سرویس ناظر بر آب و هوای اتحادیه اروپا اخیرا اعلام کرد که سال 2020 پس از سال 2016 به عنوان گرم‌ترین سال جهان ثبت شده است. کره زمین در مسیر سریع گرم شدن قرار گرفته است که ممکن است باعث نابودی بشریت شود. سرویس تغییرات اقلیمی کوپرنیک (C3S) گزارش داد که شش سال پس از سال 2015، گرم‌ترین سال‌های جهان ثبت شده است و در 20 سال گذشته نیز می‌توان این تغییرات را به راحتی مشاهده کرد.

درجه حرارت سال گذشته که 1.25 درجه سانتیگراد بالاتر از سطح قبل از دوران صنعتی شدن بود، باعث نگرانی افراد شده است، زیرا یک رویداد آب و هوایی طبیعی دوره‌ای معروف به ال نینو رخ داد؛ در این رویداد، طبق گفته ناسا و دفتر مت بریتانیا میانگین سال 2016، دمای هوا دو دهم درجه سانتی‌گراد اضافه می‌شود. در ادامه این مطلب با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

زیک هاسفادر (Zeke Hausfather)، مدیر آب و  هوا و انرژی در اوکلند، کالیفرنیا، در این باره به خبرگزاری فرانسه گفت:

کاملا واضح است که در صورت عدم تأثیر رویداد ال نینو بر دمای هوا، 2020 گرم‌ترین سال جهان ثبت خواهد شد.

در طول این رویداد، که هفت سال یک بار اتفاق می‌افتد، آب گرم سطح در اقیانوس آرام گرمسیری می‌تواند دمای کره زمین را افزایش دهد. این رویداد اثر خنک‌کنندگی معکوس دارد.

کارلو بونتونتو (Carlo Buontempo)، مدیر سرویس تغییرات اقلیمی کوپرنیک گفت:

سال 2020 به خاطر گرمای استثنایی خود بسیار سال مهمی بوده است. این رویداد می‌تواند یک یادآوری دیگر از فوریت اقداماتی برای کاهش اثرات نامساعد آب و هوایی در آینده باشد.

در سال 2015، کشورهای جهان عهد بستند که گرمایش کره زمین را بسیار کمتر از 2 درجه سانتیگراد و یا در صورت امکان 1.5 درجه سانتیگراد کاهش دهند.

گزارش بعدی از هیئت مشاوره علوم آب و هوای سازمان ملل بوده است که نشان داد کاهش دما باید تا 1.5 درجه سانتی‌گراد باشد. با افزایش دمای بیش از 1 درجه سانتیگراد در کره زمین، جهان شاهد افزایش کامل خشکسالی‌های مهلک، موج‌های گرما، بارندگی‌های شدید ناشی از سیل و ابر طوفان‌ها خواهد بود که بالا آمدن دریاها نیز نقش بدتری برای تخریب زمین خواهند داشت.

سازمان جهانی هوا (WMO)، سال 2020 از نظر میزان طوفان در اقیانوس اطلس نیز رتبه اول را کسب کرد.

باید سطح انتشارات کربنی را کاهش دهیم!

بر اساس گزارش کوپرنیک، سال گذشته بیشتر مناطق مبتنی بر داده‌های ماهواره‌ای، گرم‌تر از حد متوسط جهانی بوده‌اند. میانگین دمای سطح اروپا در طول سال 2020 بیش از 2.2 درجه سانتیگراد نسبت به معیار قبل از دوران صنعتی شدن بود و تقریباً نیم درجه از 2019، سال رکورد پیشین، نیز بالاتر بوده است.

گرم شدن منطقه در قطب شمال با وجود شمال سیبری و مناطقی از قطب شمال تقریباً 7 درجه سانتیگراد بالاتر از سطح اواسط قرن نوزدهم، بوده است. آتش‌سوزی که در سراسر سیبری تا پاییز ادامه داشت، توانست یک چهارم میلیارد تن دی‌اکسید کربن به اتمسفر را که برابر با انتشار سالانه اسپانیا، مصر یا ویتنام است، منتشر کند. این مقدار یک سوم بیشتر از سال 2019، سال رکورد قبلی، بوده است.

سرویس تغییرات اقلیمی کوپرنیک گزارش داد که سطح دی‌اکسید کربن در جو زمین به 413 قسمت در میلیون رسیده است، یعنی تقریبا 50 درصد بیشتر از اوایل قرن 18، قبل از اینکه سوخت‌های فسیلی شروع به انتشار گازهای گلخانه‌ای و گرما کنند. این ارقام بی‌سابقه علی‌رغم کاهش هفت درصدی انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از قرنطینه ویروس کرونا بدست آمده است.

استفان رمستورف (Stefan Rahmstorf)، رئیس نظارت بر سیستم زمین در انستیتوی تحقیقات تأثیر آب و هوا به این خبرگزاری گفته است:

از آنجا که دی‌اکسید کربن در هوا مانند آب در وان جمع می‌شود، اگر هفت درصد آن را کم کنیم، سطح دی‌اکسید کربن کمی آهسته‌تر افزایش می‌یابد. باید میزان کربن را کم کنیم تا دوباره آب و هوایی پایدار داشته باشیم.

میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی از سال 2019 روند رو به بالا داشت و هنوز مشخص نیست که آیا بشریت می‌تواند به روال عادی خود بازگردد یا اینکه به سرعت با آلودگی کربن تأثیرات فاجعه‌باری در آب و هوا رقم خواهد زد! حتی اگر همه ملت‌ها بتوانند سر وعده‌های خود در پیوست موافقت‌نامه پاریس 2015 بمانند، تا پایان قرن همچنان شاهد افزایش دمای بیش از 3 درجه سانتیگراد خواهیم بود.

هاوسپری خاطرنشان کرد:

از دهه 1970 جهان با سرعت ثابت با افزایش در حدود 0.2 درجه سانتی‌گراد در هر دهه در حال گرم شدن است. اگر این دما با سرعت فعلی ادامه پیدا کند، در اواسط دهه 2030 از 1.5 درجه سانتیگراد عبور خواهیم کرد.

نوشته سال 2020، گرم‌ترین سال جهان بود! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

دو هفته قبل از تصویب توافقنامه آب و هوایی پاریس 2015، دولت هند گزارشی منتشر کرد که می‌توانست مذاکرات را به خطر بیندازد. در این گزارش، از کشورهای در حال توسعه خواسته شده بود تا متعهد شوند که میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را کاهش می‌دهند. در عوض، آنها نیز انتظار داشتند که کشورهای توسعه یافته تا سال 2020 هزینه 100 میلیارد دلار در سال را برای برنامه‌های آب و هوایی تأمین کنند. در ادامه این مطلب با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

کشورها در راه رسیدن به این هدف بودند؛ سالانه حدود 50 میلیارد دلار به کشورهای با درآمد کم و متوسط ارائه می‌شد. اما کشور هند اظهار داشت که رقم واقعی این تعداد نزدیک به 2.2 میلیارد دلار است و اعداد گزارش شده توسط سازمان همکاری و توسعه اقتصادی کمی اغراق شده است و این باعث ایجاد تنش بین دو طرف می‌شود.

کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه به طور یکسان متعهد شدند که انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهند و با تعهدات بلندپروازانه‌تری در سال 2020 بازگردند. اینچنین توافقنامه پاریس نجات یافت. اما بحث بر سر داده‌های بودجه پابرجا مانده است. انتظار می‌رود تا پنج سال بعد در کنفرانس بعدی آب و هوای سازمان ملل (COP26) در گلاسگو، انگلیس که در ماه نوامبر برنامه ریزی شده است، کشورها برای بررسی تعهدات خود در زمینه آب و هوا دیداری داشته باشند.

این یک سال حیاتی برای تلاش برای مبارزه با تغییرات آب و هوا است. تعدادی از کشورها متعهد شده‌اند که در جهت دستیابی به انتشار صفر خالص کربن تلاش کنند و انگلستان نیز در تلاش است تا بانک‌ها، سایر امور مالی خصوصی و صنعت را به بهبود روند آب و هوایی و پروژه سبز متعهد کند. اما پیشرفت چندانی در زمینه حل اختلاف نظرها در مورد تأمین بودجه عمومی آب و هوا وجود ندارد. براساس آخرین داده‌های سازمان همکاری اقتصادی و توسعه سازمانی، کشورهای توسعه یافته در سال 2018 تقریبا 80 میلیارد دلار که 62.2 میلیارد دلار از آن از منابع عمومی و 14.6 میلیارد دلار از طریق مالی خصوصی است، فراهم کرده‌اند. اگر افزایش‌ها با همین سرعت ادامه یابد، این کشورها در فاصله 100 میلیارد دلاری هدف تا سال 2020 قرار دارند.

اما مطالعات دیگر این یافته‌ها را تأیید نمی‌کند. بر اساس گزارشی که گروه امدادی Oxfam در اکتبر گذشته منتشر کرد، کمک‌های ویژه آب و هوایی که توسط کشورهای پیشرفته ارائه شده است، در سال‌های 2017 تا 2018 بیش از 22.5 میلیارد دلار نبوده است. محققان در ماه گذشته به سفارش دبیرکل سازمان ملل، آنتونیو گوترش (António Guterres)، دریافتند که اهداکنندگان بیش از 3 تا 4 میلیارد دلار از داده‌های مربوط به بودجه آب و هوایی را تخمین زده‌اند.

سلیم الحق (Saleemul Huq)، مدیر مرکز بین‌المللی تغییر و توسعه اقلیم که در داکا مستقر است، گفته است که چنین اختلافاتی چیز جدیدی نیست، اما آن‌ها یک بار دیگر پیش از نشست حیاتی آب و هوا بی‌اعتمادی را دامن می‌زنند. در حالت عادی، تایید این مسائل باید به عهده سازمان‌ها یا فرایندهایی باشد که همه طرف‌ها می‌توانند به آن اعتماد کنند. تنها در این صورت است که امیدی به حل این اختلافات وجود خواهد داشت.

کمک دوستانه 

بودجه اقلیمی حداقل از سال 1992 که اجلاس زمین در ریودوژانیرو، برزیل برگزار شده بود، محل اختلاف بود. از آنجا که کشورهای ثروتمند به طور عمده منبع تولید گازهای گلخانه‌ای و مسئول گرم شدن کره زمین هستند، هر چند با اکراه اما توافق کردند که به کشورهای آسیب‌پذیرتر در مقابله با اثرات تغییر اقلیم کمک کنند. در این روند، تسهیلات جهانی در محیط زیست ایجاد شد که مکان اصلی آن در بانک جهانی در واشنگتن‌ دی‌سی است. اما قوانین پیچیده آن دستیابی به بودجه را برای برخی از آسیب‌پذیرترین کشورهای در حال توسعه به ویژه برای پروژه‌های آب و هوایی دشوار می‌کند.

با گذشت زمان نیز کشورهای در حال توسعه سخت تلاش کردند تا جامعه بین‌المللی را متقاعد کنند تا نهادهای مالی مانند صندوق آب و هوای سبز و صندوق سازگاری را تأسیس کنند. این صندوق‌ها توانایی بیشتری برای پاسخگویی به نیازهای خاص آنها در اختیار دارند. اما کشورهای اهداکننده بیشتر از تهیه منابع مالی آب و هوا از طریق این مجاری خودداری می‌کنند و ترجیح می‌دهند که مستقیماً از طریق بودجه به کشورها یا از طریق بانک‌های توسعه چند جانبه مانند بانک جهانی بودجه بدهند.

نکته اصلی بحث این واقعیت است که بیش از 80 درصد بودجه اقلیمی که به کشورهای در حال توسعه ارائه می‌شود، شامل وام است. نسبت بودجه آب و هوایی که به عنوان کمک بلاعوض داده می‌شود، در حال کاهش است. به عنوان مثال، از سال 2013 تا 2018، این مقدار از 27 درصد به 20 درصد کاهش یافته است. گرایش به وام‌ها بسیار مشکل‌ساز است، هم به این دلیل که وام‌ها باید با بهره بازپرداخت شوند و هم به این دلیل که آن‌ها تمایل دارند برای پروژه‌هایی مانند تولید برق ارائه شوند که بازده سرمایه گذاری را نشان می‌دهند. برای پروژه‌هایی مانند ساخت سیستم‌های دفاعی در برابر سیل که به منظور کمک به مقاومت بیشتر کشورها است، اما درآمدزایی ندارند، در نتیجه وام کمتری دریافت می‌شود.

همچنین همه‌گیری ویروس کرونا منجر به کاهش رتبه‌های اعتباری بسیاری از کشورها شده است و به همین روال با کاهش ظرفیت وام‌ها، فقیرترین کشورها را نیز به شدت تحت تأثیر قرار داده است. در نهایت، ماهیت تأمین مالی وام به این معنی است که این کشورها با افزایش مقادیر بدهی روبرو می‌شوند؛ زیرا هزینه‌های خسارت وارد شده توسط تغییرات آب و هوایی همراه با دما افزایش می‌یابد.

اما این عدم وجود قوانین توافق‌شده و قابل اعتماد حسابداری برای امور مالی اقلیم است که باعث بی‌اعتمادی می‌شوند. رومین ویکمنز (Romain Weikmans) در دانشگاه Libre de Bruxelles و تیمونز رابرتز (Timmons Roberts) در دانشگاه براون در پراویدنس، رود آیلند در این باره اینچنین گفته‌اند که فقدان چنین قوانینی یک نظارت بزرگ در سیاست آب و هوایی نیاز دارد.

نویسندگان گزارش سال 2015 هند با حساب کردن پولی که به گفته آنها پرداخت شده است، به رقم 2.2 میلیارد دلار رسیدند. در مقابل، داده‌های اهداکنندگان شامل همه بودجه‌ای است که متعهد شده‌اند، خواه پول به گیرندگان رسیده باشد یا نه. داده‌های سازمان همکاری و توسعه اقتصادی همچنین بودجه پروژه‌هایی را که فقط پیوند جزئی با کاهش آب و هوا دارند، محاسبه کردند. به عنوان مثال، این پروژه شامل بودجه برای انرژی کارآمدتر با استفاده از ذغال سنگ است. این امر در مقایسه با فناوری‌های قدیمی مبتنی بر ذغال سنگ به کاهش انتشار کربن کمک می‌کند.

عامل پیچیده دیگر این است که محققان سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در حال کار بر روی یک کتاب قانون هستند که در جلسه قبلی آب و هوا، COP24 که در سال 2018 در لهستان برگزار شد، توافق شده است. کشورهای عضو سازمان ملل در حال بررسی چگونگی بهبود دقت داده‌ها هستند. اما حتی با معیارهای مشخص و گزارش بهتر، یک چیز تغییر نخواهد کرد. سازمان همکاری و توسعه اقتصادی یک نهاد بین‌دولتی است که رهبری آن نماینده اکثریت ملت‌ها نیست. اگر قرار است از بحث‌های مکرر اجتناب شود، باید سیستمی برای تأیید اعتبارات مالی اقلیم پیدا شود که دیدگاه‌های اعضای غیر عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی را کاملا در بر گیرد.

تفاهم طرفین ضروری است!

هم کشورهای توسعه‌یافته و هم کشورهای در حال توسعه باید برای توافق در مورد قوانین جدید مالی، از یک شخص ثالث مورد اعتماد که از قبل نقشی در تعیین استانداردهای داده دارد اما در دیپلماسی بین‌المللی مشارکت ندارند، کمک بگیرند. این شخص می‌تواند جزو کمیسیون آماری سازمان ملل یا سازمان بین‌المللی استاندارد باشد. سلوین هارت (Selwin Hart)، مشاور گوترش در مورد امور مالی آب و هوا، در این باره اظهار کرده است:

کشورها باید در این باره پیشنهادهایی ارائه دهند. همچنین ضروری است که جلسه‌ای برای تفکر وجود داشته باشد تا همه طرف‌ها از وجود دقت و پاسخگویی تصمیمات اطمینان داشته باشند.

جلسه تغیبرات اقلیم آب و هوایی COP26 در کمتر از یک سال دیگر شروع می‌شود. این جلسه باید به عنوان آخرین فرصت جهان برای اقدام معنی‌دار و یکپارچه در تغییر اقلیم موفق شود. این بدان معناست که کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه باید در مورد اهداف بلند پروازانه‌تر برای کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای توافق کنند و اطمینان حاصل کنند که فقیرترین کشورها و بیشتر در معرض خطر تغییرات آب و هوایی از حمایت برخوردار می‌شوند، زیرا اقتصاد خود را به شیوه‌ای پایدارتر توسعه می‌دهند و برای اثرات اجتناب‌ناپذیر آماده می‌شوند. گرم شدن کره زمین تعهد 100 میلیارد دلاری کسری بودجه از آنچه لازم است، را دارا می‌باشد. سرانجام، سرمایه‌گذاری در سراسر جهان باید به منظور حمایت از توسعه پایدار تغییر یابد. اگر رهبران جهانی بتوانند این کار را به خوبی انجام دهند، زمین هنوز فرصتی برای بهبود و تغییر خواهد داشت.

نوشته برای کاهش تغییرات آب و هوایی جهانی چه باید بکنیم؟! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر ساله نزدیک به صد هزار نفر در بلایای طبیعی مثل زمین‌لرزه، فوران آتشفشان، طوفان، سونامی، سیل، آتش‌سوزی و خشکسالی از بین می‌روند، این در حالی است که طبق اعلام سازمان بهداشت جهانی، بیش از 150 میلیون نفر تحت تأثیر این بلایا قرار دارند. بلایای طبیعی کشنده از ابتدای زندگی بشر وجود داشته است، اما میزان تلفات قدیمی‌ترین این بلایا دیگر در تاریخ وجود ندارد. به عنوان مثال، جزیره باستانی مدیترانه ترا (سانتورینی، یونان فعلی) فوران آتشفشانی فاجعه‌باری را تجربه کرد که کل تمدن مینوان را در حدود سال 1600 قبل از میلاد ریشه‌کن کرد. این آمار طبق مطالعه سال 2020 منتشر شده است. اما دقیقاً چند نفر جان خود را در این حوادث از دست داده‌اند؟ هرگز اطلاعات درستی در اختیار نداشتیم که دقیق بتوانیم به این سوال پاسخ دهیم.

این مطلب را هم بخوانید: بلایای طبیعی نشانگر خشم زمین در سال 2020 است!

با این حال، به لطف سوابق و مجلات تاریخی، مورخان می‌توانند حداقل تعداد تلفات مربوط به بلایایی را که در دوران مشترک رخ داده است، تخمین بزنند. بر اساس چنین سوابقی، بلایای طبیعی زیر مرگبارترین موارد در همه زمان‌ها بوده‌اند و از کمترین به بالاترین میزان تلفات تخمین‌زده شده رتبه‌بندی شده‌اند (برای آن دسته از بلایایی که دامنه تلفات برای آنها در نظر گرفته شده است، فاجعه با بیشترین برآورد رتبه‌بندی می‌شود). در ادامه این مقاله با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

10.‌زلزله حلب سال 1138 بعد از میلاد مسیح

در روز 11 اکتبر سال 1138، زمین زیر شهر حلب سوریه شروع به لرزیدن کرد. این شهر در محل تلاقی صفحات عربستان و آفریقا قرار دارد. همین عامل این شهر را مستعد زلزله می‌کند، اما زمین‌لرزه این شهر به شدت کشنده و خشن بود. عظمت این زمین‌لرزه به مرور زمان از یادها رفته است، اما تواریخ معاصر گزارش داده‌اند که ارگ شهر فرو ریخته و خانه‌ها در سراسر حلب خراب شده‌اند. تعداد کشته‌شدگان حاصل از این حادثه حدود 230،000 نفر تخمین زده می‌شود، اما طبق مقاله‌ای موجود در مجله سال 2004، این رقم مربوط به قرن پانزدهم است و مورخی که آن را گزارش کرده است، ممکن است زمین‌لرزه حلب را با زلزله‌ای که در کشور اوراسیا امروزی جورجیا اتفاق افتاده است، ترکیب کرده باشد. هنوز هم، مورخان این تعداد تلفات احتمالی این رویداد را به عنوان دهمین فاجعه طبیعی مرگبار در همه زمان‌ها می‌دانند.

10. زلزله و سونامی اقیانوس هند در سال 2004

زمین‌لرزه‌ای به بزرگی 9.1 ریشتر که در 26 دسامبر 2004 در زیر دریا در ساحل غربی سوماترا، اندونزی و کشورهای شرق آفریقا رخ داده است، مقام دهم را از آن خود کرده است. سونامی با سرعتی معادل 500 مایل در ساعت (804 کیلومتر در ساعت) در فاصله 15 تا 20 دقیقه‌ای پس از وقوع زلزله به زمین رسید و فرصت کمی را برای ساکنان به جا گذاشت به مناطق بالاتر فرار کنند. طبق World Vision، که سازمانی برای کمک به افراد است، در بعضی از مناطق به ویژه مناطق صدمه‌دیده اندونزی، ارتفاع موج سونامی به بیش از 30 فوت (30 متر) رسیده است.

خسارات ناشی از زلزله و سونامی 10 میلیارد دلار تخمین زده شده است. طبق اعلام مراکز ملی اطلاعات زیست محیطی سازمان ملی اقیانوسی و جوی، این رویداد سومین زمین‌لرزه بزرگ جهان از سال 1900 تاکنون محسوب می‌شود و سونامی آن نیز بیش از هر سونامی دیگری که در تاریخ ثبت شده است، تلفات داده است.

9. زلزله شهر تانگشان (در شمال شرقی چین) در سال 1976

بر اساس گزارش سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS)، ساعت 3:42 بامداد 28 ژوئیه سال 1976، شهر تانگشان چین در اثر زمین لرزه‌ای به بزرگی 7.8 ریشتر با خاک یکسان شد. تانگشان، یک شهر صنعتی با حدود 1 میلیون نفر جمعیت است که در زمان وقوع فاجعه تلفاتی بیش از 240،000 نفر را متحمل شده است. در حالی که این آمار رسمی قربانیان است، اما برخی از کارشناسان معتقدند که تعداد قربانیان بیشتر از این‌ها بوده است و احتمالاً تلفات جانی به هفتصد هزار نفر رسیده است. گزارش شده است که 85 درصد از ساختمان‌های تانگشان ریزش کرده و این لرزش در پکن چین با بیش از 100 مایل (180 کیلومتر) فاصله نیز احساس شده است. چندین سال طول کشید تا مردم شهر تانگشان، این شهر را مثل قبل بازسازی کنند.

8. زلزله شهر انطاکیه (در جنوب ترکیه) در سال 526 پس از میلاد مسیح

همانند تمام بلایایی که در هزاران سال پیش رخ داده است، به سختی می‌توان تلفات دقیق زلزله شهر انطاکیه را پیش‌بینی کرد. در آن زمان جان مالالاس (John Malalas)، وقایع‌نگار معاصر، در این باره اینچنین نوشت که در ماه مه سال 526 پس از میلاد مسیح، در اثر اصابت اقیانوس به شهر امپراتوری بیزانس (ترکیه و سوریه) حدود 250،000 نفر جان خود را از دست دادند. مالالاس این فاجعه را به خشم خدا نسبت داد و گزارش کرد که برخلاف زلزله، آتش‌سوزی همه چیز را در انطاکیه نابود کرد.

طبق مقاله‌ای که در سال 2007 در مجله تاریخ قرون وسطایی منتشر شد، تعداد قربانیان بیشتر از سایر زمان‌ها بود، زیرا این شهر مملو از توریست‌هایی بود که روز معراج را جشن می‌گرفتند. این جشن، جشن مسیحیان است که عروج عیسی مسیح به بهشت را یادآوری می‌کند.

 7. زلزله شهرستان هاییوان سال 1920

دنگ قیدونگ (Deng Qidong)، زمین‌شناس علوم چین طی یک سمینار در سال 2010 گفت:

زمین‌لرزه شهرستان هاییوان بزرگترین زمین‌لرزه ثبت شده در چین است. این زلزله با بیشترین شدت در قرن بیستم رخ داد.

این زمین‌لرزه که در شانزدهم دسامبر سال 1920 در منطقه هاییوان در شمال مرکز چین رخ داد، استان‌های همسایه گانسو و شاانشی را نیز لرزاند. گزارش شده بود که این زلزله 7.8 ریشتر بوده است، با این حال امروزه کشور چین ادعا می‌کند که آن زمین‌لرزه با بزرگی 8.5 ریشتر بوده است. در میزان قربانیان نیز اختلافاتی وجود دارد. سازمان زمین شناسی ایالات متحده مجموع تلفات را دویست هزار نفر اعلام کرد، اما طبق مطالعه‌ای که توسط لرزه‌شناسان چینی در سال 2010 انجام شد، تعداد کشته‌شدگان می‌توانست به 273،400 نفر برسد. بر اساس مطالعه‌ سال 2020 که در ژورنال Landslides منتشر شده است، رسوبات زیاد خاک‌های لس در منطقه (رسوبات متخلخل و لجن بسیار ناپایدار) باعث ایجاد زمین‌لرزه‌های عظیمی شده است که عامل بیش از سی هزار مورد از این تعداد بوده‌اند.

6. گردباد کورینگا سال 1839

بر اساس بخش تحقیقات آزمایشگاه اقیانوس اطلس و هواشناسی جوی اقیانوس اطلس، طوفان کورینگا در 25 نوامبر سال 1839 در بندر کورینگا در خلیج بنگال هند رخ داد و طوفانی به اندازه 40 فوت (12 متر) ایجاد کرد. سرعت و نوع باد این طوفان مشخص نیست، همانطور که بسیاری از طوفان‌هایی که پیش از قرن 20 اتفاق افتاده‌اند، نیز همین سرنوشت را داشتند. حدود بیست هزار کشتی و قایق از بین رفتند و سیصد هزار نفر نیز جان خود را بر اثر این حادثه از دست دادند.

6. طوفان بندر هایفونگ (در شمال کشور ویتنام) سال 1881

طوفان کورینگا به عنوان ششمین فاجعه مرگبار طبیعی در سال 1881 رخ داد. این حادثه در 8 اکتبر شهر بندری هایفونگ در شمال شرقی ویتنام را لرزاند. همچنین اعتقاد بر این است که طوفان حدود سیصد هزار نفر را به کام مرگ کشانده است.

5. زلزله کشور هائیتی سال 2010

زمین‌لرزه فاجعه‌باری که در هائیتی درست در شمال غربی بندر اوپرنس در 12 ژانویه 2010 رخ داد، به عنوان یکی از سه زلزله کشنده در همه زمان‌ها شناخته می‌شود. این زمین‌لرزه اندازه‌ای معادل 7 ریشتر داشت.

هائیتی به عنوان یکی از فقیرترین کشورها در نیمکره غربی است و تاریخچه محدود آن در زمین‌لرزه‌های بزرگ، این کشور را در برابر خسارات و تلفات جانی به شدت آسیب‌پذیر کرده است. حدود 3 میلیون نفر تحت تأثیر این زمین‌لرزه قرار گرفتند. در همه جای این کشور قربانیانی تخمین زده می‌شد. در ابتدا، دولت هائیتی تلفاتی معادل 230،000 نفر تخمین زد، اما در ژانویه سال 2011، مقامات این رقم را به 316،000 نفر اصلاح کردند. مطالعه‌ای که در سال 2010 در مجله پزشکی، درگیری و بقا منتشر شد، تعداد این افراد را حدود 160،000 نفر اعلام کرد، اما این در حالی است که اداره نقشه‌برداری و زمین‌شناسی ایالات متحده ادعا کرد تعداد کمتری هم وجود دارد، یعنی فقط حدود صد هزار نفر. این اختلافات بیانگر دشواری شمارش تلفات حادثه‌ها حتی در دوران مدرن است ، البته اختلافات سیاسی هم بر سر تعداد رسمی همچنان ادامه دارد.

4. گردباد بولا در سال 1970

این طوفان گرمسیری در تاریخ 12 و 13 نوامبر 1970 رخ داده و به بنگلادش امروزی (پاکستان شرقی آن زمان) خسارت‌هایی وارد کرده است. طبق بخش تحقیقات اداره کل اقیانوس‌شناسی و جو شناسی، شدیدترین سرعت این طوفان 130 مایل در ساعت (205 کیلومتر در ساعت) اندازه‌گیری می‌شود و محققان آن را در نوع 4 ارزیابی می‌کنند. قبل از رخ دادن این گردباد، طوفانی به طول 35 فوت (6/10 متر) بر روی جزایر کم‌ارتفاع حاشیه خلیج بنگال ایجاد شد و طغیان گسترده مناطق را به بار آورد.

این رخداد طبیعی منجر به کشته شده افراد زیادی در حدود سیصد هزار نفر تا پانصد هزار نفر شد. گزارشی از سال 1971 از مرکز ملی طوفان و اداره هواشناسی پاکستان ارائه شده است، برآورد دقیق تلفات را تأیید کرد. دلیل این تلفات زیاد به دلیل وجود کارگران فصلی که برای برداشت برنج در منطقه حاضر بودند، بوده است. از زمان نگارش این مقاله، طبق اعلام سازمان جهانی هواشناسی، طوفان بولا کشنده‌ترین طوفان گرمسیری ثبت‌ شده محسوب می‌شود. تخمین زده می‌شود این طوفان 86 میلیارد دلار خسارت زده باشد.

3. زمین‌لرزه استان شان‌شی (در شمال و مرکز چین) سال 1556

مرگبارترین زمین‌لرزه تاریخ در روز 23 ژانویه سال 1556 استان شان شی (در شمال و مرکز چین) را لرزاند. این زلزله به زمین‌لرزه بزرگ جیاجینگ نیز مشهور است زیرا پس از امپراتوری که سلطنت را بدست آورده بود، رخ داد. طبق گفته موزه‌های علوم چین، این زلزله 621 مایل مربع (1000 کیلومتر مربع) سطح کشور را به آوار تبدیل کرد. در اثر این حادثه هشتصد و سی هزار نفر به علت فروریختن یادونگ، خانه‌های غارنوردی که در فلات لس منطقه تراشیده شده بودند، جان خود را از دست دادند. بزرگی دقیق زمین‌لرزه در طی روزها در تاریخ از یاد رفته است، اما ژئوفیزیکدانان امروزی آن را در حدود 8 ریشتر تخمین می‌زنند.

2. طغیان هوانگ هو (رودخانه زرد) در سال 1887

رودخانه زرد (هوانگ هو) در چین در اواخر دهه 1880 به مراتب بالاتر از بیشتر زمین‌های اطراف آن واقع شده بود و به مجموعه‌ای از سدها نیز برای عبور رودخانه از طریق مزارع مرکزی چین ساخته شده بود. با گذشت زمان، این سدها گسترش پیدا کردند و ارتفاع رودخانه‌ها را نیز به تدریج افزایش دادند. بر اساس دایرالمعارف بلایای طبیعی، فاجعه‌های زیست محیطی و فاجعه‌های بشری، هنگامی که باران‌های شدید سطح رودخانه‌ها را در سپتامبر سال 1887 گسترش می‌داد، این رودخانه‌ها از طریق این سدها در منطقه کم‌ارتفاع اطراف ریخته و 5000 مایل مربع (12949 کیلومتر مربع) را در بر می‌گرفت. در نتیجه این سیل، تخمین زده می‌شود نهصد هزار نفر تا 2 میلیون نفر جان خود را از دست دهند.

1. طغیان رودخانه یانگ تسه در سال 1931

بارش شدید باران در چین در ماه‌های ژوئیه و آگوست سال 1931 منجر به مرگبارترین فاجعه طبیعی در تاریخ جهان شد. در حالی که برف‌های زمستان در بستر رودخانه یانگ تسه در حال ذوب شدن بود، بیش از 24 اینچ (600 میلی‌متر) باران نیز در آن هنگام در آنجا باریده بود (رودخانه زرد و سایر آبراه‌های بزرگ به سطح زیادی از آب رسیدند). طبق گزارش‌های فاجعه‌بار در چین، طغیان رودخانه یانگزی 1931 تقریباً تخریبی معادل 70،000 مایل مربع (180،000 کیلومتر مربع) داشته است. این رویداد رودخانه یانگ تسه را به چیزی شبیه دریاچه یا اقیانوس غول‌پیکر تبدیل کرده بود. اعدادی که دولت برای تعداد کشته‌شدگان گزارش کرده بود، حدود 2 میلیون نفر بود، اما سایر سازمان‌ها از جمله اداره کل اقیانوس‌شناسی و جو شناسی اعلام کرده‌اند که ممکن است این تلفات حدود 3.7 میلیون نفر بوده باشد.

نوشته معرفی 10 مورد از کشنده‌ترین بلایای طبیعی تاریخ! اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

مطالعه جدیدی نشان می‌دهد بیش از 130 نقطه در DNA انسان در تعیین ویژگی‌های صورت نقش دارند. اما از بین کل اعضای صورت، بینی خیلی بیشتر تحت تأثیر ژن‌های افراد شکل می‌گیرد. درک ارتباط بین ژن‌های خاص و ویژگی‌های صورت می‌تواند برای درمان ناهنجاری‌های صورت یا ارتودنسی مفید باشد.

حتما اکنون فکر می‌کنید که خیلی واضح است که ظاهر صورت شما توسط ژن‌های موجود در بدن‌تان تعیین می‌شود. شما وقتی به آلبوم عکس خانوادگی خود نگاه کنید، می‌توانید همان بینی، چشم یا چانه را روی پدربزرگ و مادربزرگ، پسر عموها و عموها و عمه‌های خود مشاهده کنید. شاید شما کسی را که دارای یک سندرم ژنتیکی است، دیده یا بشناسید و به ویژگی‌های صورت متمایز توجه کرده باشید. کسی که دارای سندرم ژنتیکی است اغلب در یک یا چند ژن خود تغییر مخربی داشته است.

اگر بگوییم که تا همین اواخر، متخصصان ژنتیک عملاً درک نمی‌کردند که کدام قسمت از DNA حتی با اساسی‌ترین جنبه‌های ظاهر صورت ارتباط دارد، تعجب کنید. این گونه شکاف در دانش خیلی ناخوشایند بود؛ زیرا ظاهر صورت نقش مهمی در تعاملات اساسی انسان دارد. اگر مجموعه‌ای بزرگ از داده‌ها که اطلاعات ژنتیکی را با تصاویر صورت ترکیب می‌کند، داشته باشیم، می‌توانیم سرعت کشف اطلاعات جدید را افزایش دهیم.

بنابراین، در حال حاضر چه مقدار اطلاعات از ژنتیک صورت در دسترس داریم؟ آیا می‌توانیم با داشتن ژن‌های فرد ویژگی‌های صورت او را پیش‌بینی کنیم؟ پیامدهای نوع ژن‌ها بر سلامتی و بیماری چیست؟ ما دو محقق در اختیار داریم که اولی انسان‌شناس و دیگری نیز متخصص ژنتیک انسانی است. حوزه تحقیقاتی آن‌ها کشف عوامل بیولوژیکی است که زمینه‌ساز شباهت‌ها و تفاوت‌های صورت در میان انسان‌ها است. در ادامه نظراتی از این دو دانشمند خواهید خواند. پس با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

چه تعداد ژن با ظاهر افراد در ارتباط است؟

ما هنوز پاسخ کاملی برای این سوال پیدا نکرده‌ایم، اما کارهای اخیر منتشر شده در مجله Nature Genetics توسط تیم تحقیقاتی مشترک ما نشان می‌دهد که بیش از 130 نقطه کروموزومی مرتبط با جنبه‌های خاص شکل صورت وجود دارد. شناسایی این نقاط اولین قدم حیاتی برای درک تأثیر ژنتیک بر چهره و تأثیر این دانش بر سلامتی انسان در آینده است.

ما این کار را با اسکن DNA بیش از 8000 نفر شروع کردیم. سپس برای یافتن آن، روابط بین حدود هفت میلیون نشانگر ژنتیکی (مکان‌های شناخته شده در کد ژنتیکی که در هر نفر متفاوت است) و ده‌ها اندازه‌گیری شکل حاصل از تصاویر صورت سه‌بعدی به دست آوردیم.

وقتی ارتباط آماری بین ویژگی صورت و یک یا چند نشانگر ژنتیکی پیدا کنیم، سپس به نقطه‌ای دقیق از DNA روی یک کروموزوم می‌رسیم. ژن‌های واقع در اطراف آن نقطه سپس انتخاب‌های اصلی ما برای ویژگی‌های صورت مانند فرم بینی یا لب خواهند بود؛ به خصوص اگر اطلاعات مربوط به عملکرد آنها را نیز در اختیار داشته باشیم. برای مثال، ممکن است هنگام شکل‌گیری صورت در جنین، این ژن‌ها فعال باشند.

اگرچه بیش از 130 ناحیه کروموزومی ممکن است برای شما تعداد زیادی به نظر برسد، اما باید گفت که در حال حاضر ما به صورت خیلی جزئی این اطلاعات را بررسی کرده‌ایم، پس احتمال دارد مقدار خیلی بیشتری از مناطق ژنی وجود داشته باشد. ما انتظار داریم که هزاران نقطه از این نوع و در نتیجه هزاران ژن در تعیین شکل ظاهری صورت نقش داشته باشند. چون که بسیاری از ژن‌های این نواحی کروموزومی دارای چنین تأثیرات اندکی هستند، ممکن است هرگز از نظر آماری قدرت کافی برای تشخیص آنها را نداشته باشیم.

درباره این ژن‌ها چه می‌دانیم؟

هنگامی که ما ژن‌های درگیر در این 130 منطقه ژنی را بررسی کردیم، الگوهای جالبی پدیدار شد.

بینی افراد، خواه ناخواه، بخشی از صورت است که بیشتر تحت تأثیر ژن‌های آن‌ها قرار دارد. اما نکته‌ای که ممکن است خیلی هم تعجب‌آور به نظر نرسد این است که مناطقی مانند گونه‌ها که بسیار تحت تأثیر عوامل سبک زندگی مانند رژیم غذایی هستند، کمترین ارتباط ژنتیکی را نشان دادند.

روش‌هایی که این ژن‌ها بر شکل صورت تأثیر می‌گذارند، اصلا یکنواخت نبود. برخی ژن‌ها اثرات بسیار کمی دارند و روی قسمت‌های بسیار خاصی از صورت تأثیر می‌گذارند، در حالی که برخی دیگر دارای اثرات گسترده‌ای هستند و معمولا روی چندین قسمت تاثیر می‌گذارند.

ما همچنین دریافتیم که بخش عمده‌ای از این ژن‌ها در فرآیندهای اساسی رشد که بدن ما را می‌سازند، نقش دارند. به عنوان مثال آن‌ها در استخوان‌سازی و بسیاری از ژن‌هایی که در سندرم‌های نادر و ناهنجاری‌های صورت مانند شکاف کام نقش دارند، موثر هستند.

هنگامی که دیدیم همبستگی بالایی بین ژن‌های دخیل در رشد صورت و اندام وجود دارد، بسیار جالب بود. زیرا ممکن است یک سرنخ مهم در مورد علت بسیاری از سندرم‌های ژنتیکی مانند ناهنجاری‌های دست و صورت بیان کند. در همین پژوهش دریافتیم که ژن‌های موجود در فرم صورت نیز ممکن است در سرطان نقش داشته باشند. این یافته با توجه به شواهد موجود در افراد تحت درمان سرطان کودکان برخی از ویژگی‌های برجسته صورت را نشان می‌دهند.

آیا فردی با داشتن DNA فردی دیگر، می‌تواند تصویر دقیقی از صورت او بسازد؟

کاملا بعید است که کسی بتواند با داشتن نمونه‌ای از DNA شما، تصویری از چهره شما را بسازد. پیش‌بینی شکل ظاهری فرد، مانند هر ویژگی پیچیده ژنتیکی، کار بسیار دشواری است.

130 نقطه ژنتیکی که شناسایی کردیم، کمتر از 10 درصد از تغییر شکل صورت را توضیح می‌دادند. با این حال، حتی اگر همه ژن‌های مربوط به ظاهر صورت را بیابیم، هنوز هم پیش‌بینی ویژگی‌های صورت غیرممکن خواهد بود. این بدان دلیل است که صفات پیچیده‌ای مانند شکل صورت با جمع‌بندی اثرات یک دسته از ژن‌های خاص تعیین نمی‌شود. ویژگی‌های صورت تحت تأثیر بسیاری از عوامل بیولوژیکی و غیر بیولوژیکی قرار دارد. این عوامل شامل سن، رژیم غذایی، آب و هوا، هورمون‌ها، ضربه روحی، بیماری، قرار گرفتن در معرض آفتاب، نیروهای بیومکانیکی و جراحی است.

همه این عوامل به طرز پیچیده‌ای با ژنوم ما در ارتباط هستند که البته ما هنوز موفق نشده‌ایم تا کمی آن‌ها را درک کنیم. ژن‌ها با یکدیگر تعامل دارند. این مسئله با عنوان اصلاح شناخته می‌شود و تأثیرات آن می‌تواند پیچیده و غیرقابل پیش‌بینی باشد.

بنابراین جای تعجب نیست که محققانی که سعی در پیش‌بینی ویژگی‌های فردی صورت از DNA داشتند، ناموفق بودند. این بدان معنا نیست که چنین پیش‌بینی‌ای هرگز ممکن نخواهد بود، اما هم‌اکنون اصلا امکان‌پذیر نیست.

چگونه پژوهش روی اتصال ژن‌ها و چهره‌ها می‌تواند برای انسان مفید باشد؟

یکی از جالب‌ترین تحولات پزشکی در قرن 21 استفاده از اطلاعات ژنتیکی بیماران برای ایجاد برنامه‌های درمانی شخصی با هدف نهایی بهبود نتایج بهداشتی بوده است.

درک عمیق‌تر تأثیر ژن‌ها بر میزان رشد صورت می‌تواند به ابزاری بی‌بدیل برای درمان در زمینه‌هایی مانند ارتودنسی یا جراحی ترمیمی تبدیل شود. به عنوان مثال، اگر روزی بتوانیم از ژنتیک برای پیش‌بینی زمانی که فک کودک به بالاترین میزان رشد خود می‌رسد، استفاده کنیم، در آن صورت، ارتودنتیست‌ها ممکن است بتوانند از این اطلاعات برای تعیین بهترین زمان برای تاثیر حداکثری ارتودنسی استفاده کنند.

به همین ترتیب، دانستن درباره نحوه کار جداگانه و هماهنگ ژن‌ها می‌تواند در تعیین اندازه و شکل ویژگی‌های صورت و اهداف جدید مولکولی برای درمان‌های دارویی با هدف اصلاح کمبودهای صورت موثر واقع شود.

در آخر نیز باید بگوییم که داشتن اطلاعات بیشتر در مورد ژن‌های سازنده صورت انسان، می‌تواند بینش جدیدی در مورد ریشه اصلی ناهنجاری‌های مادرزادی صورت به ما ارائه دهد. این امر می‌تواند کیفیت زندگی افراد و خانواده‌های آنها که با این ناهنجاری‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند، به شدت تحت تأثیر قرار دهد.

نوشته نقش ژن‌ها در تعیین ویژگی‌های صورت اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.