پیش از این تصور می شد، ذخایر یخی عظیم مریخ در نواحی قطبی سیاره سرخ قرار داشته باشند؛ اما به نظر می رسد که این طور نیست. محققان با استفاده از رادار نفوذی مدارگرد شناسایی مریخ، کشف کردند که منطقه اتوپیا پلانتیای مریخ، ورقه یخی عظیم و ضخیمی بزرگتر از ایالت نیومکزیکو را در خود جای داده است.

به نظر می رسد، حداقل ۵۰ درصد این ورقه یخی از آب خالص تشکیل شده باشد. دانشمندان از مدت ها قبل گمان می کردند، این ناحیه با توجه به ترک خوردگی ها و فرورفتگی ها دارای آب باشد؛ اما شواهدی که پیش از این با فضاپیمای ادیسه مریخ به دست آمده بود، امکان مطالعه عمیق تر سطح این ناحیه را فراهم نکرده بود.

این دانشمندان به نشریه نیویورک تایمز گفته اند، این ورقه یخی در مریخ به احتمال زیاد متعلق به عصر یخبندان مریخ بوده که امکان ذوب و یا تبخیر شدن را نیافته است.

این یافته ها می تواند برای درک گذشته مریخ، شواهد بسیار ارزشمندی را در اختیار دانشمندان قرار دهد. همچنین این یافته ها می تواند، در آینده (خصوصا با وجود طرح بلند مدت استعمار مریخ) برای دانشمندان از اهمیت خاصی برخوردار باشد.

به این ترتیب، شاید استعمارگران آینده مریخ، به جای اقامت در نواحی قطبی سیاره سرخ که پیش از این تصور می شد تنها نواحی دارای آب در مریخ باشند، امکان سکونت در نواحی مطلوب تری را داشته باشند و از ذخایر ثابت آب آشامیدنی و همچنین سوخت برای موشک هایشان بهره ببرند. چیزی که در صورت تحقق، در نهایت موجب می شود، فضانوردان آینده مجبور به حمل محموله های بسیار کمتری به سیاره سرخ شوند و اکتشافات مریخ رنگ و بوی واقعی تری به خود بگیرد.

.

منبع: engadget

نوشته کشف ورقه عظیم یخی در مریخ؛ حداقل ۵۰ درصد از آن، آب خالص خواهد بود! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

ستاره شناسان مجموعه عظیمی از کهکشان ها، ابرخوشه ولا (Vela) را کشف کرده اند که پشت کهکشان راه شیری پنهان شده و ۸۰۰ میلیون سال نوری با ما فاصله دارند.

ابرخوشه ها بزرگترین و عظیم ترین ساختارهای کیهانی شناخته شده در جهان هستند. این ابرخوشه ها می توانند، تا صدها میلیون سال نوری امتداد داشته باشند. معروف ترین انها ابرخوشه شپلی نام دارد، که تصور می شود، در نوع خود بزرگ ترین ابرخوشه باشد. شپلی حدود ۶۵۰ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد.

حال ستاره شناسان از کشف ابر خوشه ای دیگر خبر می دهند، به نظر می رسد، ابرهای گازی و گرد و غبارهای موجود در کهکشان ما، مانع مشاهده این ابرخوشه شده باشند. ستاره شناسان می گویند، موفق به مشاهده هشت خوشه جدید در صورت فلکی بادبان (ولا) شده اند.

اما با این وجود ستاره شناسان هنوز از یافته های خود اطمینان ندارند، آنها می گویند که امکان دارد ابر خوشه ولا بخشی از ابرساختار کیهانی بزرگ تری باشد.

به گفته چایونگ چون، محققی از بخش فیزیک فرازمینی موسسه ماکس پلانک: “ما اکنون نشانه های خوبی داریم که ابرخوشه ولا در شبکه بزرگتری از رشته های کیهانی که خوشه هایی را به دنبالش می کشد، جای گرفته است.”

این مطالعه در شماره ماه جاری نشریه انجمن سلطنتی اخترشناسان بریتانیا منتشر شده است.

.

منبع: cosmosmagazine

نوشته کشف ابرخوشه ولا ؛ ابر خوشه ای که در پشت کهکشان راه شیری مخفی شده بود اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

دانشمندان دره ای بزرگ در سیاره عطارد کشف کرده‌اند که ممکن است، نخستین شواهد از پوشش سیلیکات بیرونی این سیاره ناشی از انقباض کیهانی باشد. محققان با بهره بردن از نقشه توپوگرافی جدید و با وضوح بالای بخشی از نیمکره جنوبی سیاره عطارد، موفق به مشاهده این دره شدند.

این داده ها به وسیله عکس های استریوی فضاپیمای مسنجر ناسا به دست آمده بودند. ماموریت یازده ساله فضاپیمای مسنجر روز ۳۰ مارس سال گذشته، با کوبیده شدن به سطح عطارد پایان یافته بود.
به نوشته این محققان، محتمل ترین توضیح برای به وجود آمدن این دره بزرگ در سیاره عطارد جمع شدن پوسته سیاره-پوسته و گوشته بالایی – در واکنش به فرایند انقباض کیهان است.
لایه لیتوسفر (سنگ کره) زمین به صفحات تکتونیکی بسیاری تبدیل شده است؛ اما لیتوسفر عطارد، فقط از یک صفحه تشکیل شده است. خنکی داخلی عطارد هم منجر به خم و جمع شدن تنها صفحه تکتونیکی سیاره شده است.

توماس آر واترز، دانشمند ارشد مرکز مطالعات زمین و سیاره ای موزه ملی هوا فضای اسمیتسونیان و موزه فضایی واشنگتن دی سی، و نویسنده ارشد این مطالعه، گفت: “نمونه هایی از پوشش لیتوسفر در زمین که شامل صفحات اقیانوسی و قاره ای می شود، وجود دارد؛ اما ممکن است این نخستین شواهد از پوشش لیتوسفر عطارد باشد.”

این دره حدود ۴۰۰ کیلومتر پهنا و ۳ کیلومتر عمق دارد. این دره همچنین ۱۰۰۰ کیلومتر طول دارد، و تا آبگیر رامبراند، بزرگترین و جوان ترین فرو رفتگی سیاره عطارد امتداد یافته است.

واترز در ادامه توضیح می دهد: “بر خلاف ریفت ولی (در تانزانیا) شرق آفریقا، دره بزرگ عطارد از حرکت و جدا شدن صفحات لیتوسفریکی ناشی از فعالیت های تکتونیکی به وجود نیامده است، بلکه این (دره) ناشی از انقباض کیهانی یک سیاره تک صفحه ای است.”
نتایج مطالعه این محققان در “Geophysical Research Letters”، نشریه ای متعلق به اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا، منتشر شده است.

.

منبع: spacedaily

نوشته کشف دره بزرگ عطارد ؛ شواهدی از انقباض کیهانی! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.