرژی تراپیست را مورد آنالیز قرار داده‌اند. دراین‌بین پنج توفان خورشیدی با فوران‌های چند اوجی وجود داشتند، بدین معنی که این توفان‌ها در هر انفجار چندین فوران انرژی دارند. قوی‌ترین این فوران‌ها، توفان خورشیدی به بزرگی رویداد کارینگتون بود.

در توفان خورشیدی ۱۸۵۹ یا رویداد کارینگتون، با خروج جرم از تاج خورشیدی و برخورد فوران‌های خورشیدی به لایه مگنتوسفر زمین، یکی از بزرگ‌ترین طوفان‌های ژئومغناطیس تاریخ به ثبت رسید.

ستاره شناسان ریچارد سی کارینگتون و ریچارد هاجسون  قادر به مشاهده نور سفید در لایه فتوسفر(قسمت درخشان و قابل‌مشاهده) خورشید و ثبت این رویداد شدند. کیهان شناسان می‌گویند، در صورت وقوع توفان خورشیدی به بزرگی رویداد کارینگتون، تمامی سیستم‌های ارتباطات جهانی مختل می‌شود.

در زمان  رویداد کارینگتون، شعله‌های خورشیدی امواج الکتریکی به خطوط تلگراف برخورد کردند و تمامی سیستم ارتباطی آن زمان را با اختلال روبه‌رو کردند. در همین حال در اثر این توفان خورشیدی شفق‌های قطبی به‌قدری روشن شدند که کارگران معدن‌های طلای کوه‌های راکی به تصور اینکه آفتاب طلوع کرده، از خواب بیدار شده‌اند.

حال اگر حیات زمینی قادر به مقاومت در برابر توفان خورشیدی به بزرگی رویداد کارینگتون است، چرا  موجودات فرضی سه سیاره شبیه زمین تراپیست نتوانند؟

مورد نخست که باید در نظر گرفت این است که متوسط وقفه‌های این توفان‌های خورشیدی فقط ۲۸ ساعت بوده است، بنابراین در این صورت، سیارات این منظومه با بمباران خورشیدی قدرتمند و پیوسته‌ای مواجه بوده‌اند. محققان حتی می‌گویند، توفان‌های خورشیدی ستاره تراپیست صدها و یا شاید هزاران بار قوی‌تر از توفان‌های زمین هستند.

مطالعه‌ای که سال گذشته انجام‌شده نشان می‌دهد، ثبات اتمسفر یک سیاره پس از برخورد یکی از توفان‌های خورشیدی، نیازمند ۳۰ هزار سال است. به‌این‌ترتیب، در عرض ۲۸ ساعت، اتمسفر این سیارات فراخورشیدی چندان تغییر نخواهند کرد. مورد مهم‌تر اینکه، سیارات مدار تراپیست، به ستاره مادر خود نزدیک‌تر از خورشید ما هستند.

این بدان معناست که این بمباران‌های بی‌وقفه احتمالا هر اتمسفری را از بین می‌برند و امکان تشکیل حتی ابتدایی‌ترین نوع حیات را از میان‌ بر می‌دارند

محققان در مطالعه خود نوشته‌اند:”توفان‌های خورشیدی بی‌وقفه تراپیست-۱ احتمالا به ضرر شکل‌گیری حیات در این سیارات فراخورشیدی است، چراکه اتمسفر این سیارات فراخورشیدی مداوما تغییر می‌کند و  نمی‌تواند به حالتی ثابت برسد.”

موضوع دیگر اینکه، میدان مغناطیسی قوی زمین همچون یک سپر از سیاره در برابر توفان‌های خورشیدی محافظت می‌کنند، اما بعید است، سیارات تراپیست چنین سپری داشته باشند.

این مطالعه نشان می‌دهد، سیارات منظومه تراپیست به مگنتوسفرهایی (منطقه مغناطیسی پیرامون اجرام کیهانی) به میزان ده‌ها و صدها گاوس نیاز دارند، این در حالی است که مگنتوسفر زمین تنها در حدود ۰.۵ گاوس است. بنابراین، سیارات تراپیست چگونه قادر به ایجاد مگنتوسفری قدرتمندی برای حفاظت از اتمسفر خود خواهند بود؟

ماه گذشته بود که خبر نا امیدکننده مشابهی در مورد سیاره فراخورشیدی پروکسیما بی، نزدیک‌ترین سیاره فراخورشیدی به زمین منتشر شد، محققان اعلام کردند، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد، ممکن است، این سیاره فراخورشیدی که به دور ستاره پروکسیما قنطورس می‌چرخد، به دلیل تابش تشعشات شدید ستاره میزبان خود، اتمسفرش را کاملا از دست باشد.

سیاره پروکسیما بی تنها ۴ سال نوری با زمین فاصله دارد و به دور مدار پروکسیما قنطورس می‌چرخد، پروکسیما قنطورس، ستاره کوتوله کم نوری است که مشاهده آن بدون تلسکوپ‌های قدرتمند غیرممکن است. پروکسیما بی فقط کمی بزرگ‌تر از زمین و دارای یک سال کوتاه شگفت‌انگیز است و هر ۱۱.۲ روز یک‌بار به دور ستاره‌اش می‌چرخد.

همچنین ستاره کوتوله میزبان پروکسیما بی، شعله‌های خورشیدی بسیار بیشتری نسبت به چیزی که ما بر روی زمین مشاهده می‌کنیم، پرتاب کرده و سیاره پروکسیما بی را با اشعه ایکس بمباران می‌کند.

محققان پیش‌بینی می‌کنند، انفجار تشعشات کیهانی در خلال ۱ تا ۳ میلیارد سال، هرگونه اتمسفر شبه زمینی را نابود کند، با توجه به این اینکه سیارات ستاره تراپیست-۱ فاصله نزدیکی نسبت به ستاره میزبان خود دارند، احتمالا بیش از زمین در معرض انفجار شدید پرتوهای ستاره مادر خود قرار گرفته باشند.

شاید تنها نکته امیدوار کننده این باشد که مطالعه فوق هنوز در انتظار کارشناسی و انتشار در نشریه‌های علمی است، بنابراین امکان تغییر نتایج مطالعه وجود دارد.

یافته‌های این محققان هم‌اکنون در حال کارشناسی پیش از انتشار در نشریه “Astrophysical” است.

.

منبع: sciencealert

نوشته سیارات منظومه تراپیست-۱ در معرض توفان های خورشیدی قدرتمندی قرار دارند اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

پژوهش‌های موفقی در زمینه‌ی استفاده از نانوتکنولوژی برای درمان ایدز صورت گرفته و دانشمندان بیش از پیش به درمان نهایی نزدیک شده‌اند.

ساخت‌وساز مزرعه خورشیدی عظیم در جنوب استرالیا به‌زودی آغاز خواهد شد. این مجموعه باوجود ۳.۴ میلیون پنل خورشیدی و ۱.۱ میلیون ذخیره‌سازی انرژی خورشیدی، در زمان ساخت، به بزرگ‌ترین مجموعه خورشیدی جهان در نوع خود تبدیل خواهد شد.

انتظار می‌رود، پروژه ساخت این مجموعه تا پایان سال به پایان برسد. ظرفیت کلی این مجموعه ۳۳۰ مگاوات برق خواهد بود، برقی که برای روشن نگه‌داشتن چراغ‌های ده‌ها هزار خانه کافی خواهد بود. همچنین ظرفیت ذخیره‌سازی برق ایستگاه ذخیره‌سازی هم حداقل ۱۰۰ مگاوات برق خواهد بود.

جی ویتریل، استاندار ایالت استرالیایی جنوبی، هفته گذشته پس از اعلام ساخت مزرعه خورشیدی به خبرنگاران گفت:”پروژه‌هایی از این نوع پروژه‌های انرژی‌های تجدید پذیر، نشانی از آینده‌اند.”

به گزارش آسوشیتدپرس استرالیا، این نیروگاه برق خورشیدی در ناحیه‌ای به مساحت ۴۰۰۰ مترمربع ساخته می‌شود و هزینه ساخت آن ۱ میلیارد دلار تخمین زده می‌شود. این نیروگاه پس از ساخت، قادر به وصل کردن۳۳۰ مگاوات برق به شبکه برق خواهد بود که برای تأمین برق کل ایالت برای بیش از ۱۸ دقیقه و یا ۱۰۰ مگاوات برق به مدت ۱ ساعت کافی خواهد بود و درنهایت می‌تواند از احتمال هر خاموشی برقی در آینده جلوگیری کند.

ایالت استرالیا جنوبی در شش ماه گذشته، با خاموشی‌های برق دست‌به‌گریبان بوده است. خصوصا در اوایل ماه فوریه سال جاری که ‌موج گرمای کشنده که دمای هوا را به بالای ۴۰ درجه سانتی‌گراد رسانده بود. مقامات استرالیایی در پی این خاموشی‌ها دلایل زیادی را موجب بروز این مشکل دانسته‌اند، ازجمله، تقاضای بیش‌ازحد انتظار.

 حتی ایلان ماسک اعلام کرده بود، مشکلات برق ایالت استرالیای جنوبی را حل خواهد کرد. کارآفرین و مبتکر مشهور در اظهارنظری جالب گفته بود، اگر نتواند ظرف ۱۰۰ روز یک ایستگاه ذخیره برق ۱۰۰ مگاواتی را راه‌اندازی کند، این کارخانه را به‌صورت رایگان در اختیار مقامات ایالت قرار خواهد داد. وی اعلام کرده بود، باتری‌های پاوروال ۲ شرکت تسلا مشکلات خاموشی برق ناحیه را در عرض ۱۰۰ روز حل خواهند کرد.

خوشبختانه ایالت استرالیای جنوبی دارای میزان فراوانی باد و آفتاب است که می‌تواند برای تأمین انرژی مورد استفاده قرار گیرد. ایالت استرالیایی جنوبی در حال حاضر، بزرگ‌ترین مصرف‌کننده انرژی‌های تجدید پذیر در استرالیا است، اما این منابع انرژی در تمام طول سال در دسترس نیستند.

دیوید گرین شریک لیون گروپ، شرکت سازنده این مجموعه خورشیدی، گفت:”در زمان نیاز، باتری‌های مجموعه با تأمین برق کل ایالت این اطمینان را خواهند داد که دیگر با قطع برق مواجه نخواهیم شد. “

مقامات ایالت استرالیا جنوبی اعلام کرده‌اند، این پروژه جدید یکی از پروژه‌های در دست انجامی است که قرار است تا سال ۲۰۲۰ خروجی انرژی‌های تجدید پذیر را دو برابر کند.

گرین می‌گوید:”ترکیبی از انرژی خورشیدی و باتری، به‌طور قابل‌توجهی ظرفیت موجود در بازار ایالت استرالیای جنوبی را افزایش خواهد داد. هم‌اکنون نیاز غیرقابل‌اجتنابی برای مجموعه‌های خورشیدی مقیاس بزرگ به همراه ایستگاه ذخیره‌سازی، به‌عنوان بخشی از هرگونه حرکت به‌سوی دی کربونیزه کردن (کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و آلاینده‌ها) وجود دارد.”

به نظر می‌رسد، اکنون‌که انرژی خورشیدی در سراسر جهان در حال ارزان‌تر شدن است، بهترین زمان ممکن برای شروع ذخیره‌سازی این انرژی طبیعی رایگان و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی باشد.

.

منبع: sciencealert

نوشته بزرگ‌ترین ایستگاه خورشیدی جهان در استرالیا ساخته می‌شود اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

در طول چند سال گذشته، زمین شناسان موفق به کشف تونل های عجیب و بزرگی در برزیل و بولیوی شده‌اند. زمین شناسان بر این باورند که این تونل ها، براثر فرایندهای طبیعی ایجاد نشده‌اند. یکی از زمین شناسان، هاینریش فرانک، یک استاد دانشگاه فدرال ریو گرانده دو سول برزیل است که  وارد تونلی در ناحیه نوو هابرگو شده است.  فرانک می‌گوید، این تونل متعلق به گونه منقرض‌شده تنبل زمینی بوده است.

تنبل زمینی یا مگاسیریوم که جثه‌ای به‌اندازه فیل داشته، گونه‌ای بومی آمریکای لاتین است. به گزارش دیسکاور مگزین:”اگرچه برخی از تونل ها در طول زمان با رسوبات پرشده‌اند، اما تونل هایی که سالم باقی‌مانده‌اند، همچون نقاط تیره گِردی در تپه‌های خاکی قابل‌مشاهده‌اند.”

تاکنون فسیل‌های سه گونه منقرض‌شده تنبل زمینی ازجمله گونه‌های کاتونیکس، لیستودون و گلسوتوریوم در این ناحیه کشف‌شده است. این گونه‌ها تنبل زمینی چندین تن وزن داشته‌اند. برخی گونه‌های آرمادیلو ازجمله پامپاتوریوم، هولمسینا یا پروپروپوس که آن‌ها هم منقرض‌شده‌اند، کمی از تنبل زمینی کوچک‌تر بوده‌اند، ممکن است، در حفر تونل های کوچک‌تر نقش داشته باشند..

تخمین زده می‌شود، این تونل‌ها بین ۸ هزار تا ۱۰ هزار سال قدمت داشته باشند و هیچ فرآیند زمین‌شناسی شناخته‌شده‌ای نمی‌تواند توضیحی برای این ایجاد این تونل ها داشته باشد. اما با توجه به وجود اثر پنجه‌های بزرگ بر روی دیواره‌ها و سقف تونل ها، یک‌گونه بزرگ تنبل زمینی حداقل در حفر برخی از این تونل ها که پالئوبورو نام دارند، نقش داشته است.

محققان از دهه ۱۹۳۰ از این تونل ها اطلاع داشته‌اند، اما آن‌ها، این تونل ها را نوعی ساختار باستان شناسی-بقایای تونل هایی که شاید توسط نیاکان باستانی ما حفرشده اند-می دانسته‌اند.

در سال ۲۰۱۰، زمین‌شناسی به نام آمیلکار آمادی از سازمان زمین شناسی برزیل تصمیم گرفت در مورد شایعاتی که در مورد تونلی در ایالت روندونیا، در شمال غرب این کشور بود، تحقیق کند. تونلی که در آنجا بود، بسیار بزرگ بود، درواقع این تونل بزرگ‌ترین پالئوبوروی شناخته‌شده در آمازون و تقریبا دو برابر دومین پالئوبوروی برزیل بود.

چند سال بعد، فرانک تونل عجیبی را هزاران کیلومتر دورتر در نوو هابرگو کشف کرد. او پس‌ازاین، صدها مورد دیگر ازاین‌دست تونل ها کشف کرد. درواقع تاکنون بیش از ۱۵۰۰ پالئوبورو در جنوب و جنوب شرقی برزیل یافت شده‌اند و به نظر می‌رسد، دو نوع پالئوبورو وجود داشته باشد. برخی با قطر ۱.۵ متری و تونل های بزرگ‌تری که ۲ متر ارتفاع و ۴ متر عرض دارند.

اما فرانک تا قبل از اینکه وارد این تونل ها شود، نمی‌دانست برخی از این تونل ها ممکن است، ۱۰۰ متر طول داشته باشد  و گاهی به چندین دهلیز و شاخه تقسیم شود.

وی می‌گوید:”در این لانه‌ها، گاهی اوقات حس می‌کنید، موجودی در دهلیز بعدی منتظر است. مشخصا این‌ها، لانه‌های ماقبل تاریخی بوده‌اند.”

اولین سرنخی که او کشف کرد، اثر پنجه یک موجود عظیم باستانی بود، درواقع او با شیارهایی در سطوح گرانیت، بازالت و سطوح ماسه‌سنگ در دیواره‌ها و سقف لانه‌ها مواجه شده بود.

فرانک در مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۶ منتشر کرده، توضیح داده:”بسیاری از این شیارهای کم عمیق و طویل به‌صورت موازی ایجادشده بودند و ظاهرا اثر دو و یا سه پنجه بوده‌اند. این شیارها عمدتا صاف هستند، اما برخی از شیارها که نامنظم هستند که ممکن است، با پنجه‌های شکسته ایجادشده باشند. “

به نظر می‌رسد، این کشف می‌تواند پاسخی به یکی از پرسش‌های قدیمی دیرینه‌شناسی داشته باشد. محققان مدت‌هاست به دنبال به پاسخ به این سؤال هستند که لانه‌های مگافوناهای باستانی که در دوره پلیستوسن (حدود ۲.۵ میلیون تا ۱۱.۷۰۰ سال قبل) در سیاره زمین پرسه می‌زده‌اند؛ کجا بوده‌اند؟

تخمین زده می‌شود، حدود نیمی از گونه‌های پستانداران زمین در دسته نیمه کاونده طبقه‌بندی می‌شده‌اند، بدان معنا که اغلب اوقات را در لانه سپری می‌کرده‌اند اما برای تغذیه از لانه خارج می‌شده‌اند.

حدود ۳.۵ درصد از موجودات زنده به‌طور کامل کاونده هستند که همه زندگی خود را در زیرزمین سپری می‌کنند. با توجه به اینکه همه گونه‌های جهان از گونه‌های کهن‌تر خود تکامل‌یافته‌اند، به دلیل مشابهی گونه‌های کاونده و نیمه کاونده در دوره مگافونا- پلیستوسن وجود داشته‌اند. اما باوجود فراوانی بقایای فسیلی این موجودات، محققان تا قرن‌ها قادر به شناسایی شواهدی از لانه‌های این موجودات نبوده‌اند، به‌احتمال‌زیاد ترکیب لانه‌ها در خلال هزاران سال تخریب‌شده است و محققان نمی‌دانسته‌اند، دقیقا باید به دنبال چه چیزی بگردند.

بر اساس اندازه این تونل ها و علائمی از پنجه‌های کشیده به دیوارها و سقف این لانه‌ها، محققان مطمئن‌اند که موفق به کشف، لانه‌های مگافونا شده‌اند که صاحبان آن‌ها تنبل‌های بزرگ زمینی و آرمادیلوی غول‌پیکر بوده‌اند.

فرانک به شبکه تلویزیونی دیسکاوری، گفت:”هیچ فرآیند زمین‌شناسی در جهان نیست که قادر به ایجاد چنین تونل های طویلی با عرضی دایره‌ای و یا بیضوی و دارای شاخه‌ها و دهلیزهای مجزا باشد که در آن علائم پنجه بر دیواره‌ها و سقف وجود داشته باشد.”

محققان گمان می‌کنند، بزرگ‌ترین پالائوبرو توسط گونه‌ای از تنبل‌های بسیار بزرگ آمریکای جنوبی به نام لیستودون که منقرض‌شده، ایجادشده‌اند. اما باوجودی که طول بدن این موجودات، ۴.۶ متر و وزن آن‌ها حدود ۲۵۹۰  کیلوگرم بوده است، برای حفر این تونل ها باید زمان بسیاری از عمر خود را صرف این حفر این تونل های طویل کرده باشند‌.

 فرانک و تیمش مطمئن نیستید، آیا این تونل ها برای فرار از شرایط آب و هوایی، شکارچیان و یا رطوبت مورداستفاده قرارگرفته‌اند، اما به نظر می‌رسد، تونل های کوچک‌تر برای این اهداف مناسب‌تر بوده‌اند.

.

منبع: sciencealert

نوشته آیا این تونل های بزرگ در آمریکای لاتین توسط تنبل ‌های زمینی حفرشده‌اند؟ اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.