رصد خانه استراتسفریک ناسا برای مطالعات نجومی، مبتنی بر مادون قرمز (SOFIA)  ساخته شده که بر روی بدنه هواپیما بوئینگ ۷۴۷SP توسعه یافته است. این رصد خانه هم اکنون به عنوان بزرگترین رصد خانه هوایی دنیا شناخته می شود.

در درون این هواپیما تلسکوپی بازتاب دهنده با قطر ۲٫۵ متری وجود دارد که با استفاده از طول موج های مادون قرمز به منجمان امکان مطالعه بر روی انواع اجسام و پدیده های آسمانی از جمله تولد ستاره ها، تشکیل سیستم های ستاره ای جدید، تشکیل سیاه چاله ها و غیره را می دهد. دوربین ها، طیف سنج ها و فوتومتر های درون SOFIA همگی با طول موج مادون قرمز کار می کنند که به دانشمندان مستقر در آن امکان مطالعه بر روی منظومه شمسی را می دهند.

پس از رویت آب در Europa توسط تلسکوپ هابل، SOFIA  به زودی قرار است ماموریت بررسی  ماه سیاره نپتون یعنی تریتون را عهده بگیرد. داده های بدست آمده از سیاره نپتون نشانه هایی از فعالیت آتشفشانی در تریتون به دست داده اند.

برنامه هایی در خصوص اجرای کمپین رصد کردن در سال ۲۰۱۷ برای SOFIA در نظر گرفته شده است. نیمی از زمان این برنامه صرف مطالعه بر روی دنباله دار ها و سیارک هایی که حول دیگر ستاره ها و ابر سیاه چاله ها می گردند می شود در حالی که نیم دیگر آن صرف مطالعه نحوه تشکیل ستاره ها و مدیوم های بین ستاره ای می شود.

آیا تا کنون چیزی در مورد رصد خانه های هوایی شنیده بودید؟ جالب است که بسیاری از تحقیقات آسمانی مهم توسط این رصد خانه ها به بار می نشیند. مثلا مساله مهم تولد ستارگان چیزی است که برای من خیلی جذاب است و این را هم باید بدانیم که توسط این گونه رصد خانه هاست که این رویداد های مهم ثبت می شوند. نظر خود را با گویا آی تی در میان بگذارید و با انتشار این مطلب، به توسعه دانش فضا و نجوم شناسی کاربران دنیای مجازی کمک کنید.

منبع: astronomy

به چشمان خود اعتماد نکنیدبر طبق یک تحقیق جدید، چیزی که شما از طریق گوشه چشم خود می بینید می تواند چیزی بیش از یک توهم بصری که توسط مغز ایجاد شده نباشد.

گویا آی تی – دانشمندان نشان داده اند که در برخی از موقعیت ها مغز ما جاهای خالی در دید پیرامونی ما را پر می کند، به طوری که ما را فریب می دهد تا فکر کنیم که همان میزان اطلاعات بصری را که از مرکز دید خود دریافت می کنیم همان میزان اطلاعات را نیز از لبه های دید خود دریافت می کنیم.
برای درک این موضوع پژوهشگران دانشگاه هایی در هلند و بریتانیا آزمایشی را تدارک دیدند تا بررسی کنند که آیا دید پیرامونی یکی از توهمات بصری متعددی است که می تواند در ذهن ما تداوم داشته باشد.

به گفته مارت اوتن یکی از اعضای گروه پژوهشی از دانشگاه آمستردام هلند، ” یافته های ما نشان می دهد که تحت شرایط مناسب قسمت اعظم پیرامون ما می تواند به یک توهم بصری تبدیل شود. به نظر می رسد که این پدیده شامل ویژگی های بصری اساسی بسیاری باشد که حاکی از آن است که این ” پر کردن” یک سازوکار ادراکی کلی و بنیادین است.”
این پژوهشگران یک سری از تصاویر را به ۲۰ داوطلب نشان دادند. در هر کدام یک تصویر در مرکز وجود داشت که به تدریج با یک تصویر دیگر ادغام می شد در صورتی که از طرف لبه ها محو می شد.
از شرکت کنندگان در این تحقیق خواسته شد تا هر وقت فکر کردند که تفاوت بین دو قسمت از تصویر کلی مشابه است یکبار دکمه ماوس را کلیک کنند – یعنی وقتی که تصویر مرکزی با تصویر پیرامون هماهنگ شد.
این تست نشان داد که داوطلبان برخی مواقع به اشتباه قبل از هماهنگ شدن تصاویر، یک تصویر متحد را گزارش می کردند. چنان که گویی مغز فقدان جزئیات در تصویر دوم را جبران می کرد تا هماهنگی ایجاد کند.

اوتن می گوید، ” شاید در مواقعی که محرک فیزیکی به اندازه کافی غنی نباشد، مغز ما چیزی را که می بینیم را پر می کند. ”
در طول این تحقیق، در شکل، جهت، روشنایی، سایه و حرکت تصاویر تغییر ایجاد شد، اما به نظر می رسد که این تغییرات هیچ تاثیری بر توهم بصری نداشته اند.
وقتی که تصاویر مرکزی و پیرامون تفاوت چشم گیرتری داشتند یک تغییر ایجاد شد، اگرچه در این موارد توهم کمتری اتفاق می افتاد و وقتی هم اتفاق می افتاد پدیدار شدن آن زمان بیشتری طول می کشید.

در این پژوهش فقط ۲۰ نفر مورد آزمایش قرار گرفتند، در نتیجه ما به تحقیقات بیشتری نیاز داریم تا درک کامل تری درباره این موضوع بدست بیاوریم. اما همین تحقیق نیز مسیرهای پژوهشی جالب جدیدی پیش روی ما قرار داد. شما نیز می توانید تاثیر توهم را بر روی خودتان تست کنید.
در واقع، این توهمات بصری رایج تر از آن چیزی هستند که شما تصور می کنید. توهم شبکه چشمک زن را در نظر بگیرید، در آن تصویری نشان داده می شود که دارای ۱۲ نقطه سیاه است – مغز شما اجازه نمی دهد که همه آن نقطه ها را به صورت یکجا و همزمان ببینید.
این به این دلیل است که یک عصب بیشتر تحریک شده و تمرکز می کند، به طوری که بر روی نقطه های پیرامون کمتر تمرکز صورت می گیرد. بدین ترتیب، مغز تلاش می کند تا اطلاعات بصری بیشتری را از اولین عصب بدست بیاورد، حتی اگر نقطه های دیگر محو شوند.