ارسال مسیج به دوستان و اعضای خانواده و در ارتباط بودن با آن ها و حتی گپ و گفت های دوستانه می تواند برای ما خیلی لذت بخش باشد. یکی از بهترین ابزارها برای این کار استفاده از مسنجر فیس بوک است چرا که می توان احتمال داد هر کسی که به دنبال او هستیم در این شبکه حاضر است.گویا آی تی: اما یکی از نفرت انگیز ترین چیزها این است که هر لحظه چهره های افراد را بالای موبایل خود مشاهده کنیم. این معضل مخصوصا در مسنجر فیس بوک وجود دارد.

خب این لیست در واقع لیستی از افرادی است که احتمالا آن ها را می شناسید و به آن ها علاقه دارید. به این بخش در مسنجر فیس بوک مخصوصا Chat Heads گفته می شود.

خب حالا شاید به هر دلیلی دیگر این افراد را دوست ندارید و نمی خواهید چهره های آن ها را به طور شناور مشاهده کنید. خب برای این کار، دو راه به شما پیشنهاد می شود که راه اول می توانید این قابلیت را در گوشی خود پنهان کنید و بعد با سیستم تنظیمات را طوری تغییر دهید که هیچ وقت در هیچ دستگاهی این بخش شناور را نبینید.

روش اول

خب برای این کار، لازم است که به مسنجر فیس بوک و صفحه اصلی آن بروید یا اینکه، یک Chat Head باز را لمس کنید تا وارد مسنجر فیس بوک شوید.

خب در مسنجر در سمت راست و تقریبا بالا، یک آیکون کوچک با چهره خود را مشاهده می کنید. این موقعیت را در عکس زیر ارائه داده ایم.

خب روی این بخش ضربه بزنید تا یک سری آپشن ها به شما نمایش داده شود. این آپشن ها را انقدر اسکرول کنید و به پایین بیایید تا به عبارت Chat Heads برسید.

معمولا تاگل این بخش باید فعال باشد. خب وقتی آبی رنگ است یعنی که فعال است. روی این تاگل ضربه بزنید یا اسلاید کنید تا خاکستری رنگ شود و این یعنی این خاصیت را غیر فعال می کنید.

روش دوم

خب بدین ترتیب می توان مطمئن بود که این خاصیت غیرفعال می شود. اما شیوه دیگر هم کاملا دستی است. به این صورت می توانید سر ها را از بالا اسلاید کنید و آن ها را حذف کنید. مثل عکس زیر:

وقتی که هد را می کشید، تا آن را از صفحه حذف کنید تا از شر آن راحت شوید یک دکمه ضربدر ظاهر می شود که باید آن را به سمت ضربدر بکشید تا از جلوی روی شما حذف شود.

این روش به صورت شخصی است و مثلا می تواند یک فرد را از هد چت پاک کند. وقتی یکی از افراد را با این شیوه از دایره هد چت بیرون کردید منتظر نفر بعدی باشید تا پیام دهد. به همحض اینکه پیام داد می توانید هد چت او که نشان از عکس پروفایل او دارد را به همین ترتیب، به پایین اسلاید کنید و به ضربدر برسانید و بدین ترتیب تک تک آن ها را ترور کنید.

در این باره تجربیات خود و دیدگاه های تان را در بخش نظرات بنویسید. در صورت مفید بودن این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

بعد از این که فرآیند نصب نرم‌افزار تمام شد، حالا زمان ساختن فریمورک فرا رسیده تا اپ واقعیت افزوده بتواند بر روی دستگاه‌های اندروید کار کند. این آموزش را می توانید از اینجا بخوانید

گویا آی تی: سفری که برای فراگیری نحوه‌ی توسعه‌ی نرم‌افزارها داریم می‌تواند طولانی و سخت باشد. خوشبختانه توسعه‌دهندگان نرم‌افزار، با روش‌هایی بی‌شباهت به سایر جنبه‌های فنی و خلاقانه‌ی کار، معمولاً مسیرهای پیش رو را فوق العاده راحت می‌سازند تا دنبال کردنشان ساده باشد. این موضوع به احتمال زیاد متأثر از فلسفه‌ی متن باز است که در طول ۲۰ سال گذشته سلطه‌ی خود را در حوزه‌ی توسعه‌ی نرم‌افزار گسترده‌تر کرده است.

صرف نظر از استدلال‌های مختلف، هزینه‌ی ورود به این عرصه در سالیان اخیر به شکل چشم‌گیری کاهش یافته است.

نکته‌ی دیگری که در کنار این کاهش هزینه معرفی شده این است که دستیابی به قابلیت‌های پیشرفته‌تر آسان شده است. اکنون به نقطه‌ای رسیده‌ایم که شخص با دانشی اندک درباره‌ی کدنویسی می‌تواند کار بر روی واقعیت افزوده را شروع کند، در حالی که این سیستم مجموعه‌ی پیچیده‌ای از اجزای مختلف است که در کنار یکدیگر کار می‌کنند. در ادامه این موضوع را بهتر متوجه می‌شوید.

Scenes و Prefabs

در این مقاله می‌خواهیم دو حوزه‌ی اصلی یونیتی که برای ساختن فریمورک لازم است را به شما معرفی کنیم: Scenes و Prefabs. یونیتی از یک فایل محتوانگه‌دار به نام صحنه (Scene) استفاده می‌کند که همه‌ی جزءهایی را که در یک لحظه از آن‌ها استفاده می‌کنیم نگهداری می‌کند. یک اپلیکیشن بسته به ساختار مدنظر شما می‌تواند فقط با یک صحنه یا با هر تعداد صحنه که شما بخواهید کار کند.

برای درک بهتر موضوع می‌توانید صحنه‌ها را مثل مراحل مختلف یک بازی در نظر بگیرید که می‌توانید به تشکیل ساختار اپلیکیشن ما کمک کند. اما فکر نکنید یونیتی فقط یک موتور بازی‌سازی است. هرچند این پلتفرم به عنوان یک موتور بازی‌سازی طراحی شد، اما حالا که واقعیت افزوده و مجازی وارد جریان اصلی بازار شده‌اند، بهتر است یونیتی را هم به عنوان یک موتور سه‌بعدی در نظر بگیرید.

مرحله ۱ – ایجاد صحنه‌ی جدید

برای ساختن یک صحنه‌ی جدید باید جایی برای ذخیره‌سازی آن داشته باشید. پس ابتدا بگذارید یک پوشه‌ی جدید برای صحنه‌هایمان بسازیم. در پنجره‌ی Project، روی Assets کلیک راست کرده و از بخش Create گزینه‌ی Folder را انتخاب کنید. سپس اسم پوشه را Scenes بگذارید.

حالا از منوی File گزینه‌ی Save Scene as را انتخاب کنید. آنگاه به پوشه‌ی Scenes بروید. عبارت NRARCore (یا هر چیزی که آن صحنه را به یاد شما می‌آورد) را در فیلد File name وارد کنید و روی دکمه‌ی Save کلیک نمایید.

مرحله ۲ – آوردن ARCore Prefabs به Scene

Prefabs نوع داده است که به ما اجازه می‌دهد مجموعه‌ای از آبجکت‌های بازی (GameObjects) و اجزای مرتبط با آن را در آن ذخیره کنیم و در صورت نیاز بتوانیم بلافاصله آن‌ها را در موتور توسعه اجرا نماییم. همه‌ی تنظیماتی که در هنگام ساخت یک Prefab ذخیره می‌شود، همراه با خود اجزا نگهداری می‌شود. در این‌جا می‌خواهیم دو Prefab-ای را که بخشی از فریمورک ARCore هستند به پروژه‌مان اضافه کنیم. در ادامه Prefab خودمان را می‌سازیم.

در پنجره‌ی Hierarchy یونیتی، هر دو گزینه‌ی Main Camera و Directional Light را انتخاب کنید. سپس روی آن‌ها کلیک راست کرده و Delete را انتخاب نمایید.

در پنجره‌ی Project، از بخش GoogleARCore وارد پوشه‌ی Prefabs شوید. ARCore Device و Environmental Light را انتخاب کرده (فلش قرمز تصویر زیر را ببینید)، سپس این جفت Prefabs را از پنجره‌ی Project بکشید و به داخل پنجره‌ی Hierarchy ببرید (فلش سبز تصویر زیر را ببینید).

سپس از پنجره‌ی Hierarchy روی دکمه‌ی Create کلیک و از بخش UI، Event System را انتخاب کنید.

مرحله ۳ – ایمپورت کردنBillboard  و  Texture

همان طور که قبلاً گفتیم، خودمان هم می‌توانیم Prefab بسازیم. برای انجام این کار می‌خواهیم از داده‌هایی که در درس‌های قبلی دانلود کرده بودیم استفاده کنیم. به محلی که قبلاً بیلبورد را دانلود کردیم بروید. برای دسترسی راحت‌تر آن را اکسترکت کنید.

فایل Next Reality texture را که از درس قبلی دانلود کرده بودید در همین پوشه کپی نمایید.

پنجره‌ی Windows Explorer را روی پنجره‌ی یونیتی قرار دهید تا بتوانید پوشه‌ی Assets را در پنجره‌ی Project ببینید. سپس از درون پنجره‌ی Windows Explorer، پوشه‌ای که حاوی مدل بیلبورد و فایل Texture است را انتخاب کنید. حالا آن را بکشید و در پوشه‌ی Assets یونیتی رها کنید. در آخر نام فایل را به Billboard تغییر دهید.

مرحله ۴ – تخصیص Texture به Billboard

آبجکت‌های سه‌بعدی ما نیازمند Texture یا فایل تصویری است. این تصاویر به نحوی در اطراف آبجکت‌های سه‌بعدی قرار می‌گیرند که می‌توانند رنگ آن آبجکت را تغییر دهند یا (همان‌طور که از نام Texture بر می‌آید) به آبجکت مذکور یک نوع طرح زمخت یا لطیف بدهند. در فرآیند ایمپورت کردن، پوشه‌ای به نام Materials ساخته می‌شود. آن را باز کنید.

وقتی باز شد، روی ad کلیک نمایید.

به پنجره‌ی Inspector نگاه کنید تا جزئیات مربوط به متریال‌ها را ببینید. سپس روی علامت دونات کوچکی که کنار Albedo قرار دارد کلیک کنید.

وقتی پنجره‌ی Select Texture باز شد، روی فایل nextreality.color-bg(2).png دو بار کلیک کنید.

بافت مذکور آن طور که انتظار داشتم بشود نشد، بنابراین باید آن را کمی تغییر بدهیم. از بخش Tiling دو مقدار X و Y را روی ۰٫۸۸ تنظیم کنید. سپس، در قسمت Offset مقدار X را به ۰٫۰۳ تغییر دهید ولی بگذارید Y صفر بماند.

مرحله ۵ – ایجاد Billboard Prefab

حالا بگذارید هر چه داریم را کنار هم قرار دهیم تا بیلبوردمان را بسازیم و آن را به یک Prefab تبدیل کنیم. در پنجره‌ی Project، از بخش Assets > Billboard، خود مدل Billboard  را انتخاب کنید. و همان طور که قبلاً هم گفتیم، آن را بکشید و درون پنجره‌ی Hierarchy رها کنید.

در پنجره‌ی Project، از بخش Assets یک پوشه‌ی Prefabs بسازید. آنگاه آبجکت Billboard را بکشید و در پنجره‌ی Hierarchy رها کنید.

وقتی Billboard Prefab به وجود آمد – مثل نمونه‌ای که در تصویر زیر در پوشه‌ی Prefabs می‌بینید– می‌توانید آبجکت Billboard را از پنجره‌ی Hierarchy حذف کنید.

کار تقریباً تمام شده است. در بخش بعدی، عملاً اپلیکیشن را تست می‌کنیم و می‌بینیم که برای اولین بار بر روی یک دستگاه چطور اجرا می‌شود. از آن مرحله به بعد، کار بر روی بخش تعاملی را آغاز می‌کنیم.

منبع