رده بندی پردرآمدترین شرکت های فعال در حوزه بازی های ویدیویی

اکثر افراد نمیدانند که مطابق جدیدترین آمار منتشرشده، کدام شرکت فعال در جهان ساخت و عرضهی بازیهای ویدئویی به بیشترین درآمد رسیده است. سونی یا مایکروسافت؟ شاید هم شرکتی دیگر.

اکثر افراد نمیدانند که مطابق جدیدترین آمار منتشرشده، کدام شرکت فعال در جهان ساخت و عرضهی بازیهای ویدئویی به بیشترین درآمد رسیده است. سونی یا مایکروسافت؟ شاید هم شرکتی دیگر.

فیسبوک اعلام کرد کاربرانش ازاینپس میتوانند برخی بازیها را ازطریق سرورهای ابری تجربه کنند. این جدیترین تلاش فیسبوک برای حضور در حوزهی گیمینگ ابری محسوب میشود.



سبکهای بسیاری در دنیای بازیهای ویدیویی وجود دارند، اما تقریبا تمامی بازیها را میتوان به دو سبک گرافیکی دو بعدی و سه بعدی تقسیم کرد. تفاوت اصلی بین این دو سبک، واضح است، اما موارد دیگری هم وجود دارند که باید به آنها توجه کنید. بیایید تا نگاهی به تاریخچه و ژانرهای رایج این دو سبک گرافیکی بیندازیم. در ادامه به موارد فرق بین بازی دو بعدی و سه بعدی میپردازیم.
شاید در این زمینه سررشته نداشته و یا اینکه قصد یادگیری مباحث پایهای را داشته باشید. اگر اینطور است، پس بیایید تا نگاهی نزدیکتر به تفاوت بین این دو نوع بازیها بیندازیم. لازم به ذکر است که بگوییم انواع مختلف بازیهای دو بعدی و سه بعدی وجود دارند، پس این قضیه مطلق نیست.
بازیهای دو بعدی همانطور که از نامشان پیدا است، دو محور حرکتی دارند. معمولا چنین بازیهایی دارای تصویری تخت بوده و بنابراین بازیباز نیز میتواند به چپ و راست یا بالا و پایین، حرکت کند. یکی از نمونههای این بازیها، Celeste است.
از آنجایی که گزینههای زیادی برای حرکت شخصیت اصلی بازی وجود ندارند، پس میتوان گفت که بازیهای دو بعدی نسبت به همتایان سه بعدی خود، سادهتر هستند. بسیاری از بازیهای دو بعدی، خطی هستند؛ یعنی اینکه هدف اصلی شما این است که از ابتدا تا پایان یک مرحله، پیش بروید. به علاوه، کنترل در بازیهای دوبعدی نسبتا آسانتر است. از آنجایی که شخصیت اصلی بازی از تمامی جنبههای حرکتی سه بعدی برخوردار نیست، پس بنابراین طیف حرکتی محدودتری داشته و همچنین تعامل کمتری نیز با محیط و اشیای آن خواهد داشت.
در بسیاری از بازیهای دو بعدی، اشیا در قالب یک sprite (یک بلوک از پیکسلها) حضور دارند. در واقع یک تصویر کوچک بر روی تصویری بزرگتر، ترسیم میشود. به دلیل دو بعدی بودن فضا، هر sprite دارای مختصات X/Y مختص به خود است، بنابراین محل دقیق قرارگیری آن مشخص میشود. اینها تصاویر دو بعدی هستند، بنابراین برخلاف بازیهای سه بعدی، نمیتوانید آنها را از زوایای مختلف مشاهده کنید.
همچنین دوربین در بازیهای دو بعدی نیز بسیار ساده است. در واقع دوربین مستقیما از کنار بازی، به آن نگاه میکند. بنابراین خبری از چشماندازهای بازیهای سه بعدی نیست. برخی از عناوین دو بعدی از افکتی به نام پیمایش اختلاف منظر (parallax scrolling) بهره میبرند. در این تکنیک، پسزمینه نسبت به پیشزمینه، در سرعتی متفاوت پیمایش میشود، بنابراین به نوعی بازیباز دچار توهم عمق میشود. به همین دلیل، کنترل کاراکتر بسیار سادهتر میشود.

در بازیهای دو بعدی، اگر فلش سمت راست را فشار دهید، آنگاه شخصیت بازی نیز به سمت راست میرود، اما نتیجه انجام این کار در بازیهای سه بعدی، به زاویه دوربین و مکانی که به آن نگاه میکنید، بستگی دارد.
بازیهای سه بعدی، تمامی جهات حرکت در فضای سه بعدی را برای بازیباز فراهم میآورند. این قضیه بدین معنا است که گیمر میتواند همانند دنیای واقعی به اطراف رفته و همچنین چرخشی 360 درجه نیز داشته باشد. همچنین در این بازیها، اشیا دارای طول، ارتفاع و عمق هستند. برای نمونه میتوان به
Super Mario Odyssey اشاره کرد.
همانطور که میدانید، بازیهای سه بعدی نسبت به عناوین دو بعدی، بسیار پیچیدهتر هستند. یکی از بزرگترین تفاوتها در این زمینه، به چشمانداز دوربین بازمیگردد. در بسیاری از بازیهای سه بعدی میتوانید دوربین را بهصورت مستقل از کاراکتر بازی، حرکت دهید. چنین مزیتی باعث میشود که بتوانید از زوایای مختلف، به جهان بازی نگاه کنید.
برخلاف spriteهای تخت، در بازیهای سه بعدی میتوانید از بالا و یا از زاویه 45 درجه، به کاراکتر خود نگاه کنید. در چنین عناوینی باید جهت حل معما و یا انجام پرشهای حساس، زاویه دوربین را بهدرستی تنظیم کنید.

انیمیشنهای کاراکترها در بازیهای سه بعدی نیز پیشرفتهتر هستند. spriteهای بازیهای دو بعدی فقط چند انیمیشن از پیش تعیین شده دارند. این در حالی است که مدلهای سه بعدی، به عناصر موجود در فضای بازی نیز واکنش نشان میدهند. انیمیشنهای این بازیها، پیوستگی خاصی داشته و همین موضوع باعث روانتر شدن آنها میشود. این در حالی است که انیمیشنهای بازیهای دو بعدی، بیشتر حس و حال کتابهای کمیک را به مخاطب القا میکنند.
در بازیهای دو بعدی، اشیا بهصورت از پیش رندر شده مورد استفاده قرار میگیرند. این در حالی است که بازیهای سه بعدی، بافتها (textures) را بر روی سطوح مختلف رندر کرده تا بدین شیوه آنها را واقعیتر جلوه دهند. در بازیهای پیچیده سه بعدی، عناصری همانند نور و صدا، رفتاری مشابه دنیای واقعی دارند. این پیچیدگی بر روی گیمپلی نیز تأثیرگذار است. بهجای صرفا “رسیدن به انتهای مرحله”، بسیاری از بازیهای سه بعدی، مبتنی بر کاوش محیط، حل کردن معماهای فیزیکی و … هستند.
تاریخ صنعت بازی میتواند جهت درک بهتر فرق بازی دو بعدی و سه بعدی مفید باشد. به همین دلیل در ادامه به شیوه تأثیرگذاری و تغییرات این دو سبک گرافیکی در طول زمان میپردازیم.
بازیهای ویدیویی اولیه در ابتدای این راه بودند، بنابراین جای تعجب ندارد که از سبک گرافیکی دو بعدی استفاده کنند. بازیهای مبتنی بر متن، در دهه 1970 محبوب بودند. جهت انجام چنین بازیهایی باید به خوانش و تایپ کردن متون میپرداختید. زمانی هم که بازیها میخواستند به سمت استفاده از گرافیکهای سه بعدی بروند، عملا انجام چنین چیزی امکانپذیر نبود. بنابراین گرافیک دو بعدی به یک هنجار تبدیل شد.
بازیهای ویدیویی اولیه همانند Pong در آرکیدها و کنسولهای خانگی (همانند Magnavox Odyssey)، اشیای ساده را در فضایی دو بعدی مورد استفاده قرار میدادند. بنابراین کاربران جهت به تصویر کشیدن تنیس و یا هاکی، باید از قوه تخیل خود استفاده میکردند. حتی با پیشرفت کنسولها، بازهم گرافیک دو بعدی همچنان یک هنجار بود. این قضیه تا اواسط دهه 1990 ادامه داشت. کنسولهایی همانند NES، Super Nintendo و Sega Genesis، تقریبا تمامی بازیهای دو بعدی از جمله ژانرهای پلتفرمر، ورزشی، معمایی و … را در خود جای میدادند.
برخی از بازیها همانند Star Fox در سال 1993، قادر بودند تا به یک گیمپلی سه بعدی ساده، دست یابند. این دستاورد در آن زمان چشمگیر بود، اما SNES قادر به اجرای نرم و روان گرافیکهای سه بعدی سطح بالا نبود. البته این قضیه در کنسولهای نسل بعد، تغییر کرد.
کنسولهای نسل پنجم که توسط برندهای پلیاستیشن و نینتندو 64 رهبری میشدند، سرانجام توانستند که اجرای گرافیک سه بعدی واقعی را ممکن کنند. این دستاورد نیز به لطف قدرت پردازشی بیشتر این کنسولها، امکانپذیر شده بود.
Super Mario 64 که در سال 1996 بهعنوان بازی زمان عرضه (لانچ تایتل) کنسول Nintendo 64، منتشر شده بود، اولین پلتفرمر سه بعدی بسیار موفق به شمار میآمد. این بازی توانست که استاندارد سالهای آینده را نیز پایهریزی کند. بسیاری از عناوین برتر پلیاستیشن همانند Spyro ،Dragon و Metal Gear Solid، بازیهایی تمام سه بعدی بودند. از زمان تبدیل شدن بازیهای سه بعدی به جریان اصلی این صنعت، کنسولها نیز به قدری قدرتمند شدهاند که میتوانند بهراحتی بازیهای دو و سه بعدی را اجرا کنند. حال بیایید تا فرق بازی دو بعدی و سه بعدی را با بررسی ژانرهای محبوب این دو سبک گرافیکی، ادامه دهیم.
از آنجایی که بازیهای دو بعدی فقط از یک نما قابل مشاهده هستند، پس طبیعی است که سادهتر نیز باشند. بیایید تا نگاهی به محبوبترین ژانرهای این سبک بیندازیم.
پلتفرمر یکی از رایجترین سبکهای بازیهای دو بعدی است. از آنجایی که باید فقط به انتهای یک مرحله برسید، پس دویدن و پریدن در دو جهت عمودی و افقی، چیزی است که از گیمپلی چنین بازیهایی انتظار میرود. در این زمینه برای نمونه میتوان به Sonic the Hedgehog و Rayman Legends اشاره کرد.
امروزه بازیهای سه بعدی مبارزهای نیز وجود دارند، اما نمونههای کلاسیک در گرافیک دو بعدی ظاهر شدند. در چنین عناوینی، شما و حریفتان در یک صحنه قرار داده شده و جهتهای حرکتی شما نیز به جلو، عقب و پریدن به بالا، محدود میشوند. در این سبک نیز میتوان به Street Fighter و Mortal Kombat اشاره کرد.
“کنار هم قرار دادن سه آیتم” و یا “رفع مسدودی” را میتوان از سبکهای محبوب بازیهای معمایی کلاسیک دانست. این بازیها معمولا فضای دو بعدی دارند، زیرا به جز جابجا کردن قطعات، انتظار دیگری از گیمپلی آنها نمیرود. معمولا بازیهای معمایی سه بعدی، پیچیدهتر بوده و شامل معماهای مبتنی بر حرکت نیز میشوند. در این سبک نیز میتوان به Tetris و Bejeweled اشاره کرد.
یا ظهور گرافیک سه بعدی، ژانرهای جدیدی به وجود آمده و همچنین سایرین نیز شکلی دیگر به خود گرفتند. در زیر به برخی از این ژانرها اشاره میکنیم.
از آنجایی که شوترهای اول شخص، مبتنی بر نگاه شخصی بوده که یک اسلحه در دست دارد، پس تنها در حالت سه بعدی میتوانند منطقی و واقعی به نظر برسند، زیرا باید بتوانید در یک جهان واقعی به حرکت بپردازید. بازی Doom در سال 1993، نقطه شروع این ژانر بود. از دیگر نمونهها نیز میتوان به Half-Life و Call of Duty اشاره کرد.
“اکشن” یک ژانر وسیع است. هک اند اسلش نیز یک ژانر فرعی بوده و مربوط به عناوین سه بعدی است. در اینگونه بازیها، گیمر باید با استفاده از یک سلاح سرد و کمبوهای مختلف، بر دشمنان زیادی غلبه کند. البته در بازیهای دو بعدی نیز ژانری مشابه به نام “beat ’em up” وجود دارد. اما به دلیل گزینههای گسترده مبارزه، بازیهای هک اند اسلش میتوانند فقط بهصورت سه بعدی ارائه شوند. از بازیهای این ژانر نیز میتوان به Bayonetta و Devil May Cry اشاره کرد.
بازیهای مسابقهای ساده نیز میتوانند خود را در گرافیک دو بعدی نشان دهند. چنین عناوینی معمولا دارای زاویه دوربین از بالا به پایین هستند. بازیهای مسابقهای مدرن از گرافیک سه بعدی برخوردار هستند. چنین مزیتی علاوه بر جلوههای بصری بهتر، کنترلهای پیشرفتهتری را نیز به این بازیها ارائه میدهد. بازیهایی همانند Forza Horizon و Need for Speed را میتوان از این دسته به شمار آورد.
در بالا سعی کردیم تا به فرق بازی دو بعدی و سه بعدی بپردازیم. همچنین به ژانرهای هرکدام نیز تاحدودی اشاره کردیم. اما لازم به ذکر است که بگوییم همیشه این قوانین، مطلق نیستند.
ژانرهای بسیاری در هر دو سبک گرافیکی دو و سه بعدی وجود دارند. بازیهای دو بعدی، سادهتر هستند. این در حالی است که همان یک بعد اضافی، باعث میشود تا بازیهای سه بعدی، گزینهها و ویژگیهای بسیار بیشتری داشته باشند. بازیهای پلتفرمر سه بعدی همانند A Hat in Time، معمولا اهداف مختلفی را در خود جای دادهاند. بهعنوان نمونه، میتوان به جمعآوری مقدار زیادی از یک آیتم، اشاره کرد.
برخی از سری بازیها نیز بهصورت منظم بین گرافیکهای دو و سه بعدی، جابجا میشوند. مثلا سری بازی Metroid، بهصورت دو بعدی کار خود را در کنسولهای NES و SNES آغاز کرد. در ادامه نیز این سری با عرضه Metroid Prime بر روی کنسول GameCube، وارد فضای سه بعدی شد. اما از زمان عرضه Metroid Prime، شرکت نینتندو عناوین دو و سه بعدی Metroid را توسعه داده است. بازی Sonic the Hedgehog نیز یکی دیگر از نمونههای مشابه است.
بازیهایی هم که از گرافیک 2.5 بعدی استفاده میکنند، تا حدودی باعث پیچیدهتر شدن این قضیه میشوند. این اصطلاح معمولا به بازیهایی اشاره دارد که از گیمپلی دو بعدی و گرافیک سه بعدی استفاده میکنند. عناوینی همچون Donkey Kong Country: Tropical Freeze ،Trine 2 و Street Fighter V، از جمله این موارد هستند.
در چنین بازیهایی، شخصیتها و اشیا بهصورت سه بعدی طراحی شده، اما فقط میتوانید در دو بعد، بازی را کنترل کنید. تصویر زیر مربوط به بازی Donkey Kong Country: Tropical Freeze است. به گرافیک محیط و نحوه پیشبرد گیمپلی، توجه کنید.

حال به تصویر زیر که از اولین نسخه The Legend of Zelda گرفته شده، دقت کنید.

هر دو بازی بالا، از گیمپلی دو بعدی برخوردار هستند، اما تفاوت زیادی در نحوه نمایش جلوههای بصری دارند.
صنعت بازیهای ویدیویی، امروزه بسیار پررونق بوده و هزاران بازی دو و سه بعدی را به شما ارائه میدهد. زیاد خودتان را درگیر گرافیک نکنید. فقط کافی است که ژانر مناسب خود را پیدا کرده و سپس بازیهای مشابه بیشتری را تجربه کنید.
نوشته تفاوت بازیهای دو بعدی و سه بعدی در چیست؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

امروز مشخص شد که کار لیپ سینک شخصیتهای بازی سایبرپانک برای ۱۰ زبان مختلف با هوش مصنوعی انجام شده است.

Denuvo یک راهکار ضد سرقت (Anti-Piracy) بوده که توسعهدهندگان میتوانند آن را در بازیهای خود به کار گیرند. گیمرها در رابطه با Denuvo چندان راضی نیستند. ظاهرا دلیل این موضوع نیز این است که این قفل نرمافزاری، منجر به کندی بازیها میشود. حداقل بررسیهای اخیر چنین چیزی را اثبات میکنند. اگر میخواهید که دقیقتر بدانید Denuvo چیست و چه ویژگیهایی دارد، آنگاه پیشنهاد میکنیم که در ادامه با ما همراه باشید.
Denuvo یک راهکار مرتبط با مدیریت حقوق دیجیتال (DRM) بوده که برخی از بازیسازان آن را در نسخه رایانههای شخصی بازیهای خود، به کار میگیرند. آنها میتوانند گواهی Denuvo را خریداری کرده و سپس آن در بازیهای خود، اعمال کنند. در صورت انجام این کار، نرمافزار Denuvo از سرقت دیجیتال بازیها (کرک)، جلوگیری میکند. این نرمافزار طراحی شده تا فرایند کرک کردن بازیها را دشوارتر کرده و در نتیجه توزیع رایگان بازیها را نیز سختتر کند. به گفته شرکت Denuvo، این قفل نرمافزاری از مهندسی معکوس و رفع اشکالاتی (دیباگ) که جهت کرک کردن یک بازی موردنیاز هستند، جلوگیری میکند.
هیچ راهکار ضد سرقتی کامل نیست، اما Denuvo وعده داده که فرایند کرک کردن بازیها را به طولانیترین حد خود برساند. به عبارتی دیگر، توسعهدهندگان امیدوارند که بازیهای آن برای مدتی کرک نشوند تا بدین ترتیب کسانی که قصد تجربه سریع بازیها را دارند، مجبور شوند که نسخه قانونی را خریداری کنند.
Denuvo یک نرمافزار اضافی که بر روی رایانه شما نصب شود، نیست. شما نمیتوانید آن را در لیست نرمافزارهای نصب شده خود، مشاهده کنید. یک بازی که از قفل Denuvo استفاده میکند، در واقع آن را با کدهای خود، در آمیخته است. اگر آن بازی اجرا شود، آنگاه Denuvo نیز بهعنوان بخشی از آن، اجرا خواهد شد. کسی که بخواهد یک بازی را کرک کند، آنگاه باید سیستم امنیتی Denuvo را دور برند. همین موضوع باعث دشوارتر شدن این فرایند میشود.
یک گیمر باانصاف باید بداند که توسعهدهندگان جهت تداوم فعالیت خود، به کسب درآمد از بازیهای خود نیاز دارند. اما در اینجا مسئلهای دیگر پیش میآید. همانند اکثر اوقات، راهکارهای ضد سرقت دیجیتال باعث میشوند تا بازیبازانی که یک بازی را بهصورت قانونی خریداری کرده، به این قفل نرمافزاری معترض شوند.
شرکت Denuvo نیز میگوید که این ادعا پایه و اساس منطقی ندارد. در وبسایت رسمی این کمپانی آمده که: “سیستمهای ضد دستکاری (Anti-Tamper) تأثیر محسوسی بر روی عملکرد بازیها ندارند. همچنین نمیتوان چنین راهکارهایی را مقصر کرش کردن فایل اجرایی برنامهها دانست.”
اما در حقیقت، شاکیان این قضیه مدارک زیادی در دست دارند. بهعنوان مثال، کارگردان بازی TEKKEN 7 از قفل Denuvo به دلیل ایجاد مشکلات گوناگون در نسخه پیسی این بازی، انتقاد کرده است. این نیز یکی از موارد نادری است که در آن بهجای یک گیمر، یک توسعهدهنده بازی، قفل Denuvo را مورد سرزنش قرار میدهد.
برخی از بازیسازان نیز پس از گذشت مدتی از عرضه بازی خود، قفل Denuvo را از آن حذف میکنند. جدیدترین نمونه در این زمینه، اقدام شرکت Capcom در رابطه با بازی Resident Evil 3 Remake است. بررسیهای صورت گرفته بر روی نسخه با Denuvo و بدون Denuvo بازیها، حاکی از تفاوتهای عملکردی هستند. بهعنوان مثال، نسخه بدون Denuvo بازی Devil May Cry 5 نسبت به نسخه مجهز به Denuvo آن، حدود 20 فریم بهبود عملکرد را به همراه دارد. از زمانهای بارگذاری طولانیتر گرفته تا افت نرخ فریم، در هر صورت سیستم محافظتی Denuvo میتواند بازیها را کندتر کند. حتی گاهی اوقات پس از حذف این قفل از بازیها، نرخ بهبود به 50 درصد نیز میرسد.
در ادامه پاسخ به پرسش “Denuvo چیست؟”، به اثربخشی این سیستم محافظتی میپردازیم. روشن است که چرا بازیبازان از این سیستم ناراضی هستند. اما بازیسازان از Denuvo جهت کندتر و دشوارتر کردن فرایند کرک، بهره میبرند. البته این قضیه همیشه صادق نیست.
برخی از بازیها همانند Devil May Cry 5، یک روز پیش از عرضه! DOOM 2016 در روز عرضه، Sonic Mania یک هفته پس از عرضه، Assassin’s Creed: Origins پس از 99 روز و Mortal Kombat 11 نیز پس از 542 روز، کرک شدهاند.
این قضیه برای توسعهدهندگان خبری خوبی است، زیرا اگر گیمرها بخواهند که یک بازی AAA را در سه ماهه اول تجربه کنند، آنگاه مجبور خواهند شد که آن را خریداری کنند. بنابراین در تئوری میتوان افزایش فروش را تضمین کرد. البته این موضوع به فعالیت هکرها هم بستگی دارد. مثلا تا چند روز پیش از تاریخ نگارش این مقاله، گروههای فعال در زمینه کرک بازیها، فعالیت خیلی کمی داشتند و بدین ترتیب رویای Denuvo و بازیسازان نیز تا حد زیادی محقق شده بود. اما حال چند روزی است که فعالیت هکرها شدت بیشتری گرفته و با بازگشت گروهی همانند CPY، عناوین مهمی در مدت زمان کوتاهی، کرک شدهاند.
در وبسایت Denuvo، یک نقل قول مرتبط با شرکت Square Enix وجود دارد که میگوید: “دوستان، به لطف شما است که گیمرها مجبور به خرید یک بازی میشوند.”
حال اگر مشکلات گوناگونی نیز برای بازیبازان به وجود آیند، آنگاه بازهم مشخص است که چرا بازیسازان همچنان از قفل Denuvo استفاده میکنند. خوشبختانه برخی از توسعهدهندگان (نه حتی اکثر آنها)، پس از مدتی این سیستم امنیتی را از بازیهای خود حذف میکنند. اگر یک بازی کرک شود، آنگاه دیگر وجود چنین سیستمی کاملا غیرضروری بوده و حتی گیمرها را از عملکرد بهتر یک بازی، محروم میکند.

اگر از آن افرادی باشید که بازیها را بهصورت قانونی خریداری میکنند، آنگاه یقینا Denuvo سودی به شما نخواهد رساند. در بدترین حالت، Denuvo باعث میشود تا مشکلات عملکردی را تجربه کنید. به همین دلیل است که بازیبازان جهت تجربه بازیهای جدید، مدام باید به فکر خرید کارت گرافیک و پردازنده جدیدتر باشند (جدا از بهبود گرافیک و هوش مصنوعی بازیها). در این بین نیز کسانی که سختافزار پایینی دارند، بیشترین آسیب را میبینند. کسانی هم که رایانههای قدرتمند دارند، میتوانند خودشان را با شرایط وفق دهند.
حال بیایید بگوییم که شرکت Denuvo راست گفته و این سیستم بهخودیخود، مشکلی ندارد. در این صورت میتوان گفت که مشکل از جانب توسعهدهندگان است؛ یعنی بازیسازان در هنگام افزودن این قفل به بازیهای خود، مشکلاتی را به وجود میآورند. چنین موضوعی میتواند ریشه در عدم شناخت کافی از Denuvo داشته باشد. در هر صورت، این گیمرها هستند که ضرر میکنند.
شوربختانه به نظر نمیرسد که به این زودیها، استفاده از قفل Denuvo کاهش یابد. گاهی اوقات در فروشگاههایی همانند استیم، نقدهای منفی مختلفی در رابطه با بازیهای حاوی Denuvo نوشته میشوند. البته این چیزی نیست که توسعهدهندگان را نگران کند. بازیسازان و ناشران اعتقاد دارند که بهکارگیری چنین سیستمی میتواند باعث افزایش درآمد آنها شود.
خوشبختانه نسخههای جدیدتر Denuvo و سایر قفلهای مشابه، میتوانند اهداف توسعهدهندگان را محقق کرده و در عین حال نیز، منابع سختافزاری کمتری را درگیر کنند.

پاسخ به پرسش “Denuvo چیست؟” را با بررسی جنبههای دیگر این موضوع، ادامه میدهیم. برخی از بازیسازان، راهی دیگر را در پیش گرفتهاند. شرکت CD Projekt Red در بازی The Witcher 3، از هیچ سیستم ضد سرقتی استفاده نکرده بود. در وصف این بازی همان بس که با بیش از 800 جایزه، پرافتخارترین بازی تاریخ است. جالب است که جهت بازی کردن چنین عنوانی، مجبور به پرداخت هیچ پولی نمیشوید. یکی از بنیانگذاران CD Projekt Red و فروشگاه GOG در این باره میگوید: “عامل سرقت دیجیتال چندان مسئله مرتبطی نیست، زیرا ما نمیتوانیم مردم را وادار به خرید چیزی کنیم. ما فقط میتوانیم آنها را در این زمینه، متقاعد کنیم. در کل ما پیرو سیاست پاداش هستیم، نه تنبیه.”
تا زمانی که توسعهدهندگان بیشتری، رویهای مشابه CD Projekt Red را در پیش نگیرند، Denuvo نیز همچنان نقش پررنگی خواهد داشت. اما خوشبختانه وضعیت این نرمافزار رو به بهبود است. اگر هم چنین سیستمهایی لازم باشند، آنگاه حداقل باید عملکردی بهینهتر داشته باشند.
در بالا سعی کردیم تا به پرسش “Denuvo چیست؟” پاسخ دهیم. در پایان اگر نظری در این رابطه دارید، خوشحال میشویم که آن را با ما به اشتراک بگذارید.
نوشته Denuvo چیست و چرا گیمرها از آن متنفر هستند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

