لینوکس ۷٫۴ به مک‌های مجهز به تراشه M۴ می‌رسد؛ بوت اولیه روی نسل جدید اپل ممکن شد!

/در , , , /توسط

توسعه لینوکس ۷٫۴ گام مهمی برای اجرای این سیستم‌عامل متن‌باز روی مک‌های جدید اپل برداشته است. تغییرات جدید، امکان شناسایی سخت‌افزار و راه‌اندازی اولیه برخی دستگاه‌های مجهز به تراشه M4 را فراهم می‌کنند.

پشتیبانی از تراشه‌های اختصاصی اپل در لینوکس طی سال‌های اخیر یکی از پروژه‌های فنی مهم جامعه توسعه‌دهندگان این سیستم‌عامل بوده است. معماری متفاوت تراشه‌های سری M باعث شده توسعه درایورها و لایه‌های نرم‌افزاری موردنیاز برای اجرای لینوکس روی مک‌های جدید، به‌صورت مرحله‌ای انجام شود.

پشتیبانی از مک‌های M4 در لینوکس ۷٫۴

بر اساس تغییرات جدید در شاخه توسعه کرنل لینوکس، مجموعه‌ای از کدهای مربوط به درخت دستگاه (Device Tree) به پروژه اضافه شده است. این تغییرات به کرنل اجازه می‌دهند سخت‌افزار مک‌های مجهز به تراشه M4 را بهتر شناسایی و اجزای اصلی آن‌ها را برای راه‌اندازی لینوکس آماده کند.

در فهرست دستگاه‌های تحت پشتیبانی، مدل‌هایی مانند مک‌بوک ایر، مک‌بوک پرو، مک مینی و آی‌مک دیده می‌شوند. همچنین پشتیبانی از مک‌بوک نئو مجهز به تراشه A18 Pro نیز در این تغییرات مورد توجه قرار گرفته است.

تراشه M4

چه بخش‌هایی از مک اکنون توسط لینوکس شناسایی می‌شوند؟

پچ‌های جدید بخش‌هایی از زیرساخت سخت‌افزاری موردنیاز برای راه‌اندازی سیستم را فعال می‌کنند. از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • هسته‌های پردازشی و مدیریت وضعیت‌های مصرف انرژی پردازنده
  • فریم‌بافر اولیه برای نمایش خروجی تصویر
  • گذرگاه‌های ارتباطی مانند I²C
  • برخی کنترل‌کننده‌های اصلی و اجزای سیستمی

فعال‌شدن این اجزا به این معناست که لینوکس می‌تواند فراتر از یک آزمایش نرم‌افزاری، فرایند راه‌اندازی اولیه را روی مک‌های جدید مبتنی بر تراشه M4 انجام دهد.

هنوز فاصله زیادی تا پشتیبانی کامل وجود دارد

با وجود پیشرفت قابل‌توجه، پشتیبانی لینوکس از مک‌های M4 هنوز کامل نیست. درایورهای مربوط به شتاب‌دهنده گرافیکی GPU همچنان در دست توسعه قرار دارند و برخی قابلیت‌های صوتی و ارتباطات بی‌سیم نیز به پشتیبانی کامل نیاز دارند.

بنابراین، اجرای لینوکس روی مک‌های مجهز به M4 در شرایط فعلی بیشتر نشان‌دهنده پیشرفت زیرساختی پروژه است تا آمادگی برای استفاده روزمره بدون محدودیت. با تکمیل درایورها و زیرسیستم‌های باقی‌مانده، امکان استفاده گسترده‌تر از توزیع‌های لینوکس روی نسل جدید مک‌ها فراهم خواهد شد.

نوشته لینوکس ۷٫۴ به مک‌های مجهز به تراشه M۴ می‌رسد؛ بوت اولیه روی نسل جدید اپل ممکن شد! اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

لینوکس ۷٫۴ به مک‌های مجهز به تراشه M۴ می‌رسد؛ بوت اولیه روی نسل جدید اپل ممکن شد!

/در , , , /توسط

توسعه لینوکس ۷٫۴ گام مهمی برای اجرای این سیستم‌عامل متن‌باز روی مک‌های جدید اپل برداشته است. تغییرات جدید، امکان شناسایی سخت‌افزار و راه‌اندازی اولیه برخی دستگاه‌های مجهز به تراشه M4 را فراهم می‌کنند.

پشتیبانی از تراشه‌های اختصاصی اپل در لینوکس طی سال‌های اخیر یکی از پروژه‌های فنی مهم جامعه توسعه‌دهندگان این سیستم‌عامل بوده است. معماری متفاوت تراشه‌های سری M باعث شده توسعه درایورها و لایه‌های نرم‌افزاری موردنیاز برای اجرای لینوکس روی مک‌های جدید، به‌صورت مرحله‌ای انجام شود.

پشتیبانی از مک‌های M4 در لینوکس ۷٫۴

بر اساس تغییرات جدید در شاخه توسعه کرنل لینوکس، مجموعه‌ای از کدهای مربوط به درخت دستگاه (Device Tree) به پروژه اضافه شده است. این تغییرات به کرنل اجازه می‌دهند سخت‌افزار مک‌های مجهز به تراشه M4 را بهتر شناسایی و اجزای اصلی آن‌ها را برای راه‌اندازی لینوکس آماده کند.

در فهرست دستگاه‌های تحت پشتیبانی، مدل‌هایی مانند مک‌بوک ایر، مک‌بوک پرو، مک مینی و آی‌مک دیده می‌شوند. همچنین پشتیبانی از مک‌بوک نئو مجهز به تراشه A18 Pro نیز در این تغییرات مورد توجه قرار گرفته است.

تراشه M4

چه بخش‌هایی از مک اکنون توسط لینوکس شناسایی می‌شوند؟

پچ‌های جدید بخش‌هایی از زیرساخت سخت‌افزاری موردنیاز برای راه‌اندازی سیستم را فعال می‌کنند. از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • هسته‌های پردازشی و مدیریت وضعیت‌های مصرف انرژی پردازنده
  • فریم‌بافر اولیه برای نمایش خروجی تصویر
  • گذرگاه‌های ارتباطی مانند I²C
  • برخی کنترل‌کننده‌های اصلی و اجزای سیستمی

فعال‌شدن این اجزا به این معناست که لینوکس می‌تواند فراتر از یک آزمایش نرم‌افزاری، فرایند راه‌اندازی اولیه را روی مک‌های جدید مبتنی بر تراشه M4 انجام دهد.

هنوز فاصله زیادی تا پشتیبانی کامل وجود دارد

با وجود پیشرفت قابل‌توجه، پشتیبانی لینوکس از مک‌های M4 هنوز کامل نیست. درایورهای مربوط به شتاب‌دهنده گرافیکی GPU همچنان در دست توسعه قرار دارند و برخی قابلیت‌های صوتی و ارتباطات بی‌سیم نیز به پشتیبانی کامل نیاز دارند.

بنابراین، اجرای لینوکس روی مک‌های مجهز به M4 در شرایط فعلی بیشتر نشان‌دهنده پیشرفت زیرساختی پروژه است تا آمادگی برای استفاده روزمره بدون محدودیت. با تکمیل درایورها و زیرسیستم‌های باقی‌مانده، امکان استفاده گسترده‌تر از توزیع‌های لینوکس روی نسل جدید مک‌ها فراهم خواهد شد.

نوشته لینوکس ۷٫۴ به مک‌های مجهز به تراشه M۴ می‌رسد؛ بوت اولیه روی نسل جدید اپل ممکن شد! اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

نسخه ۶٫۳ هسته لینوکس با بهبودهای امنیتی، افزایش سرعت و قابلیت‌های جدید منتشر شد

/در , /توسط

جدیدترین هسته لینوکس با بهبودهای امنیتی، افزایش سرعت و قدرت و سازگاری بیشتر با معماری‌های اینتل، AMD، ARM و RISC-V از راه رسید.


چگونه نرخ فریم بازی‌های استیم را بر روی نمایشگر مشاهده کنیم؟

/در , , , , , /توسط

اپلیکیشن استیم (Steam) از یک قابلیت داخلی برخوردار بوده که با استفاده از آن می‌توانید در حین اجرای بازی‌ها، مقدار فریم بر ثانیه (FPS) را مشاهده کنید. فعال کردن این ویژگی، آسان بوده و تقریبا در تمامی بازی‌های استیم نیز می‌توانید از آن استفاده کنید. در ادامه به نحوه نمایش فریم در استیم ویندوز 10، مک و یا لینوکس می‎‌پردازیم.

نحوه نمایش نرخ فریم در استیم

ابتدا باید در اپلیکیشن “Steam”، بر روی “Steam > Settings” کلیک کنید.

نمایش فریم در استیم

باید در نوار کناری سمت چپ پنجره‌ای که ظاهر می‌شود، بر روی “In-Game” کلیک کنید.

در ادامه باید بر روی کادر “In-game FPS counter” کلیک کرده و سپس مکان موردنظر خود را انتخاب کنید. در حالت پیش‌فرض، این گزینه بر روی حالت “Off” قرار داشته و بنابراین نرخ فریم نیز به شما نمایش داده نمی‌شود. کاربران در اینجا می‌توانند شمارنده فریم را در بالا سمت چپ، بالا سمت راست، پایین سمت راست و پایین سمت چپ نمایشگر خود، قرار دهند.

در حالت پیش‌فرض، شمارنده نرخ فریم به رنگ خاکستری است. بدین ترتیب شاید با بسیاری از بازی‌ها ترکیب شده و کاربران به آسانی نتوانند اعداد آن را تشخیص دهند. جهت بهبود خوانایی شمارنده فریم، باید تیک گزینه “High contrast color” را فعال کنید. اکنون اعداد فریم بازی‌های شما با رنگ سبز نئونی روشن نشان داده شده و بدین ترتیب بهتر می‌توانید آن‌ها را ببینید.

نمایش فریم در استیم

پس از انجام دادن کارهای بالا، باید بر روی “OK” کلیک کرده تا تنظیمات اعمال شده شما ذخیره شوند. سپس باید یکی از بازی‌های استیم خود را اجرا کنید.

نکته: اگر در حین اجرای بازی، با استفاده از کلیدهای “Alt+Tab” به لانچر استیم رفته و تنظیمات را تغییر دهید، آنگاه تا زمان اجرای مجدد بازی، تغییرات را مشاهده نخواهید کرد.

در تصویر زیر می‌توانید شمارنده استاندارد نرخ فریم استیم را در گوشه بالا سمت چپ، مشاهده کنید.

نمایش فریم در استیم

در حالت “High contrast color”، شمارنده نرخ فریم، روشن‌تر شده و ظاهری همانند تصویر زیر دارد.

در نهایت تصمیم با شما است که آیا می‌خواهید اعداد با بازی‌های شما ترکیب شده و یا اینکه بیشتر خود را برجسته کنند.

نوشته چگونه نرخ فریم بازی‌های استیم را بر روی نمایشگر مشاهده کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

تفاوت توزیع‌های مختلف لینوکس در چیست؟

/در , , /توسط

هنگامی‌که قصد نصب یک توزیع لینوکس را دارید، با دو مورد مواجه خواهید شد: نام و محیط دسکتاپی. تفاوت لینوکس ها در چیست؟ طی یک جست‌و‌جوی سریع می‌توانید تفاوت‌های بین Ubuntu ،Fedora ،Linux Mint ،Debian ،openSUSE و سایر نسخه‌های لینوکس را متوجه شوید. اما دلیل وجود نسخه‌های مختلف لینوکس چیست و همچنین چه تفاوتی در بین آن‌ها وجود دارد؟

5 تفاوت کلیدی توزیع‌های لینوکس‌ با یکدیگر

آیا به دنبال نسخه جدیدی از لینوکس می‌گردید؟ شاید از خود بپرسید که دلیل وجود توزیع‌های مختلف لینوکسی چیست؟ مگر نه اینکه همه آن‌ها لینوکس هستند. می‌دانیم که ویندوز 10 نیز ویرایش‌‎های مختلفی دارد، اما این ویرایش‌ها تحت سیستم‌عامل‌هایی کاملا جداگانه، بازاریابی نمی‌شوند. این در حالی است که macOS فقط یک نوع دارد (حداقل برای دسکتاپ). پس چرا توزیع‌های مختلفی از سیستم‌عامل لینوکس وجود دارند؟

توسعه لینوکس مدیون تلاش‌های گروه‌های همکار و متفاوت از یکدیگر است. به همین دلیل از زمان عرضه Linux Kernel برای اولین بار، این رویه باعث به وجود آمدن توزیع‌های گوناگون شده است. همه این نسخه‌ها در اصل لینوکس هستند، اما طبیعتا تفاوت‌هایی را در بین آن‌ها احساس خواهید کرد، مخصوصا:

  • محیط دسکتاپی
  • مدیرهای پکیج‌ها
  • سرورهای بصری (Display servers)
  • اهداف و منظورها
  • فلسفه متن-باز بودن

شاید بازهم از خود بپرسید که این تفاوت‌ها تا چه حد مهم هستند؟

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت بین لینوکس و یونیکس شامل چه مواردی می‌شود؟

محیط دسکتاپی

تفاوت لینوکس ها

اکثر توزیع‌های لینوکسی را می‌توان با توجه به محیط دسکتاپی آن‌ها، از یکدیگر تمایز داد. به‌عنوان مثال، Ubuntu بسته به طعم (flavor) انتخابی شما، چندین محیط‌ دسکتاپی مختلف را پیشنهاد می‌دهد. شما می‌توانید از بین موارد زیر به انتخاب بپردازید:

  • Ubuntu (نسخه اصلی که دسکتاپ GNOME را نیز در بر می‌گیرد)
  • KDE) Kubuntu)
  • LXQt) Lubuntu)
  • Ubuntu Budgie (به همراه دسکتاپ Budgie)
  • Ubuntu MATE (به همراه دسکتاپ کلاسیک Ubuntu)
  • Xfce) Xubuntu)

در سایر توزیع‌های دیگر، انتخاب‌های دسکتاپی متعادل‌تری وجود دارند. به هر حال، این دسکتاپ‌ها به‌صورت چرخشی ارائه شده و دربرگیرنده محیط‌های مختلفی هستند. یکی از نمونه‌ها در این زمینه، Fedora است. در عین حال می‌توانید دسکتاپ Pantheon الهام گرفته شده از macOS را بر روی Elementary OS نیز مشاهده کنید.

مدیر پکیج و سایر فناوری‌ها

یکی دیگر از موارد تفاوت لینوکس ها به مدیر پکیج و سایر تکنولوژی‌های مربوطه، بازمی‌گردد. کسانی که نسخه‌های لینوکس را توسعه می‌دهند، می‌توانند نرم‌افزارهای موجود در این سیستم‌عامل (مواردی همچون فایل منیجر و پکیج منیجر) را نیز تعیین کنند. رهبران توزیع‌ها، این امکانات را در اختیار دارند، زیرا هر دسته‌بندی از لینوکس می‌تواند چندین اپلیکیشن داشته باشد.

به‌عنوان مثال، چندین فایل منیجر برای لینوکس در دسترس قرار دارند که به‌عنوان نمونه می‌توان به Konqueror و Nautilus اشاره کرد. هرکدام از این موارد، راهی متفاوت جهت کار با فایل‌ها را ارائه می‌دهند. یکی دیگر از موارد موجود در این زمینه، پکیج منیجر است. راه‌های گوناگونی جهت نصب نرم‌افزار در یک توزیع لینوکسی وجود دارند، اما همه آن‌ها از یک پکیج منیجر اساسی استفاده می‌کنند.

در توزیع‌های مبتنی بر Debian همانند Ubuntu و Linux Mint، نرم‌افزار dpkg مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نرم‌افزار نیز از طریق یک dependency resolver مناسب، قابل دسترسی است. در CentOS، پکیج منیجر RPM مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پکیج منیجر نیز از yum پیروی می‌کند.

این مطلب را نیز بخوانید: نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس

سرورهای بصری مختلف

در لایه‌های نامشهود لینوکس، می‌توانید مجموعه‌ای از ابزارها، اپلیکیشن‌ها، فرایندها و سرورهایی را که شیوه اجرای یک نسخه لینوکسی را تعیین می‌کنند، پیدا کنید. یکی از نمونه‌های بارز در این زمینه، سرور بصری است. این نرم‌افزار وظیفه هماهنگی داده‌های مابین سخت‌افزار کامپیوتر و نمایشگر را برعهده دارد. بدین ترتیب کاربر می‌تواند با یک رابط کاربری گرافیکی، تعامل داشته باشد.

در طول تاریخ سیستم‌عامل لینوکس، X.Org Server بیشترین کاربرد را داشته است. البته جایگزین‌هایی نیز برای این نرم‌افزار وجود داشته که از جمله آن‌ها می‌توان به Mir و SurfaceFlinger که در سیستم‌عامل اندروید به کار گرفته شده است (اندروید از Linux Kernel استفاده می‌کند)، اشاره کرد. Wayland نیز می‌تواند در آینده نقش پررنگ‌تری داشته باشد و هم‌اکنون نیز اکثر توزیع‌های محبوب، از آن استفاده می‌کنند.

اهداف و مقاصد

هدف نیز یکی دیگر از موارد تفاوت بین لینوکس ها است. دلیل وجودی برخی از توزیع‌های لینوکس این است که آن‌ها به برخی از جنبه‌های یک نسخه موجود علاقه‌مند بوده و در عین حال نیز برخی از پکیج‌های نرم‌افزاری را جایگزین کرده‌اند. در عین حال، توزیع‌های لینوکسی می‌توانند بسته به اهدافشان، متفاوت باشند. به‌عنوان مثال، Linux Mint مبتنی بر Ubuntu است، اما از ابزارهای سیستمی، محیط‌های دسکتاپی و یک تم سبز نعنایی برخوردار است. هدف اصلی این توزیع این است که نقطه شروعی را برای کاربران ویندوز و macOS که تازه قصد استفاده از لینوکس را دارند، فراهم کند.

به‌ طرز مشابهی، Debian سعی دارد که یک توزیع بسیار پایدار باشد، بنابراین از نرم‌افزارهای قدیمی‌تر استفاده می‌کند. فرای قلمرو توزیع‌های جهانی، برخی از پروژه‌های لینوکسی، اهداف خاصی دارند. مثلا توزیع‌های گیمینگ همانند Steam OS و یا توزیع‌های چند رسانه‌ای همانند Fedora Design Suite، از جمله این موارد هستند.

فلسفه متن-باز بودن در مقابل اختصاصی بودن

در حالی که خود GNU/Linux شاید مشهورترین پروژه متن-باز باشد، اما تمامی توزیع‌ها لزوما 100 درصد این‌گونه نیستند. رهبران توسعه‌دهنده توزیع‌های لینوکس، موضع‌هایی متفاوت بر سر متن-باز بودن پروژه‌های خود دارند. همین موضوع می‌تواند برای طرفداران پروژه‌های متن-باز، از اهمیت بالایی برخوردار باشد.

به‌عنوان نمونه، Ubuntu مشکلی با قرار دادن نرم‌افزارهای خصوصی در بطن خود ندارد. مثلا کلاینت Steam و درایورهای گرافیکی شرکت‌های انویدیا و AMD نیز در این توزیع، قابل نصب هستند. از طرفی دیگر، Fedora یک سیاست محکم متن-باز بودن را در پیش گرفته و بنابراین اجازه نصب نرم‌افزارهای خصوصی را نمی‌دهد.

البته در نهایت می‌توانید باب میل خود، با توزیع لینوکسی دلخواه، تعامل داشته باشید. فارغ از سیاست‌های یک پروژه، سدی در برابر راه شما قرار نخواهد گرفت. به‌صورت خلاصه، شاید بسیاری از نسخه‌های لینوکس، به سیاست متن-باز بودن وفادار باشند، اما همگی از این قاعده پیروی نمی‌کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه از دستور Type در لینوکس استفاده کنیم؟

موارد اشتراک تمامی توزیع‌ها در چیست؟ Linux Kernel

در بالا به موارد تفاوت لینوکس ها پرداختیم. با این وجود، بازهم می‌توان همه آن‌ها را لینوکس نامید، اما چرا؟ همه این نسخه‌ها حداقل در یک چیز مشترک هستند: هسته لینوکس. این نرم‌افزار را می‌توان هسته این سیستم‌عامل به حساب آورد. در واقع هسته لینوکس به‌عنوان پلی عمل کرده و نرم‌افزار مورد استفاده شما (مثلا مرورگر اینترنت) را به سخت‌افزار رایانه شما، ارتباط می‌دهد. همچنین هسته لینوکس، درایورهای سخت‌افزاری بسیاری را نیز در خود جای می‌دهد. بنابراین می‌توانید از سخت‌افزارهای گوناگون، استفاده کنید.

به همین دلیل است که به‌روز نگه داشتن هسته و یا کامپایل کردن آن به دست خودتان (در صورت وجود نیازهایی مخصوص)، این‌چنین حائز اهمیت است. توسعه‌دهندگان سرتاسر جهان، در زمینه توسعه هسته لینوکس با یکدیگر و همچنین با خالق آن یعنی لینوس توروالدس (Linus Torvalds) نیز همکاری می‌کنند.

از تفاوت‌ها استفاده کرده و توزیع مناسب خود را برگزینید

در بالا سعی کردیم تا به تفاوت لینوکس ها بپردازیم. آگاهی از چگونگی این تفاوت‌ها می‌تواند شما را در دسترسی به تجربه‌ای بهتر، یاری کند. در غیر این صورت شاید تجربه کاری شما آسیب ببیند.

تمامی توزیع‌ها برای همگان مناسب نیستند، بنابراین باید کمی دقت و حوصله به خرج داده و گزینه‌ای را انتخاب کنید که با علایق و نیازهای شما، بیشترین تطابق را داشته باشد. البته اگر فرصتش را داشته باشید، آنگاه امتحان کردن نسخه‌های مختلف می‌تواند بهترین ایده را در زمینه انتخاب یک توزیع مناسب، در اختیار شما قرار دهد.

نوشته تفاوت توزیع‌های مختلف لینوکس در چیست؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

تفاوت توزیع‌های مختلف لینوکس در چیست؟

/در , , /توسط

هنگامی‌که قصد نصب یک توزیع لینوکس را دارید، با دو مورد مواجه خواهید شد: نام و محیط دسکتاپی. تفاوت لینوکس ها در چیست؟ طی یک جست‌و‌جوی سریع می‌توانید تفاوت‌های بین Ubuntu ،Fedora ،Linux Mint ،Debian ،openSUSE و سایر نسخه‌های لینوکس را متوجه شوید. اما دلیل وجود نسخه‌های مختلف لینوکس چیست و همچنین چه تفاوتی در بین آن‌ها وجود دارد؟

5 تفاوت کلیدی توزیع‌های لینوکس‌ با یکدیگر

آیا به دنبال نسخه جدیدی از لینوکس می‌گردید؟ شاید از خود بپرسید که دلیل وجود توزیع‌های مختلف لینوکسی چیست؟ مگر نه اینکه همه آن‌ها لینوکس هستند. می‌دانیم که ویندوز 10 نیز ویرایش‌‎های مختلفی دارد، اما این ویرایش‌ها تحت سیستم‌عامل‌هایی کاملا جداگانه، بازاریابی نمی‌شوند. این در حالی است که macOS فقط یک نوع دارد (حداقل برای دسکتاپ). پس چرا توزیع‌های مختلفی از سیستم‌عامل لینوکس وجود دارند؟

توسعه لینوکس مدیون تلاش‌های گروه‌های همکار و متفاوت از یکدیگر است. به همین دلیل از زمان عرضه Linux Kernel برای اولین بار، این رویه باعث به وجود آمدن توزیع‌های گوناگون شده است. همه این نسخه‌ها در اصل لینوکس هستند، اما طبیعتا تفاوت‌هایی را در بین آن‌ها احساس خواهید کرد، مخصوصا:

  • محیط دسکتاپی
  • مدیرهای پکیج‌ها
  • سرورهای بصری (Display servers)
  • اهداف و منظورها
  • فلسفه متن-باز بودن

شاید بازهم از خود بپرسید که این تفاوت‌ها تا چه حد مهم هستند؟

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت بین لینوکس و یونیکس شامل چه مواردی می‌شود؟

محیط دسکتاپی

تفاوت لینوکس ها

اکثر توزیع‌های لینوکسی را می‌توان با توجه به محیط دسکتاپی آن‌ها، از یکدیگر تمایز داد. به‌عنوان مثال، Ubuntu بسته به طعم (flavor) انتخابی شما، چندین محیط‌ دسکتاپی مختلف را پیشنهاد می‌دهد. شما می‌توانید از بین موارد زیر به انتخاب بپردازید:

  • Ubuntu (نسخه اصلی که دسکتاپ GNOME را نیز در بر می‌گیرد)
  • KDE) Kubuntu)
  • LXQt) Lubuntu)
  • Ubuntu Budgie (به همراه دسکتاپ Budgie)
  • Ubuntu MATE (به همراه دسکتاپ کلاسیک Ubuntu)
  • Xfce) Xubuntu)

در سایر توزیع‌های دیگر، انتخاب‌های دسکتاپی متعادل‌تری وجود دارند. به هر حال، این دسکتاپ‌ها به‌صورت چرخشی ارائه شده و دربرگیرنده محیط‌های مختلفی هستند. یکی از نمونه‌ها در این زمینه، Fedora است. در عین حال می‌توانید دسکتاپ Pantheon الهام گرفته شده از macOS را بر روی Elementary OS نیز مشاهده کنید.

مدیر پکیج و سایر فناوری‌ها

یکی دیگر از موارد تفاوت لینوکس ها به مدیر پکیج و سایر تکنولوژی‌های مربوطه، بازمی‌گردد. کسانی که نسخه‌های لینوکس را توسعه می‌دهند، می‌توانند نرم‌افزارهای موجود در این سیستم‌عامل (مواردی همچون فایل منیجر و پکیج منیجر) را نیز تعیین کنند. رهبران توزیع‌ها، این امکانات را در اختیار دارند، زیرا هر دسته‌بندی از لینوکس می‌تواند چندین اپلیکیشن داشته باشد.

به‌عنوان مثال، چندین فایل منیجر برای لینوکس در دسترس قرار دارند که به‌عنوان نمونه می‌توان به Konqueror و Nautilus اشاره کرد. هرکدام از این موارد، راهی متفاوت جهت کار با فایل‌ها را ارائه می‌دهند. یکی دیگر از موارد موجود در این زمینه، پکیج منیجر است. راه‌های گوناگونی جهت نصب نرم‌افزار در یک توزیع لینوکسی وجود دارند، اما همه آن‌ها از یک پکیج منیجر اساسی استفاده می‌کنند.

در توزیع‌های مبتنی بر Debian همانند Ubuntu و Linux Mint، نرم‌افزار dpkg مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نرم‌افزار نیز از طریق یک dependency resolver مناسب، قابل دسترسی است. در CentOS، پکیج منیجر RPM مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پکیج منیجر نیز از yum پیروی می‌کند.

این مطلب را نیز بخوانید: نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس

سرورهای بصری مختلف

در لایه‌های نامشهود لینوکس، می‌توانید مجموعه‌ای از ابزارها، اپلیکیشن‌ها، فرایندها و سرورهایی را که شیوه اجرای یک نسخه لینوکسی را تعیین می‌کنند، پیدا کنید. یکی از نمونه‌های بارز در این زمینه، سرور بصری است. این نرم‌افزار وظیفه هماهنگی داده‌های مابین سخت‌افزار کامپیوتر و نمایشگر را برعهده دارد. بدین ترتیب کاربر می‌تواند با یک رابط کاربری گرافیکی، تعامل داشته باشد.

در طول تاریخ سیستم‌عامل لینوکس، X.Org Server بیشترین کاربرد را داشته است. البته جایگزین‌هایی نیز برای این نرم‌افزار وجود داشته که از جمله آن‌ها می‌توان به Mir و SurfaceFlinger که در سیستم‌عامل اندروید به کار گرفته شده است (اندروید از Linux Kernel استفاده می‌کند)، اشاره کرد. Wayland نیز می‌تواند در آینده نقش پررنگ‌تری داشته باشد و هم‌اکنون نیز اکثر توزیع‌های محبوب، از آن استفاده می‌کنند.

اهداف و مقاصد

هدف نیز یکی دیگر از موارد تفاوت بین لینوکس ها است. دلیل وجودی برخی از توزیع‌های لینوکس این است که آن‌ها به برخی از جنبه‌های یک نسخه موجود علاقه‌مند بوده و در عین حال نیز برخی از پکیج‌های نرم‌افزاری را جایگزین کرده‌اند. در عین حال، توزیع‌های لینوکسی می‌توانند بسته به اهدافشان، متفاوت باشند. به‌عنوان مثال، Linux Mint مبتنی بر Ubuntu است، اما از ابزارهای سیستمی، محیط‌های دسکتاپی و یک تم سبز نعنایی برخوردار است. هدف اصلی این توزیع این است که نقطه شروعی را برای کاربران ویندوز و macOS که تازه قصد استفاده از لینوکس را دارند، فراهم کند.

به‌ طرز مشابهی، Debian سعی دارد که یک توزیع بسیار پایدار باشد، بنابراین از نرم‌افزارهای قدیمی‌تر استفاده می‌کند. فرای قلمرو توزیع‌های جهانی، برخی از پروژه‌های لینوکسی، اهداف خاصی دارند. مثلا توزیع‌های گیمینگ همانند Steam OS و یا توزیع‌های چند رسانه‌ای همانند Fedora Design Suite، از جمله این موارد هستند.

فلسفه متن-باز بودن در مقابل اختصاصی بودن

در حالی که خود GNU/Linux شاید مشهورترین پروژه متن-باز باشد، اما تمامی توزیع‌ها لزوما 100 درصد این‌گونه نیستند. رهبران توسعه‌دهنده توزیع‌های لینوکس، موضع‌هایی متفاوت بر سر متن-باز بودن پروژه‌های خود دارند. همین موضوع می‌تواند برای طرفداران پروژه‌های متن-باز، از اهمیت بالایی برخوردار باشد.

به‌عنوان نمونه، Ubuntu مشکلی با قرار دادن نرم‌افزارهای خصوصی در بطن خود ندارد. مثلا کلاینت Steam و درایورهای گرافیکی شرکت‌های انویدیا و AMD نیز در این توزیع، قابل نصب هستند. از طرفی دیگر، Fedora یک سیاست محکم متن-باز بودن را در پیش گرفته و بنابراین اجازه نصب نرم‌افزارهای خصوصی را نمی‌دهد.

البته در نهایت می‌توانید باب میل خود، با توزیع لینوکسی دلخواه، تعامل داشته باشید. فارغ از سیاست‌های یک پروژه، سدی در برابر راه شما قرار نخواهد گرفت. به‌صورت خلاصه، شاید بسیاری از نسخه‌های لینوکس، به سیاست متن-باز بودن وفادار باشند، اما همگی از این قاعده پیروی نمی‌کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه از دستور Type در لینوکس استفاده کنیم؟

موارد اشتراک تمامی توزیع‌ها در چیست؟ Linux Kernel

در بالا به موارد تفاوت لینوکس ها پرداختیم. با این وجود، بازهم می‌توان همه آن‌ها را لینوکس نامید، اما چرا؟ همه این نسخه‌ها حداقل در یک چیز مشترک هستند: هسته لینوکس. این نرم‌افزار را می‌توان هسته این سیستم‌عامل به حساب آورد. در واقع هسته لینوکس به‌عنوان پلی عمل کرده و نرم‌افزار مورد استفاده شما (مثلا مرورگر اینترنت) را به سخت‌افزار رایانه شما، ارتباط می‌دهد. همچنین هسته لینوکس، درایورهای سخت‌افزاری بسیاری را نیز در خود جای می‌دهد. بنابراین می‌توانید از سخت‌افزارهای گوناگون، استفاده کنید.

به همین دلیل است که به‌روز نگه داشتن هسته و یا کامپایل کردن آن به دست خودتان (در صورت وجود نیازهایی مخصوص)، این‌چنین حائز اهمیت است. توسعه‌دهندگان سرتاسر جهان، در زمینه توسعه هسته لینوکس با یکدیگر و همچنین با خالق آن یعنی لینوس توروالدس (Linus Torvalds) نیز همکاری می‌کنند.

از تفاوت‌ها استفاده کرده و توزیع مناسب خود را برگزینید

در بالا سعی کردیم تا به تفاوت لینوکس ها بپردازیم. آگاهی از چگونگی این تفاوت‌ها می‌تواند شما را در دسترسی به تجربه‌ای بهتر، یاری کند. در غیر این صورت شاید تجربه کاری شما آسیب ببیند.

تمامی توزیع‌ها برای همگان مناسب نیستند، بنابراین باید کمی دقت و حوصله به خرج داده و گزینه‌ای را انتخاب کنید که با علایق و نیازهای شما، بیشترین تطابق را داشته باشد. البته اگر فرصتش را داشته باشید، آنگاه امتحان کردن نسخه‌های مختلف می‌تواند بهترین ایده را در زمینه انتخاب یک توزیع مناسب، در اختیار شما قرار دهد.

نوشته تفاوت توزیع‌های مختلف لینوکس در چیست؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس

/در , , , /توسط

اگر بخواهید که سیستم‌عاملی دیگری بر روی کامپیوتر لینوکسی خود داشته باشید، می‌توانید از بوت دوگانه استفاده کنید. البته امکان استفاده از یک ماشین مجازی نیز وجود دارد. حال اگر روش دوم را انتخاب کنید چه؟ از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنید؟ در این مطلب به آموزش نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس می‌پردازیم.

ماشین مجازی در مقابل بوت دوگانه

دو راه جهت اجرای دو سیستم‌عامل بر روی یک کامپیوتر وجود دارند: بوت دوگانه و ماشین مجازی. بوت دوگانه خوب است، اما معایب خودش را نیز دارد. به‌عنوان مثال، می‌توانید دو یا چند نسخه لینوکس (شاید Linux Mint یا Ubuntu) را بر روی رایانه خود نصب کنید. به هر حال، همگان از این روش چندان راضی نیستند. مواردی همچون ریبوت کردن کامپیوتر می‌توانند به تجربه شما آسیب برساند.

فرایند ریستارت، انتخاب سیستم‌عاملی متفاوت در صفحه بوت‌لودر GRUB و سپس بوت کردن، می‌تواند مشکل‌ساز باشد. چنین مسائلی بیشتر در هنگامی رخ می‌دهند که لینوکس را در کنار ویندوز نصب کرده باشید. در کامپیوترهای کندتر، شاید فرایند بالا حدود 5 الی 10 دقیقه زمان ببرد. اگر هم آنتی ویروس شما در مرحله بوت نیز فعالیت داشته باشد، آنگاه باید بیشتر صبر کنید. در هر صورت، اجرای سیستم‌عامل ثانویه با استفاده از یک ماشین مجازی، می‌تواند این مشکلات را برطرف سازد.

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت بین لینوکس و یونیکس شامل چه مواردی می‌شود؟

ماشین مجازی چیست؟

پیش از شروع نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس خود، باید با ماشین مجازی بیشتر آشنا شوید. ماشین‌های مجازی (VMs)، اپلیکیشن‌هایی هستند که یک محیط نرم‌افزاری را در داخل سیستم‌عاملی دیگر، ایجاد می‌کنند. در داخل این محیط نرم‌افزاری نیز می‌توانید یک سیستم‌عامل دیگر را نصب کنید. سیستم‌عامل اصلی را “host OS” و سیستم‌عامل ثانویه را “guest OS” می‌نامند. علاوه بر این، این مجازی‌سازی (virtualization) می‌تواند به کمک سخت‌افزارهای اختصاصی، تعدیل شود.

شیوه فعال کردن مجازی‌سازی در کامپیوتر

شاید سیستم‌عامل دوم شما بدون استفاده از مجازی‌سازی سخت‌افزاری نیز کار کند، اما در صورت وجود این گزینه، قطعا استفاده از آن، ارزشش را خواهد داشت. مخصوصا به این دلیل که بدین ترتیب، میزان استفاده از منابع رایانه شما کاهش می‌یابد. جهت بررسی اینکه آیا کامپیوتر شما از مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند یا خیر، باید در لینوکس خود، یک Terminal را باز کرده و سپس دستور زیر را در آن وارد کنید:

lscpu

به دنبال واژه “Virtualization” بگردید. نوع مجازی‌سازی مورد پشتیبانی توسط پردازنده رایانه شما، لیست خواهد شد. باید یکی از گزینه‌های VT-x ،VT-d و یا AMD-V را مشاهده کنید.

جهت فعال کردن مجازی‌سازی سخت‌افزاری، باید کامپیوتر خود را ریستارت کرده تا به BIOS/UEFI دسترسی پیدا کنید. شیوه دسترسی به این منو نیز به سیستم شما بستگی دارد. معمولا باید پس از ریستارت شدن رایانه، کلیدهای “Del” و یا “F2” را فشار دهید. در BIOS باید صفحه “Advanced” را پیدا کرده و سپس به دنبال یکی از موارد زیر بگردید:

  • Virtualization
  • VT-x (اینتل. کامپیوترهای قدیمی‌تر، از VT-d برخوردار هستند)
  • AMD-V (پردازنده‌های AMD)

در BIOS‌های قدیمی می‌توانید فقط از صفحه‌کلید استفاده کنید. این در حالی است که در UEFI‌ها، امکان استفاده از موس نیز فراهم است. پس از فعال کردن مجازی‌سازی، باید کلید “F10” را جهت ذخیره‌سازی و خروج، فشار دهید.

در ادامه، رایانه شما ریبوت می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های ویندوز را بر روی مک اجرا کنیم؟

ابزارهای ماشین مجازی برای لینوکس

در ادامه فرایند نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس ، به معرفی اپلیکیشن ماشین مجازی می‌پردازیم.

VirtualBox

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

VirtualBox یک ماشین مجازی همه‌کاره است. در این ابزار می‌توانید تقریبا تمامی سیستم‌عامل‌ها را شبیه‌سازی کنید (البته به غیر از گزینه‌های مبتنی بر پردازنده‌های ARM). این ابزار در حین مجازی‌سازی، می‌تواند از سخت‌افزار و نرم‌افزار شما نیز به‌صورت بهینه استفاده کند و همچنین ماشین‌های مجازی را به‌عنوان دیسک ایمیج‌ها، ذخیره کند. بدین ترتیب، تهیه پشتیبان از آن‌ها و یا مهاجرت به کامپیوتر و سایر اپلیکیشن‌های ماشین مجازی، آسان‌تر می‌شود. VirtualBox مخصوصا در زمینه اجرای توزیع‌های 32 و 64 بیتی لینوکس و ویندوز، عملکرد خوبی دارد. همچنین امکان اجرای macOS در این اپلیکیشن نیز فراهم است.

QEMU

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

اگر قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را به‌عنوان ماشین مجازی لینوکس خود دارید، آنگاه QEMU بهترین گزینه است. این ابزار برای شبیه‌سازی اندروید، Raspberry و یا سیستم‌عامل‌های غیر Linux RISC نیز مناسب است. البته QEMU کمی هم چالش‌برانگیز است، زیرا به جای رابط کاربری موس محور، بر خطوط دستوری تکیه دارد. جهت صرفه‌جویی در وقت، برخی از سیستم‌عامل‌ها توسط خود QEMU قابل دانلود هستند.

نام کامل QEMU نیز “Quick Emulator” است. این ابزار در اصل یک محیط گسترده‌تر بوده که در آن می‌توانید به مدیریت مجازی‌سازی سخت‌افزاری بپردازید. با استفاده از دستور زیر می‌توانید QEMU را نصب کنید:

sudo apt install qemu qemu-kvm libvirt-bin

همان‌طور که بدان اشاره شد، رابط کاربری دستوری Terminal، جهت اجرای QEMU مورد استفاده قرار می‌گیرد. این قضیه می‌تواند برای کاربران جدید لینوکس، کمی سخت باشد، اما خوشبختانه راه‌حل‌هایی هم در این زمینه وجود دارند. نسخه‌های زیر، یک رابط کاربری گرافیکی (GUI) را نیز شامل می‌شوند، بنابراین بدون تایپ کردن دستورات نیز می‌توانید یک مجازی‌ساز لینوکس را اجرا کنید:

  • QtEmu
  • AQEMU
  • JavaQemu

این پروژه‌ها هنوز در حال توسعه هستند. جهت دریافت بهترین نتیجه، QtEmu را امتحان کنید.

VMware Workstation Player

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

VMware با هزاران مشتری شرکتی، در زمینه مجازی‌سازی دسکتاپ و سرور، پیشتاز است. خوشبختانه نسخه رایگان این اپلیکیشن نیز منتشر شده است. این ابزار از تمامی سیستم‌عامل‌های مهم لینوکس و بیش از 200 سیستم‌عامل دیگر، پشتیبانی می‌کند. VMware Workstation Player یک راه‌کار هوشمندانه است. البته برخلاف QEMU، اپلیکیشن VMware Workstation Player نمی‌تواند سیستم‌عامل‌های مبتنی بر ARM را اجرا کند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های مک را در ویندوز 10 اجرا کنیم؟

کدام نسخه از لینوکس، بهترین کارایی را در یک ماشین مجازی دارد؟

پس از انتخاب ماشین مجازی موردنظر خود، وقت آن فرا رسیده که سیستم‌عامل موردنظر خود جهت نصب بر روی آن را انتخاب کنید. به‌عنوان نمونه، می‌توانید به‌راحتی سیستم‌عامل ویندوز را بر روی VirtualBox و VMware، اجرا کنید. متقابلا، QEMU نیز جهت اجرای سیستم‌عامل‌های ARM محور همانند Raspberry Pi و اندروید، طراحی شده است. این در حالی است که سیستم‌عاملی سبک همانند Lubuntu، می‌تواند بر روی تمامی ماشین‌های مجازی اشاره شده در این مقاله، اجرا شود.

اما اگر قصد اجرای تمامی این ماشین‌های مجازی را داشته باشید چه؟ خوشبختانه این نرم‌افزارها با یکدیگر سازگاری بالایی دارند. شما می‌توانید یک فایل VDI را از VirtualBox به یک ماشین دیگر، وارد کنید. همچنین می‌توانید یک VMware VMDK را به یک فایل خواندنی IMG برای QEMU، تبدیل کنید. بنابراین، فارغ از گزینه‌ مورد استفاده شما، می‌توانید ماشین مجازی‌سازی خود را به دستگاه‌های دیگر نیز انتقال دهید.

از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنیم؟

در بالا، نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس را مورد بحث قرار دادیم. همچنین سه گزینه را نیز به شما معرفی کردیم. حال باید کدام را انتخاب کنید؟

خب، این موضوع به این آسانی‌ها هم نیست. اگر به دنبال مجازی‌سازی آسان، سرراست و متن-باز بوده، آنگاه باید VirtualBox را انتخاب کنید. اگر هم متن-باز بودن یک اپلیکیشن برای شما مهم نیست، آنگاه شاید VMware بتواند گزینه بهتری برای شما باشد، مخصوصا بر روی کامپیوترهای جدیدتر. اگر هم قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را بر روی لینوکس خود دارید، آنگاه انتخاب شما باید QEMU باشد. اگر چندان حوصله کار با Terminal را ندارید، آنگاه بهتر است که از یک رابط کاربری گرافیکی استفاده کنید.

نوشته نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس

/در , , , /توسط

اگر بخواهید که سیستم‌عاملی دیگری بر روی کامپیوتر لینوکسی خود داشته باشید، می‌توانید از بوت دوگانه استفاده کنید. البته امکان استفاده از یک ماشین مجازی نیز وجود دارد. حال اگر روش دوم را انتخاب کنید چه؟ از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنید؟ در این مطلب به آموزش نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس می‌پردازیم.

ماشین مجازی در مقابل بوت دوگانه

دو راه جهت اجرای دو سیستم‌عامل بر روی یک کامپیوتر وجود دارند: بوت دوگانه و ماشین مجازی. بوت دوگانه خوب است، اما معایب خودش را نیز دارد. به‌عنوان مثال، می‌توانید دو یا چند نسخه لینوکس (شاید Linux Mint یا Ubuntu) را بر روی رایانه خود نصب کنید. به هر حال، همگان از این روش چندان راضی نیستند. مواردی همچون ریبوت کردن کامپیوتر می‌توانند به تجربه شما آسیب برساند.

فرایند ریستارت، انتخاب سیستم‌عاملی متفاوت در صفحه بوت‌لودر GRUB و سپس بوت کردن، می‌تواند مشکل‌ساز باشد. چنین مسائلی بیشتر در هنگامی رخ می‌دهند که لینوکس را در کنار ویندوز نصب کرده باشید. در کامپیوترهای کندتر، شاید فرایند بالا حدود 5 الی 10 دقیقه زمان ببرد. اگر هم آنتی ویروس شما در مرحله بوت نیز فعالیت داشته باشد، آنگاه باید بیشتر صبر کنید. در هر صورت، اجرای سیستم‌عامل ثانویه با استفاده از یک ماشین مجازی، می‌تواند این مشکلات را برطرف سازد.

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت بین لینوکس و یونیکس شامل چه مواردی می‌شود؟

ماشین مجازی چیست؟

پیش از شروع نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس خود، باید با ماشین مجازی بیشتر آشنا شوید. ماشین‌های مجازی (VMs)، اپلیکیشن‌هایی هستند که یک محیط نرم‌افزاری را در داخل سیستم‌عاملی دیگر، ایجاد می‌کنند. در داخل این محیط نرم‌افزاری نیز می‌توانید یک سیستم‌عامل دیگر را نصب کنید. سیستم‌عامل اصلی را “host OS” و سیستم‌عامل ثانویه را “guest OS” می‌نامند. علاوه بر این، این مجازی‌سازی (virtualization) می‌تواند به کمک سخت‌افزارهای اختصاصی، تعدیل شود.

شیوه فعال کردن مجازی‌سازی در کامپیوتر

شاید سیستم‌عامل دوم شما بدون استفاده از مجازی‌سازی سخت‌افزاری نیز کار کند، اما در صورت وجود این گزینه، قطعا استفاده از آن، ارزشش را خواهد داشت. مخصوصا به این دلیل که بدین ترتیب، میزان استفاده از منابع رایانه شما کاهش می‌یابد. جهت بررسی اینکه آیا کامپیوتر شما از مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند یا خیر، باید در لینوکس خود، یک Terminal را باز کرده و سپس دستور زیر را در آن وارد کنید:

lscpu

به دنبال واژه “Virtualization” بگردید. نوع مجازی‌سازی مورد پشتیبانی توسط پردازنده رایانه شما، لیست خواهد شد. باید یکی از گزینه‌های VT-x ،VT-d و یا AMD-V را مشاهده کنید.

جهت فعال کردن مجازی‌سازی سخت‌افزاری، باید کامپیوتر خود را ریستارت کرده تا به BIOS/UEFI دسترسی پیدا کنید. شیوه دسترسی به این منو نیز به سیستم شما بستگی دارد. معمولا باید پس از ریستارت شدن رایانه، کلیدهای “Del” و یا “F2” را فشار دهید. در BIOS باید صفحه “Advanced” را پیدا کرده و سپس به دنبال یکی از موارد زیر بگردید:

  • Virtualization
  • VT-x (اینتل. کامپیوترهای قدیمی‌تر، از VT-d برخوردار هستند)
  • AMD-V (پردازنده‌های AMD)

در BIOS‌های قدیمی می‌توانید فقط از صفحه‌کلید استفاده کنید. این در حالی است که در UEFI‌ها، امکان استفاده از موس نیز فراهم است. پس از فعال کردن مجازی‌سازی، باید کلید “F10” را جهت ذخیره‌سازی و خروج، فشار دهید.

در ادامه، رایانه شما ریبوت می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های ویندوز را بر روی مک اجرا کنیم؟

ابزارهای ماشین مجازی برای لینوکس

در ادامه فرایند نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس ، به معرفی اپلیکیشن ماشین مجازی می‌پردازیم.

VirtualBox

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

VirtualBox یک ماشین مجازی همه‌کاره است. در این ابزار می‌توانید تقریبا تمامی سیستم‌عامل‌ها را شبیه‌سازی کنید (البته به غیر از گزینه‌های مبتنی بر پردازنده‌های ARM). این ابزار در حین مجازی‌سازی، می‌تواند از سخت‌افزار و نرم‌افزار شما نیز به‌صورت بهینه استفاده کند و همچنین ماشین‌های مجازی را به‌عنوان دیسک ایمیج‌ها، ذخیره کند. بدین ترتیب، تهیه پشتیبان از آن‌ها و یا مهاجرت به کامپیوتر و سایر اپلیکیشن‌های ماشین مجازی، آسان‌تر می‌شود. VirtualBox مخصوصا در زمینه اجرای توزیع‌های 32 و 64 بیتی لینوکس و ویندوز، عملکرد خوبی دارد. همچنین امکان اجرای macOS در این اپلیکیشن نیز فراهم است.

QEMU

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

اگر قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را به‌عنوان ماشین مجازی لینوکس خود دارید، آنگاه QEMU بهترین گزینه است. این ابزار برای شبیه‌سازی اندروید، Raspberry و یا سیستم‌عامل‌های غیر Linux RISC نیز مناسب است. البته QEMU کمی هم چالش‌برانگیز است، زیرا به جای رابط کاربری موس محور، بر خطوط دستوری تکیه دارد. جهت صرفه‌جویی در وقت، برخی از سیستم‌عامل‌ها توسط خود QEMU قابل دانلود هستند.

نام کامل QEMU نیز “Quick Emulator” است. این ابزار در اصل یک محیط گسترده‌تر بوده که در آن می‌توانید به مدیریت مجازی‌سازی سخت‌افزاری بپردازید. با استفاده از دستور زیر می‌توانید QEMU را نصب کنید:

sudo apt install qemu qemu-kvm libvirt-bin

همان‌طور که بدان اشاره شد، رابط کاربری دستوری Terminal، جهت اجرای QEMU مورد استفاده قرار می‌گیرد. این قضیه می‌تواند برای کاربران جدید لینوکس، کمی سخت باشد، اما خوشبختانه راه‌حل‌هایی هم در این زمینه وجود دارند. نسخه‌های زیر، یک رابط کاربری گرافیکی (GUI) را نیز شامل می‌شوند، بنابراین بدون تایپ کردن دستورات نیز می‌توانید یک مجازی‌ساز لینوکس را اجرا کنید:

  • QtEmu
  • AQEMU
  • JavaQemu

این پروژه‌ها هنوز در حال توسعه هستند. جهت دریافت بهترین نتیجه، QtEmu را امتحان کنید.

VMware Workstation Player

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

VMware با هزاران مشتری شرکتی، در زمینه مجازی‌سازی دسکتاپ و سرور، پیشتاز است. خوشبختانه نسخه رایگان این اپلیکیشن نیز منتشر شده است. این ابزار از تمامی سیستم‌عامل‌های مهم لینوکس و بیش از 200 سیستم‌عامل دیگر، پشتیبانی می‌کند. VMware Workstation Player یک راه‌کار هوشمندانه است. البته برخلاف QEMU، اپلیکیشن VMware Workstation Player نمی‌تواند سیستم‌عامل‌های مبتنی بر ARM را اجرا کند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های مک را در ویندوز 10 اجرا کنیم؟

کدام نسخه از لینوکس، بهترین کارایی را در یک ماشین مجازی دارد؟

پس از انتخاب ماشین مجازی موردنظر خود، وقت آن فرا رسیده که سیستم‌عامل موردنظر خود جهت نصب بر روی آن را انتخاب کنید. به‌عنوان نمونه، می‌توانید به‌راحتی سیستم‌عامل ویندوز را بر روی VirtualBox و VMware، اجرا کنید. متقابلا، QEMU نیز جهت اجرای سیستم‌عامل‌های ARM محور همانند Raspberry Pi و اندروید، طراحی شده است. این در حالی است که سیستم‌عاملی سبک همانند Lubuntu، می‌تواند بر روی تمامی ماشین‌های مجازی اشاره شده در این مقاله، اجرا شود.

اما اگر قصد اجرای تمامی این ماشین‌های مجازی را داشته باشید چه؟ خوشبختانه این نرم‌افزارها با یکدیگر سازگاری بالایی دارند. شما می‌توانید یک فایل VDI را از VirtualBox به یک ماشین دیگر، وارد کنید. همچنین می‌توانید یک VMware VMDK را به یک فایل خواندنی IMG برای QEMU، تبدیل کنید. بنابراین، فارغ از گزینه‌ مورد استفاده شما، می‌توانید ماشین مجازی‌سازی خود را به دستگاه‌های دیگر نیز انتقال دهید.

از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنیم؟

در بالا، نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس را مورد بحث قرار دادیم. همچنین سه گزینه را نیز به شما معرفی کردیم. حال باید کدام را انتخاب کنید؟

خب، این موضوع به این آسانی‌ها هم نیست. اگر به دنبال مجازی‌سازی آسان، سرراست و متن-باز بوده، آنگاه باید VirtualBox را انتخاب کنید. اگر هم متن-باز بودن یک اپلیکیشن برای شما مهم نیست، آنگاه شاید VMware بتواند گزینه بهتری برای شما باشد، مخصوصا بر روی کامپیوترهای جدیدتر. اگر هم قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را بر روی لینوکس خود دارید، آنگاه انتخاب شما باید QEMU باشد. اگر چندان حوصله کار با Terminal را ندارید، آنگاه بهتر است که از یک رابط کاربری گرافیکی استفاده کنید.

نوشته نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس

/در , , , /توسط

اگر بخواهید که سیستم‌عاملی دیگری بر روی کامپیوتر لینوکسی خود داشته باشید، می‌توانید از بوت دوگانه استفاده کنید. البته امکان استفاده از یک ماشین مجازی نیز وجود دارد. حال اگر روش دوم را انتخاب کنید چه؟ از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنید؟ در این مطلب به آموزش نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس می‌پردازیم.

ماشین مجازی در مقابل بوت دوگانه

دو راه جهت اجرای دو سیستم‌عامل بر روی یک کامپیوتر وجود دارند: بوت دوگانه و ماشین مجازی. بوت دوگانه خوب است، اما معایب خودش را نیز دارد. به‌عنوان مثال، می‌توانید دو یا چند نسخه لینوکس (شاید Linux Mint یا Ubuntu) را بر روی رایانه خود نصب کنید. به هر حال، همگان از این روش چندان راضی نیستند. مواردی همچون ریبوت کردن کامپیوتر می‌توانند به تجربه شما آسیب برساند.

فرایند ریستارت، انتخاب سیستم‌عاملی متفاوت در صفحه بوت‌لودر GRUB و سپس بوت کردن، می‌تواند مشکل‌ساز باشد. چنین مسائلی بیشتر در هنگامی رخ می‌دهند که لینوکس را در کنار ویندوز نصب کرده باشید. در کامپیوترهای کندتر، شاید فرایند بالا حدود 5 الی 10 دقیقه زمان ببرد. اگر هم آنتی ویروس شما در مرحله بوت نیز فعالیت داشته باشد، آنگاه باید بیشتر صبر کنید. در هر صورت، اجرای سیستم‌عامل ثانویه با استفاده از یک ماشین مجازی، می‌تواند این مشکلات را برطرف سازد.

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت بین لینوکس و یونیکس شامل چه مواردی می‌شود؟

ماشین مجازی چیست؟

پیش از شروع نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس خود، باید با ماشین مجازی بیشتر آشنا شوید. ماشین‌های مجازی (VMs)، اپلیکیشن‌هایی هستند که یک محیط نرم‌افزاری را در داخل سیستم‌عاملی دیگر، ایجاد می‌کنند. در داخل این محیط نرم‌افزاری نیز می‌توانید یک سیستم‌عامل دیگر را نصب کنید. سیستم‌عامل اصلی را “host OS” و سیستم‌عامل ثانویه را “guest OS” می‌نامند. علاوه بر این، این مجازی‌سازی (virtualization) می‌تواند به کمک سخت‌افزارهای اختصاصی، تعدیل شود.

شیوه فعال کردن مجازی‌سازی در کامپیوتر

شاید سیستم‌عامل دوم شما بدون استفاده از مجازی‌سازی سخت‌افزاری نیز کار کند، اما در صورت وجود این گزینه، قطعا استفاده از آن، ارزشش را خواهد داشت. مخصوصا به این دلیل که بدین ترتیب، میزان استفاده از منابع رایانه شما کاهش می‌یابد. جهت بررسی اینکه آیا کامپیوتر شما از مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند یا خیر، باید در لینوکس خود، یک Terminal را باز کرده و سپس دستور زیر را در آن وارد کنید:

lscpu

به دنبال واژه “Virtualization” بگردید. نوع مجازی‌سازی مورد پشتیبانی توسط پردازنده رایانه شما، لیست خواهد شد. باید یکی از گزینه‌های VT-x ،VT-d و یا AMD-V را مشاهده کنید.

جهت فعال کردن مجازی‌سازی سخت‌افزاری، باید کامپیوتر خود را ریستارت کرده تا به BIOS/UEFI دسترسی پیدا کنید. شیوه دسترسی به این منو نیز به سیستم شما بستگی دارد. معمولا باید پس از ریستارت شدن رایانه، کلیدهای “Del” و یا “F2” را فشار دهید. در BIOS باید صفحه “Advanced” را پیدا کرده و سپس به دنبال یکی از موارد زیر بگردید:

  • Virtualization
  • VT-x (اینتل. کامپیوترهای قدیمی‌تر، از VT-d برخوردار هستند)
  • AMD-V (پردازنده‌های AMD)

در BIOS‌های قدیمی می‌توانید فقط از صفحه‌کلید استفاده کنید. این در حالی است که در UEFI‌ها، امکان استفاده از موس نیز فراهم است. پس از فعال کردن مجازی‌سازی، باید کلید “F10” را جهت ذخیره‌سازی و خروج، فشار دهید.

در ادامه، رایانه شما ریبوت می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های ویندوز را بر روی مک اجرا کنیم؟

ابزارهای ماشین مجازی برای لینوکس

در ادامه فرایند نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس ، به معرفی اپلیکیشن ماشین مجازی می‌پردازیم.

VirtualBox

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

VirtualBox یک ماشین مجازی همه‌کاره است. در این ابزار می‌توانید تقریبا تمامی سیستم‌عامل‌ها را شبیه‌سازی کنید (البته به غیر از گزینه‌های مبتنی بر پردازنده‌های ARM). این ابزار در حین مجازی‌سازی، می‌تواند از سخت‌افزار و نرم‌افزار شما نیز به‌صورت بهینه استفاده کند و همچنین ماشین‌های مجازی را به‌عنوان دیسک ایمیج‌ها، ذخیره کند. بدین ترتیب، تهیه پشتیبان از آن‌ها و یا مهاجرت به کامپیوتر و سایر اپلیکیشن‌های ماشین مجازی، آسان‌تر می‌شود. VirtualBox مخصوصا در زمینه اجرای توزیع‌های 32 و 64 بیتی لینوکس و ویندوز، عملکرد خوبی دارد. همچنین امکان اجرای macOS در این اپلیکیشن نیز فراهم است.

QEMU

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

اگر قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را به‌عنوان ماشین مجازی لینوکس خود دارید، آنگاه QEMU بهترین گزینه است. این ابزار برای شبیه‌سازی اندروید، Raspberry و یا سیستم‌عامل‌های غیر Linux RISC نیز مناسب است. البته QEMU کمی هم چالش‌برانگیز است، زیرا به جای رابط کاربری موس محور، بر خطوط دستوری تکیه دارد. جهت صرفه‌جویی در وقت، برخی از سیستم‌عامل‌ها توسط خود QEMU قابل دانلود هستند.

نام کامل QEMU نیز “Quick Emulator” است. این ابزار در اصل یک محیط گسترده‌تر بوده که در آن می‌توانید به مدیریت مجازی‌سازی سخت‌افزاری بپردازید. با استفاده از دستور زیر می‌توانید QEMU را نصب کنید:

sudo apt install qemu qemu-kvm libvirt-bin

همان‌طور که بدان اشاره شد، رابط کاربری دستوری Terminal، جهت اجرای QEMU مورد استفاده قرار می‌گیرد. این قضیه می‌تواند برای کاربران جدید لینوکس، کمی سخت باشد، اما خوشبختانه راه‌حل‌هایی هم در این زمینه وجود دارند. نسخه‌های زیر، یک رابط کاربری گرافیکی (GUI) را نیز شامل می‌شوند، بنابراین بدون تایپ کردن دستورات نیز می‌توانید یک مجازی‌ساز لینوکس را اجرا کنید:

  • QtEmu
  • AQEMU
  • JavaQemu

این پروژه‌ها هنوز در حال توسعه هستند. جهت دریافت بهترین نتیجه، QtEmu را امتحان کنید.

VMware Workstation Player

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

VMware با هزاران مشتری شرکتی، در زمینه مجازی‌سازی دسکتاپ و سرور، پیشتاز است. خوشبختانه نسخه رایگان این اپلیکیشن نیز منتشر شده است. این ابزار از تمامی سیستم‌عامل‌های مهم لینوکس و بیش از 200 سیستم‌عامل دیگر، پشتیبانی می‌کند. VMware Workstation Player یک راه‌کار هوشمندانه است. البته برخلاف QEMU، اپلیکیشن VMware Workstation Player نمی‌تواند سیستم‌عامل‌های مبتنی بر ARM را اجرا کند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های مک را در ویندوز 10 اجرا کنیم؟

کدام نسخه از لینوکس، بهترین کارایی را در یک ماشین مجازی دارد؟

پس از انتخاب ماشین مجازی موردنظر خود، وقت آن فرا رسیده که سیستم‌عامل موردنظر خود جهت نصب بر روی آن را انتخاب کنید. به‌عنوان نمونه، می‌توانید به‌راحتی سیستم‌عامل ویندوز را بر روی VirtualBox و VMware، اجرا کنید. متقابلا، QEMU نیز جهت اجرای سیستم‌عامل‌های ARM محور همانند Raspberry Pi و اندروید، طراحی شده است. این در حالی است که سیستم‌عاملی سبک همانند Lubuntu، می‌تواند بر روی تمامی ماشین‌های مجازی اشاره شده در این مقاله، اجرا شود.

اما اگر قصد اجرای تمامی این ماشین‌های مجازی را داشته باشید چه؟ خوشبختانه این نرم‌افزارها با یکدیگر سازگاری بالایی دارند. شما می‌توانید یک فایل VDI را از VirtualBox به یک ماشین دیگر، وارد کنید. همچنین می‌توانید یک VMware VMDK را به یک فایل خواندنی IMG برای QEMU، تبدیل کنید. بنابراین، فارغ از گزینه‌ مورد استفاده شما، می‌توانید ماشین مجازی‌سازی خود را به دستگاه‌های دیگر نیز انتقال دهید.

از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنیم؟

در بالا، نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس را مورد بحث قرار دادیم. همچنین سه گزینه را نیز به شما معرفی کردیم. حال باید کدام را انتخاب کنید؟

خب، این موضوع به این آسانی‌ها هم نیست. اگر به دنبال مجازی‌سازی آسان، سرراست و متن-باز بوده، آنگاه باید VirtualBox را انتخاب کنید. اگر هم متن-باز بودن یک اپلیکیشن برای شما مهم نیست، آنگاه شاید VMware بتواند گزینه بهتری برای شما باشد، مخصوصا بر روی کامپیوترهای جدیدتر. اگر هم قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را بر روی لینوکس خود دارید، آنگاه انتخاب شما باید QEMU باشد. اگر چندان حوصله کار با Terminal را ندارید، آنگاه بهتر است که از یک رابط کاربری گرافیکی استفاده کنید.

نوشته نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس

/در , , , /توسط

اگر بخواهید که سیستم‌عاملی دیگری بر روی کامپیوتر لینوکسی خود داشته باشید، می‌توانید از بوت دوگانه استفاده کنید. البته امکان استفاده از یک ماشین مجازی نیز وجود دارد. حال اگر روش دوم را انتخاب کنید چه؟ از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنید؟ در این مطلب به آموزش نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس می‌پردازیم.

ماشین مجازی در مقابل بوت دوگانه

دو راه جهت اجرای دو سیستم‌عامل بر روی یک کامپیوتر وجود دارند: بوت دوگانه و ماشین مجازی. بوت دوگانه خوب است، اما معایب خودش را نیز دارد. به‌عنوان مثال، می‌توانید دو یا چند نسخه لینوکس (شاید Linux Mint یا Ubuntu) را بر روی رایانه خود نصب کنید. به هر حال، همگان از این روش چندان راضی نیستند. مواردی همچون ریبوت کردن کامپیوتر می‌توانند به تجربه شما آسیب برساند.

فرایند ریستارت، انتخاب سیستم‌عاملی متفاوت در صفحه بوت‌لودر GRUB و سپس بوت کردن، می‌تواند مشکل‌ساز باشد. چنین مسائلی بیشتر در هنگامی رخ می‌دهند که لینوکس را در کنار ویندوز نصب کرده باشید. در کامپیوترهای کندتر، شاید فرایند بالا حدود 5 الی 10 دقیقه زمان ببرد. اگر هم آنتی ویروس شما در مرحله بوت نیز فعالیت داشته باشد، آنگاه باید بیشتر صبر کنید. در هر صورت، اجرای سیستم‌عامل ثانویه با استفاده از یک ماشین مجازی، می‌تواند این مشکلات را برطرف سازد.

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت بین لینوکس و یونیکس شامل چه مواردی می‌شود؟

ماشین مجازی چیست؟

پیش از شروع نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس خود، باید با ماشین مجازی بیشتر آشنا شوید. ماشین‌های مجازی (VMs)، اپلیکیشن‌هایی هستند که یک محیط نرم‌افزاری را در داخل سیستم‌عاملی دیگر، ایجاد می‌کنند. در داخل این محیط نرم‌افزاری نیز می‌توانید یک سیستم‌عامل دیگر را نصب کنید. سیستم‌عامل اصلی را “host OS” و سیستم‌عامل ثانویه را “guest OS” می‌نامند. علاوه بر این، این مجازی‌سازی (virtualization) می‌تواند به کمک سخت‌افزارهای اختصاصی، تعدیل شود.

شیوه فعال کردن مجازی‌سازی در کامپیوتر

شاید سیستم‌عامل دوم شما بدون استفاده از مجازی‌سازی سخت‌افزاری نیز کار کند، اما در صورت وجود این گزینه، قطعا استفاده از آن، ارزشش را خواهد داشت. مخصوصا به این دلیل که بدین ترتیب، میزان استفاده از منابع رایانه شما کاهش می‌یابد. جهت بررسی اینکه آیا کامپیوتر شما از مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند یا خیر، باید در لینوکس خود، یک Terminal را باز کرده و سپس دستور زیر را در آن وارد کنید:

lscpu

به دنبال واژه “Virtualization” بگردید. نوع مجازی‌سازی مورد پشتیبانی توسط پردازنده رایانه شما، لیست خواهد شد. باید یکی از گزینه‌های VT-x ،VT-d و یا AMD-V را مشاهده کنید.

جهت فعال کردن مجازی‌سازی سخت‌افزاری، باید کامپیوتر خود را ریستارت کرده تا به BIOS/UEFI دسترسی پیدا کنید. شیوه دسترسی به این منو نیز به سیستم شما بستگی دارد. معمولا باید پس از ریستارت شدن رایانه، کلیدهای “Del” و یا “F2” را فشار دهید. در BIOS باید صفحه “Advanced” را پیدا کرده و سپس به دنبال یکی از موارد زیر بگردید:

  • Virtualization
  • VT-x (اینتل. کامپیوترهای قدیمی‌تر، از VT-d برخوردار هستند)
  • AMD-V (پردازنده‌های AMD)

در BIOS‌های قدیمی می‌توانید فقط از صفحه‌کلید استفاده کنید. این در حالی است که در UEFI‌ها، امکان استفاده از موس نیز فراهم است. پس از فعال کردن مجازی‌سازی، باید کلید “F10” را جهت ذخیره‌سازی و خروج، فشار دهید.

در ادامه، رایانه شما ریبوت می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های ویندوز را بر روی مک اجرا کنیم؟

ابزارهای ماشین مجازی برای لینوکس

در ادامه فرایند نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس ، به معرفی اپلیکیشن ماشین مجازی می‌پردازیم.

VirtualBox

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

VirtualBox یک ماشین مجازی همه‌کاره است. در این ابزار می‌توانید تقریبا تمامی سیستم‌عامل‌ها را شبیه‌سازی کنید (البته به غیر از گزینه‌های مبتنی بر پردازنده‌های ARM). این ابزار در حین مجازی‌سازی، می‌تواند از سخت‌افزار و نرم‌افزار شما نیز به‌صورت بهینه استفاده کند و همچنین ماشین‌های مجازی را به‌عنوان دیسک ایمیج‌ها، ذخیره کند. بدین ترتیب، تهیه پشتیبان از آن‌ها و یا مهاجرت به کامپیوتر و سایر اپلیکیشن‌های ماشین مجازی، آسان‌تر می‌شود. VirtualBox مخصوصا در زمینه اجرای توزیع‌های 32 و 64 بیتی لینوکس و ویندوز، عملکرد خوبی دارد. همچنین امکان اجرای macOS در این اپلیکیشن نیز فراهم است.

QEMU

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

اگر قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را به‌عنوان ماشین مجازی لینوکس خود دارید، آنگاه QEMU بهترین گزینه است. این ابزار برای شبیه‌سازی اندروید، Raspberry و یا سیستم‌عامل‌های غیر Linux RISC نیز مناسب است. البته QEMU کمی هم چالش‌برانگیز است، زیرا به جای رابط کاربری موس محور، بر خطوط دستوری تکیه دارد. جهت صرفه‌جویی در وقت، برخی از سیستم‌عامل‌ها توسط خود QEMU قابل دانلود هستند.

نام کامل QEMU نیز “Quick Emulator” است. این ابزار در اصل یک محیط گسترده‌تر بوده که در آن می‌توانید به مدیریت مجازی‌سازی سخت‌افزاری بپردازید. با استفاده از دستور زیر می‌توانید QEMU را نصب کنید:

sudo apt install qemu qemu-kvm libvirt-bin

همان‌طور که بدان اشاره شد، رابط کاربری دستوری Terminal، جهت اجرای QEMU مورد استفاده قرار می‌گیرد. این قضیه می‌تواند برای کاربران جدید لینوکس، کمی سخت باشد، اما خوشبختانه راه‌حل‌هایی هم در این زمینه وجود دارند. نسخه‌های زیر، یک رابط کاربری گرافیکی (GUI) را نیز شامل می‌شوند، بنابراین بدون تایپ کردن دستورات نیز می‌توانید یک مجازی‌ساز لینوکس را اجرا کنید:

  • QtEmu
  • AQEMU
  • JavaQemu

این پروژه‌ها هنوز در حال توسعه هستند. جهت دریافت بهترین نتیجه، QtEmu را امتحان کنید.

VMware Workstation Player

نصب ماشین مجازی روی لینوکس

VMware با هزاران مشتری شرکتی، در زمینه مجازی‌سازی دسکتاپ و سرور، پیشتاز است. خوشبختانه نسخه رایگان این اپلیکیشن نیز منتشر شده است. این ابزار از تمامی سیستم‌عامل‌های مهم لینوکس و بیش از 200 سیستم‌عامل دیگر، پشتیبانی می‌کند. VMware Workstation Player یک راه‌کار هوشمندانه است. البته برخلاف QEMU، اپلیکیشن VMware Workstation Player نمی‌تواند سیستم‌عامل‌های مبتنی بر ARM را اجرا کند.

این مطلب را نیز بخوانید: چگونه برنامه‌های مک را در ویندوز 10 اجرا کنیم؟

کدام نسخه از لینوکس، بهترین کارایی را در یک ماشین مجازی دارد؟

پس از انتخاب ماشین مجازی موردنظر خود، وقت آن فرا رسیده که سیستم‌عامل موردنظر خود جهت نصب بر روی آن را انتخاب کنید. به‌عنوان نمونه، می‌توانید به‌راحتی سیستم‌عامل ویندوز را بر روی VirtualBox و VMware، اجرا کنید. متقابلا، QEMU نیز جهت اجرای سیستم‌عامل‌های ARM محور همانند Raspberry Pi و اندروید، طراحی شده است. این در حالی است که سیستم‌عاملی سبک همانند Lubuntu، می‌تواند بر روی تمامی ماشین‌های مجازی اشاره شده در این مقاله، اجرا شود.

اما اگر قصد اجرای تمامی این ماشین‌های مجازی را داشته باشید چه؟ خوشبختانه این نرم‌افزارها با یکدیگر سازگاری بالایی دارند. شما می‌توانید یک فایل VDI را از VirtualBox به یک ماشین دیگر، وارد کنید. همچنین می‌توانید یک VMware VMDK را به یک فایل خواندنی IMG برای QEMU، تبدیل کنید. بنابراین، فارغ از گزینه‌ مورد استفاده شما، می‌توانید ماشین مجازی‌سازی خود را به دستگاه‌های دیگر نیز انتقال دهید.

از کدام ماشین مجازی لینوکس باید استفاده کنیم؟

در بالا، نصب ماشین مجازی بر روی لینوکس را مورد بحث قرار دادیم. همچنین سه گزینه را نیز به شما معرفی کردیم. حال باید کدام را انتخاب کنید؟

خب، این موضوع به این آسانی‌ها هم نیست. اگر به دنبال مجازی‌سازی آسان، سرراست و متن-باز بوده، آنگاه باید VirtualBox را انتخاب کنید. اگر هم متن-باز بودن یک اپلیکیشن برای شما مهم نیست، آنگاه شاید VMware بتواند گزینه بهتری برای شما باشد، مخصوصا بر روی کامپیوترهای جدیدتر. اگر هم قصد اجرای یک سیستم‌عامل ARM محور را بر روی لینوکس خود دارید، آنگاه انتخاب شما باید QEMU باشد. اگر چندان حوصله کار با Terminal را ندارید، آنگاه بهتر است که از یک رابط کاربری گرافیکی استفاده کنید.

نوشته نحوه اجرای ماشین مجازی در لینوکس اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.