استفاده از لپ تاپ هنگام شارژ رفتاری متداول در میان کاربران است، در این مطلب بررسی می‌کنیم که آیا کار با لپ تاپ هنگام شارژ برای سلامت باتری مضر است یا خیر؟

امروزه فناوری در زندگی ما نقش بسیار مهمی دارد و همه ما اطلاعات حساس شخصی، کاری، تحصیلی و غیره خود را در لپ‌تاپ، تبلت، کامپیوتر یا گوشی هوشمندمان نگهداری می‌کنیم. به همین دلیل دانستن راهکارهایی برای افزایش کارایی، دوام، طول عمر و ایمنی این دستگاه‌ها از اهمیت زیادی برخوردار است.

خیلی از افراد مدت زیادی از وقت خود را بیرون از منزل سپری می‌کنند و لپ‌تاپ به بخشی جدایی ناپذیر از شغل و تحصیل آن‌ها تبدیل شده است. استفاده از لپ‌تاپ به شارژ بودن باتری آن وابسته است مگر آن که بخواهیم از لپ تاپ در هنگام شارژ استفاده کنیم. این موقعیتی است که همه افرادی که لپ‌تاپ دارند با آن مواجه شدند و در این هنگام یک سوال ذهن آن‌ها را درگیر می‌کند، استفاده از لپ تاپ هنگام شارژ کار درستی است؟ آیا این کار به لپ‌تاپ یا باتری آن صدمه می‌زند؟ باید باتری را شارژ کنیم و سپس از شارژ باتری استفاده کنیم یا باتری را از مدار خارج کرده و لپ‌تاپ را مستقیما به برق بزنیم؟ کدام راهکار درست است؟

در این مطلب می‌خواهیم در مورد استفاده از لپ تاپ هنگام شارژ صحبت کنیم و راه‌کارهایی را برای افزایش عمر باتری لپ‌تاپ به شما یادآور شویم، به این ترتیب اگر لپ‌تاپ دارید، تا پایان مقاله همراه آی‌تی‌رسان باشید.

در گذشته سازندگان لپ‌تاپ تاکید داشتند که به هیچ عنوان در هنگام شارژ شدن لپ‌تاپ با آن کار نکنیم. این تفکری بود که بر اساس فناوری‌های ساخت لپ‌تاپ و باتری آن تا حدود 5 و 6 سال پیش وجود داشت، اما امروزه تکنولوژی ساخت لپ‌تاپ و کیفیت باتری آن نسبت به گذشته پیشرفت قابل توجهی داشته و تولیدکنندگان نگرانی کمتری نسبت به این موضوع دارند.

در مورد اتصال یا عدم اتصال کابل شارژ لپ‌تاپ در میان متخصصان این حوزه، تفاوت نظر وجود دارد و نمی‌توان نظر قطعی بر بی‌خطر بودن یا نبودن استفاده از لپ‌تاپ هنگام شارژ اعلام کرد، یا به زبان ساده‌تر استفاده از کابل شارژ هنگام کار با لپ‌تاپ به نوع مدل و فناوری ساخت باتری و سخت‌افزار آن وابسته است، به همین دلیل نمی‌توان برای تمامی لپ‌تاپ‌های بازار یک نسخه واحد پیچید.

چرخه شارژ در باتری لپ‌تاپ‌ها

اما اگر بخواهیم یک نظر کلی بدهیم، بهتر است که هنگام شارژ لپ تاپ (به ویژه مدل‌های معمولی و ارزان قیمت) با آن کار نکنید. لپ‌تاپ‌های امروزی از باتری‌های لیتیوم یونی و لیتیوم پلیمری استفاده می‌کنند که دارای چرخه شارژ هستند. به این معنی که به تعداد معینی می‌توانید آن را شارژ کنید و به مرور زمان ظرفیت این باتری‌ها کاهش یافته و شارژدهی دستگاه‌ها کم می‌شود.

البته در مدل‌های جدیدتر این چرخه شارژ به تعداد قابل توجهی افزایش پیدا کرده و به 300 تا 500 چرخه رسیده است. به این ترتیب رفتار شما باید نسبت به لپ‌تاپی که در اختیار دارید، متفاوت باشد. شرکت‌هایی مانند اچ‌پی و ایسوس در توضیحات لپ‌تاپ‌های خود اعلام کرده‌اند که پس از یک سال استفاده مداوم از لپ‌تاپ، ظرفیت باتری آن‌ها به 80 درصد حالت عادی کاهش پیدا می‌کند، اما اگر دو سال به طور سنگین و مداوم از لپ‌تاپ استفاده کنید، ظرفیت باتری آن به کمتر از 60 درصد حالت اولیه می‌رسد. شارژ و تخلیه مداوم باتری لپ‌تاپ باعث می‌شود طول عمر آن کاهش پیدا کند. در لپ‌تاپ‌های قدیمی که چندین سال از سال ساخت آن‌ها می‌گذرد، این دوره شارژ پایین‌تر است و بهتر است هنگام کار کابل شارژ به طور مداوم به باتری متصل نباشد.

استفاده از لپ تاپ هنگام شارژ

اگر یک لپ‌تاپ قدیمی دارید، باتری آن احتمالا جدا می‌شود و به این ترتیب اگر به طور مداوم از لپ‌تاپ استفاده می‌کنید، باتری آن را درآورده و مستقیما به برق متصل کنید. این بهترین روش استفاده مداوم و سنگین از یک لپ‌تاپ قدیمی است.

در لپ‌تاپ‌های هوشمند امروزی، زمانی که لپ‌تاپ به برق متصل باشد و فرآیند شارژ به صد درصد برسد، جریان شارژ متوقف می‌شود، ولی اگر همچنان هنگام شارژ از لپ تاپ استفاده کنید، بعد از مدت اندکی از ظرفیت شارژ لپ‌تاپ کاسته شده و مجددا جریان شارژ شدن باتری شروع می‌شود تا همان میزان کمی که شارژ کاهش پیدا کرده، دوباره به باتری بازگردد و شارژ لپ‌تاپ به صد درصد برسد و با صد درصد شدن، جریان شارژ دوباره متوقف گردد!

این اتفاق و چرخه تکراری باعث گرمای زیاد باتری و دستگاه می‌شود و همانطوری که می‌دانیم، گرما دشمن دستگاه‌های الکترونیکی و خصوصا باتری‌هاست، همچنین چرخه شارژ باتری‌ها زودتر به اتمام رسیده و باتری خراب شود. به این ترتیب در مدل‌های جدید قابلیت و نرم‌افزارهایی وجود دارد که با آن می‌توان باتری را از جریان تامین شارژ خارج کرد و به طور مستقیم به برق شهر متصل شد.

استفاده از لپ‌تاپ‌های گیمینگ هنگام شارژ

اما قضیه برای لپ‌تاپ‌های گیمینگ امروزی متفاوت است، لپ‌تاپ‌های گیمینگ برای اجرای بازی‌های سنگین باید به طور مستقیم به برق متصل شوند، به همین دلیل به گونه‌ای طراحی شده‌اند که پس از شارژ شدن باتری، باتری به طور خودکار از مدار خارج شده و سیستم به صورت مستقیم از برق انرژی مورد نیاز را تامین می‌کند. این سیستم در اکثر لپ‌تاپ‌های گیمینگ و لپ‌تاپ‌هایی که برای طراحی ساخته شده‌اند وجود دارد و باعث جلوگیری از خرابی زودتر از موعد باتری لپ‌تاپ می‌شود.

راهکار چیست؟

برنامه Energy Manager در لپ‌تاپ‌های لنوو، برنامه ASUS Battery Health Charging در لپ‌تاپ‌های ایسوس و HP Peak Power Manager در لپ‌تاپ‌های اچ‌پی قابلیت خارج کردن باتری از مدار را به کاربران می‌‌دهند. اما به جز آن در ویندوز 10 می‌توانید باتری را از مدار خارج کنید و به طور مستقیم لپ تاپ را به برق متصل کنید. برای این کار بر روی آیکون مای‌کامپیوتر راست کلیک کنید و گزینه Manage را بزنید. در پنجره به نمایش درآمده گزینه Device Manager را انتخاب کنید، حال در میان صفحه لیست تمامی سخت‌افزارهای لپ‌تاپ را مشاهده می‌کنید. در بالای صفحه گزینه Batteries را باز کنید و بر روی گزینه Microsoft ACPI-Compliant Control Method Battery بزنید تا باتری از مدار خارج شود، به این ترتیب باتری از برق تغذیه خواهد کرد اما انرژی از باتری به دستگاه منتقل نمی‌شود.

شرکت‌های مختلف تولید کننده لپ‌تاپ برای محافظت از باتری و افزایش عمر آن توصیه‌هایی دارند:

اگر می‌خواهید برای مدتی از باتری لپ‌تاپ استفاده نکنید، آن را با ظرفیت حدود 50 تا 60 درصد شارژ کنید و سپس در یک محیطی که دمای معمولی دارد و در معرض سرما، گرما یا نور مستقیم خورشید نیست، از آن نگهداری کنید، مناسب‌ترین دما برای باتری لپ‌تاپ به توصیه ایسوس دمای 10 تا 35 درجه است.  البته از نظر دما شرکت اچ‌پی تاکید دارد که دمای باتری به بالای 40 درجه نرسد و اگر نه در طولانی مدت چرخه عمر باتری به شکل قابل توجهی کاهش پیدا می‌کند.

نکته دیگر آن است که سعی کنید زمان عدم استفاده شما از باتری بیش از سه ماه نشود، یعنی هر دو ماه حداقل یک روز از باتری لپ‌تاپ استفاده کنید و مجددا آن را کنار بگذارید، به این ترتیب باتری آسیب نمی‌بیند و حتی پس از چندین ماه، کیفیت آن کمترین میزان افت را خواهد داشت. شرکت لنوو تاکید دارد که هنگام آپدیت ویندوز یا بخش‌های دیگر سیستم، از باتری استفاده دیگری نشود، در واقع هنگام آپدیت از باتری برای کار دیگری استفاده نکنید.

همچنین هنگام کار دستگاه‌ها یا قابلیت‌های غیر ضروری را ببندید، به طور مثال اگر کارتان با هارد اکسترنال تمام شد آن را از لپ‌تاپ جدا کنید و یا اگر از قابلیت‌هایی مانند بلوتوث و وای‌فای استفاده نمی‌کنید، آن‌ها را غیرفعال کنید.

اکثر شرکت‌ها تاکید دارند که اجازه ندهید شارژ باتری لپ‌تاپ‌تان به صفر برسد و همین که لپ‌تاپ 20 درصد شارژ داشت، آن را به برق وصل کنید همچنین زمانی که شارژ به 95 درصد رسید، لپ‌تاپ را از شارژر جدا کنید و اجازه دهید لپ‌تاپ تنها از باتری تغذیه کند.

نتیجه‌گیری نهایی…

با توجه به توضیحات بالا، بهتر است لپ تاپ خود را به مدت طولانی به برق وصل نکرده و در هنگام شارژ از آن استفاده نکنید. اگر می‌توانید باتری لپ‌تاپ خود را جدا کنید، این کار را انجام داده و طبق دستورات بالا از لپ‌تاپ و باتری محافظت کنید.

اما اگر می‌توانید، به صورت نرم‌افزاری باتری را از مدار خارج کرده و مستقیما از برق استفاده کنید. البته تمامی این موارد برای زمانی است که قصد اجرای بازی یا استفاده از لپ‌تاپ به صورت مداوم را دارید. اگر تنها روزی چند دقیقه یا چند ساعت از لپ‌تاپ استفاده می‌کنید، بهتر است باتری آن را متصل کرده و از باتری بهره‌مند شوید، همچنین هنگام شارژ از لپ ‌تاپ استفاده نکنید.

نوشته آیا استفاده از لپ‌تاپ هنگام شارژ موجب آسیب دیدن باتری می‌شود؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

اگر شخصی به اسم هیدئو کوجیما (Hideo Kojima) وجود نداشت، آنگاه احتمالا صنعت بازی نیز شکل دیگری به خود گرفته بود. طرفداران و غیرطرفداران این کارگردان ژاپنی، این موضوع را تأیید می‌کنند. همگان بیشتر وی را به‌عنوان مغز متفکر سری Metal Gear می‌شناسند؛ بازی‌هایی که در زمان خود، پیشرو سبک مخفی‌کاری بودند. به همین بهانه بر آن شدیم تا در این مطلب به بیوگرافی هیدئو کوجیما بپردازیم. با ما همراه باشید.

زندگی شخصی

بیوگرافی هیدئو کوجیما را با اوایل زندگی وی آغاز می‌کنیم. کوجیما در 2 شهریور 1342 (24 اوت 1963) در ساتاگایای توکیو متولد شد. وی جوان‌ترین فرزند خانواده 5 نفری خود بود. پدر کوجیما یعنی کینگو (Kingo) یک داروساز بود و مدام به دلیل شرایط کاری خود در حال مسافرت بود. کوجیما رایج‌ترین نام در میان پزشک‌هایی بود که کینگو آن‌ها را ملاقات کرده بود و به همین دلیل این اسم را بر روی کوچک‌ترین فرزند خود گذاشت. هنگامی که کوجیما 4 سال داشت، خانواده وی به اوساکای ژاپن نقل مکان کردند. کوجیما خودش می‌گوید که این یک تغییر ناگهانی در محیط زندگی وی بوده و همین قضیه باعث شده تا او اکثر وقتش را در خانه و به تماشای تلویزیون و یا مجسمه‌سازی بگذراند.

هنگامی که در اوساکا بوده‌اند، خانواده کوجیما، رسمی را آغاز کرده که بر اساس آن هر شب اعضای خانواده می‌بایست با یکدیگر فیلم نگاه می‌کردند. به همین دلیل نیز کوجیما تا پایان فیلم نمی‌توانست که به رختخواب برود. خانواده کوجیما به سینمای اروپا و فیلم‌های وسترن و وحشتناک علاقه‌مند بودند و در این زمینه محدودیتی را برای کودکان در نظر نگرفته بودند. هیدوئو کوجیما بسیار در رابطه با زندگی شخصی خود، محافظه‌کار است. وی حداقل یک برادر دارد، پدرش زمانی که وی 13 سال داشته، فوت کرده و مادرش نیز در اوایل سال 2017، از دنیا رفت. بر اساس کتابش تحت عنوان The Creative Gene (ژن خلاق)، کوجیما دو فرزند پسر دارد.

روزی یکی از دوستان یک دوربین Super 8 را به مدرسه می‌آورد و در اینجاست که کوجیما به فیلم‌سازی علاقه‌مند می‌شود. این دو شروع به ساخت فیلم‌ می‌کنند و از هر کسی که آن‌ را تماشا می‌کرد، 50 ین می‌گرفتند. کوجیما از پدر و مادرش خواست که هزینه‌های سفر به سواحل ژاپن را تأمین کنند و البته به آن‌ها نگفته بود که می‌خواهد در آنجا فیلم‌برداری کند. در عوض فیلم‌سازی، وی وقت خود در ساحل را به شنا کردن اختصاص داد و در روز آخر نیز طرح فیلم را به موضوعی پیرامون زامبی‌ها تغییر داد. وی فیلم را به والدین خود نشان نداد.

این مطلب را نیز بخوانید: تفاوت بازی‌های دو بعدی و سه بعدی در چیست؟

تا رسیدن دوران نوجوانی کوجیما، خانواده وی به کاوانیشی هیوگو (در منطقه کانسای ژاپن)، نقل مکان کرده بودند. هنگامی‌که وی 13 سال داشت، پدرش فوت کرد. وی در مصاحبه‌ای به تأثیر مرگ پدرش بر زندگی وی و سختی‌های مالی پس از آن، اشاره کرده است. کوجیما در دانشگاه و در رشته اقتصاد ثبت‌نام کرد و در همان‌حا بود که تصمیم گرفت که وارد صنعت بازی شود. وی همزمان با تحصیل، مشغول نوشتن داستان‌های تخیلی بود و حتی یک داستان کوتاه را نیز در پایان‌نامه خود، گنجانده بود.

اوایل زندگی شغلی

بیوگرافی هیدئو کوجیما را با بحث در رابطه با اوایل زندگی شغلی وی ادامه می‌دهیم. کوجیما در ابتدای زندگی کاری خود، به دنبال راهی جهت ورود به حوزه فیلم‌سازی می‌گشت. او این امید را داشت که اگر بتواند جوایزی را به خاطر داستان‌های تخیلی خود برنده شود، آنگاه می‌‌تواند کارگردانی یک فیلم را نیز برعهده بگیرد. البته کوجیما بیان می‌کند که از میان دوستانش، کسی وی را جهت ورود به صنعت سینما تشویق نمی‌کرد و این قضیه هنگامی‌که وی می‌خواست وارد صنعت بازی شود نیز تکرار شد. کوجیما در ابتدا در رابطه با شغلش به اطرافیان خود دروغ می‌گفت. دلیل این قضیه نیز این بود که در آن زمان واژه‌ای به نام طراح بازی، در ادبیات ژاپن جایی نداشت و بنابراین کوجیما در عوض به اطرافیان خود می‌گفت که مشغول کار در یک شرکت فعال در امور مالی است.

کوجیما در سال 1986 به بخش کامپیوتر خانگی MSX شرکت کونامی (Konami) پیوست. دلیل وی برای این کار نیز این بود که کونامی تنها توسعه دهنده بازی در ژاپن بود که سهام آن در بورس اوراق بهادار معامله می‌شد. وی در ابتدا از کارش ناامید شده بود. دلیل این قضیه نیز این بود که پالت 16 رنگی MSX بسیار محدودکننده بود. در این زمان وی آرزو داشت که بتواند برای کنسول Nintendo Entertainment System، بازی بسازد. اولین بازی که هیدوئو کوجیما بر روی آن کار کرد (در نقش دستیار کارگردان)، Penguin Adventure بود که در واقع ادامه Antarctic Adventure به حساب می‌آمد.

گیم‌پلی Penguin Adventure تا حد زیادی نسبت به Antarctic Adventure پیشرفت کرده بود که از جمله این موارد می‌توان به اضافه شدن المان‌های اکشن، تنوع بیشتر مراحل و اضافه شدن المان‌های نقش‌آفرینی همانند سیستم ارتقای تجهیزات و پایان‌بندی متفاوت، اشاره کرد. در سال 2019 وب‌سایت Polygon درباره بازی Penguin Adventure نوشت که برخی از قابلیت‌های آن، عمیق هستند. پس از این بازی، کوجیما شروع به طراحی یک بازی جدید به نام Lost Warld کرد که البته در ادامه توسعه آن لغو شد. دلیل این قضیه نیز این بود که جهت اجرا بر روی MSX، بسیار پیچیده بود.

1987 الی 1990: Metal Gear و Snatcher

از کوجیما خواسته شد تا مدیریت پروژه یکی از همکاران ارشد را برعهده بگیرد و آن پروژه چیزی نبود جز Metal Gear. محدودیت‌های سخت‌افزاری، توسعه سیستم مبارزات این بازی را با مشکل مواجه کرده بود. کوجیما نیز در عوض گیم‌پلی را تغییر داد و به جای مبارزه کردن، بیشتر بر روی فرار از زندان تمرکز کرد. گیم‌پلی این بازی در زمینه فرار از زندان، از The Great Escape الهام گرفته بود. در نهایت Metal Gear در تاریخ 22 تیر 1366 (13 جولای 1987) در ژاپن برای MSX2 و در سپتامبر همان سال نیز در اروپا منتشر شد. بازی‌باز در این بازی کنترل یک مأمور ویژه به نام Solid Snake که جهت متوقف کردن یک تانک متحرک مجهز به سلاح اتمی به منطقه Outer Heaven فرستاده شده بود را برعهده می‌گرفت.

این تانک متحرک، Metal Gear نام داشت. این بازی یکی از اولین نمونه‌های بازی‌های سبک مخفی‌کاری بود. در سال 1987 نیز این بازی بر روی کنسول NES منتشر شد و در این نسخه گرافیک و درجه سختی بازی، تاحدودی تغییر کرده بود و همچنین پایان آن نیز خلاصه‌تر شده و در آن، سلاح Titular کنار گذاشته شده بود. کوجیما بسیاری از تغییرات اعمال شده بر روی پورت NES را مورد انتقاد قرار داد که از جمله این موارد می‌توان به ترجمه ضعیف و پایان‌بندی خلاصه‌شده اشاره کرد. در طی یک مصاحبه، یکی از برنامه‌نویس‌های نسخه NES اعلام کرده بود که از آن‌ها خواسته شده بود تا پورت را تنها در 3 ماه به اتمام برسانند و سخت‌افزار NES نیز اجازه اعمال نبردهای Metal Gear را نمی‌داد.

بازی بعدی کوجیما، Snatcher بود که در 5 آذر 1367 (26 نوامبر 1988) در ژاپن بر روی NEC PC-8801 و MSX2 منتشر شد. کوجیما نویسندگی و کارگردانی این عنوان را برعهده داشت. کوجیما قصد داشت که این بازی یک عنوان ماجراجویی گرافیکی باشد و همچنین المان‌های رمان‌های بصری نیز در آن وجود داشته باشند و دارای 6 فصل نیز باشد، اما در نهایت به وی دستور داده شد که آن را به 2 فصل خلاصه کند. تیم توسعه قصد داشت که فصل سومی را نیز در بازی قرار دهد، اما توسعه دو فصل نیز بیشتر از زمان برنامه‌ریزی شده طول کشیده بود و بنابراین نتوانستند که این کار را انجام دهند. این بازی به‌نوعی از ژانر سایبرپانک الهام گرفته بود و طراحی آن نیز شبه جهان باز بود. کوجیما و طراح شخصیت‌ها یعنی تومیهارو کینوشیتا (Tomiharu Kinoshita)، با این پروژه همانند ساخت یک فیلم یا انیمه رفتار می‌کردند تا یک بازی.

هنرمند پیشین کونامی یعنی ساتوشی یوشویوکا (Satoshi Yoshoioka) که بسیاری از شخصیت‌های Snatcher را طراحی کرده بود، می‌گفت که به‌طور مداوم کوجیما وی را به‌گونه‌ای راهنمایی و هدایت می‌کرده که بازی هر چه بیشتر حالت سینمایی داشته باشد. منتقدها در ادامه این ویژگی را بخش اصلی کار وی به حساب می‌آوردند. The New York Times می‌نویسد که یکی از ابداهات کوجیما، شیوه‌ای است که وی داستان‌سرایی سینمایی را در بازی‌های کنسولی اعمال کرده است. Snatcher تاحد زیادی از Blade Runner ریدلی اسکات (Ridley Scott) در سال 1982 الهام گرفته بود و شدت این قضیه به حدی بود که تا مرز نقض کپی‌رایت نیز پیش رفت. پورت Sega CD بدون دخالت کوجیما ساخته شد، اما حجم متون و طول اسکریپت‌ها باعث شد تا فرایند بومی‌سازی (Localisation) هزینه‌بر شده و همچنین 3 ماه نیز زمان ببرد. Snatcher از لحاظ تجاری در ژاپن موفق بود، اما این قضیه در غرب صدق نمی‌کرد (تنها چند هزار نسخه فروخت). البته این بازی توانست که هواداران پروپاقرصی را در غرب برای خود دست و پا کند.

این مطلب را نیز بخوانید: موتور بازی‌سازی چیست، چه ویژگی‌هایی دارد و از چه بخش‌هایی تشکیل شده است؟

در سال 1990، کوجیما ریمیکی از بازی Snatcher به نام SD Snatcher را طراحی کرد. این بازی یک عنوان نقش‌آفرینی بود که همان خط داستان نسخه اصلی را روایت می‌کرد، اما در زمینه محیط، جزئیات طرح داستانی و مکانیک‌های اساسی گیم‌پلی، دستخوش تغییرات زیادی شده بود. در رسانه‌های ژاپنی، SD به‌معنای “فرا تغییریافته” بوده و در واقع روشی دیگر جهت اشاره به طراحی‌های شخصیت Chibi است. در این سبک، شخصیت‌ها با استفاده از سبک هنری فرا تغییریافته به تصویر کشیده می‌شوند (در قیاس با سبک گرافیکی بازی اصلی). این نسخه جدید نیز همانند نسخه اصلی فقط در ژاپن عرضه شد.

SD Snatcher، سیستم برخوردهای تصادفی را کنار گذاشت و یک سیستم نبرد اول شخص نوبتی را معرفی کرد که در آن بازی‌باز می‌توانست با استفاده از سلاح خود، بخش‌های مشخصی از بدن دشمن را مورد هدف قرار دهد. از آن زمان، چنین سیستمی بسیار کم در بازی‌ها مورد استفاده قرار گرفته، اما نمونه‌های مشابه آن را می‌توان در عناوین نقش آفرینی همانند Vagrant Story شرکت Square (سال 2000)، Fallout 3 شرکت Bethesda Softworks (سال 2008) و Last Rebellion شرکت Nippon Ichi (سال 2010)، مشاهده کرد. در سال 2007 وب‌سایت Engadget نوشت که تصمیم کوجیما جهت سبک‌سازی طراحی شخصیت‌ها، یک بازیگوشی پست مدرن از سوی وی بوده که این کار جنبه‌های دراماتیک بازیش‌اش را کم‌اهمیت‌تر جلوه داده و البته این کار خود را با قراردادهای مرسوم بازی‌های ویدیویی، می‌پوشاند و این قضیه را به بازیگوشی‌های مشابه خود در بازی‌های بعدی نیز ارتباط می‌دهد.

1990 الی 1994: Metal Gear 2 و Policenauts

در ادامه مرور بیوگرافی هیدئو کوجیما به دهه 1990 میلادی می‌رسیم. اولین بازی از سری Metal Gear بر روی کنسول NES، یک موفقیت تجاری بود و به همین دلیل کونامی تصمیم گرفت که دنباله این بازی به نام Snake’s Revenge را بدون دخالت کوجیما توسعه دهد. در ادامه یکی از همکاران کوجیما که بر روی این پروژه کار می‌کرد، به وی می‌گوید که شرکت قصد انجام چنین کاری را دارد و همچنین از کوجیما می‌خواهد که بازی Snake خودش را بسازد.

در نتیجه کوجیما نیز توسعه Metal Gear 2: Solid Snake را آغاز می‌کند و هر دو بازی در سال 1990 منتشر می‌شوند. Metal Gear 2: Solid Snake یک موفقیت تجاری دیگر بود و توانست که نقدهای مثبتی را نیز از منتقدها دریافت کند. IGN می‌نویسد که “Metal Gear 2، مکانیک‌های مخفی‌کاری همانند سروصدا کردن جهت جلب توجه نگهبان‌ها، نشسته و سینه‌خیز رفتن بر روی زمین و خنثی کردن مین‌ها را به جهان بازی‌های ویدیویی معرفی کرده و دشمنان این بازی را می‌توان از زاویه‌های مختلف، مشاهده کرد.”

مشکلات محدودیت حافظه در جریان توسعه Snatcher، کوجیما را محبور به استراحت کردند و در همین حین، وی جست‌و‌جو برای مفاهیم بازی Policenauts را آغاز کرد. کوجیما می‌خواست که این بازی همچنان به سبک ماجراجویی وفادار باشد، زیرا احساس می‌کرد که این بهترین روش جهت بیان آن چیزی است که او با استفاده از بازی‌های ویدیویی می‌خواهد بروز دهد. کوجیما از فرایند توسعه بازی‌ها خسته شده بود و به دنبال راهی می‌گشت تا کنترل خلاقیت را از برنامه‌نویس‌ها پس بگیرد. پس از انتشار Metal Gear 2: Solid Snake در سال 1990، وی یک موتور اسکریپت نویسی را توسعه داد و بنابراین این بار خودش بود که تصمیم می‌گرفت چه زمانی انیمیشن‌ها و موسیقی، پخش شوند. توسعه بازی Policenauts که در ابتدا Beyond نامیده می‌شد، در سال 1990 آغاز و 4 سال به طول انجامید.

Policenauts در تاریخ 7 مرداد 1373 (29 جولای 1994) در ژاپن و بر روی PC-9821 عرضه شد. منتقدهای ژاپنی، این بازی را به دلیل سطح بالای ارائه خود ستودند. هم Sega Saturn Magazine و هم Famitsu، کیفیت انیمیشن‌ها، صداپیشگی و حالت جذاب آن را تحسین کردند. سایر منتقدین نیز از این عنوان تمجید کرده و Policenauts را در میان آثار کوجیما به‌عنوان یک بازی سبک‌سازی شده سنگین و متأثر از فیلم‌ها، قلمداد می‌کردند.

1994 الی 2012: سری‌های فرعی Metal Gear Solid و موفقیت‌های سری اصلی

در سال 1994، کوجیما طرح‌ریزی جهت توسعه یک دنباله سه بعدی برای Metal Gear 2: Solid Snake تحت عنوان Metal Gear Solid را آغاز کرد. این بازی در ابتدا قرار بود که بر روی 3DO Interactive Multiplayer منتشر شود. پس از اینکه 3DO از بازار کنسول‌ها کنار رفت، توسعه به سمت کنسول پلی‌استیشن سونی، تغییر مسیر داد. از آنجایی که طراحی گرافیکی از دو بعدی به سه بعدی تغییر یافته بود، پس تیم کوجیما نیز باید یک موتور بازی‌سازی جدید را توسعه می‌دادند.

یک دموی گیم‌پلی از این بازی برای اولین بار در رویداد Tokyo Game Show سال 1996 به عموم مردم نمایش داده شد و سپس در روز دوم مراسم E3 1997 نیز در قالب یک ویدیوی کوتاه، در معرض دید عموم قرار گرفت. در نهایت این بازی نیز توانست که تحسین منتقدین را در زمینه‌هایی همانند کیفیت صحنه‌های سینمایی و نوآوری‌های گیم‌پلی مخفی‌کاری، برانگیزد. حال هیدئو کوجیما به یک چهره شناخته شده در صنعت بازی بدل شده بود.

در اوایل 2001، کوجیما اولین جزئیات مربوط به بازی Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty برای پلی‌استیشن 2 را منتشر کرد. گرافیک پرجزئیات، فیزیک و گیم‌پلی گسترده این عنوان باعث شد تا به یکی از موردانتظارترین بازی‌ها در آن زمان بدل شود. در هنگام انتشار نیز نقدهای این بازی بسیار مثبت بودند و منقدها گرافیک، گیم‌پلی و داستان بازی را که اشاره‌های مختلفی به پدیده‌هایی همانند میم‌ها، سانسور، فریبکاری، خیانت به میهن و شکاف‌های ذاتی دموکراسی می‌کرد، ستودند. بازی‌بازانی که به بحث‌های بالا علاقه داشتند، این بازی ستودند و آن‌هایی هم که انتظار یک سیر هالیوودی داشتند، به دلیل مارپیچ دیالوگ‌ها و فاش شدن طرح داستان در ساعت‌های پایان بازی، از این عنوان ناامید شدند.

پیش از انتشار Metal Gear Solid 2، کوجیما فرانچایز بازی و انیمیشن Zone of the Enders را در سال 2001 تولید کرد. در سال 2003 کوجیما بازی Boktai: The Sun Is in Your Hand را برای کنسول Game Boy Advance عرضه کرد که در آن بازی‌بازها باید کنترل یک شکارچی جوان خون‌آشام را برعهده می‌گرفتند. این شکارچی یک اسلحه داشت که از طریق حسگر فتومتریک موجود بر روی کارتریج بازی شارژ می‌شد و همین گیمرها را مجبور می‌کرد که در جلوی نور آفتاب بازی کنند.

تیم دیگری در کونامی با همکاری Silicon Knights، توسعه Metal Gear Solid: The Twin Snakes را که در واقع ریمیک تعدیل شده اولین بازی سری Metal Gear Solid برای کنسول GameCube بود را آغاز کرد. در این بازی تمامی قابلیت‌های گیم‌پلی Metal Gear Solid 2 گنجانده شده بودند و کات‌سین‌ها نیز مجدد توسط ریوهی کیتامورا (Ryuhei Kitamura) کارگردانی شدند. Metal Gear Solid: The Twin Snakes در سال 2004 منتشر شد.

این مطلب را نیز بخوانید: منظور از بازی‌های کراس پلتفرم یا همان کراس پلی چیست؟

در ادامه کوجیما بازی Metal Gear Solid 3: Snake Eater را برای کنسول پلی‌استیشن 2 منتشر کرد. این بازی برخلاف عناوین قبلی که در آینده‌ای نزدیک رخ می‌دادند و همچنین بر محیط‌های بسته نیز تمرکز داشتند، این بار در چنگل‌های اتحاد جماهیر شوروی و در بحبوحه جنگ سرد در سال 1964 روایت می‌شد. Metal Gear Solid 3: Snake Eater دارای قابلیت‌های بقا در طبیعت، استتار و جاسوسی شبه جیمز باندی بود. نسخه آمریکای شمالی این بازی در 27 آبان 1383 (17 نوامبر 2004) و نسخه ژاپنی آن نیز در 26 آذر همان سال (16 دسامبر)، منتشر شد. نسخه اروپایی نیز در 14 اسفند 1383 (4 مارس 2005)، روانه بازارها شد. نقدهای این بازی نیز بسیار مثبت بودند. کوجیما می‌گفت که مادرش هم آن را بازی کرده است: “یک سال طول کشید تا مادرم Metal Gear Solid 3 را تمام کند. او حتی از دوستانش هم کمک می‌گرفت. هنگامی که وی The End (شخصیتی که بازی‌باز در طول بازی با آن روبه‌رو می‌شد) را شکست داد، به من تلفن زد و گفت که تمام شد!”.

در همان زمان کوجیما دنباله Boktai به نام Boktai 2: Solar Boy Django را برای Game Boy Advance منتشر کرد. این بازی در سال 2004 عرضه شد و بیش از پیش از حسگر خورشیدی کارتریج استفاده می‌کرد و به گیمر اجازه می‌داد که سلاح‌های خورشیدی جدید را با یکدیگر ترکیب کند. همچنین بازی Metal Gear Acid نیز برای کنسول دستی PlayStation Portable منتشر شد. این بازی از نوع نوبتی بود و برخلاف سایر نسخه‌های Metal Gear، کمتر مبتنی بر اکشن بود و در واقع بیشتر بر روی استراتژی تمرکز داشت. Metal Gear Acid در تاریخ 26 آذر 1383 (16 دسامبر 2004) در ژاپن عرضه شد. دنباله آن یعنی Metal Gear Acid 2 نیز در تاریخ 1 فروردین 1385 (21 مارس 2006)، روانه بازارها شد.

کوجیما می‌خواست که Solid Snake در Super Smash Bros Melee نیز حضور داشته باشد، اما نینتندو به دلیل مشکلات چرخه توسعه، از این کار امتناع کرد. هنگامی‌که Super Smash Bros Brawl در دست توسعه بود، کارگردان سری یعنی ماساهیرو ساکورای (Masahiro Sakurai) با کوجیما تماس گرفت تا Snake و محتوای مرتبط با سری Metal Gear از جمله یک مرحله مبتنی بر Shadow Moses Island (زمینه اصلی Solid) را به بازی اضافه کند.

هیدئو کوجیما به همراه شویو موراتا (Shuyo Murata)، کارگردانی Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots را برعهده گرفتند و این بازی در سال 2008 منتشر شد. در ابتدا کوجیما قصد کارگردانی این عنوان را نداشت، اما تهدیدهای مرگ باعث مضطرب شدن تیم شد و در نتیجه وی از تصمیم خود منصرف شد. کوجیما در سال 2008 جایزه Lifetime Achievement (یک عمر دستاورد) را از مراسم MTV Game Awards آلمان، دریافت کرد. وی در سخنرانی خود به زبان انگلیسی گفت که: “باید بگویم که درست است که من این جایزه را دریافت کرده‌ام، اما می‌خواهم اعلام کنم که بازنشست نخواهم شد. تا زمانی که زنده‌ام، به بازی‌سازی ادامه می‌دهم.”

پیش از E3 2009، کوجیما اعلام کرد که علاقه دارد تا با یک توسعه‌دهنده غربی، همکاری کند. در ادامه معلوم شد که منظور وی، همکاری با شرکت اسپانیایی MercurySteam جهت کار بر روی Castlevania: Lords of Shadow بوده است. هر چند که کوجیما اعلام کرده بود که Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots آخرین بازی از این سری خواهد بود که وی به‌صورت مستقیم در آن دخالت دارد، اما او در E3 2009 اعلام کرد که در توسعه دو بازی Metal Gear Rising: Revengeance (به‌عنوان تهیه‌کننده) و Metal Gear Solid: Peace Walker (به‌عنوان نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده) نیز حضور خواهد داشت. در طی مصاحبه‌ای در Gamescom 2009، کوجیما بیان کرد که دلیل دخالت بیشتر وی در Peace Walker به سردرگمی‌های تیم و کند پیش رفتن کارها مربوط می‌شود.

کوجیما در E3 2010 حاضر شد تا جدیدترین پروژه تیمش یعنی Metal Gear Rising: Revengeance را به نمایش بگذارد. وی همچنین در مصاحبه ویدیویی Nintendo 3DS نیز دیده شد و در آنجا اعلام کرده بود که مشتاق است که یکی از بازی‌های سری Metal Gear Solid را برای 3DS بسازد و برایش جالب است که بداند آن بازی به‌صورت سه بعدی و بر روی این کنسول، چگونه به نظر خواهد رسید. در نهایت معلوم شد که این بازی، ریمیک Metal Gear Solid 3 بوده و نام کامل آن، Metal Gear Solid: Snake Eater 3D است. در اواخر 2011 بازی Metal Gear Solid: Rising به Metal Gear Rising: Revengeance تغییر نام داد و اعلام شد که PlatinumGames به همراه Kojima Productions بر روی آن کار می‌کنند. با این اوصاف، کوجیما مدیر اجرایی این بازی بود و علاقه خود به کار را در دموی بازی نشان داد. در نهایت هیدئو کوجیما از محصول نهایی راضی بود و بیان کرد که در صورت موافقت PlatinumGames، دنباله‌ای را برای آن خواهند ساخت.

در 12 فروردین 1390 (1 آوریل 2011)، کوجیما به سمت معاون اجرایی و مدیر Konami Digital Entertainment ارتقا پیدا کرد. وی در E3 2011، فناوری جدید خود به نام Transfarring را رونمایی کرد که در واقع ترکیبی از فعل‌های Transferring (جابجا کردن) و Sharing (به اشتراک گذاشتن) بود. این فناوری به بازی‌بازها این امکان را می‌داد که دیتای بازی خود را سریعا از پلی‌استیشن 3 به PlayStation Portable جابجا کنند.

در اواخر همان سال، کوجیما اعلام کرد که با همکاری کویچی سودا (Goichi Suda) در حال کار بر روی یک دارایی معنوی با اسم رمزی Project S و مشغول آماده‌سازی پروژه‌های جدید است. در 17 تیر 1390 (8 جولای 2011)، کوجیما اعلام کرد که Project S یک برنامه رادیویی دنباله Snatcher بوده که جهت اشاره به تهیه‌کننده آن یعنی سودا، Sdatcher نامیده شده است. در اکتبر همان سال، کوجیما اعلام کرد که با همکاری سودا و کارگردان .5pb یعنی چیومارو شیکورا (Chiyomaru Shikura) به ساخت یک رمان بصری ماجراجویی جدید (بازی)، خواهند پرداخت. در ابتدا گمان می‌رفت که این بازی، نسخه سوم سری Science Adventure شرکت .5pb باشد، اما در ادامه تأیید شد که یک عنوان جدا است.

2012 الی 2015: آخرین همکاری با کونامی و جدا شدن از این شرکت

بیوگرافی هیدئو کوجیما را با بحث در رابطه با جدا شدن وی از کونامی ادامه می‌دهیم. در اوایل 2012 و در سال پس از آن، کوجیما کار بر روی موتور Fox Engine را به پایان رساند. در این زمان وی اعلام کرد که به ساخت یک بازی Silent Hill، علاقه‌مند است. در سال 2014، بازی PT بر روی PlayStation Store عرضه شد و همچنین فاش شد که یک بازی جدید در فرنچایز Silent Hills نیز توسط هیدئو کوجیما در دست ساخت بوده و قرار است که برای پلی‌استیشن 4 عرضه شود. در آوریل 2015، تیزر این بازی حذف و پروژه ساخت آن به‌کلی لغو شد.

در 2013 Game Developers Conference، کوجیما اعلام کرد که Metal Gear Solid V: The Phantom Pain آخرین بازی وی در این سری خواهد بود و برخلاف گذشته، این بار در این رابطه بسیار جدی‌تر است. در سال 2014، بازی Metal Gear Solid V: Ground Zeroes به‌عنوان مقدمه‌ای برای این عنوان منتشر شد. در نهایت در 19 تیر 1394 (10 جولای 2015) یکی از همکاران کوجیما به نام آکیو اوتسوکا ( Akio Ōtsuka) اعلام کرد که کونامی استودیوی Kojima Productions را تعطیل کرده است.

2015 تا به حال: استودیوی مستقل و Death Stranding

در تاریخ 25 آذر 1394 (16 دسامبر 2015)، کوجیما اعلام کرد که با همکاری Sony Computer Entertainment، استودیوی Kojima Productions را مجددا راه‌اندازی کرده و اولین بازی آن یعنی Death Stranding نیز به‌صورت انحصاری برای پلی‌استیشن 4 عرضه خواهد شد. در تریلر این بازی، شاهد حضور نورمن ریداس (Norman Reedus) نیز بودیم؛ کسی که پیش‌تر کوجیما در عنوان لغو شده Silent Hills با او همکاری کرده بود.

در نهایت Death Stranding در تاریخ 17 آبان 1398 عرضه شد و نقدهای مثبت و همچنین جوایز مختلفی را دریافت کرد. در سال 2019، کوجیما در برنامه رادیویی BBC Newsbeat اعلام کرد که در آینده Kojima Productions شروع به تولید فیلم کرده و آینده‌ای را می‌بیند که در آن فیلم، نمایش‌های تلویزیونی و بازی‌ها در یک فضای مشترک به‌ فعالیت پرداخته و چنین قضیه‌ای می‌تواند باعث به وجود آمدن فرمت‌های جدید شود.

نوشته مروری بر بیوگرافی هیدئو کوجیما: پدر Metal Gear و خالق سبک مخفی‌کاری در دنیای گیم اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

پایتون (Python) یک زبان برنامه نویسی سطح بالا، چند منظوره و شی گرا است. همانند PERL، پایتون نیز در میان برنانه‌نویس‌های باتجربه ++C و جاوا، محبوب است. کدهای نوشته شده به این زبان را می‌توان در چندین سیستم‌عامل از جمله UNIX ،MacOS ،MS-DOS ،OS/2 ،Windows 10 و Windows 11 تفسیر و مورد استفاده قرار داد. در این مطلب قصد داریم که شما را بیشتر با این زبان برنامه‌نویسی آشنا کنیم.

منشا پایتون و مزایای آن

پایتون حدود 3 دهه پیش به وجود آمد. مخترع هلندی این زبان یعنی گیدو ون روسوم (Guido van Rossum)، به دلیل علاقه به گروه کمدی Monty Python’s Flying Circus در آن زمان، نام این زبان برنامه‌نویسی را پایتون گذاشت. این زبان توانسته تا در میان برنامه‌نویس‌هایی که قصد رفع باگ‌ را داشته و یا اینکه می‌خواهند توانایی‌های کد خود را افزایش دهند، به محبوبیت برسد.

شهرت پایتون به دلیل قدرتمند بودن، سریع بودن و جذاب‌تر کردن برنامه‌نویسی است. کاربران این زبان می‌توانند به‌صورت پویا به تایپ متغیرها پرداخته و در این بین مجبور نیستند که نوع متغیر را مشخص کنند. کدنویس‌ها می‌توانند پایتون را به‌صورت رایگان دانلود کرده و سریعا کار را آغاز کنند. کد منبع (Source Code) این زبان به‌صورت رایگان در دسترس بوده و همچنین می‌توانید تغییرات گوناگونی را بر روی آن اعمال کرده و سپس مجددا از آن استفاده نمایید.

یکی از دلایل محبوبیت گسترده پایتون، تمیز بودن و خوانایی بالای کدهای نوشته شده با این زبان است. از این زبان معمولا در زمینه‌هایی همانند تحلیل داده، یادگیری ماشینی (ML) و توسعه وب استفاده می‌شود. کدهای نوشته شده به زبان پایتون، آسان خوانده شده و همچنین درک و یادگیری آن‌ها نیز دشوار نیست. نیازمندی‌های کم پایتون در زمینه عبارت‌های منبع باعث شده تا کدهای نوشته شده به این زبان، قدرتمند باشند و همچنین خوانش آن‌ها نیز آسان شود. اپلیکیشن‌هایی که به زبان پایتون نوشته شده‌اند، حجم کمتری نسبت به اپلیکیشن‌های نوشته شده با زبان‌هایی همانند جاوا دارند و دلیل این موضوع نیز به تعداد کمتر خطوط کد بازمی‌گردد.

این مطلب را نیز بخوانید: زبان برنامه نویسی C چیست، چه ویژگی‌هایی دارد و کاربردهای آن کدامند؟

یکی دیگر از دلایل محبوبیت زبان برنامه نویسی پایتون این است که مفسر (Interpreter) آن در پیدا کردن باگ‌ها و ایجاد Exceptionها، عملکرد خوبی دارد. در چنین مواردی، ورودی نامناسب باعث ایجاد خطای بخش‌بندی نمی‌شوند. از آنجایی هم که ابزار اشکال‌زدایی (Debugger) این زبان، مبتنی بر پایتون است، پس دیگر کاربران لازم نیست که نگران تداخل‌های بالقوه باشند. رشد زبان پایتون همچنان ادامه داشته و شرکت‌های بزرگ چند ملیتی نیز هم از آن استفاده کرده و هم اینکه راهنماها و منابع گوناگونی را در رابطه با آن، منتشر می‌کنند.

ویژگی‌های زبان پایتون

1. کدنویسی با استفاده از آن آسان است. پایتون یک زبان برنامه‌نویسی سطح بالا بوده و یادگیری آن در قیاس با زبان‌هایی همانند C، سی شارپ، جاوا اسکریپت، جاوا و …، آسان‌تر است. هر کسی در طول یک روز می‌تواند پایه‌های این زبان را فرا بگیرد.
2. رایگان و متن باز است. پایتون یک زبان رایگان بوده که می‌توانید با مراجعه به این آدرس، آن را به‌صورت رایگان دانلود کنید. متن-باز بودن این زبان بدین معنا است که کد منبع آن نیز در دسترس عموم قرار دارد.
3. شی گرا است یکی از ویژگی‌های مهم این زبان، شی گرا بودن آن است. پایتون از مفاهیم شی گرایی، کلاس‌ها و کپسوله کردن اشیا، پشتیبانی می‌کند.
4. پشتیبانی از رابط کاربری گرافیکی. در پایتون با استفاده از PyQt5 ،PyQt4 ،wxPython و یا Tk می‌توانید رابط کاربری گرافیکی ایجاد کنید. PyQt5 محبوب‌ترین گزینه جهت ایجاد اپلیکیشن‌های گرافیکی با استفاده از پایتون است.
5. یک زبان سطح بالا است. سطح بالا بودن این زبان بدین معنا بوده که هنگامی‌که با استفاده از آن کدنویسی می‌کنید، لازم نیست که معماری سیستم را بلد باشید و همچنین نیازی هم به مدیریت حافظه ندارید.
6. قابلیت توسعه‌پذیری پایتون یک زبان برنامه نویسی توسعه‌پذیر است. کاربران می‌توانند کدهای پایتون را در داخل زبان‌های C و یا ++C نوشته و همچنین آن کد را در همین زبان‌ها نیز کامپایل کنند.
7. پایتون یک زبان پرتابل است. مثلا اگر مقداری کد پایتون برای ویندوز داشته باشید و بخواهید که آن را بر روی پلتفرمی دیگر همانند لینوکس، Unix و یا مک اجرا کنید، آنگاه لازم نیست که کد خود را تغییر دهید و سریعا می‌توانید آن را بر روی پلتفرم‌های دیگر نیز اجرا کنید.
8. یک زبان یکپارچه است. از آنجایی که می‌توانیم این زبان را با سایر زبان‌های دیگر همانند C و یا ++C ادغام کنیم، پس یک زبان یکپارچه به حساب می‌آید.
9. پایتون یک زبان تفسیر شده است. از آنجایی که کدهای پایتون به‌صورت خط به خط اجرا می‌شوند، پس می‌توان آن را یک زبان تفسیر شده به حساب آورد. در واقع نیاز نیست که پایتون را همانند زبان‌های C++ ،C، جاوا و … کامپایل کرد و همین باعث می‌شود که فرایند اشکال‌زدایی در این زبان، آسان‌تر باشد. کد منبع پایتون به یک فرم فوری به نام Bytecode تبدیل می‌شود.
10. کتابخانه استاندارد گسترده. کتابخانه استاندارد و وسیع پایتون، طیف گسترده‌ای از ماژول‌ها و عملکردها را ارائه می‌دهد، بنابراین لازم نیست که برای هر چیز کوچکی، خودتان شروع به کدنویسی کنید. از جمله این کتابخانه‌ها می‌توان به عبارات منظم، تست واحد، مرورگرهای وب و … اشاره کرد.
11. نوع متغیرهای آن از نوع پویا هستند. این ویژگی بدین معنا است که نوع متغیرها همانند int ،double ،long و … در زمان اجرا (Run Time) مشخص شده (نه از قبل) و به همین دلیل در هنگام کدنویسی نیازی به مشخص کردن نوع متغیرها ندارید.

موارد استفاده از زبان برنامه نویسی پایتون

پایتون نوع داده پویا، کلاس‌های از پیش آماده و رابط‌های بسیاری را در رابطه با فراخوان‌های سیستمی (System Call) و کتابخانه‌ها (Libraries) فراهم می‌کند. کاربران با استفاده از زبان‌های دیگر همانند C یا ++C می‌توانند زبان برنامه‌نویسی پایتون را گسترش دهند. ساختار داده سطح بالا، اتصال و متغیرهای پویا باعث شده‌اند تا پایتون در زمینه توسعه‌ سریع اپلیکیشن‌ها، بسیار پرکاربرد باشد.

پایتون گاهی اوقات به‌عنوان یک زبان اتصال دهنده یا اسکریپتینگ مورد استفاده قرار گرفته و به وسیله آن، اجزاهای گوناگون به یکدیگر متصل می‌شوند. یکی از موارد کاربرد در این زمینه، استفاده از پایتون در فناوری Microsoft Active Server Page است. موارد کاربرد اصلی زبان برنامه نویسی پایتون شامل موارد زیر هستند:

• یادگیری ماشینی
• توسعه وب سمت سرور
• توسعه نرم‌افزار
• اسکریپت‌نویسی سیستم

هر کسی که با فیسبوک، گوگل، اینستاگرام، Reddit، اسپاتیفای و یا یوتیوب استفاده کرده باشد، آنگاه با کدهای پایتون نیز مواجه شده است. این زبان همچنین در سیستم تابلوی امتیازات زمین کریکت ملبورن استرالیا، مورد استفاده قرار گرفته است. Z Object Publishing Environment نیز یک اپلیکیشن سرور محبوب بوده که با استفاده از پایتون، برنامه‌نویسی شده است.

نسخه‌ فعلی، محیط توسعه و ابزارهای مورد پشتیبانی

Python 3.0 به سال 2008 بازمی‌گردد و همچنان آخرین نسخه از این زبان است. برخلاف آپدیت‌های پیشین که بر روی اشکال‌زدایی نسخه‌های قبلی پایتون متمرکز شده بودند، Python 3 سازگاری و سبک کد این زبان را رو به جلو حرکت داده است. در نتیجه این موضوع، نسخه‌های قدیمی‌تر توسط Python 3 پشتیبانی نمی‌شوند. دستور نوشتار کد (Syntax) به تکرار و افزونگی محدود شده و همین باعث می‌شود تا به روش‌های مختلف با یک وظیفه خاص برخورد شود. این تغییر کوچک باعث شده تا یادگیری این زبان برای تازه‌کارها، آسان‌تر شود.

Integrated Development and Learning Environment یا همان IDLE، محیط توسعه استاندارد این زبان است. این محیط از طریق پنجره Python Shell، دسترسی به حالت تعاملی این زبان را امکان‌پذیر می‌کند. کاربران همچنین از طریق Python IDLE می‌توانند نسبت به ایجاد و یا ویرایش فایل‌های منبع پایتون، اقدام کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: آیا شغل برنامه نویسی برای شما مناسب است؟

PythonLauncher به توسعه‌دهنده‌ها این امکان را می‌دهد که اسکریپت‌های این زبان را از طریق دسکتاپ اجرا کنند. در این رابطه کافی است که PythonLauncher را به‌عنوان اپلیکیشن پیش‌فرض اجرا کننده فایل‌های py.، انتخاب کنید. PythonLauncher در زمینه شیوه اجرای اسکریپت‌های پایتون، گزینه‌های مختلفی را در اختیار کاربران قرار می‌دهد. Anaconda یک توزیع متن-باز پیشرو برای زبان‌های پایتون و R بوده که دارای بیش از 300 کتابخانه مخصوص توسعه پروژه‌های یادگیری ماشینی است. هدف اصلی Anaconda، ساده‌سازی توسعه و مدیریت پکیج‌ها است.

هنگامی‌که کتابخانه گسترده و رایگان این زبان و مفسر آن با یکدیگر ترکیب شوند، آنگاه می‌توان زبان پایتون را یک گزینه مقرون‌به‌صرفه به حساب آورد. پایتون موارد کاربرد مختلفی دارد. به‌عنوان نمونه کاربران بدون نیاز به طی کردن گام‌های تلفیقی می‌توانند وارد چرخه ویرایش، تست و اشکال‌زدایی شوند. به چنین دلایلی، توسعه‌دهندگان جهت افزایش بهره‌وری و کارایی خود، از این زبان استفاده می‌کنند.

نوشته با زبان برنامه‌نویسی پایتون و ویژگی‌ها و موارد کاربرد آن آشنا شوید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

HDR یا همان دامنه پویای بالا، یکی از فناوری‌هایی بوده که تولیدکنندگان نمایشگرها با استفاده از آن، نسبت به بازاریابی محصولات خود اقدام می‌کنند. یک تلویزیون HDR می‌توانند تصاویر را بهتر نشان داده و بدین ترتیب خروجی تصویر به آنچه که خودمان در واقعیت می‌بینیم، نزدیک‌تر خواهد بود.

به زبان ساده، دامنه پویا به‌معنای تفاوت موجود در مابین تاریک‌ترین و روشن‌ترین قسمت تصویر است. اگر فکر می‌کنید که این همان تعریف نسبت کنتراست است، آنگاه باید بگوییم که درست فکر می‌کنید. نمایشگرهایی که نسبت کنتراست بالایی دارند، در زمینه HDR نیز عملکرد خوبی را از خود به جای می‌گذارند.

همان‌طور که می‌دانید، HDR تنها فناوری تأثیرگذار در کیفیت خروجی نمایشگرها نیست و موارد دیگری نیز در این زمینه تأثیرگذار هستند. در این مطلب ما ابتدا نگاهی نزدیک‌تر به ماهیت تکنولوژی HDR انداخته و سپس در ادامه به شما می‌گوییم که چگونه می‌توانید بهترین استفاده را از این فناوری ببرید.

تلویزیون HDR چیست؟

جدا از بهبود دامنه پویا، HDR باعث می‌شود که تصاویر نمایش داده شده، واقعی‌تر به نظر برسند. احتمالا از خود می‌پرسید که چگونه این کار انجام می‌شود؟ در حواب باید بگوییم که با بهبود فرایند مدیریت رنگ‌ها. اکثر نمایشگرهای قدیمی غیر HDR به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که طیف رنگی sRGB را پوشش دهند. مسئله اینجاست که sRGB یک استاندارد تاریخ مصرف گذشته بوده و در اصل جهت استفاده در نمایشگرهای CRT و بخش تلویزیونی در نظر گرفنه شده بود. در نتیجه این طیف رنگی فقط درصد کمی از طیف نوری مرئی را پوشش می‌دهد. به عبارتی دیگر، یک تلویزیون sRGB تنها قادر به نمایش 25 الی 33 درصد از رنگ‌هایی بوده که توسط چشم ما قابل تشخیص هستند.

حال HDR آمده و نوید فراتر رفتن از محدودیت‌های sRGB را به ما می‌دهد. نتیجه این موضوع نیز این است که یک تلویزیون و محتوای HDR باید حداقل طیف DCI-P3 را پوشش دهد. جهت توضیح بیشتر باید بگوییم که DCI-P3 در واقع فضای رنگی مورد استفاده اکثر نمایش‌های تئاتری این روزها است.

DCI-P3 حدود 25 درصد گسترده‌تر از sRGB بوده که همین امر باعث بازتولید دقیق‌تر رنگ‌ها بر روی نمایشگر می‌شود. بسیاری از فرمت‌ها و استانداردهای HDR در حال آماده‌سازی جهت پوشش طیف رنگی Rec. 2020 هستند. Rec. 2020 جدیدترین استاندارد رنگی بوده و می‌تواند حدود 75 درصد از طیف نور مرئی را پوشش دهد.

فراتر از رنگ: روشنایی، کنتراست و عمق بیت

جهت به دست آوردن بهترین تجربه HDR، عوامل مختلفی در این زمینه تأثیرگذار هستند که از جمله آن‌ها می‌توان به روشنایی و کنتراست اشاره کرد. نمایشگرهای غیر HDR یا همان SDR که مخفف دامنه پویای استاندارد بوده، به دلیل ضعف در بازتولید بخش‌های تاریک و روشن تصویر، بدنام هستند. نتیجه این امر نیز این است که تصویر به‌نوعی رنگ پریده نشان داده شده و یا اینکه عمق چندانی ندارد.

حال با استفاده از نسبت کنتراست بالاتر (یا همان دامنه پویا)، نمایشگر شما می‌تواند نواحی روشن‌تر را بهتر نمایش داده و در عین حال نیز جزئیات قسمت‌های تاریک‌تر را نیز از بین نبرد. به طرز مشابهی، روشنایی بیشتر به نواحی روشن اجازه می‌دهد که خود را تاحدودی از مابقی تصویر جدا کنند. به جای اینکه کل نمایشگر روشن‌تر شود، در واقع فقط نواحی خاصی روشن‌تر شده و بدین ترتیب نوعی برجستگی در تصویر به وجود می‌آید.

در همین راستا، بسیاری از نمایشگرهای HDR امروزی به پنل‌های دارای عمق بیت بیشتری مجهز بوده تا بدین ترتیب کیفیت بصری بهبود پیدا کند. می‌توانید عمق بیت را به‌عنوان تعداد طیف‌های رنگی که یک نمایشگر به ازای هر پیکسل RGB می‌تواند تولید کند در نظر بگیرید. به عبارتی دیگر، یک نمایشگر SDR هشت بیتی می‌تواند 256 طیف از رنگ‌های اصلی قرمز، سبز و آبی را بازتولید کند. این در حالی است که این عدد در پنل‌های 10 بیتی در حدود 1024 و در نمایشگرهای 12 بیتی، 4096 است.

استاندارد HDR نیازمند نمایشگرهای 10 بیتی و یا تلویزیون‌هایی است که حداقل با استفاده از تکنیک‌های نرم‌افزاری (مثلا Dithering) بتوانند به تولید رنگ‌های 10 بیتی بپردازند. عمق بیت بالاتر از آن لحاظ حائز اهمیت است که نمایشگر می‌تواند طیف‌های مختلف رنگ‌های مشابه را به‌خوبی نمایش دهد. اکثر نمایشگرهایی که از Dithering استفاده می‌کنند، بر روی کنترل نرخ فریم تکیه می‌کنند که در این مورد نمایشگر سریعا در بین دو طیف رنگی جابجا شده تا توهم تشکیل طیف رنگی میانی را به وجود آورد. چنین رویه‌ای به یک نمایشگر 8 بیتی این امکان را می‌دهد که به عمق رنگی 10 بیتی دست پیدا کند.

این مطلب را نیز بخوانید: فعال کردن HDR در ویندوز 10 چگونه انجام می‌شود؟

در نهایت لازم به ذکر است که بگوییم فناوری HDR باعث افزایش وضوح و یا تیزی تصاویر نمایش داده شده نمی‌شود. در واقع این قضیه به رزولوشن یا همان وضوح تصویر مربوط می‌شود؛ فاکتوری که در چند سال گذشته، شرکت‌های زیادی را به تکاپو انداخته است. HDR و وضوح تصویر می‌توانند با یکدیگر ترکیب شده و کیفیت تصویر را بهبود بخشند، اما در کل این دو مقوله از یکدیگر جدا هستند. شما می‌توانید یک کیفیت HDR خوب را بر روی یک نمایشگر با وضوح پایین تجربه کرده و یا بالعکس. البته ویژگی HDR بیشتر در تلویزیون‌هایی وجود دارد که دارای رزولوشن بالا هستند، همانند UHD.

توضیحی در رابطه با فرمت‌های HDR

HDR فقط یک نوع استاندارد و فرمت ندارد. برخی از استانداردهای HDR با یکدیگر تفاوت زیادی دارند. خوشبختانه امروزه اکثر نمایشگرها و محتواها از چندین فرمت HDR پشتیبانی می‌کنند.

HDR10

HDR10 اولین استاندارد در این زمینه بود که در سال 2015 وارد بازار شد. این فناوری توسط Consumer Technology Association توسعه داده شده و کاملا باز و رایگان است. این قضیه بدین معنا است که هر شرکتی می‌تواند از HDR10 در نمایشگرهای خود استفاده کرده و آن را تبلیغ کند. نام HDR10 از پنل‌های استاندارد 10 بیتی گرفته شده است.

HDR10 همچنین متادیتا را برای نمایشگرها فراهم می‌کند. این متادیتا، روشنایی و سطح رنگی مربوط به قسمت خاصی از محتوا را توصیف می‌کند. البته برخلاف فرمت‌های پیشرفته‌تر که در ادامه به آن‌ها می‌پردازیم، این متادیتا از ابتدا تا پایان، حالتی ایستا دارد. به عبارتی دیگر، این متادیتا مجموعه‌ای از مقادیر حداقل و حداکثر روشنایی بوده که بر روی تمامی فایل ویدیویی، اعمال می‌شود.

HDR10 به دلیل قدیمی بودن و همچنین نیازمندی‌های تکنیکی پایین، تبدیل به حداقلی برای محتوا و نمایشگرهای HDR شده است. تلویزیون‌های شرکت‌های مطرح، محتواهای UHD Blu-ray گوناگون، سرویس‌های استریم و حتی کنسول‌های بازی نسل قبلی، از فناوری HDR10 پشتیبانی می‌کنند.

Dolby Vision

Dolby یکی از شرکت‌های مطرح در حوزه سینما و سرگرمی بوده و استاندارد HDR خاص خود را نیز دارد. البته این استاندارد همانند Dolby Atmos (مربوط به صدا)، یک فناوری خصوصی به حساب می‌آید. این قضیه بدین معنا است که شرکت‌هایی که بخواهند از این تکنولوژی در محصولات خود استفاده کنند، باید لایسنس آن را خریداری نمایند.

Dolby Vision در چندین مورد از HDR10 فراتر می‌رود که یکی از آن‌ها، پشتیبانی از عمق رنگ 12 بیتی است. این فناوری همچنین تولیدکنندگان محتوا را ملزم به استفاده از ابزارهای دقیق‌تر و اعمال دقیق‌تر جزئیات می‌کند.

Dolby Vision با استفاده از متادیتای پویای قرار داده شده در محتوا، شیوه نمایش هر صحنه (و یا حتی فریم) را بررسی می‌کند. شاید اولین نسخه‌های این تکنولوژی چندان بهتر از HDR10 نبوده باشند، اما به هر حال Dolby Vision همچنان در حال بهبود است. البته هر چه استودیوها بیشتر با این فناوری کار کنند، آنگاه این شکاف نیز می‌توانند بزرگ‌تر شود.

+HDR10

+HDR10 را می‌توان نسخه ارتقا یافته استاندارد HDR10 به حساب آورد. تفاوت اساسی مابین این دو این است که +HDR10 از متادیتای پویا، پشتیبانی می‌کند. این ویژگی باعث می‌شود تا +HDR10 با Dolby Vision برابر شود، البته با این تفاوت که اولی همانند HDR10، رایگان است.

البته برخلاف Dolby Vision، فناوری +HDR10 نمی‌تواند عمق رنگی بیش از 10 بیت را ارائه دهد. درست است که در حال حاضر بسیاری از نمایشگرهای رده مصرف‌کننده به عمق رنگی 12 بیتی نزدیک نشده‌اند، اما به هر حال این قضیه می‌تواند در آینده تغییر کند. در صورت وقوع چنین سناریویی، Dolby Vision می‌تواند دست بالاتر را در این رقابت داشته باشد.

استانداردی دیگر به نام HDR10+ Adaptive نیز وجود دارد. به‌صورت خلاصه این فناوری با استفاده از حسگرهایی، نور محیطی را اندازه‌گیری کرده و سپس بسته به آن، تنظیمات نمایش تصویر را تغییر می‌دهد. البته استفاده از این فناوری چندان رایج نیست. تنها تعدادی از نمایشگرهای رده بالا از این تکنولوژی پشتیبانی می‌کنند.

Hybrid Log Gamma یا همان HLG

HLG یک فناوری HDR رایگان بوده که بیشتر با در نظر گرفتن محدودیت‌های پخش تلویزیونی، توسعه یافته است. برخلاف سایر استانداردهای بحث شده در این مطلب، HLG جهت کار با تلویزیون HDR شما، بر متادیتا تکیه نمی‌کند. این قضیه بدین دلیل است که پخش‌های OTA در قیاس با استریم دیجیتال مبتنی بر اینترنت، بیشتر مستعد تداخل هستند. در رابطه با متادیتا باید بگوییم که این احتمال وجود دارد که در طول فرایند ارسال اطلاعات، بخشی از داده‌ها از بین بروند. در عوض HLG از ترکیب گامای سنتی و منحنی‌های لگاریتمی اضافی قرار داده شده در خود محتوا استفاده کرده تا تجربه HDR را به کاربر ارائه دهد.

فناوری گاما (Gamma) برای تمامی تلویزیون‌ها شناخته شده است، زیرا یکی از قدیمی‌ترین استانداردها جهت توصیف روشنایی محتوای SDR است. از طرفی دیگر، منحنی‌های لگاریتمی جهت توصیف سطوح روشنایی‌ بالاتر از SDR، مورد استفاده قرار گرفته و فقط نمایشگرهای HDR با این فناوری سازگاری دارند. این قضیه بدین معنا است که فناوری HLG با تلویزیون‌های SDR سازگاری داشته و بنابراین نیاز به ارائه دو نوع استریم ویدیویی متفاوت، از بین می‌رود. HLG همچنین یک استاندارد مطلق نیست و از این رو بهتر می‌تواند خود را با نمایشگرهای دارای سطوح روشنایی مختلف، سازگار نماید.

نکته منفی در رابطه با HLG این است که محتوا بر روی نمایشگرهای قدیمی‌تر SDR که طیف رنگی وسیعی ندارند، دارای تنوع رنگی کمتری خواهد بود. تلویزیون‌های SDR، روشنایی کمتری دارند، زیرا آستانه سفیدی HLG در قیاس با استاندارد رایج SDR یعنی BT.709، در سطح پایین‌تری قرار دارد. با این اوصاف، همچنان تصویر دریافتی شما در سطح بالایی قرار داشته و نتایج نیز بهتر از تماشای هر فرمت HDR دیگری بر روی نمایشگرهای SDR است. کاربران عادی احتمالا متوجه کمتر بودن شدت اشباع رنگ‌ها و یا روشنایی نخواهند شد.

شبکه‌های BBC بریتانیا و NHK ژاپن، اولین رسانه‌ها در نوع خود بودند که از HLG استفاده کردند. اگر زمانی تلویزیون HDR در سطح وسیعی مورد استفاده قرار بگیرد، آنگاه احتمالا این تکنیک به استاندارد غالب پخش تلویزیونی بدل خواهد شد.

از کجا باید محتوای HDR تهیه کنیم؟

همان‌طور که انتظار دارید، لزوما داشتن یک تلویزیون HDR به‌معنای نمایش بهتر محتوای فعلی نیست. در وافع جهت به دست آوردن بهترین نتیجه، باید به محتوای HDR نیز دسترسی داشته باشید. خبر خوب این است که اکثر محتواهایی که این روزها تولید می‌شوند، استریم جداگانه HDR را ارائه می‌دهند. اگر نمایشگر شما بتواند که این استریم را رمزگشایی کند، آنگاه محتوای شما به‌صورت خودکار با کیفیت HDR پخش خواهد شد. در زیر به‌صورت خلاصه به شما می‌گوییم که چگونه می‌توانید به محتوای HDR دسترسی پیدا کنید.

• سرویس‌های استریم ویدیو: اکثر سرویس‌های استریم ویدیو همانند +Netflix، Amazon Prime Video ،Hulu ،Disney+ ،Apple TV و Peacock از فناوری HDR پشتیبانی می‌کنند. برخی از این سرویس‌ها فقط HDR10 عادی را ارائه می‌دهند و این در حالی است که مواردی همچون Netflix و +Apple TV از Dolby Vision نیز پشتیبانی می‌کنند. البته تمامی محتوا به‌صورت HDR در دسترس نخواهد بود. ویدیوهای قدیمی و یا مواردی که به‌صورت اختصاصی برای تلویزیون‌ها تولید می‌شوند، معمولا از فناوری HDR پشتیبانی نمی‌کنند.
• بازی‌های ویدیویی: کنسول‌های بازی پلی‌استیشن و ایکس‌باکس، سال‌ها است که از HDR10 پشتیبانی می‌کنند. ایکس‌باکس سری ایکس و اس همچنین با Dolby Vision نیز سازگاری دارند. اکثر بازی‌های AAA از HDR پشتیبانی می‌کنند، اما در نظر داشته باشید که همه بازی‌ها این‌گونه نیستند. همین قضیه در رابطه با پی‌سی گیمینگ نیز صادق است، البته اگر کارت گرافیک شما نسبتا جدید باشد. شوربختانه کنسول بازی نینتندو سویچ از HDR پشتیبانی نمی‌کند.
• رسانه‌های نوری: سرویس‌های استریم، راحتی زیادی را برای کاربران فراهم می‌کنند، اما خوره‌ها تمایل بیشتری به استفاده از محتوای نوری و مخصوصا دیسک‌های Blu-ray دارند. دلیل این قضیه نیز به کیفیت بالاتر این رسانه‌ها مربوط می‌شود. البته دلیل دیگری نیز می‌تواند در این رابطه وجود داشته باشد. دیسک‌های Ultra HD Blu-ray از HDR10 به‌عنوان استاندارد پایه استفاده می‌کنند. البته برخی از عناوین نیز جهت سازگاری با Dolby Vision و +HDR10، تعدیل می‌شوند. فقط این را در نظر داشته باشید که هم نمایشگر و هم پخش‌کننده Blu-ray شما باید هر دو از یک استاندارد HDR مشخص، پشتیبانی کنند.

نکاتی جهت خرید تلویزیون HDR

تا به اینجا فهمیدیم که تلویزیون HDR چیست و در واقع این تکنولوژی چگونه می‌تواند کیفیت تصویر را بهبود بخشد. البته به هر حال تمامی نمایشگرهای HDR، یک کیفیت خروجی را ارائه نمی‌دهند. بسیاری از نمایشگرهای ارزان قیمت بازار، از طیف رنگی موردنیاز جهت نمایش درست محتوای HDR، برخوردار نیستند. چنین مواردی باعث می‌شوند که نمایشگر شما قادر به پخش محتوای دیجیتال باشد، اما نتواند که کیفیت مورد انتظار را ارائه دهد. در سناریوهای نادری نیز محتوای HDR ممکن است که از مشابه SDR خود، کیفیت پایین‌تری داشته باشد.

در نهایت منظور ما این است که باید حواستان به نمایشگرهای HDR ارزان قیمت باشد. حتی مدل‌هایی که پشتیبانی از HDR10 را تبلیغ می‌کنند، شاید اصل حقیقت را بیان نکنند. شاید منظور از چنین برچسب‌هایی فقط سازگاری با محتوای 10 بیتی باشد. معمولا این‌گونه HDRها را HDR تقلبی می‌نامند. به یاد داشته باشید که HDR10 یک استاندارد باز بوده و بنابراین باید بیشتر حواستان به تبلیغات آن باشد. در هر صورت در هنگام خرید یک تلویزیون HDR باید به ویژگی‌های مختلف آن، توجه کافی داشته باشید.

حال شاید از خود بپرسید که چگونه می‌توان یک نمایشگر HDR خوب خریداری کرد؟ طبیعتا پیش‌پا افتاده‌ترین جواب این است که به‌صورت جزئی، ویژگی‌های محصول موردنظر را بررسی کنید. ویژگی‌های تلویزیون HDR شما حداقل باید به اندازه شاخص‌های زیر باشند.

• یک طیف رنگی گسترده، حداقل باید بیش از 80 درصد از فضای رنگی DCI-P3 را پوشش دهد. همچنین پوشش بالای طیف رنگی Rec. 2020 / BT. 2020 نیز مزیت محسوب می‌شود، اما ضروری نیست.
• سطح روشنایی تلویزیون HDR شما باید حداقل 500 الی 800 نیت باشد. به یاد داشته باشید که تولیدکنندگان سعی دارند که در این باره اغراق نمایند. در این رابطه، عدد بیشتر به‌معنای کیفیت بهتر بوده و چه بسا نمایشگرهای رده بالایی وجود دارند که روشنایی بیش از 1000 نیتی را ارائه می‌دهند.
• ویژگی‌های نور پس‌زمینه (Backlight) همانند تیرگی کلی، موضعی و یا مینی LED‌ها به طرز قابل توجهی، نسبت کنتراست نمایشگر را بهبود می‌بخشند. با این اوصاف، برخی از نمایشگرهای میان رده مجهز به پنل‌های VA، سعی دارند که تیرگی موضعی را حذف کنند. دلیل این قضیه نیز به مزیت کنتراست ذاتی این فناوری بازمی‌گردد.
• پشتیبانی از فرمت‌های گوناگون نیز نکته مهمی بوده که باید آن را در نظر داشته باشید. برخی از نمایشگرها فقط از فرمت پایه HDR10 پشتیبانی می‌کنند و این در حالی است که برخی دیگر علاوه بر این، با HDR10+، Dolby Vision و HLG نیز سازگاری دارند. طبیعتا در اینجا باید بیشتر به محتوای موردنظر خود توجه کنید.

مسلما برخی از این تکنولوژی‌ها همیشه به‌سرعت در دسترس نبوده و یا اینکه تشخیص آن‌ها در هنگام خرید یک تلویزیون، آسان نیست. سال‌هاست که کاربران خواهان استانداری جهانی در رابطه با ویژگی HDR هستند (همانند USB و یا HDMI). خوشبختانه گروه استانداردهای رابط VESA، گواهی DisplayHDR را ارائه داده و شما می‌توانید به آن استناد کنید.

توضیحی در رابطه با استاندارد DisplayHDR

شاید استاندارد DisplayHDR بسیار با حالت ایدئال فاصله داشته باشد، اما در هر صورت آشنایی با آن، ضرری ندارد. هر محصول به‌صورت جداگانه تأیید می‌شود. بنابراین یک تولیدکننده تنها در صورتی می‌تواند نسبت به چیزی ادعا داشته باشد که محصول وی، تست‌های مربوطه را گذرانده باشد.

در حال حاضر استاندارد DisplayHDR دارای 8 سطح عملکردی است که از جمله آن‌ها می‌توان به سه سطح اختصاصی برای نمایشگرهای OLED و microLED اشاره کرد. در پایین‌ترین سطح، گواهینامه DisplayHDR 400 قرار دارد. همان‌طور که انتظار دارید، نیازمندی‌های این سطح نیز بسیار پایین هستند. چنین نمایشگرهایی فقط باید یک پنل 8 بیتی داشته و همچنین حداکثر روشنایی آن‌ها نیز باید در سطح 400 نیتی باشد. نیازی هم به سطح پوشش بالای فضای رنگی DCI-P3 نیست.

شوربختانه موارد بالا نمی‌توانند توقعات کاربران حساس را برآورده کنند. در نهایت اینکه یک تلویزیون DisplayHDR 400 کیفیت بهتری را در قیاس با نمایشگرهای SDR ارائه می‌دهد، اما تفاوت آن‌ها چندان زیاد نیست. از طرفی دیگر، DisplayHDR 500 و سطوح بالاتر، کیفیت بهتری را ارائه می‌دهند. چنین تلویزیون‌هایی دارای طیف رنگی وسیع‌تری بوده، از تیرگی موضعی برخوردار هستند (جهت ارائه کنتراست بهتر) و همچنین در قیاس با نمایشگرهای SDR، روشنایی بسیار بیشتری را ارائه می‌دهند. در این تلویزیون‌ها از پنل‌های 10 بیتی استفاده می‌شود.

DisplayHDR True Black یک استاندارد جداگانه بوده که در مابین 400 الی 600 قرار دارد. نمایشگرهای سطح بالا، توانایی ارائه سطوح تیرگی عمیق‌تر و نسبت کنتراست بالاتر را دارند. با این حال، نمایشگرهای OLED بزرگ‌تر به اندازه برخی از LCDهای رده بالاتر که یک لایه نقاط کوانتومی (Quantum Dot) استفاده کرده، قادر به تولید روشنایی نیستند. البته به مرور زمان و با پیشرفت فناوری، سطوح بیشتری نیز به استانداردهای فعلی اضافه خواهند شد.

نوشته تلویزیون HDR چه ویژگی‌هایی دارد و در هنگام خرید آن باید به چه نکاتی توجه کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

در این مطلب روش دانلود و نصب برنامه‌‌های گوگل مانند گوگل پلی توسط برنامه Gspace بر روی گوشی‌های هواوی را به شما آموزش خواهیم داد.

به طور کلی چینی‌ها، روس‌ها و ایرانی‌ها شنیدن جملات “نمی‌شود” و “نمی‌توانند” برایشان معنی ندارد و همواره راه‌های جانبی و غیرقانونی برای رسیدن به اهدافشان ایجاد می‌کنند.

یکی از کلمات نمی‌شود مربوط به گوشی‌های هواوی است، پس از تحریم هواوی توسط آمریکا دیگر “نمی‌شود” از برنامه‌ها و سرویس‌های گوگل بر روی این گوشی‌ها استفاده کرد. ابتدای مه 2019 تحریم هواوی توسط آمریکا نهایی شد و حدودا از میانه‌های سال 2019 میلادی به بعد، گوشی‌های هواوی بدون برنامه‌های گوگل عرضه شدند.

اما از آنجایی که کار نشد ندارد، مردم چین، روسیه و ایران به دنبال آن بودند که چگونه برنامه‌های گوگل مانند گوگل پلی را در گوشی های هواوی دانلود و نصب کنند. به این منظور راهکارهای مختلفی عرضه شد، راهکارهایی که در آن با نصب برنامه‌های مختلف اجازه دانلود و نصب برنامه‌های گوگل از خود گوگل پلی داده می‌شد.

اما از آنجایی که این راهکارها غیرقانونی بودند، طبیعتا با آپدیت‌‌های هواوی، جلوی این روش‌ها گرفته می‌شد. ضمن اینکه برخی از برنامه‌هایی که برای دانلود و نصب گوگل پلی و دیگر برنامه‌های گوگل عرضه می‌شود، بدافزار هستند و اطلاعات کاربر را به سرقت می‌برند یا گوشی را ویروسی می‌کنند.

راهکارهای قدیمی‌تر

تا چندی پیش برنامه‌های Chat Partner یا Google Installer برای استفاده از برنامه‌های گوگل بر روی گوشی‌های هواوی پیشنهاد می‌شد اما اکثر روش‌ها مانند دو برنامه گفته شده، مسدود هستند و در حال حاضر معتبرترین روش برای دانلود و نصب برنامه‌های گوگل بر روی گوشی‌های هواوی، اپلیکیشن Gspace است.

برنامه Gspace

برنامه Gspace برای دانلود و نصب گوگل پلی و دیگر برنامه‌های گوگل بر روی گوشی‌های هواوی، ترفند جالبی دارد، با نصب این برنامه و اجرای آن یک محیط شبیه‌سازی شده به وجود می‌آید که در آن بیلد نامبر گوشی هواوی از مدلی که در حال حاضر هست به یک مدل قدیمی تغییر می‌یابد. فرض کنید شما گوشی نوا 8 را دارید، با نصب Gspace بیلدنامبر گوشی از نوا 8 به یک مدل قدیمی‌تر که پیش از تحریم‌های آمریکا توسط هواوی ساخته شده است (مانند میت 20) تغییر می‌کند.

این مورد باعث می‌شود نرم‌افزارهای گوگل و خود رابط کاربری فریب خورده و چون میت 20 اجازه استفاده از برنامه‌های گوگل را دارد، گوشی شما نیز این اجازه را به دست می‌آورد. کل ماجرا شبیه به یک کلاهبرداری در یک انیمیشن است، فرض کنید گوشی نوا 8 ماسک میت 20 می‌زد و به دنیای اینترنت وارد می‌شود، حال زمانی که بخواهد وارد گوگل پلی بشود، نگهبان گوگل پلی فریب خورده و فکر می‌کند شما میت 20 هستید و اجازه ورود به شما می‌دهد، به همین راحتی شما می‌توانید گوگل پلی و دیگر برنامه‌های گوگل را دانلود و نصب کنید.

نحوه استفاده از Gspace

نکته مهم آن است که شما تنها در خود برنامه Gspace اجازه دانلود و نصب برنامه‌های گوگل را دارید و نمی‌توانید مثلا گوگل پلی را در محیط رابط کاربری هواوی نصب کنید. به همین دلیل پس از نصب Gspace وارد آن شوید، خود برنامه به شما پیشنهاد می‌کند که سرویس‌های گوگل را درون خود Gspace نصب کنید، شما با انتخاب برنامه‌های مورد نظر وارد گوگل پلی می‌شوید و می‌توانید آن‌ها را در محیط Gspace نصب کنید. سپس با هر بار اجرای Gspace می‌توانید به برنامه‌های گوگل دسترسی داشته باشید.

ضمن اینکه اگر بخواهید از یک بازی یا اپلیکیشنی استفاده کنید که به سرویس‌های گوگل نیاز داشت، کافیست با لمس گزینه به‌علاوه در پایین صفحه آن را به برنامه Gspace اضافه کنید، از آن پس آن بازی یا اپلیکیشن بدون مشکل در برنامه Gspace اجرا می‌شود.

در این روش هر بار وارد برنامه Gspace شوید به مانند زمانی است که از یک گوشی با قابلیت پشتیبانی از برنامه‌های گوگل استفاده می‌کنید، یعنی می‌توانید تمامی برنامه‌های گوگل را نصب و با یکدیگر سینک کنید اما بیرون از برنامه Gspace شرایط برنامه مانند گذشته است، یعنی اجازه دانلود و نصب برنامه‌های گوگل را در رابط کاربری هواوی نخواهیم داشت.

این راه حل فعلا (در زمان نگارش مقاله) بدون مشکل کار می‌کند و قابل استفاده است اما ممکن است این روش نیز به زودی مسدود شود و راه حل دیگری به جای آن استفاده شود.

نوشته آموزش نصب و استفاده از برنامه‌‌های گوگل بر روی گوشی‌های هواوی اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.