در دو دهه اخیر، هر تابستان، صدها محقق به دوون آیلند در بخش قطبی کانادا گرد هم می‌آیند تا برخی از تکنولوژی پیشرفته موردنیاز برای سفر انسان به مریخ را مورد آزمایش قرار دهند. دوون آیلند که در ناحیه قطبی نزدیک به شمالگان، کانادا واقع‌شده، بزرگ‌ترین جزیره خالی از سکنه جهان و محل دهانه برخوردی هاتون است که نزدیک به ۴۰ میلیون سال قبل مورد اصابت، سیارکی با قطر تقریبا ۱.۶ کیلومتر قرار گرفت و گودالی به قطر ۱۹ کیلومتر از خود بر جای گذاشت.
به‌جز دورافتادگی خود دوون آیلند، دهانه برخوردی، آب‌وهوای سرد و خشک، محیط دوون آیلند، شباهتی بی‌نظیری به مریخ دارد، به همین دلیل است که به مکان ایدئالی برای ایستگاه تحقیقاتی پروژه مارس هاتون (HMP) تبدیل‌شده است.

پاسکال لی، دانشمند علوم سیاره‌ای که در سال ۱۹۹۷، پروژه مارس هاتون را راه‌اندازی کرده، می‌گوید:” دوون آیلند، همه نیازهای اولیه برای یک پروژه شبیه‌سازی آنالوگ مریخ را در خود دارد. هنگامی‌که برای اولین تابستان به اینجا آمدم، در همان یک ساعت ابتدایی راهپیمایی، متوجه شدم؛ اینجا مکان شگفت‌انگیزی برای شبیه‌سازی اکتشاف مریخ است. واضح بود، برای تابستان آینده هم به اینجا برمی‌گردیم.”

به گفته لی، درزمانی که او، جزئیات این ایستگاه تحقیقاتی در شمالگان را طرح‌ریزی می‌کرد، ناسا هیچ برنامه‌ای برای اعزام انسان به مریخ نداشت. اکثر بودجه ناسا، صرف ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌شد. اما لی متوجه شده بود که اگر می‌خواهد، به ترویج سفر آینده انسان به مریخ کمک کند، باید، ناسا و دیگر سازمان‌ها را متقاعد کند.

و اکنون به لطف شرکت‌های فضای خصوصی مانند اسپیس ایکس که می‌خواهد تا سال ۲۰۳۰، بر روی سیاره سرخ گام بگذارد، دیگر سفر به سیاره سرخ، شبیه به داستان‌های علمی تخیلی به نظر نمی‌رسد. به‌این‌ترتیب، بسیاری از شرکت‌ها و سازمان‌های فضایی، تحقیقات مربوط به مریخ را در ایستگاه تحقیقاتی مارس هاتون انجام می‌دهند.

هر تابستان، صدها محقق از دانشگاه‌ها، ناسا و سازمان‌های مستقلی همچون موسسه جستجوی هوش فرازمینی (SETI) برای اقامت در اینجا، وارد دوون آیلند می‌شوند. از دوون آیلند تا ایستگاه تحقیقاتی اتاوا، کانادا، سه روز سفر هوایی با هواپیمای چارتر است. در طول فصل زمستان، تمام راه‌های ارتباطی به دوون آیلند به دلیل سرما و یخبندان مسدود می‌شود، اما در تابستان، امکان پرواز وجود دارد.

اگرچه تعداد انگشت‌شماری از محققان، تمام تابستان را در این ناحیه سپری می‌کنند؛ اما بسیاری از محققان تنها یک هفته یا دو هفته در ایستگاه اقامت می‌کنند. پروژه‌های تحقیقاتی که در آیلند، صورت می‌گیرد، بسیار متنوع است؛ اما به‌طورکلی تمام پروژه‌ها به گروه مجزا تقسیم می‌شوند: علمی و اکتشافی. در این روزها، حداکثر ۱۴ محقق در دوون آیلند دیده می‌شوند که به گفته لی، نشان‌دهنده، اولویت‌های در حال تغییر مؤسساتی است که مأموریت‌های مریخ را طرح‌ریزی می‌کنند.
لی می‌گوید: “ما به‌اندازه کافی در این ناحیه تحقیق کرده‌ایم، در این زمان، ما بیشتر علاقه‌مندیم؛ به‌جای تلاش برای ایجاد زیرساخت‌های بزرگ‌تر؛ چگونگی اکتشاف توسط گروه‌های کوچک را موردبررسی قرار دهیم.”

درواقع، برخی از موفق‌ترین آزمایش‌های پروژه مارس هاتون در بخش اکتشاف فضایی انجام‌شده است. همچون سفر ۳۲۱ کیلومتری در ناحیه شمال غربی دوون آیلند که لی و همکارانش با یک خودروی هاموی انجام دادند. آن‌ها از این خودرو به‌عنوان شبیه‌ساز، وسایل نقلیه تحت‌فشار در سفرهای طولانی در مریخ بهره بردند.
لی در مورد این سفر که مضمون فیلم مستندی به نام “گذر به‌سوی مریخ” شد، می‌گوید، آن‌ها اساسا سیستم‌های نقلیه موردنیاز برای اکتشاف مریخ را مورد آزمایش قرار داده‌اند. در سیاره سرخ، اگر فضانوردان بخواهند، سفر طولانی را بافاصله زیادی از پایگاه خود انجام دهند، آن‌ها باید سوار یک وسیله نقلیه تحت‌فشار شوند و لباس‌های کامل بپوشند و تنها زمانی که لازم بود، خودرو را ترک کنند، باید لباس‌های فضانوردی خود را بپوشند.

لی می‌گوید:”این سفر، یک برنامه شبیه‌سازی مریخ نبود، ما لباس‌های مخصوص سفرهای فضایی نپوشیده بودیم و وانمود نمی‌کردیم در مریخ هستیم. اما باوجودی که این‌یک سفر شبیه‌سازی مریخ‌نورد نبود، بازهم درس‌های ارزشمندی برای سفر در مریخ آموختیم. ازجمله، اندازه متناسب خدمه، ساختار سلسله‌مراتب خدمه، ساختار تصمیم‌گیری متناسب برای گروه. به‌این‌ترتیب، باوجودی که این‌یک سفر شبیه‌سازی‌شده نبود، بازهم به ناسا، چیزهای زیادی در مورد چگونگی سفرهای جاده‌ای در مریخ آموخت.”

پروژه مارس هاتون همچنین ایده‌های زیادی در مورد لباس‌های مخصوص فضانوردی که فضانوردان باید در سیاره سرخ بپوشند دارد، یا به تعبیر لی “پوشیدنی‌های فضاپیمایی” به گفته لی، لباس‌های فضایی که در بازدید از ماه در طول سری مأموریت‌های آپولو و یا راه‌پیمایی‌های فضایی در ایستگاه فضایی بین‌المللی، توسط فضانوردان پوشیده شده، در زمین حدود ۳۰۰ پوند (۱۳۶ کیلوگرم) وزن داشته‌اند. درحالی‌که این وزن، در شرایط گرانش صفر در مدار پایین زمین و یا بر روی ماه که گرانش تنها یک‌ششم گرانش زمین است، مسئله مهمی به‌حساب نمی‌آید. اما در مریخ باوجود گرانش سطحی ۰٫۳۸ برابر گرانش زمین، وزنی حدود ۱۲۵ پوند (۵۶ کیلوگرم) احساس می‌شود، این بار سنگینی برای فضانوردانی که می‌خواهند، به کاوش سطح مریخ بپردازند، محسوب می‌شود.

لی می‌گوید:”چالش پیش روی ما ساخت لباس‌های فضانوردی بود که حدود نصف این لباس‌ها وزن داشته باشند. لباس‌های فضانوردی، سیستم هوا و فضای بسیار پیچیده‌ای دارند. این لباس‌ها دارای سیستم زیست‌محیطی، کامپیوتر، لایه‌های متعدد با انواع مختلف پارچه برای محافظت از چیزهای مختلف، سیستم تشخیص فشار مثانه و سیستم خنک‌کننده هستند. باوجود همه این‌ها، باید وزن لباس فضانوردی تا نصف کاهش یابد که چالش بزرگی محسوب می‌شود.”

برای رفع این مشکل، لی و همکاران مهندسی فضایی‌اش، نه‌تنها لباس‌های فضانوردی را از موادی سبک‌تر بازطراحی کرده‌اند؛ بلکه به دنبال این بوده‌اند که چگونه می‌توانند سیستم پویای کوچکی را با سطح‌نوردهای شبیه موتورهای صحراگردی ATV ترکیب کنند. اگر ATV قادر باشد، بخش عمده‌ای از تجهیزات سنگین فضانوردان، همچون مخزن‌های بزرگ اکسیژن، باتری کوله‌پشتی را نگه دارد. فضانوردان تنها باید اتصال لازم به این تجهیزات را داشته باشند.

به گفته لی، فکر کردن در مورد وسایل نقلیه یکی از نکات برجسته تابستان امسال در پایگاه بود. در حال حاضر، دو خودروی هاموی به‌عنوان شبیه‌ساز مریخ‌نورد مورداستفاده محققان قرار می‌گیرد. اکنون، لی و همکارانش، مأموریتی به همراه دو مریخ‌نورد را برای آزمایش تکنولوژی‌ها و بررسی‌های دیگر طراحی کرده‌اند.

در طول این مأموریت، دو مریخ‌نورد، پایگاه مارس هاتون را ترک خواهند کرد و به قسمت‌هایی از دوون آیلند می‌روند که تقریبا نقشه‌برداری نشده‌اند. مریخ‌نورد اول، سه خدمه را حمل می‌کند و به کاوش‌های زمین‌شناختی می‌پردازد؛ یا به گفته لی، به‌عنوان وسیله نقلیه‌ای عمل می‌کند که خود را برای کاوش به دردسر می‌اندازد. دلیل این امر، تست مریخ‌نورد دوم است که به‌عنوان وسیله نقلیه پشتیبان و تقویت‌کننده رادیویی برای ارتباطات اولین وسیله نقلیه به پایگاه انجام‌وظیفه می‌کند. این مریخ‌نورد، همچنین یک دِرون (هواپیمای بدون سرنشین) را حمل می‌کند که بر روند پیشرفت دو وسیله نقلیه از آسمان نظارت می‌کند.

اگرچه برخی دانشمندان اعتقاددارند که باید اکتشاف منظومه شمسی را به ربات‌ها واگذار کرد، چراکه هم امن‌تر هستند و هم به‌مراتب هزینه کمتری خواهند داشت. اما لی نظر دیگری دارد، او انسان‌ها را تنها قادر به انجام این کار می‌داند؛ خصوصا وقتی صحبت از جستجوی حیات در سیاره سرخ باشد. لی می‌گوید، بهترین امید برای کشف حیات در مریخ در زیر سطح است و انجام چنین کاوش‌هایی با ربات‌ها به‌سادگی امکان‌پذیر نیست.

لی می‌گوید:”اگر انسان‌ها به مریخ بروند، فرصت بزرگی برای علم و به‌خصوص برای جستجوی حیات فراهم خواهد شد. این گام بزرگی برای انسان خواهد بود، اگر انسان بتواند به مریخ برسد، قادر به کاوش زیرسطحی سیاره خواهد بود، کاری که انجام رباتیک آن بسیار دشوار است. اما اگر قصد پیدا کردن حیات در مریخ را داریم، باید به‌جایی که امروز گرم و مرطوب است، یعنی زیر سطح آن برویم.”

به لطف دو دهه آزمایش‌هایی مانند آنچه در پایگاه مارس هاتون انجام می‌شود، نه‌تنها امیدوار به انجام بزرگ‌ترین ماجراجویی که تابه‌حال گونه ما انجام داده و شاید بزرگ‌ترین اکتشاف علمی تمام دوران‌ها خواهیم بود؛ بلکه به‌طور مستمر به اینکه چنین سفری واقعیت دارد؛ واقف می‌شویم.

.

منبع: motherboard

نوشته دوون آیلند، جزیره قطبی در کانادا که انسان‌ها را برای نخستین سفر به مریخ آماده می‌کند اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.

قمر انسلادوس در سال اخیر به یکی از محبوب ترین اهداف علمی اخترشناسان تبدیل شده است. اکنون به نظر می‌رسد، دانشمندان از هر زمان دیگری به سطح قمر انسلادوس نزدیک‌تر شده‌اند. دانشمندان گمان می‌کنند، قمر انسلادوس ممکن است، باوجود آبفشان‌ها، فعالیت‌های هیدروترمالی و اقیانوسی که در زیر سطح یخی خود پنهان کرده، دارای شرایط مناسب برای حیات باشد. انسلادوس با قطر ۵۰۴ کیلومتری ازلحاظ بزرگی، ششمین قمر زحل محسوب می‌شود.

قمر انسلادوس همچون دیگر اقمار سیاره زحل، به نظر دارای محیطی سرد، یخی و ناسازگار است؛ اما اختر زیست شناسان از انسلادوس به‌عنوان یکی از بهترین گزینه‌های موجود در منظومه شمسی نام می‌برند که می‌تواند میزبان حیات باشد. آبفشان‌های انسلادوس هم امکان بیشتری را برای شکار حیات فرازمینی در اختیار دانشمندان قرار می‌دهند. درواقع باوجوداین آبفشان‌ها، کاوشگرهای رباتیک بدون تماس با سطوح زیرین انسلادوس، قادر به نمونه‌برداری از این محیط بالقوه قابل سکونت خواهند بود.

به گفته ناسا، توده یخی این قمر دارای ترکیبات آلی، گازهای فرار، دی‌اکسید کربن، مونوکسید کربن، نمک، و سیلیس است. خطوط راه‌راه پلنگی بر روی انسلادوس که در اثر فوران آب کف دار به سطح این قمر ایجادشده‌اند، ممکن است، ترکیب شوری باشند که از اقیانوس زیرسطحی آن سرچشمه گرفته‌اند. تاکنون بسیاری از مانورهای گذر نزدیک کاسینی برای درک بهتر ساختار درونی و آب بالقوه دارای حیات این قمر جذاب انجام‌شده‌اند.

حال، مطالعه‌ای که بر اساس داده‌های سال ۲۰۱۱ فضاپیمای کاسینی انجام‌شده، نشان می‌دهد، ممکن است، اقیانوس زیرسطحی انسلادوس از چیزی که پیش‌ازاین تصور می‌شد، به سطح این قمر نزدیک‌تر باشد.

آلیس لو گال محققی از آزمایشگاه جوی فرانسه و محقق ارشد این مطالعه می‌گوید:”در طول این مانور گذر نزدیک، ما به اولین و متأسفانه تنها مشاهدات با وضوح‌بالا از قطب جنوب انسلادوس در طول‌موج ماکروویو دست‌یافتیم. این مشاهدات، داده‌های ارزشمندی از زیرسطحی این ناحیه در اختیار ما قرار داد.”

وی در ادامه گفت: “این داده‌ها نشان داد، چند متر ابتدایی زیر سطح این ناحیه، دارای دمای انجماد ۵۰ تا ۶۰ کلوین است، اما دما بسیار گرم‌تر از چیزی که انتظار داشتیم، بیشتر بود. احتمالا دمای برخی از این نواحی تا ۲۰ کلوین هم می‌رسد. این می‌توانست تنها نتیجه تابش نور خورشید باشد، همچنین به میزان کمتری، حرارت سیاره زحل هم وجود دارد که منبع گرمای دیگری محسوب می‌شود.”

آلیس لو گال و همکارانش تنها یک ناحیه قوسی شکل از ناحیه قطب جنوب انسلادوس، با طولی حدود ۵۰۰ کیلومتر و ۲۵ کیلومتر عرض در شمال ناحیه خطوط راه‌راه پلنگی را موردمطالعه قرار داده‌اند.

به گفته لو گال: “این ناهنجاری حرارتی که در طول‌موج‌های ماکروویو مشاهده کرده‌ایم، در سه شکاف وجود دارند، به‌جز اینکه ممکن است، همچون خطوط راه‌راه پلنگی از آبفشان‌ها سرچشمه گرفته باشد، هیچ شباهتی به این ناحیه دارد.”

این شکاف‌های به‌ظاهر خفته که در بالای دریای زیرسطحی قرار دارند، ویژگی‌های پویای زمین‌شناسی انسلادوس را در خود دارند.درواقع، این قمر ممکن است، چندین دوره فعالیت زمین شناسی در تاریخچه خود سپری کرده باشد.

حتی اگر این مشاهدات قسمت کوچکی از ناحیه قطب جنوب را پوشش داده باشند، این احتمال وجود دارد که کل این ناحیه دارای بخش زیرسطحی گرم باشد و همچنین اقیانوس قمر انسلادوس می‌تواند تنها  در عمق ۲ کیلومتری سطح یخی این قمر نهفته باشد.

 نتایج یافته‌های این محققان کاملا با یافته‌های مطالعه جدیدی که تیمی به رهبری اوندریج کادک انجام داده، مطابقت می‌کند. وی در سال ۲۰۱۶، ضخامت پوسته انسلادوس را تخمین زده بود. ضخامت پوسته این قمر با میانگین ۱۸ تا ۲۲ کیلومتر بود، اما پوسته یخی دارای ضخامتی کمتر از ۵ کیلومتر در ناحیه قطب جنوب بود.

نیکلاس التوبلی، دانشمند پروژه کاسینی-هویگنس آژانس فضایی اروپا (اسا) در این مورد می‌گوید:”این کشف دیدگاه جدیدی برای بررسی شرایط قابل سکونت در دیگر اقمار یخی سیارات غول گازی پیش روی ما قرار داد. اگر اقیانوس زیرسطحی انسلادوس، واقعا به همان نزدیکی که مطالعه فوق نشان می‌دهد، باشد. در این صورت، مأموریت آینده که دارای یک رادار صوتی خواهد بود، امکان نفوذ به سطوح یخی و تشخیص آن را خواهد داشت.”

انسلادوس باوجود مشاهدات فضاپیمای کاسینی که علائمی از وجود حیات در این قمر را کشف کرده، در سال‌های اخیر، موردتوجه دانشمندان بوده است.

به گفته ناسا: “در طول دوره مأموریت‌های کاسینی، مشاهدات این کاوشگر نشان داده‌اند که قمر انسلادوس نه‌تنها دارای آبفشان‌هایی است که دانه‌های برف را به فضا می‌فرستد، بلکه در زیرپوسته یخی خود اقیانوسی عظیمی را پنهان کرده که ممکن است، دارای فعالیت‌های هیدروترمالی باشد. از آنجایی دانشمندان باور دارند، آب ماده‌ای کلیدی برای حیات است، مأموریت‌های آینده برای جستجوی حیات در دیگر جاهای منظومه شمسی می‌توانند، نتایج قابل‌توجهی در برداشته باشند.”

یافته‌های این محققان در نشریه “Nature Astronomy” منتشرشده است.

.

منبع: dailymail

نوشته آیا اقیانوس عظیم قمر انسلادوس دارای حیات میکروبی است؟ اولین بار در تکرا - اخبار روز تکنولوژی پدیدار شد.