ایلان ماسک جزئیات طرح بزرگ استعمار مریخ را منتشر کرد

ایلان ماسک جزئیات طرح بزرگ استعمار مریخ را به صورت آنلاین منتشر کرد

احتمالا همه دوستداران فضا و نجوم با ایلان ماسک و طرح مشهورش برای استعمار مریخ آشنا باشند. ماسک مدت‌ هاست، ایده استعمار مریخ را در سر می‌پروراند. ایلان ماسک کارآفرین و تکنولوژیست مشهور سیلیکون ولی، کسی که به تبدیل کردن شور و شوقش به شرکت‌های رویایی مشهور است؛ در چند دهه اخیر به‌ عنوان یکی از نوآوران برتر ایالات‌متحده آمریکا مطرح شده است. این سوپر میلیاردر مشهور بنیان‌گذار شرکت‌های پی پال، تسلا موتورز سازنده خودروهای الکتریکی و اسپیس ایکس شرکت فضایی سازنده موشک و فضاپیما است.

ایلان ماسک اعلام کرده، می‌خواهد طی چند سال آینده یک میلیون نفر را با هزینه‌ای کمتر از ۲۰۰ هزار دلار در مریخ ساکن کند. سپتامبر سال گذشته بود که او اهدافش را در شصت و هفتمین کنفرانس بین‌المللی فضانوردی گوادالاخارا، مکزیک تشریح کرد. اکنون ماسک جزئیات طرح بزرگ استعمار مریخ را به صورت آنلاین منتشر کرده است.

ایلان ماسک می‌ گوید، شرکت اسپیس ایکس را در سال ۲۰۰۲، مشخصا برای کمک به تبدیل انسان به “گونه‌ای چند سیاره‌ای” تأسیس کرده است. هدف این شرکت فضایی خصوصی، ساخت کلان‌شهری در مریخ با استفاده از ناوگانی از فضاپیماها و موشک‌ها به نام سیستم حمل ‌و نقل بین سیاره ای (ITS) است.

از آنچه از برنامه هر چه می‌خواهی از من بپرس” (Ask Me Anything, AMA)” ایلان ماسک در شبکه اجتماعی ردیت در سپتامبر گذشته می‌دانیم، در خلال این طرح یک میلیون نفر در زمانی در قرن حاضر در چهار مرحله مهم به مریخ فرستاده می‌شوند؛ مراحلی که به ترتیب عبارتند از: دیده بانی از زمین کره مریخ، ساخت و ایجاد کارخانه تولید سوخت، ارسال چند پیشگام و در نهایت ارسال گروهی انسان. ایلان ماسک جزئیات این طرح را با عنوان “تبدیل انسان به گونه ای چند سیاره ای”  در وب سایت New Space منتشر کرده است.

به گفته اسکات هوبارد، سردبیر ارشد وب سایت New Space: “به عقیده من، انتشار این مقاله نه تنها فرصتی برای جامعه فضایی فراهم کرده تا از چشم انداز اسپیس ایکس با وجود تمام متن ها و نمودارهایش آگاه شوند، بلکه یک مرجع آرشیوی ارزشمند برای تحقیقات و برنامه‌ریزی‌های آینده محسوب می‌شود.”

در این مقاله ۱۵ صفحه‌ای، ماسک دلیل اینکه چرا مریخ انتخاب اول اوست را توضیح می‌دهد. او استدلال می‌کند که مریخ با توجه به نزدیکی به زمین و همچنین شباهتش به سیاره ما، بهترین گزینه است. او همچنین پیشنهادهایی برای کاهش هزینه فعلی با نرخ ۵ میلیون درصد که برای هر فرد، ۱۰ میلیارد دلار محاسبه شده به رقم مقرون به صرفه ۲۰۰ هزار دلار داده است. ماسک تخمین می‌زند، با استفاده از روش ‌های متداول، هزینه سفر هر فرد به مریخ ۱۰ میلیارد دلار خواهد بود، او می‌خواهد این رقم را تا ۲۰۰ هزار دلار کاهش دهد. ماسک می‌ گوید، می‌خواهد در نهایت، هزینه هر سفر مریخ را به ۱۰۰ هزار دلار کاهش دهد. میزان قابل‌ توجهی از این هزینه‌ها به خاطر استفاده از قطعات قابل‌استفاده مجدد، کاهش خواهد یافت.

ایلان ماسک پیش از این در مورد سفر به مریخ، گفته بود: “این چیزی نیست که ممکن است به نظر برسد، بلکه چیزی است که ما قصد داریم، این طور به نظر برسد"
ایلان ماسک پیش از این در مورد سفر به مریخ، گفته بود: “این چیزی نیست که ممکن است به نظر برسد، بلکه چیزی است که ما قصد داریم، این طور به نظر برسد”

اسپیس ایکس می خواهد، کپسول فضایی بدون سرنشین رِد دراگون را سال ۲۰۱۸ و پس از آن در سال های آینده انسان را به مریخ خواهد بفرستد. برای این سفر، اسپیس ایکس پیش ‌از این با موفقیت موتور موشک رپتور را مورد آزمایش قرار داده است. رپتور، موتوری با سوخت متان است که می‌تواند، قوی‌تر از موتور هر موشک دیگری باشد. رپتور قادر به دستیابی به نیروی پرتابی در حدود ۶۸۰ هزار پوند، بیش از سه برابر موشک فالکون ۹ است.

موتورهای رپتور برای سیستم سیستم حمل‌ونقل بین سیاره ای، فضاپیمایی که قادر به حمل ۱۰۰ تن (انسان یا محموله) است، مناسب خواهد بود. این فضاپیما برای بلند شدن به نیروی تراست (رانش) ۲۸.۷۳۰.۰۰۰ پوندی نیاز دارد، به ‌این ‌ترتیب، ۴۴۰ موتور رپتور برای این فضاپیما موردنیاز خواهد بود. هنگامی‌که این فضاپیما سوخت‌گیری مجدد را در مدار(زمین) انجام دهد، دو آرایه خورشیدی را مورد استفاده قرار خواهد داد که قادر به تولید ۲۰۰ کیلووات نیرو خواهند بود.

همچنین همانطور که به خوبی می‌دانیم؛ طرح ماسک برای سفر به مریخ به شدت به استفاده از موشک‌های قابل استفاده مجدد متکی است، چیزی که در نهایت علاوه بر کاهش هزینه‌های سفر می‌تواند، زمان‌بندی برای سفر انسان به مریخ را هم به جلو بیندازد. اما حتی با وجود استفاده از موشک‌های قابل استفاده مجدد، هزینه فرستادن انسان برای زندگی در مریخ بسیار بیشتر از ۲۰۰ هزار دلار خواهد بود. الا اتکینز، استادی از دانشکده مهندسی هوافضا دانشگاه میشیگان در این مورد تردید دارد، به خصوص اینکه ماموریت آینده مریخ شامل، اسکان انسان در مریخ هم است.

گوین شاتول، رئیس و مدیر ارشد عملیات شرکت خصوصی فضایی اسپیس ایکس می گوید:”فقط برای آنالیز اساسی موشک‌ها و گرانش و همچنین ارزیابی هزینه‌ها برای استقرار انسان در مریخ، ۲۰۰ هزار دلار خیلی بلندپروازانه است. اما در این مورد مصلحتی در میان است، در واقع اگر اسپیس ایکس اعلام کند، هزینه سفر به مریخ؛ یک میلیون دلار خواهد بود، چه تعدادی از طرح شرکت استقبال می‌کنند؟”

قیمت‌گذاری ۲۰۰ هزار دلاری مردم را امیدوار نگه می دارد. به گفته اتکینز، برخی علاقه‌مندان مریخ ممکن است، احساس کنند، می‌توانند با  ۲۰ تا ۳۰ سال پس انداز، هزینه بلیط مریخ را تهیه کنند. او توضیح می‌دهد:” فکر می‌کنم، اسپیس ایکس کاری که برای حمایت مردم آمریکا نیاز دارد را انجام می‌دهد. در واقع آن‌ها می‌خواهند کنگره را برای تامین بودجه شرکت هایی مانند اسپیس ایکس تحت فشار قرار دهند. بنابراین اگر آن‌ها (اسپیس ایکس) اعلام کنند، فقط میلیاردرها می‌توانند به مریخ بروند، نمایندگان کنگره که باید به رای دهندگان غیر میلیارد پاسخگو باشند و قطعا نمی‌توانند بودجه بالایی را به اسپیس ایکس اختصاص دهند.”

اتکینز از هزینه دیگری علاوه بر هزینه مالی سفر به مریخ صحبت می‌کند: هزینه زندگی. او می‌گوید: “خطر سفر به فضا بسیار بالا است، تصور نمی‌کنم، مردم واقعا متوجه خطرهای این سفر باشند.”

بنیان‌گذار شرکت اسپیس ایکس در خلال سخنرانی‌اش در این کنفرانس بین‌المللی فضانوردی در مکزیک گفت بوده که دو راه پیش روی انسان است، ماندن در زمین و تسلیم انقراض شدن، و یا استعمار سیارات دیگر
بنیان‌گذار شرکت اسپیس ایکس در خلال سخنرانی‌اش در این کنفرانس بین‌المللی فضانوردی در مکزیک گفت بوده که دو راه پیش روی انسان است، ماندن در زمین و تسلیم انقراض شدن، و یا استعمار سیارات دیگر

ایلان ماسک، سپتامبر گذشته در گوادالاخارا به هوادارانش هشدار داده بود، برای مُردن در راه رویای خود آماده باشند، خصوصا در اولین ماموریت. او به مخاطبانش در کنفرانس گفته بود:”خطر مرگ بالا خواهد بود. اساسا باید بپرسیم، آیا آماده مُردن هستید؟ اگر با این مشکلی ندارید، یک کاندیدای سفر (به مریخ) محسوب می‌شوید. احتمال مرگ در اولین ماموریت بسیار بالا خواهد بود.”

ایلان ماسک در مقاله خود در مورد نحوه کارکرد سیستم حمل و نقل بین سیاره ای، زمان‌بندی احتمالی و همچنین برنامه آینده (پس از استقرار در مریخ) توضیحاتی داده است.

با وجودی که ماسک در مورد زمان‌بندی سفر به مریخ محتاط است، او شرح داده است که اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، احتمالا اولین پرواز به سوی سیاره سرخ در سال ۲۰۳۳ انجام خواهد شد. پس از این، بعد از ۵ تا ۱۰ دهه آینده، مجموعه‌ای از مأموریت‌هایی که از تجهیزات قابل استفاده مجدد بهره می‌برند، یک میلیون نفر را به مریخ خواهند رساند. البته اگر همه این برنامه‌ها تا حدی دور از دسترس بودند، ماسک احتمالا در مقاله خود به این مسائل هم می‌پرداخت.

ماسک در مقاله خود نوشته: “اسپیس ایکس در سال ۲۰۰۲، تنها شرکتی با ایده‌ها و تئوریها بود. فکر می کردم، شاید ۱۰ درصد شانس انجام هر کاری را داشته باشیم-حتی فرستادن یک موشک به مدار- تا اینکه فضایی فراتر از آن و مریخ را به عنوان هدف لحاظ کنیم.”

اما بین استفاده از یک موشک قابل استفاده مجدد در مدار پایین زمین و ساختن تمدنی جدید در سیاره ای ناسازگار با شرایطی دشوار، دنیایی تفاوت وجود دارد. این حتی با وجود پیشرفت‌های زیاد (شرکت) است. البته جزئیاتی که ایلان ماسک شرح داده، تا حد زیادی خلاهای این مسائل را پر می‌کند، اما هنوز هم مسائلی هستند که نیاز به پاسخ دارند.

با ۹ موتور سوخت متان، کپسول فضایی رد دراگون شرکت به مراتب از هر موشکی فعلی قوی‌تر خواهد بود. فضاپیمایی که در نهایت قادر به سفر به سیاره سرخ و حمل محموله‌ای به وزن ۱۰۰ تن خواهد بود
با ۹ موتور سوخت متان، کپسول فضایی رد دراگون شرکت به مراتب از هر موشکی فعلی قوی‌تر خواهد بود. فضاپیمایی که در نهایت قادر به سفر به سیاره سرخ و حمل محموله‌ای به وزن ۱۰۰ تن خواهد بود

جان لاگسدون، متخصص سیاست هوافضایی سال گذشته به بیزنس اینسایدر، گفته بود: “ماسک مقادیر تحقیقات و فعالیت‌های مناسب مورد نیاز را به حداقل می‌رساند. در طرح‌های فضاپیماها، نمی‌بینیم که صدها نفر در یک زمان آماده سفر به مریخ باشند.”

چیز دیگر اینکه، تمامی این جزئیات براساس دانسته‌های کنونی ماست. تحقیقاتی که به تازگی انجام شده نشان می دهد، تاثیر تشعشعات کیهانی ممکن است، دو برابر چیزی باشد که پیش از این تصور می‌کردیم. بر اساس مطالعه‌ای که دو هفته قبل منتشر شد، خطر ابتلا به سرطان فضانوردان دو برابر بیش از چیزی است که پیش از این تصور می‌کردیم. بر اساس مدل‌سازی‌های جدید دانشمندان، پرتوهای کیهانی می‌تواند اثر تخریبی روی سلول‌های سالم داشته باشد.

دانشمندان می‌گویند که سلول‌های بدن که در اثر در برخورد با ذرات باردار بسیار پر انرژی یا همان پرتوهای کیهانی آسیب دیده و جهش پیدا کرده‌اند، می‌توانند سلول‌هایی که مستقیما تحت تأثیر اشعه‌های فضایی قرار نگرفته‌اند را در خطر قرار دهند. اکنون دانشمندان می‌گویند، مسافران مریخ با مسئله دیگری هم مواجه هستند. محققان می‌گوید، در معرض تشعشعات کهکشانی قرار گرفتن، می‌تواند هسته سلول‌ها را نابود کند و همچنین موجب جهش سلولی شود که می‌تواند منجر به ابتلا به سرطان شود .به‌خوبی می‌دانیم که سلول‌های آسیب دیده، سیگنال‌هایی را به سلول‌های سالم اطراف می‌فرستند و احتمالا ریز محیط سلولی را تغییر می‌دهند. به نظر می‌رسد که این سیگنال‌ها سلول‌های سالم را تغییر داده که موجب تشکیل تومور و یا سرطان می‌شوند.

دانشمندان هنوز دقیقا در مورد خطرات بعد از آن اطمینان ندارند، اما در این زمینه تحقیقاتی در جریان است. این یکی از دلایلی است که اسکات کِلی فضانورد ناسا، تقریبا یک سال را در فضا گذراند تا تأثیر بیشتر اثرات اقامت بلندمدت در فضا را مشخص کنند. تحقیقات دوقلوهای ناسا رطانهم‌اکنون در حال یکپارچه‌سازی نتایج است.اطلاعات بیشتر در این زمینه هم به وسیله کاوشگر کریاسیتی به دست آمد که از نوامبر سال ۲۰۱۱ تا اوت سال ۲۰۱۲، سفر هشت ماه ای را به سوی سیاره سرخ انجام داد. دانشمندان دریافتند که تجهیزات این کاوشگر تا هزار برابر بیشتر از زمین در معرض تشعشعات قرارگرفته‌اند.

محققان پیش از این دریافته بودند که قرار گرفتن در معرض پرتوهای کیهانی می‌تواند منجر به ضایعات مغزی در فضانوردان شود. محققان می‌گویند، محیط فضا خطرات منحصر به فردی برای فضانوردان دارد. قرار گرفتن در معرض این ذرات، می‌تواند منجر به طیف وسیعی از عوارض بالقوه دستگاه عصبی مرکزی همچون، نقص حافظه، اضطراب، افسردگی و اختلال در تصمیم‌گیری شود که می‌تواند در طول سفر رخ  دهد و تا مدت‌ها پس از سفر فضایی تداوم داشته باشد. بسیاری از این عواقب نامطلوب شناختی، ممکن است در طول زندگی به پیشرفت خود ادامه دهد.

اسپیس ایکس قصد دارد، کپسول فضایی بدون سرنشین رِد دراگون را در سال ۲۰۱۸ به مریخ بفرستد و به مرور کپسول های فضایی دیگری به ماموریت مریخ اضافه کند
اسپیس ایکس قصد دارد، کپسول فضایی بدون سرنشین رِد دراگون را در سال ۲۰۱۸ به مریخ بفرستد و به مرور کپسول های فضایی دیگری به ماموریت مریخ اضافه کند

البته درحالی‌که مشکلاتی از قبیل زوال عقل به ماه‌ها زمان برای بروز احتیاج دارند، زمان موردنیاز برای مأموریت مریخ می‌تواند، برای پیشرفت این اختلالات کافی باشد. بااین‌وجود، خدمه ایستگاه فضایی بین‌المللی که به مدت طولانی مشغول به فعالیت در فضا بوده‌اند، با چنین مشکلی مواجه نشده‌اند. البته این افراد با همان سطح بمباران پرتوهای کیهانی برخورد نکرده‌اند، چراکه در مدار زمین هنوز هم تحت پوشش لایه محافظ زمین مگنتوسفر هستند. چند ماه قبل هم، نتایج مطالعه‌ای نشان داده بود، سفرهای فراتر از سپر مغناطیسی زمین می‌تواند، موجب به خطر افتادن سلامت قلب و عروق فضانوردان شود.

هم‌اکنون می‌دانیم که محافظت از پرتوهای کیهانی برای سالم رسیدن به مریخ و زندگی در سطح آن، اهمیت بسیار زیادی دارد. اما واضح است که حفاظت‌های بیشتری مورد نیاز است و همچنین چگونگی مهندسی روش‌های مقابله با این خطرات، نقش مهمی در مأموریت‌های آینده فضایی ایفا می‌کند.

به جز این، همچنین امکان وقوع یک فاجعه ناگهانی مانند آپولو ۱۳ و یا تراژدی‌هایی همچون شاتل فضایی کلمبیا و چلنجر هم مطرح است. همچنین مطالعه دیگری که اخیرا انجام شده نشان می‌دهد، حجم ماده خاکستری مغز فضانوردان (چیزی که مسئول ادراک حسی، احساسات و دیگر وظایف مهم است) در نتیجه پروازهای فضایی کوتاه و بلند مدت دچار نوسان می‌شود. دانشمندان هنوز مشغول بررسی تأثیر این نوسانات بر سلامتی فضانوردان هستند. اما در همین حال به خوبی به اثبات رسیده، سپری کردن زمانی طولانی خارج از زمین، موجب از دست دادن چگالی استخوان، ماهیچه، تغییرات بینایی می‌شود و همچنین در این بین تأثیر مخرب تشعشعات کیهانی وجود دارد.

ایلان ماسک پس ‌از این پرتاب تاریخی فالکون ۹ در تله کنفرانسی، به خبرنگاران گفت:”حداقل نیاز به کاهش ۱۰۰ برابری و حتی شاید ۱۰۰۰ برابری، هزینه‌های سفر به مریخ وجود دارد و قابلیت استفاده مجدد برای این هدف نیاز کاملا بنیادی محسوب می‌شود. فکر می‌کنم، این (قابلیت) به‌خوبی نشان می‌دهد، امکان رسیدن به مریخ وجود دارد. امیدوارم مردم دیگر ساخت تمدنی در مریخ را به‌مانند هدفی واقعی تلقی کنند.
ایلان ماسک پس ‌از این پرتاب تاریخی فالکون ۹ در تله کنفرانسی، به خبرنگاران گفت:”حداقل نیاز به کاهش ۱۰۰ برابری و حتی شاید ۱۰۰۰ برابری، هزینه‌های سفر به مریخ وجود دارد و قابلیت استفاده مجدد برای این هدف نیاز کاملا بنیادی محسوب می‌شود. فکر می‌کنم، این (قابلیت) به‌خوبی نشان می‌دهد، امکان رسیدن به مریخ وجود دارد. امیدوارم مردم دیگر ساخت تمدنی در مریخ را به‌مانند هدفی واقعی تلقی کنند.

هنوز مشخص نیست، اسپیس ایکس چه برنامه‌ای برای آماده کردن گردشگران فضایی برای سفر (احتمالا بدون بازگشت) به مریخ و مقابله با پیامدهای منفی بسیار زیاد سفر فضایی دارد؛ اما ایلان ماسک فرضیه تأثیرات منفی فضا بر بدن انسان را مضحک می‌داند. او به گیزمودو گفته بود: “سپری کردن زمانی زیاد در فضای عمیق و یا مدار زمین، به مراتب از بودن در مریخ بدتر است.”

اتکینز می گوید: “فضانوردان در هر حال باید این کار را انجام دهند، چراکه آنها کاوشگران هستند و کار خود را ارزشمند می‌دانند. اما اگر واقعا می‌خواهیم مردم را به صورت تصادفی از خیابان انتخاب کنیم و به فضا (سفری که انتظار دارند از آن زنده بازگردند) اعزام کنیم؛ نیاز است در این مورد واقع گرا باشیم و احتمال زنده بازگشتن از چنین سفری بسیار کم است.”

البته اینکه همسایه نزدیک ما چه شگفتی‌های دیگری را در خود پنهان کرده هم مسئله دیگری است. البته ایلان ماسک برداشت‌های کلی خود را در پاراگراف اول مقاله‌اش به وضوح بیان کرده است.  او نوشته: “با صحبت در مورد طرح مریخِ اسپیس ایکس، می‌خواهم (سفر و زندگی) در مریخ را ممکن سازم، همچون چیزی که می‌توانیم در طول زندگی خود به آن دست یابیم.”

لاگسدون هم با این نظر ماسک موافق است، او می‌گوید: “او چشم‌اندازی را بنا نهاده، یک چشم انداز لزوما نباید بی نقص و منسجم باشد.”

چه این مقاله یک رؤیایی توخالی باشد و یا شروع یک اتفاق بزرگ، باید با هوبارد موافق باشیم که این (مقاله) سندی تاریخی است.

.

منبع: sciencealert

مطلب ایلان ماسک جزئیات طرح بزرگ استعمار مریخ را منتشر کرد برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است

غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها ۱ میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، ۲۰ برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است.

به گفته توماس کرویر، محققی از دانشگاه مونستر در آلمان و آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور در کالیفرنیا: “مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است و هسته آن پیش از ابرگازی عظیم سحابی که خورشید را شکل داده، شکل‌گرفته است، چیزی که با مدل هسته پیوسته سیاره‌های غول‌پیکر سازگار است.”

حدود۴.۶ میلیارد سال پیش، منظومه شمسی از ابر عظیم گاز و گردوغباری شکل گرفت. ابتدا خورشید تشکیل شد و سپس سیارات منظومه شمسی بر اثر چرخش این ابر مواد شکل گرفتند. چرخش این ابر ادامه داشت، ابری که شامل هیدروژن، هلیم، سنگ و یخ بود. در حین چرخش این ابر از حالت کروی خارج شده و شکل دیسکی به خود گرفت. با ادامه چرخش سنگ‌های نزدیک خورشید به هم پیوستند و سیاره‌های درونی را تشکیل دادند. در نواحی دورتر یخ یا سنگ و فلز به هم پیوستند و سیاره‌های خارجی را شکل دادند.

کرویر و همکارانش می‌گویند، فرضیه‌های ما نشان می‌دهد که این سیاره در اوایل شکل‌گیری منظومه شمسی شکل گرفت، اما سن دقیق آن همچون یک راز باقی‌مانده بود. محققان زمان شکل‌گیری و تکامل سیاره غول گازی را با استفاده از آنالیز سن شهاب‌سنگ‌های فلزی خاصی (هسته‌های فلزی سازنده سیاره‌های باستانی) به دست آوردند که در فواصل زمانی مختلفی به زمین برخورد کرده بودند. محققان این تاریخ‌گذاری را با اندازه‌گیری فراوانی میزان ایزوتوپ‌های مولیبدن و تنگستن مشخص کردند. ایزوتوپ‌ها نسخه‌ای از عناصر با تعداد مختلفی نوترون در هسته اتم خود هستند.

این شهاب‌سنگ‌های آنالیز شده از دو مخزن فضایی مختلف هستند که ۲ تا ۳ میلیون سال با هم از لحاظ زمانی فاصله دارند. محققان می‌گویند، این شهاب‌سنگ‌ها با ۱ میلیون سال پس از تشکیل منظومه شمسی شروع به پرتاب شدن کرده‌اند.

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها 1 میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، 20 برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است
مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها ۱ میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، ۲۰ برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است

این محققان در مطالعه خود که دیروز در نشریه مجموعه مقالات علمی آکادمی ملی علوم آمریکا منتشر شد، نوشتند: “مکانیسمی که چنین جداسازی را امکان‌پذیر کرده، تشکیل سیاره مشتری است که شکافی را در دیسک ایجاد کرده و از تبادل مواد بین دو مخزن جلوگیری کرده است.”

کرویر و همکارانش تخمین زده‌اند که هسته سیاره مشتری باید در حدود ۲۰ برابر حجیم‌تر از زمین بوده باشد تا از آمیخته شدن دو مخزن فضایی جلوگیری کند. آن‌ها می‌گویند، بنابراین، نتایج آنالیزهای آن‌ها نشان می‌دهد که این غول گازی تازه متولد شده در خلال اولین میلیون سال تشکیل منظومه شمسی، به این بزرگی بوده است.

پس از آن از میزان رشد غول گازی کاسته شده است. غول گازی تا حداقل ۳ تا ۴ میلیون سال پس از تشکیل خورشید، به ۵۰ برابری جرم زمین نرسیده است. مشتری هم‌اکنون حدود ۳۱۸ برابر بزرگ‌تر از زمین است.

مطالعه این محققان همچنین می‌تواند، توضیحی باشد که چرا منظومه شمسی دارای سیاراتی بین زمین و غول‌های یخی همچون اورانوس و نپتون نیست. چنین سیاراتی که به فوق زمین شناخته می‌شوند، در منظومه‌های ستاره‌ای دیگر فراوان هستند.

محققان در مطالعه خود نوشتند:”یکی از نتایج مهم مطالعه ما این است که چرا غول گازی مشتری به عنوان مانعی در برابر انتقال مواد درون دیسک عمل کرده است. داخل منظومه شمسی نسبتا با کمبود جرم مواجه شده که احتمالا توضیحی برای عدم وجود سیارات فوق زمین است.”

.

منبع: space

مطلب غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است

غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها ۱ میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، ۲۰ برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است.

به گفته توماس کرویر، محققی از دانشگاه مونستر در آلمان و آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور در کالیفرنیا: “مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است و هسته آن پیش از ابرگازی عظیم سحابی که خورشید را شکل داده، شکل‌گرفته است، چیزی که با مدل هسته پیوسته سیاره‌های غول‌پیکر سازگار است.”

حدود۴.۶ میلیارد سال پیش، منظومه شمسی از ابر عظیم گاز و گردوغباری شکل گرفت. ابتدا خورشید تشکیل شد و سپس سیارات منظومه شمسی بر اثر چرخش این ابر مواد شکل گرفتند. چرخش این ابر ادامه داشت، ابری که شامل هیدروژن، هلیم، سنگ و یخ بود. در حین چرخش این ابر از حالت کروی خارج شده و شکل دیسکی به خود گرفت. با ادامه چرخش سنگ‌های نزدیک خورشید به هم پیوستند و سیاره‌های درونی را تشکیل دادند. در نواحی دورتر یخ یا سنگ و فلز به هم پیوستند و سیاره‌های خارجی را شکل دادند.

کرویر و همکارانش می‌گویند، فرضیه‌های ما نشان می‌دهد که این سیاره در اوایل شکل‌گیری منظومه شمسی شکل گرفت، اما سن دقیق آن همچون یک راز باقی‌مانده بود. محققان زمان شکل‌گیری و تکامل سیاره غول گازی را با استفاده از آنالیز سن شهاب‌سنگ‌های فلزی خاصی (هسته‌های فلزی سازنده سیاره‌های باستانی) به دست آوردند که در فواصل زمانی مختلفی به زمین برخورد کرده بودند. محققان این تاریخ‌گذاری را با اندازه‌گیری فراوانی میزان ایزوتوپ‌های مولیبدن و تنگستن مشخص کردند. ایزوتوپ‌ها نسخه‌ای از عناصر با تعداد مختلفی نوترون در هسته اتم خود هستند.

این شهاب‌سنگ‌های آنالیز شده از دو مخزن فضایی مختلف هستند که ۲ تا ۳ میلیون سال با هم از لحاظ زمانی فاصله دارند. محققان می‌گویند، این شهاب‌سنگ‌ها با ۱ میلیون سال پس از تشکیل منظومه شمسی شروع به پرتاب شدن کرده‌اند.

مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها 1 میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، 20 برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است
مشتری نه تنها بزرگ‌ترین سیاره، بلکه قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی ما نیز است. بر اساس مطالعه جدید، هسته غول گازی مشتری تنها ۱ میلیون سال پس از شکل‌گیری خورشید، ۲۰ برابر بزرگ‌تر از زمین بوده است

این محققان در مطالعه خود که دیروز در نشریه مجموعه مقالات علمی آکادمی ملی علوم آمریکا منتشر شد، نوشتند: “مکانیسمی که چنین جداسازی را امکان‌پذیر کرده، تشکیل سیاره مشتری است که شکافی را در دیسک ایجاد کرده و از تبادل مواد بین دو مخزن جلوگیری کرده است.”

کرویر و همکارانش تخمین زده‌اند که هسته سیاره مشتری باید در حدود ۲۰ برابر حجیم‌تر از زمین بوده باشد تا از آمیخته شدن دو مخزن فضایی جلوگیری کند. آن‌ها می‌گویند، بنابراین، نتایج آنالیزهای آن‌ها نشان می‌دهد که این غول گازی تازه متولد شده در خلال اولین میلیون سال تشکیل منظومه شمسی، به این بزرگی بوده است.

پس از آن از میزان رشد غول گازی کاسته شده است. غول گازی تا حداقل ۳ تا ۴ میلیون سال پس از تشکیل خورشید، به ۵۰ برابری جرم زمین نرسیده است. مشتری هم‌اکنون حدود ۳۱۸ برابر بزرگ‌تر از زمین است.

مطالعه این محققان همچنین می‌تواند، توضیحی باشد که چرا منظومه شمسی دارای سیاراتی بین زمین و غول‌های یخی همچون اورانوس و نپتون نیست. چنین سیاراتی که به فوق زمین شناخته می‌شوند، در منظومه‌های ستاره‌ای دیگر فراوان هستند.

محققان در مطالعه خود نوشتند:”یکی از نتایج مهم مطالعه ما این است که چرا غول گازی مشتری به عنوان مانعی در برابر انتقال مواد درون دیسک عمل کرده است. داخل منظومه شمسی نسبتا با کمبود جرم مواجه شده که احتمالا توضیحی برای عدم وجود سیارات فوق زمین است.”

.

منبع: space

مطلب غول گازی مشتری قدیمی‌ترین سیاره منظومه شمسی است برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

چین می‌خواهد یک مأموریت سرنشین دار به ماه بفرست

چین می‌خواهد یک مأموریت سرنشین دار به ماه بفرست
ظاهرا چین می‌خواهد، انسان را روی ماه فرود بیاورد. بر اساس اظهارنظرهایی که در جهانی کاوش فضایی پکن در هفته جاری انجام‌شده، چنین به نظر می‌رسد. یانگ لیوه، معاون مدیرکل آژانس فضایی سرنشین دار چین و اولین فضانورد چین در سال ۲۰۰۳ به خبرگزاری دولتی شین هوا گفت: “ما در حال آماده‌سازی‌های لازم برای انجام یک مأموریت سرنشین دار در ماه هستیم.”

در کنفرانس جهانی کاوش فضایی که از سوی اتحادیه بین‌المللی فضاپیمایی و آکادمی علوم فضایی چین برگزار می‌شود. دانشمندان و محققانی از سرتاسر جهان در مورد اکتشافات فضایی، همکاری‌های بین‌المللی به بحث و تبادل‌نظر می‌پردازند.

به گزارش شین هوا، این مأموریت همچون مأموریت‌های سرنشین دار آپولو، می‌تواند در بخش‌های مختلفی یعنی کپسول فضایی سرنشین دار و کاوشگر ماه انجام شود. طرح سرنشین دار ماه همچنین توسط وو یانشنگ، رئیس شرکت علم و تکنولوژی هوافضای چین (CASC) هم تائید شد. بر اساس بیانیه‌ای که دولت چین سال گذشته منتشر کرد، پیشنهاد شده بود که این برنامه در سال ۲۰۳۶ انجام شود.

البته هنوز جزئیاتی از این طرح‌ها و برنامه‌ها منتشر نشده است. اما این کشور قصد دارد، گام‌های بلندی در فضا، هم مأموریت‌های بدون سرنشین و هم اکتشافات سرنشین دار در ماه انجام دهد. در همین کنفرانس چینی‌ها اعلام کردند، قصد انجام چهار مأموریت سرنشین دار در طول پنج سال آینده را دارند. چین همچنین برنامه‌ای برای شروع ساخت اولین ایستگاه فضایی دائمی خود در سال ۲۰۱۹ را در دستور کار دارد. این کشور هم‌اکنون یک ایستگاه فضایی آزمایشی به نام تیانگونگ-۲ در مدار زمین مستقر کرده است.

چین سال جاری گروه سومی از فضانوردان –که به آن تایکونات گفته می‌شود- که متشکل از ۱۰ تا ۱۲ نفر بودند را برای مأموریت‌های آینده خود برگزید. این فضانوردان برای انجام برخی تحقیقات علمی به مدت سه تا شش ماه به ایستگاه فضایی چین سفر می‌کنند.

چین تاکنون ۱۱ فضانورد را به فضا فرستاده است، جدیدترین این فضانوردان ماه اکتبر گذشته با فضاپیمای شنزو -۱۱ به فضا فرستاده شدند. به نظر می‌رسد، تمامی این مأموریت‌ها در راستای هدف نهایی چین برای فرستادن انسان به ماه باشند. البته چینی‌های رویکرد متفاوتی نسبت به برنامه فضایی ایالات‌متحده آمریکا در دهه ۱۹۶۰ دارند. آمریکا مأموریت‌های مختلفی را قبل از سفر به ماه در مدار زمین انجام دادند. آمریکایی‌ها همچنین اولین ایستگاه فضایی خود، اسکای لب را تا قبل از مأموریت آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲ نساختند.

دهکده ماه در قسمت تاریک ماه قرار می‌گیرد و تلسکوپ عظیمی را در خود جای می‌دهد که می‌تواند در برابر اشعه جذب‌شده از جو زمین مصون بماند و درنتیجه امکان مشاهده عمیقی از کیهان را فراهم کند
دهکده ماه در قسمت تاریک ماه قرار می‌گیرد و تلسکوپ عظیمی را در خود جای می‌دهد که می‌تواند در برابر اشعه جذب‌شده از جو زمین مصون بماند و درنتیجه امکان مشاهده عمیقی از کیهان را فراهم کند

اما چینی‌ها طرح‌های بزرگی برای ماه دارند.به‌جز مأموریت‌های سرنشین دارد، آن‌ها اکنون داری تلسکوپی در سطح ماه هستند که ممکن است، تا ۳۰ سال آینده به فعالیت خود ادامه دهد. این تلسکوپ بخشی از مأموریت گسترده چانگه ای-۳ در سال ۲۰۱۳ بود.

در طرح جاه‌طلبانه‌تر چینی‌ها، آن‌ها می‌خواهند به نیمه‌تاریک ماه دست پیدا کنند. چین اعلام کرد، قصد دارد، طی برنامه فضایی بلندپروازانه خود یک کاوشگر را تا سال ۲۰۱۸ بر روی نیمه‌تاریک ماه فرود بیاورد. بر اساس اوراق سفید منتشر شده توسط دولت چین با عنوان “فعالیت‌های فضایی چین در سال ۲۰۱۶″، این کشور قصد دارد پروژه اکتشافات ماه خود را تا پنج سال آینده ادامه دهد. چین پیش از این ماه نوردی را بر روی سطح ماه فرود آورده بود؛ اما اکنون قصد دارد به عنوان نخستین کشور، کاوشگری را بر روی نیمه‌تاریک ماه فرود بیاورد.

در پروژه اکتشاف ماه چین، برنامه‌هایی درزمینهٔ شناخت توپوگرافی و ساختارهای زمین‌شناختی ماه انجام می‌شود و همچنین آزمایشگاه تحقیقاتی برای بررسی نمونه‌های جمع آوری شده در سطح ماه مستقر می‌شود. در اوراق سفید دولت چین نوشته شده: “بررسی‌های زمین‌شناختی و تحقیقات و مشاهدات اخترشناسی رادیویی با فرکانس پایین برای درک بهتر ساختار، نحوه شکل‌گیری و همچنین تکامل ماه در ناحیه فرود کاوشگر (در نیمه‌تاریک ماه) انجام خواهد شد.”

همچنین چین قصد دارد، نخستین کاوشگر مریخ خود را تا سال ۲۰۲۰ به سیاره سرخ بفرستد. طرح چین برای رسیدن به مریخ پیش از این ناموفق بوده است، به همین دلیل این کشور قصد دارد، از طریق همکاری با کشورهای دیگر از جمله هند، این طرح را ادامه دهد.

چین همچنین قصد دارد تا پیش از سال ۲۰۲۴ ایستگاه فضایی دائمی ۲۰ تنی خود را به مدار زمین بفرستد، در آن زمان، ایستگاه فضایی بین‌المللی ناسا بازنشسته خواهد شد.

چین نخستین کشوری خواهد بود که به نیمه‌تاریک ماه می‌رسد
چین نخستین کشوری خواهد بود که به نیمه‌تاریک ماه می‌رسد

چینی‌ها همچنین ماه گذشته اعلام کردند، به همراه آژانس فضایی اروپا، تلاش‌های مشترکی برای ساخت پایگاهی دائمی در ماه انجام داده‌اند. همکاری این دو با مأموریت کاوشگر چانگه ۵ آغاز خواهد شد، اولین مأموریت نمونه‌بردار بدون سرنشین ماه که قرار است، اواخر سال جاری به ماه فرستاده شود. پس از بازگشت مأموریت از ماه، تیم مشترکی از آژانس فضایی اروپا و چین نمونه‌های بازگردانده شده از ماه را آنالیز خواهند کرد. این گامی کوچک اما مهم برای آغاز همکاری‌های مشترک این دو سازمان فضایی خواهد بود. آژانس فضایی اروپا همچنین می‌خواهد، یک فضانورد را به ایستگاه فضایی چینی بفرست.

«دهکده ماه» طرح پیشنهادی ورنر، در قسمت تاریک ماه قرار می‌گیرد و تلسکوپ عظیمی را در خود جای می‌دهد که می‌تواند در برابر اشعه جذب ‌شده از جو زمین مصون بماند و در نتیجه امکان مشاهده عمیقی از کیهان را فراهم کند. یک تلسکوپ‌ فضایی هم در نقطه لاگرانژی L2 قرار می‌گیرد، در این نقطه نیرو گرانشی از زمین و خورشید به توازنی می‌رسد که بتوان یک تلسکوپ را در موقعیتی ثابت قرار داد. این ماهواره امکان ارتباط مستقیم از زمین به  قسمت سایه‌دار ماه را فراهم می‌کند.

در حال حاضر، ایستگاه فضایی بین‌المللی رکورد طولانی‌ترین اقامت ماهواره را ثبت کرده است. اما صحبت‌هایی از جایگزینی آن می‌شود. تأمین بودجه بعد از سال ۲۰۲۰ هنوز توسط شرکای پروژه (ازجمله آژانس فضایی اروپا) تائید نشده است. درعین‌حال دیگرانی ازجمله روسیه با حفظ ایستگاه فضایی بین‌المللی تا سال ۲۰۲۴ موافق هستند.

.

منبع: iflscience

مطلب چین می‌خواهد یک مأموریت سرنشین دار به ماه بفرست برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

ناسا کاوشگری برای مطالعه توفان‌های خورشیدی به خورشید می‌فرستد

ناسا کاوشگری برای مطالعه توفان‌های خورشیدی به خورشید می‌فرستد
آژانس فضایی ناسا، ماه مه اعلام کرد که قصد دارد، کاوشگری به نام پارکر را به نزدیک‌ترین فاصله ممکن به خورشید بفرستد. یوجین پارکر اخترفیزیکدانی است که دهه ۱۹۵۰ نظریه بادهای خورشیدی مافوق صوت و همچنین ایده مارپیچ پارکر را مطرح کرد، از این جهت، این کاوشگر جدید ناسا به افتخار این اخترفیزیکدان برجسته، پارکر نام‌گذاری شده است.

این مأموریت قرار است، سال ۲۰۱۸ راه‌اندازی شود و اطلاعاتی را از بیرونی‌ترین بخش اتمسفر خورشید که به تاج خورشید مشهور است، جمع‌آوری کند. دمای تاج خورشید تا بیش از ۵۰۰ هزار درجه سانتی‌گراد می‌رسد و به دلایلی که هنوز به‌درستی مشخص نیست، دمای آن بیش از هسته خورشید است.

آژانس فضایی ناسا در بیانیه‌ای اعلام کرد: “این کاوشگر بر خلاف هر فضاپیمای دیگری در تاریخ، در مداری به فاصله ۴ میلیون مایلی (حدود ۶.۷ میلیون کیلومتری) سطح خورشید قرار می‌گیرد. این کاوشگر بخش بیرونی اتمسفر خورشید را کاوش می‌کند و مشاهدات مهمی انجام خواهد داد که می‌تواند توضیحی برای سؤال‌های مهمی باشد که ده‌ها سال است در مورد ساختار فیزیکی و کارکرد ستاره‌ها مطرح است.”

اکنون یک متخصص برجسته در این زمینه می‌گوید، کاوشگر پارکر همچنین از زمین در برابر توفان‌های ویرانگر خورشیدی محافظت می‌کند. شعله‌های خورشیدی پتانسیل ایجاد اختلالات گسترده‌ای در زمین را دارند. توفان‌های خورشیدی با انفجار ذرات خورشید در اثر برخورد با اکسیژن و نیتروژن جو و میدان مغناطیسی زمین رخ می‌دهند. رویدادهای خورشیدی بسیار شدیدی که با خروج جرم از تاج خورشیدی و برخورد فوران‌های خورشیدی به لایه مگنتوسفر زمین همراه هستند، می‌توانند، منجر به اختلالات زیادی در سیاره شوند.

به وجود آمدن یک تاج خورشیدی در فوران رشته‌ای. مشاهده خورشید در چنین نوری، می‌تواند نشان‌دهنده نقاط داغ انرژی مغناطیسی خورشید باشد
به وجود آمدن یک تاج خورشیدی در فوران رشته‌ای. مشاهده خورشید در چنین نوری، می‌تواند نشان‌دهنده نقاط داغ انرژی مغناطیسی خورشید باشد

آخرین توفان خورشیدی بزرگ، رویداد کارینگتون است که در قرن نوزدهم روی‌داده است. در توفان خورشیدی ۱۸۵۹، با خروج جرم از تاج خورشیدی و برخورد فوران‌های خورشیدی به لایه مگنتوسفر زمین، یکی از بزرگ‌ترین توفان‌های ژئومغناطیسی تاریخ به ثبت رسید.

ستاره شناسان ریچارد سی کارینگتون و ریچارد هاجسون  قادر به مشاهده نور سفید در لایه فتوسفر(قسمت درخشان و قابل‌ مشاهده) خورشید و ثبت این رویداد شدند. کیهان شناسان می‌گویند، در صورت وقوع توفان خورشیدی به بزرگی رویداد کارینگتون، تمامی سیستم‌های ارتباطات جهانی مختل می‌شود.

در زمان رویداد کارینگتون، شعله‌های خورشیدی امواج الکتریکی به خطوط تلگراف برخورد کردند و تمامی سیستم ارتباطی آن زمان را با اختلال روبه‌رو کردند. در همین حال در اثر این توفان خورشیدی شفق‌های قطبی به‌قدری روشن شدند که کارگران معدن‌های طلای کوه‌های راکی به تصور اینکه آفتاب طلوع کرده، از خواب بیدار شده‌اند. مسئله بزرگ توفان‌های خورشیدی غیرقابل پیش‌بینی بودن این پدیده‌های آب‌وهوای فضا است.

بر اساس تحقیقاتی که توسط محققان دانشگاه کمبریج انجام‌شده، یک توفان خورشیدی بزرگ می‌تواند، خسارت معادل ۳۲.۵ میلیارد دلار در برداشته باشد.به این جهت به‌درستی می‌توان گفت که توفان‌های خورشیدی پتانسیل رویدادهای هولناکی را دارند.

به گفته لارنس کراوس، کیهان‌شناس، اخترشناس و یکی از اعضای ساعت آخرالزمان: ”ما خوش‌شانس هستیم که چیزی به بزرگی رویداد کارینگتون در زمان تکنولوژی مدرن اتفاق نمی‌افتد. اگر امروز توفان خورشیدی رخ دهد و اطلاعات جهان را از بین ببرد، تمدن مدرن فرومی‌پاشد!”

توفان‌های خورشیدی پتانسیل رویدادهای هولناکی را دارند. بادهای خورشیدی منتشرشده از تاج می‌توانند ایجادکننده توفان‌های خورشیدی باشند که منجر به اختلال در سیستم‌های ماهواره‌ای و رادیویی را مختل می‌شود
توفان‌های خورشیدی پتانسیل رویدادهای هولناکی را دارند. بادهای خورشیدی منتشرشده از تاج می‌توانند ایجادکننده توفان‌های خورشیدی باشند که منجر به اختلال در سیستم‌های ماهواره‌ای و رادیویی را مختل می‌شود

عقربه‌های این ساعت سمبلیک، نمادی از نزدیکی انسان به انقراض و نابودی سیاره، با توجه به آسیب‌پذیری دنیا، وجود فجایعی مانند سلاح‌های هسته‌ای، تغییرات آب و هوایی و تکنولوژی‌های جدید است. تصمیم برای حرکت دادن عقربه‌های ساعت توسط دانشمندان و بولتن و هیئت امنیتی این موسسه که متشکل از فیزیکدانان و دانشمندان محیط‌زیست از سراسر جهان و با مشورت هیئت‌ مدیره بولتن از حامیان مالی این موسسه که شامل ۱۷ برندگان جایزه نوبل است، اتخاذ می‌شود. نزدیک‌ترین زمان به نیمه‌شب که این ساعت نشان داده دو دقیقه به نیمه‌شب بوده که در سال ۱۹۵۳ و به دنبال آزمایش بمب هیدروژنی دو کشور اتحاد جماهیر شوروی و ایلات متحده آمریکا بوده است.

دیوید جس، محققی از دانشگاه کوئین در بلفاست، انگلستان در یادداشتی برای وب‌سایت The Conversation، نوشت، این کاوشگر می‌تواند، مانع چنین پیامدهای مهیبی شود. او گفت: “این کاوشگر جدید خورشیدی با اندازه‌گیری مستقیم میدان مغناطیسی، چگالی پلاسما و دمای اتمسفر (خورشید) برای نخستین بار؛ درک ما را در مورد اینکه چه شرایطی در اتمسفر خورشید برای ایجاد چنین حملات شدید آب و هوایی فضایی متحول می‌کند. دانشمندان می‌توانند از این اطلاعات برای مدل‌های کامپیوتری استفاده کنند که درنهایت می‌تواند به سازمان‌های فضایی، حمل‌ونقل هوایی، برق و مخابراتی، پیش از وقوع چنین پدیده‌های ویرانگری هشدار دهد.”

.

منبع: express

مطلب ناسا کاوشگری برای مطالعه توفان‌های خورشیدی به خورشید می‌فرستد برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

۱۰ معمای علمی که بدون توضیح باقی مانده‌اند!

10 معمای علمی که بدون توضیح باقی مانده‌اند!

علم قدرتمند است، اما چیزهای بسیاری هستند که هنوز به‌وسیله علم قابل توضیح نیستند.چنین چیزهایی عموما از دسترس علوم کنونی خارج‌اند و یا به‌سادگی توضیحشان ممکن نیست. در ادامه با برخی از برجسته‌ترین معماهای علمی با ما همراه باشید.

۱-سیستم اسرارآمیز EM Drive و نقض قانون سوم نیوتون

سال‌هاست که شایعاتی در مورد آزمایش سیستم EM Drive (سیستم پیشران محفظه تشدید یا موتور الکترومغناطیسی) می‌شنویم. این سیستم، سیستم نیرومحرکه بدون سوختی است که ناسا به دنبال توسعه آن بوده است. این سیستم، بر روی کاغذ قادر به نقض قانون سوم نیوتون است.

این موضوع ماه دسامبر سال گذشته، جالب‌تر شد. در آن زمان دولت چین ادعا کرد که در حال آزمایش یک سیستم EM Drive در فضا است و یک منبع ناشناس به اینترنشنال بیزینس تایمز گفت؛ دولت ایالات‌متحده آمریکا هم در حال آزمایش همین سیستم با هواپیمای فضایی اسرارآمیز ارتش، موسوم به X-37B است. اکنون پس از گذشت پنج ماه، کماکان شایعات زیادی در مورد مأموریت سری این هواپیمای فضایی در جریان است.

سیستم EM Drive، سیستمی که به دانشمندان امکان آزمایش سیستم نیروی محرکه جنجالی بدون گرانش و اصطکاک در فضا را می‌دهد. کارایی این سیستم تا حدی زیادی هنوز به اثبات نرسیده، اما از پتانسیل فوق‌العاده بالا و انقلابی چنین سیستمی به راحتی نمی‌توان گذشت. سیستم EM Drive، سیستم نیرو محرکه‌ای است که از لحاظ تئوری به جای استفاده از سوخت، به وسیله نوسان امواج مایکروویو به جلو و عقب، نیروی تراست تولید می‌کند.

این سیستم نیرومحرکه بر اساس مفروضات، قادر به تولید نیروی تراستی است که می‌تواند انسان را ظرف مدت ۷۰ روز به مریخ برساند و بله، اساساً توانایی تحول عظیمی در سفرهای فضایی دارد. البته همه این‌ها منوط به این است که کارایی سیستم EM Drive، واقعاً از لحاظ عملی به اثبات برسد.

آزمایش‌های اولیه، ازجمله مطالعه جدیدی که ناسا منتشر کرده نشان می‌دهند، سیستم EM Drive قادر به تولید نیروی تراست است. در این مطالعه ناسا می‌خوانیم: “داده‌های تراست از جلو و عقب نشان می‌دهند، این سیستم قادر به تولید نیروی تراستی معادل ۱٫۲ میلی نیوتن در کیلووات در خلأ است که همان عملکرد سیستم تکانشی در هوا است.”

به‌هرحال، چنین سیستمی قانون سوم حرکت نیوتن: «هر عملی را عکس‌العملی است؛ مساوی آن و در جهت خلاف آن» را نقض می‌کند. در واقع مفهوم اساسی در قانون سوم نیوتن این است که نیروی تک در طبیعت وجود ندارد. هر نیرویی دارای نیروی دیگری با همان اندازه و در جهت مخالف آن است. درواقع تمامی نیروهای موجود در طبیعت از این قانون پیروی می‌کنند و همه چیز در طبیعت به صورت دوتایی (همچون دو سر چوب و..) عمل می‌کند.

سیستم EM Drive هیچ نیروی سوختی ندارد و بنابراین از لحاظ فنی نباید قادر به تولید نیروی پیشرانش باشد. یکی از بهترین روش‌ها برای کاهش اثرهای عواملی همچون اصطکاک و فشار هوا، آزمایش سیستم EM Drive در فضا است، به همین دلیل دولت چین و آمریکا، همه علاقه‌مند به آزمایش این سیستم در فضا هستند. در این مورد حتی چین ممکن است، پیش از این سیستم خود را در فضا مورد آزمایش قرار داده باشد.

همچنین درگذشته شایعاتی وجود داشت که بوئینگ با مخترع EM Drive، مهندس انگلیسی راجر شوویر مشغول همکاری بوده است. هرچند، بوئینگ بعدها اعلام کرد، دیگر علاقه‌ای به این دستگاه ندارد.

دولت آمریکا ادعا می‌کند، هواپیمای فضایی X-37B به‌طور رسمی در حال آزمایش پیشرانه اثر هال است که توسط شرکت آیروجت راکیتداین ساخته شده است. این شرکت آمریکایی سازنده موشک و سیستم‌های نیروی محرکه وسایل نقلیه فضایی است.

پیشرانه اثر هال، سیستم نیروی محرکه امیدوارکننده دیگری است که توسط ناسا توسعه یافته و قادر به تولید ۶۰ میلی نیوتن در کیلووات است که در مقایسه با سیستم EM Drive نیروی فوق‌العاده قابل‌توجهی محسوب می‌شود؛ اما این سیستم هنوز متکی به سوخت است و بنابراین، نمی‌تواند مشکل حمل سوخت در مأموریت‌های آینده فضایی را بر طرف کند.

ولی تا زمانی که شواهدی در دست نباشد، هیچ چیزی را نمی‌توان تأیید کرد. باید منتظر اخبار رسمی و یا مقالات کارشناسی شده در نشریات علمی بمانیم؛ اما این واقعیت که هواپیمای فضایی ناسا در حال آزمایش حداقل یک سیستم نیروی محرکه نوآورانه است، می‌تواند نویدبخش آینده امیدوار کننده سفرهای فضایی باشد و اگر این شایعات در مورد سیستم EM Drive حقیقت داشته باشند؛ باید منتظر تحولی عظیم در سفرهای فضایی باشیم.

 

۲-مهاجرت مرموز نهنگ‌های گوژپشت

نهنگ‌های گوژپشت، به‌تنهایی خود مشهورند، باوجودی که این حیوانات تمایل دارند، به‌صورت گروهی مهاجرت، تغذیه و جفت‌گیری کنند، اما بسیاری از زندگی خود را در تنهایی و یا در گروه‌های کوچکِ موقتی سپری می‌کنند.

اما به نظر می‌رسد، چیزی در اقیانوس نامتوازن شده است. دانشمندان در چند سال اخیر شاهد، مهاجرت گروهی نهنگ‌های گوژپشت بوده‌اند. محققان می‌گویند، پیش ‌از این هیچ‌گاه گروه‌های ۲۰ تا ۲۰۰ نهنگ را ندیده بودند که در سال‌های اخیر در سواحل جنوب غربی آفریقای جنوبی مشاهده کرده‌اند.

کن فیندلی، محقق ارشد این مطالعه از دانشگاه تکنولوژی شبه‌جزیره کیپ در آفریقای جنوبی، می‌گوید:”هرگز چیزی شبیه این ندیده بودم.”

بر اساس مطالعه جدید، ۲۲ نمونه از گروه‌های نهنگ گوژپشت در سه کشتی تحقیقاتی در سال‌های ۲۰۱۱، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵  مشاهده‌شده است. علاوه بر این، تعداد انگشت‌شماری از این گروه‌ها هم از طریق هواپیما در نواحی جنوب غربی در آفریقای جنوبی مشاهده‌شده است. محققان از این رفتار نهنگ‌ها به‌عنوان رفتاری بدیع و افراطی نام‌برده‌اند و می‌گویند، این رفتار ممکن است، نشانه‌ای از تجدید حیات مرموز نهنگ‌های گوژپشت در سال‌های اخیر باشد.

فیدلی و گروهش در مطالعه خود نوشته‌اند:”هیچ‌وقت در زمان مهاجرت نهنگ‌های گوژپشت، گروه‌های تغذیه متراکمی این‌چنینی در هیچ کجای دیگر عرض‌های جغرافیایی پایین و یا در نیمکره جنوبی گزارش نشده بود. درواقع، به‌ندرت در منابع مختلف گزارش‌هایی از گروه‌های ۱۰ تا ۲۰ نهنگ وجود داشته است.”

نه‌ تنها اندازه این گروه‌ها عجیب است، بلکه محل شکل‌گیری این گروه‌ها هم غیرمعمول است. این نهنگ‌ها با جمع شدن در نزدیکی آفریقای جنوبی در تابستان،  هزاران کیلومتر از محل‌های تغذیه معمول خود در جنوبگان قطب جنوب دور می‌شوند. دانشمندان توضیحی برای این تغییر ناگهانی رفتار نهنگ‌ها ندارند. در طول ماه‌های تابستان، ژوئن، ژوئیه و اوت، نهنگ‌های گوژپشت به‌سوی آب‌های جنوبگان می‌روند تا امکان تغذیه از حجم انبوهی از کریل ها و ماهی‌ها را داشته باشند تا ذخایر چربی کافی برای زمستان در اختیار داشته باشند.

پس ‌از آن نهنگ‌های گوژپشت برای جفت‌گیری و سپری کردن زمستان به‌سوی شمال و آب‌های سواحل نیمه گرمسیری و گرمسیری مهاجرات می‌کنند. اما چرا این روند تغییر کرده است؟

مهاجرت مرموز نهنگ‌های گوژپشت

محققان با توجه به اینکه هنوز باید شواهد بیشتری را جمع‌آوری کنند، توضیحی برای این موضوع ندارند؛ اما می‌گویند، این استراتژی تغذیه جدید می‌تواند به علت تغییرات میزان دسترسی به طعمه‌ها به دلیل تغییر شرایط اقیانوس‌های جهان باشد و یا به‌سادگی تنها افزایش جمعیت نهنگ‌های گوژپشت دلیل آن باشد.

این روزها به شنیدن در مورد کاهش جمعیت گونه‌های مختلف جانوری عادت کرده‌ایم؛ اما برخلاف این روند، تعداد نهنگ‌های گوژپشت نیمکره جنوبی رو به افزایش بوده است. بنا به گزارش‌ها، جمعیت نهنگ‌های گوژپشت استرالیا از زمان ممنوعیت صید نهنگ در امتداد سواحل شرقی در دهه ۱۹۶۰، به بهترین سطح خود رسیده است.

فیندلی و گروهش، تصور می‌کنند، این افزایش سریع جمعیت دلیل کاهش منابع غذایی باشد که آن‌ها را مجبور به تغییر استراتژی و مهاجرت به آفریقای جنوبی کرده است.

همچنین گفتنی است، این رفتار حقیقتا مورد جدیدی نیست، نهنگ‌های گوژپشت در سال ۱۹۱۴، پیش از اینکه صید نهنگ تا ۹۰ درصد جمعیتشان را کاهش دهد، برای تغذیه به سواحل جنوب غربی آفریقای جنوبی آمده بودند. و اکنون‌که تعداد نهنگ‌ها در حال افزایش است، نهنگ‌ها می‌توانند رفتار چندین سال قبل خود را دوباره در پیش گیرند. همچنین امکان دارد، نهنگ‌ها پیش‌ازاین هم این رفتار را داشته‌اند، اما ازآنجایی‌که تعداد آن‌ها کم بوده، کسی توجهی به آن نمی‌کرده است.

فیندلی می‌گوید:”امکان دارد رفتار فوق پیش‌ازاین هم وجود داشته؛ اما قابل‌رؤیت نبوده باشد.”

۳-آیا سیاره نهم منظومه شمسی وجود دارد؟

مطالعه‌ای جدید، استدلال می‌کند، سیاره فرضی نهم احتمالا از مدار گرانش منظومه خورشیدی دیگری خارج شده و سپس تحت تأثیر گازهای بین کهکشانی ناشی از گرانش خورشید ما قرار گرفته است. از زمانی که دانشمندان شواهدی مبنی بر وجود سیاره نهم منظومه شمسی را مطرح کرده‌اند، ستاره شناسان به دنبال شواهد قطعی از وجود این سیاره بوده‌اند؛ اما اگر این سیاره وجود داشته باشد، احتمالا باید خیلی دور باشد. البته باوجود شواهد غیر مستقیم فعلی امکان اثبات چنین موضوعی وجود ندارد.

مطالعه اخیر نشان می‌دهد، این سیاره مرموز اگر وجود داشته باشد، در بیرونی‌ترین بخش (لبه) منظومه شمسی واقع است و ممکن است سیاره‌ای سرگردان باشد که در مدار گرانشی خورشید به دام افتاده است.

احتمال وجود سیاره نهم منظومه شمسی در ژانویه ۲۰۱۶ برای نخستین بار توسط اختر فیزیکدانان کنستانتین باتیگین و مایکل براون در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) پیشنهاد شد. این محققان متوجه برخی ناهنجاری‌های گرانشی در خارج از منظومه شمسی شده بودند که می‌توانسته ناشی از سیاره‌ای عظیم باشد که فراتر از نقطه مشاهده ماست و فاصله‌ای حدود ۲۰ برابر دورتر از نپتون به خورشید داشته باشد.

این مطالعه در ۲۲۹ امین اجلاسیه انجمن نجوم آمریکا در انگور، تگزاس ارائه شد. محققان پس از ۱۵۶ شبیه‌سازی کامپیوتری از سیارات سرگردان فرضی در مدار گرانشی منظومه شمسی ما، به این نتیجه رسیدند که سیاره نهم منظومه شمسی، سیاره سرگردانی بوده که به دام مدار گرانشی خورشید افتاده است. جیمز وسپر از دانشگاه ایالتی نیومکزیکو، چنین استدلالی را بسیار قابل‌قبول می‌داند.

آیا سیاره نهم منظومه شمسی وجود دارد؟

به گفته جاشوا پیپر، استاد فیزیک و فیزیک نجومی از دانشگاه لی های، پنسیلوانیا که در این مطالعه مشارکت نداشته: “یک سیاره سرگردان، شی‌ء کیهانی است که به دور حلقه یک ستاره شکل می‌گیرد، چیزی مشابه سیارات واقع در منظومه شمسی ما. با این حال، اگر این سیاره در دوران اولیه شکل‌گیری خود، پیش از قرار گرفتن در سیستم خورشیدی خود، گذر نزدیکی از سیاره‌ای عظیم و حجیم داشته باشد، می‌تواند از منظومه خورشیدی خود خارج شود و در فضای بین ستاره‌ای کهکشان راه شیری در میان ستارگان سرگردان قرار گیرد. “

در شبیه‌سازی‌های انجام شده در این مطالعه، سیاره نهم در ۶۰ درصد موارد از تأثیر نیروهای گرانشی وارده خارج شد ( تبدیل به سیاره‌ای سرگردان شد)؛ اما در ۴۰ درصد موارد به دام نیروی گرانشی خورشید افتاد.

این مورد به توضیح فاصله فرضی سیاره نهم منظومه شمسی ما کمک بسیاری کرد. مایکل اسموتکو استاد اخترفیزیک از دانشگاه نورث وسترن که در این مطالعه مشارکت نداشته، می‌گوید: “تصور کنید خورشید به اندازه یک پرتقال و یا یک سیب باشد. در همین حال تصور کنید، سیارات چیزی شبیه مگس‌های میوه در اطراف خورشید هستند. در این مقیاس (فرضی) نزدیک‌ترین ستاره به خورشید، ستاره پروکسیما قنطورس، ستاره‌ای حدودا سیب شکل در فاصله ۲۲۵۳ کیلومتر دورتر (تقریبا فاصله بین شیکاگو به توسان) است. اکنون تصور کنید، شانس یک مگس میوه در شیکاگو برای رسیدن به فاصله‌ای این‌چنینی و یافتن سیبی در توسان چقدر است؟ چنین امکانی وجود دارد؛ اما بسیار بعید است.”

به این ترتیب، واضح است، اسموتکو  نظریه تشکیل سیاره نهم در منظومه شمسی را ترجیح می‌دهد.

اسموتکو توضیح می‌دهد: “سیارات کلاسیک، عطارد، زهره، مریخ، مشتری، زحل و همه دیگر سیارات (منظومه شمسی) به‌راحتی قابل مشاهده با چشم غیرمسلح هستند و هزاران و هزاران سال است که توسط بشر شناخته‌شده‌اند. این اجرام کیهانی موقعیت خود را در آسمان شب با توجه به ستارگان پس‌زمینه (به نحوی که گویی هیچ تغییری روی نداده) تغییر می‌دهند. در واقع، نام سیاره –در انگلیسی پلانت- از کلمه (اَستِر پِلانِتِس در زبان یونان باستان) به معنی سرگردان برگرفته شده است.”

پس از اختراع تلسکوپ در اوایل قرن هفدهم، از مرموز بودن سیارات کاسته شد و به شروع دوره‌ای جدید در کاوش‌های دوره انقلاب علمی کمک کرد. در سال‌های ۱۶۰۹-۱۶۱۰، گالیلئو گالیله، با استفاده از تلسکوپ، اهله زهره را مورد بررسی قرار داد و از لحاظ علمی اثبات کرد که سیارات منظومه شمسی به دور خورشید گردش می‌کند، تا تغییر اساسی در نگرش انسان به جهان پدیدار شود.

پیپر می‌گوید:” اکتشافات سیارات بعدی، به بشریت، گستردگی جهان و اینکه چیزهای زیادی برای کشف وجود دارد را نشان داد؛ اما این کشفیات عموما جهان‌بینی بشریت را همچون کشفیات کوپرنیک و گالیله (از موقعیت زمین ما در منظومه شمسی) و یا انیشتین (ادراک ما از فضا و زمان) را تغییر ندادند. “

مطالعه سیارات همچنان تصورات ما از منظومه شمسی و نقش ما در آن را به چالش می‌کشد. حتی تغییر دسته‌بندی پلوتون از یک سیاره به یک سیاره کوتوله در سال ۲۰۰۶، دانشمندان و عموم مردم را مجبور به تجدیدنظر در مورد ماهیت سیارات کرد.

پیپر می‌گوید: “اگر سیاره نهم منظومه شمسی واقعا وجود داشته باشد و تائید و مشاهده شود، به‌احتمال زیاد به ما نشان می‌دهد، روند شکل‌گیری سیارات، خشن‌تر و پر هرج‌ومرج تر از چیزی بوده که پیش‌ازاین تصور می‌کردیم. شاید این (اثبات وجود سیاره نهم منظومه شمسی) به ما نشان دهد، هنوز هم فضای بسیاری برای اکتشافات جدید وجود دارد.”

۴-حفره‌های مرموز هرم جیزه مصر

دانشمندان سال‌هاست، مشکوک هستند که هرم بزرگ جیزه دارای حفرها و راهروهای مخفی است که به مدت هزاران سال، از دسترس باستان شناسان و سارقان آثار باستانی به دورمانده‌اند. اکنون محققان می‌گویند، شواهدی از حفره‌ای عجیب پشت قسمت شمالی هرم یافته‌اند که به طور کامل از کانال‌های اصلی و مقبره درون بنای عظیم اصلی جداست.

هرم بزرگ جیزه که هرم خوفو نیز مشهور است، حدود بیش از ۴۵۰۰ سال قبل به‌وسیله فرعون خوفو ساخته شده است. این هرم در زمان ساخت ۱۴۶ متر ارتفاع داشت که بلندترین بنای مصر باستان نیز محسوب می‌شود. پروژه‌ای که «اسکن اهرام» نام دارد و شامل محققانی از چندین دانشگاه، مؤسسات تحقیقاتی و شرکت‌های تکنولوژی از سراسر جهان است، اکنون به دنبال کشف اسرار این اهرام هستند.

این محققان از ترکیبی از ترموگرافی مادون‌قرمز، شبیه‌سازی سه‌بعدی و تصویربرداری رادیوگرافی موآن برای آشکار کردن این ساختارهای عجیب بهره می‌برند. آن‌ها می‌گویند، موفق به کشف حفره‌ای شده‌اند. در حالی که ترموگرافی مادون‌قرمز برای شناسایی تغییرات دمای داخل ساختمان‌ها و بناها مورد استفاده قرار می‌گیرد، همچون تصویربرداری اشعه ایکس به درون محیط نفوذ می‌کند و امکان بازسازی سه‌بعدی بنا را در اختیار محققان قرار می‌دهد.

حفره‌های مرموز هرم جیزه مصر

محققان می‌گویند، با استفاده از این تکنیک درون هرم بزرگ را نقشه‌برداری کرده‌اند و حفره ناشناخته‌ای به بزرگی تقریبا ۱۰۵ متر را در لبه شمال شرقی بنا شناسایی کرده‌اند. آن‌ها همچنین موفق به تشخیص نوعی حفره در ورودی دروازه قسمت شمالی هرم شده‌اند.

البته هیچ مدرکی دال بر ارتباط این دو حفره باهم وجود ندارد. محققان پروژه اسکن اهرام می‌گویند، در نوامبر سال ۲۰۱۵ با شناسایی ناهنجاری حرارتی در قسمت شمالی هرم، نسبت به وجود یک حفره ناشناخته مشکوک شده‌اند. البته محققانی که در این پروژه شرکت ندارند، هنوز کاملا متقاعد نشده‌اند.

این محققان می‌گویند، پروژه اسکن اهرام باید یک سال دیگر ادامه یابد تا اطلاعات بیشتری در مورد ناهنجاری‌های حرارتی بیشتر پیدا شود. تنها زمان می‌تواند، درستی فرضیه این محققان را به اثبات برساند، اما هر اتفاقی بیفتد، می‌تواند نویدبخش اکتشافات هیجان‌انگیزی را می‌دهد.

۵- هویت هیولای مرموز تالی

سال گذشته بود که دانشمندان اعلام کردند که موفق به کشف هویت هیولای مرموز تالی شدند. هیولای تالی فسیل مرموز جاندار نرم تنی است که بیش از ۵۰ سال قبل در معادن ایالت ایلینوی آمریکا کشف شده بود و از آن زمان ذهن دانشمندان را مشغول خود کرده بود.

این محققان جاندار موردنظر را به‌افتخار کاشف آن، فرانسیس تالی، هیولای تالی (Tully Monster) نام‌گذاری کردند و در سال ۱۹۸۹، این فسیل رسما وارد بایگانی فسیل‌های دیرینه شناسان شد. اما بحث در مورد این جاندار حلزون مانند و یا ماهی مانند هنوز هم ادامه داشته است. حال، محققان با بررسی هزاران فسیل مشابه به این نتیجه رسیده‌اند که تالی قطعا یک مهره‌دار محسوب می‌شده است.

این جانور از لحاظ ساختار آرواره‌ها به مارماهی موسوم به مکنده‌ ماهی (بانام علمی Petromyzontiformess) ارتباط نزدیکی دارد. بر اساس شکل و ساختار این جانور، این فسیل را پیش‌ازاین به کرم‌ها، نرم‌تنانی (مانند، حلزون‌ها و صدف‌ها)، بندپایانی (شامل برخی حشرات و عنکبوت‌ها) و کنودونت ها که گونه‌ای از طنابداران منقرض‌شده هستند، مرتبط می‌دانستند. طنابداران شاخه‌ای هستند که متعلق به تمام مهره‌داران‌اند و همه کنودونت‌ها، دارای میله اسکلتی به نام نوتوکورد هستند، چیزی که در انسان تبدیل به بخشی از ستون فقرات شده است. یکی از قوی‌ترین فرضیات تالی را گونه‌ای کنودونت فرض می‌کرد، ازاین‌رو، مک کوی و همکارانش بیش از ۱٫۲۰۰ نمونه فسیل مشابه در موزه تاریخ طبیعی را که از رسوبات کربونیفر زیرین متعلق به ۳۰۷ تا ۳۰۹ میلیون سال قبل کشف‌شده بودند، مورد تجزیه‌وتحلیل قراردادند.

هویت هیولای مرموز تالی

هیولای تالی، موزه تاریخ طبیعی نتیجه این تحلیل‌ها بازسازی ساختاری نوتوکوردی بود، چیزی که پیش ‌از این تصور می‌شد بخشی از یک روده (جانداری دیگر) است. این جاندار که ۱۰۰ سانتیمتر طول دارد، همچنین دارای آب شش، الگوی سگمنتالی بدن، ساختار چشم‌هایی شبیه کوسه‌ماهی‌ها و آرواره‌هایی با دندان‌های ریز و باریک مانند خرطوم و دمی باله‌ای است. محققان درنهایت با تحلیل رابطه تکاملی و ترکیب این صفات باهم به این نتیجه رسیدند، تالی را در دسته مهره‌داران قرار دهند. تالی رابطه نزدیکی با مارماهی‌ها امروزی دارد، هرچند نمی‌تواند کاملا نیای این جاندار تلقی شود.

۶- انفجارهای رادیویی سریع غیرقابل توضیح

دانشمندان تاکنون موفق به کشف ۲۲ از این سیگنال‌های رادیویی مرموز شده که هنوز نتوانسته‌اند، هیچ توضیحی برای آن داشته باشند. انفجارهای رادیویی سریع (FRB)، تشعشعات سریع انرژی هستند که در کسری از میلی‌ثانیه دیده می‌شوند و یک میلیارد بار درخشان‌تر از هر چیزی هستند که تاکنون در کهکشان دیده‌شده‌اند.  آخرین انفجار رادیویی سریع که تشخیص داده شده است، مغشوش‌ترین آن‌ها است، دانشمندان می‌گویند، به‌هیچ‌وجه به حل معمای این تشعشعات انرژی نزدیک نشده‌اند.

انفجارهای رادیویی سریع، مرموزترین و انفجاری‌ترین سیگنال‌های جهان هستند که به همه‌چیز از امواج ماکروویو تا فضاپیماهای موجودات فضایی نسبت داده‌شده‌اند. باوجود تائید ۲۲ سیگنال تا به امروز، به نظر می‌رسد، ممکن است، این سیگنال‌ها نادر باشند. اما دانشمندان می‌گویند، این تشعشعات انرژی ممکن است در جهان کاملا فراوان باشند. آن‌ها پیش‌بینی می‌کنند، در حدود ۲۰۰۰ مورد از این انفجارهای رادیویی سریع هر روز در جهان منتشر شوند.

دلیل تشخیص بسیار سخت این تشعشعات به دلیل سرعت بیش از حد آن‌ها است که تنها در حدود ۵ میلی‌ثانیه عبورشان به طول می‌انجامد. به‌طوری که تنها اوایل سال جاری بود که دانشمندان قادر به تائید این موضوع بودند که منشأ این تشعشعات فضا است.

محققان در مطالعه جدیدی که اوایل سال جاری منتشر کردند، یک انفجار رادیویی سریع به نام FRB 150215 را شرح دادند که در ۱۵ فوریه سال ۲۰۱۵ توسط تلسکوپ رادیویی پارکز در استرالیا شناسایی شده بود. اولین دلیل برای عجیب بودن این انفجار رادیویی این بود که پتروف و همکارانش موفق شده بودند، این انفجاری رادیویی سریع را از طریق چندین تلسکوپ مشاهده کنند. اما با این وجود قادر به تشخیص هیچ‌گونه سیگنال و یا اثر نوری نشده بودند.

انفجارهای رادیویی سریع غیرقابل توضیح

آن‌ها از طریق ۱۱ تلسکوپ به جستجوی امواج رادیویی، نوری، اشعه ایکس، گاما و انتشار نوترینو، این تشعشات انرژی بودند، اما موفق به شناسایی هیچ‌گونه ردپایی نشدند. چگونه چیزی که انرژی بیش از ۵۰۰ میلیون خورشید تولید می‌کند، می‌تواند هیچ ردپایی از خودش برجای نگذارد؟

دلیل دوم برای عجیب بودن مورد، FRB 150،۲۱۵، این بود که با توجه به جهت آن از ناحیه بسیار متراکمی از کهکشان راه شیری به ما می‌رسید، نباید از زمین قابل تشخیص می‌بود. در واقع به نظر می‌رسد، محققان در این زمینه، خوش‌شانس بوده‌اند، چرا که احتمالا این انفجار رادیویی سریع از طریق نوعی حفره در کهکشان راه شیری به زمین رسیده است. حال به نظر می‌رسد، برای حل این معما که پدیده‌ای کاملا ناشناخته و جدید محسوب می‌شود، به سال‌ها زمان نیاز باشد.

۷- سه آزمایش با نتایجی مشابه که از پدیده‌ای فراتر از مدل‌های استاندارد فیزیک ذره‌ای خبر می‌دهند

بررسی سه آزمایش جداگانه که نتایج مشابهی در برداشته‌اند، نشان می‌دهد که ما ممکن است، با پدیده‌ای مواجه شده باشیم که فراتر از مدل‌های استاندارد فیزیک ذرات است. داده‌های آزمایش‌هایی که در آمریکا، سوئیس و ژاپن انجام شده‌اند، نتایجی با تشابه ۹۹.۹۵ درصدی را نشان داده‌اند.

بر اساس یکی از کلیدی‌ترین مفاهیم مدل استاندارد به نام جهان‌شمولی لپتون، تمامی لپتون‌ها به صورتی مساوی تحت تأثیر نیرویی بنیادین قرار دارند و این به آن معنی است که تمامی لپتون‌ها باید با سرعتی برابر دچار زوال شوند. اما در داده‌های ثبت شده محققان متوجه تفاوت کوچک اما محسوسی در سرعت تجزیه ذرات شدند. این به آن معنی است که نیروها یا ذراتی ناشناس می‌توانند بر روند زوال لپتون‌ها اثرگذار باشند.

سه آزمایش با نتایجی مشابه که از پدیده‌ای فراتر از مدل‌های استاندارد فیزیک ذره‌ای خبر می‌دهند

‌ مدل استاندارد فیزیک ذره‌ای در حال حاضر بهترین چیزی است که می‌تواند رفتار و تعامل ذرات در سرتاسر جهان را توضیح دهد. این مدل مدت‌ها است که به مرجع قابلی قبول تبدیل شده‌ است.

حال محققان می‌گویند که موفق به ردیابی نشانه‌های ذره‌ای به نام لپتون‌ها شده‌اند،‌ نوعی بسیار ویژه از ذرات تحت اتمی که رفتار آن‌ها بسیار عجیب و فراتر از چارچوب‌های پیش‌بینی‌شده توسط مدل استاندارد فیزیک است. محققان این ذرات را در حین مشاهده زوال ذرات مزون B به ذرات سبک‌تر،‌ از جمله دو نوع لپتون به نام‌های لپتون تائو و مائون مشاهده کردند.

۸- الگوی نوری اسرارآمیز یا ساختار عظیم فرازمینی

بیشتر ستاره‌ها زمانی که سیاره‌ای فراخورشیدی از مقابلشان عبور می‌کند به‌طور متناوب ۱ درصد کاهش نور پیدا می‌کنند، اما کاهش نور ستاره تبی بسیار شدید و نامنظم است و باعث شده برخی دانشمندان تخمین بزنند که شاید یک ساختار غول‌پیکر بیگانه همچون کُره دایسون در مدار این ستاره گردش می‌کند. برای اطمینان از این موضوع ستاره شناسان به‌طور فعال روی ستارگانی که ۱۴۸۰ سال نوری با ما فاصله دارند و فضای اطرافشان تحقیق کردند تا بفهمند چه اتفاقی در حال وقوع است.

اما داده‌هایی که آن‌ها به دست آورده‌اند، موضوع را پیچیده‌تر کرده است. دانشمندان اکنون می‌دانند که نه‌تنها نور این ستاره به‌صورت تصادفی کاهش پیدا می‌کند بلکه این کاهش نور گاهی به ۲۰ درصد می‌رسد، همچنین این کاهش نور طی ۱۰۰ سال اخیر افزایش پیداکرده است. واقعیت این است که هنوز هیچ‌کس نمی‌داند چه اتفاقی در حال وقوع است، ولی یکی از فرضیاتی که پیش از این هم مورد توجه بوده این است که دسته‌ای از دنباله‌دارهای ناشناس یا اجرام باقی مانده از سیارات در مدار این ستاره در حال گردش هستند.

الگوی نوری اسرارآمیز یا ساختار عظیم فرازمینی

اما اکنون محققان می‌گویند،  این الگوی کاهش نور عجیب به‌هیچ‌وجه به اطراف ستاره KIC 8462852 مربوط نیست و شاید آشفتگی میان ستاره‌ای باعث این اتفاق عجیب می‌شود. محققان با بررسی الگوی نوری این ستاره متوجه شدند که نور ستاره تبی تنها دلیل این کاهش نوری نیست.

در واقع آن‌ها می‌گویند که وقتی این تغییرات کوچک در اتفاق می‌افتد (بین ۰٫۱ تا ۷ درصد کاهش نور) موقعیت نور هم کمی تغییر می‌کند که به این معنی است ستاره دیگری در امتداد خط دید ما در حال کم کردن شدت نور دریافتی ما است.

۹-مأموریت اسرارآمیز هواپیمای فضاییX-37B

مأموریت رکوردشکن هواپیمای فضایی X-37B نیروی هوایی ایالات‌متحده آمریکا، درنهایت به پایان رسید. این هواپیمای رباتیک، پس از گذراندن ۷۱۸ روز در مدار زمین، در فرودگاه تدارکاتی فرود شاتل در مرکز فضایی کندی ناسا، فلوریدا فرود آمد. این اولین فرود در فرودگاه تدارکاتی پس از مأموریت نهایی شاتل فضایی اندرو در ژوئیه ۲۰۱۱ بود.

همه چهار پرواز هواپیماهای فضایی X-37B از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال در فلوریدا، به مدار زمین پرتاب‌شده ‌بودند و سه مأموریت نخست در پایگاه نیروی هوایی واندنبرگ در کالیفرنیا فرود آمدند. اما مقامات نیروی هوایی اعلام کردند، قصد دارند، عملیات فرود و پرتاب هواپیمای فضاییX X-37B  را در سواحل فلوریدا ادغام کنند، به این ترتیب، فرود مأموریت، برای اولین بار در فرودگاه تدارکاتی فرود شاتل انجام شد.

هواپیمای بدون سرنشین X-37B که به مأموریت OTV (تست وسیله نقلیه مداری) شناخته می‌شود، درواقع، شبیه به شاتل فضایی بازنشسته ناسا، البته در اندازه‌ای کوچک‌تر است که قادر به انجام مأموریت‌های طولانی مدت در مدار زمین است. هواپیمای فضایی X-37B تنها  ۸.۸ متر طول و ۹.۶ ۲.۹ متر ارتفاع و طول بال‌های آن‌هم حدود ۴.۶ متر است.

نیروی هوایی آمریکا دارای دو هواپیمای فضایی رباتیک X-37B است که هردوی این هواپیماها توسط شرکت بوئینگ ساخته‌ شده است. این هواپیماهای دوقلو تاکنون چهار مأموریت را به انجام رسانده‌اند. نیروی هوایی ایالات‌متحده اعلام کرده، سه مأموریت نخست OTV که درمجموع ۱۳۶۷ روز را در مدار به سر برده‌اند، تکنولوژی‌های پرواز و فرود با قابلیت استفاده مجدد و بازگشت به جو را با موفقیت پشت سر گذاشته‌اند.

هواپیمای فضایی رباتیک X-37B که ۲۰ ماه مه سال ۲۰۱۵، برای انجام چهارمین مأموریت فوق سری خود به مدار زمین فرستاده‌شده بود. گفته می‌شود، X-37B در طول این مأموریت چندین محموله را حمل کرده که برخی از این محموله‌ها شناسایی‌شده‌اند.

 

این هواپیما، چند دستگاه نیروی محرکه الکتریکی متعلق به نیروی هوایی و شرکت خصوصی آیروجت راکتداین و همچنین ابزارهای تحقیقاتی پیشرفته ناسا را حمل کرده است. نشریه نیویورک‌تایمز، ماه مه سال ۲۰۱۰ گزارش داد: “مقامات پنتاگون در مصاحبه‌ها و اظهارات خود، هرگونه ارتباط این هواپیما را با جنگ‌افزارهای فضایی به‌شدت تکذیب کرده‌اند، این در حالی بود که این مقامات اذعان کرده بودند، هدف نهایی (مأموریت) کمک به جنگنده‌های زمینی با مأموریت‌های فرعی بوده است.”

همچنین نیروی هوایی هم پاسخ مبهمی در این خصوص داده و با اشاره به سری بودن مأموریت، اعلام کرد: “این مأموریت هیچ ارتباطی به قابلیت‌های تهاجمی ندارد، بلکه این برنامه باهدف کاهش خطر، تجربه و توسعه سیستم‌های عملیاتی انجام ‌گرفته است.”

مأموریت اسرارآمیز هواپیمای فضاییX-37B

در اسناد رسمی نیروی هوایی، هدف مأموریت هواپیمای فضایی X-37B، این‌گونه اعلام‌ شده است:”تکنولوژی‌هایی که در این مأموریت تست می‌شوند، شامل؛ سیستم پیشرفته هدایت ناوبری و کنترل، سیستم‌های حفاظت حرارتی، اویونیک، سازه‌های حرارتی فوق بالا، عایق‌های قابل‌استفاده مجدد، سیستم‌های پرواز الکترومکانیکی سبک، سیستم پیشرفته نیروی محرکه و پرواز مداری مستقل، ورود مجدد به جو و فرود.”

گفته می‌شود، مأموریت این هواپیمای فضایی، نمونه‌ای از استقرار ماهواره‌های جاسوسی در جو زمین است. همچنین بر اساس شایعات دیگر اهداف این مأموریت عبارت‌اند از؛ تداخل در سیگنال‌های ماهواره‌های دیگر، مأموریت مخفی پنتاگون برای استقرار جنگ‌افزارهای بدون سرنشین و حتی جاسوسی از ایستگاه فضایی چین.

اما ارتش آمریکا همواره ادعا کرده، این مأموریت سری به‌هیچ‌وجه ارتباطی با اهداف جاسوسی ندارد. ارتش به جای آن هدف خود از این مأموریت را بررسی “تکنولوژی‌های وسایل نقلیه فضایی قابل‌استفاده مجدد برای اهداف بلندمدت” ذکر کرده است.

کارشناسان هم به‌طورکلی با ادعای نیروی هوایی موافق‌اند، آن‌ها می‌گویند، بعید به نظر می‌رسد، هواپیمای X-37B برای انجام مأموریتی تهاجمی و یا خرابکارانه به مدار زمین فرستاده‌شده باشد. برخی از ناظران هم می‌گویند علاوه بر نقش‌های ذکرشده،  هواپیمای رباتیک نیروی هوایی ممکن است، برخی سنسورها را برای دفتر شناسایی ملی (NRO) مورد آزمایش قرار داده باشد، دفتر شناسایی سازمانی است که ماهواره‌های جاسوسی ایالات‌متحده را اداره می‌کند.

درحالی‌که مأموریت OTV-4 به رکورد بیشترین گردش در مدار زمین دست‌یافته است، اما با طولانی‌ترین سفر فضایی انجام‌شده تا به حال فاصله بسیار زیادی دارد. برخی از ماهواره‌های نظارتی دهه‌هاست که در حال انجام‌وظیفه‌اند و کاوشگرهای دوقلوی ناسا، وویجر ۱ و وویجر۲، پس از گذشت تقریبا ۴۰ سال از پرتاب به فضا، هنوز هم در حال ارسال اطلاعات به زمین هستند.

۱۰- حفره پنیر سوئیسی مریخ

شاید تصور کنید مدارگرد شناسایی مریخ (MRO) در طول ۱۱ سال گذشته همه‌چیز مریخ، نزدیک‌ترین همسایه ما را مشاهده کرده باشد، اما این‌طور نیست. اخترشناسان هنوز هیچ توضیحی برای تصاویر جدید ارسالی از قطب جنوب سیاره سرخ ندارند. باوجودی که تمامی سیاره مریخ از فرورفتگی‌ها و دهانه‌های مختلفی پوشانده شده است، گودال بزرگی که در میان مجموعه‌ای از دهانه‌های کوچک حاصل از ذوب دی‌اکسید کربن منجمد واقع شده، اخترشناسان را مبهوت کرده است.

عوامل زیادی می‌تواند گودال‌هایی در سطح سنگی سیاره سرخ ایجاد کند، از جمله بیش از نیم میلیون بار برخورد شهاب‌سنگ‌ها، جریان‌های گدازه‌ای، سیل‌های باستانی و فعالیت‌های آتش‌فشانی که موجب ذوب شدن یخ‌های سیاره شده‌اند. به این ترتیب گاهی مدارگرد شناسایی مریخ به موارد مرموزی برمی‌خورد که حل آن‌ها اخترشناسان را سردرگم می‌کند، ازجمله این فرورفتگی‌های کم‌عمق که برای اولین بار اوایل سال جاری مشاهده شدند.

اما هنوز هیچ اطلاعات دسته اولی در مورد این گودال به‌تازگی کشف شده وجود ندارد. تابستان در قطب جنوب مریخ به این معناست که خورشید به‌اندازه‌ای در آسمان پایین است که سایه‌ها را تشدید کند و برخی عوارض زمین‌شناسی را برجسته‌تر کند. بااین‌وجود نور قادر به آشکار کردن یخ در این گودال است.

حفره پنیر سوئیسی مریخ

اطراف گودال مملو از قطعات دی‌اکسید کربن منجمد است. دوایر موجود در یخ خشک که تصور می‌شود در تابستان تبدیل به گاز می‌شوند، موجب ایجاد چیزی می‌شود که اخترشناسان اصطلاحا به آن «سطح پنیر سوئیسی» می‌گویند. این عکس با استفاده از دوربین هیرایز مدارگرد شناسایی مریخ ثبت شده است، این دوربین علمی که ابزار تصویربرداری باقابلیت‌های بسیار بالاست به ناسا امکان شکار اشیایی بزرگ‌تر از یک متر را از فاصله‌ای حدود ۲۰۰ تا ۴۰۰ کیلومتری در مریخ می‌دهد.

به این ترتیب، به نظر نمی‌رسد این گودال کوچک باشد، با توجه به در نظر گرفتن مقیاس عکس، ۵۰ سانتی‌متر (۱۹.۷ اینچ) در هر پیکسل، در واقع ما با ویژگی به بزرگی چند صد متر مواجه هستیم. هم‌اکنون بدون داشتن اطلاعات بیشتر یافتن توضیحی برای این گودال بسیار دشوار است؛ اما اخترشناسان ناسا، احتمالات زیادی را در نظر می‌گیرند.

مدارگرد شناسایی مریخ، ماه مارس ۲۰۰۶، تصاویر با وضوح بالایی از سطح سیاره سرخ به زمین مخابره کرده بود که محیطی پویا را با گرد و غبارهای در حال حرکت و تپه‌های شنی خزنده نشان می‌داد که کشف دلایل به وجود آمدن آن نیاز به تکنولوژی‌های پیشرفته‌تری از جمله مدارگرد شناسایی مریخ داشت. اکنون این مدارگرد پس از اتمام همه اهداف اولیه خود در خلال دو سال اول مأموریت، هنوز به فعالیت مشغول است، به نظر می‌رسد، در آینده با دهانه‌ها و گودال‌های عجیب دیگری مواجه خواهیم شد.

.

منبع: sciencealert 

مطلب ۱۰ معمای علمی که بدون توضیح باقی مانده‌اند! برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

دهانه‌های باستانی مریخ بر اثر گردبادهای یک ‌طرفه پدید آمده اند

دهانه‌های باستانی مریخ ناشی از گردبادهای یک ‌طرفه بوده‌اند
اثرات کیهانی باستانی مریخ ممکن است، براثر گردبادهای یک طرف قدرتمندی ایجاد شده باشند. بر اساس نتایج جدید شاید، بادهای چرخشی موجب ایجاد این عوارض خاص در سطح سیاره سرخ شده باشند. محققان می‌گویند، رگه‌هایی که بر اثر باد تغییر کرده‌اند، می‌توانند جزئیاتی از گذشته مریخ در اختیار آن‌ها بگذارند.

محقق ارشد مطالعه جدید، پیتر شولتز، یک متخصص برخوردی از دانشگاه براون در پراویدنس، رود آیلند است، او می‌گوید، در هنگام بررسی داده‌های مریخ موفق به پیدا کردن گردبادهای عجیبی شده است. شولتز برای این مطالعه از آنالیز تصاویر ناسا بهره برده است.

شولتز به Space.com گفت: “من به خوبی مریخ را می‌شناسم، از دهه ۱۹۶۰ مشغول مطالعه این سیاره هستم. ازاین‌جهت، از نگاه کردن به داده‌های جدید لذت می‌برم.”

شولتز به همراه استفانی کونتانا، دانشجویی از دانشگاه براون، تصاویر مادون‌قرمز گرفته شده در طول شب مریخ را که توسط مدارگرد اودیسه مریخ ناسا را مورد بررسی قرار داده‌اند. در این تصاویر، نواحی که در طول شب روشن‌تر به نظر می‌رسند، نواحی هستند که در طول روز قبل گرمای بیشتری نسبت به نواحی مجاور دریافت کرده‌اند.

این تصاویر مجموعه‌ای از رگه‌های روشن ناشی از چندین دهانه برخوردی در مریخ را نشان می‌داد که بیش از ۱۵ کیلومتر قطر داشتند. این نواحی روشن احتمالا سطوح سنگی هستند که در معرض شدیدی گرما بوده‌اند.

تصاویر مجموعه‌ای از رگه‌ای روشن ناشی از چندین دهانه برخوردی در مریخ را نشان می‌داد که بیش از 15 کیلومتر قطر داشتند. این نواحی روشن احتمالا سطوح سنگی هستند که در معرض شدیدی گرما بوده‌اند
تصاویر مجموعه‌ای از رگه‌ای روشن ناشی از چندین دهانه برخوردی در مریخ را نشان می‌داد که بیش از ۱۵ کیلومتر قطر داشتند. این نواحی روشن احتمالا سطوح سنگی هستند که در معرض شدیدی گرما بوده‌اند

این رگه‌ها می‌توانند، در فواصلی بسیار دورتر از دهانه برخوردی که موجب ایجادشان شده، امتداد پیدا کنند. به‌عنوان‌مثال می‌توان به دهانه ۲۰ کیلومتری سانتافه در منطقه‌ای موسوم به دشت کرایسی در نیمکره شمالی مریخ اشاره کرد. رگه‌های این بخش مریخ می‌توانند تا ۱۲۰ کیلومتر دورتر از محل دهانه برخوردی امتداد داشته باشند.

شولتز می‌گوید، در آن زمان، بقایایی که این رگه‌ها را ایجاد کرده‌اند، تحت تأثیر دهانه‌های برخوردی بوده‌اند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که این رگه‌ها پیش از فروریختن آوار و به‌سرعت پس از اثر برخوردی و به‌احتمال زیاد توسط باد ایجاد شده‌اند.

شولتز و همکارانش با استفاده از داده‌های زمین‌شناسی، آزمایش‌های برخوردی و مدل‌سازی‌های کامپیوتری، دریافتند که گردبادها احتمالا می‌توانند توضیحی برای این رگه‌ها باشند.

شولتز گفت: “این بادها به‌سرعت گردبادها بوده‌اند، اما در جهتی مستقیم نمی‌وزیدند. در عوض به‌صورت افقی می‌وزیدند، همچون گردبادهای یک‌طرفه زمین.”

او اشاره می‌کند، زمانی که یک سیارک، ستاره دنباله‌دار و یا دیگر اجرام کیهانی با سرعتی بالا به سیاره‌ای برخورد می‌کنند، چندین تن مواد از محل برخورد و سطحی که به آن برخورد کرده‌اند، فورا تبخیر می‌شوند.

شولتز گفت: “این بخارها با سرعت‌های بسیاری بالایی از نقطه برخورد رو به بیرون حرکت می‌کنند و با برخورد با اتمسفر سیاره، گردبادهای شدیدی را پدید می‌آوردند. این بادها بیش از ۹۶۵ کیلومتر در ساعت سرعت دارند.”

شولتز می‌گوید، این گردبادها ممکن است، نتیجه جریان شدید هوایی باشند که از تأثیر برخوردی قبلی باقی‌مانده است.

نتایج یافته‌های این محققان قرار است در شماره ماه اوت نشریه ایکاروس به چاپ برسد.

.

منبع: space

مطلب دهانه‌های باستانی مریخ بر اثر گردبادهای یک ‌طرفه پدید آمده اند برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

الن استوفان: آمریکایی‌ها در احاطه اخبار جعلی آب و هوایی قرار دارند

الن استوفان: آمریکایی‌ها در احاطه اخبار جعلی آب و هوایی قرار دارند

دانشمند ارشد سابق ناسا می‌گوید، آمریکایی‌ها در احاطه اخبار جعلی هستند که مردم را در مورد تغییرات آب و هوایی به‌اشتباه می‌اندازد. الن استوفان دانشمند ارشد سابق ناسا که دسامبر سال گذشته، از سمت خود در آژانس فضایی استعفا داد، در گفتگو با گاردین گفت، مجموعه‌ای از دروغ‌ها و حقایق باوجودی که در این مورد ابهام علمی وجود ندارد، آمریکایی‌ها را در نوعی بی‌اعتنایی در مورد عواقب بالقوه ادامه انتشار گازهای گلخانه‌ای قرار داده است.

دسامبر سال گذشته هم کمیته علوم، فضا و تکنولوژی مجلس نمایندگان آمریکا به دلیل ریتوییت خبر گمراه‌کننده برایبارت نیوز (وب‌سایت محافظه‌کار) در مورد تغییرات آب و هوایی مورد انتقاد قرار گرفت. در مقاله منتشر شده در این وب‌سایت با عنوان: “شیرجه دمای جهانی. سکوت یخی آب‌وهوای هراسناک”، اشاره شده، دمای سیاره نسبت به سوابق ثبت شده کاهش یافته است. چیزی که به ظاهر، روند اخیر افزایش سریع دمای زمین را نادیده گرفته است. به هر حال، دانشمندان از این مقاله (و منبع آن، دیلی میل) انتقاد کردند و آن را نادرست و گمراه کننده دانستند.

مقاله اصلی دیلی میل که به گزارشی از ناسا اشاره داشته، ادعا می‌کرد، ال نینو دلیل افزایش دما بوده است. در بخش زیر تیتر این مقاله نوشته شده: “این نشان می‌دهد، افزایش دما شاید با انتشار گازهای گلخانه‌ای پایین نیاید.”

الن استوفان می‌گوید، مجموعه‌ای از دروغ‌ها و حقایق باوجودی که در این مورد ابهام علمی وجود ندارد، آمریکایی‌ها را در نوعی بی‌اعتنایی در مورد عواقب بالقوه ادامه انتشار گازهای گلخانه‌ای قرار داده است
الن استوفان می‌گوید، مجموعه‌ای از دروغ‌ها و حقایق باوجودی که در این مورد ابهام علمی وجود ندارد، آمریکایی‌ها را در نوعی بی‌اعتنایی در مورد عواقب بالقوه ادامه انتشار گازهای گلخانه‌ای قرار داده است

جیمز دلیگپول، نویسنده وب‌سایت برایبارت نیوز، در مقاله مورد بحث اشاره کرده، پدیده‌های آب و هوایی ال نینو و لانینا موجب افزایش سال‌های گرمی شده‌اند که سیاره در حال تجربه آن است. ال نینو، رویداد آب و هوایی است که در زمانی که دمای اقیانوس بیش از حد معمول افزایش یابد، رخ می‌دهد و نتیجه آن گرم‌تر شدن دمای جهانی است. پس از این رویداد، پدیده لانینا رخ می‌دهد که موجب سردتر شدن زمین می‌شود.

دلیگپول با اشاره به پدیده لانینا که موجب کاهش یک درجه‌ای دمای زمین در ماه‌های اخیر شده، عنوان کرده، این کاهش دما را شاهدی بر گمراهی دانشمندان آب و هوایی دانسته است. دلیگپول همچنین ادعا کرده، ناسا گفته است که وقفه‌ای در گرمایش جهانی رخ‌داده که یکی از استدلال‌های موردعلاقه منکران گرم شدن کره زمین است.

الن استوفان با اشاره به شرکت‌های نفت و ذغال سنگ به عنوان مقصران این جریان، گفت: “ما اکنون در احاطه اطلاعات جعلی قرار داریم که از سوی افرادی که از این قضیه سود می‌برند، رواج پیدا می‌کند. اخبار جعلی بسیار مضر است، چراکه وقتی مفهومی در ذهن مردم شکل گرفت، از ذهن خارج کردن آن بسیار دشوار است.”

این اتفاقات به‌رغم خروج آمریکا از توافقنامه پاریس است که به گفته کارشناسان می‌تواند، تا سال ۲۰۲۵ هرساله  ۱.۴ گیگا تن دی‌اکسید کربن اضافی وارد جو کره زمین کند. تصمیم بحث‌برانگیز دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات‌متحده برای خروج این کشور از توافقنامه آب و هوایی پاریس، بحث‌های زیادی را در مجامع علمی جهان و آمریکا برانگیخت.

دونالد ترامپ در سخنرانی ۱ ژوئن (۱۱ خرداد) خود در باغ رز کاخ سفید، اعلام کرد:”ایالات‌متحده از توافقنامه آب و هوایی پاریس کنار می‌شد، اما مجددا وارد توافق‌نامه پاریس یا یک توافق‌نامه دیگر را شروع می‌کند که شرایط عادلانه‌تری برای ایالات‌متحده، اقتصاد، کارگران، مردم و مالیات‌دهندگان این کشور داشته باشد.”

به گفته استوفان، در طول شش ماه گذشته، جامعه علمی آمریکا با این تهدید از خواب بیدار شد و در پاسخ به این موضوع تلاش‌های زیادی برای برقراری ارتباط با مردم و همچنین رسانه‌ها انجام داد.

دسامبر سال گذشته هم کمیته علوم، فضا و تکنولوژی مجلس نمایندگان آمریکا به دلیل ریتوییت خبر گمراه ‌کننده برایبارت نیوز (وب‌سایت محافظه‌کار) در مورد تغییرات آب و هوایی مورد انتقاد قرار گرفت. در مقاله منتشر شده در این وب‌سایت با عنوان: “شیرجه دمای جهانی. سکوت یخی آب‌وهوای هراسناک”، اشاره شده، دمای سیاره نسبت به سوابق ثبت شده کاهش یافته است. چیزی که به ظاهر، روند اخیر افزایش سریع دمای زمین را نادیده گرفته است
دسامبر سال گذشته هم کمیته علوم، فضا و تکنولوژی مجلس نمایندگان آمریکا به دلیل ریتوییت خبر گمراه ‌کننده برایبارت نیوز (وب‌سایت محافظه‌کار) در مورد تغییرات آب و هوایی مورد انتقاد قرار گرفت. در مقاله منتشر شده در این وب‌سایت با عنوان: “شیرجه دمای جهانی. سکوت یخی آب‌وهوای هراسناک”، اشاره شده، دمای سیاره نسبت به سوابق ثبت شده کاهش یافته است. چیزی که به ظاهر، روند اخیر افزایش سریع دمای زمین را نادیده گرفته است

او قبل از حضور در فستیوال علمی چلتنهام در این هفته، گفت: “بخش سخت‌تر این است که تبلیغات جعلی هنوز فعال است. همیشه متعجب بوده‌ام که آیا این افراد صادقانه به نظرات غیرمنطقی خود باور دارند. وقتی این افراد می‌گویند، این (تغییرات آب و هوایی ) می‌تواند به خاطر “فعالیت‌های آتش‌فشانی” یا “آب‌وهوا همیشه تغییر می‌کند” تا مردم را سردرگم و به‌اشتباه بیندازند، واقعاً عصبانی می‌شوم.”

استوفان اضافه می‌کند، وقتی اخبار جعلی اغلب در رسانه‌های راست‌گرای به‌عنوان یک مشکل قلمداد می‌شوند،  او شواهدی از فرسایش توانایی افراد و طیف وسیعی از سیاست‌مداران را برای وارسی اطلاعات می‌بینند. او گفت: “همه ما مسئول این هستیم که بینشی که در اینترنت می‌خوانیم، درنتیجه (ممکن است) درست باشد.”

استوفان دسامبر گذشته، قبل از نتایج انتخابات آمریکا از سمت خود در ناسا استعفا داد. او گفت: “اما این (استعفا) هیچ ربطی به آن (انتخابات) نداشت، ولی خوشحالم دیگر آنجا نیستم.”

اما با این حال او به تعهداتش در برنامه مریخ ناسا همچنان پایبند است و به برنامه کاهش بودجه اخیر برنامه مشاهده زمین که به مشاهده آب و هوا و محیط‌زیست کمک می‌کند، واکنش نشان داد. بودجه این برنامه با ۱۶۷ میلیون دلار نسبتا کم است، در حالی که بودجه کل علوم زمین اکنون ۱.۷۵۴میلیارد دلار است.

الن استوفان مدافع قوی یک مأموریت سرنشین دار به مریخ است. او استدلال می‌کند که یک کاوشگر رباتیک برای تائید وجود حیات (درگذشته و یا حال سیاره) که ممکن است در زیر سطح سیاره در کمین نشسته باشد؛ قابل‌اطمینان نیست.
الن استوفان مدافع قوی یک مأموریت سرنشین دار به مریخ است. او استدلال می‌کند که یک کاوشگر رباتیک برای تائید وجود حیات (درگذشته و یا حال سیاره) که ممکن است در زیر سطح سیاره در کمین نشسته باشد؛ قابل‌اطمینان نیست.

استوفان در طول دوره فعالیت خود نقش برجسته‌ای در علوم سیاره‌ای برای درک محیط‌زیست زمین ایفا می‌کرد و می‌گوید، این فعالیت‌ها نقش دی‌اکسید کربن اتمسفری را در کمک به تغییرات آب و هوایی به‌خوبی به اثبات رساند. او تشابهی را بین انتشار کربن زمین و اثر گلخانه‌ای سیاره زهره می‌بیند، سیاره‌ای که زمانی دارای یک اقیانوس بود؛ اما اکنون دارای جهنم سمی با دمای سطحی نزدیک به ۵۰۰ درجه سانتی‌گراد است.

اتم‌ها و مولکول‌های جو زهره، به روش‌های مختلفی نور خورشید را جذب می‌کنند و اثر به خصوصی “اثر گلخانه‌ای” از خود به‌جای می‌گذارند. سیاره زهره به دلیل همین اثر گلخانه‌ای، گرم‌ترین سیاره منظومه شمسی محسوب می‌شود. نور خورشید پس از نفوذ در جو این سیاره و جذب شدن توسط سطح آن، به‌صورت گرما از سطح آن منعکس می‌شود. اما انبوه کربن دی‌اکسید جو زهره، این گرما را به دام انداخته و از رها شدن آن در فضای بیرونی جلوگیری می‌کند. این جذب اضافی گرما که “اثر گلخانه‌ای” نام دارد، میانگین گرمای زهره را بیش از هر سیاره دیگری حتی نسبت به عطارد (نزدیک‌ترین سیاره به خورشید) بالابرده است. وضعیتی که موجب شده آب اقیانوس در این سیاره تبخیر شود.

البته زمین مقصد چنین سناریوی افراطی نیست، حتی اگر همه دی‌اکسید کربن زمین بسوزد، بازهم اقیانوس‌های زمین نمی‌جوشند. اما سیاره زهره به خوبی نشان داده، تغییرات چشم‌گیر می‌تواند، حتی زمانی که تعادلی خوبی در جو سیاره برقرار است، اتفاق بیفتد.

او می‌گوید:”ما هیچ‌وقت به نزدیکی (تغییرات) سیاره زهره نمی‌رسیم، اما عواقب ناشی از فرستادن دی‌اکسید کربن بیشتر به جو، می‌تواند وخیم باشد. مدل‌سازی‌هایی هستند که نشان می‌دهند، اگر تمام سوخت‌های فسیلی خود را بسوزانیم، زمین برای انسان‌ها غیرقابل‌سکونت می‌شود.”

 

تست مریخ‌نورد اگزومارس در محوطه شبیه‌سازی شرکت ایرباس در شهر استیونج، انگلستان. مریخ‌نورد اگزومارس ۲۰۲۰ سکونت پذیری مریخ را موردمطالعه قرار خواهد و همچنین به جستجوی نشانه‌هایی از وجود حیات در گذشته و یا حل سیاره سرخ خواهد پرداخت
تست مریخ‌نورد اگزومارس در محوطه شبیه‌سازی شرکت ایرباس در شهر استیونج، انگلستان. مریخ‌نورد اگزومارس ۲۰۲۰ سکونت پذیری مریخ را موردمطالعه قرار خواهد و همچنین به جستجوی نشانه‌هایی از وجود حیات در گذشته و یا حل سیاره سرخ خواهد پرداخت

 

تلاش برای پیدا کردن «مناطق قابل سکونت» فراتر از زمین، یکی از انگیزه‌های اصلی دوران فعالیت استوفان بوده است. او می‌گوید، به همین ترتیب، پاسخ به سؤال وجود اشکالی از حیات فرازمینی به ناگاه قابل دسترس به نظر می‌رسید. الن استوفان در ژوئن ۲۰۱۵ به صورت سر بسته گفته بود که نشانه‌هایی از حیات فرازمینی وجود دارد. او در جریان کنفرانس خبری ناسا گفته بود:  “فکر می‌کنم در حال آگاه شدن از نشانه‌های قوی از حیات فرازمینی طی یک دهه آینده باشیم. فکر می‌کنم مدارک قطعی طی ۲۰ تا ۳۰ سال آینده در دست داشته باشیم.”

استوفان در ادامه گفته بود: “ما در آستانه دانستن چیزهایی هستیم که هزاران سال باعث شگفتی مردم بوده است. در طول زندگی‌مان می‌خواستیم از وجود زندگی‌های دیگری در منظومه شمسی آگاه شویم و مفهومشان را درک کنیم.”

مأموریت‌هایی برای جمع‌آوری نمونه‌هایی از آبفشان‌های اقمار اروپا و انسلادوس، می‌تواند نخستین علائم این فعالیت باشد. قمر سیاره زحل، انسلادوس در سال‌های اخیر به یکی از محبوب‌ترین اهداف علمی اخترشناسان تبدیل شده است. اکنون به نظر می‌رسد، دانشمندان از هر زمان دیگری به کشف حیات در سطح قمر انسلادوس نزدیک‌تر شده‌اند. دانشمندان گمان می‌کنند قمر انسلادوس ممکن است باوجود آبفشان‌ها، فعالیت‌های هیدروترمالی و اقیانوسی که در زیر سطح یخی خود پنهان کرده، دارای شرایط مناسبی برای حیات فرازمینی باشد.

انسلادوس با قطر ۵۰۴ کیلومتر، میزبان یک اقیانوس حاوی آب مایع در زیر سطح یخی خود است. دانشمندان تصور می‌کنند این اقیانوس ارتباطی با پوسته سنگی این قمر دارد که دارای فعل‌ و انفعالات شیمیایی بسیاری است. به این جهت، اختر زیست شناسان از انسلادوس به ‌عنوان یکی از بهترین گزینه‌های موجود در منظومه شمسی نام می‌برند که می‌تواند میزبان حیات باشد.

اخترشناسان به لطف فضاپیمای کاسینی که از سال ۲۰۰۴ در مدار زحل و انسلادوس در گردش است، این داده‌ها را به دست آورده‌اند. آن‌ها با آنالیز نمونه‌هایی که کاسینی دو سال قبل از آبفشان‌های انسلادوس به دست آورده، قادر به آشکار کردن شواهد جدیدی از وجود مولکول‌های هیدروژن در این قمر شدند.

هیدروژن نشان دهنده وجود فعالیت‌های هیدروترمالی در زیر پوسته یخی اقیانوس انسلادوس است و از آنجایی که برخی از اساسی‌ترین اشکال حیات در اقیانوس‌های زمین، در شرایطی مشابه به وجود آمده‌اند، ممکن است چنین اشکالی از حیات در انسلادوس هم وجود داشته باشند.

در مورد دیگر قمر امیدوار بخش دیگر، قمر مشتری، اروپا هم باید بگوییم، دانشمندان اکتبر گذشته اعلام کرده بودند که موفق به کشف فوران بخارآب (آبفشان) در سطح قمر مشتری، اروپا شده‌اند. این کشف به این معناست که فضاپیمای مأموریت اروپا ممکن است، بدون نیاز به حفاری، قادر به نمونه‌برداری از اقیانوس اروپا باشد. از اقیانوس اروپا، همواره به‌عنوان یکی از امیدوارکننده‌ترین مکان‌ها برای کشف احتمالی حیات فرازمینی در منظومه شمسی یاد می‌شود.

اقیانوس عظیم اروپا – که میزان آب آن دو برابر همه اقیانوس‌های زمین است – با لایه یخی بسیار سرد و سخت و با ضخامتی نامشخص محافظت می‌شود. آژانس فضایی ناسا، سال ۲۰۱۵ اعلام کرده بود، قصد دارد، تا دهه ۲۰۲۰، یک فضاپیمای رباتیک مجهز به مجموعه از ابزارهای علمی را به مدار اروپا اعزام کند. مشتری بزرگ‌ترین سیاره منظومه شمسی و همچنین پنجمین سیاره نزدیک به خورشید است که بیش از ۵۰ قمر آن را احاطه کرده‌اند.

 

 

این جستجو در مورد چگونگی حیات فرازمینی باید به نحوی خیال‌پردازانه و با ذهنی آزاد باشد، ممکن است به‌عنوان مثال، حیات به شکل مولکول‌های پیچیده اما بدون DNA باشد. استوفان پیش‌بینی می‌کند، عدم اطمینان از حیات فرضی فرازمینی، می‌تواند به این معنی باشد که خبر کشف اولیه‌ای می‌تواند، مبهم باشد و تبدیل به منبعی برای اختلافات علمی شود. او گفت: “این کشف بزرگی خواهد بود که (اشکالی) از زندگی را بیابیم که ساده و همچون یک قطره مایع باشند که در چیزی غوطه‌ورند، در این مورد هیچ‌کس مخالفتی نمی‌کند.”

سناریوی واقعی‌تر این است که برای تائید وجود، حیات فرازمینی به دهه‌ها زمان نیاز است. این استدلال دلیلی است که چرا الن استوفان مدافع قوی یک مأموریت سرنشین دار به مریخ است. او استدلال می‌کند که یک کاوشگر رباتیک برای تائید وجود حیات (درگذشته و یا حال سیاره) که ممکن است در زیر سطح سیاره در کمین نشسته باشد؛ قابل‌اطمینان نیست.

کاوشگرهای انسانی می‌توانند حفاری‌هایی را انجام دهند که نمونه‌های خاکی را از اعماقی بیرون بکشد که  چندین اینچ پایین‌تر از مریخ‌نورد کریاسیتی ناسا و حتی از عمق دو متری که مأموریت آینده کاوشگر اگزومارس آژانس فضایی اروپا در نظر دارد انجام دهد بیشتر باشد و حتی می‌توانند آنالیزهای علمی پیچیده‌تری را انجام دهند.

آژانس فضایی اروپا می‌گوید، مریخ‌نورد اگزومارس ۲۰۲۰، قادر به حفر تا عمق ۲ متری زیر سطح سیاره خواهد بود که به آن امکان جستجوی فعالیت‌های احتمالی میکروارگانیسم‌ها را خواهد داد. مریخ‌نورد اگزومارس قرار است، در ماه اوت ۲۰۲۰ به‌وسیله یک موشک پروتون روسیه پرتاب شود، سپس پس از هشت ماه به مریخ برسد و مأموریتش برای جستجوی حیات در سیاره سرخ را آغاز کند.

او پیش‌بینی می‌کند، انسان می‌تواند طی ۲۰ سال به مدار سیاره سرخ و ۳۰ سال به سطح آن برسد. او گفت: “من هنوز هم احساس می‌کنم، برای پاسخ به این سؤال (حیات در مریخ) و توافق نیاز به نمونه‌برداری‌ها و آنالیزهای بسیاری است و این برای من به معنی (حضور) انسان است.”

با این حال، او با نظریاتی که توسط افرادی همچون استیون هاوکینگ و ایلان ماسک رواج یافته‌اند، مخالف است. بر اساس این نظریات، انسان باید برای جلوگیری از نابودی (انقراض) خود را آماده استعمار سیارات دیگر کند.

ایلان ماسک سپتامبر سال گذشته طرحش را با عنوان “تبدیل انسان به ‌گونه‌ای چند سیاره‌ای”  در کنفرانس بین‌المللی فضانوردی در مکزیک ارائه کرد.  بنیان‌گذار شرکت اسپیس ایکس در خلال سخنرانی‌اش در این کنفرانس گفت، دو راه پیش روی انسان است، ماندن در زمین و تسلیم انقراض شدن، و یا استعمار سیارات دیگر. وی استدلال کرد، مریخ با توجه به نزدیکی به زمین و همچنین شباهتش به سیاره ما، بهترین گزینه است. ماسک مدت‌هاست، ایده استعمار مریخ را در سر می‌پروراند.

ماسک همچنین جدول زمانی از مأموریت‌های مریخ اسپیس ایکس را در کنفرانس ارائه کرد، که شامل شروع آزمایش مداری در سال ۲۰۱۸ و پرواز واقعی به مریخ در پایان سال ۲۰۲۲ بود. این شرکت قصد دارد، کپسول فضایی بدون سرنشین رد دراگون را در سال ۲۰۱۸ به مریخ بفرستد و به مرور کپسول‌های فضایی دیگری به مأموریت مریخ اضافه کند.

عکس هنری که سیاره غول گازی مشتری را از نمای قمر اروپا نشان می‌دهد. اقیانوس عظیم اروپا – که میزان آب آن دو برابر همه اقیانوس‌های زمین است – با لایه یخی بسیار سرد و سخت و باضخامتی نامشخص محافظت می‌شود. تخمین زده می‌شود، ارتفاع بخار آبفشان در قمر اروپا تا حدود ۱۲۵ مایلی (۲۰۰ کیلومتر) از سطح این قمر بالا می‌رود
عکس هنری که سیاره غول گازی مشتری را از نمای قمر اروپا نشان می‌دهد. اقیانوس عظیم اروپا – که میزان آب آن دو برابر همه اقیانوس‌های زمین است – با لایه یخی بسیار سرد و سخت و باضخامتی نامشخص محافظت می‌شود. تخمین زده می‌شود، ارتفاع بخار آبفشان در قمر اروپا تا حدود ۱۲۵ مایلی (۲۰۰ کیلومتر) از سطح این قمر بالا می‌رود

در مورد استیون هاوکینگ هم باید بگوییم، نوامبر ۲۰۱۶ در صحبت‌هایی بحث‌برانگیز اعلام کرد، شاید تا هزار سال آینده زمین برای انسان‌ها غیرقابل‌سکونت شود. درواقع به گفته کیهان‌شناس و فیزیکدان شهیر، استیون هاوکینگ حداقل تا آن زمان باید برخی از ما انسان‌ها از این سیاره خارج‌شده باشیم؛ چراکه در این غیر این صورت، ممکن است، برای همیشه با گونه انسان خداحافظی کنیم!

این فیزیکدان نظری بریتانیایی در خلال سخنرانی که در دانشگاه آکسفورد انجام داد، اشاره کرد، زمین هم همچون همه سیارات، آسیب‌پذیر است. موجودات زنده کنونی، به‌ویژه موجودات بزرگ‌تر، مانند انسان‌ها، می‌توانند با توجه به آینده فاجعه باری که انتظار آن در سیاره می‌رود، منقرض شوند.

به گفته پرفسور هاوکینگ، تنها راه برای محافظت از گونه انسان این است که در بیش از یک مکان زندگی کند. درواقع باید گروه دیگری از انسان‌ها به‌صورت مستقل در سیاره‌ای دیگر و یا ترجیحا در منظومه شمسی دیگری زندگی کنند. چراکه ممکن است، خورشید کنترلش را از دست دهد، خاموش شود و یا به‌طور ناگهانی تشعشات خودش را به چیزی فراتر از محدوده بقای بیولوژیکی ما انسان‌ها افزایش دهد.

برنامه ایلان ماسک برای استعمار مریخ با یک میلیون نفر و نجات بشر، می‌تواند  هم‌راستای پیش‌بینی‌های پرفسور استیون هاوکینگ باشد.

الن استوفان گفت: “من یک انتقال بزرگ انسان به مریخ نمی‌بینم.”او همچنین در ادامه اشاره کرد که به تازگی معلمی به او گفته است که دانش آموزان به او گفته‌اند، مسئله آب و هوا مهم نیست، چراکه همه می‌رویم و در مریخ زندگی می‌کنیم. استوفان گفت: “اولین کار این است که این سیاره را به صورت قابل سکونت حفظ کنیم. متنفرم که تمرکز خود را از روی این مسئله برداریم.”

.

منبع: theguardian

مطلب الن استوفان: آمریکایی‌ها در احاطه اخبار جعلی آب و هوایی قرار دارند برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

فضانوردان مریخ در معرض ابتلا به سرطان قرار دارند

فضانوردان مأموریت‌های آینده مریخ در معرض ابتلا به سرطان قرار دارند
خطر ابتلا به سرطان فضانوردان دو برابر بیش از چیزی است که پیش از این تصور می‌کردیم. بر اساس مدل‌سازی‌های جدید دانشمندان، پرتوهای کیهانی می‌تواند اثر تخریبی روی سلول‌های سالم داشته باشد.

دانشمندان می‌گویند که سلول‌های بدن که در اثر در برخورد با ذرات باردار بسیار پر انرژی یا همان پرتوهای کیهانی آسیب دیده و جهش پیدا کرده‌اند، می‌توانند سلول‌هایی که مستقیما تحت تأثیر اشعه‌های فضایی قرار نگرفته‌اند را در خطر قرار دهند. اکنون دانشمندان می‌گویند، مسافران مریخ با مسئله دیگری هم مواجه هستند. تیمی از محققان دانشگاه نوادا، لاس وگاس، مطالعات جامعی را در مورد اثرات فضای عمیق فراتر از سپر مغناطیسی زمین بر سلامتی فضانوردان انجام داده‌اند.

فرانسیس کوچینوتا محقق ارشد این مطالعه می‌گوید: “در معرض تشعشعات کهکشانی قرار گرفتن، می‌تواند هسته سلول‌ها را نابود کند و همچنین موجب جهش سلولی شود که می‌تواند منجر به ابتلا به سرطان شود.”

کوچینوتا در ادامه گفت”به‌خوبی می‌دانیم که سلول‌های آسیب دیده، سیگنال‌هایی را به سلول‌های سالم اطراف می‌فرستند و احتمالا ریز محیط سلولی را تغییر می‌دهند. به نظر می‌رسد که این سیگنال‌ها سلول‌های سالم را تغییر داده که موجب تشکیل تومور و یا سرطان می‌شوند.”

محققان از یک مدل تأثیر غیر هدفمند رشد سرطانی استفاده کرده‌اند تا چیزی که دانشمندان برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ متوجه آن شده بودند را دوباره تائید کنند. در واقع روشی که سلول‌ها بدون اینکه مستقیما در معرض پرتوهای کیهانی قرار گرفته باشند، تحت تأثیر قرار می‌گیرند. به خوبی می‌دانیم که پرتوهای کیهانی به لطف افزایش میزان یونیزاسیون می‌تواند مشکلات سلامتی متعددی به وجود بیاورد، از جمله سرطان و بیماری‌های مرتبط به گردش خون. این خطر یکی از مسائل اصلی خارج شدن از مدار زمین است.

 

دانشمندان هنوز دقیقا در مورد خطرات بعد از آن اطمینان ندارند، اما در این زمینه تحقیقاتی در جریان است. این یکی از دلایلی است که اسکات کِلی فضانورد ناسا، تقریبا یک سال را در فضا گذراند تا تأثیر بیشتر اثرات اقامت بلندمدت در فضا را مشخص کنند.

تحقیقات دوقلوهای ناسا که هم‌اکنون در حال یکپارچه‌سازی نتایج است. محققان این برنامه ناسا را گروه منحصربه‌فردی از متخصصان مختلف در زمینه‌های ژنتیکی و فیزیولوژیکی تشکیل می‌دهند. درحالی‌که اسکات کِلی یک سال را در ایستگاه فضایی بین‌المللی سپری کرد، برادر دوقلوی او، فضانورد بازنشسته ناسا مارک، در زمین به سر می‌برد. محققان ناسا می‌گویند، مقایسه نمونه‌های بیولوژیکی این دوقلوها، اطلاعات مهمی را در مورد چگونگی تأثیر فضا بر بدن انسان در اختیار محققان ناسا قرار خواهد داد. این مطالعات ژنتیکی پیشگامانه، به ناسا کمک خواهد کرد، ایمنی فضانوردان طی سفر آینده به مریخ را فراهم کند. ناسا اعلام کرده، نتایج  تحقیقات دوقلوهای ناسا، اواخر سال جاری و یا اوایل سال ۲۰۱۸ منتشر شود.

اطلاعات بیشتر در این زمینه هم به وسیله کاوشگر کریاسیتی به دست آمد که از نوامبر سال ۲۰۱۱ تا اوت سال ۲۰۱۲، سفر هشت ماه ای را به سوی سیاره سرخ انجام داد. دانشمندان دریافتند که تجهیزات این کاوشگر تا هزار برابر بیشتر از زمین در معرض تشعشعات قرار گرفته‌اند.ا کنون چیزی که کوچینوتا و همکارانش سعی می‌کنند، درک کنند، میزان آسیب پرتوهای کیهانی و همچنین روش‌های متوقف کردن تأثیرات مخرب آن است. آن‌ها می‌گویند، آزمایش‌های کنونی به‌اندازه کافی طولانی و یا جامع نبوده‌اند.

محققان می‌گویند، در معرض تشعشعات کهکشانی قرار گرفتن، می‌تواند هسته سلول‌ها را نابود کند و همچنین موجب جهش سلولی شود که می‌تواند منجر به ابتلا به سرطان شود
محققان می‌گویند، در معرض تشعشعات کهکشانی قرار گرفتن، می‌تواند هسته سلول‌ها را نابود کند و همچنین موجب جهش سلولی شود که می‌تواند منجر به ابتلا به سرطان شود

کوچینوتا می‌گوید: “آزمایش‌های مربوط به مریخ نیاز به مأموریت‌های ۹۰۰ روزه و یا بیشتر دارد و شامل اقامت بیش از یک ساله در اعماق فضا دارد تا امکان مواجه با تمام انرژی یون‌های سنگین اشعه کیهانی غیرقابل اجتناب باشد. سطح کنونی محافظت از پرتوهای کیهانی، در بهترین حالت می‌تواند به میزان متوسطی خطرات ناشی از آن را کاهش دهد.”

مشخصا واضح است که نمی‌خواهیم، فضانوردان در راه مریخ، بمیرند و یا بیمار شوند. همچنین باید مطمئن شویم، توانایی‌های شناختی فضانوردان مأموریت‌های آینده مریخ، در سفر به مریخ آسیب نمی‌بیند. محققان می‌گویند، مطالعات بیشتری قبل از شروع هر مأموریت طولانی‌مدت فضایی، الزامی و ضروری است.

محققان پیش از این دریافته بودند که قرار گرفتن در معرض پرتوهای کیهانی می‌تواند منجر به ضایعات مغزی در فضانوردان شود. محققان می‌گویند، محیط فضا خطرات منحصر به فردی برای فضانوردان دارد. قرار گرفتن در معرض این ذرات، می‌تواند منجر به طیف وسیعی از عوارض بالقوه دستگاه عصبی مرکزی همچون، نقص حافظه، اضطراب، افسردگی و اختلال در تصمیم‌گیری شود که می‌تواند در طول سفر رخ  دهد و تا مدت‌ها پس از سفر فضایی تداوم داشته باشد. بسیاری از این عواقب نامطلوب شناختی، ممکن است در طول زندگی به پیشرفت خود ادامه دهد.

البته درحالی‌که مشکلاتی از قبیل زوال عقل به ماه‌ها زمان برای بروز احتیاج دارند، زمان موردنیاز برای مأموریت مریخ می‌تواند، برای پیشرفت این اختلالات کافی باشد. بااین‌وجود، خدمه ایستگاه فضایی بین‌المللی که به مدت طولانی مشغول به فعالیت در فضا بوده‌اند، با چنین مشکلی مواجه نشده‌اند. البته این افراد با همان سطح بمباران پرتوهای کیهانی برخورد نکرده‌اند، چرا که در مدار زمین هنوز هم تحت پوشش لایه محافظ زمین مگنتوسفر هستند. چند ماه قبل هم، نتایج مطالعه‌ای نشان داده بود، سفرهای فراتر از سپر مغناطیسی زمین می‌تواند، موجب به خطر افتادن سلامت قلب و عروق فضانوردان شود.

هم‌اکنون می‌دانیم که محافظت از پرتوهای کیهانی برای سالم رسیدن به مریخ و زندگی در سطح آن، اهمیت بسیار زیادی دارد. اما واضح است که حفاظت‌های بیشتری مورد نیاز است و همچنین چگونگی مهندسی روش‌های مقابله با این خطرات، نقش مهمی در مأموریت‌های آینده فضایی ایفا می‌کند.

.

منبع: sciencealert

مطلب فضانوردان مریخ در معرض ابتلا به سرطان قرار دارند برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

عکس جدید کاسینی: ستاره مرگ، میماس از نمای توفان شش وجهی زحل

عکس جدید کاسینی: ستاره مرگ، میماس از نمای غول گازی زحل

از زمانی که کاوشگر کاسینی در سال ۲۰۰۴ وارد مدار سیاره زحل شد، این کاوشگر برخی از خیره‌کننده‌ترین تصاویر از غول گازی و قمرهای بسیار آن به ثبت رسانده است. مأموریت تاریخی کاسینی تاکنون تصاویر جذابی از جو متراکم قمر تیتان، دایره یین و یانگ یاپتوس، خطوط راه‌راه پلنگی انسلادوس و همچنین دقیق‌ترین و دیدنی‌ترین تصاویر از میماس را در اختیار ما قرار داده است.

عکس جدید خیره‌کننده فضاپیمای کاسینی بازهم پیچیدگی و شکوه سیستم مرموز زحل را نشان می‌دهد. این عکس جدید توفان شش‌وجهی عجیب قطب شمالِ این غول گازی را نشان می‌دهد که همچون گردبادی در مرکز سیاره می‌چرخد. در این عکس نیمی از زحل در سایه است و حلقه مشهور غول گازی هم در پس‌زمینه به‌خوبی دیده می‌شود و یک نقطه روشن کوچک هم در فضای بالا آن غوطه‌ور است.

این نقطه قمر (۳۹۶ کیلومتری) میماس سیاره زحل است، کوچک‌ترین جرم آسمانی شناخته‌شده که به وسیله گرانش خودش به شکل یک کره در آمده است. میماس دارای سطحی ناهموار و دهانه‌های بسیار است، خصوصا دهانه معروف آن که دلیل لقب “ستاره مرگ” قمر است را نشان می‌دهد. نام این دهانه به ‌افتخار ویلیام هرشل (کاشف اورانوس و اقمار آن؛ اوبرون و تیتانیا و قمرهای زحل، انسلادوس و میماس)، دهانه هرشل نام‌گذاری شده است. این دهانه ۱۳۹ کیلومتر، تقریبا یکم سوم خود میماس قطر دارد. دهانه هرشل در برخی بخش‌ها عمقی بیش از ۱۰ کیلومتر دارد و ارتفاع قله مرکزی آن تا ۶ کیلومتر بالاتر از کف دهانه می‌رسد.

در این تصویر نمای دیدنی از دهانه هرشل میماس را مشاهده می‌کنید. نام این دهانه به ‌افتخار ویلیام هرشل (کاشف اورانوس و اقمار آن؛ اوبرون و تیتانیا و قمرهای زحل، انسلادوس و میماس)، دهانه هرشل نام‌گذاری شده است. این دهانه ۱۳۹ کیلومتر، تقریبا یکم سوم خود میماس قطر دارد. دهانه هرشل در برخی بخش‌ها عمقی بیش از ۱۰ کیلومتر دارد و ارتفاع قله مرکزی آن تا ۶ کیلومتر بالاتر از کف دهانه می‌رسد
در این تصویر نمای دیدنی از دهانه هرشل میماس را مشاهده می‌کنید. نام این دهانه به ‌افتخار ویلیام هرشل (کاشف اورانوس و اقمار آن؛ اوبرون و تیتانیا و قمرهای زحل، انسلادوس و میماس)، دهانه هرشل نام‌گذاری شده است. این دهانه ۱۳۹ کیلومتر، تقریبا یکم سوم خود میماس قطر دارد. دهانه هرشل در برخی بخش‌ها عمقی بیش از ۱۰ کیلومتر دارد و ارتفاع قله مرکزی آن تا ۶ کیلومتر بالاتر از کف دهانه می‌رسد

ناسا در مورد این عکس نوشته، فضاپیمای کاسینی این عکس را در تاریخ ۲۷ مارس (۶ خرداد) زمانی که در فاصله ۹۹۳۰۰۰ کیلومتری زحل و ۲۷ درجه بالاتر از سطح حلقه‌های غول گازی قرار داشته به ثبت رسانده است. آژانس فضایی ناسا این عکس را روز ۵ ژوئن (۱۵ خرداد) منتشر کرده است.

البته در این عکس میماس به‌خوبی نمایان نیست، اما تیم مأموریت کاسینی با استفاده از افزایش سه برابری روشنایی، امکان دیدن این قمر مرموز را فراهم کرده است. گردبادهای شش وجهی مرموز قطب شمال زحل اساسا تندبادهایی با سرعتی حدود ۳۲۰ کیلومتر در ساعت سرعت هستند. این توفان شش وجهی برای اولین بار توسط مأموریت ویجر ناسا در اوایل دهه ۱۹۸۰ مشاهده شد و ۳۲ هزار کیلومتر وسعت دارد. فضاپیمای کاسینی تا به امروز هفت مانور شیرجه خود را به اتمام رسانده است، هشتمین شیرجه بزرگ کاسینی روز ۱۰ ژوئن (پس‌فردا) انجام می‌شود.

گفتنی است، کاوشگر کاسینی روز ۳۰ ژانویه سال جاری، آخرین مانور گذر نزدیک خود را اطراف قمر میماس انجام داد و آخرین تصاویر نمای نزدیک خود از این قمر شگفت‌انگیز را به ثبت رساند. هرچند مأموریت‌های فضایی دیگر، بازهم به ثبت تصاویر و مشاهدات خود از میماس ادامه خواهند داد؛ اما با توجه به اینکه، کاوشگرهای دیگر در فاصله‌ای تقریبا دو برابر کاسینی، این قمر را مشاهده خواهند کرد، مشخصا دیگر شاهد چنین تصاویری با جزئیات خیره‌کننده نخواهیم بود.

کاسینی هم‌اکنون در حال انجام مأموریت نهایی خود، پایان بزرگ (Grand Finale) است. مأموریت کاسینی پس از دو دهه حضور در فضا، روز ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۱۷، با شیرجه مرگ‌بار در جو سیاره زحل به پایان خواهد رسید.

فضاپیمای کاسینی این عکس را در تاریخ 27 مارس (6 خرداد) زمانی که در فاصله 993000 کیلومتری زحل و 27 درجه بالاتر از سطح حلقه‌های غول گازی قرار داشته به ثبت رسانده است
فضاپیمای کاسینی این عکس را در تاریخ ۲۷ مارس (۶ خرداد) زمانی که در فاصله ۹۹۳۰۰۰ کیلومتری زحل و ۲۷ درجه بالاتر از سطح حلقه‌های غول گازی قرار داشته به ثبت رسانده است

در حالی که کاسینی از لحاظ فنی قابلیت رصد سیاره زحل را تا چندین سال آینده خواهد داشت، ولی با توجه به کمبود سوخت کاوشگر، ناچارا مأموریت آن هم به پایان خواهد رسید. در واقع، اگر سوخت کاسینی به پایان برسد، دانشمندان دیگر قادر به کنترل مدار آن نخواهند بود و خطر برخورد آن به یکی از دو قمر زحل که دارای پتانسیل زندگی هستند، بسیار بالا خواهد بود.

به این ترتیب، به منظور جلوگیری از نشت هرگونه آلودگی میکروب‌های زمینی که کاسینی با خود حمل می‌کند، ناسا تصمیم دارد، به این روش فوق‌العاده دراماتیک با کاسینی خداحافظی کند. کاسینی درنهایت، پس از ۲۲ گردش مداری بین سیاره و حلقه‌های آن، بر فراز ابرهای زحل سقوط می‌کند. این کاوشگر از هم می‌پاشد، ذوب و تبخیر شده و تبدیل به بخشی از خود سیاره می‌شود.

مأموریت کاسینی پروژه‌ای مشترک بین ناسا،  آژانس فضایی اروپا (اسا) و آژانس فضایی ایتالیا است. آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا، بخشی از موسسه تکنولوژی کالیفرنیا در پاسادنا، بخش علمی مأموریت را مدیریت می‌کند. مدارگرد کاسینی و دو دوربین پردازنده آن در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا طراحی، توسعه و مونتاژ شده‌اند. همچنین مرکز عملیات تصویربرداری این مأموریت در موسسه علوم فضایی بولدر، کلرادو قرار دارد. فضاپیمای کاسینی در سال ۱۹۹۷ به فضا فرستاده شد و در سال ۲۰۰۴ در مدار سیاره زحل قرار گرفت.

.

منبع: space

مطلب عکس جدید کاسینی: ستاره مرگ، میماس از نمای توفان شش وجهی زحل برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.