نزدیک به یک چهارم افرادی که ضایعه شدیدی را تجربه کرده‌اند، دچار اختلال پساضایعه (PTSD) می‌شوند و حالا انتشار نتایج یک مطالعه جدید می‌تواند درک بهتری از نحوه دچار شدن یک فرد به چنین اختلالی را در اختیار پزشکان قرار دهد و در نتیجه منجر به درمان‌های بهبودیافته‌تری برای آن گردد.

اختلال پساضایعه‌ای به‌عنوان نوعی اختلال اضطراب، دارای چهار گروه نشانه (symptom) اصلی است که شامل یادآوری ضایعه و واکنش‌های فیزیکی نسبت به آن‌، اضطراب شدید، کرختی عاطفی (emotional numbness) و اجتناب از هرچیزی که مرتبط با رویداد ضایعه‌بار باشد، می‌شود.

تحقیق جدید نشان می‌دهد که PTSD در دو مسیر جدا توسعه می‌یابد: یکی شرطی‌سازی ترس و افکار مزاحم و دیگری نشانه‌های مرتبط با افسردگی. تیم تحقیق می‌گوید که این دو مسیر می‌توانند به‌طور جداگانه تشخیص و درمان شوند. براساس این مطالعه، تشخیص هرچه سریع‌تر PTSD و درمان آن بسیار مهم و حیاتی است.

Matthew Price، روانشناس از دانشگاه ورمونت آمریکا می‌گوید: اختلال پساضایعه مثل سرماخوردگی نیست که یک‌روز صبح از خواب بلند شوید و احساس مریضی کنید. این اختلال، سیستم پیچیده‌ای است که در آن نشانه‌های مختلفی شروع به توسعه می‌کنند و در طول زمان همدیگر را تحت‌تاثیر قرار می‌دهند. بعد از حدود یک ماه، حتی احتمال مرگ فرد نیز وجود دارد؛ بنابراین برای تشخیص PTSD و جلوگیری از آن، درک چگونگی توسعه آن در مراحل اولیه‌اش، بسیار حایز اهمیت است.

البته کسب اطلاعات درباره عوامل PTSD و نحوه توسعه آن نیاز به مهارت زیادی دارد؛ چراکه اکثر افراد، بعد از تجربه رویدادهای ضایعه‌بار تمایل دارند که هرچه زودتر به خانه‌شان بازگردند و علاقه‌ای به ماندن در بیمارستان و پاسخ دادن به پرسش‌های مرتبط با واقعه ندارند.

در مورد این مطالعه، محققین از رویکرد جدیدی استفاده کردند و سوال‌هایشان از فرد بیمار را در طول ۳۰ روز اول بعد از ضایعه و از طریق پیام متنی پرسیدند. از هشتاد نفری که در این تحقیق شرکت داشتند، خواسته شد که هروقت که احساس راحتی کردند به پرسش‌ها جواب دهند.

پرسش و پاسخ‌ها باعث شد تا یک تصویر روزبه‌روز از نحوه واکنش افراد به ضایعه‌ای که تجربه کرده بودند بدست آید. تیم تحقیق سپس با استفاده از یک تکنیک آماری مخصوصی به نام مدل‌سازی کوتاه‌مدت پویا (short-term dynamic modelling) شروع به استخراج الگوی واکنش‌ها کردند.

Price و همکارانش به‌دنبال آن بودند که بدانند کدامیک از نشانه‌های بیماری به‌عنوان نشانه‌های تاثیرگذار عمل کردند، کدامیک توسط نشانه‌های تاثیرگذار، توسعه یافته و تقویت شدند و کدامیک به‌طور مستقل از نشانه‌های تاثیرگذار ظاهر شدند.

Price می‌گوید: برای یک سری از نشانه‌ها، زنجیره نشانه‌ها شباهت زیادی به شرطی‌سازی ترس داشت. بطوریکه افراد در ابتدا دارای افکار مزاحم و ناخوشایندی درباره ضایعه بودند که مانع از انجام کارهای یادآوری‌کننده آن رویداد می‌شدند و همین امر منجر به گوش‌به‌زنگی (hypervigilance) فرد می‌گردید. بااین‌حال، افسردگی تحت‌تاثیر سایر نشانه‌ها قرار نگرفت و یک نشانه تاثیرگذار نبود؛ بلکه به‌طور مستقل عمل می‌کرد.

عملکرد مستقل افسردگی و شرطی‌سازی ترس باعث شد تا پزشکان به این نتیجه برسند که در یک اختلال پساضایعه کاملا پیشرفته، این دو نشانه ممکن است ارتباط نزدیکی باهم پیدا بکنند؛ بنابراین قبل از آنکه چنین اتفاقی بیفتد باید از آن جلوگیری کرد.

برای مثال می‌توان شرطی‌سازی ترس را به‌وسیله انواع مختلفی از روش‌های مواجهه‌ای (exposure therapy) درمان کرد، در حالیکه افسردگی افراد دچار PTSD را باید از طریق روش‌های شناختی مورد درمان قرار داد.

و از آنجاییکه مجبور کردن افراد به فکر کردن درباره ضایعه، آن‌هم در روزهای اولیه بعد از آن، بسیار دشوار است، روش‌های این تحقیق می‌توانند تاحدودی از بروز نشانه‌های آن جلوگیری کنند. افرادی که واکنش‌های شدیدی نسبت به یادآوری رویداد دارند، می‌توانند کاندیداهای خوبی برای درمان باشند.

در حالیکه ما هنوز چیزهای زیادی درباره PTSD نمی‌دانیم، اما دانشمندان در حال یادگیری بیشتر درباره این موضوع هستند که این‌گونه تجربه‌های ناگوار تاچه‌اندازه می‌توانند افکار ترسناکی را به مغز افراد تحمیل کنند. بنابراین به نظر می‌رسد که تحقیق جدید، یک قدم روبه‌جلو در این مسیر است.

Price می‌گوید: مطالعه ما تلاش دارد تا تکه‌های گم‌شده اختلال پساضایعه را در کنار هم قرار دهد تا تصویر روشنی از آن به دست آید. بدین‌ترتیب ما حالا می‌توانیم شروع به توسعه درمان‌هایی کنیم که مانع از توسعه بیشتر آن در مراحل اولیه گردد. لذا ما کار زیادی برای انجام دادن در این‌باره داریم.

نتایح این تحقیق در مجله Depression and Anxiety چاپ شده است.

نوشته اختلال پساضایعه (PTSD) چیست و چگونه ایجاد می‌شود؟ اولین بار در اخبار تکنولوژی و فناوری پدیدار شد.

افراد معمولا در تصاویر اینستاگرام کارهای روزمره خود مانند غذا خوردن‌ها و یا تفریحات خود را نشان می‌دهند، اما پشت پرده آن می‌توان به حقایقی درباره چگونگی وضعیت سلامت روانی آنها و اینکه آن‌ها افسرده هستند یا نه، پی برد.

تحقیقات جدید صورت گرفته نشان می‌دهد، افرادی که سابقه افسردگی دارند، تصاویر بیشتری در اینستاگرام به اشتراک می‌گذارند، از فیلترهای کمتری استفاده می‌کنند و پست‌هایشان اغلب دارای رنگ‌های تیره‌تر و خاکستری‌تر است. این یافته‌ها که در نشریه EPJ Data Science منتشر شده، بیان می‌کند اینستاگرام و دیگر شبکه‌های اجتماعی ابزارهایی هستند که می‌توان از آن‌ها برای سنجش وضعیت بیماری‌های روحی و روانی افراد استفاده کرد.

مطالعات گذشته نیز ارتباط به‌روزرسانی‌های توییتر و فیس‌بوک با میزان افسردگی را نشان می‌داد. در این تحقیق، در عوض کلمات، به سراغ ارتباط‌های بصری رفته‌اند. محققان دانشگاه هاروارد و دانشگاه ورمونت، با بررسی ۴۳,۰۰۰ عکس از ۱۶۶ کاربر، فهمیدند که ۷۱ نفر از آن‌ها سابقه افسردگی داشته‌اند.

آن‌ها از تکنولوژی یادگیری ماشین برای آنالیز رنگ، میزان روشنی و شفافیت، فیلترها و چگونگی به نمایش گذاشتن صورت در تصاویر استفاده کردند. یافته‌های آن‌ها به این صورت بود:

کاربران افسرده تصاویر بیشتری به اشتراک گذاشتند و اغلب این عکس‌ها گرایش به آبی‌تر، تیره‌تر و خاکستری‌تر بودن داشتند. آن‌ها همچنین از فیلترهای کمتری نیز استفاده می‌کنند؛ آن‌ها در استفاده از فیلتر تمایل به انتخاب Inkwell دارند که تصویر را سیاه و سفید می‌کند. کاربرانی که سلامت روانی بهتری دارند، به فیلتر Valencia علاقه نشان می‌دهند که رنگ عکس را روشن‌تر می‌کند. علاوه بر این‌ها، کاربران افسرده بیشتر تصاویری با صورت منتشر می‌کنند و به نسبت در کاربران سالم‌تر، تصاویر شامل صورت‌های کمتری است. طبق گفته‌های این پژوهش، این موضوع ممکن است به خاطر این باشد که افراد دارای افسردگی در محیط‌های اجتماعی کمتری در تعامل‌اند.

البته باید گفت که نتایج بدست آمده، برای همه کاربران اینستاگرام صدق نمی‌کند. محققان هزاران عکس را مورد بررسی قرار دادند، اما نتایج مربوط به تعداد افراد کمی بود. شرکت کنندگان نیز برای شرکت در این آزمایش، معیارهای مشخصی داشتند؛ آن‌ها باید در اینستگارام فعال باشند، به اشتراک گذاری تمام سابقه پست گذاری در اینستاگرام‌شان تمایل داشته باشند و اینکه تشخیص واقعی افسردگی در آن‌ها وجود داشته باشد. کاربران نیز براساس پاسخ‌های خود بر مبنای افسردگی مرتب شده بودند.

روش مورد استفاده در این مطالعه، ممکن است به عنوان یک طرح برای آزمایش سلامت روانی افراد در جامعه‌ای که استفاده‌های دیجیتالی در آن روز به روز در حال افزایش است، مورد استفاده قرار گیرد.

.

منبع: theverge

مطلب تصاویر اینستاگرام میزان افسردگی افراد را نشان می دهد برای اولین بار در وب سایت تکراتو - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

هدف از خلق اسمارت‌فون‌ها ساده‌تر ساختن زندگی بشر و کمک به انسان‌ها بود و از حق نگذریم، در بسیاری از موارد آن‌ها وظیفه انسان‌ها را سبک‌تر کرده‌اند. آنها ایمیل‌های ما را ارسال می‌کنند، ما را از خواب بیدار می‌کنند، می‌توانیم توسط آنها از به‌روزترین خبرها مطلع شویم، عکس‌‌های شگفت‌انگیز بگیریم، تاکسی کرایه کنیم، موسیقی گوش دهیم، حتی زمانی که آدرس مکانی را نمی‌دانیم ما را تا مقصد راهنمایی می‌کنند و هزاران کار دیگر!

تقریبا به‌نظر می‌رسد با تمام این ویژگی‌های شگفت‌انگیز و مناسب، گوشی‌های هوشمند دستگاه بدی نیستند و خطری برای ما ندارند. اما این‌بار موضوع متفاوت بوده و طبق مقاله منتشر شده در وب‌سایت The Atlantic، خانم جین توونگ (Jean M. Twenge) تاکید می‌کند که اسمارت‌فون‌ها برای رده‌های سنی پایین بسیار نامناسب هستند و آن‌ها روی افرادی که در سنین نوجوانی به سر می‌برند، اثرات مخرب و منفی مستقیمی را از خود برجای می‌گذارند. در حقیقت او بیان می‌کند بخاطر این‌که نسل جدید تا حد زیادی با این تکنولوژی گره خورده و دائما در حال استفاده از اسمارت‌فون‌ها است، باید منتظر موجی از افسردگی در میان بسیاری از نوجوان‌های امروزی باشیم.

در گزارش خانم توونگ از دختر بچه‌ای 13 ساله به نام آتنا آمده است، ما بچه‌ها هیچ‌گونه حق انتخابی برای داشتن یک زندگی بدون استفاده از آی‌فون یا آی‌پد نداشتیم و من فکر می‌کنم که اکثرمان گوشی‌های خود را بیشتر از افرادی واقعی که در زندگی‌مان حضور دارند، دوست داریم. علاوه‌بر این، مقاله موردنظر آمارهای جالبی در رابطه با این موضوع ارائه می‌دهد. یکی از این آمارها از این قرار است که نوجوانان کلاس هشتم، هر هفته بیش از 10 ساعت از وقت خود را در شبکه‌های اجتماعی سپری می‌کنند که این مسئله باعث شده آن‌ها نسبت به افرادی که کمتر از اسمارت‌فون‌ها استفاده می‌کنند، حدود 56 درصد ناراضی‌تر از زندگی خود باشند.

البته این آمار درباره افراد بزرگسالی که از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند کاملا متفاوت بوده و انتظار می‌رود که حدود 20 درصد از آن‌ها بخاطر نداشتن وضع مالی مناسب و پول کافی (نسبت به افراد ثروتمند) از زندگی خود رضایت نداشته باشند. در واقع این نخستین‌بار نیست که در مقاله‌های مختلف درباره اثرات سو شبکه‌های اجتماعی بر نوجوانان و افراد بزرگسال شنیده‌ایم. امیدواریم که والدین با خواندن این مقالات بیش از پیش برای سلامت ذهنی کودکان و نوجوانان خود تلاش کنند. شما روزانه چند ساعت از اسمارت‌فون‌ها استفاده می‌کنید؟

نوشته استفاده از اسمارت‌فون‌ها باعث افسردگی نوجوان‌ها خواهد شد اولین بار در پدیدار شد.

سال گذشته، تیمی از محققان دانشگاه هاروارد موفق به ساخت نوعی مش سیمی شدند که پزشکان با استفاده از آن و از طریق تزریق این مش سیمی به مغز می توانند، به درمان بیماری پارکینسون و سایر بیماری های عصبی کمک کنند. این محققان پیش از این، ایده خود را با موفقیت بر روی موش های زنده مورد آزمایش قرار داده بودند. حال به نظر می رسد که این تکنولوژی برای مرحله بعد، یعنی آزمایش بر روی انسان آماده شده باشد.

مِش محققان هاروارد، از طلا و پلیمرهای بسیار نازک ساخته شده است. این مش سیمی را می توان به راحتی درون یک سرنگ جای داد، به این ترتیب برای قرار دادن مش سیمی در مغز، نیازی به عمل جراحی نیست. هنگامی که مش در مغز ایمپلنت شد، با مغز یکپارچه می شود، چرا که مش دارای فضاهایی است که سلول های عصبی امکان حرکت در آن را می یابند.

بخشی از مش سیمی باید از سوراخ کوچکی در جمجمه عبور کند، به این ترتیب امکان اتصال به کامپیوتر را هم دارد. این اتصال، امکان نظارت بر فعالیت های مغز و رساندن شوک های الکتریکی هدفمند که می تواند از مرگ سلول های عصبی جلوگیری کند را فراهم می کند. این تکنولوژی با جلوگیری از مرگ سلول های عصبی (که باعث اسپاسم و رعشه می شوند) می تواند برای مقابله با بیماری پارکینسون و بیماری های مشابه مورد استفاده قرار گیرد. و نهایتاً اینکه، مش سیمی می تواند با یک منبع تغذیه قابل ایمپلنت و کنترلر، عرضه شود که نیاز به اتصال به یک کامپیوتر را هم از میان بر می دارد.

این محققان همچنین امیدوارند که این تکنولوژی بتواند در بخش سلامت روان هم کاربردهایی داشته باشد. چرا که با استفاده از آن می توان روش های بهتری را برای رساندن دارو به افراد مبتلا به افسردگی و اسکیزوفرنی فراهم کرد. قطعاً محققان با شروع آزمایشات بالینی بر روی انسان، دانسته های خود از این تکنولوژی را افزایش خواهند داد. با این تفاسیر به نظر می رسد، باید در آینده ای نزدیک منتظر استفاده گسترده از این تکنولوژی باشیم. این محققان در حال حاضر، مشغول همکاری با پزشکان بیمارستان عمومی ماساچوست هستند و به زودی آزمایشاتی را بر روی بیماران مبتلا به صرع انجام خواهند داد.

.

منبع: engadget

نوشته مش سیمی قابل تزریق به زودی روی مغز انسان آزمایش می شود اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.