اخترشناسان موفق به کشف مولکول های هیدروژن در آبفشان های انسلادوس شده اند. آنها می گویند، ممکن است شواهد بیشتری از امکان وجود حیات در قمر یخی سیاره زحل، انسلادوس به دست آورده باشند.

قمر انسلادوس در سال اخیر به یکی از محبوب ترین اهداف علمی اخترشناسان تبدیل شده است. اکنون به نظر می ‌رسد، دانشمندان از هر زمان دیگری به سطح قمر انسلادوس نزدیک ‌تر شده ‌اند. دانشمندان گمان می‌کنند، قمر انسلادوس ممکن است، با وجود آبفشان‌ ها، فعالیت‌ های هیدروترمالی و اقیانوسی که در زیر سطح یخی خود پنهان کرده، دارای شرایط مناسب برای حیات باشد.

انسلادوس با قطر ۵۰۴ کیلومتر، میزبان یک اقیانوس حاوی آب مایع در زیر سطح یخی خود است. دانشمندان تصور می‌کنند، این اقیانوس ارتباطی با پوسته سنگی این قمر دارد که دارای فعل‌ و انفعالات شیمیایی بسیاری است. به این جهت، اختر زیست شناسان از انسلادوس به ‌عنوان یکی از بهترین گزینه ‌های موجود در منظومه شمسی نام می‌ برند که می‌تواند میزبان حیات باشد.

به گفته ناسا، توده یخی این قمر دارای ترکیبات آلی، گازهای فرار، دی ‌اکسید کربن، مونوکسید کربن، نمک، و سیلیس است. خطوط راه‌ راه پلنگی بر روی انسلادوس که در اثر فوران آب کف دار به سطح این قمر ایجاد شده ‌اند، ممکن است، ترکیب شوری باشند که از اقیانوس زیرسطحی آن سرچشمه گرفته ‌اند. تاکنون بسیاری از مانورهای گذر نزدیک کاسینی برای درک بهتر ساختار درونی و آب بالقوه دارای حیات این قمر جذاب انجام‌شده‌اند.

توماس زوربخین، مدیر هیئت علمی ناسا، می گوید:”تا به حال به شناسایی مواد مورد نیاز برای سکونت پذیری یک جرم کیهانی این چنین نزدیک نشده بودیم.”

اخترشناسان به لطف فضاپیمای کاسینی که از سال ۲۰۰۴ در مدار زحل و انسلادوس در گردش است، این داده ها را به دست آورده اند. آنها با آنالیز نمونه هایی که کاسینی دو سال قبل از آب فشان های انسلادوس به دست آورده، قادر به آشکار کردن شواهد جدیدی از وجود مولکلول های هیدروژن در این قمر شدند.

هیدروژن نشان دهنده وجود فعالیت های هیدروترمالی در زیر پوسته یخی اقیانوس انسلادوس است و از آنجایی برخی از اساسی ترین اشکال حیات در اقیانوس های زمین، در شرایطی مشابه به وجود آمده اند، ممکن است، چنین اشکالی از حیات در انسلادوس هم وجود داشته باشند.

جاناتان لونین اختر شناسی از مرکز اختر فیزیک و علوم سیاره ای کرنل، می گوید: “این (شواهد جدید) به معنی وجود و یا عدم وجود حیات در انسلادوس نیستند؛ بلکه این شواهد جدید، شواهد قوی تر هستند که نشان می دهند، اقیانوس این قمر قادر به پشتیبانی از حیات است.”

محققان مدت هاست که تصور می کنند، در زیر یخی انسلادوس آب وجود دارد، حال حضور هیدروژن، چنین چیزی را به خوبی تایید می کند. واکنش مواد معدنی خاص با سنگ های داغ، در واقع محتمل ترین توضیح برای حضور مقادیر زیادی از هیدروژن یافته شده توسط فضاپیمای کاسینی است.

همچنین با توجه به وجود هیدروژن، ممکن است، متان هم در این قمر زحل وجود داشته باشد. در واقع، متان طی فرایندی به نام متانوجنسیس (فرایند تولید متان توسط میکروارگانیسم های متانوژن)، می تواند بر روی انسلادوس به وجود آمده باشد. به عبارت دیگر، میکروب های زمین احتمالا می توانند در انسلادوس زندگی کنند.

اما از سوی دیگر، وجود هیدروژن فراوان ممکن است به این دلیل باشد که هیچ میکروبی برای تغذیه از این منابع در سطح این قمر وجود ندارد و یا تعداد میکروب های انسلادوس بسیار کم هستند. اما چیزی که در حال حاضر قطعی به نظر می رسد، وجود مواد تشکیل دهنده حیات در این قمر است.

لونین می گوید:”کشف مولکول های هیدروژن، قطعات پازل مورد نیاز برای حیات شامل؛ آب مایع، مولکول های آلی، مواد معدنی و یک منبع قابل دسترسی از انرژی را کامل می کند. “

در همین حال، اخترشناسانی که در حال مطالعه داده های تلسکوپ فضایی هابل هستند، می گویند، به شواهد بیشتری از نقطه بالقوه قابل سکونت دیگری در منظومه شمسی دست یافته اند. آنها می گویند، قادر به کشف شواهد جدیدی از وجود آب در قمر اروپای سیاره مشتری بوده اند.

آنها می گویند، موفق به مشاهده آبفشان‌ هایی (توده بخارآب) در سطح یخی اروپا، شده ‌اند. محققان مدت ‌هاست، بر این باورند که، اروپا دارای اقیانوس زیرسطحی احتمالا عمیق است که با لایه ضخیم یخ پوشانده شده است.

اما به هرحال، در هر حال حاضر؛ انسلادوس امید بخش ترین مکان برای جستجوی حیات محسوب می شود. ولی متاسفانه، ما به زودی باید با کاسینی خداحافظی کنیم، این فضاپیما طی چند ماه آینده به ماموریتش پایان می دهد.

مأموریت کاسینی پروژه‌ای مشترک بین ناسا،  اسا (آژانس فضایی اروپا) و آژانس فضایی ایتالیا است. آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا، بخشی از موسسه تکنولوژی کالیفرنیا در پاسادنا، بخش علمی مأموریت را مدیریت می‌کند. مدارگرد کاسینی و دو دوربین پردازنده آن در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا طراحی، توسعه و مونتاژ شده‌اند. همچنین مرکز عملیات تصویربرداری این مأموریت در موسسه علوم فضایی بولدر، کلرادو قرار دارد.

فضاپیمای کاسینی در سال ۱۹۹۷ به فضا فرستاده شد و در سال ۲۰۰۴ در مدار سیاره زحل قرار گرفت. حال، کاسینی در سال پایانی ماموریت خود قرار دارد، این کاوشگر قرار است، سپتامبر ۲۰۱۷ با شیرجه رفتن درون جو سیاره به ماموریت خود پایان دهد.

.

منبع: sciencealert

 

نوشته اخترشناسان به حل پازل حیات در انسلادوس نزدیک تر شدند اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

ناسا اعلام کرد، جو مریخ دارای یون های فلزی است، این نخستین باری است که یون های فلزی در یونوسفر (فوقانی ترین لایه جو) سیاره ای به جز زمین کشف می شوند. داده های جدید ماموریت ماون (MAVEN مخفف تکامل مواد فرار و جو مریخ) ناسا نشان می دهد، یونوسفر مریخ مملو از یون های فلزی است، ذرات کوچک بارداری که از شهاب سنگ ها سرچمشه گرفته و به لایه های فوقانی جو سیاره سرخ کشیده شده اند.

ناسا در کنفرانس خبری اعلام کرد:”این فلزات از بارش های ثابت شهاب سنگ های کوچک بر روی سیاره سرخ سرچشمه می گیرند. هنگامی که شهاب سنگی با سرعتی بالا به جو مریخ برخورد می کند، تبخیر می شود. اتم های فلزی این ذرات برخی از الکترون های خود را از دست می دهند و درن نتیجه، اتم های فلزی به یون های باردار تبدیل می شوند.”

از آنجایی که این یون ها مقاوم و قابل ردیابی هستند، دانشمندان می توانند با استفاده از آنها به بررسی دینامیک مرموز لایه های فوقانی اتمسفر مریخ از جمله دلیل فرار ذرات از جو مریخ بپردازند.

مهدی بینو، دانشمند علوم سیاره ای از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا، می گوید:”دقیقا به مانند، ریختن جوهر در آب، می توانید، ببینید، جریان (یون های فلزی) به کدام سو حرکت می کند.”
مورد دیگر اینکه، دانشمندان پیش از این، یون های فلزی مشابه ی را در جو زمین هم مشاهده کرده اند. کاوشگر ماون تاکنون موفق به کشف آهن، سدیم و یون منیزیم در اتمسفر مریخ شده است. پیش از این که ماموریت ماون قادر به شناسایی یون ها در جو مریخ باشد، دینامیک لایه های فوقانی جو مریخ غیر قابل مشاهده بوده اند که باعث می شد، مطالعه امواج گرانشی و یا پدیده فرار جوی بسیار سخت شود.

بدون میدان مغناطیسی مریخ، بخش زیادی از جو مریخ به ‌تدریج در اثر بادهای خورشیدی از بین رفته است. بادهای خورشیدی جریانی از ذرات یونی (پلاسما) باردارند که از خورشید سرچشمه می گیرند. توفان های خورشیدی با انفجار ذرات خورشید در اثر برخورد با اکسیژن و نیتروژن جو و میدان مغناطیسی زمین رخ می دهند. رویدادهای خورشیدی بسیار شدیدی که با خروج جرم از تاج خورشیدی و برخورد فوران‌ های خورشیدی به لایه مگنتوسفر زمین همراه هستند، می توانند، منجر به اختلالات زیادی در سیاره شوند، این بادهای خورشیدی همچنین موجب ایجاد شفق های قطبی می شوند.

توفان های خورشیدی احتمالا به خاطر وجود میدان مغناطیسی قوی زمین، تاثیر شدیدی بر روی زمین نگذاشته اند؛ ما نداشته اند، اما در مریخ چنین ویژگی احتمالا در اوایل تشکیل آن از بین رفته است.  چرا که مریخ همچون زمینی میدان الکترومغناطیسی قدرتمندی ندارد که از جو سیاره در برابر بادهای خورشیدی محافظت کند. مریخ در گذشته دارای مگنتوسفر بوده است؛ اما با سرد شدن دمای سطحی سیاره، این لایه جوی را از دست داده است. بنابراین، دانشمندان تصور نمی کردند، یون های فلزی در جو مریخ هنوز وجود داشته باشند.

در واقع دانشمندان در ابتدا، حتی به دنبال یون های فلزی هم نبوده اند، اما وقتی کاوشگر ماون (که به طور غیرمنتظره ای در مداری پایین (در فاصله حدود ۲۰۰ کیلومتری سطح سیاره سرخ) گردش می کرد و ابزارهای حساس گاز خنثی و طیف سنج های یونی را حمل می کرد) پس از عبور ستاره دنباله دار سایدینگ اسپرینگ از (در فاصله ۱۳۱ هزار کیلومتری) مریخ در سال ۲۰۱۴، قادر به نمونه برداری از یون های فلزی شد. اکنون پس از گذشت دو سال، دانشمندان متوجه شده اند، این یون ها دارای ترکیبی مشابه یون های جو زمین اما با رفتاری کاملا متفاوت هستند.

جوزف گریبوفسکی محققی از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا، می گوید:”این یافته ها نشان می دهد، یون های فلزی جو مریخ رفتاری کاملا متفاوت با یون های سیاره ما دارند. مریخ تنها دارای میدان مغناطیسی در برخی از نواحی خود است و در خارج از این نواحی، توزیع یون های فلزی سیاره سرخ کاملا با چیزی که در زمین مشاهده می کنیم متفاوت است.”

در زمین، میدان مغناطیسی و بادهای یونوسفر، یون های فلزی موجود در لایه های فوقانی جو را به لایه های مجزایی تقسیم می کنند. اما در مریخ چنین اتفاقی تنها در نزدیکی بخش های فوق العاده مغناطیسی نزدیکی پوسته سیاره رخ می دهد.

دیوید برین، دانشمند جوی از دانشگاه کلرادو در بولدر و یکی از دانشمندان ماموریت ماون، می گوید:”در بسیاری از بخش های جو مریخ، یون ها با همدیگر ترکیب شده اند، این باعث شگفتی است.”

به گفته برین،  فرایندی مرموز یون ها را در کنار هم نگه می دارد، این فرایند ممکن است، در نهایت موجب خروج ذرات از جو مریخ شده باشد.

بنابرانی، این شواهد جدید، علاوه بر این که می تواند نقش کلیدی در حل معمای جو مریخ ایفا کند؛ بلکه می تواند ابزاری برای مقایسه انواع مختلف جوها (ازجمله جو زمین) و در نتیجه درک بهتر آنها شود.

گریبوفسکی می گوید:”مشاهده یون های فلزی در سیاره دیگری به ما امکان مقایسه آن با زمین و درک بهتر فعل و انفعالات شیمیایی یونیسفر و اتمسفر را می دهد.”

به این ترتیب، هر یافته ای که بتواند، شواهد دیگری از شباهت های زمین و مریخ را نشان دهد، می تواند از طریق مقایسه به درک بهتر این دو سیاره کمک کند.

پی نوشت:

• ستاره دنباله دار c/2013A1 یا سایدینگ اسپرینگ در تاریخ ۱۹ اکتبر سال  ۲۰۱۴ از فاصله ۱۳۱ هزار کیلومتری سیاره مریخ عبور کرد که در مقیاس کیهانی فاصله نزدیکی محسوب می شود. در ابتدای کشف این ستاره دنباله دار، تصور می شد، امکان برخورد آن با مریخ وجود دارد؛ اما با برآورد دقیق تر مدار دنباله دار چنین احتمالی به کلی رد شد. در طول عبور این دنباله دار به هیچ کدام از فضاپیماهای ناسا آسیبی وارد نشد. همچنین فضاپیماهای ناسا قادر به شناسایی غبار دنباله دار شدندکه متشکل از منیزیم، آهن، سدیم، پتاسیم، منگنز، نیکل، کروم و روی بود.

.

منبع: popularmechanics

نوشته ناسا موفق کشف یون های فلزی در جو مریخ شد اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

فضاپیمای جونو پنج سال پس از راه‌اندازی، برخی از بهترین تصاویر خود را از سیاره غول گازی، مشتری به ثبت رسانده است. آژانس فضایی ناسا در اوت سال ۲۰۱۱، کاوشگری به‌اندازه یک زمین بسکتبال را به‌عنوان مأموریت مشاهده مشتری به فضا فرستاد. اکنون پنج سال پس از راه‌اندازی، این فضاپیمای ۱ میلیارد دلاری، درحالی‌که به فاصله ۴۴۰۰ کیلومتری سطح سیاره مشتری رسیده، عکس‌های خیره‌کننده‌ای را به ثبت رسانده است.

فضاپیمای جونو در این مانور گذر نزدیک (این چهارمین گذر علمی- پنجمین مانور گذر نزدیک مأموریت)، برای اولین بار موفق به ثبت عکس‌هایی از قطب‌های سیاره مشتری شده که نمای دیدنی از شفق‌های اسرارآمیز و ابرهای منحصربه‌فرد این غول گازی در اختیار دانشمندان قرار داده است.

ثبت این عکس‌ها برای فضاپیمای جونو به‌سادگی ممکن نبوده است، باوجود کمربندهای ناشی از تشعشعات این غول گازی که به اثبات رسیده، برای تجهیزات و ابزارهای الکترونیکی مخرب‌اند، جونو مجبور به پیمودن مدارگردشی بیضوی شکلی شده تا بتواند تا حد زیادی از اثرات مخرب این تشعشعات به دور بماند.

فضاپیمای جونو روز ۲۷ مارس (۷ فروردین) پنجمین مانور گذر نزدیک خود به دور غول گازی مشتری را آغاز کرد. این مانورهای گذر نزدیک هر دو ماه یک‌بار انجام می‌شود.

درحالی‌که عکس‌های اصلی به‌صورت سیاه‌وسفید ثبت‌شده‌اند، منجمان آماتور تصاویر مخابره شده به زمین را به‌صورت کاملا رنگی روتوش کرده‌اند. در واقع مأموریت جونو، هیچ تیم بررسی و تحلیل عکسی ندارد و برای تحلیل داده‌های مخابره شده به تحلیل‌گران و منجمان آماتور متکی است.

درواقع، ناسا می‌خواهد، تحلیل و پردازش تصاویر به ثبت رسیده توسط دوربین مرئی JunoCam، را با همه علاقه‌مندان نجوم سهیم شود. درنتیجه، تاکنون منجمان آماتور بی‌شماری از سراسر جهان مشتاقانه با پذیرفتن این چالش، عملا وظیفه یک تیم علمی را انجام داده و عکس‌های خیره‌کننده‌ای از سیاره مشتری طراحی کرده‌اند.

عکس‌هایی که در ادامه مشاهده خواهید کرد، توسط نِرد و منجم آماتور روسی، رومن تاچنکو با استفاده از داده‌های فضاپیمای جونو از سیاره مشتری طراحی‌شده است.

مانور گذر نزدیک بعدی فضاپیمای جونو روز ۱۹ مه (۲۹ اردیبهشت) ۲۰۱۷ انجام خواهد گرفت. فضاپیمای جونو روز ۵ اوت ۲۰۱۱ از کیپ کاناورال، فلوریدا پرتاب شد و ۴ ژوئیه ۲۰۱۶ در مدار مشتری قرار گرفت. این فضاپیما تاکنون قادر به انجام چهار مانور گذر نزدیک در تاریخ‌های ۲۷ اوت، ۱۹ اکتبر و۱۱ دسامبر ۲۰۱۶ و ۲ فوریه ۲۰۱۷ بوده است. جونو بسیاری از داده‌های خود را در خلال مانورهای گذر نزدیک‌ خود که کاوشگر را در فاصله ۴۲۰۰ کیلومتری ابرهای مشتری قرار می‌دهد، جمع‌آوری کرده است.

طرح اصلی مأموریت جونو، مدار بیضوی با دوره ۱۴ روزه و ۳۰ مانور گذر نزدیک بود. اما کاوشگر با دوره مداری ۵۳ روزه، حتی تا ژوئیه ۲۰۱۸، تنها قادر به تکمیل ۱۲ مانور گذر نزدیک خواهد شد. ژوئیه سال ۲۰۱۸ زمانی است که احتمالا بودجه کنونی مأموریت به پایان برسد و ممکن است، تیم جونو تقاضای تمدید مأموریت و در نتیجه دریافت بودجه جدید را ارائه کند.

.

منبع: rt

نوشته عکس‌های خیره‌کننده فضاپیمای جونو از قطب‌های مشتری اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

فضاپیمای جونو ناسا با پنجمین مانور گذر نزدیک خود به نزدیکی غول گازی مشتری رسید. ناسا اعلام کرد، فضاپیمای جونو روز ۲۷ مارس (۷ فروردین)، به فاصله ۴۴۰۰ کیلومتری سطح سیاره مشتری رسیده است.

در این مانور گذر نزدیک، همه هشت ابزار علمی فضاپیما به کار افتاده‌اند و داده‌هایی از جو، گرانش و میدان‌های الکترومغناطیسی غول گازی جمع‌آوری می‌کنند. در همین حال، دوربین نور مرئی (JunoCam) فضاپیما، تصاویر رنگی از این سیاره مرموز به ثبت خواهد رساند.

اسکات بولتون، محقق ارشد مأموریت جونو، روز جمعه، در بیانیه‌ای گفت:”این چهارمین گذر علمی- پنجمین مانور گذر نزدیک مأموریت- خواهد بود. برای مشاهده اکتشافات جدید جونو، هیجان‌زده‌ایم. هر بار که به نزدیکی فراز ابرهای سیاره مشتری می‌رسیم، چشم‌انداز جدیدی به روی ما گشوده می‌شود که به ما کمک می‌کند، این سیاره غول‌پیکر شگفت‌انگیز را درک کنیم.”

فضاپیمای جونو زمانی که در ۴ ژوئیه ۲۰۱۶ به مدار سیاره مشتری رسید، دارای دوره مداری ۵۳ روزه به دور غول گازی بود. انتظار می‌رفت با روشن شدن موتور احتراقی این کاوشگر، دوره مداری آن به ۱۴ روز کاهش یابد؛ اما این موضوع با توجه به مشکلاتی که در دریچه هلیومی جونو به وجود آمد، به تعویق افتاد.  به‌این‌ترتیب، فضاپیمای جونو تا پایان مأموریت خود در همین موقعیت مداری باقی خواهد ماند.

کاوشگر جونو از زمان رسیدن به سیاره مشتری، قادر به انجام چهار مانور گذر نزدیک در تاریخ‌های ۲۷ اوت، ۱۹ اکتبر و۱۱ دسامبر ۲۰۱۶ و ۲ فوریه ۲۰۱۷ بوده است. این مانورهای گذر نزدیک به‌خوبی توانسته داده‌های ارزشمندی از شفق‌های مغناطیسی غول گازی در اختیار دانشمندان قرار دهد، چیزی که گفته می‌شود، بسیار قوی‌تر از تصورات پیشین دانشمندان بوده است.

بولتون می‌گوید: “جونو نتایج فوق‌العاده‌ای به دست آورده است. ما اکنون در حال تجدیدنظر در ایده‌های خود در مورد عملکرد غول گازی هستیم.”

فضاپیمای جونو روز ۵ اوت ۲۰۱۱ از کیپ کاناورال، فلوریدا پرتاب شد و ۴ ژوئیه ۲۰۱۶ در مدار مشتری قرار گرفت، هدف این مأموریت ۱.۱ میلیارد دلاری اکتشاف میدان مغناطیسی و گرانش، ترکیبات و ساختار داخلی غول گازی است. کاوشگر جونو بسیاری از داده‌های خود را در خلال مانورهای گذر نزدیک‌ خود که کاوشگر را در فاصله ۴۲۰۰ کیلومتری ابرهای مشتری قرار می‌دهد، جمع‌آوری کرده است.

طرح اصلی مأموریت جونو، مدار بیضوی با دوره ۱۴ روزه و ۳۰ مانور گذر نزدیک بود. اما کاوشگر با دوره مداری ۵۳ روزه، حتی تا ژوئیه ۲۰۱۸، تنها قادر به تکمیل ۱۲ مانور گذر نزدیک خواهد شد. ژوئیه سال ۲۰۱۸ زمانی است که احتمالا بودجه کنونی مأموریت به پایان برسد و ممکن است، تیم جونو تقاضای تمدید مأموریت و در نتیجه دریافت بودجه جدید را ارائه کند.

ناسا در این مورد اعلام کرده، جونو بااین‌وجود هم باید قادر به انجام اهداف مأموریت خود در مدار طولانی‌تر باشد. درواقع دوره مداری ۵۳ روزه کاوشگر، مزیت‌های علمی، خصوصا در نواحی بیرونی مگنتوسفر سیاره مشتری خواهد داشت.

یکی از مزیت‌های اصلی این دوره مداری، این است که جونو زمان کمتری را در معرض تشعشات تابشی بسیار قوی سپری خواهد کرد. این مزیتی مهم محسوب می‌شود، چراکه تابش‌های کیهانی یکی از عوامل اصلی است که موجب محدود شدن عمر فضاپیمای جونو می‌شود.

فضاپیمای جونو پس از پایان مأموریت کاوشگر گالیله در سال ۲۰۰۳، به نخستین کاوشگر مدار مشتری تبدیل شد. در طول مأموریت ۲۰ ماهه جونو، این فضاپیما برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد فضای داخلی سیاره بر فراز ابرهای گازی آن تنها ۳۰۰۰ کیلومتر گردش خواهد کرد. جونو همچنین قرار است شفق شدید این سیاره را هم مورد کاوش قرار دهد. علاوه بر این، جونو قادر به کشف اقمار بیشتری در مشتری خواهد بود، این سیاره در حال حاضر میزبان ۶۰ قمر شناخته‌شده است.

درنهایت پس از پایان مأموریت در اواسط اکتبر آینده فضاپیما در جو مشتری نابود خواهد شد. مهندسان ناسا قرار است به‌منظور احتمال هرگونه برخورد جونو با قمر اروپا که تصور می‌شود دارای حیات میکروبی باشد، جونو را بر روی ابرهای مشتری نابود خواهند کرد، تا احتمال برخورد هرگونه آلودگی زمینی با اروپا را از بین ببرند.

نام جونو از اساطیر رومی گرفته‌شده است. ژوپیتر خدای خدایان، برای پنهان کردن شرارت‌هایش ابرهایی را به دور خود می‌کشد؛ اما همسرش، جونو، ماهیت واقعی ژوپیتر را برملا می‌کند. حال، باید منتظر دستاوردهای علمی همتای فضایی جونو باشیم.

.

منبع: space

نوشته فضاپیمای جونو  با مانور گذر نزدیک پنجم خود به فراز ابرهای مشتری رسید اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.