پلوتون چه رنگی است؟

پلوتون چه رنگی است؟
زمانی که پلوتون یا پلوتو در سال ۱۹۳۰ توسط کلاید تامبا کشف شد، ستاره‌شناسان باور داشتند، موفق به کشف نهمین و دورترین سیاره منظومه شمسی شده‌اند. در دهه‌های بعد، دانشمندان با استفاده از تلسکوپ‌های زمینی اطلاعات کمی از پلوتون به دست آوردند. در طول این دوره، ستاره شناسان می‌گفتند، رنگ پلوتون قهوه‌ای خاکی است.

اما خوشبختانه در سال‌های اخیر، به لطف مشاهدات بهبود یافته و مأموریت کاوشگر نیوهورایزنز، در نهایت، تصاویر واضحی از شکل ظاهری پلوتون در اختیار دانشمندان قرار گرفته است. علاوه بر ظاهر پلوتون، دانسته‌های ما در مورد ویژگی‌های سطحی، ترکیبات و همچنین اتمسفر شکننده آن‌هم افزایش‌یافته است. به این ترتیب، ما اکنون می‌دانیم، سیاره سابقا نهم منظومه شمسی، دارای رنگ‌های متنوعی است.

عکس فوق که اواسط مهرماه سال گذشته توسط کاوشگر نیوهورایزنز به ثبت رسیده، زیبایی‌ها، شگفتی‌ها و پیچیدگی‌های پلوتون و سیستم قمری‌اش را نشان می‌دهد
عکس فوق که اواسط مهرماه سال گذشته توسط کاوشگر نیوهورایزنز به ثبت رسیده، زیبایی‌ها، شگفتی‌ها و پیچیدگی‌های پلوتون و سیستم قمری‌اش را نشان می‌دهد

ساختار

با چگالی متوسط ۱.۸۷ گرم بر سانتی‌متر مکعب، ساختار پلوتون چیز متفاوتی بین گوشته یخی و هسته سنگی است. ۹۸ درصد از سطح پلوتون را یخ‌های نیتروژنی به همراه مقادیر اندکی از ترکیبات متان و مونوکسید کربن تشکیل داده‌اند. دانشمندان همچنین گمان می‌کنند، ساختار داخلی پلوتون هم با مواد سنگی که در هسته متراکمی قرارگرفته‌اند و با گوشته یخی احاطه‌شده‌اند، دارای تمایز است.

قطر هسته پلوتون حدود ۱۷۰۰ کیلومتر برآورد می‌شود که تقریبا برابر با ۷۰ درصد قطر کلی پلوتون است. همچنین به لطف فروپاشی عناصر رادیواکتیو، ممکن است، پلوتو دارای یک لایه اقیانوس زیرسطحی در عمیق بین ۱۰۰ تا ۱۸۰ کیلومتری خود باشد.

پلوتون دارای اتمسفر رقیقی متشکل از نیتروژن، متان و مونواکسید کربن است. همچنین سیاره کوتوله بسیار سرد است، به‌طوری که بخشی از اتمسفر منجمد شده و به سطح می‌رسد. میانگین دما در سطح پلوتون ۴۴ کلوین (منفی ۲۲۹ سانتی‌گراد است که بنا به دوره مداری در نقطه اوج خورشیدی  ۳۳ کلوین (منفی ۲۴۰ سانتی‌گراد) تا در نقطه حضیض ۵۵ کلوین (۲۱۸ سانتی‌گراد) می‌رسد.

تنها 15دقیقه بعد از رسیدن نیوهورایزنز به نزدیک‌ترین فاصله به پلوتون در تاریخ۱۴ ژوئیه 2015 این کاوشگر تصاویری از کوه‌ها و دشت‌های یخی پلوتو در نزدیکی غروب آفتاب گرفت. در این تصاویر، دشت صافی (در سمت راست تصویر) را می‌بینیم که به‌صورت غیررسمی اسپوتنیک نامیده می‌شود، در جانب غربی این دشت، کوه‌های ناهمواری به ارتفاع 3500 متر متشکل از کوه‌های نورگای(در سمت چپ) و هیلاری را مشاهده می‌کنیم
تنها ۱۵دقیقه بعد از رسیدن نیوهورایزنز به نزدیک‌ترین فاصله به پلوتون در تاریخ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۵ این کاوشگر تصاویری از کوه‌ها و دشت‌های یخی پلوتو در نزدیکی غروب آفتاب گرفت. در این تصاویر، دشت صافی (در سمت راست تصویر) را می‌بینیم که به‌صورت غیررسمی اسپوتنیک نامیده می‌شود، در جانب غربی این دشت، کوه‌های ناهمواری به ارتفاع ۳۵۰۰ متر متشکل از کوه‌های نورگای(در سمت چپ) و هیلاری را مشاهده می‌کنیم

ظاهر

ظاهر سطح پلوتون هم بسیار متنوع است و تفاوت‌های بزرگی در میزان روشنایی و رنگ‌های بخش‌های مختلف آن وجود دارد. همچنین سطح پلوتون دارای علائمی از دهانه‌های برخوردی بزرگ است، خصوصا دهانه‌ای در قسمت رو به خورشید سیاره کوتوله که ۲۶۰ کیلومتر قطر دارد. همچنین ویژگی‌های تکتونیکی از جمله دره‌ها و فرورفتگی‌های دیگری در نواحی از پلوتون دیده می‌شوند که برخی از آن‌ها تا ۶۰۰ کیلومتر امتداد دارند.

در این نواحی کوه‌هایی دیده می‌شود که قله‌هایشان بین ۲ تا ۳ کیلومتر از نواحی اطراف بلندتر است. همچون بخش زیادی از سطح پلوتون، این ویژگی‌ها هم عمدتا از یخ‌های نیتروژنی، مونوکسید کربن و متان تشکیل شده‌اند که تصور می‌شود در بالای سنگ بستری از آب یخ شکل گرفته‌اند.

سطح پلوتون با توجه به وجود ترکیباتی به نام تولین دارای رگه‌های تیره و مایل به سرخ است. تولین ها ترکیبات آلی پیچیده‌ای هستند که هنگام تابش اشعه ماوراءبنفش خورشید بر ذرات غبار جوی ایجاد می‌شوند. چنین پدیده‌ای در زمین نادر است، اما در سطح پلوتون به‌وفور روی می‌دهد. قدر ظاهری پلوتون بین ۱۵.۱ در نقطه اوج تا ۱۳.۶۵ در نقطه حضیض است. قدر ظاهری، مقدار عددی روشنایی رسیده از اجرام کیهانی به چشم ما است.

 این سیاره کوتوله دارای طیف وسیعی از رنگ‌ها است، ازجمله بخش‌هایی به رنگ‌های سفید، آبی کم رنگ ورگه‌هایی به رنگ زرد و نارنجی و همچنین بخش‌هایی به رنگ سرخ تیره.

به‌طورکلی، ظاهر پلوتون می‌تواند سرخ در نظر گرفته شود، ترکیبی که به آن ظاهری قهوه‌ای و شبیه به زمین می‌دهد. در واقع، قبل از اینکه مأموریت کاوشگر نیوهورایزنز نخستین تصاویر وضوح‌بالا را با مانورهای گذر نزدیک خود از پلوتون به ثبت برساند، ستاره شناسان چنین ظاهری را برای سیاره کوتوله متصور بودند.

این نمای موزاییکی پلوتون با استفاده از تصاویر وضوح‌بالای کاوشگر نیوهورایزنز ناسا طراحی‌شده است
این نمای موزاییکی پلوتون با استفاده از تصاویر وضوح‌بالای کاوشگر نیوهورایزنز ناسا طراحی‌شده است

ویژگی‌های برجسته سطحی

از برجسته‌ترین نقاط پلوتون می‌توان از قلب پلوتون نام برد. ناحیه رجیو تامبا (از روی کاشف سیاره کوتوله کلاید تامبا نام‌گذاری شده)، منطقه بزرگ و روشنی در محور جزر و مدی پلوتون و بزرگ‌ترین قمر آن، شارون واقع‌شده و به جهت شکل متمایز قلب مانندش به این نام مشهور است.

رجیو تامبا حدود ۱۵۹۰ کیلومتر طول دارد و دارای کوه‌هایی به ارتفاع ۳۴۰۰ کیلومتری است که گفته می‌شود از آب یخ تشکیل‌شده‌اند. نبود دهانه‌ها برخوردی نشان می‌دهد، سطح این ناحیه نسبتا جوان (با عمری حدود ۱۰۰ میلیون سال) است و در دوره‌ای که پلوتون از لحاظ زمین‌شناسی فعال بوده، تأثیر کمی پذیرفته است. ناحیه قلب به دو بخش تقسیم می‌شود که دارای ویژگی‌های متمایز زمین‌شناسی هستند و هر دو ظاهری روشن دارند.

بخش غربی، اسپوتنیک پلانوم نام دارد که دشت وسیعی از یخ‌های نیتروژن و مونوکسید کربن به پهنای ۱۰۰۰ کیلومتر است. اسپوتنیک پلانوم، دقیقا در محور جزر و مدی پلوتون و قمر شارون واقع شده است. اسپوتنیک پلانوم دارای ناهنجاری جرم مثبت (جرم اضافی)، قسمت عجیب سنگینی در پوسته پلوتون است. تصور می‌شود، برخورد سیارک عظیمی منجر به وجود آمدن اسپوتنیک درجایی در نزدیکی قطب شمال پلوتون شده است، اما باگذشت زمان، جرم قلب پلوتون افزایش یافته و منجر به چرخش یافتن کل سیاره شده است.

دشت‌های یخی پلوتون، چیزی که دانشمندان تصور می‌کنند، پدیده همرفت دلیل رخ داد آن باشد. در سطح پلوتو، همرفت می‌تواند درون لایه دی‌اکسید کربن، متان و نیتروژن یخ‌زده موجود در سطح باشد و در اثر اندک گرمای درونی پلوتو رخ دهد
دشت‌های یخی پلوتون، چیزی که دانشمندان تصور می‌کنند، پدیده همرفت دلیل رخ داد آن باشد. در سطح پلوتو، همرفت می‌تواند درون لایه دی‌اکسید کربن، متان و نیتروژن یخ‌زده موجود در سطح باشد و در اثر اندک گرمای درونی پلوتو رخ دهد

یک احتمال این است که پس از تشکیل این دهانه، سطح آن بالا آماده و آب موجود در اعماق پلوتون را به بالا برده باشد. (مطالعات دیگر نشان داده‌اند، لایه بسیار عمیق مایعی در پلوتو وجود دارد که توسط هسته سنگی گرم نگه داشته می‌شود.)، از آنجا که آب از یخ چگال تر است، این امکان‌پذیر است که اسپوتنیک پلانوم نسبت به محیط اطراف خود داری جرم بیشتری باشد.

اسپوتنیک پلانوم همچنین دارای بخش‌های چندوجهی مرموزی است که تصور می‌شود، بر اثر پدیده همرفت به وجود آمده باشند. پدیده همرفت می‌تواند درون لایه‌های دی‌اکسید کربن، متان و نیتروژن یخ زده موجود در سطح باشد و در اثر اندک گرمای درونی پلوتون رخ دهد. همچنین ناحیه اسپاتنیک پلانوم مشخصا جوان (عمری کمتر از ۱۰ میلیون سال) است که به توجه به نبود دهانه‌های برخوردی در این ناحیه قابل تشخیص است.

پس از این ناحیه، ناحیه بزرگی در سیاره کوتوله وجود دارد که کوتولو رجیو یا ناحیه دم نهنگ نام دارد. نام‌گذاری این ناحیه به دلیل شکل متمایز این ناحیه بوده که در امتداد خط استوا واقع‌شده و بزرگ‌ترین ویژگی تیره سطح پلوتون را با طولی بیش از۲۹۹۰ کیلومتر شکل داده است. تصور می‌شود، رنگ تیره این بخش ناشی از تولین باشد، ترکیبی که احتمالا در پلوتون به وفور یافت می شود.

بعد از این نواحی پنجه بوکس، در سمت تاریک خط استوا قرار دارند. این ویژگی‌ها حدود ۴۸۰ متر قطر دارند و در امتداد خط استوا و بین ناحیه قلب و دم نهنگ واقع شده‌اند.

در عکسی که مشاهده می‌کنید، کاوشگر نیوهورایزنز نمای خارق‌العاده و نزدیکی از سطح پلوتو را نشان می‌دهد که در آن یکی از دشت‌های پر چاله‌ پلوتون به کوهستانی بلند رسیده است. در این عکس کوهستان‌های "کرون ماکولا"دیده می‌شود که حدود ۲٫۵ کیلومتر ارتفاع دارند. این رگه‌های مایل به سرخ، از ترکیب‌های پیچیده‌ای به نام تولین پوشیده شده‌اند
در عکسی که مشاهده می‌کنید، کاوشگر نیوهورایزنز نمای خارق‌العاده و نزدیکی از سطح پلوتو را نشان می‌دهد که در آن یکی از دشت‌های پر چاله‌ پلوتون به کوهستانی بلند رسیده است. در این عکس کوهستان‌های “کرون ماکولا”دیده می‌شود که حدود ۲٫۵ کیلومتر ارتفاع دارند. این رگه‌های مایل به سرخ، از ترکیب‌های پیچیده‌ای به نام تولین پوشیده شده‌اند

مأموریت کاوشگر نیوهورایزنز

مأموریت کاوشگر نیوهورایزنز ۱۹ ژانویه ۲۰۰۶ از پایگاه هوایی کیپ کاناورال در فلوریدا به فضا پرتاب شد. نیوهورایزنز پس از دریافت کمک گرانشی از سیاره مشتری در فوریه ۲۰۰۷، تابستان ۲۰۱۵ به مدار سیاره کوتوله پلوتون رسید. با رسیدن کاوشگر به موقعیت مداری خود در اطراف پلوتون، نیوهورایزنز، مانور گذر نزدیک شش ماهه‌ای را برای مطالعه پلوتون و سیستم قمری آن ترتیب داد و در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۱۵ به نزدیک‌ترین فاصله خود به سیاره کوتوله رسید.

نخستین تصاویر که کاوشگر نیوهورایزنز از پلوتون به ثبت رساند، در ۲۱ سپتامبر سال ۲۰۰۶ زمانی که کاوشگر ابزار تصویربرداری شناسایی دوربرد تلسکوپی (LORRI) خود را مورد آزمایش قرار می‌داد، به ثبت رسیدند. در آن زمان، کاوشگر هنوز در فاصله حدود ۴.۲ میلیارد کیلومتری و یا ۲۸ واحد نجومی نسبت به سطح پلوتون قرار داشت. یک واحد نجومی برابر با فاصله بین خورشید و زمین است.

بین ۱۹تا ۲۴ ژوئیه سال ۲۰۱۴، کاوشگر نیوهورایزنز، ۱۲ عکس از قمر شارون  با محوریت پلوتون به ثبت رساند که فواصلی بین ۴۲۹ تا ۴۲۲ میلیون کیلومتر را پوشش می‌داد. پس از یک خواب زمستانی کوتاه، نیوهورایزنز، ۷ دسامبر ۲۰۱۴ دوباره راه‌اندازی شد و در ۴ ژانویه ۲۰۱۵ مانورهای ملاقات دور خود را آغاز کرد.

نیوهورایزنز در نزدیک‌ترین فاصله‌اش روز ۱۴ ژوئیه ۴ سال ۲۰۱۵ به فاصله ۱۲.۵۰۰ کیلومتری سطح سیاره کوتوله رسید. سه روز پیش از رسیدن کاوشگر به نزدیک فاصله‌اش از پلوتون، ابزار تصویربرداری دوربرد آن تصاویری از پلوتون و قمر شارون به ثبت رساند که ناحیه‌ای ۴۰ کیلومتری را پوشش می‌داد و امکان نقشه‌برداری از این نواحی را برای دانشمندان فراهم می‌کرد.

همچنین در این مدت، تصویربرداری نزدیک برد دو بار در روز انجام می‌شد تا امکان مشاهده تغییرات سطحی پلوتون وجود داشته باشد. کاوشگر نیوهورایزنز همچنین با استفاده از مجموعه ابزارهای علمی خود، اتمسفر پلوتون را مورد تجزیه‌وتحلیل قرار داده است.

 این ابزارهای علمی شامل، طیف‌سنج تصویربرداری ماوراءبنفش (آلیس) و آزمایش‌های علمی رادیویی (REX) هستند که نیوهورایزنز از آن‌ها برای تجزیه‌وتحلیل ترکیب و ساختار اتمسفر پلوتون بهره می‌برد. ابزارهای باد خورشیدی اطراف پلوتون (SWAP) و طیف‌سنج بررسی علمی ذرات پرانرژی پلوتون(PEPSSI) هم تعامل اتمسفر پلوتون را با بادهای خورشیدی موردبررسی قرار می‌دهند.

تمام این اطلاعات به کمک ستاره شناسان آمده تا نخستین نقشه دقیق از سطح پلوتون را ترسیم کنند و همچنین منجر به کشفیات متعددی از ساختار، ترکیب و فعالیت‌های سطحی پلوتون شده است. مأموریت نیوهورایزنز همچنین نخستین تصاویر واقعی از ظاهر پلوتون را به ثبت رسانده که رنگ‌های واقعی سیاره کوتوله، ناحیه قلب و بسیاری از ویژگی‌های برجسته سطح آن را آشکار کرده است.

تصویری که مشاهده می‌کنید، نقشه رنگی دقیقِ موزاییکی از پلوتون است که حاصل مجموعه‌ای از عکس‌های سه فیلتر رنگی گرفته شده توسط دوربین رالف / چند طیفی دوربین ویژوال تصویربرداری فضاپیما (MVIC)، فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا است. نیوهورایزنز این عکس را در گذر نزدیک خود که در ژوئیه ۲۰۱۵ بر فراز سیاره یخ ‎زده پلوتو انجام داده بود، به ثبت رسانده است. این عکس موزاییک که از رزولوشن بسیار بالایی برخوردار است، بزرگی الگوهای رنگی نیم‌کره‌ای از سیاره کوتوله پلوتون که در نقطه مشاهده نیوهورایزنز بود را نشان می‌دهد. نواحی استوایی در شمال پلوتون، تقریبا نیمی از نواحی تیره سرخ رنگ سیاره کوتوله را در برگرفته‌اند و تپه‌های یخی عظیم پلوتون، اسپوتنیک پلانیوم هم در مرکز عکس به خوبی نمایان هستند
تصویری که مشاهده می‌کنید، نقشه رنگی دقیقِ موزاییکی از پلوتون است که حاصل مجموعه‌ای از عکس‌های سه فیلتر رنگی گرفته شده توسط دوربین رالف / چند طیفی دوربین ویژوال تصویربرداری فضاپیما (MVIC)، فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا است. نیوهورایزنز این عکس را در گذر نزدیک خود که در ژوئیه ۲۰۱۵ بر فراز سیاره یخ ‎زده پلوتو انجام داده بود، به ثبت رسانده است. این عکس موزاییک که از رزولوشن بسیار بالایی برخوردار است، بزرگی الگوهای رنگی نیم‌کره‌ای از سیاره کوتوله پلوتون که در نقطه مشاهده نیوهورایزنز بود را نشان می‌دهد. نواحی استوایی در شمال پلوتون، تقریبا نیمی از نواحی تیره سرخ رنگ سیاره کوتوله را در برگرفته‌اند و تپه‌های یخی عظیم پلوتون، اسپوتنیک پلانیوم هم در مرکز عکس به خوبی نمایان هستند

سیاره یا سیاره کوتوله؟

دانشمندان تیم مأموریت نیوهورایزنز اعلام کرده‌اند، می‌خواهند، تعریف سیارات را دوباره مورد بازبینی قرار دهند. این دانشمندان می‌خواهند نگرش‌ها نسبت به پلوتون (به‌عنوان سیاره‌ای کامل) را تغییر دهند. آلن استرن، محقق ارشد مأموریت پلوتون ناسا به همراه تیمش می‌خواهند، مفهوم سیارات را به‌کلی دگرگون کنند.

بر اساس طرح پیشنهادی این محققان تعریف سیاره: “شامل هرگونه جرم زیر ستاره‌ای باشد که هرگز در معرض فیوژن (همجوشی) هسته قرار نگرفته و دارای گرانش کافی است که به شکل کروی در آمده باشد و دارای محوری بیضوی با پارامترهای مداری باشد.”

  به عبارت ساده تر این محققان می‌خواهند، سیارات شامل همه اجرام کیهانی کروی کوچک‌تر از ستارگان باشند.

بنابراین با تعریف جدید، پلوتون دوباره به‌عنوان یک سیاره محسوب خواهد شد. درواقع در هنگام کشف پلوتون در سال ۱۹۳۰، این سیاره کوتوله (و یا به تعبیر جدید سیاره کوتوله) به‌عنوان نهمین سیاره منظومه شمسی به‌حساب می‌آمد؛ اما در حال حاضر بنا بر تعریف جدید انجمن بین‌المللی اخترشناسی پلوتون به‌عنوان یک سیاره کوتوله به حساب می‌آید. چیزی که همیشه موضوع مناقشه جوامع علمی و ستاره شناسان بوده است.

بر اساس تعریف کنونی انجمن بین‌المللی اخترشناسی، یک جرم کیهانی باوجود دارا بودن شرایط فوق به عنوان یک سیاره به حساب می‌آید: ۱) جرمی در مدار خورشید باشد.۲) دارای جرم کافی و گرانشی باشد که بر نیروی وارده ناشی از اجرام کیهانی دیگر غلبه کند و دارای تعادل هیدرواستاتیکی باشد و نسبتا به شکل کروی در آمده باشد. ۳) دارای پاک‌سازی همسایگی باشد، یعنی اجرام کیهانی نزدیکش هم در مدار این جرم قرار بگیرند.

با تعریف جدید، پلوتون دوباره به‌عنوان یک سیاره محسوب خواهد شد
با تعریف جدید، پلوتون دوباره به‌عنوان یک سیاره محسوب خواهد شد

پلوتون در این زمینه همیشه مورد شبه دانشمندان بوده، چراکه مشخص نبوده، شهاب‌سنگ‌ها و دنبال دارها در مدار پلوتون قرار دارند. علاوه بر این، پلوتون تنها دو برابر قمر خود، شارون اندازه دارد. اما استرن و همکارانش می‌گویند، تعریف کنونی از لحاظ فنی ناقص است.

 استرن در این مورد می‌گوید: “نخست اینکه این تعریف تنها شامل اجرامی است که به دور خورشید ما گردش می‌کنند و شامل اجرامی نمی‌شود که در مدار دیگر ستارگان و یا در کهکشان‌ها آزادانه (سیارات سرگردان) گردش می‌کنند. دوم اینکه، این تعریف نیاز به پاک‌سازی همسایگی دارد، چراکه هیچ سیاره‌ای در منظومه شمسی ما نمی‌تواند دارای چنین شرایطی باشد، چراکه اجرام کوچک جدید، به‌طور مداوم از مدار سیارات دیگر عبور می‌کنند. همچون اجرام نزدیک زمین (اجرام کیهانی که مدار آن‌ها از نزدیکی مدار زمین می‌گذرد. بیشتر آن‌ها دنباله‌دارها یا سیارک‌هایی هستند که تحت تأثیر گرانش خورشید و دیگر سیارات به همسایگی زمین می‌رسند.) و نهایتا اینکه، پاک‌سازی مداری هم نیاز به محاسباتی ریاضیاتی دارد که وابسته به فاصله و اجرام بزرگ‌تری در پاک‌سازی همسایگی است. به‌عنوان‌مثال، حتی جرم کیهانی به‌اندازه زمین در کمربند کویپر ممکن است، مدارش را پاک‌سازی نکرده است.”

.

منبع: universetoday

نوشته پلوتون چه رنگی است؟ اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

عکس‌های خیره‌کننده فضاپیمای جونو از قطب‌های مشتری

عکس‌های خیره‌کننده فضاپیمای جونو از قطب‌های مشتری
فضاپیمای جونو پنج سال پس از راه‌اندازی، برخی از بهترین تصاویر خود را از سیاره غول گازی، مشتری به ثبت رسانده است. آژانس فضایی ناسا در اوت سال ۲۰۱۱، کاوشگری به‌اندازه یک زمین بسکتبال را به‌عنوان مأموریت مشاهده مشتری به فضا فرستاد. اکنون پنج سال پس از راه‌اندازی، این فضاپیمای ۱ میلیارد دلاری، درحالی‌که به فاصله ۴۴۰۰ کیلومتری سطح سیاره مشتری رسیده، عکس‌های خیره‌کننده‌ای را به ثبت رسانده است.

فضاپیمای جونو در این مانور گذر نزدیک (این چهارمین گذر علمی- پنجمین مانور گذر نزدیک مأموریت)، برای اولین بار موفق به ثبت عکس‌هایی از قطب‌های سیاره مشتری شده که نمای دیدنی از شفق‌های اسرارآمیز و ابرهای منحصربه‌فرد این غول گازی در اختیار دانشمندان قرار داده است.

ثبت این عکس‌ها برای فضاپیمای جونو به‌سادگی ممکن نبوده است، باوجود کمربندهای ناشی از تشعشعات این غول گازی که به اثبات رسیده، برای تجهیزات و ابزارهای الکترونیکی مخرب‌اند، جونو مجبور به پیمودن مدارگردشی بیضوی شکلی شده تا بتواند تا حد زیادی از اثرات مخرب این تشعشعات به دور بماند.

فضاپیمای جونو روز ۲۷ مارس (۷ فروردین) پنجمین مانور گذر نزدیک خود به دور غول گازی مشتری را آغاز کرد. این مانورهای گذر نزدیک هر دو ماه یک‌بار انجام می‌شود.

توییت مأموریت جونو ناسا:"تصاویر خام جدید دوربین JunoCam از آخرین مانور گذر نزدیک سیاره مشتری برای دانلود، پردازش و به اشتراک‌گذاری اکنون در دسترس قرارگرفته‌اند."
توییت مأموریت جونو ناسا:”تصاویر خام جدید دوربین JunoCam از آخرین مانور گذر نزدیک سیاره مشتری برای دانلود، پردازش و به اشتراک‌گذاری اکنون در دسترس قرارگرفته‌اند.”

درحالی‌که عکس‌های اصلی به‌صورت سیاه‌وسفید ثبت‌شده‌اند، منجمان آماتور تصاویر مخابره شده به زمین را به‌صورت کاملا رنگی روتوش کرده‌اند. در واقع مأموریت جونو، هیچ تیم بررسی و تحلیل عکسی ندارد و برای تحلیل داده‌های مخابره شده به تحلیل‌گران و منجمان آماتور متکی است.

عکس‌های خیره‌کننده فضاپیمای جونو از قطب‌های مشتری

درواقع، ناسا می‌خواهد، تحلیل و پردازش تصاویر به ثبت رسیده توسط دوربین مرئی JunoCam، را با همه علاقه‌مندان نجوم سهیم شود. درنتیجه، تاکنون منجمان آماتور بی‌شماری از سراسر جهان مشتاقانه با پذیرفتن این چالش، عملا وظیفه یک تیم علمی را انجام داده و عکس‌های خیره‌کننده‌ای از سیاره مشتری طراحی کرده‌اند.

در این عکس که با استفاده از فیلتر سبز طراحی شده، سایه شبح مانند قطب شمال سیاره را مشاهده می‌کنید
در این عکس که با استفاده از فیلتر سبز طراحی شده، سایه شبح مانند قطب شمال سیاره را مشاهده می‌کنید

عکس‌هایی که در ادامه مشاهده خواهید کرد، توسط نِرد و منجم آماتور روسی، رومن تاچنکو با استفاده از داده‌های فضاپیمای جونو از سیاره مشتری طراحی‌شده است.

مانور گذر نزدیک بعدی فضاپیمای جونو روز ۱۹ مه (۲۹ اردیبهشت) ۲۰۱۷ انجام خواهد گرفت. فضاپیمای جونو روز ۵ اوت ۲۰۱۱ از کیپ کاناورال، فلوریدا پرتاب شد و ۴ ژوئیه ۲۰۱۶ در مدار مشتری قرار گرفت. این فضاپیما تاکنون قادر به انجام چهار مانور گذر نزدیک در تاریخ‌های ۲۷ اوت، ۱۹ اکتبر و۱۱ دسامبر ۲۰۱۶ و ۲ فوریه ۲۰۱۷ بوده است. جونو بسیاری از داده‌های خود را در خلال مانورهای گذر نزدیک‌ خود که کاوشگر را در فاصله ۴۲۰۰ کیلومتری ابرهای مشتری قرار می‌دهد، جمع‌آوری کرده است.

در این عکس گردبادهای در حال چرخش در اطراف قطب جنوب سیاره مشتری قابل مشاهده‌اند
در این عکس گردبادهای در حال چرخش در اطراف قطب جنوب سیاره مشتری قابل مشاهده‌اند

طرح اصلی مأموریت جونو، مدار بیضوی با دوره ۱۴ روزه و ۳۰ مانور گذر نزدیک بود. اما کاوشگر با دوره مداری ۵۳ روزه، حتی تا ژوئیه ۲۰۱۸، تنها قادر به تکمیل ۱۲ مانور گذر نزدیک خواهد شد. ژوئیه سال ۲۰۱۸ زمانی است که احتمالا بودجه کنونی مأموریت به پایان برسد و ممکن است، تیم جونو تقاضای تمدید مأموریت و در نتیجه دریافت بودجه جدید را ارائه کند.

.

منبع: rt

نوشته عکس‌های خیره‌کننده فضاپیمای جونو از قطب‌های مشتری اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

تصویر جدید ناسا: تپه های شنی عجیب مریخ

تصویر جدید ناسا: تپه های شنی عجیب مریخ

ناسا تصویر جدیدی از تپه‌های شنی عجیب مریخی منتشر کرده است. سطح سیاره سرخ ممکن است، سرزمینی متروک با فعالیت‌های زمین‌شناسی کم به نظر رسد. اما بااین‌وجود، مریخ مملو از عوارض جغرافیایی و پدیده‌های طبیعی جذاب و شگفت است، از فرورفتگی‌ها و رگه‌های قطبی تا حوضچه‌های عمیق و دهانه‌های برخوردی که همه این عوارض جغرافیایی اشاره به فعالیت‌های زمین‌شناسی مریخ درگذشته دارند.

ناسا این تصویر جدید را که توسط دوربین هایرایز مدارگرد شناسایی مریخ به ثبت رسیده، روز پنجشنبه منتشر کرده است. این تپه‌های شنی هلالی شکل در نیمکره جنوبی مریخ واقع‌شده‌اند. محققان ناسا می‌گویند، این تپه‌های شنی می‌توانند در نزدیکی دهانه‌های برخوردی و یا در دشت‌های باز تشکیل شوند.

این تپه‌های شنی در نزدیکی بزرگ‌ترین دهانه برخوردی منظومه شمسی، هلاس پلانیتیا واقع‌شده‌اند. منطقه‌ی هلاس پلانیتیا مجموعه‌های متعددی از تپه‌ها و عوارض را در دهانه‌های برخوردی و دشت‌های خود جای‌داده است. تپه‌های شنی پلانیتیا ممکن است در نگاه اول، شبیه رد خزیدن مار به نظر رسند؛ اما درواقع این اشکال منحنی براثر وزش باد ایجادشده‌اند.

ناسا در توضیح این تصویر نوشته:”شیب جانب رو به نور خورشید تپه که سطح لغزشی نام دارد، مسیر وزش باد بر تپه‌ها و جهت حرکت شن‌ها را نشان می‌دهد.”

مدارگرد شناسایی مریخ (MRO) ناسا، ۱۲ اوت سال ۲۰۰۵ به فضا پرتاب شد و پس از پنج ماه ترمز هوایی،۱۰ مارس سال ۲۰۰۶ به مدار مریخ رسید و به پنج فضاپیمای فعال دیگر که در مدار و یا سطح مریخ در حال فعالیت بودند، ملحق شد. این کاوشگرها و مدارگردها عبارت‌اند از: نقشه‌بردار سراسر مریخ، مارس اکسپرس، ادیسه مریخ و دو مریخ‌نورد کریاسیتی و آپورچینتی.

مدارگرد شناسایی مریخ دارای ابزارهای علمی گسترده‌ای است، ازجمله، چند دوربین‌ها و طیف نگارها، رادار، لندفرم، ابزارهایی برای چینه‌شناسی و کاوش مواد معدنی و یخ کره مریخ.  دوربین هایرایز (مخفف، آزمایش علمی تصویربرداری با وضوح‌بالا) از زمان قرارگیری مدارگرد شناسی مریخ در مدار علمی خود در سال ۲۰۰۶ مشغول ثبت تصاویر فوق‌العاده باکیفیتی از سطح مریخ است.

.

منبع: cnet

 

نوشته تصویر جدید ناسا: تپه های شنی عجیب مریخ اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

دستگاه رباتیک مرموز شرکت اسپیس ایکس در سکوی فرود کاناورال

دستگاه رباتیک مرموز شرکت اسپیس ایکس در سکوی فرود کاناورال
عکس‌های هوایی گرفته‌شده از سکوی فرود شرکت اسپیس ایکس در سواحل فلوریدا، از به‌کارگیری تجهیزات رباتیک جدیدی برای کمک به فرود موشک فالکون۹ این شرکت خبر می‌دهد.

OCISLY و یا Of Course I Still Love You یک پایگاه فضایی شناور بدون سرنشین محسوب می‌شود، سکوی فرود جدیدی است که برای بازیابی مرحله اول موشک‌های فالکون ۹ شرکت طراحی‌شده است. موشک‌های شرکت اسپیس ایکس پس از سفر به مدار پایین زمین، احتمالا سوخت کافی برای بازگشت به محل پرتاب خود را ندارند، درنتیجه نیاز است که موشک‌ها در فاصله‌ای دور از زمین و یا در دریا به فرود آیند.

استفان مار این عکس‌ها را از روی هلیکوپتر خود گرفته و در شبکه اجتماعی ردیت پست کرده است. این عکس‌ها دستگاه رباتیک جدیدی را در این سکوی فرود این شرکت فضایی خصوصی نشان می‌دهد. مار برای عکاسی از این دستگاه رباتیک از یک لنز تله فوتو در طول سفر شش دقیقه‌ای هلیکوپتر خود در بندر کاناورال استفاده کرده است.

 به گفته یکی از کاربران ردیت، این ربات که برای کمک به فرود موشک‌های فالکون ۹ طراحی‌شده، از روی شخصیت اصلی مجموعه فیلم‌ها و انیمیشن‌های “ترانسفورماتورها”، آپتیموس پرایم نام‌گذاری شده است.

دستگاه رباتیک شرکت اسپیس ایکس بر روی پایگاه‌های فضایی شناور بدون سرنشین شرکت، باور بر این است که این دستگاه رباتیک هنوز در مراحل آزمایشی قرار دارد.
دستگاه رباتیک شرکت اسپیس ایکس بر روی پایگاه‌های فضایی شناور بدون سرنشین شرکت، باور بر این است که این دستگاه رباتیک هنوز در مراحل آزمایشی قرار دارد.

همچنین این کاربران ادعا می‌کنند، شرکت اسپیس ایکس در این پایگاه فضایی، گاراژ جدیدی را برای محافظت از آپتیموس پرایم ساخته تا از این ربات به‌ویژه از شرایط آب و هوایی سخت اقیانوس که اثر خورنده‌ای بر روی برخی فلزات دارد، محافظت کند.

 آپتیموس پرایم که در فرود آینده موشک فالکون ۹ مورداستفاده قرار خواهد گرفت، با استفاده از چهار بازوی هیدرولیک که به پایه‌های بوستر موشک متصل می‌شوند، به فرود ایمن موشک کمک خواهد کرد.

فالکون ۹ یک وسیله نقلیه دو مرحله‌ای است که برای حمل ماهواره‌ها و همچنین ارسال کپسول فضایی دراگون به مدار زمین طراحی‌شده است. موشک فالکون۹، در ماه ژانویه، مجموعه‌ای از ماهواره‌های ارتباطی ایریدیوم را به مدار زمین رساند و سپس بر روی یک سکوی فرود شناور فرود آمد. کپسول فضایی دراگون شرکت اسپیس ایکس یک فضاپیمای قابل‌استفاده مجدد است که در حال حاضر برای ارسال تجهیزات به ایستگاه فضایی بین‌المللی مورداستفاده قرار می‌گیرد. ایلان ماسک، مدیرعامل شرکت امیدوار است، از نسل جدید این کپسول فضایی برای ارسال انسان به فضا بهره ببرد.

سکوی فرود" Of Course I Still Love You" در بندر کاناورال
سکوی فرود” Of Course I Still Love You” در بندر کاناورال

ریکی لیم، مدیر ارشد عملیات پرتاب شرکت اسپیس ایکس، به فلوریدا تودی گفت، این دستگاه رباتیک هنوز در مراحل آزمایشی قرار دارد؛ اسپیس ایکس به‌زودی با گذراندن آزمایش‌های لازم، از این دستگاه رونمایی می‌کند. وی گفت:”فکر نمی‌کنم، این دستگاه تا استفاده فاصله زیادی داشته باشد.”

وی همچنین افزود، این دستگاه رباتیک هنوز نام‌گذاری نشده است. لیم همچنین از دادن اطلاعات بیشتری در مورد ویژگی‌ها و قابلیت‌های دستگاه رباتیک جدید شرکت خودداری کرد.

اسپیس ایکس در حال حاضر، دو شناور بدون سرنشین عملیاتی دارد، سکوی فرود “Just Read the Instructions” در اقیانوس آرام که برای فرود موشک‌هایی که از پایگاه فضایی وندنبرگ پرتاب شده‌اند، مورداستفاده قرار می‌گیرد و ” Of Course I Still Love You” برای پرتاب‌هایی که از کیپ کاناورال صورت گرفته‌اند.

تاکنون موشک‌های فالکون ۱۰ بار اقدام به فرود در این سکوهای فرود شناور کرده‌اند که ۵ مورد آن با موفقیت همراه بوده است.

پایگاه‌های فضایی شناور بدون سرنشین برای توسعه سیستم پرتاب قابل‌استفاده مجدد شرکت اسپیس ایکس اهمیت ویژه‌ای داند، چراکه می‌توانند هزینه خدمات پرتاب فضایی را از طریق “قابلیت استفاده مجدد کامل و سریع” به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای کاهش دهند.

.

منبع: dailymail

نوشته دستگاه رباتیک مرموز شرکت اسپیس ایکس در سکوی فرود کاناورال اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

ناسا و اسپیس ایکس در حال بررسی محل‌های فرود فضاپیمای دراگون

ناسا و اسپیس ایکس در حال بررسی محل‌های فرود فضاپیمای دراگون
شرکت فضایی اسپیس ایکس به‌عنوان بخشی از تلاش‌های خود برای شروع طرح استعمار مریخ، قصد فرستادن فضاپیمای بدون سرنشین دراگون را به سیاره سرخ دارد. در ابتدا قرار بود، این مأموریت در سال ۲۰۱۸ انجام شود، اما اسپیس ایکس، مأموریت دراگون را تا سال ۲۰۲۰ به تعویق انداخته است. این شرکت فضایی خصوصی اعلام کرده، هم‌اکنون با همکاری ناسا در حال بررسی محل‌های فرود مناسب برای نخستین مأموریت فضاپیمای دراگون در مریخ است.

پل ووستر از شرکت اسپیس ایکس که با دانشمندان آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا برای شناسایی محل‌های فرود مناسب مریخ، همکاری می‌کند، هفته گذشته در سخنرانی در تگزاس، نتایج بررسی‌های خود و همکارانش در ناسا را اعلام کرد.

به‌منظور کمک به طرح استعمار مریخ، محل‌های فرود می‌باید دارای شرایط زیر باشند:
• برای استفاده از انرژی خورشیدی در نزدیکی خط استوای سیاره سرخ واقع‌ شده باشند.
• برای استفاده از آب، باید در نزدیکی منابع یخ قرار داشته باشند.
• به دلیل دمای مناسب، در ارتفاعات پایین واقع شده باشند.
اما یافتن چنین محل‌های فرودی با شرایط مورد نظر، بسیار دشوار است.

به گزارش SpaceNews، اسپیس ایکس و ناسا، در ابتدا چهار کاندیدا برای محل فرود را در نیمکره شمالی مریخ که همه در محدود ۴۰ درجه‌ای خط استوای مریخ قرار دارند، انتخاب کرده‌اند. این چهار کاندیدا، عبارت‌اند از: دیترونیلوس منسه، پلگرا مونتز، اتوپیا پلانتیا و آرکادیا پلانتیا.

دیترونیلوس منسه

دیترونیلوس منسه
دیترونیلوس منسه در مرز بین ارتفاعات پر دهانه بخش جنوبی و دشت‌های کم دهانه مریخ واقع‌شده است. در سطوح این ناحیه، شواهدی از فعالیت‌های یخی مشاهده‌شده است. درواقع، در دیترونیلوس منسه هنوز هم یخچال‌های طبیعی وجود دارند که آن را به منبع مطلوبی برای یخ تبدیل کرده است.

پلگرا مونتز
پلگرا مونتز
پلگرا مونتز رشته‌هایی هستند که در منطقه‌ای به طول ۱۳۰۰ کیلومتری سطح مریخ گسترده شده‌اند. پلگرا مونتز مجموعه‌ای حوضچه‌ها، تپه‌ها و برآمدگی‌ها را در خود جای‌داده است. این عوارض زمین‌شناختی احتمالا در اثر فعالیت‌های تکتونیکی به وجود آمده باشند. همچنین این منطقه به‌احتمال‌زیاد مقادیر زیادی آب یخ‌زده را در عمیق ۲۰ متری زیر سطح خود حفظ کرده باشد.

اتوپیا پلانتیا

اتوپیا پلانتیا
منطقه اتوپیا پلانتیا همان منطقه‌ای است که کاوشگر وایکینگ ۲ در سال ۱۹۷۶در آن فرود آمد. این منطقه با قطر ۳۳۰۰ کیلومتر، بزرگ‌ترین حوضچه منظومه شمسی را دارد. همچنین ناسا، در نوامبر سال گذشته کشف کرد، این منطقه میزبان ورقه یخی عظیم و ضخیمی بزرگ‌تر از ایالت نیومکزیکو است. دانشمندان تخمین زده‌اند که ترک‌خوردگی‌ها و فرورفتگی‌های این ناحیه حجم آبی به‌اندازه دریاچه سوپریور را در خود جای‌داده‌اند. دریاچه سوپریور که در مرز شمالی آمریکا و کانادا واقع‌شده، دومین دریاچه آب شیرین جهان ازلحاظ سطح و سومین دریاچه آب شیرین جهان ازلحاظ حجم محسوب می‌شود.

آرکادیا پلانتیا

آرکادیا پلانتیا
منطقه آرکادیا پلانتیا دشت همواری حاوی گدازه‌های تازه است. در این منطقه همچنین نواحی وجود دارد که ممکن است، براثر فرایندهای پیش یخبندان سیاره سرخ به وجود آمده باشند. با توجه به اینکه ممکن است، مقادیر بسیار زیادی یخ در زیر سطح آرکادیا پلانتیا وجود داشته باشد، این ناحیه می‌تواند، کاندیدای خوبی برای محل فرود مأموریت آینده مریخ باشد.

تصویر زیر، موقعیت منطقه آرکادیا پلانتیا و همسایگانش را نشان می‌دهد. استعمارگران آینده مریخ با توجه به موقعیت بسیار خوب این ناحیه، می‌توانند، موقعیت عالی نسبت به المپوس، بزرگ‌ترین آتش‌فشان منظومه شمسی داشته باشند.

استعمارگران آینده مریخ ممکن است، با اقامت در آرکادیا پلانتیا (قسمت بالای سمت چپ)، دید خوبی نسبت به کوه المپوس داشته باشند
استعمارگران آینده مریخ ممکن است، با اقامت در آرکادیا پلانتیا (قسمت بالای سمت چپ)، دید خوبی نسبت به کوه المپوس داشته باشند

این چهار محل فرود، ابتدا با داده‌های دوربین زمینه (CTX) مدارگرد اکتشافی مریخ ناسا، موردبررسی قرار گرفتند، در این بررسی‌ها، این نواحی همه از شرایط مطلوب و سطوح همواری برخوردار بودند. اما هنگامی‌که دانشمندان از تصاویر دوربین هایرایز مدارگرد شناسایی مریخ بهره بردند. سه محل فرود اول، بسیار سنگی و ناهموار به نظر می‌رسیدند.

پل ووستر می‌گوید:” تیم آزمایشگاه پیشرانه جت درحالی‌که از دوربین (CTX) با رزولوشن متوسط بهره می‌برد، این نواحی را بسیار هموار و صاف می‌دید، اما تصاویر رزولوشن بالای هایرایز نشان داد، این نواحی کاملا سنگی هستند.”

به‌این‌ترتیب، منطقه چهارم یعنی آرکادیا پلانتیا، امیدبخش‌ترین محل فرود به نظر می‌رسد. تصاویر هایرایز نشان می‌دهد، این ناحیه کم‌تر سنگی است و می‌تواند محل مناسبی برای فرود اولین مأموریت فضاپیمای دراگون باشد.

کانسپتی از فضاپیمای دراگون شرکت اسپیس ایکس که این کپسول فضایی را در حال ورود به جو مریخ نشان می دهد
کانسپتی از فضاپیمای دراگون شرکت اسپیس ایکس که این کپسول فضایی را در حال ورود به جو مریخ نشان می دهد

مأموریت دراگون، تنها قدم اول اسپیس ایکس محسوب می‌شود. این شرکت می‌خواهد، درنهایت به یک شرکت حمل‌ونقل بین سیاره‌ای تبدیل شود. اسپیس ایکس قصد دارد، هر دو سال یک فضاپیما را به مریخ اعزام کند. این شرکت اعلام کرده، فضاپیمای دراگون قابلیت حمل یک‌تن محموله را در هر مأموریت خود دارد.

همچنین سیستم حمل‌ونقل سیاره‌ای (ITS) اسپیس ایکس، ممکن است، باوجود حمل محموله‌ای ۴۵۰ تنی، در کمتر از ۸۰ روز به مریخ برسد. باوجودی که این سیستم هنوز در مرحله طراحی قرار دارد، اما درنهایت می‌تواند، توانایی ما برای استعمار مریخ را به‌کلی دگرگون کند. اسپیس ایکس می‌خواهد، با سیستم حمل‌ونقل سیاره‌ای، ناوگانی از فضاپیماها را به‌طور مداوم به مریخ اعزام کند.

به‌این‌ترتیب، اگر چنین چیزی محقق شود، نخستین فرود مأموریت فضاپیمای دراگون در آرکادیا پلانتیا و یا هر محل دیگری، می‌تواند به قدم اول برای پیشرفت‌های فضایی بیشتر اسپیس ایکس و استعمار مریخ تبدیل شود.

.

منبع: universetoday

نوشته ناسا و اسپیس ایکس در حال بررسی محل‌های فرود فضاپیمای دراگون اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

کشف بزرگ‌ترین میدان مغناطیسی کیهان

کشف بزرگ‌ترین میدان مغناطیسی کیهان
کهکشان‌ها آزادانه در خلأ حرکت نمی‌کنند. بلکه نیروی گرانش، بسیاری از کهکشان‌ها را به گروه‌هایی به نام خوشه‌های کهکشانی تقسیم می‌کند که می‌توانند تا صدها میلیون سال نوری گسترش یابند؛ چیزی که باعث می‌شود، خوشه‌های کهکشانی را بزرگ‌ترین اجرام کیهانی بدانیم. حال، بر اساس مطالعه جدید اخترشناسان، برخورد بین خوشه‌های کهکشانی بزرگ‌ترین میدان‌های مغناطیسی کیهان را هم ایجاد می‌کند.

مورد دیگر اینکه، میدان مغناطیسی ایجاد شده به وسیله این برخوردها، از خود خوشه‌های کهکشانی هم بزرگ‌تر هستند. درواقع، هنگامی‌که خوشه‌های کهکشانی با همدیگر برخورد می‌کنند، میلیاردها ستاره و هزاران میلیارد سیاره این خوشه‌ها به‌ندرت باهم برخورد می‌کنند. به‌عنوان‌مثال، زمانی که کهکشان راه شیری ما کهکشان آندرومدا در ۳.۷۵ میلیارد سال آینده باهم برخورد کنند، یک کهکشان عظیم ایجاد می‌شود.

اما مقدار عظیمی از گاز، گردوغبار و ذرات باردار شناور بین کهکشان‌ها و ستاره‌ها در طول این برخورد به بیرون پرتاب می‌شود و ابرهای قوسی شکلی به نام بقایا را ایجاد می‌کنند. این نام‌گذاری به این دلیل صورت گرفته که ابرهای ایجادشده مدت‌ها پس از پایان برخورد هنوز باقی می‌ماند.

اخترشناسان تاکنون موفق به شناسایی ۷۰ مورد از این بقایای برخوردی شده‌اند، نخستین مورد آن در سال ۱۹۷۰ کشف‌شده است. در این مطالعه جدید، گروه بین‌المللی از اخترشناسان، برخی از این بقایای کهکشانی را موردبررسی قرار دادند.

برای انجام این بررسی، اخترشناسان از یک تلسکوپ رادیویی عظیم افلسبرگ برای مشاهده ۴ مورد از شناخته‌شده‌ترین بقایای برخوردی بهره بردند. پس‌ازآن، این تصاویر در امواج رادیویی که برای چشم انسان نامرئی هستند، قرار داده شدند. ازآنجایی‌که حرکت ذرات فضا در میدان مغناطیسی امواج رادیویی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، تصاویر امواج رادیویی همچنین می‌توانند نشان‌دهنده مغناطیس در مقیاس بزرگ باشند.

تلسکوپ 100 متری افلسبرگ در باد مونستررایفل، آلمان، اخترشناسان از این تلسکوپ قدرتمند برای مشاهدات خود بهره بردند
تلسکوپ ۱۰۰ متری افلسبرگ در باد مونستررایفل، آلمان، اخترشناسان از این تلسکوپ قدرتمند برای مشاهدات خود بهره بردند

اسامی فنی خوشه‌های کهکشانی که در این مطالعه موردبررسی قرار گرفتند، بسیار پیچیده‌اند-CIZA J2242 + 53، ۱RXS 06 + 42، ZwCl 0008 + 52، و Abell 1612 – اما اخترشناسان اغلب این بقایا را از روی شکل ظاهری آن‌ها نام‌گذاری کردند. به‌عنوان‌مثال CIZA J2242 + 53، سوسیس نام‌گذاری شد. تصویر قدیمی از این بقایا (سبز) بیش از ۲ میلیارد سال نوری با زمین فاصله دارد را به همراه خوشه کهکشانی (قرمز) در اشعه ایکس نشان می‌دهد.

تصویر قدیمی از این بقایا (سبز) بیش از 2 میلیارد سال نوری با زمین فاصله دارد را به همراه خوشه کهکشانی (قرمز) در اشعه ایکس نشان می‌دهد.

تصاویر جدید امواج رادیویی اخترشناسان از سوسیس و دیگر بقایا، جزئیات دقیق‌تری از این اجرام را نشان می‌دهد. این تصاویر نشان می‌دهند، این سه بقایا به صورتی بسیار منظم مرتب‌شده‌اند و حرکت ذرات آن‌ها میدان مغناطیسی بسیار بزرگی ایجاد کرده است، چیزی بسیار شبیه یک سیم‌پیچ در یک موتور الکتریکی.

در اینجا یکی از تصاویر جدید بقایای سوسیس را می‌توانید مشاهده کنید، این تصور شدت گسیل امواج رادیویی (رنگ قرمز شدت بیشتر و آبی ضعیف‌تر) آن را نشان می‌دهد.

در اینجا یکی از تصاویر جدید بقایای سوسیس را می‌توانید مشاهده کنید، این تصور شدت گسیل امواج رادیویی (رنگ قرمز شدت بیشتر و آبی ضعیف‌تر) آن را نشان می‌دهد.

مایا کردورف، اخترشناسی از مرکز رادیوی نجومی موسسه ماکس پلانک، مونیخ در آلمان، می‌گوید:” ما بزرگ‌ترین میدان مغناطیسی که تابه‌حال مشاهده‌شده را کشف کرده‌ایم، این میدان مغناطیسی تا فاصله‌ای بیش از ۶.۵ میلیون سال نوری گسترده شده است. چنین میدان‌ مغناطیسی ممکن است، حتی از خود خوشه‌های کهکشانی هم بزرگ‌تر باشند.”

این میدان مغناطیسی به نظر ده‌ها برابر گسترده‌تر از کهکشان راه شیری و در حدود ۰.۵ قدرتمندتر از نیروی ایجادشده به‌وسیله حرکت کهکشان ما در فضا است. اخترشناسان تصور می‌کنند، چنین میدان مغناطیسی قدرتمندی در اثر چرخش گازهای باقی‌مانده از برخورد خوشه‌های کهکشانی ایجاد می‌شود. این آثار برخوردی همچنین نشان می‌دهد، خوشه‌های کهکشانی می‌توانند با سرعتی بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر در ثانیه باهم برخورد کنند.

 

یافته‌های این محققان در نشریه journal Astronomy & Astrophysics منتشرشده است.

.

منبع: sciencealert

نوشته کشف بزرگ‌ترین میدان مغناطیسی کیهان اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

رگه های دوره ای شیب ها در مریخ بر اثر رانش ایجاد شده‌اند

رگه های دوره ای شیب ها در مریخ بر اثر رانش ایجاد شده‌اند
رگه های دوره ای شیب ها در مریخ که زمانی تصور می‌شد، شواهدی از وجود آب مایع در آن وجود دارد، بر اثر جریان یافتن آب مایع به وجود نیامده‌اند. این ویژگی‌های بلند و باریک، شیب‌های تیره‌ای در نزدیکی خط استوای مریخ هستند. این رگه های تیره در فصل‌های گرم به رنگ تیره‌تری درمی‌آیند و به نظر می‌رسد که در شیب دامنه‌ها به پایین سرازیر می‌شوند.

 دانشمندانی که تصاویر ثبت شده به وسیله مدارگرد اکتشافی مریخ ناسا را مورد بررسی قرار می‌دادند، در سال ۲۰۱۱ موفق به کشف این رگه‌های تیره در مریخ شدند.

در آن زمان، دانشمندان فرضیه‌ای را مطرح کردند که بیان می‌کرد، این رگه‌های تیره بر اثر تاثیر جریان آب‌شور ایجادشده‌اند و ممکن است، شواهدی از وجود یک محیط بالقوه قابل سکونت در این ناحیه وجود داشته باشد. پس‌ازآن، زمانی که دانشمندان تیم مدارگرد شنایی مریخ اعلام کردند، موفق به شناسایی نمک هیدارته در این ویژگی‌ها شده‌اند، فرضیه این دانشمندان تقویت شد.

 اما آب مایع تنها توضیح ممکن برای ایجاد این ویژگی‌ها نیست. به‌عنوان‌مثال، برخی دانشمندان می‌گفتند، رگه های تیره مریخ ممکن است، بر اثر یخ‌زدگی فصلی دی‌اکسید کربن به وجود آمده باشند. در همین حال، برخی از دانشمندان استدلال می‌کردند، ریزش لایه‌های خشک خاک و ماسه می‌تواند، دلیل ایجاد این ویژگی‌ها باشد.

رگه‌های دوره‌ای شیب‌ها در مریخ
رگه‌های دوره‌ای شیب‌ها در مریخ

حال مطالعه جدیدی که دوشنبه هفته جاری در نشریه نیچر به چاپ رسیده، دلایل قوی برای اثبات فرضیه دوم را مطرح کرده است. در مطالعه تیم تحقیقاتی به رهبری فردریک اشمیت از دانشگاه سود پاریس در فرانسه، مدلی از جریان‌های رگه های دوره ای شیب ها شبیه سازی شده است. این مدل شبیه‌سازی‌شده نشان می‌دهد، نور خورشید به‌تنهایی می‌تواند موجب رانش در دامنه‌های رگه های دوره ای شیب ها شود.   

درواقع، نور خورشید لایه‌های ناپایدار رگه‌های دوره‌ای شیب‌ها را گرم می‌کند و به‌موجب آن زاویه لغزش این لایه‌ها تغییر کرده و منجر رانش می‌شود.

اشمیت می‌گوید:”با توجه به تابش خورشیدی، درجه حرارت خاک بالا می‌رود و درنتیجه آن هوا در منفذهای خاک حرکت می‌کند و موجب بی‌ثبات شدن لایه‌های موجود در رگه‌ها می‌شود. همچنین این اثر در نواحی که تخته‌سنگ‌ها در آن سایه ایجاد کرده‌اند، افزایش می‌یابد. بنابراین ممکن است، دلیل به وجود آمدن این رگه‌ها، تخته‌سنگ‌ها باشند.”

درواقع، مدل شبیه‌سازی‌شده این تیم نشان می دهد، وجود تخته‌سنگ‌های نزدیک برای به جریان افتادن رگه های دوره ای شیب ها ضروری است. محققان این تیم می‌گویند، جریان شبیه‌سازی‌شده به‌خوبی با داده های رگه های دوره ای شیب های واقعی مریخ که در دهانه گارنی مشاهده شده بودند، مطابقت می‌کند. رگه‌های شیب دهانه گارنی، در دامنه‌های غربی بیش از نواحی شرقی، جریان دارند؛ چراکه انرژی خورشیدی بیشتری جذب می‌کنند.

رگه های دوره ای شیب ها در فصل گرما
رگه های دوره ای شیب ها در فصل گرما

به گفته اشمیت و همکارانش، پیش‌بینی موفق لغزش، تنها شواهد موجود از ریزش ناشی از رگه های دوره ای شیب ها شونده نیست. بلکه آن‌ها می‌گویند، تراکم آب جوی در خط استوای مریخ– خشک‌ترین بخش سیاره سرخ- بعید است و همچنین آب و یخ مدفون در این نواحی پایدار نیست. علاوه بر این، سفره‌های آب زیرسطحی نمی‌توانند، توضیحی برای رگه های شیب نزدیک لبه‌های دهانه باشند.

محققان همچنین می‌گویند، رگه های شیب همچون لایه‌های لغزشی خشکی که در زمین جریان می‌یابند، باریک و صاف هستند. جریان‌های آب به‌طورمعمول، ویژگی‌های خاک‌ریز مانندی را در امتداد مسیر و انتهای مسیر خود برجای می‌گذارند. به‌این‌ترتیب، رنگ تیره رگه های شیب، لزوما نشانه رطوبت نیست.

 محققان می‌گویند، حتی نمک هیدراته هم ممکن است، دلیل ایجاد رگه‌های تیره نباشد. مطالعات آزمایشگاهی که به‌تازگی توسط یک تیم تحقیقاتی دیگر انجام‌شده نشان می‌دهد، آب موجود در نمک‌های رگه های شیب، ممکن است، به‌جای سطح و یا نواحی نزدیک به سطح، از جو مریخ آمده باشد.

بنابراین، محققان برای ارائه توضیحی قطعی در مورد رگه های دوره‌ای شیب‌ها، می‌باید مطالعات بیشتری انجام دهند. اشمیت می‌گوید، داده‌های آزمایشگاهی و دیگر داده‌های جمع‌آوری‌شده از مریخ می‌تواند، به روشن شدن این موضوع کمک کند.

وی می‌گوید:”علاوه بر داده‌های آزمایشگاهی، داده‌های مدارگرد همچنین باید، زمان فعالیت این فرایند را تعیین کند. این داده‌ها می‌تواند، موجب تمایز بین زمان خشک (بیشتر در بعدازظهر) و مرطوب (در صبح) شوند. این فعالیت‌ها باید در آینده‌ای نزدیک توسط مأموریت اگزومارس آژانس فضایی اروپا انجام می‌شود.”

.

منبع: space

نوشته رگه های دوره ای شیب ها در مریخ بر اثر رانش ایجاد شده‌اند اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

آیا قمر فوبوس در چرخه نابودی و احیا به دام افتاده است؟

آیا قمر فوبوس در چرخه نابودی و احیا به دام افتاده است؟
دانشمندان پیش‌بینی کرده‌اند، قمر فوبوس، در ادامه چرخه خود، به حلقه مریخ تبدیل می‌شود. بااین‌حال، یافته‌های مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد، قمر فوبوس، برای نخستین بار نیست که نابود می‌شود و احتمالا آخرین بار هم نخواهد بود.

قمر فوبوس مانند دیگر قمر مریخ، دیموس که هر دو قمرهای کوچکی به شکل سیب‌زمینی هستند، مدت‌هاست، ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده‌اند. چگونگی شکل‌گیری این اقمار که سطح آن‌ها پر از گودال‌ها و دهانه‌های برخوردی است، هنوز برای دانشمندان همچون یک معما باقی‌مانده است.

دانشمندان گمان می‌کنند، این اقمار همچون دیگر سیارک‌ها و دنباله‌دارها از سنگ‌هایی که در دسته شهاب‌سنگ‌های کندریت کربنی طبقه‌بندی می‌شوند، شکل‌گرفته‌اند. درحالی‌که ستاره شناسان فرضیه‌های متعددی برای شکل‌گیری این اقمار مطرح کرده‌اند، یکی از فرضیه‌ها که از مقبولیت بیشتری برخوردار است، بیان می‌کند، این اقمار از اثر برخوردی که موجب تشکیل حوضچه بوریالیس در مریخ شده، ایجادشده‌اند. حوضچه بوریالیس در نیمکره شمالی سیاره سرخ واقع‌شده و  ۴۰ درصد از سطح سیاره را پوشانده است.

درحالی‌که برخی از دانشمندان می‌گویند، این اثر برخوردی به‌طور مستقیم منجر به تشکیل قمر فوبوس شده است؛ دیوید مینتون و اندرو هیسلبروک، محققانی از دانشگاه پوردو، ایندیانا، نظر دیگری دارند. فرضیه‌ای که این محققان مطرح کرده‌اند، نشان می‌دهد، دو قمر فوبوس و دیموس بقایای حلقه‌ای هستند که پیش‌ازاین در اطراف مریخ وجود داشته است. به‌عبارت‌دیگر، فوبوس از حلقه به قمر تبدیل‌شده است. هیسلبروک و مینتون باور دارند، قمر فوبوس حدود ۴.۳ میلیارد سال قبل با تشکیل حوضچه بوریالیس به وجود آمده است.

فوبوس نزدیک‌ترین و بزرگ‌ترین قمر مریخ محسوب می‌شود. این قمر ناهموار به‌اندازه یک سیارک است و دارای رنگ خاکستری تیره است و در میان اجرام کیهانی منظومه شمسی، کمترین انعکاس را دارد.
فوبوس نزدیک‌ترین و بزرگ‌ترین قمر مریخ محسوب می‌شود. این قمر ناهموار به‌اندازه یک سیارک است و دارای رنگ خاکستری تیره است و در میان اجرام کیهانی منظومه شمسی، کمترین انعکاس را دارد.

اندرو هیسلبروک، دانشجوی دکترای فیزیک و نجوم در دانشگاه پوردو، می‌گوید:”این تأثیر برخوردی، مواد کافی برای تشکیل یک حلقه از سطح مریخ جدا کرده است.”

بر اساس مدل کامپیوتری که هیسلبروک و مینتون طراحی کرده‌اند، بقایای اثری برخوردی که از سطح مریخ جدا شده، ابتدا به هم فشرده شده و در نهایت موجب تشکیل یک قمر شده است. با توجه به این واقعیت که مدار قمر فوبوس، هرساله به مریخ نزدیک‌تر می‌شود، با ادامه این چرخه و رسیدن فوبوس به محدوده روش (Roche Limit)، این قمر متلاشی خواهد شد.

محدوده روش به کمترین فاصله بین یک قمر و سیاره گفته می‌شود که موجب فروپاشی قمر نگردد. به‌این‌ترتیب، سیارات و اقمار بزرگ نمی‌توانند در محدوده روش بچرخند، زیرا متلاشی می‌شوند.

محققان گمان می‌کنند، فوبوس چندین بار این چرخه را طی خواهد کرد. در حال حاضر، انتظار می‌رود، قمر فوبوس با نزدیک شدن به محدوده روش بار دیگر متلاشی شود و در هفتاد میلیون سال بعد، دوباره به حلقه تبدیل شود.

محققان دانشگاه پوردو، فرضیه‌ای مطرح کرده‌اند که بر اساس آن، قمر فوبوس در آینده متلاشی می‌شود.
محققان دانشگاه پوردو، فرضیه‌ای مطرح کرده‌اند که بر اساس آن، قمر فوبوس در آینده متلاشی می‌شود.

مینتون همچنین تصور نمی‌کند، فوبوس مستقیما از تأثیر برخوردی که ۴.۳ میلیارد سال قبل رخ‌داده، به وجود آمده باشد، چراکه گمان می‌کند، قمر فوبوس نمی‌توانسته در این زمان طولانی به‌صورت یک جسم واحد باقی‌مانده باشد. برای این کار، فوبوس می‌باید در فاصله‌ای بسیار دورتر از مریخ تشکیل می‌شد و از رزونانس دیموس عبور می‌کرد و با توجه به تأثیر گرانشی که این دو قمر بر روی همدیگر می‌گذارند، مدار آن‌ها باید تحت تأثیر قرار می‌گرفت؛ اما چنین چیزی رخ نداده است.

 رزونانس مداری زمانی اتفاق می‌افتد که دو (یا چند) جرم کیهانی که به دور جرم دیگری می‌گردند، اثر گرانشی متقابل و متناوبی بر هم داشته باشند. اجرامی که باهم در رزونانس هستند، اثر گرانشی زیادی بر هم می‌گذارند و مدار یکدیگر را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

مینتون می‌گوید:”از زمان تشکیل دیموس، مدار دیموس چندان تغییر نکرده است؛ اما اگر قمر فوبوس از رزونانس عبور می‌کرد، چنین تغییری تابه‌حال رخ‌داده بود.”

مینتون و هیسلبروک برای آزمایش بیشتر مدل خود، قصد دارند، مطالعات بیشتری بر روی دینامیک اولین مجموعه حلقه‌ها و یا بقایای به‌جای مانده از قمر قبلی مریخ انجام دهند.

.

منبع: newatlas

نوشته آیا قمر فوبوس در چرخه نابودی و احیا به دام افتاده است؟ اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

توافق ناسا با چهار گروه تحقیقاتی برای مطالعه منظومه شمسی

توافق ناسا با چهار گروه تحقیقاتی برای مطالعه منظومه شمسی
باوجودی که خود ناسا دانشمندان زیادی دارد، اما بازهم با گروه‌های تحقیقاتی دیگر از دانشگاه و مؤسسات مختلف همکاری می‌کند. ناسا حتی موسسه‌ای به نام تحقیقات مجازی اکتشاف منظومه شمسی (SSERVI) تأسیس کرده تا وظیفه نظارت بر این همکاری‌های آژانس فضایی را بر عهده داشته باشد.

اکنون آژانس فضایی ناسا، چهار گروه جدید را به فهرست SSERVI اضافه کرده، این چهار گروه، وظیفه مطالعه ماه، سیارک‌های نزدیک زمین و اقمار مریخ، فوبوس و دیموس را بر عهده خواهند داشت. گروه اول از دانشگاه کلرادو مطالعاتی در زمینه سیستم‌های رباتیک، کیهان‌شناسی، اخترفیزیک و منظومه شناسی را با هدف پیشبرد اکتشافات فضایی سرنشین دار انجام خواهد داد.

گروهی دیگر، وظیفه انجام پروژه‌ای به نام “جعبه‌ابزاری برای مطالعه و کاوش(TREX) را بر عهده دارد که ابزارها و روش‌هایی برای مأموریت‌های سرنشین دار به اجرام کیهانی پوشیده از غبار، همچون سیارک‌ها و ماه را توسعه خواهد داد. گروه سوم از موسسه تکنولوژی جورجیا، چگونگی تأثیر تابش‌های کیهانی را بر روی مواد کامپوزیتی موردمطالعه قرار خواهد داد. این گروه، می‌خواهد ببیند، چگونه آشکارسازهایی در زمان واقعی می‌توانند در به حداقل رساندن تأثیر تابش‌های کیهانی مضر به فضانوردان کمک کنند.

آخرین گروه که نام پروژه خود را  ESPRESSO (مخفف، تحقیقات اکتشاف علمی پیشگام برای بهبود مشاهدات منظومه شمسی) گذاشته‌اند، به ناسا کمک خواهد کرد، آسیب‌های پرمخاطره‌ای که ممکن است در کاوش‌های رباتیک و سرنشین دار رخ دهد را پیش‌بینی کند.

ناسا، این ۴ گروه را از بین ۲۲ طرح پیشنهادی ارائه شده برگزیده است. هم‌اکنون، با احتساب این ۴ گروه، ۱۳ گروه در فهرست پروژه‌هایSSERVI قرار دارند. ناسا  بودجه ۳ تا ۵ میلیون دلاری را برای تأمین بودجه تحقیقات این گروه‌های تحقیقاتی در پنج سال آینده اختصاص داده است.

.

منبع: engadget

نوشته توافق ناسا با چهار گروه تحقیقاتی برای مطالعه منظومه شمسی اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

یکپارچه‌سازی اطلاعات تحقیقات دوقلوهای ناسا آغاز شد

ناسا در حال یکپارچه‌سازی اطلاعات تحقیقات دوقلوهای کِلی است
این تحقیقات با یک ساز شروع شدند، پس‌ازآن سازی دیگر و قبل از اینکه متوجه شوید، ارکستر بزرگی در مقابل شما در حال اجرا خواهد بود! محققان تحقیقات دوقلوهای ناسا، مشتاقانه به دنبال یکپارچه‌سازی نتایج مطالعات و پایه‌ریزی یک ارکستر علمی بزرگ هستند. یافته‌های اولیه این محققان در طول کارگاه برنامه پژوهش‌های انسانی در ماه ژانویه موردبحث قرار گرفت و اکنون، ناسا اعلام کرده، یکپارچه یازی نتایج این مطالعات شروع‌شده است.

محققان این برنامه ناسا را گروه منحصربه‌فردی از متخصصان مختلف در زمینه‌های ژنتیکی و فیزیولوژیکی تشکیل می‌دهند.

درحالی‌که اسکات کِلی یک سال را در ایستگاه فضایی بین‌المللی سپری کرد، برادر دوقلوی او، فضانورد بازنشسته ناسا مارک، در زمین به سر می‌برد. مقایسه نمونه‌های بیولوژیکی این دوقلوها، اطلاعات مهمی را در مورد چگونگی تأثیر فضا بر بدن انسان در اختیار محققان ناسا قرار خواهد داد. این مطالعات ژنتیکی پیشگامانه، به ناسا کمک خواهد کرد، ایمنی فضانوردان طی سفر آینده به مریخ را فراهم کند.

ارکستر با داده‌های بزرگی آغاز شد. تحقیقات دوقلوهای ناسا با یک مطالعه راهنمای چند اومیکسی برای اشتراک‌گذاری داده‌ها شروع به کار کرد. مشخصا در این نوع مطالعات، پژوهش‌ها به‌صورت جداگانه انجام می‌شود و نتایج به‌دست‌آمده، در مجلات علمی منتشر می‌شود. اما این مطالعه روند متفاوتی را طی کرده است. محققان تحقیقات دوقلوهای ناسا، از همان ابتدا برنامه‌ریزی کرده بودند، نتایج مطالعه را قبل از انتشار، یکپارچه‌سازی کنند.

هر مطالعه همچون یک ساز جداگانه است و هرکدام حکم یک تک‌نوازی را دارد؛ اما وقتی همه این مطالعات را در کنار هم قرار دهید، چیز فوق‌العاده‌ای خواهید داشت!

اسکات کلی کاپیتان باز‌نشسته نیروی دریایی ایالات‌متحده آمریکا، سال 1996 به خدمت ناسا در آمد. وی در دوره همکاری خود با ناسا فرماندهی چهار مأموریت فضایی، اس‌تی‌اس-۱۰۳، اس‌تی‌اس-۱۱۸، اکسپدییشن ۲۵، ۲۶، و سایوز تی‌ام‌ای-۰۱ام را بر عهده داشته است. وی درمجموع تمام مأموریت‌های 520 روز را در فضا گذرانده است.اسکات کِلی در مأموریت پایانی خود برای ناسا، 340 روز را در ایستگاه فضایی بین‌المللی سپری کرد.
اسکات کلی کاپیتان باز‌نشسته نیروی دریایی ایالات‌متحده آمریکا، سال ۱۹۹۶ به خدمت ناسا در آمد. وی در دوره همکاری خود با ناسا فرماندهی چهار مأموریت فضایی، اس‌تی‌اس-۱۰۳، اس‌تی‌اس-۱۱۸، اکسپدییشن ۲۵، ۲۶، و سایوز تی‌ام‌ای-۰۱ام را بر عهده داشته است. وی درمجموع تمام مأموریت‌های ۵۲۰ روز را در فضا گذرانده است.اسکات کِلی در مأموریت پایانی خود برای ناسا، ۳۴۰ روز را در ایستگاه فضایی بین‌المللی سپری کرد.

به گفته تهاسوینی میشرا، محققی از دانشکده پزشکی دانشگاه استانفورد دانشگاه:”زیبایی این مطالعه زمانی است که مجموعه داده‌های غنی فیزیولوژیکی، عصبی رفتاری و اطلاعات مولکولی را یکپارچه‌سازی کنید و بعد می‌توانید، داده‌ها را باهم مرتبط کنید و یک الگوی واحد را مشاهده کنید. هیچ‌کس تابه‌حال این‌چنین عمیق به انسان نگاه نکرده و چنین جزئیاتی را از آن بیرون نکشیده بود. بسیاری از محققان تنها دو و یا سه نوع داده را باهم ترکیب می‌کنند، اما این مطالعه، یکی از اندک مطالعاتی است که در آن انواع بسیار مختلفی از داده‌ها جمع‌آوری می‌شوند. اما این مطالعه یکی از معدود مطالعاتی است که در آن انواع مختلف داده‌ها و با حجم بی‌سابقه‌ای جمع‌آوری می‌شوند.”

گام بعدی در تحقیقات دوقلوها، تشکیل ارکستر است. همان‌طور که محققان به تجزیه‌وتحلیل و گردآوری اطلاعات خود ادامه می‌دهند، اطلاعات فردی خود را با تیم استانفورد به رهبری مایک اسنایدر به اشتراک می‌گذارند. پس‌ازآن، محققان آغاز به بررسی داده‌های یکپارچه و تائید و تغییر نتایج اولیه تحقیقات دوقلوهای ناسا خواهند کرد.

بریندا رانا، دانشیار روانپزشکی دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، می گوید:”بسیاری از این اطلاعات اولین مطالعات در نوع خود هستند که هیجان انگیز است. یک مطالعه مقایسه ای با دوقلوها، یکی در فضا و دیگر در زمین، تابه حال هرگز انجام نشده بود. هر بررسی این مطالعه، مکمل بررسی های دیگر خواهد بود.”

مارک کلی، فضانورد و مهندس بازنشسته ناسا و کاپیتان سابق نیروی دریایی ایالات‌متحده آمریکا است. کلی به‌عنوان خلبان نیروی دریایی، در مأموریت‌های زیادی در جنگ دوم خلیج‌فارس شرکت داشت. وی در سال 1996 به‌عنوان خلبان شاتل فضایی ناسا انتخاب شد و در سال 2001، اولین مأموریت خود را به‌عنوان خلبان مأموریت شاتل فضایی اس¬تی¬اس-108 انجام داد. وی در سال 2006 هم خلبان شاتل فضایی اس تی اس-121، در سال 2008 فرمانده شاتل فضایی اس تی اس-134 بود. مأموریت نهایی او برای ناسا در سال 2011 انجام شد که آخرین مأموریت فضاپیمای اندور هم بود.
مارک کلی، فضانورد و مهندس بازنشسته ناسا و کاپیتان سابق نیروی دریایی ایالات‌متحده آمریکا است. کلی به‌عنوان خلبان نیروی دریایی، در مأموریت‌های زیادی در جنگ دوم خلیج‌فارس شرکت داشت. وی در سال ۱۹۹۶ به‌عنوان خلبان شاتل فضایی ناسا انتخاب شد و در سال ۲۰۰۱، اولین مأموریت خود را به‌عنوان خلبان مأموریت شاتل فضایی اس¬تی¬اس-۱۰۸ انجام داد. وی در سال ۲۰۰۶ هم خلبان شاتل فضایی اس تی اس-۱۲۱، در سال ۲۰۰۸ فرمانده شاتل فضایی اس تی اس-۱۳۴ بود. مأموریت نهایی او برای ناسا در سال ۲۰۱۱ انجام شد که آخرین مأموریت فضاپیمای اندور هم بود.

دید محققان نسبت به دوقلوهای ناسا، همچون یک قطعه موسیقی جدید است که وقتی موفق به درک قطعات مجزای آن شدند، با یک رهبر ارکستر قادر به نواختن موسیقی ارکستر خواهند بود.  محققان امیدوارند با یکپارچه سازی اطلاعات بیوشیمیایی، توانایی شناختی، ترکیب باکتریایی روده و مولکولهای زیستی (دی ان ای، آر ان ای، پروتئین و متابولیت)، قادر به شناسایی اثرات مولکولی بر روی سلامتی فرد در پروازهای فضایی شوند و امکان محفاظت از فضانوردان در ماموریت های آتی را داشته باشند.

اسکات اسمیت، مدیر بخش تغذیه بیوشیمی مرکز فضایی جانسون ناسا، می گوید:”سیستم های انسان در بدن همه در هم تنیده اند، از این جهت باید اطاعات را به صورت یک کل واحد مورد بررسی قرار دهیم.”

رانا می‌گوید:”اگر تغییرات پروتئینی را اطلاعات خود مشاهده کنیم، پس‌ازآن به دنبال اطلاعات آر ان ای می‌رویم و اگر تغییرات آر ان ای را مشاهده کنیم، به دنبال اطلاعات دی ان ای می‌رویم. با یکپارچه‌سازی اطلاعات می‌توانیم، یک جدول زمانی تنظیم کنیم که با آن مشخص کنیم، آیا با یک پیش ساز مواجهیم و یا یک نتیجه ژنتیکی. اینکه، آیا یک ژن خاص منجر به تغییر پروتئین و یا ژن دیگر شده است؟ هنگامی‌که متوجه دلیل این تغییرات شویم، می‌توانیم از مولکول‌ها برای سنجش‌های خود بهره ببریم.”

مارک و اسکات کلی
مارک و اسکات کلی

سوزان بیلی، استاد زیست‌شناسی موکولی تابش و سرطان، دانشکده دامپزشکی و علوم پزشکی، دانشگاه ایالتی کلرادو است. نتایج اولیه تحقیقات دوقلوهای ناسا در حالی در اختیار او قرار گرفت که خلاف فرضیه‌اش را ثابت می‌کرد. با بالا رفتن سن تلومرهای فرد (در توالی‌های تکراری در انتهای کروموزومِ سلول‌های سفید خون) کوتاه می‌شود. بنابراین او انتظار داشت، تلومرهای اسکات کلی پس از سپری کردن یک سال در فضا، کوتاه شده باشد؛ اما در کمال شگفتی، نتایج اولیه نشان از افزایش طول تلومرها و یا افزایش جمعیت سلول‌هایی که دارای تلومرهای بلندتری هستند، بود.

بنابراین، او در حال جستجو برای داده‌های مکانیکی است تا توضیحی برای نتایجی که مشاهده کرده، داشته باشد. برای این منظور، بیلی به دنبال برنامه ورزشی، غذایی و داده‌های رفتاری اسکات است، تا مشخص کند، آیا با یک ناهنجاری مواجه است یا خیر. وی همچنین برای این منظور باید، به اطلاعات اندی فینبرگ رجوع کند. فنینگ مدیر مرکز اپی ژنتیک دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز است، وی وظیفه تجزیه‌وتحلیل الگوهای متیلاسیون را بر عهده دارد که عامل مهمی در تنظیم و توضیح ژن‌ها است که نشان می‌دهد، آیا ژنی خاموش شده یا خیر.

بیلی همچنین برای این منظور به اطلاعات کریس میسون، دانشیار دپارتمان فیزیولوژی و بیوفیزیک پزشکی ویل کورنل هم رجوع می‌کند.

میسون می‌گوید: ” جهان و بدن انسان هر دو سیستم‌های پیچیده محسوب می‌شوند، ما به‌سختی در حال تحقیق هستیم. این به‌مانند این است که با یک چراغ‌قوه جدید به دنبال تاریکی برهمکنش‌های مولکولی باشیم. این روش فوق‌العاده جامعی برای انجام تحقیقات است.”

امانوئل میگنوت، مدیر مرکز علوم خواب و پزشکی دانشکده پزشکی دانشگاه استانفورد، می‌گوید:”بی‌شک، درک اطلاعات یکپارچه فوق‌العاده ارزشمند خواهد بود.”

میگنوت، مشغول مطالعه سیستم ایمنی بدن است و مشتاق مطالعه جمعیت سلول‌های ایمنی خاصی است، چراکه تمرکز بسیاری از مطالعات دیگر فقط بر روی عوامل کلی است.

ارکستر فقط در حال گرم کردن سازهای خود است. محققان شروع به یکپارچه‌سازی اطلاعات مجزا کرده‌اند و ناسا هم مشتاقانه منتظر نتایج تحقیقات است. احتمالا نتایج  تحقیقاتدوقلوهای ناسا، اواخر سال جاری و یا اوایل سال ۲۰۱۸ منتشر شود.

پس‌ازآن، محققان مقالات مجزایی را با جزئیات بیشتری منتشر خواهند کرد. به‌این‌ترتیب، با دوقلوهای ناسا، گام بلندی در راه بزرگ‌ترین اکتشاف تاریخ بشر برداشته می شود.

  • پی نوشت: اومیکس (Omics) شامل ژنومیکس جهت مطالعه ساختارهای وراثتی، پروتئومیکس جهت مطالعه پروتئین ها در موجودات زنده، متابولومیک و ترانسکریپتومیک جهت مطالعه فعالیت پروتئین ها و محصولات فرایندهای زیستی است.

.

منبع: spacedaily

نوشته یکپارچه‌سازی اطلاعات تحقیقات دوقلوهای ناسا آغاز شد اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.