آلدرین از دولت ایالات‌متحده می‌خواهد، مأموریت مریخ در صدر برنامه‌های خود قرار دهد. این فضانورد بازنشسته ناسا می‌گوید، کاوشگر سیاره زهره و طرح فضاپیمای سیکلر هم می‌تواند در اولین دوره ریاست جمهوری ترامپ روی یک سیارک آزمایش شود. آلدرین در کنفرانس H2M، گفت، ناسا باید در اولین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ به نقطه عطف مهمی در برنامه سفر به مریخ دست پیدا کند.

دونالد ترامپ در خلال سخنرانی مراسم تحلیف خود از “آمادگی برای اکتشاف اسرار فضا” صحبت کرد و همچنین ماه گذشته در هنگام تصویب بودجه ناسا به صریح‌ترین و کامل‌ترین شکل حمایت خود را از اکتشاف مریخ و هدف‌گذاری برای مأموریت سرنشین داری تا سال ۲۰۳۳ به مریخ اعلام کرد.

آلدرین که به‌تازگی با معاون رئیس‌جمهور، مایک پنس در کاخ سفید دیدار کرده، در کنفرانس H2M (مخفف، انسان به سوی مریخ) در واشنگتن اعلام کرد: “فکر می‌کنم همه ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که امروز از هر زمان دیگری به مریخ نزدیک‌تریم.”

دومین انسانی که روی ماه پای گذاشته، سال‌هاست، طرح ساخت فضاپیمای سیکلر را برای سفر به مریخ مطرح کرده است. این فضاپیما که می‌تواند تا سال ۲۰۳۹ و یا زودتر ساخته شود، قادر خواهد بود، هر دو سال فضانوردان را در سفر سه‌ماهه‌ای به مریخ ببرد. این رفت و آمد، به کمک جاذبه مداری و سوخت‌گیری در مدار زمین امکان‌پذیر خواهد بود که به گفته آلدرین، می‌تواند نسبت به پرتاب موشک از زمین، بازدهی بیشتری داشته باشد.

واضح است که آلدرین به‌خوبی از الزامات مقامات سیاسی آگاه است، او پیشنهاد می‌دهد که یکی از فضاپیماهای سیکلر “قبل از پایان دوره اول ریاست جمهوری” آزمایش شود.

آلدرین در سخنرانی خود در دانشگاه جورج واشنگتن گفت: “فکر می‌کنم می‌توانیم یک نسخه آزمایشی (فضاپیمای سیکلر) را به یک سیارک ارسال کنیم. این فضاپیماها تا قبل از انتخابات سال ۲۰۲۰ بازنمی‌گردند، اما (این برنامه‌های آزمایشی) حداقل در نوع خود یک دستاورد محسوب می‌شوند.”

آلدرین ۸۴ ساله در ادامه می‌گوید: “کاوشگر سیاره زهره هم می‌تواند تا سال ۲۰۲۴ به این سیاره فرستاده شود.”

ماه مارس بود که خبرهایی از مذاکرات آمریکا و روسیه برای همکاری در مأموریت ونوس منتشر شد. بحث امکان همکاری ناسا در مأموریت سیاره زهره، نزدیک به دو سال است که در جریان است. ماه نوامبر سال گذشته، مذاکرات دو طرف پس از توقف تحریم‌ها علیه روسیه، از سر گرفته شد و اکنون هم به نظر می‌رسد، دو طرف هنوز به توافق کامل نرسیده‌اند.

روسکاسموس (آژانس فضایی روسیه) درصد طرح‌ریزی یک مأموریت همه‌جانبه برای اکتشاف زهره است. مأموریت ونوس این آژانس فضایی شامل یک مدارگرد، کاوشگر و چندین ماهواره و انعکاس سنج‌های جوی خواهد بود. به همین دلیل، همکاری و به اشتراک‌گذاری توانایی‌های دو طرف، می‌تواند به ارتقای سطح مهندسی و خروجی علمی این مأموریت بیانجامد.

سیاره زهره، مدت‌هاست از دسترس سازمان‌های فضایی خارج است، آخرین فرود یک کاوشگر بر روی این سیاره به سال ۱۹۸۵ بازمی‌گردد که کپسول فضایی ویگا-۲ اتحاد جماهیر شوروی به این سیاره رسیده بود.

در صورت به توافق رسیدن دو طرف، روسیه وظیفه ساخت مدارگرد و کاوشگر سطحی را بر عهده داشته باشد و ناسا هم وظیفه مونتاژ یک موشک و پلتفرم قابل مانور جوی ونوس (VAMP) را انجام دهد. مأموریت ونوس برای سال ۲۰۲۶-۲۰۲۷ برنامه ‌ریزی ‌شده است.

سرانجام سیکلر می‌تواند انسان را به مریخ ببرد تا یک سکونتگاه دائمی در سیاره سرخ بسازند. آلدرین گفت: “ما به اشغال مریخ با فضانوردان بین‌المللی ادامه خواهیم داد و این نیاز به تعهد رئیس‌جمهور دارد. باور دارم که این ملت قادر خواهد بود، طی دو دهه فضانوردان بین‌المللی را به مریخ برساند، البته نه برای بازدید از سیاره سرخ و بازگشت، بلکه برای اشغال آن.”

گرچه همکاری‌های بین‌المللی به نوعی جاه‌طلبی‌های بزرگ ترامپ برای تبدیل آمریکا به اولین کشوری که به مریخ دست می‌یابد را خدشه‌دار می‌کند، اما آلدرین و کارشناسان دیگر همه در مورد همکاری‌های بین‌المللی توافق دارند.

آلدرین در ادامه می‌گوید، اتحادی به رهبری آمریکا متشکل آژانس فضایی اروپا، روسیه، هند، ژاپن و چین و همچنین کشورهای نوظهوری در زمینه فضایی همچون امارات متحده عربی، کره جنوبی و عربستان سعودی، می‌تواند به چنین هدفی دست یابد. آلدرین گفت: “ما می‌توانیم از عهده هزینه‌های سفر به مریخ بربیاییم، اما ضوابط مالی هم در میان است. ما با توجه به منابع محدود خود، تنها روی مواردی تمرکز کنیم که برای رسیدن به مریخ لازم هستند. به عقیده من، ما اکنون هزینه‌ای بیش از ۶ میلیارد دلار را در برنامه‌هایی صرف می‌کنیم که برای سفر به مریخ اصلا لازم نیستند. ما نیاز به استفاده مجدد از همه سیستم‌های فضایی داریم.”

ایلان و ماسک و شرکت فضایی‌اش اسپیس ایکس مدت‌هاست در این زمینه پیش تاز هستند. اسپیس ایکس که توانست اواخر ماه مارس، یک موشک فالکون ۹ بازیابی شده را در سکوی فرود شناور در اقیانوس اطلس فرود آورد، در زمینه قابلیت‌های استفاده مجدد از سیستم‌های فضایی امیدواری‌های زیادی را به وجود آورده است.

مدیرعامل اسپیس ایکس با اشاره به این مأموریت موفقیت‌آمیز گفت، این مأموریت نشان‌ دهنده، تکنولوژی‌ای است که می‌تواند استقرار در مریخ را از لحاظ اقتصادی امکان‌پذیر کند. ماسک پس ‌از پرتاب تاریخی ۳۰ مارس در تله کنفرانسی، به خبرنگاران گفت:”حداقل نیاز به کاهش ۱۰۰ برابری و حتی شاید ۱۰۰۰ برابری،  هزینه‌های سفر به مریخ وجود دارد و قابلیت استفاده مجدد برای این هدف نیاز کاملا بنیادی محسوب می‌شود. فکر می‌کنم، این (قابلیت) به‌ خوبی نشان می‌دهد، امکان رسیدن به مریخ وجود دارد. امیدوارم مردم دیگر ساخت تمدنی در مریخ را به ‌مانند هدفی واقعی تلقی کنند.”

پس از موفقیت ایلان ماسک، روسکاسموس هم اعلام کرد، برنامه هایی برای انجام برنامه‌های تحقیق و توسعه سیستم‌های قابل استفاده مجدد خواهد داشت. بهره بردن از قابلیت استفاده مجدد به طور قابل‌توجهی هزینه پروازهای فضایی را کاهش می‌دهد، روسکاسموس که بودجه‌اش سال گذشته ۳۰ درصد کاهش یافت، در همان زمان اعلام کرده بود، امکان سنجی اقتصادی قابلیت‌های قابل استفاده مجدد نامشخص است.

اما پس از پرتاب موفقیت‌آمیز موشک فالکون ۹، به نظر می‌رسد، نظر مقامات روسی به‌کلی تغییر کرده است. ایگور کوماروف رئیس روسکاسموس به اینترفاکس، گفته بود: ”نوآوری‌های اسپیس ایکس ما را وادار به کاهش هزینه‌های تمام شده و بالا بردن کیفیت سیستم‌های خود می‌کند. ما اکنون در حال انجام پروژه‌های آزمایشی درزمینهٔ قطعات قابل استفاده مجدد هستیم. ما اکنون موتورهایی داریم که تا چندین بار قابلیت استفاده مجدد را دارند، به عنوان مثال؛ موتور ۱۹۱ و موتور موشک آنگارا. ما همچنین می‌خواهیم از دیگر قطعات بازیافتی موشک بهره ببریم.”

قابلیت استفاده مجدد موشک‌ها، حداقل از دهه ۱۹۶۰ مطرح شده، یعنی زمانی که رابرت تراکس،  نوشته بود؛ برای صرفه‌جویی اقتصادی سفر فضایی، قابلیت استفاده مجدد باید یکی از نکات اساسی باشد. البته فقط اسپیس ایکس و یا روسکاسموس نیستند که برنامه‌های عمده‌ای برای قابلیت استفاده مجدد دارند، بلکه؛ شرکت‌ها و کشورهای دیگر از جف بزوس با بلو شپرد تا چین؛ همه برنامه‌های گسترده‌ای برای تحقیق و توسعه در این عرصه دارند.

آلدرین سخنرانی خود را با این عبارت‌ها شروع و تمام کرد: “این دفعه هیچ پرچم و ردپایی در کار نیست.” و “هر طور شده خودت را به مریخ برسان!” عبارت دوم نقل‌قولی از فیلم علمی تخیلی “یادآوری کامل (۱۹۹۰)” است. اما طرح آلدرین نیاز به هزینه‌های بسیار بالا برای ساخت تکنولوژی‌ها و فضاپیماهایی دارد که هنوز ساخته نشده‌اند.

هم‌اکنون ناسا در حال ساخت قدرتمندترین موشک‌های خود موسوم به سیستم پرتاب فضایی است که اخیرا اعلام شد تا قبل از سال ۲۰۱۹ پرواز آزمایشی آن انجام نمی‌شود. ناسا همچنین طرحی برای انجام یک مأموریت سرنشین دار به مدار مریخ (بدون فرود در سیاره سرخ) دارد. این مأموریت‌ها در واقع مشابه سری مأموریت‌های آپولو در نیمه دوم قرن بیستم هستند که به آلدرین و نیل آرمسترانگ اجازه دادند در خلال مأموریت آپولو ۱۱ به ماه برود. در واقع پیش از مأموریت آپولو ۱۱، چندین مأموریت در مدار ماه انجام شده بود.

اکنون رئیس‌جمهور دونالد ترامپ هم می‌خواهد همچون چشم اندازه جان اف کندی برای فرود انسان روی ماه تا پیش از پایان دهه ۱۹۶۰، مرزهای فضا را کنار بزند. جف بینگهام، سناتور سابق مجلس سنای ایالات‌متحده، می‌گوید:  “او خیلی فعال است. برنامه‌های او نسبت به دولت گذشته، مثبت‌ترند.”

دونالد ترامپ ماه گذشته در خلال تماس تصویری با پگی ویتسون، فرمانده ایستگاه فضایی بین‌المللی که به مناسبت ثبت رکورد جدید رکورد طولانی‌ترین زمان اقامت در فضا انجام شد، اظهارنظر جالبی در مورد سفر به مریخ کرد. ترامپ خطاب به ویتسون گفت: “می‌خواهید، چنین کاری را در طول اولین دوره و یا در بدترین حالت در دومین دوره (ریاست جمهوری‌ام) انجام دهید؟ بنابراین باید کمی (به این برنامه) سرعت دهم.”

پگی ویتسون نخستین فضانورد زنی است که برای دومین بار فرماندهی ایستگاه بین‌المللی فضایی را به عهده داشته و این رکورد به نام او ثبت شده است. ویتسون در سال ۲۰۰۸ نام خود را به عنوان نخستین فرمانده زن در ایستگاه بین‌المللی فضایی ثبت کرد. ویتسون اواخر ماه گذشته موفق شد، رکورد طولانی‌ترین زمان اقامت در فضا را به نام خود ثبت کند. این رکورد پیش از این به جف ویلیامز آمریکایی تعلق داشت که ۵۳۴ روز اقامت در فضا را به نام خود ثبت کرده بود.

پاسکال لی، رئیس موسسه مریخ و مدیر پروژه هایتون- مریخ ناسا، گفت: “شایعه‌ای که شنیدم این است که رئیس‌جمهور می‌خواهد برنامه فضایی هیجان‌انگیزی انجام دهد. تنها محدودیت این برنامه این است که آیا باید در دوره اول انجام شود یا دوره دوم ریاست جمهوری؟ هیچ‌کدام از برنامه‌هایی مریخ که در موردشان صحبت می‌شود، نمی‌توانند در چنین چارچوب زمانی کمی انجام شوند. هرچند سفر به مدار مریخ، برنامه‌ای است که به‌طور بالقوه می‌تواند تا پیش از پایان دوره دوم (ریاست جمهوری) انجام شود. اما درعین‌حال، هنوز هیچ برنامه جدیدی صورت نگرفته است. فکر می‌کنم، در این مورد خیلی خوش‌بین هستیم. آشکار است که ما فقط در مورد سفر به مریخ صحبت می‌کنیم، در حالی که هنوز هیچ تعهد روشنی ضامن این برنامه نیست.”

در لایحه ماه گذشته، کنگره آمریکا میزان زیادی از بودجه ناسا کسر شد و بودجه این آژانس به حدود ۱۹ میلیارد دلار تقلیل داده شد.  به نظر می‌رسد جو کنفرانس مریخ خوش‌بینانه بود. کریس کاربری، مدیر اجرایی و یکی از بنیان‌گذاران موسسه کاوش مریخ، از اظهارت ترامپ استقبال کرد: “ما نمی‌خواهیم، یک مأموریت شبیه آپولو دیگر و یک دوران شبیه کندی داشته باشیم. پس از شکست اتحاد جماهیر شوروی در رقابت ماه، دیگر دلیلی برای ادامه رقابت نداریم. اما حالا دلایل زیاد دیگری برای اکتشاف (فضا) داریم.”

.

منبع: theguardian

مطلب  باز آلدرین و چشم‌انداز اکتشافات فضایی آینده برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

یک اتمسفر ممکن است به مدت میلیاردها سال سیاره‌ای فراخورشیدی را احاطه کرده باشد و احتمال جریان یافتن آب مایع و حتی احتمال سکونت پذیری را فراهم کند. اکنون سیاره فراخورشیدی شبیه زمینی که در صورت فلکی دلو واقع شده، پس از اینکه دانشمندان دریافتند، ممکن است دارای اتمسفری با چنین ویژگی‌ها باشد، به اولویتی در جستجوی حیات فرازمینی تبدیل شده است. این سیاره یکی از هفت سیاره منظومه تراپیست-۱ است که دانشمندان ناسا فوریه سال جاری خبر کشف آن را اعلام کردند.

منظومه تراپیست-۱دارای هفت سیاره فراخورشید به ‌اندازه زمین است که به دور ستاره‌ای که تنها ۴۰ سال نوری با ما فاصله دارد، گردش می‌کنند. سه مورد از این سیارات شبیه زمین، در ناحیه گلدیلاک (کمربند حیات) قرار دارند؛ این آن‌ها را تبدیل سیارات فراخورشیدی قابل سکونتی کرده است. این هفت‌سیاره فراخورشیدی به دور ستاره میزبان خود که ستاره‌ای کوتوله و فوق سرد است و هم از لحاظ اندازه و هم نور کوچک‌تر از خورشید ما است، در مداری نزدیک‌تر از عطارد (به خورشید) گردش می‌کنند.

این سیارات که در مداری تنگ‌تر قرار دارند، دارای دوره گردش ۱.۵ و ۲.۴ روزه هستند، همچنین دیگر سیارات این منظومه فراخورشیدی، دارای دوره‌گردشی ۱۲ روزه هستند.

به گفته مناسوی لنگام، اخترشناسی از دانشگاه هاروارد: “از زمان کشف این هفت سیاره، علاقه‌مندی‌های زیادی برای استفاده از تلسکوپ‌های فضایی همچون تلسکوپ فضایی جیمز وب به وجود آمده تا امکان شناسایی اتمسفر در این سیارات و ترکیب آن را به وجود بیاورد. مشخصا حضور اتمسفر یکی از ضروریات قابل سکونت بودن یک سیاره است.”

کره زمین نمونه واضحی است، تکامل حیات پیچیده و در نهایت هوشمند نیاز به اتمسفری دارد که نه تنها حاوی ترکیب مناسب گازی باشد، بلکه برای صدها میلیون و حتی میلیاردها سال پایدار باشد. به نظر می‌رسد، ششمین سیاره، منظومه تراپیست-۱، بیشترین احتمال را برای حفظ حیات در خود داشته باشد. مدل‌های شبیه‌سازی‌شده اخترشناسان نشان می‌دهد، بادهای ستاره‌ای سیارات منظومه تراپیست-۱ به‌مراتب از بادهای خورشیدی زمین، چگالی‌تر و قوی‌تر است. در سیاره Trappist-1b، اولین سیاره این منظومه که نزدیک‌ترین فاصله را به ستاره میزبان خود دارد، بادهای ستاره‌ای حدود هزار تا ۱۰ هزار برابر بادهای خورشیدی هستند که به زمین برخورد می‌کنند.

محققان در مطالعه خود نوشته‌اند:”توفان‌های خورشیدی بی‌وقفه تراپیست-۱ احتمالا به ضرر شکل‌گیری حیات در این سیارات فراخورشیدی است، چراکه اتمسفر این سیارات فراخورشیدی مداوما تغییر می‌کند و  نمی‌تواند به حالتی ثابت برسد.”

موضوع دیگر اینکه، میدان مغناطیسی قوی زمین همچون یک سپر از سیاره در برابر توفان‌های خورشیدی محافظت می‌کنند، اما بعید است، سیارات تراپیست چنین سپری داشته باشند.

این مطالعه نشان می‌دهد، سیارات منظومه تراپیست به مگنتوسفرهایی (منطقه مغناطیسی پیرامون اجرام کیهانی) به میزان ده‌ها و صدها گاوس نیاز دارند، این در حالی است که مگنتوسفر زمین تنها در حدود ۰.۵ گاوس است. بنابراین، سیارات تراپیست-۱ چگونه قادر به ایجاد مگنتوسفری قدرتمندی برای حفاظت از اتمسفر خود خواهند بود؟

ماه گذشته بود که خبر ناامید کننده مشابهی در مورد سیاره فراخورشیدی پروکسیما بی، نزدیک‌ترین سیاره فراخورشیدی به زمین منتشر شد، محققان اعلام کردند، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد، ممکن است، این سیاره فراخورشیدی که به دور ستاره پروکسیما قنطورس می‌چرخد، به دلیل تابش تشعشات شدید ستاره میزبان خود، اتمسفرش را کاملا از دست باشد.

همچنین ستاره کوتوله میزبان پروکسیما بی، شعله‌های خورشیدی بسیار بیشتری نسبت به چیزی که ما بر روی زمین مشاهده می‌کنیم، پرتاب کرده و سیاره پروکسیما بی را با اشعه ایکس بمباران می‌کند.

محققان پیش‌بینی می‌کنند، انفجار تشعشات کیهانی در خلال ۱ تا ۳ میلیارد سال، هرگونه اتمسفر شبه زمینی را نابود کند، با توجه به این اینکه سیارات ستاره تراپیست-۱ فاصله نزدیکی نسبت به ستاره میزبان خود دارند، احتمالا بیش از زمین در معرض انفجار شدید پرتوهای ستاره مادر خود قرار گرفته باشند.

شدت بادهای ستاره‌ای منظومه تراپیست-۱ در عرض میلیون‌ها سال از تشکیل این سیارت ممکن است، اتمسفر آن‌ها را از بین برده باشد، اما سیارات دورتر از ستاره میزبان ممکن است، شانس بیشتری برای حفظ اتمسفر خود داشته باشند. به گفته اخترشناسان، باوجودی که هفتمین سیاره این منظومه ممکن است برای جاری شدن آب مایع در سطح خود، بسیار سرد باشد، اما احتمالا بیشترین شانس وجود حیات را در بین دیگر سیارات تراپیست-۱ دارد.

در گزارشی که به تائید نشریه‌های علمی رسیده، اخترشناسان نوشته‌اند: “انتظار می‌رود، سیارات بیرونی منظومه تراپیست-۱، اتمسفر خود را به مدت طولانی‌تر حفظ کرده باشند و در نتیجه شاید از زیست‌کره‌های پیچیده‌تری پشتیبانی کنند.”

زیست‌کره، بخشی از کره زمین است که در آن حیات وجود دارد. آموری تریود، دانشمند علوم سیاره‌ای در دانشگاه کمبریج است که به کشف سیارات تراپیست-۱ کمک کرده، می‌گوید: “این مطالعه در این مورد کاملا خوش‌بین است که این سیارات می‌تواند یک اتمسفر را حفظ کرده باشند. داشتن اتمسفری حاوی میزان زیادی هیدروژن، ممکن است نشانگر وجود حیات باشد. اما با این وجود هم دلیلی برای قابلیت سکونت وجود ندارد. فاصله ماه به خورشید مشابه زمین است، اما هیچ علائم حیاتی در این قمر وجود ندارد.”

اخترشناسان هم‌اکنون حدود ۳۶۰۰ سیاره فراتر از منظومه شمسی شناسایی کرده‌اند. سیارات منظومه تراپیست-۱ در مدار بسیار نزدیکی نسبت به ستاره مادر خود، ستاره کوتوله فرا سردی به اندازه مشتری می‌چرخند. این ستاره کوتوله روشنایی ۲۰۰۰ برابر کمتر از خورشید ما دارد. سیاره عطارد که در داخلی‌ترین بخش منظومه شمسی واقع شده، نسبت به هفتمین سیاره خارجی منظومه تراپیست-۱، هفت برابر دورتر از خورشید است.

مدار این هفت‌سیاره فراخورشیدی به‌قدری به هم نزدیک (فقط چند برابر فاصله زمین به ماه) است که می‌توان، ویژگی‌های زمین‌شناختی و جغرافیایی این سیارات را از سیاره همسایه‌اش مشاهده کرد. با توجه به نزدیکی مدار این سیارات به ستاره میزبان خود، به‌احتمال‌زیاد، سیارات منظومه تراپیست-۱ قفل گرانشی (قفل جزر و مدی) شده‌اند، به این معنی که همیشه رو به ستاره خود است، به‌این‌ترتیب نیمی از سیاره در تاریکی همیشگی به سر می‌برد.

تریود می‌گوید: “ما واقعا نمی‌دانیم حیات چگونه شروع شده است. برخی بر این باورند که حیات از کف اقیانوس‌ها شروع شده است. در صورتی که این فرضیه را بپذیریم و چنانچه میزان زیادی آب در سیارات تراپیست-۱ وجود داشته باشد، می‌تواند خبر خوبی برای ما باشد. اما اگر حیات روی سطح به وجود آمده باشد، میزان دریافت تابش اشعه ماوراءبنفش این سیارات اهمیت دارد. این اشعه می‌تواند موجب واکنش‌های شیمیایی برای شکل‌گیری حیات باشد، اما همچنین می‌تواند برای جهش DNA مشکل‌ساز باشد.”

.

منبع: theguardian

مطلب کشف اتمسفر، منظومه تراپیست-۱ را به اولویت اول شکار حیات فرازمینی تبدیل می‌کند برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

ناسا هم اکنون عمده تمرکز خود را روی ماموریت آینده مریخ گذاشته است، اما این به معنای از یاد بردن باقی نقاط منظومه شمسی نیست.  آژانس فضایی هم اکنون مشغول بررسی ۱۲ ماموریت بدون سرنشین اکتشافی در منظومه شمسی است. این ماموریت های پیشنهادی زیر مجموعه برنامه مرزهای نو ناسا هستند، برنامه ای که انجام مجموعه ای از ماموریت های اکتشافی در منظومه شمسی را بر عهده دارد.

این ماموریت های پیشنهادی طی هفت ماه آینده از لحاظ علمی و فنی مورد بررسی کارشناسان ناسا قرار خواهند گرفت و در نهایت یک ماموریت تقریبا دو ساله در اواسط دهه ۲۰۲۰راه اندازی می شود.

ناسا اعلام کرده، پس از تمامی هفت ارزیابی دقیق علمی و فنی به بهترین ماموریت ممکن یک میلیارد دلار بودجه اختصاص خواهد داد.

توماس زوربوچن مدیر بخش هدایت ماموریت های علمی ناسا، گفت: “برنامه مرزهای نو به بزرگترین سوالات منظومه شمسی پاسخ می دهد و با افزوده شدن به ماموریت های قبلی، به گستردگی مرزهای اکتشافی ما کمک خواهند کرد. ما به بررسی این تحقیقات هیجان انگیز خواهیم پرداخت و ماموریت اکتشافی آینده خود را برخواهیم گزید.”

یک یا دو طرح مفهومی برای مرحله اول تحقیقات در ماه نوامبر انتخاب خواهد شد. و در نهایت در پایان مرحله اول تحقیقات مفهومی، یک ماموریت برای بررسی های برنامه مرزهای نو انتخاب خواهد شد.

تحقیقات برای این طرح های مفهومی محدود به شش ماموریت هستند که عبارتند از:

• نمونه برداری از سطح ستاره دنباله دار
• نمونه برداری از حوضه قطب جنوب آیتکن
• جهان های اقیانوسی (تیتان و یا انسلادوس)
• کاوشگر زحل
• عبور نزدیک و ملاقات با تروجان های مشتری
• اکتشاف سیاره ناهید

ماموریت آینده، چهارمین ماموریت از مجموعه ماموریت های مرزهای نو خواهد بود، ماموریت های پیشین مرزهای نو عبارتند از: ماموریت نیوهورایزنز به پلوتو، ماموریت جونو به مشتری و ماموریت اسیریس-رکس که با ملاقات سیارک بنو نمونه هایی از سیارک را به زمین باز می گرداند.

.

منبع: spacedaily

مطلب ناسا ماموریت های پیشنهادی آینده منظومه شمسی را بررسی می کند برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.