{{unknown}}
تمام آن چه می توانید با Bash Shell جدید ویندوز ۱۰ انجام دهید
آپدیت سالانه ویندوز ۱۰ در سال ۲۰۱۶ پشتیبانی از محیط لینوکس در ویندوز ۱۰ را ممکن کرد. اما این بیشتر از تنها Bash Shell است. این یک لایه پشتیبانی کامل برای اپلیکیشن های لینوکس در وینوز می باشد.
گویا آی تی: ما در این لیست تمام کار هایی که می توان با Bash Shell جدید ویندوز ۱۰ انجام داد را برای راحتی کار شما آورده ایم.
شروع کار با لینوکس در ویندوز
شما می توانید محیط لینوکس و Bash Shell را در تمام ادیشن های ویندوز از جمله ویندوز ۱۰ نسخه هوم نصب کنید. با این حال باید حتما نسخه ۶۴ بیت را داشته باشید. شما تنها می بایست قابلیت Windows Subsystem for Linuxرا فعال کرده و سپس نسخه لینوکس مورد نظرتان نظیر Ubuntu را از ویندوز استور نصب کنید.
پس از آپدیت Fall Creators در اواخر ۲۰۱۷ دیگر نیازی نیست حالت Developer را در ویندوز فعال کنید و این قابلیت دیگر بتا نیست.
نصب نرم افزار لینوکس
راحت ترین راه برای نصب نرم افزار لینوکس در محیط اوبونتو (یا دبیان) از طریق فرمان apt-get (فرمان apt نیز می شود) است. این فرمان نرم افزار را از مخزن های نرم افزاری اوبونتو دانلود و نصب می کند. شما می توانید تنها با یک فرمان یک یا چندین نرم افزار را دانلود و نصب کنید.
از آن جایی که این کم و بیش یک محیط کاربری کاملا اوبونتو است شما می توانید نرم افزار ها را به شیوه های دیگر نیز نصب کنید. شما می توانید نرم افزار را از سورس کد جمع آوری و نصب کنید، درست همانطور که در لینوکس این کار ممکن است.
اگر نسخه دیگری از لینوکس را نصب کرده اید از فرمان ها برای نصب نرم افزار ها در آن نسخه به خصوص استفاده کنیدو به عنوان مثال openSUSE از فرمان zypper استفاده می کند.
اجرای چندین نسخه لینوکس
آپدیت پاییزه Creators پشتیبانی چندین نسخه از لینوکس را نیز برای ویندوز فعال کرده است در حالی که پیش تر تنها اوبونتو برای آن موجود بود. فعل الحال شما می توانید اوبونتو، openSUSE Leap، SUSE Linux Enterprise Server، Debian GNU/Linux و یا Kali Linux را نصب کنید. Fedora نیز در راه است و احتما در آینده شاهد نسخه های بیشتری از لینوکس نیز خواهیم بود.
شما می توانید چندین نسخه از لینوکس را نصبک کرده و چندین نسخه را در آن واحد اجرا نیز کنید.
اگر نمی دانید کدام نسخه را نصب کنید ما اوبونتو را پیشنهاد می کنیم. اما اگر یک نسخه به خصوص از لینکوس را می خواهید شاید به این دلیل که می خواهید نرم افزاری را تست کنید که بر روی سروری که بر روی SUSE Linux Enterprise Server یا Debian سوار است اجرا می شود و یا اینکه به ابزار های آزمایش امنیت در Kali linux نیاز دارید، آن ها نیز در فروشگاه در موجود هستند.
دسترسی به فایل های ویندوزی در Bash و فایل های Bash در ویندوز
فایل های لینوکسی و ویندوزی در حالت عادی از هم جدا شده اند اما یک راهی برای دسترسی به فایل های لینوکسی در ویندوز و برعکس وجود دارد.
نسخه های لینوکسی که شما نصب می کنید یک فولدر مخفی ایجاد می کنند که تمام فایل های مورد استفاده در آن لینوکس در آن جا ذخیره می شوند. می توان به این فولدر از ویندوز دسترسی داشت و بک آپ گیری و مشاهده این فایل ها با ابزار های ویندوز انجام داد اما مایکروسافت هشدار می دهد که شما نبایست این فایل های لینوکسی را با ابزار های ویندوز دست کاری کنید و یا فایل های جدیدی در آن جا ایجاد کنید.
وقتی که در محیط لینوکس قرار دارید می توانید در فولدر /mnt/ folder به درایو های ویندوز دسترسی پیدا کنید. به عنوان مثال، درایو C: شما در /mnt/c و درایور D: شما در /mnt/d قرار دارد. اگر می خواهید با این فایل ها در محیط لینوکس و ویندوز کار کنید آن ها را در جایی از سیستم فایلی ویندوز قرار دهید و از طریق فولدر /mnt/ به آن ها دسترسی پیدا کنید.
ماونت کردن درایو های Removeable و Network Locations
Windows Subsystem برای لینوکس به طور خودکار درایو های اینترنال را تحت فولدر /mnt/ سوار می کند اما این کار را به طور خودکار برای درایو های Removeable نظیر USB درایو ها و درایو های نوری (سی دی و …) انجام نمی دهد. همچنین نتورک درایو هایی را که ممکن است بر روی PC شما مپ شده باشند را نیز به طور خودکار سوار نمی کند.
با این حال، شما می توانید این ها را به طور دستی سوار کنید و با استفاده از یک فرمان سوار سازی مخصوص که از فایل سیستم drvfs استفاده می کند در محیط لینوکس به آن ها دسترسی داشته باشید.
سوییچ به Zsh (یا یک Shell دیگر) به جای Bash
در حالی که در اصل مایکروسافت این قابلیت را یک محیط “Bash Shell” معرفی کرد اما در واقع این یک قابلیت مطابقت بستری برای اجرای نرم افزار های لینوکس در ویندوز است. این بدین معنیست که در صورت تمایل می توانید Shell های دیگری را به جای Bash اجرا کنید.
به عنوان مثال می توانید از Zsh Shell به جای Bash استفاده کنید. شما حتی می توانید Bash Shell استاندارد را نیز وادار کنید که وقتی یک Shell لینوکس را در منوی استارت باز می کنید به طور خودکار به Zsh سوییچ کند.
استفاده از اسکریپت های Bash در ویندوز
به لطف این محیط این امر ممکن شده است که بتوان یک اسکریپت Bash Shell را در ویندوز نوشت و آن را اجرا کرد. اسکریپت Bash شما می تواند به فایل های ویندوزی شما در فولدر /mnt/ دسترسی پیدا کند و از این رو شما می توانید از فرمان های لینوکس و اسکریپ های آن در فایل های ویندوزی معمولی استفاده کنید. همچنین شما می توانید فرمان های ویندوزی را در درون اسکریپت Bash اجرا کنید.
شما می توانید فرمان های Bash را در Batch script و یا PowerShell script به کار گیرید که بسیار کاربردیست.
اجرای فرمان های لینوکس از خارج از Linux Shell
اگر می خواهید سریعا یک برنامه را اجرا کنید، یک فرمان و یا اسکریپت را اجرا کنید شما حتی نیازی نیست که محیط Bash را بالا بیاورید. می توانید از فرمان bash –c یا wsl برای اجرای یک فرمان Linux از خارج از محیط Linux shell استفاده کنید. محیط لینوکس به سادگی این فرمان را اجرا کرده و سپس خارج می شود. اگر شما این فرمان را از cmd یا Powershell اجرا کنید فرمان خروجی را به کنسول های cmd یا Powershell ارسال می کند.
می توان کار های زیادی با bash –c و wsl انجام داد. می توان با آن ها برای برنامه های لینوکس شورتکات ایجاد کرد و آن ها را با batch یا اسکریپت های Powershell یکپارچه کرد و یا اینکه آن ها را به هر طریقی که دیگر برنامه های ویندوز را اجرا می کنید اجرا کرد.
اجرای برنامه های ویندوز از Bash
پس از آپدیت creators (که در بهار ۲۰۱۷ ارائه شد) شما می توانید از محیط لینوکس برنامه های ویندوز را اجرا کنید. این بدین معنیست شما می توانید فرمان های ویندوز و لینوکس را در اسکریپت Bash با هم ادغام کنید و یا اینکه تنها فرمان های ویندوز را از Bash استاندارد و یا Zsh Shell که در حال استفاده از آن هستید اجرا کنید.
برای اجرای برنامه ویندوز مسیر یک فایل .exe را وارد کرده و کلید اینتر را بزنید. شما برنامه های ویندوزی نصب شده را در فولدر /mnt/c در محیط Bash پیدا خواهید کرد. به یاد داشته باشید که فرمان به کلمات بزرگ و کوچک حساس است و از این رو مثلا Example.exe با example.exe در محیط لینوکس فرق می کند.
اجرای برنامه های گرافیکی دسکتاپی لینوکس
مایکروسافت به طور رسمی از نرم افزار های گرافیکی لینوکس در ویندوز پشتیبانی نمی کند. Windows Subsystem for Linux برای اجرای برنامه های فرمانی که توسعه دهندگان به آن ها نیاز دارند ایجاد شده است. اما در واقع می توان برنامه های گرافیکی لینوکس را با استفاه از این قابلیت در ویندوز اجرا کرد.
البته این کار به صورت پیش فرض میسر نیست. شما باید یم X Server نصب کرده و متغیر های Display را نصب کنید و سپس اقدام به اجرای برنامه های گرافیکی لینوکس بر روی ویندوز اقدام کنید. هرچه برنامه ساده تر باشد امکان کار کردن آن بالاتر خواهد بود. هرچه برنامه پیچیده تر باشد احتمال اینکه کاری را بخواهد که هنوز Windows Subsystem for Linux قادر به پشتیبانی آن نیست بیشتر خواهد بود. شما باید امتحان کنید و امیدوار باشید تا خودتان بفهمید.
انتخاب محیط لینوکس پیش فرض
اگر چندین نسخه از لینوکس را نصب دارید می توانید برای خودتان یک پیش فرض انتخاب کنید. این نسخه همانیست که وقتی نسخه لینوکس را به وسیله فرمان bash یا wsl اجرا می کنید بالا می آید و یا وقتی که از فرمان های bash –c و یا wsl برای اجرای فرمان لینوکس در ویندوز استفاده می کنید.
حتی اگر چندین نسخه از لینوکس را نصب داشته باشید باز هم می توانید مستقیما آن ها را با اجرای یک فرمان نظیر Ubuntu یا opensuse -42 اجرا کنید. فرمان دقیقی که برای هر یک از نسخه های لینوکس به آن نیاز دارید در صفحه دانلود نسخه های لینوکس در فروشگاه مایکروسافت موجود است.
اجرای سریع Bash از File Explorer
نیازی نیست که حتما Linux Shell را از روی آیکون شورتکات آن اجرا کنید. می توانید سریعا آن را با تایپ کردن “bash” در آدرس بار و فشردن کلید اینتر در درون File Explorer اجرا کنید. Bash Shell نسخه پیش فرض لینوکس شما بالا می آید و مسیر فعال فعلی همانی خواهد بود که شما در File Explorer باز کرده بودید.
تغییر دادن اکانت کاربری UNIX
وقتی که برای اولین بار Bash را راه اندازی می کنید یک پیغام برایتان می آید که می بایست یک اکانت کاربری UNIX بسازید و برای آن رمز عبور تعیین کنید. هر دفعه که Bash را باز می کنید به طور خودکار وارد این اکانت می شوید. اگر می خواهید اکانت Unix را تغییر دهید و یا اینکه از اکانت روت تان به عنوان اکانت پیش فرض در Shell استفاده کنید یک فرمان مخفی برای این کار وجود دارد.
حذف و نصب دوباره یک محیط لینوکس
پس از اینکه برخی برنامه ها را نصب کردید و یا برخی تنظیمات را تغییر دادید ممکن است بخواهید که اوبونتو را دوباره نصب کنید و یا نسخه دیگری از لینوکس را نصب کرده و یک محیط لینوکس کاملا جدید را تجربه کنید. این کار یپش تر کمی پیچیده بود اما حالا می توانید به سادگی یک نسخه لینوکس را درست مانند دیگر اپلیکیشن ها حذف کنید و سپس آن را به راحتی از فروشگاه دوباره نصب کنید.
برای اینکه بدون دانلود دوباره نسخه لینوکس بتوانید یک سیستم جدید داشته باشید می توانید فرمان نسخه را به همراه گزینه “clean” از cmd و یا PowerShell اجرا کنید. به عنوان مثال برای اینکه بدون دانلود دوباره بتوانید اوبونتو را ریست کنید ubuntu clean را اجرا کنید.
اگر همچنان یک نسخه قدیمی تر لینوکس را نصب دارید می توایند آن را با فرمان lyxrun حذف کنید.
بروز رسانی محیط اوبونتو
پس از آپدیت پاییزه Creators ویندوز ۱۰، شما حالا می بایست حتما Ubuntu و دیگر محیط های لینوکس از فروشگاه ویندوز نصب کنید. وقتی این کار را انجام دهید آن ها به طور خودکار و بی نیاز از هرگونه فرمانی به آخرین نسخه آپدیت می شوند.
با این جال اگر شما بر روی نسخه قدیمی تر ویندوز یک محیط Bash ایجاد کردید می بایست نسخه قدیمی تر از Ubuntu را نصب کرده باشید. می توانید تنها استور را باز کنید و آخرین نسخه اوبونتو را از ویندوز استور دانلود کنید.
https://www.howtogeek.com/265900/everything-you-can-do-with-windows-10s-new-bash-shell/
Storage Sense در ویندوز ۱۰ چیست و چطور از آن استفاده کنیم؟
ویندوز ۱۰ دارای یک قابلیت جدید به نام Storage Sense است که کار آن به سادگی به صورت زیر تعریف می شود:
Storage Sense قابلیتی برای مدیریت حافظه است که در آزاد سازی حافظه در ویندوز ۱۰ به شما کمک می کند.
گویا آی تی: این ویژگی در حقیقت سطل زباله و فایل های بی استفاده را هدف می گیرد. بدین معنی که قادر است که به طور اتوماتیک فایل هایی که بیش از ۳۰ روز از آن ها گذشته و در حافظه موقت هستند، را پاک می کند.
یکی از مشکلات این قابلیت این است که فقط روی فایل کار می کند و برای پاک کردن فولدرهایی که چند روز بلا استفاده ما نده اند کار نمی کند. مثلا ممکن است که یک فولدر وجود داشته باشد که حاوی چندین فایل است که به مدت مشخصی مورد استفاده قرار نگرفته است.
انتظار داریم که این فایل هم بعد از گذشت سی روز پاک شود اما چنین نیست.
برای اینکه بخواهید به طور اتوماتیک چنین فایل هایی را پاک کنید نیاز به دو چیز دارید:
۱- فعال سازی قابلیت برنامه ریزی و زمان بندی
۲- استفاده از دستورات کامند پرامپت
دستور حذف فایل
دستوری که از آن برای حذف فایل استفاده می شود به صورت زیر است:
ForFiles /p "C:\path to folder" /s /d -30 /c "cmd /c del @file"
با کمک این دستور می توانید فولدر هایی را که می خواهید با این قابلیت حذف شوند را مشخص کنید. کافی است اطلاعات این دستور را عوض کنید.
دقت کنید که شما می توانید چندین زیر پوشه ایجاد کنید و پاک سازی را به این دستور بسپارید.
توجه کنید که دسترسی را به پوشه های مهم سیستمی و فایل هایی که می خواهید همیشه آن ها را داشته باشید، تثبیت نکنید.
نکته دیگر هم اینکه این دستور در واقع آن چه را که در پوشه موجود است را حذف می کند و خبری از پاک کردن خود و اصل پوشه نیست. بنابراین می توانید با زیر پوشه سازی این مشکل را حل کنید.
برای اصلاح آن چه که در بالا آمده است، لازم است که مسیر و تاریخ انقضا را مشخص کنید. یک نمونه اصلاح شده از آدرس بالا را در زیر مشاهده می کنید:
ForFiles /p "C:\Users\fatiw\Desktop\Screenshots" /s /d -10 /c "cmd /c del @file"
این دستور در اصل، فایل هایی که ۱۰ روز از عمرشان می گذرد و در محلی بعد از /p. قرار دارند را حذف می کند. شما می توانید آن را با یک پوشه ساختگی و برخی از فایل های قدیمی با اجرای دستور در Command Prompt آزمایش کنید.
زمان بندی کردن وظایف
برای این کار task scheduler را باز کنید.
در سمت راست Create Task را مشاهده می کنید. آن را کلیک کنید.
برای تسک یا وظیفه مورد نظر اسمی انتخاب کنید که به راحتی آن را پیدا کنید یا اگر خواستید آن را حذف کنید دردسر ساز نشود.
بعد به تب Triggers بروید.
روی New کلیک کنید و از طریق پنجره New Trigger مشخص کنید که می خواهید این وظیفه اغلب چه زمانی فعال باشد.
بعد از مشخص کردن این گزینه روی OK کلیک کنید و بعد به تب Actions بروید.
در پایین روی New کلیک کنید.
در قسمت Action، گزینه Start a program را انتخاب کنید.
در ادامه در قسمت Program/Script باید ForFiles را وارد کنید.
در نهایت، در قسمت Add arguments، فرمان را از بخش قبلی وارد کنید، اما قسمت ForFiles را حذف کنید.
/p "C:\Users\fatiw\Desktop\Screenshots" /s /d -10 /c "cmd /c del @file"
به عنوان بخش نهایی از زمان بندی تسک ها به تب Settings بروید Allow task to be run on demand و Run task as soon as possible after a scheduled start missed را فعال کنید.
این چیزی بود که شما بهش نیاز داشتید.
سوالات و تجربیات خود را از بکار گیری این آموزش برای ما بنویسید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.
آموزش ایجاد تب بندی، در File Explorer در ویندوز ۱۰
مایکروسافت در حال کار بر روی قابلیتی موسوم به Sets است که همراه با آپدیت رداستون ۵ منتشر میشود و امکان استفاده از زبانه را به File Explorer ویندوز میآورد. گفته میشود که این آپدیت تا اکتبر ۲۰۱۸ عرضه خواهد شد. اما اگر مایل باشید همین امروز هم میتوانید این قابلیت را برای خودتان فعال کنید.
نصب Groupy
گویا آی تی: شرکت Stardock اپلیکیشنی به نام Groupy دارد که قابلیتی شبیه قابلیت Sets را به ویندوز اضافه میکند. قیمت این اپلیکیشن ۱۰ دلار است، ولی شما میتوانید یک ماه به صورت رایگان از آن استفاده کنید. برنامهی مذکور در مجموعهی نرمافزاری Object Desktop این شرکت نیز قرار داده شده است.
Groupy هم مثل Sets قابلیت استفاده زبانه را به بسیاری از اپلیکیشنهای ویندوز اضافه میکند. حتی میتوانید چند اپلیکیشن را با هم ترکیب کنید و زبانههای آن را به صورت ادغام شده در یک پنجره قرار دهید. میتوانید پنجرهها را به داخل نوار زبانهها بکشید و آنها را به یک زبانهی جدید تبدیل کنید، یا آنها را از بخش زبانهها خارج کرده و به صورت پنجرهّهای مستقل درآورید. سازوکار این قابلیت شبیه سازوکار زبانههای موجود در مرورگرهای وب است.
این برنامه هم مثل سایر برنامههای Stardock کاملاً آزمایش شده و خیلی بهتر از نسخهی ناپایدار رداستون ۵ کار میکند. علاوه بر این میتوانید از آن بر روی ویندوز ۷، ویندوز ۸.۱ و ویندوز ۱۰ هم استفاده کنید.
تنها مشکلی که وجود دارد این که است SmartScreen مایکروسافت دسترسی به Groupy را مسدود کرده است، هرچند به عقیدهی VirusTotal این برنامه مشکلی ندارد و سابقهی قابل اعتماد Stardock نیز این موضوع را اثبات میکند. اگر در هنگام دانلود یا نصب Groupy با پیغام خطای SmartScreen روبرو شدید، آن را نادیده بگیرید.
از یک File Explorer جایگزین استفاده کنید
روش دیگری که وجود دارد این است که به جای نصب برنامهای که به همهی اپلیکیشنهای سیستم زبانه اضافه کند، میتوانید از یک نرمافزار مدیر فایل دیگر استفاده کنید. در اکثر این برنامهها شکل ظاهری نمایش فایلها و پوشهها شبیه مدیر فایل اصلی ویندوز است، اما ویژگیهای دیگری مثل زبانهها به آن اضافه شده است.
از بین این ابزارها ما اپلیکیشن رایگان، متن-باز و سبک Explorer++ را معرفی میکنیم که بر روی ویندوزهای ۷ تا ۱۰ پشتیبانی میشود. رابط کاربری این برنامه امکان شخصیسازی دارد ولی بهترین ویژگی آن همین قابلیت زبانههاست.
میانبرهای کیبورد Explorer++ مثل میانبرهای مرورگرهای وب است. یعنی با زدن Ctrl+T میتوانید زبانهی جدید باز کنید، با Ctrl+W زبانهی فعلی را ببندید، با Ctrl+Tab به زبانهی بعدی بروید و با Ctrl+Shift+Tab به زبانهی قبلی برگردید.
با آپدیت کردن به رداستون ۵ از ویژگی رسمی Sets استفاده کنید
پشتیبانی رسمی از قابلیت زبانهها در File Explorer فعلاً در آپدیت رداستون ۵ مایکروسافت در دسترس است. اگر دستگاه خود را به این نسخه آپدیت کنید، میتوانید پیش از انتشار رسمی در سال ۲۰۱۸ به آن دسترسی یابید.
اخطار: استفاده از نسخههای Insider Preview بر روی کامپیوترهای اصلی کاربران توصیه نمیشود. این نسخهها از لحاظ فنی ناپایدار هستند، بنابراین ممکن است مشکلاتی داشته باشند.
اگر با این نسخهها به مشکل خوردید، یا باید در عرض ۱۰ روز به نسخهی قبلی برگردید یا دوباره ویندوز را نصب کنید.
با این همه، اگر ریسک کار را میپذیرید، با رفتن به مسیر Settings > Update & Security > Windows Insider Program میتوانید نسخههای Insider Preview را دریافت کنید. این روش فقط از طریق نسخهی چهارم رداستون که به صورت رسمی در مارس یا آوریل ۲۰۱۸ منتشر شد کار میکند. اگر هنوز به این امکان دسترسی ندارید، تنها در صورتی که گزینهی Skip Ahead برای شما فعال شده باشد میتوانید سیستم را آپگرید نمایید.
بعد از این که دستگاه را آپدیت کردید، میتوانید File Explorer را باز کرده و از قابلیت Sets استفاده کنید. میانبرهای کیبورد در این برنامه هم مشابه میانبرهای مرورگرهای وب کار میکند، اما باید دکمهی Windows را هم به آنها اضافه کنید. یعنی برای مثل برای رفتن به زبانهی بعدی باید کلیدهای Ctrl+Windows+Tab را فشار دهید. یا برای باز کردن زبانهی جدید باید از ترکیب Ctrl+Windows+T استفاده کنید.
انتظار میرود که این ویژگی در طول زمان بهبود یافته و کاملتر شود تا نهایتاً مایکروسافت تصمیم بگیرد که چگونه میخواهد از این زبانهها استفاده کند.
آموزش حذف دائمی Internet Explorer از کامپیوتر
کامپیوترهای اکثر کاربران ایرانی از سیستم عامل ویندوز پشتیبانی می کنند و این سیستم عامل یک عضو همیشه ثابت دارد که آن هم اینترنت اکسپلورر نام دارد. هر چند در نسخه های جدید تر این مرورگر تغییر ماهیت و نام پیدا کرده است اما هنوز هم افرادی هستند که از نسخه های قدیمی تر ویندوز استفاده می کنند و به همین دلیل، در سمت چپ ترین قسمت نوار ابزار خود، این مرورگر را مشاهده می کنند.
گویا آی تی: معمولا کاربران حرفه ای نیاز به مرورگری قوی تر و حرفه ای تری نسبت به اینترنت اکسپلورر نیاز دارند و روی اغلب سیستم ها یکی یا هر دو مرورگر کروم و یا فایرفاکس نصب است. به همین دلیل وجود اینترنت اکسپلورر کاملا مزاحم و اضافی است. به طور کلی زمانی که به اشتباه من روی این مرورگر کلیک می کنم و شاهد پنجره آبی آن هستم و آن را چیزی اضافی می پندارم، دوست دارم که برای همیشه آن را پاک کنم.
در این مقاله به شما روشی یاد می دهیم که بتوانید بع سادگی، این مرورگر را از سیستم خود برای همیشه پاک کنید.
برای شروع ابتدا به استارت منو بروید و در ان جا به دنبال Control Panel باشید و به محض پیدا کردن آن را کلیک کرده وباز کنید.
در میان گزینه هایی که در کنترل پنل مشاهده می کنید به دنبال بخش Program and Features باشید. در این جا می توانید لیستی از اپلیکیشن ها و برنامه هایی که روی سیستم نصب و مورد استفاده قرار گرفته اند را مشاهده کنید.
با باز کردن این بخش در سمت چپ باید عبارت و گزینه Turn windows features on or off را مشاهده کنید. روی این گزینه کلیک کنید.
با این کار یک پنجره جدید برای شما باز می شود که پاره ای از فیچر های ویندوز را در ان مشاهده می کنید. این پنجره معمولا به شکل زیر است:
در این پنجره مطابق ان چه که در بالا مشاهده می کنید باید internet explorer را پیدا کنید و تیک آن را بردارید. در نهایت باید دکمه ok را هم بزنید. برای انجام این تنظیمات شما باید مجوز دسترسی administrator داشته باشید تا تنظیمات به خوبی عمل کند. به فرض اینکه این دسترسی را داشته باشید و بعد تیک کنار Internet explorer را بردارید برای اعمال تنظیمات و حذف آن لازم است که یک بار سیستم را ریستارت کنید.
اگر بخواهید دوباره تنظیمات را به حالت قبل برگردانید و اینترنت اکسپلورر را فعال کنید کافی است گام های بالا را طی کنید و دوباره تیک را در کنار Internet explorer قرار دهید. برای فعال سازی لازم است که اوکی را زده و دوباره سیستم را ریستارت کنید. البته دارا بودن مجوز administrator نیز برای تنظیمات ضروری است.
بدین صورت می توانید این مرورگر بی استفاده را حذف کنید و البته دوباره فعلا نمایید.
در این باره سوالی دارید؟ در بخش نظرات بنویسید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.
آموزش غیرفعال سازی نوتیفی ها در ویندوز ۱۰
نوتیفی ها می توانند حواس شما را پرت کنند اما داری یک سوییچ هستند که به راحتی می تواند تمام نوتیفی ها را از دسترس خارج کنند.گویا آی تی: به کمک اپلیکیشن تنظیمات می توانید به راحتی این تنظیمات را دست کاری کنید و بعد نوتیفی ها را فعال یا غیر فعال کنید. برای این کار به استارت منو بروید و از آن جا آیکون تنظیمات یا Settings را انتخاب یا اینکه Windows+I را با هم بگیرید تا وارد بخش تنظمیات شوید.
با این کار پنجره تنظیمات باز می شود. به همین صورت باید به مسیر System > Notifications & Actions بروید. برای اینکه تمام نوتیفی های تمام اپ ها را غیرفعال کنید کافی است Get notifications from apps and other senders را پیدا کنید و آن را خاموش کنید. این قابلیت هر دو نوع اپلیکیشن های ویندوز یعنی اپلیکیشن های ویندوز استور و اپلیکیشن های معمولی دسکتاپ را غیر فعال می کند.
چگونه نوتیفی اپ های خاص را غیرفعال کنید
برای انجام این کار به مسیر گفته شده رفته و به System > Notifications & Actions بروید و در این قسمت کمی به پایین اسکرول کنید تا به Get notifications from these senders برسید. در این قسمت تمام چیزهایی که نوتیفی ارسال می کنند را مشاهده می کنید. در این جا اپ مورد نظر خود را انتخاب کنید و آن را Off کنید. با این کار ویندوز این نظر شما را به رسمیت شناخته و هیچ نوتیفی از سمت این اپ ها ارسال نمی کند.
برخی از اپلیکیشن ها بدین صورت اگر تنظیم شوند باز هم نوتیفی خود را ارسال می کنند اما اپلیکیشن هایی که نوتیفی محور هستند معمولا دارای یک آپشن تنظیماتی هستند که به شما کمک می کنند که نوتیفی ها را فعال یا غیرفعال کنید. برای این منظور باید خود اپلیکیشن را باز کنید و به بخش تنظیمات آن ها بروید و این قابلیت ها را مورد تغییر قرار دهید.
آموزش غیرفعال سازی موقتی نوتیفی اپ های ویندوز ۱۰
ویندوز ده دارای قابلیت Quiet Hours است که در ویرایش پاییزی ویندوز ده ارائه شده و بعد از آن به Focus Assist تغییر نام پیدا کرد. به کمک این قابلیت می توانید برای مدت محدودی، که خودتان مد نظر دارید صدای نوتیفی ها را حذف کنید.
در حقیقت این ویژگی یک نوع Do Not Disturb است. زمانی که Quiet Hours را فعال می کنید، نوتیفی ها موقتا پنهان می شوند و این تایم برای نیمه شب تا ساعت ۶ صبح است اما شما می توانید به کمک قابلیت های شخصی سازی آن، زمان مورد نظر را به دلخواه خود تنظیم کنید.
برای انجام این تنظیمات کافی است به مسیر Settings > System > Focus Assist بروید و آن چه را که دوست دارید برای غیرفعال سازی نوتیفی برای زمان مشخص تنظیم کنید.
برای فعال سازی این قابلیت بعد از تنظیم باید از Action Center استفاده کنید. Action Center را با کلیک کردن بر آیکون آن در سمت راست نوار وظیفه می توانید فعال کنید یا اینکه کلید ترکیبی Windows+A را بزنید تا اکشن سنتر باز شود. بعد از این، کافی است که آپشن Quiet Hours یا Focus Assis را مشاهده کرده و آن را روشن on یا خاموش off کنید.
اگر نمی توانید در ویوی اولیه این قابلیت را مشاهده کنید لینک زیر اکشن سنتر که Expand را کلیک کنید تا آن را در ادامه پیدا کنید
آموزش غیرفعال سازی نوتیفی های صفحه قفل در ویندوز ۱۰
Lock Screen مکانی از ویندوز است که برخی از اپ ها نوتیفی های خود را روی آن ارسال می کنند اما شما می توانید این بخش را هم شخصی سازی کنید. برای اینکه این توتیفی ها را شخصی سازی و کنترل کنید کافی است به مسیر Settings > Personalization > Lock screen بروید. اپلیکیشن هایی که نوتیفی ارسال می کنند را در بخش Choose an app to show detailed status و یا Choose apps to show quick status مشاهده می کنید. برای اینکه نوتیفی این اپ ها را مسدود کنید کافی است روی ایکون اپ کلیک کرده و None را انتخاب کنید.
ویندوز ده دارای قابلیت های مختلفی برای ارسال نوتیفی است که از جمله آن ها می توان تبلیغات را نام برد. برای این منظور از طریق اپلیکیشن تنظیمات می توانید نوتیفی ها را مدیریت کنید. در این باره تجربیات و نظرات خود را در بخش نظرات بنویسید و این مطلب را در صورتی که مفید می دانید روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.
آموزش باز کردن مرورگر اج در Private Mode برای ویندوز ۱۰
Private Mode موضوعی است که می تواند به امنیت بیشتر وب گردی شما در هر جایی کمک کند. مرورگرها بخشی دارند که طی آن شما هرچه را سرچ کنید در هیستوری مرورگر ذخیره نمی شود و از کارکرد شما اطلاعاتی روی سیستم قرار نمی دهد. هر چند گفته می شود استفاده از حالت امن یا خصوصی یا Private Mode برای کافی نت ها و مکان های عمومی استفاده کنید اما توصیه ما به شما این است که برای کارهای خاص مثل پرداخت یا خرید و یا جستجوهای خاص تا حد امکان از حالت Private Mode برای مرورگر خود استفاده کنید.
گویا آی تی: اما مرورگر اج در این باره تا کنون حرفی برای گفتن نداشته تا اینکه امروز متوجه شدیم که می توان برای این مرورگر نیز حالت خصوصی یا Private Mode نیز فعال کرد. با ما همراه باشید.
برای استفاده از این حالت، ابتدا به دسکتاپ در ویندوز ۱۰ خود بروید و راست کلیک کنید و New>Shortcut را دنبال کنید.
بدین منظور در قسمت location عبارت زیر را قرار دهید:
%windir%\System32\cmd.exe /c start shell:AppsFolder\Microsoft.MicrosoftEdge_8wekyb3d8bbwe!MicrosoftEdge -private
برای راهنمایی بیشتر موقعیت را در تصویر زیر ببینید:
نام را به چیزی نسبت دهید که پیدا کردن آن و آن نام دلالت بر حالت خصوصی مرورگر اج باشد. مثلا می توانید نام آن را Edge In Private یا چیزی شبیه به آن قرار دهید.
بعد از اینکه تنظیمات را تمام کردید، یک آیکون Command Prompt روی نمایشگر ظاهر می شود که در حقیقت شورت کاتی برای باز کردن مرورگر اج در حالت امن است.
بعد از این روی شورت کات راست کلیک کنید و بخش Properties را کلیک کنید. با این کار پنجره ای برای تان باز می شود که لازم است که به تب Shortcut بروید. برای اینکه بخواهید شکل و شمایل آیکون آن را به چیزی شبیه اج تبدیل کنید، در بخش Look for icons in this file عبارت زیر را وارد کنید:
%SystemRoot%\SystemApps\Microsoft.MicrosoftEdge_8wekyb3d8bbwe\MicrosoftEdge.exe
البته اگر بخواهید می توانید به راحتی آیکون های مورد علاقه تان را دانلود کنید و از بخش Browse انتخاب و روی آیکون ست کنید:
چیزی که این شورت کات انجام می دهد این است که ماکروسافت اج را با سوییچ private باز می کند و اجرا می کند. برخی از اپلیکیشن ها در ویندوز ۱۰ از قابلیت سوییچ بهره مند هستند. مثلا کروم یکی از آن هاست. تفاوتی که بین کروم و اج وجود دارد این است که اج اجازه نمی دهد به آن چیزی مثل میانبر ضافه کنید. در حقیقت برای ایجاد چنین میانبرهایی نیاز است که از روش ها و کد هایی مثل آن چه که در این مقاله گفته شد استفاده کرد اما در کروم به راحتی می توانید شورت کات ایجاد کنید.
شما می توانید به راحتی این شورت کات را به نوار وظیفه یا به استارت منو پین کنید و هر وقت که نیاز دارید به کمک آن اج را به حالت امن و خصوصی باز کنید.
در این باره تجربیات و دیدگاه های خود را با ما در میان بگذارید و این مطلب را در صورتی که برایتان مفید بود روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.
راهنمای قفل شدن اتوماتیک ویندوز ۱۰ بعد از رها کردن آن
ویندوز یک سیستم عامل کاملا انعطاف پذیر است که هر بخشی از آن را می توانید کنترل کنید. در حقیقت این سیستم عامل اجازه می دهد که مدیریت بخش های مختلف ان را بر عهده بگیرید مگر قفل کردن اتوماتیک آن! اما اگر از قفل پویا استفاده کنید این مشکل هم حل خواهد شد.
گویا آی تی: این کار برای زمانی پیشنهاد می شود که سیستم برای زمان زیادی بیکار باشد و آن را به حال خود رها کرده باشید. البته این قابلیت از ابتدا در ویندوزهای ویستا، ویندوز ۷ و ویندوز ۸ و ۸٫۱ نیز وجود داشته است.
برای اینکه منظور ما را بیشتر متوجه شوید باید بگوییم که ما در حال صحبت کردن در مورد قفل کردن سیستم هستیم یعنی همان اتفاقی که با فشردن دکمه ترکیبی Win+L رخ می دهد. اگر این تنظیماتی است که شما به دنبال آن می گردید، باید به بخش Control Panel بروید و در آن جا در گروه تنظمیاتی که مشاهده می کنید به دنبال Power & Sleep باشید که به زیر منو های ان نیاز داریم.
ویندوز ۱۰ را اتوماتیک قفل کنید
ویندوز ۱۰ هنوز که هنوز است از screensaver پشتیبانی می کند. شما می توانید حتی وقتی که سیستم فعال است به سراغ این بخش بروید و آن را فراخوانی کنید و فعال کنید این موضوع در تمامی ویندوز ها وجود داشته اما در ویندوز ۱۰ می خواهیم کاری کنیم که علاوه بر اینکه این بخش می تواند فعال شود، سیستم کاملا به صفحه قفل برود.
برای این کار وارد Settings app شوید و از ان جا وارد گروه تنظیماتی Personalization شوید. در این بخش در سمت چپ تب هایی وجود دارد که ما با Lock Screen کار داریم. روی ان کلیک کنید تا اپشن های قابل تنظیم آن را در سمت راست مشاهده کنید.
در میان صفحه در بخش راست عبارت Screen saver settings را مشاهده می کنید. این گزینه را کلیک کنید تا وارد بخش تنظیماتی آن شوید:
در صفحه Screen saver settings یک منوی باز شونده مشاهده می شود که باید آن را باز کنید و عبارت Blank را انتخاب کنید. البته هر چیز دیگری هم می توانید انتخاب کنید اما در بخش Wait عددی قرار دهید که می خواهید بعد از رها کردن سیستم اسکرین سیور ( و در این آموزش قفل شدن ) فعال شود.
بعد از این باید به گزینه On resume, display logon screen توجه کنید و اطمینان کنید که این ویژگی تیک دار باشد. این دقیقا همان چیزی است که به قفل کردن سیستم ویندوز ۱۰ می انجامد.
این کل کاری است که باید انجام دهید. شما می توانید در صورت رها کردن سیستم به صورت اتفاقی یا کاملا دلخواه حتی در کمترین زمان که یک دقیقه است سیستم را قفل کنید و خیالتان بابت همه چیز راحت باشد.
معمولا این تنظیمات برای زمانی است که شما سیستم را بخواهید برای زمانی طولانی رها کنید چرا که اگر مدام پشت سیستم باشید و بخواهید با یک دقیقه رها کردن آن سیستم را قفل و بعد قفل گشایی کنید ممکن است آزار دهنده برایتان باشد.
راهنمای SLEEP اتوماتیک ویندوز ۱۰
اگر شما می خواهید با رها کردن سیستم، ویندوز ۱۰ را به حالت SLEEP ببرید به طوری که برای بیدار کردن آن و استفاده از آن نیاز به پسورد داشته باشید دیگر نیازی نیست که به screensaver بروید و از انجا قفل را فعال کنید.
برای این کار به اپلیکیشن تنظیمات بروید و بخش تنظیمات گروهی Display را کلیک کنید در این جا تب های مختلفی در سمت چپ وجود دارد که باید از میان آن ها Power & Sleep را انتخاب کنید.
در این قسمت انقدر به پایین اسکرول کنید تا به قابلیت های قابل تنظیم on battery و یا plugged in برسید. تایمی که می خواهید بعد از آن سیستم به حالت خواب برود را اینجا مشخص کنید ( حداقل زمان ممکن یک دقیقه است ).
در ادامه در اپلیکیشن تنظیمات به بخش تنظیمات گروهی Accounts بروید و از ان جا در سمت چپ Sign-in Option را کلیک کنید تا در سمت راست بتوانید آپشن های اضافی را مشاهده کنید. در این حالت به دنبال عبارت Require Sign-in باشید. در زیر این بخش می توانید When PC wakes from sleep را مشاهده کنید و آن را تنظیم کنید.
معمولا در تجربه هایی که داشته ایم بسیاری از سیستم های مبتنی بر ویندوز ۱۰ هنگام بیرون آمدن از حالت خواب یا دیر عمل می کنند یا اینکه بر روی یک صفحه قفل می شوند. هنوز برای حل این معضل راه حلی ارائه نشده است اما به همین خاطر توصیه می کنیم که از قفل اتوماتیک به جای حالت خواب در ویندوز ۱۰ استفاده کنید.
در این باره آیا شما هم تجربیاتی دارید؟ در این باره دیدگاه های خود را با ما در میان بگذارید.
راهنمای غیرفعال سازی یا پاک سازی بخش Recent Documents List در Word 2016
اگر از کاربران دائمی مایکروسافت ورد هستید قطعا بارها لیستی از اسنادی که قبلا با آن ها کار کرده اید را مشاهده کرده اید. این لیست به محض باز کردن word و یا استفاده از بخش open برای باز کردن اسنادی که از قبل ایجاد شده اند، را مشاهده کرده اید. اما این بخش می تواند برای برخی از افراد حکم لیستی مزاحم داشته باشد.
گویا آی تی: ما در این بخش از مقاله قصد داریم به شما کمک کنیم تا این لیست را پاک کنید یا حداقل آن را غیرفعال کنید و از نمایش مجدد آن جلوگیری کنید.
راهکار
زمانی که مایکروسافت word را باز می کنید و یا از بخش open استفاده می کنید تا یک سند جدید ایجاد کنید یا از اسناد قبلی استفاده کنید، لیست به شما در سمت چپ نمایش داده می شود. کافی است روی یک سند راست کلیک کنید و از میان آپشن هایی که مشاهده می کنید گزینه Clear Unpinned Documents را انتخاب کنید:
در ادامه این کار یک دیالوگ باکس هشداری نمایش داده می شود که شما لازم است برای ادامه کار روی Yes کلیک کنید:
این کار موجب می شود که تمامی داکیومنت ها از بخش هایی که در آن پین شده اند پاک شوند.
زمانی که روی داکیومنت مورد نظر خود راست کلیک می کنید در میان آپشن ها گزینه Remove From List نیز به چشم می آید. این گزینه در حقیقت به شما اجازه می دهد تا دقیقا و فقط همان سندی را که روی آن راست کلیک کرده اید از این لیست پاک کنید.
غیرفعال سازی Recent Documents List
پیشنهاد دیگر ما این است که این لیست را به طور کامل غیرفعال کنید. برای چنین حالتی توصیه می کنیم که در همان صفحه در انتها گزینه Open Other Documents را پیدا کنید و آن را کلیک کنید:
روش دیگر هم این است که در خود نرم افزار وارد منو File شوید و از آن جا در میان لیست قابل انتخاب از صفحه ای که مشاهده می کنید گزینه Options را در سمت چپ انتخاب کنید:
در بخش Word Options که پیش روی شما قرار می گیرد کافی است تب Advanced را در سمت چپ مطابق عکس زیر کلیک کنید.
با ورود به این بخش شما وارد صفحه ای می شوید که اپشن های قابل تنظیم زیادی دارد. به همین دلیل می توانید به راحتی جستجو کنید و گزینه Display را پیدا کنید. در این بخش در ابتدای آپشن های پیشنهادی عبارت Show this number of Recent Documents را پیدا کنید و عدد مقابل آن را به ۰ تبدیل کنید.
در نهایت روی ok کلیک کنید.
با انجام این تنظیمات حالا وقتی شما word را باز می کنید در بخش recent هیچ سندی مشاهده نمی شود که بخواهید از آن استفاده کنید:
حالا اگر بخواهید تنظیمات را به حالت اولیه برگردانید به مسیر گفته شده بروید و به جای عدد ۰ رقم را چیزی بین ۰ تا ۵۰ انتخاب کنید تا به تناسب برنامه ریزی سیستم، از قدیمی ترین تا جدیدترین اسناد در این بخش قرار گیرند.
دقت کنید که این برنامه تنها تا ۵۰ عدد سند می تواند پوشش دهی کند و به طور پیش فرض نیز در ابتدا ۵۰ به آن نسبت داده شده است اما شما کاملا مختار هستید که هر چند تا بین ۰ تا ۵۰ را انتخاب کنید تا ورد به شما در بخش recent مجددا نمایش دهد.
در این باره توصیه ها و تجربیات خود را برای ما بنویسید و این مقاله را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید
چگونه گرافیک بازیها را بدون زحمت تنظیم کنیم؟
گیمرهای بازیهای کامپیوتر برای به تعادل درآوردن عملکرد سیستم با کیفیت گرافیک باید با تنظیمات گرافیکی زیادی سروکله بزنند. اگر نمیخواهید این تنظیمات را به صورت دستی تغییر دهید، انویدیا، AMD و حتی خود اینتل ابزارهایی برای انجام این کار در اختیار شما قرار دادهاند.
گویا آی تی: البته اگر گیمر حرفهای هستید بهتر است این کار را به صورت دستی انجام دهید. چون با تنظیم دستی تنظیمات بهترین ترکیب ممکن برای توان عملکردی و ترجیحات سیستمی به دست میآید، اما برای انجام این کار ابتدا باید گزینههای موجود را بشناسید و بعد برای آزمایش آنها وقت بگذارید. منتها با کمک راهکارهای جایگزین موجود فقط به یک کلیک نیاز دارید. و اگرچه که این روش کاملاً ایدهآل نیست، ولی تعادل خوبی بین تلاش و نتایج زحمات شما را به ارمغان میآورد.
چرا نگذاریم خود بازیها تنظیمات شما را به طور خودکار شناسایی کنند؟
اکثر بازیها سعی میکنند به طور خودکار تنظیمات گرافیک شما را تنظیم کنند. وقتی بازیها برای اولین بار اجرا میشوند، تنظیماتی که به صورت پیشفرض مناسب هستند انتخاب میشود، و گروههای تنظیماتی مختلفی مثل Low، Medium، High و Ultra را برای شما فراهم میکنند. البته ممکن است گزینهای تحت عنوان Autodetect هم داشته باشد که به طور خودکار میتواند تنظیمات سختافزار شما را شناسایی کند.
ولی این تنظیمات خودکار درون-گیمی بهترین تنظیمات موجود نیست. تنظیماتی مثل Low، Medium، High و Ultra به سختافزار شما بستگی ندارند، بلکه صرفاً دستهبندیهای مختلفی از تنظیمات هستند. مثلاً برای بازیهای قدیمیتر میتوانید از حالت Ultra و برای بازیهای جدیدتر که سختافزار قویتری میطلبند از حالت Medium استفاده کنید. اما همچنان باید به آزمون و خطا ادامه دهید تا شاید در نهایت بتوانید به یک نتیجهی خوب برسید. گزینهی Autodetect هم همیشه خوب عمل نمیکند، چون گاهی اوقات نمیتواند شرایط را به خوبی شناسایی کند و اگر سختافزار خوبی داشته باشید، ممکن است نتواند از حداکثر توان آن بهره بگیرد.
ابزارهایی که توسط انویدیا، AMD و اینتل ساخته شدهاند هوشمندانهتر هستند. در این برنامهها توجه بیشتری به GPU، CPU و رزولوشن صفحه شده و اطلاعات نرمافزار با پایگاه دادهای از آزمایشات مختلف که بر روی سختافزارهای گوناگون صورت گرفته مقایسه میشود. با این اطلاعات، خود بازی تنظیمات پیشنهادیِ مربوط به سختافزار شما را ارائه میکند. حتی میتوانید به بازی بگویید که گرافیک خود را در مقابل عملکرد سیستم بر روی چه سطحی تنظیم کند.
به عبارت دیگر، اگر میخواهید از تنظیمات گرافیکی سفارشی استفاده کنید آن را دستکاری نمایید. ولی اگر تنظیمات خودکار را ترجیح میدهید، به جای گزینههایی که در بازی وجود دارد از این ابزارها استفاده کنید. تنظیمات خودکار نقطهی شروع خوبی برای دستکاری بازیها یا فراهم کردن تنظیمات خودکار برای بازیهایی است که حتی نمیخواهید زحمت سروکله زدن با آنها را به دوش بکشید.
گام نخست: دانلود NVIDIA GeForce Experience، AMD Gaming Evolved یا جدیدترین درایور اینتل
اگر گرافیک انویدیا دارید، باید اپلیکیشن GeForce Experience را نصب کنید. البته ممکن است آن را از قبل نصب کرده باشید، چون آپدیت درایور گرافیک سیستم از طریق همین برنامه انجام میشود. این ابزار ویژگیهایی دیگری مثل استریم داخلی بازی و امکان ضبط هم دارد، ولی ما در این آموزش فقط روی جنبهی بهینهسازی گرافیک تمرکز میکنیم.
اگر کارت گرافیک AMD دارید، نرمافزار Gaming Evolved Client را دانلود و نصب کنید. این برنامه نسبت به GeForce Experience جنبهی ارتباطی بیشتری دارد ولی ابزارهای بهینهسازیاش شبیه GeForce Experience است.
اگر گرافیک اینتل دارید، با نصب جدیدترین نسخهی کنترل پنل گرافیکهای HD اینتل میتوانید این تنظیمات را انجام دهید. برای استفاده از این قابلیتها حداقل به نسخهی ۱۵٫۶۵ درایور گرافیکهای اینتل نیاز دارید، این نسخه در تاریخ ۱۳ فوریهی ۲۰۱۸ منتشر شده است.
گام دوم: کتابخانهی بازیهای خود را اسکن کنید
قبل از این که بازی را بهینه کنید، ابتدا باید در کتابخانهی بازی خود به دنبال بازیهای سازگار بگردید.
اگر از نرمافزار انویدیا استفاده میکنید، GeForce Experience را باز کرده و روی زبانهی Games کلیک کنید. با این کار کتابخانهی شما به طور خودکار اسکن شده و بازیهای سازگار در سمت چپ نشان داده میشود.
کاربران AMD باید Gaming Evolved را اجرا کرده و به زبانهی Library بروند. در این زبانه کتابخانهی شما به طور خودکار اسکن میشود و بازیهای سازگار در سمت چپ به نمایش در میآید.
کاربران اینتل هم باید نرمافزار Intel HD Graphics Control Panel را اجرا کرده و از پایین صفحه بر روی آیکن Gaming کلیک کنند. برای اجرای Intel Control Panel کافی است روی دسکتاپ کلیک راست کرده و گزینهی Intel Graphics Settings را انتخاب نمایید.
از آن جایی که این ابزارها از همهی بازیها پشتیبانی نمیکنند، در این بخش نمیتوانید همهی بازیها را ببینید، بلکه فقط بازیهایی که توسط نرمافزارهای مخصوص انویدیا، AMD و اینتل پشتیبانی شده باشند به نمایش در میآیند.
با این حال، اگر یک بازی سازگار باشد ولی در ظاهر چنین به نظر نرسد، با استفاده از ابزار مربوطه میتوانید آن را شناسایی کنید. در اپلیکیشن GeForce Experience روی آیکن Preferences که در پایین لیست بازیها قرار دارد کلیک کنید. با انجام این کار پوشهی Program Files به طور طبیعی مورد جستجو قرار میگیرد، ولی میتوانید پوشهی جدید هم به این بخش اضافه کنید. برای مثال، اگر همهی بازیهای خود را در مسیر C:\Games یا D:\Games نصب کرده باشید، باید یک پوشه به این مسیر اضافه نمایید.
در اپلیکیشن Gaming Evolved شرکت AMD، میتوانید به زبانهی Library بروید، روی آیکن آچار فرانسه کلیک کرده و از پایین نوار سمت چپ علامت به اضافه را انتخاب کنید و در صورتی که فایل .exe مربوطه به طور خودکار در لیست ظاهر نشد، آن را به نرمافزار بدهید.
این حالت فقط به درد زمانی میخورد که برنامه از بازی پشتیبانی میکند، ولی نمیتواند آن را پیدا کند. با استفاده از این قابلیت میتوانید بازیهای ناسازگار را به صورت دستی اضافه کنید.
اینتل روشی خاصی برای وصل کردن Intel HD Graphics Control Panel به فایلهای .exe ندارد. پس باید به نحوی مطمئن شوید که این ابزار همیشه میتواند بازیهای سازگار را پیدا کند.
گام سوم: بهینهسازی!
حالا برای این که یک بازی را بهینهسازی کنید آن را از لیست انتخاب کرده و روی دکمهی Optimize کلیک نمایید. در نرمافزار اینتل، ابتدا روی آیکن بازی و بعد روی Optimize کلیک کنید. (اگر قبلاً بازی را اجرا نکردهاید، برای عملکرد صحیح این دکمه ابتدا باید آن را اجرا نمایید.)
بعد از این که در نرمافزار انویدیا یا AMD روی دکمهی Optimize کلیک کردید، میتوانید در لیست اسکرول کنید تا فرق بین تنظیمات فعلی بازی و تنظیمات پیشنهادی انویدیا یا AMD را که با عنوان Optimal نمایش داده شده است ببینید.
البته فراموش نکنید که ممکن است تنظیمات Optimal در تلاش اول به آن خوبیها که فکر میکنید هم نباشد. شاید گرافیک خیلی برایتان باکیفیت نباشد یا بازی کُند و مشکلدار اجرا شود. زمانی که صحبت از عملکرد در برابر کیفیت میشود، برای این که بهینهسازی بازیها به بهترین نحو انجام گردد باید نیازهای خود را تعیین کنید. (برای مثال، من دوست دارم بازیها را با ۶۰ fps انجام دهم، حتی اگر لازم باشد که به خاطر این حالت کمی از کیفیت گرافیکی بازی را از دست بدهم.)
برای اعمال این تنظیمات در GeForce Experience روی آیکن کنار دکمهی Optimize کلیک کنید تا گزینههای لازم برای تغییر رزولوشن و حالت نمایش در اختیارتان قرار بگیرد، اما مهمتر از همه یک اسلایدر هم پیش رویتان ظاهر میشود که با آن میتوانید تنظیمات عملکرد یا گرافیک بازی را تغییر دهید.
در نرمافزار AMD Gaming Evolved، میتوانید این اسلایدر را از صفحهی اصلی برنامه ببینید، ولی گزینههای آن به اندازهی نرمافزار انویدیا نیست و فقط سه حالت دارد: Performance، Quality و Balanced.
این دو ابزار بیشتر بر روی جنبهی کیفیت گرافیکی بازیها تاکید دارند، پس اگر میخواهید از حالت ۶۰ فریم بر ثانیه استفاده کنید، باید اسلایدر را کمی به سمت چپ ببرید. دوباره باید بگوییم که تغییر تنظیمات فقط از درون خود بازی امکانپذیر است، ولی این ابزارها تغییرات مدنظر شما را بیشتر از جنبهی سختافزاری اعمال میکنند. این برنامهها در کمترین حالت به شما اجازه میدهند تا نقطهای برای تعیین تنظیمات گرافیکی خود داشته باشید.
ابزار اینتل نمیگذارد که از داخل اپلیکیشن به چیزی بیشتر از فعال یا غیرفعال کردن تنظیمات توصیه شده دسترسی داشته باشید. برای دیدن تنظیمات توصیه شده روی آیکن یکی از بازیها کلیک کرده و گزینهی View settings را انتخاب کنید.
برای تغییر دادن این تنظیمات با استفاده از ابزار اینتل، باید بازی را اجرا کرده و تنظیمات را از داخل خود بازی تغییر دهید.
استفاده از این ابزارها بسیار ساده است. گیمرهایی که به دنبال بهینهسازی حرفهای تنظیمات بازیهای خود هستند، با استفاده از این برنامهها میتوانند به گزینهها و امکانات بیشتری دسترسی داشته باشند.