شرکت وان‌پسورد (1Password)، توسعه‌دهنده نرم‌افزار مدیریت رمز عبور، از ابزار جدیدی با نام 1Password for Agents رونمایی کرده است که به ایجنت‌های هوش مصنوعی اجازه می‌دهد با تأیید کاربر وارد حساب‌های شخصی او شوند؛ بدون اینکه این دستیارهای هوشمند به رمز عبور یا اطلاعات ورود کاربر دسترسی مستقیم داشته باشند.

این ابزار در شرایطی معرفی شده است که نگرانی‌ها درباره سطح دسترسی ایجنت‌های هوش مصنوعی به اطلاعات شخصی و حساب‌های آنلاین کاربران افزایش یافته و شرکت‌های فعال در حوزه امنیت سایبری به‌دنبال راهکارهایی برای کنترل این دسترسی‌ها هستند.

ورود ایمن ایجنت‌های هوش مصنوعی با تأیید کاربر

سامانه جدید وان‌پسورد با ایجاد ارتباطی امن میان کاربر، ایجنت هوش مصنوعی و مدیر رمز عبور فعالیت می‌کند. هنگامی که ایجنت قصد دارد به نمایندگی از کاربر وارد یک حساب شود، یک کلید دیجیتال منحصربه‌فرد برای وان‌پسورد ارسال می‌شود تا هویت دیجیتال ایجنت تأیید شود.

در مرحله بعد، کاربر هشداری درباره تلاش برای ورود دریافت می‌کند و می‌تواند درخواست را شخصاً تأیید کند. پس از تأیید، وان‌پسورد اطلاعات ورود موردنیاز را وارد می‌کند تا ایجنت بتواند بدون مشاهده یا دریافت مستقیم رمز عبور، وارد حساب شود و وظیفه محول‌شده را انجام دهد.

این روش با کاهش نیاز به اشتراک‌گذاری مستقیم رمزهای عبور، امکان واگذاری وظایف به دستیارهای هوش مصنوعی را فراهم می‌کند و در عین حال، کنترل اطلاعات حساس را در اختیار کاربر نگه می‌دارد.

پشتیبانی از ایجنت‌های شرکت‌های مختلف

وان‌پسورد اعلام کرده است که کاربران می‌توانند ایجنت موردنظر خود را برای استفاده از این قابلیت انتخاب کنند. در میان گزینه‌های معرفی‌شده، ابزارهایی از جمله Claude Duet متعلق به آنتروپیک، Dots و ChatGPT Work از OpenAI، گروک بات، Muse متعلق به متا و ایجنت‌های استارتاپ هوش مصنوعی Town قرار دارند.

این شرکت همچنین اعلام کرده است که برای گسترش دامنه پشتیبانی از این سرویس، با شرکت‌های بیشتری همکاری می‌کند.

وان‌پسورد در توضیح ضرورت توسعه این ابزار گفته است که ارائه رمز عبور یا اطلاعات محرمانه به ایجنت‌ها، راهکاری رایج اما پرخطر است؛ زیرا ممکن است نسخه‌ای از این اطلاعات ذخیره شود و کاربر دیگر نتواند به‌طور کامل بر محل نگهداری یا نحوه استفاده از آن‌ها نظارت داشته باشد. به‌گفته این شرکت، ابزار جدید راهی برای واگذاری وظایف به ایجنت‌های شخصی فراهم می‌کند، بدون اینکه کنترل رمزهای عبور و اطلاعات حساس از دست کاربر خارج شود.

نگرانی بانک‌ها از فعالیت ایجنت‌های هوش مصنوعی

معرفی ابزار جدید وان‌پسورد هم‌زمان با انتشار گزارشی از اکسیوس در ۳۰ مهر ۱۴۰۵ (۲۲ اکتبر ۲۰۲۶) انجام شده است. بر اساس این گزارش، برخی بانک‌های ایالات متحده فعالیت ایجنت‌های هوش مصنوعی را در حساب‌های مشتریان شناسایی کرده‌اند.

این فعالیت‌ها لزوماً به معنای نفوذ یا سرقت اطلاعات توسط ایجنت‌های مخرب نیستند؛ بلکه نشان می‌دهند کاربران بیش از گذشته به سامانه‌های خودکار اجازه می‌دهند از طرف آن‌ها اقدام کنند؛ حتی در حوزه‌های حساسی مانند امور مالی.

بااین‌حال، مسئله مهم این است که بانک‌ها در بسیاری از موارد نمی‌توانند تشخیص دهند فعالیت انجام‌شده توسط ایجنت، واقعاً به درخواست صاحب حساب صورت گرفته است یا خیر. همین ابهام می‌تواند تشخیص رفتار مجاز از فعالیت غیرمجاز را دشوار کند.

برخی از بانک‌داران در گفت‌وگو با اکسیوس نگرانی جدی خود را درباره این وضعیت ابراز کرده‌اند. همچنین سخنگوی بانک چیس تأکید کرده است که مشتریان نباید نام کاربری و رمز عبور خود را در اختیار دیگران قرار دهند.

در مجموع، گسترش استفاده از ایجنت‌های هوش مصنوعی نیاز به سازوکارهایی را افزایش داده است که میان خودکارسازی وظایف و حفاظت از اطلاعات شخصی تعادل برقرار کنند. ابزار جدید وان‌پسورد یکی از تلاش‌ها برای پاسخ به این چالش است؛ هرچند میزان امنیت آن در عمل به نحوه پیاده‌سازی، تأیید هویت ایجنت‌ها و کنترل دسترسی‌ها وابسته خواهد بود.

نوشته وان‌پسورد امکان ورود ایجنت‌های هوش مصنوعی به حساب‌های کاربری را بدون افشای رمز عبور فراهم کرد اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

شرکت وان‌پسورد (1Password)، توسعه‌دهنده نرم‌افزار مدیریت رمز عبور، از ابزار جدیدی با نام 1Password for Agents رونمایی کرده است که به ایجنت‌های هوش مصنوعی اجازه می‌دهد با تأیید کاربر وارد حساب‌های شخصی او شوند؛ بدون اینکه این دستیارهای هوشمند به رمز عبور یا اطلاعات ورود کاربر دسترسی مستقیم داشته باشند.

این ابزار در شرایطی معرفی شده است که نگرانی‌ها درباره سطح دسترسی ایجنت‌های هوش مصنوعی به اطلاعات شخصی و حساب‌های آنلاین کاربران افزایش یافته و شرکت‌های فعال در حوزه امنیت سایبری به‌دنبال راهکارهایی برای کنترل این دسترسی‌ها هستند.

ورود ایمن ایجنت‌های هوش مصنوعی با تأیید کاربر

سامانه جدید وان‌پسورد با ایجاد ارتباطی امن میان کاربر، ایجنت هوش مصنوعی و مدیر رمز عبور فعالیت می‌کند. هنگامی که ایجنت قصد دارد به نمایندگی از کاربر وارد یک حساب شود، یک کلید دیجیتال منحصربه‌فرد برای وان‌پسورد ارسال می‌شود تا هویت دیجیتال ایجنت تأیید شود.

در مرحله بعد، کاربر هشداری درباره تلاش برای ورود دریافت می‌کند و می‌تواند درخواست را شخصاً تأیید کند. پس از تأیید، وان‌پسورد اطلاعات ورود موردنیاز را وارد می‌کند تا ایجنت بتواند بدون مشاهده یا دریافت مستقیم رمز عبور، وارد حساب شود و وظیفه محول‌شده را انجام دهد.

این روش با کاهش نیاز به اشتراک‌گذاری مستقیم رمزهای عبور، امکان واگذاری وظایف به دستیارهای هوش مصنوعی را فراهم می‌کند و در عین حال، کنترل اطلاعات حساس را در اختیار کاربر نگه می‌دارد.

پشتیبانی از ایجنت‌های شرکت‌های مختلف

وان‌پسورد اعلام کرده است که کاربران می‌توانند ایجنت موردنظر خود را برای استفاده از این قابلیت انتخاب کنند. در میان گزینه‌های معرفی‌شده، ابزارهایی از جمله Claude Duet متعلق به آنتروپیک، Dots و ChatGPT Work از OpenAI، گروک بات، Muse متعلق به متا و ایجنت‌های استارتاپ هوش مصنوعی Town قرار دارند.

این شرکت همچنین اعلام کرده است که برای گسترش دامنه پشتیبانی از این سرویس، با شرکت‌های بیشتری همکاری می‌کند.

وان‌پسورد در توضیح ضرورت توسعه این ابزار گفته است که ارائه رمز عبور یا اطلاعات محرمانه به ایجنت‌ها، راهکاری رایج اما پرخطر است؛ زیرا ممکن است نسخه‌ای از این اطلاعات ذخیره شود و کاربر دیگر نتواند به‌طور کامل بر محل نگهداری یا نحوه استفاده از آن‌ها نظارت داشته باشد. به‌گفته این شرکت، ابزار جدید راهی برای واگذاری وظایف به ایجنت‌های شخصی فراهم می‌کند، بدون اینکه کنترل رمزهای عبور و اطلاعات حساس از دست کاربر خارج شود.

نگرانی بانک‌ها از فعالیت ایجنت‌های هوش مصنوعی

معرفی ابزار جدید وان‌پسورد هم‌زمان با انتشار گزارشی از اکسیوس در ۳۰ مهر ۱۴۰۵ (۲۲ اکتبر ۲۰۲۶) انجام شده است. بر اساس این گزارش، برخی بانک‌های ایالات متحده فعالیت ایجنت‌های هوش مصنوعی را در حساب‌های مشتریان شناسایی کرده‌اند.

این فعالیت‌ها لزوماً به معنای نفوذ یا سرقت اطلاعات توسط ایجنت‌های مخرب نیستند؛ بلکه نشان می‌دهند کاربران بیش از گذشته به سامانه‌های خودکار اجازه می‌دهند از طرف آن‌ها اقدام کنند؛ حتی در حوزه‌های حساسی مانند امور مالی.

بااین‌حال، مسئله مهم این است که بانک‌ها در بسیاری از موارد نمی‌توانند تشخیص دهند فعالیت انجام‌شده توسط ایجنت، واقعاً به درخواست صاحب حساب صورت گرفته است یا خیر. همین ابهام می‌تواند تشخیص رفتار مجاز از فعالیت غیرمجاز را دشوار کند.

برخی از بانک‌داران در گفت‌وگو با اکسیوس نگرانی جدی خود را درباره این وضعیت ابراز کرده‌اند. همچنین سخنگوی بانک چیس تأکید کرده است که مشتریان نباید نام کاربری و رمز عبور خود را در اختیار دیگران قرار دهند.

در مجموع، گسترش استفاده از ایجنت‌های هوش مصنوعی نیاز به سازوکارهایی را افزایش داده است که میان خودکارسازی وظایف و حفاظت از اطلاعات شخصی تعادل برقرار کنند. ابزار جدید وان‌پسورد یکی از تلاش‌ها برای پاسخ به این چالش است؛ هرچند میزان امنیت آن در عمل به نحوه پیاده‌سازی، تأیید هویت ایجنت‌ها و کنترل دسترسی‌ها وابسته خواهد بود.

نوشته وان‌پسورد امکان ورود ایجنت‌های هوش مصنوعی به حساب‌های کاربری را بدون افشای رمز عبور فراهم کرد اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

مایکروسافت مجموعه‌ای از قابلیت‌های امنیتی جدید را برای کنترل ایجنت‌های هوش مصنوعی معرفی کرده است؛ ابزارهایی که به گفته این شرکت، ممکن است با وجود طراحی برای انجام وظایف سازمانی، به‌دلیل رفتارهای پیش‌بینی‌ناپذیر به تهدیدی برای اطلاعات و زیرساخت‌های شرکت‌ها تبدیل شوند. این رویکرد بر یک اصل تأکید دارد: سازمان‌ها نباید کنترل امنیتی ایجنت‌های هوش مصنوعی را صرفاً به سازندگان این مدل‌ها واگذار کنند.

Guardian Agents؛ ناظر جدید ایجنت‌های هوش مصنوعی

مایکروسافت روز دوشنبه، ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ (۲۷ مهر ۱۴۰۵)، قابلیت جدیدی با نام Guardian Agents را معرفی کرد. این ابزار برای نظارت بر ایجنت‌های هوش مصنوعی مورد استفاده در سازمان‌ها طراحی شده و بخشی از پروژه امنیتی Project Perception محسوب می‌شود که مایکروسافت در ژوئن معرفی کرده بود.

نسخه اولیه Project Perception بر سه گروه از ایجنت‌ها تکیه داشت:

• تیم قرمز: شبیه‌سازی حملات سایبری و تلاش برای شناسایی نقاط ضعف.

• تیم آبی: تشخیص حملات و ارزیابی آسیب‌پذیری‌های کشف‌شده.

• تیم سبز: برطرف‌کردن مشکلات امنیتی شناسایی‌شده.

این ساختار عمدتاً بر این فرض استوار بود که تهدیدهای هوش مصنوعی از بیرون سازمان وارد می‌شوند. اما اکنون مایکروسافت بر خطر دیگری تأکید می‌کند: ممکن است ایجنت‌هایی که خود سازمان برای انجام کارهای روزمره به آن‌ها دسترسی داده است، به منبع تهدید تبدیل شوند.

چرا مایکروسافت ایجنت‌های هوش مصنوعی را تهدید داخلی می‌داند؟

در امنیت سایبری، اصطلاح «تهدید داخلی» یا Insider Threat به خطری اشاره دارد که از سوی فرد یا سامانه‌ای با دسترسی مجاز به اطلاعات و منابع سازمان ایجاد می‌شود. چنین خطری لزوماً به معنای رفتار عمدی و مخرب نیست؛ اشتباه، سوءاستفاده از مجوزها یا تصمیم‌گیری نادرست نیز می‌تواند خسارت‌بار باشد.

ساتیا نادلا، مدیرعامل مایکروسافت، پیش‌تر در یادداشتی درباره خطرات ایجنت‌های هوش مصنوعی هشدار داده بود که سازمان‌ها نباید صرفاً به تضمین‌های امنیتی شرکت‌های سازنده مدل‌ها تکیه کنند.

او تأکید کرده است که این سامانه‌ها به داده‌های حساس دسترسی پیدا می‌کنند و می‌توانند از طرف سازمان اقدامات مهمی انجام دهند؛ بنابراین، مسئولیت کنترل عملکرد آن‌ها باید بر عهده خود سازمان نیز باقی بماند.

نادلا در همین زمینه بر ضرورت جداسازی دو موضوع تأکید کرده است: تأمین هوش مصنوعی از یک سو و اختیار تصمیم‌گیری و اقدام از سوی دیگر. بر اساس این رویکرد، شرکتی که مدل را توسعه می‌دهد نباید تنها مرجع تعیین حدود دسترسی و نظارت بر عملکرد آن باشد.

مایکروسافت: حتی مدل‌های پیشرفته هم قابل اعتماد کامل نیستند

هایت گالوت، مدیر کسب‌وکار امنیتی مایکروسافت، در توضیح این رویکرد گفته است که مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی، فارغ از منشأ آن‌ها، نباید کاملاً قابل اعتماد فرض شوند.

استدلال او این نیست که همه مدل‌ها مخرب‌اند یا به‌آسانی هک می‌شوند؛ مسئله اصلی، پیش‌بینی‌ناپذیری رفتار آن‌ها است. این مدل‌ها برای انجام وظایف آموزش دیده‌اند، اما لزوماً درک انسانی از هنجارهای سازمانی، قضاوت حرفه‌ای یا پیامدهای تصمیم‌های خود ندارند.

این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که ایجنت‌ها به اطلاعات محرمانه، ابزارهای مدیریتی، سامانه‌های مالی یا منابع حیاتی شرکت دسترسی داشته باشند. یک تصمیم نادرست در چنین محیطی ممکن است به افشای داده‌ها، تغییر ناخواسته اطلاعات یا اختلال در فعالیت‌های سازمان منجر شود.

مایکروسافت چگونه دسترسی ایجنت‌ها را کنترل می‌کند؟

Guardian Agents تنها بخش برنامه جدید مایکروسافت نیست. این شرکت چند قابلیت دیگر نیز برای شناسایی و محدودکردن فعالیت ایجنت‌های هوش مصنوعی معرفی کرده است.

از جمله این قابلیت‌ها، ویژگی جدید Microsoft Defender است که می‌تواند تا ۶۰ نوع ایجنت مورد استفاده کارکنان را شناسایی کند؛ ابزارهایی مانند Claude Code، Codex و OpenClaw نیز در میان نمونه‌های مورد اشاره قرار دارند.

مایکروسافت همچنین قابلیت‌هایی برای محدودکردن دسترسی ایجنت‌ها به داده‌ها و سامانه‌های سازمانی ارائه کرده است. این مجوزها می‌توانند با توجه به وظیفه‌ای که ایجنت انجام می‌دهد، به‌صورت پویا تنظیم شوند. در صورت شناسایی تصمیم‌های پرخطر نیز امکان درخواست تأیید انسانی وجود دارد.

هدف این رویکرد آن است که ایجنت‌ها فقط به منابع موردنیاز برای انجام کار مشخص خود دسترسی داشته باشند و نتوانند بدون کنترل کافی، اقدامات حساس را اجرا کنند.

تضاد منافع مایکروسافت با شرکت‌های سازنده مدل‌های هوش مصنوعی

این رویکرد از جنبه تجاری نیز قابل توجه است. مایکروسافت با شرکت‌هایی مانند OpenAI و Anthropic روابط نزدیک و سرمایه‌گذاری‌های مشترک دارد و خود نیز در حال توسعه مدل‌های هوش مصنوعی است. بااین‌حال، اکنون بر این باور تأکید می‌کند که نظارت امنیتی نباید صرفاً در اختیار شرکت‌های سازنده مدل‌ها باشد.

از سوی دیگر، مایکروسافت محصولات امنیتی سازمانی و خدمات ابری ارائه می‌کند و توسعه بازار ابزارهای نظارت بر ایجنت‌ها می‌تواند فرصت تجاری تازه‌ای برای آن ایجاد کند.

بنابراین، موضع این شرکت هم یک استدلال امنیتی دارد و هم با منافع تجاری آن ارتباط پیدا می‌کند. مستقل‌بودن سامانه نظارتی از سازنده ایجنت می‌تواند امکان کنترل بی‌طرفانه‌تری فراهم کند، اما این موضوع به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که هر محصول امنیتی مستقل، عملکرد مناسبی داشته باشد.

همکاری صنعت برای مهار ایجنت‌های سرکش

نگرانی درباره ایجنت‌های غیرقابل‌کنترل به مایکروسافت محدود نیست. این شرکت یکی از اعضای اولیه پلتفرم Open Agent Safety Platform متعلق به انویدیا نیز بوده است؛ ابتکاری که حمایت بیش از ۱۰۰ شرکت فناوری را به دست آورده است.

این پلتفرم با هدف اجرای ایجنت‌ها در محیط‌های ایزوله و امن توسعه یافته و امکان نظارت بر فعالیت آن‌ها و متوقف‌کردن رفتارهای خطرناک را فراهم می‌کند. کنترل‌های مبتنی بر سخت‌افزار نیز می‌توانند در محدودسازی یا توقف اجرای ایجنت نقش داشته باشند.

مایکروسافت همچنین از رایانه‌های جدید Surface Laptop Ultra با تراشه‌های انویدیا رونمایی کرده است که برای اجرای وظایف مبتنی بر ایجنت طراحی شده‌اند و قابلیت‌های امنیتی و کنترلی مرتبط را در خود جای داده‌اند.

در مجموع، جهت‌گیری تازه مایکروسافت نشان می‌دهد با گسترش ایجنت‌های هوش مصنوعی، امنیت دیگر صرفاً به محافظت از مدل در برابر مهاجمان بیرونی محدود نخواهد بود. سازمان‌ها باید نحوه دسترسی، اختیار اقدام و امکان توقف این ابزارها را نیز مدیریت کنند؛ به‌ویژه زمانی که ایجنت‌ها به اطلاعات حساس و عملیات حیاتی دسترسی دارند.

نوشته مایکروسافت هشدار داد: ایجنت‌های هوش مصنوعی می‌توانند تهدیدی داخلی برای سازمان‌ها باشند اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.