آژانس فضایی اروپا اولین عکس رنگی از محل سقوط کاوشگر شیاپارلی را منتشر کرد

آژانس فضایی اروپا اولین عکس رنگی از محل سقوط کاوشگر شیاپارلی را منتشر کرد

کاوشگر شیاپارلی روز ۱۹ اکتبر (۲۸ مرداد) در حالی که فاصله ای بیش از ۳۰۰ کیلومتر با سطح مریخ داشت، سقوط کرد. به نظر می رسد، سقوط کاوشگر شیاپارلی پس از ورود به جو سیاره سرخ، با شدت بر روی سطح سیاره اتفاق افتاده باشد. آخرین تماس ماموریت اگزو مارس با شیاپارلی، در ساعت ۱۰:۴۲ دقیقه به وقت شرقی (۱۴:۴۲ به وقت گرینویچ) روز ۱۹ اکتبر بود، که ظاهراً این کاوشگر در ارتفاع ۴۹۶ کیلومتری سیاره سرخ قرار داشت و تنها ۶ دقیقه با فرود بر روی سیاره فاصله داشته است.

 به این ترتیب ماموریت کاوشگر اگزومارس ناکام ماند. مدارگرد شناسایی مریخ ناسا (MRO) به سرعت پس از سانحه موفق به مشاهده محل سقوط کاوشگر شیاپارلی شد، اما عکس های مربوط به این سقوط تا به حال منتشر نشده بود. مداگرد شناسایی مریخ با استفاده از دوربین هایرایز (HiRISE ، مخفف آزمایشگاه علمی تصویربرداری با وضوح بالا) عکس با وضوح بالایی از محل برخورد شیاپارلی ثبت کرده است.

این اولین عکس رنگی از محل سقوط کاوشگر شیاپارلی است. به نظر می رسد، نقاط روشن اطراف محل سقوط، بخش هایی از قطعات کاوشگر باشند. این عکس همچنین نشان می دهد، چتر نجات کاوشگر، با توجه به باد مریخ، در فاصله یک مایلی سطح مریخ، موقعیت خود را تغییر داده است.

آژانس فضایی اروپا تخمین می زند، تحقیقات این سازمان تا پایان ماه جاری (نوامبر) به پایان برسد. نیمه دیگر ماموریت اگزومارس، یعنی مدارگرد ردیاب گاز، حداقل تا سال ۲۰۲۲ ادامه خواهد داشت. با وجود شکست آژانس فضایی در استقرار یک کاوشگر در سطح مریخ، این آژانس فضایی در نظر دارد، در سال ۲۰۲۰ ماموریت دیگری را به مریخ اعزام کند.

شیاپارلی بخشی از برنامه اگزو مارس بود که با سرمایه گذاری مشترک آژانس فضایی اروپا و روسکاسموس (سازمان فضایی فدرال روسیه) انجام گرفته بود. فضاپیمای مادر این ماموریت، مدارگرد ردیاب گاز است که وظیفه تجزیه و تحلیل متان و گازی های دیگر جو مریخ را بر عهده دارد.

گفتنی است هدف ماموریت اگزومارس، بررسی احتمالی حیات در سیاره سرخ بود. قرار بود، کاوشگر شیاپارلی عکس هایی از مریخ بگیرد و همچنین سنجش های علمی را در سطح سیاره انجام دهد، اما هدف اصلی این کاوشگر، تست تکنولوژی برای مریخ نورد آینده اروپا بود. آخرین تلاش آژانس فضایی اروپا برای فرود در مریخ، با مریخ نورد بیگل ۲ در سال ۲۰۰۳ بود که بازهم با شکست مواجه شد.

.

منبع: engadget

 

نوشته آژانس فضایی اروپا اولین عکس رنگی از محل سقوط کاوشگر شیاپارلی را منتشر کرد اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

آیا یک سیاه چاله قادر به کور کردن نور ساطع شده از ستاره «ابرسازه بیگانه» هست؟

این ستاره با نام رسمی ک آی سی 8462852 و نام غیر رسمی ستاره بویاجیان طی قرن گذشته بسیار تاریک تر شده است.

حدود ۱۴۸۰ سال نوری دورتر از زمین، ستاره‌ای رفتاری از خود بروز می دهد که تا پیش از این فضانوردان چنین چیزی ندیده بودند. هر از گاهی، در بازه های زمانی اتفاقی، نور این ستاره تا مرز ۲۲ درصد کاهش می یافت. چنین نوری از سیاره ها به هیچ وجه ساطع نمی شود و این ستاره (با نام رسمی ک آی سی ۸۴۶۲۸۵۲ و نام غیر رسمی «ستاره تابی» یا «ستاره بویاجیان») ظاهرا طی قرن گذشته بسیار تاریک تر شده است.
این رفتار عجیب و غریب با هیچ یک از توضیحات علمی سازگار نیست و جیسون رایت ستاره شناس گفته است که این الگوهای نوری شبیه چیزی است که ما در صورتی انتظارش را داریم که بیگانه ها دستگاه هایی دور ستاره تعبیه کنند تا از نور آن استفاده کنند. ولی حتی رایت هم تایید می کند که بی شک توضیحی مشخص و طبیعی در کار هست. در ماه سپتامبر، وی و اشتاین زیگوردسون برخی از معمول ترین توضیحات را برای این پدیده جمع بندی و تحلیل کرده اند. رایت در وبلاگ خود نتایج این تحلیل ها را به مرور منتشر کرده است. “ما توضیحات مطلوبمان را آنجا بر حسب احتمال جمع بندی نمودیم.”

کپلر

۱. آیا کپلر گند زده است؟ نه!
داده های کپلر را تایید شده است. زمانی که تلسکوپ کپلر کاهش شدید نور ستاره کی آی سی ۸۴۶۲۸۵۲ را ثبت کرد، هیج خللی در کارکرد تلسکوپ آن وجود نداشت و داده های دیگری که در همان زمان گردآوری شدند، خالی از ایراد بودند.

۲. آیا سیاه چاله نور را می بلعد؟ خیر!
با وجود این تصور محبوب که سیاه چاله همه چیز سر راهش (از جمله نور) را می بلعد، سیاه چاله نقشی در تیره و تار شدن ستاره بویاجیان ندارد.

۳. آیا پای لکه خورشیدی در کار هست؟ بعید است!
لکه های روی خورشید باعث کاهش خفیف درخشندگی ستاره ها می شود ولی اینجا بحث ده ها درصد است. به نظر رایت، «برای کاهش شدید این میزان از نور ستاره ک آی سی ۸۴۶۲۸۵۲ (یعنی تقریبا ۲۰ درصد)، لکه های خورشیدی باید ۱۰ تا ۱۰۰ برابر بزرگ تر از قوی ترین تاثیرات شناخته شده در سایر ستاره ها باشد».

بلعدین نور

۴. ستاره های دنباله دار دخیلند؟ ممکن است ولی احتمالش بالا نیست.
کاشف این ستاره یعنی توبتا بویاجیان، ستاره های دنباله دار را توضیح این مسئله می داند. این نظر که خانواده ستاره های دنباله دار بسیار عظیم شاید در مدار ستاره گیج و گم شوند و نور آن را به نحوی غیرمعمول سد کنند. اگر ستاره های دنباله دار آنجا بودند، باید در فاصله بسیار دورتری از ستاره قرار می گرفتند، در غیر اینصورت ستاره شناسان می توانستند حرارت اضافه متساطع شده از آن را مشاهده کنند؛ ولی خب چنین چیزی نیست.

صفحه سیاه چاله

۵. آیا صفحه سیاه چاله بین ستاره ای در کار هست؟ شاید!
گرچه بدون هیچ شکی سیاه چاله نور ستاره بویاجیان را نمی بلعد؛ اما راهی دیگر هست که سیاه چاله راه نور را سد کند. شاید ماده ای بزرگ و سیاه در فضای بین ستاره ای بین ستاره بویوجیان و زمین وجود داشته باشد. شاید توضیح این مسئله، صفحه ای از مواد نامرئی که گرد سیاه چاله می گردد، باشد.

مواد بین ستاره ای

۶. سایر مواد بین ستاره ای راه را سد کرده است؟ خب، شاید!
فضای بین ستارگان از گاز، گرد و غبار و رشته ها و ورق هایی از موادی است که جاذبه آنها را کنار هم نگه داشته است. ممکن است بخش فشرده ای از این فضای بین ستاره ای، بین ما و ستاره بویاجیان قرار داشته باشد که بخشی از این نور را جذب می کند.

دیواره موجودات فضایی

۷. موجودات فضایی راه را بسته اند؟ خدا عالم است!
این فرضیه که بیگانگان فضایی ابرسازه ای گرد ستاره دارند می سازند تا از انرژی آن استفاده کنند، دچار همان مشکلی است که در مورد ستاره های دنباله دار اتفاق می افتد: شی ای واقع در مدار دور خورشید باید نور را جذب کند و آن را به شکل گرما متساعد کند ولی فضانوردان گرمای اضافه ای را مشاهده نکرده اند.

به هر حال این حدس و گمان ها نیاز به گردآوری داده های بیش تری دارد و داده های کنونی راه شک و گمان را نمی بندد.

.

منبع: PopSci

نوشته آیا یک سیاه چاله قادر به کور کردن نور ساطع شده از ستاره «ابرسازه بیگانه» هست؟ اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

دانشمندان در آستانه حل معمای حلقه های زحل

دانشمندان در آستانه حل معمای حلقه های زحل

به گفته دانشمندان ژاپنی، ممکن است، در نهایت معمای حلقه های زحل – از معروف ترین ویژگی های منظومه شمسی – حل شود. از آنجایی که حلقه های زحل برای نخستین بار در قرن هفدهم کشف شدند، مطالعه ویژگی های این سیاره به مرور از تلسکوپ های مستقر در زمین به کاوشگرهای فضایی همچون ویجر و کاسینی منتقل شد. با این وجود، هنوز هم منشاء این حلقه ها نامشخص باقی مانده اند.

حال، دانشمندان برای درک این موضوع از کامپیوتر برای شبیه سازی منظومه شمسی در میلیون ها سال پیش بهره بردند. حدود چهار میلیارد سال پیش، زمانی که منظومه شمسی در حال شکل گیری بود، شی فضایی با جثه ای حدود یک پنجم زمین در نزدیکی سیاره های غول پیکر (مشتری، زحل، اورانوس و نپتون) سرگردان بود. ستاره شناسان از این دوره زمانی به عنوان “بمباران بزرگ” یاد می کنند.

دانشمندان با استفاده از شبیه سازی کامپیوتری، این تئوری را مطرح کردند که این اجرام به وسیله نیروهای جزر و مدی سیارات و قطعات آنها از بین رفته اند و سپس در مدار اطراف سیارات اسیر شده اند. پس از این، تکرار برخورد بین قطعات منجر به شکست آنها شده و مدار این اجرام به تدریج دایره ای تر شده و حلقه های فعلی شکل گرفته است.

به گفته دانشمندان، حلقه های سیارات غول پیکری مانند زحل، نتیجه طبیعی تشکیل سیارات در منظومه شمسی هستند. به این معنی که سیاره های این چنینی که در اطراف ستارگان دیگر کشف شده اند نیز به احتمال زیاد حاوی حلقه هایی هستند که به موجب فرآیند مشابهی تشکیل شده اند.

دانشمندان می گویند به تازگی حلقه هایی اطراف یک سیاره فراخورشیدی (سیاره ای خارج از منظومه شمسی) گزارش شده است. کشف بیشتر حلقه ها، اقمار و اشیاء دیگر سیارات فراخورشیدی، درک ما از منشاء کیهان را افزایش خواهد داد.

این مطالعه توسط محققان دانشگاه کوبه و موسسه تکنولوژی توکیو، ژاپن انجام شد و در نشریه ایکاروس منتشر شده است.

.

منبع: usatoday

نوشته دانشمندان در آستانه حل معمای حلقه های زحل اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

دانشمندان در آستانه حل معمای حلقه های زحل

دانشمندان در آستانه حل معمای حلقه های زحل

به گفته دانشمندان ژاپنی، ممکن است، در نهایت معمای حلقه های زحل – از معروف ترین ویژگی های منظومه شمسی – حل شود. از آنجایی که حلقه های زحل برای نخستین بار در قرن هفدهم کشف شدند، مطالعه ویژگی های این سیاره به مرور از تلسکوپ های مستقر در زمین به کاوشگرهای فضایی همچون ویجر و کاسینی منتقل شد. با این وجود، هنوز هم منشاء این حلقه ها نامشخص باقی مانده اند.

حال، دانشمندان برای درک این موضوع از کامپیوتر برای شبیه سازی منظومه شمسی در میلیون ها سال پیش بهره بردند. حدود چهار میلیارد سال پیش، زمانی که منظومه شمسی در حال شکل گیری بود، شی فضایی با جثه ای حدود یک پنجم زمین در نزدیکی سیاره های غول پیکر (مشتری، زحل، اورانوس و نپتون) سرگردان بود. ستاره شناسان از این دوره زمانی به عنوان “بمباران بزرگ” یاد می کنند.

دانشمندان با استفاده از شبیه سازی کامپیوتری، این تئوری را مطرح کردند که این اجرام به وسیله نیروهای جزر و مدی سیارات و قطعات آنها از بین رفته اند و سپس در مدار اطراف سیارات اسیر شده اند. پس از این، تکرار برخورد بین قطعات منجر به شکست آنها شده و مدار این اجرام به تدریج دایره ای تر شده و حلقه های فعلی شکل گرفته است.

به گفته دانشمندان، حلقه های سیارات غول پیکری مانند زحل، نتیجه طبیعی تشکیل سیارات در منظومه شمسی هستند. به این معنی که سیاره های این چنینی که در اطراف ستارگان دیگر کشف شده اند نیز به احتمال زیاد حاوی حلقه هایی هستند که به موجب فرآیند مشابهی تشکیل شده اند.

دانشمندان می گویند به تازگی حلقه هایی اطراف یک سیاره فراخورشیدی (سیاره ای خارج از منظومه شمسی) گزارش شده است. کشف بیشتر حلقه ها، اقمار و اشیاء دیگر سیارات فراخورشیدی، درک ما از منشاء کیهان را افزایش خواهد داد.

این مطالعه توسط محققان دانشگاه کوبه و موسسه تکنولوژی توکیو، ژاپن انجام شد و در نشریه ایکاروس منتشر شده است.

.

منبع: usatoday

نوشته دانشمندان در آستانه حل معمای حلقه های زحل اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

ناسا: ما برای سفر به مریخ با اسپیس ایکس رقابت نمی کنیم

ناسا: ما برای سفر به مریخ با اسپیس ایکس رقابت نمی کنیم

مدیر جدید هیئت مدیره ماموریت علمی آژانس فضایی ناسا، روز دوشنبه گفت، چشم انداز یک شرکت خصوصی برای سفر به مریخ ، گزینه های جدیدی برای بازگرداندن نمونه های کلیدی مریخ به زمین برای ناسا محسوب می شود.

توماس زوربوکن، مدیر جدید هیئت مدیره ماموریت علمی گفت: “اگر اسپیس ایکسِ ایلان ماسک بتواند به مریخ برسد و قبل از ایالات متحده نمونه هایی را به زمین بیاورد، این امر می تواند دلیلی برای جشن گرفتن باشد.” وی روز دوشنبه به خبرنگاران گفت: “من فکر می کنم، این می تواند موفقیت بزرگی باشد. صنعت خصوصی واقعا به قابلیت هایی رسیده که ۱۰ سال پیش در دسترس نبوده اند.”

توماس زوربوکن، پیش از پیوستن به ناسا، استاد علوم فضایی و مهندسی هوا فضا در دانشگاه میشیگان در آن آربور بوده است. حوزه های تخصصی و تجربه های وی عبارتند از: فیزیک خورشیدی و هلیوسفری، تحقیقات فضایی تجربی، نوآوری و کارآفرینی. زوربوکن دارای مدرک کارشناسی ارشد و دکترای رشته فیزیک از دانشگاه برن سوئیس است. زوربوکن ماه سپتامبر، به عنوان جانشین جفری یودر معرفی شد که از ماه دسامبر بازنشسته می شود.

ایلان ماسک سپتامبر جاری در کنفرانس بین المللی فضانوردی در مکزیک از طرح بزرگش برای استعمار و سفر به مریخ سخن گفته بود. وی اعلام کرده بود، شرکتش قصد دارد، کپسول فضایی بدون سرنشین رِد دراگون را تا سال ۲۰۱۸ و انسان را تا سال ۲۰۲۴ به مریخ بفرستد. اما چیزی که ایلان ماسک در این کنفرانس از جواب دادن به آن طفره رفت، نحوه تامین بودجه ماموریت استعمار مریخ و همچنین شایعات پیرامون توافق با ناسا بود. حال با توجه به اظهارات زوربوکن، و همچنین ادعای برخی منابع، به نظر می رسد، احتمال وجود توافقی بین ناسا و اسپیس ایکس بیش از پیش باشد.

.

منبع: seeker

نوشته ناسا: ما برای سفر به مریخ با اسپیس ایکس رقابت نمی کنیم اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

منتظر بزرگترین ابرماه قرن در ۲۴ آبان باشید!

منتظر بزرگترین ابرماه قرن در 24 آبان باشیم

ناسا می گوید، ابرماه (سوپرمون) ماه جاری، ابرماهی بزرگتر و روشن تر از ابرماه اکتبر خواهد بود. به گفته یک سخنگوی آژانس فضایی ناسا، ابرماه ۱۴ نوامبر (۲۴ آبان) بسیار دیدنی و جذاب بوده و بزرگترین ابرماه قرن خواهد بود.

پدیده ابرماه زمانی رخ می دهد که ماه کامل به نزدیک ترین فاصله اش به زمین می رسد و کمی بزرگتر و درخشان تر از حالت عادی به نظر می رسد. در ابرماه نوامبر، ماه ۱۴ درصد بزرگتر و ۳۰ درصد درخشان تر از ماه معمولی بود.

این سخنگوی ناسا در این مورد گفت: “این نزدیک ترین فاصله ماه به زمین از سال ۱۹۴۸ است. چنین چیزی دوباره تا سال ۲۰۳۴ رخ نخواهد داد.”

به نظر می رسد، این پدید نجومی فوق العاده جذاب از اکثر نقاط ایران به خوبی قابل رویت باشد. به این ترتیب اگر می خواهید بیشترین لذت را از این پدیده نجومی شگفت انگیز ببرید، حتماً سعی کنید، از نورهای شهر فاصله بگیرید و در صورت امکان از دوربین های دو چشمی قوی با تلسکوب های استاندارد برای رصد این پدیده نجومی استفاده کنید.

منتظر بزرگترین ابر ماه قرن در 24 آبان باشیم!

همچنین گفتنی است، ماه گذشته هم شاهد پدیده ابرماه بودیم. ابر ماه اکتبر با ماه شکارچی یا ماه کامل اکتبر همراه بود.

.

منبع: wfla

نوشته منتظر بزرگترین ابرماه قرن در ۲۴ آبان باشید! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

مریخ نورد کریاسیتی موفق به کشف آهن گداخته در مریخ شد!

مریخ نورد کریاسیتی موفق به کشف آهن گداخته در مریخ شد

از زمان استقرار مریخ نورد کریاسیتی یا همان کنجکاوی در سال ۲۰۱۲ در سیاره سرخ، این مریخ نورد اکتشافات اعجاب آوری را انجام داده است. کریاسیتی پیش از این شواهدی از وجود آب مایع در دهانه گیل، وجود متان و مولکول های آلی، برخی سازه های رسوبی و حتی یک سنگ گوی شکل را کشف کرده بود.

و حالا دوربین تله لنز ماستکم (Mastcam) کریاسیتی، عکس هایی از یک گوی فلزی گداخته ثبت کرده است. این گوی که صخره تخم مرغی نام گرفته، به عنوان یک شهاب سنگ کوچک شناسایی شده و به احتمال زیاد از نیکل و آهن تشکیل شده است.

صخره تخم مرغ شکل، برای اولین بار در عکسی که مریخ نورد کریاسیتی روز ۲۳ اکتبر (۷ آبان) گرفته بود، مشاهده شد. این مریخ نورد سپس عکس دو فریمی از شهاب سنگ گرفت، و با استفاده دوربین میکرو تصویرساز از راه دور ChemCam، این صخره را مورد بررسی قرار داد. عکس های جدید نه تنها نمای نزدیکی از این شی عجیب در اختیار دانشمندان قرار داده، بلکه فرصتی برای تجزیه و تحلیل شیمیایی هم فراهم کرده است.

تجزیه و تحلیل شیمیایی نشان داد، این سنگ آهن ظاهراً از گداخته شدن شکل گرفته است. در اصل، به احتمال زیاد، این سنگ با ورود با جو مریخ گداخته شده باشد، و سپس با رسیدن به سطح سیاره، منجمد شده است.

کریاسیتی موفق به کشف آهن گداخته در مریخ شد

چنین اکتشافاتی اگر غیر منتظره نباشند، کاملاً هیجان انگیز است! کریاسیتی و مریخ نوردهای دیگر، پیش از این بقایایی از شهاب سنگ های آهن را در مریخ یافته بودند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۵، مریخ نورد آپورچونیتی شهاب سنگ آهنی حفره داری (موسوم به صخره سپر حرارتی) به اندازه یک توپ بسکتبال کشف کرده بود. در ادامه، در سال ۲۰۰۹، این مریخ نورد جزیره مسدود (Block Island) را کشف کرد. سنگ تیره بزرگی که ۰.۶ متر عرض داشت و بخش زیادی از آن از آهن تشکیل شده بود. در سال ۲۰۱۴، مریخ نورد کریاسیتی یکی از بزرگ ترین شهاب سنگ های کشف در مریخ را یافت، این شهاب سنگ که لیبنون نام داشت، دارای مقادیر زیادی آهن بود و ۲ متر عرض داشت.

با این حال، صخره تخم مرغی تا حدودی منحصر به فرد است، ظاهرا به نظر می رسد نسبت به شهاب سنگ هایی که در گذشته کشف شده اند، بیشتر گداخته شده باشد. همچنین وجود برخی ویژگی ها (مانند حفره های روی سطح سنگ)، نشان از دست دادن برخی مواد (شاید در زمان گداخته شدن در هنگام رسیدن به سطح سیاره سرخ) دارد.

چنین یافته هایی همیشه جالب توجه بوده اند، چرا که به دانشمندان فرصتی برای مطالعه قطعاتی از اجرام منظومه شمسی را می دهند که ممکن است امکان انتقال سالم آنها به زمین وجود نداشته باشد. با توجه به نزدیکی مریخ به کمربند سیارک ها، مریخ به صورت دوره ای مورد اصابت اجرام خارجی که از گرانش سیاره مشتری خارج شده اند، قرار می گیرد. در واقع دانشمندان چنین استدلال می کنن. همین امر باعث به وجود آمدن قمرهای مریخ، فوبوس و دیموس شده است.

علاوه بر این، این شهاب سنگ ها برای رسیدن به مریخ، از شرایط سخت جو مریخ عبور کرده اند، چرا که جو مریخ چگالی حدود ۱ درصد زمین دارد. شهاب سنگ ها طی میلیون ها سال، به دفعات به مریخ و زمین برخورد کرده اند، اما از آنجایی که مریخ در همه زمان ها، فضای خشکی داشته، شهاب سنگ های روی سطح این سیاره کمتر در معرض فرسایش حاصل از باد و آب قرار گرفته اند.

به این ترتیب، حفظ طولانی مدت شهاب سنگ های مریخی فرصت عالی را در اختیار دانشمندان سیاره ای قرار می دهد. در حال حاضر، تنها امکان انتقال تعداد کمی از این سنگ ها به زمین وجود دارد، اما این چیزی است، که قطعا باید در ماموریت های آینده لحاظ شود.

.

منبع: universetoday 

 

نوشته مریخ نورد کریاسیتی موفق به کشف آهن گداخته در مریخ شد! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

مریخ نورد کریاسیتی موفق به کشف آهن گداخته در مریخ شد!

مریخ نورد کریاسیتی موفق به کشف آهن گداخته در مریخ شد

از زمان استقرار مریخ نورد کریاسیتی یا همان کنجکاوی در سال ۲۰۱۲ در سیاره سرخ، این مریخ نورد اکتشافات اعجاب آوری را انجام داده است. کریاسیتی پیش از این شواهدی از وجود آب مایع در دهانه گیل، وجود متان و مولکول های آلی، برخی سازه های رسوبی و حتی یک سنگ گوی شکل را کشف کرده بود.

و حالا دوربین تله لنز ماستکم (Mastcam) کریاسیتی، عکس هایی از یک گوی فلزی گداخته ثبت کرده است. این گوی که صخره تخم مرغی نام گرفته، به عنوان یک شهاب سنگ کوچک شناسایی شده و به احتمال زیاد از نیکل و آهن تشکیل شده است.

صخره تخم مرغ شکل، برای اولین بار در عکسی که مریخ نورد کریاسیتی روز ۲۳ اکتبر (۷ آبان) گرفته بود، مشاهده شد. این مریخ نورد سپس عکس دو فریمی از شهاب سنگ گرفت، و با استفاده دوربین میکرو تصویرساز از راه دور ChemCam، این صخره را مورد بررسی قرار داد. عکس های جدید نه تنها نمای نزدیکی از این شی عجیب در اختیار دانشمندان قرار داده، بلکه فرصتی برای تجزیه و تحلیل شیمیایی هم فراهم کرده است.

تجزیه و تحلیل شیمیایی نشان داد، این سنگ آهن ظاهراً از گداخته شدن شکل گرفته است. در اصل، به احتمال زیاد، این سنگ با ورود با جو مریخ گداخته شده باشد، و سپس با رسیدن به سطح سیاره، منجمد شده است.

کریاسیتی موفق به کشف آهن گداخته در مریخ شد

چنین اکتشافاتی اگر غیر منتظره نباشند، کاملاً هیجان انگیز است! کریاسیتی و مریخ نوردهای دیگر، پیش از این بقایایی از شهاب سنگ های آهن را در مریخ یافته بودند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۵، مریخ نورد آپورچونیتی شهاب سنگ آهنی حفره داری (موسوم به صخره سپر حرارتی) به اندازه یک توپ بسکتبال کشف کرده بود. در ادامه، در سال ۲۰۰۹، این مریخ نورد جزیره مسدود (Block Island) را کشف کرد. سنگ تیره بزرگی که ۰.۶ متر عرض داشت و بخش زیادی از آن از آهن تشکیل شده بود. در سال ۲۰۱۴، مریخ نورد کریاسیتی یکی از بزرگ ترین شهاب سنگ های کشف در مریخ را یافت، این شهاب سنگ که لیبنون نام داشت، دارای مقادیر زیادی آهن بود و ۲ متر عرض داشت.

با این حال، صخره تخم مرغی تا حدودی منحصر به فرد است، ظاهرا به نظر می رسد نسبت به شهاب سنگ هایی که در گذشته کشف شده اند، بیشتر گداخته شده باشد. همچنین وجود برخی ویژگی ها (مانند حفره های روی سطح سنگ)، نشان از دست دادن برخی مواد (شاید در زمان گداخته شدن در هنگام رسیدن به سطح سیاره سرخ) دارد.

چنین یافته هایی همیشه جالب توجه بوده اند، چرا که به دانشمندان فرصتی برای مطالعه قطعاتی از اجرام منظومه شمسی را می دهند که ممکن است امکان انتقال سالم آنها به زمین وجود نداشته باشد. با توجه به نزدیکی مریخ به کمربند سیارک ها، مریخ به صورت دوره ای مورد اصابت اجرام خارجی که از گرانش سیاره مشتری خارج شده اند، قرار می گیرد. در واقع دانشمندان چنین استدلال می کنن. همین امر باعث به وجود آمدن قمرهای مریخ، فوبوس و دیموس شده است.

علاوه بر این، این شهاب سنگ ها برای رسیدن به مریخ، از شرایط سخت جو مریخ عبور کرده اند، چرا که جو مریخ چگالی حدود ۱ درصد زمین دارد. شهاب سنگ ها طی میلیون ها سال، به دفعات به مریخ و زمین برخورد کرده اند، اما از آنجایی که مریخ در همه زمان ها، فضای خشکی داشته، شهاب سنگ های روی سطح این سیاره کمتر در معرض فرسایش حاصل از باد و آب قرار گرفته اند.

به این ترتیب، حفظ طولانی مدت شهاب سنگ های مریخی فرصت عالی را در اختیار دانشمندان سیاره ای قرار می دهد. در حال حاضر، تنها امکان انتقال تعداد کمی از این سنگ ها به زمین وجود دارد، اما این چیزی است، که قطعا باید در ماموریت های آینده لحاظ شود.

.

منبع: universetoday 

 

نوشته مریخ نورد کریاسیتی موفق به کشف آهن گداخته در مریخ شد! اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

اختصاص ۱.۵ میلیارد دلار به برنامه های سازمان فضایی فدرال در سال ۲۰۱۷

اختصاص 1.5 میلیارد دلار به برنامه های سازمان فضایی فدرال در سال 2017

بر اساس پیش نویسی که توسط دولت روسیه تنظیم شده، بودجه مالی برنامه های سازمان فضایی فدرال روسیه “روس کاسموس” ۲۰۱۶-۲۰۲۵ به ۹۲.۵ میلیارد روبل (۱.۴۷ میلیارد دلار) در سال ۲۰۱۷ خواهد رسید.

بر اساس این پیش نویس دولت، سازمان فضایی فدرال روسیه در نظر دارد، برای توسعه پایگاه فضایی واستوچنی کاسمودروم (Vostochny Cosmodrome) حدود ۲۱ میلیارد روبل در سال آینده هزینه خواهد کرد.

همچنین در این پیش نویش ذکر شده، که کمک های مالی برای برنامه های فضایی فدرال و پروژه در حال توسعه این سازمان، واستوچنی کاسمودروم، طی چند سال آینده کاهش خواهد یافت.

با توجه به توضیحاتی که در پیش نویس ذکر شده، کمک های مالی به برنامه های فضایی فدرال روسیه نسبت به سال گذشته، کاهش بودجه ای تقریباً  ۱۲ میلیون روبلی را داشته است. دولت روسیه در نظر دارد، ۳.۴ میلیارد روبل در سال ۲۰۱۸ و ۲.۹ میلیارد در سال ۲۰۱۹ از کمک های مالی خود به این سازمان بکاهد.

.

منبع: spacedaily 

نوشته اختصاص ۱.۵ میلیارد دلار به برنامه های سازمان فضایی فدرال در سال ۲۰۱۷ اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

آیا برخوردی که منجر به تشکیل ماه شده، زمین را درمحور چرخشی خودش قرار داده؟

آیا برخوردی که منجر به تشکیل ماه شده، زمین را درمحور چرخشی خودش قرار داده؟

هنوز چیزهای زیادی وجود دارند که در مورد ماه خاکستری مان نمی دانیم، اینکه ماه چگونه شکل گرفته؟ چرا مدار آن کج است و اینکه چرا در حدود ۳۸۰،۰۰۰ کیلومتر از زمین فاصله دارد، و چرا از ما دورتر نیست؟

ماتیا کوک از موسسه ستی (SETI) در کالیفرنیا، و تیمی از دانشمندان آمریکایی برای این موضوع توضیحی دارند. این محققان با بهره بردن از مدلی جدید و شبیه سازی، شده نتیجه گرفتند برخوردی که منجر به تشکیل ماه شده، زمین را تقریبا وادار به چرخش در کنار آن کرده است.

با گذشت زمان، تعاملات بین زمین، ماه و خورشید موجب چرخش زمین شده و این دو جرم فضایی را در شرایط گرانشی فعلی قرار داده است. فرضیه پیشرو در مورد تشکیل ماه ، مدل برخورد بزرگ است. این فرضیه بیان می کند؛ ۴.۵ میلیارد سال پیش، زمین جوان با سیاره فرضی به نام تئا برخورد کرده و سپس ماه بعد از انتقال به فضا در مدار زمین قرار گرفته است. گرد و غبار حاصل از این برخورد که در اطرف زمین پخش شده اند، در نهایت دیسکی شکل داده اند که با کپه شدن تبدیل به ماه شده است. داگلاس همیلتون یکی از نویسندگان این مطالعه از دانشگاه مریلند، می گوید: “اما اگر محور چرخش زمین، آن طوری که امروزه مشاهده می کنیم، ۲.۵ درجه زاویه داشته باشد، این فرضیه نمی تواند کاملاً درست باشد.”

فیزیکدانان بر این باورند که، بقایای این برخورد و ماه، احتمالاً حلقه ای در حوالی خط استوای زمین تشکیل داده، سپس با افزایش نیروهای جزر و مدی، ماه از زمین جدا شده باشد که به این ترتیب ماه باید راهش را به سوی یک سطح دایره البروجی همانند صفحه مدار زمین به دور خورشید، در فضا در پیش گرفته باشد. اما به نظر می رسد، این فرضیه چندان صحیح نیست و در عوض، مدار ماه، امروز پنج درجه نسبت به سطح دایر البروج کنونی کج شده است.

کوک و همکارانش فرضیه های مختلفی برای تشکیل ماه در نظر گرفته اند. یکی از این فرضیه ها این است که سیستم ماه و زمینی که امروز مشاهده می کنیم، حاصل برخوردی بوده که زمین را با سرعت بسیار بالایی -دو برابر سرعت تخمین زده شده در مدل های دیگر- وارد مدار چرخشی کرده است.

ماه نوزاد هم در ابتدا بسیار به زمین نزدیک بوده، و تقریبا در نزدیکی خط استوای زمین قرار داشته است، اما سپس به تدریج از زمین دور شده است. تا جایی که فاصله اش با زمین به ۱۵ برابر مقدار اولیه رسیده و خورشید هم نفوذ خود را بر مدار ماه اعمال کرده است. محققان اینطور نتیجه گیری می کنند، که مدار بسیار کج، سرعت چرخش زمین و کوچ ماه، احتمالا به مدار عجیب فعلی ماه کمک کرده است.

همیلتون اذعان دارد که مدلی که وی و همکارانش طراحی کرده اند، کامل نیست و قادر به پاسخگویی به تمام سوالات مربوط به مدار ماه نیست. اما وی می گوید: “اما چیزی که در حال حاضر در اختیار داریم، مدلی محتمل تر و واضح تر بوده که از مدل های پیشین نیز بسیار دقیق تر است.”

وی در ادامه گفت: “ما فکر می کنیم، این بهبود قابل توجهی است که ما را به آنچه واقعا رخ داده نزدیک تر کرده است.”

.

منبع: cosmosmagazine

نوشته آیا برخوردی که منجر به تشکیل ماه شده، زمین را درمحور چرخشی خودش قرار داده؟ اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.