فایرفاکس در نسخه‌های جدید امکاناتی مانند چت‌بات در نوار کناری، ترجمه صفحات، پیشنهاد گروه‌بندی تب‌ها و پیش‌نمایش لینک‌ها را با کمک هوش مصنوعی ارائه می‌کند. اگر این قابلیت‌ها برایتان کاربردی نیستند یا احساس می‌کنید باعث مصرف بیشتر منابع و کندی مرورگر شده‌اند، می‌توانید آن‌ها را به‌طور کامل یا جداگانه غیرفعال کنید.

روش‌های خاموش کردن قابلیت‌های AI در فایرفاکس

از نسخه ۱۴۸ به بعد، فایرفاکس بخشی با نام AI Controls به تنظیمات خود اضافه کرده است. این بخش مدیریت ویژگی‌های مبتنی بر هوش مصنوعی را ساده‌تر می‌کند و به شما اجازه می‌دهد همه امکانات را یکجا یا هر مورد را جداگانه کنترل کنید.

۱. غیرفعال‌سازی همه قابلیت‌های هوش مصنوعی از تنظیمات

اگر می‌خواهید تمام قابلیت‌های فعلی و قابلیت‌های مشابهی را که در آینده به فایرفاکس اضافه می‌شوند متوقف کنید، گزینه Block AI Enhancements مناسب‌ترین انتخاب است.

1. مرورگر Firefox را باز کنید و از منوی سه‌خط، وارد Settings شوید.
2. در ستون کناری روی AI Controls کلیک کنید.
3. راه سریع‌تر این است که عبارت about:preferences#ai را در نوار آدرس وارد کرده و Enter بزنید.
4. گزینه Block AI Enhancements را فعال کنید.

همچنین بخوانید:پرامپت چیست؟ آموزش Prompt نویسی در هوش مصنوعی + مثال

با فعال شدن این گزینه، امکانات هوش مصنوعی موجود غیرفعال می‌شوند و اعلان‌ها یا پیشنهادهای مرتبط با آن‌ها نیز نمایش داده نخواهند شد. همچنین ویژگی‌های مشابهی که در آینده به مرورگر اضافه شوند، به‌صورت پیش‌فرض مسدود خواهند بود.

۲. خاموش کردن هر قابلیت به‌صورت جداگانه

اگر قصد ندارید همه امکانات هوش مصنوعی را کنار بگذارید، می‌توانید از همان صفحه AI Controls فقط موارد دلخواه را مسدود کنید.

1. در بخش On-device AI، روبه‌روی قابلیت موردنظر، منوی کشویی را باز کنید.
2. گزینه Blocked را انتخاب کنید.

برای نمونه، جهت توقف ترجمه هوشمند، گزینه Translations را روی Blocked قرار دهید. برای جلوگیری از پیشنهاد نام و گروه‌بندی تب‌ها نیز می‌توانید Tab group suggestions را مسدود کنید.

در بخش AI chatbot providers in sidebar هم امکان جلوگیری از نمایش چت‌بات‌هایی مانند ChatGPT در نوار کناری وجود دارد. کافی است تنظیم مربوط به ارائه‌دهنده موردنظر را روی Blocked بگذارید.

۳. غیرفعال کردن چت‌بات با تنظیمات پیشرفته

در برخی نسخه‌های فایرفاکس، چت‌بات داخلی را می‌توان از طریق صفحه تنظیمات پیشرفته مرورگر نیز خاموش کرد. این روش را با دقت انجام دهید، زیرا تغییر گزینه‌های about:config روی رفتار مرورگر اثر می‌گذارد.

همچنین بخوانید:هوش مصنوعی مولد چیست؟ کاربردها، نحوه کار و انواع Generative AI

1. در نوار آدرس، عبارت about:config را وارد کنید.
2. در صفحه هشدار، روی دکمه آبی Accept the risk بزنید.
3. عبارت browser.ml.chat.enabled را در کادر جست‌وجو وارد کنید.
4. اگر مقدار گزینه true بود، روی آن کلیک کنید تا به false تغییر کند.

پس از تغییر این مقدار، قابلیت چت‌بات داخلی فایرفاکس غیرفعال می‌شود.

آیا Block AI Enhancements همه امکانات هوشمند فایرفاکس را حذف می‌کند؟

خیر. این گزینه ویژگی‌های جدید مبتنی بر هوش مصنوعی مولد را متوقف می‌کند، اما امکانات معمول مرورگر مانند تکمیل خودکار فرم‌ها، پیشنهاد آدرس‌ها و اصلاح املایی همچنان فعال می‌مانند.

افزونه‌هایی که به‌صورت مستقل از سرویس‌های هوش مصنوعی استفاده می‌کنند نیز تحت تأثیر تنظیمات Firefox AI Controls قرار نمی‌گیرند و می‌توانند عملکرد خود را ادامه دهند.

جمع‌بندی

برای خاموش کردن یکجای قابلیت‌های هوش مصنوعی فایرفاکس، وارد بخش AI Controls شوید و Block AI Enhancements را فعال کنید. اگر فقط با برخی امکانات مانند چت‌بات، ترجمه یا پیشنهاد گروه‌بندی تب‌ها مشکل دارید، همان موارد را جداگانه روی Blocked بگذارید. در نسخه‌هایی که این گزینه‌ها در تنظیمات عادی در دسترس نیستند، مقدار browser.ml.chat.enabled را در about:config روی false تنظیم کنید.

برای مطالعه مطلب اصلی می‌توانید به منبع این آموزش مراجعه کنید.

نظر شما چیست؟

بعد از غیرفعال کردن قابلیت‌های هوش مصنوعی فایرفاکس، آیا سرعت یا مصرف منابع مرورگر شما تغییر کرد؟ تجربه و پیشنهاد خود را با ما به اشتراک بگذارید.

نوشته چطور قابلیت‌های هوش مصنوعی فایرفاکس را غیرفعال کنیم؟ اولین بار در گويا آی‌ تی پدیدار شد.

آیا نیاز به انتقال عکس، ویدیو و یا هرگونه فایل یا دیتایی از کامپیوتر یا لپ‌تاپ خود به گوشی یا برعکس دارید، این مطلب برای شماست. ما در این مطلب روش‌های مختلف انتقال فایل بین کامپیوتر و گوشی را بررسی خواهیم کرد.

گوشی‌های هوشمند به قدری پیشرفت کرده‌اند که به خودی خود می‌توانند جایگزین کامپیوتر یا لپ‌تاپ‌های ما برای استفاده‌های روزانه باشند. اما سوای آن‌که دستگاه اصلی مورداستفاده شما چه باشد، بالاخره روی نیاز به انتقال فایل و دیتاهای خود از گوشی به کامپیوتر شخصی‌تان یا برعکس پیدا خواهید کرد.

در این مطلب علاوه بر آموزش شیوه‌های مختلف انتقال دیتا بین کامپیوتر و گوشی، به برخی پرسش‌ها درباره این موضوع هم پاسخ می‌دهیم. مثلاً آیا انتقال فایل از آیفون و آیپد به لپ‌تاپ یا کامپیوترها ممکن است؟ چگونه از مک‌بوک به گوشی اندرویدی خود فایل انتقال دهیم؟

راه‌های مختلفی برای انتقال فایل بین کامپیوتر یا لپ‌تاپ با گوشی هوشمند وجود دارد، ولی انتخاب مناسب‌ترین روش، کاملاً بستگی به استفاده شما دارد. مثلاً برای جابه‌جایی داده‌های با حجم بالا، روشی مناسب است که برای انتقال یک عکس شاید مناسب نباشد. پس از بین روش‌های زیر، راه مناسب خود را انتخاب کنید.

انتقال فایل از گوشی اندروید به کامپیوتر (ویندوز و مک) با کابل USB

اگر می‌خواهید فایل های زیادی را بین کامپیوتر و گوشی خود انتقال دهید، می‌توانید به این روش کلاسیک مراجعه کنید. قدیمی‌ترین و قابل اطمینان‌ترین روش انتقال هرگونه فایل از گوشی به کامپیوتر یا برعکس، استفاده از کابل USB است. تنها یک کابل USB برای گوشی خود نیاز دارید. می‌توانید از قسمت USB کابل شارژر گوشی خود برای متصل کردن آن به PC هم استفاده کنید.

پس از اتصال گوشی خود به کامپیوتر یا لپ‌تاپ، ادامه فرآیند بسیار ساده است:

اگر گوشی شما به درستی متصل شده باشد، شروع به شارژ شدن می‌کند. پس از آن یک نوتیفیکیشن با عنوان «Charging this device via USB» دریافت خواهید کرد. روی آن بزنید و سپس گزینه «File Transfer» یا گزینه‌ای با نام مشابه را در زیر قسمت «Use USB for» فعال کنید.

حالا پنجره انتقال فایل در کامپیوتر باز خواهد شد. پوشه‌ای برای حافظه داخلی و پوشه‌ای برای SD Card (درصورت وجود) نمایش داده خواهد شد. حالا به راحتی می‌توانید فایل‌های خود را با سرعت بالا و به راحتی بین گوشی و کامپیوتر خود انتقال دهید.

این روش برای استفاده‌های زیر مناسب است:

• جابه‌جایی فایل‌های پرحجم؛ مثلاً هنگامی که می‌خواهید یک فیلم یا یک پوشه پر از عکس، موسیقی یا ویدیو را از کامپیوتر به گوشی خود انتقال دهید.
• مدیریت و پوشه‌بندی در گوشی؛ هنگامی که حافظه داخلی یا SD Card باز می‌شود، از طریق کامپیوتر به راحتی می‌توانید گوشی خود را پوشه‌بندی کنید.
• نام‌گذاری مجدد فایل‌ها و فولدرها؛ از آنجایی که در این روش، با فایل منیجر کامپیوتر به مدیریت پوشه‌ها و فایل‌های گوشی می‌پردازید، به راحتی می‌توانید با کلیک راست کردن و انتخاب گزینه «rename» یا فشردن کلید F2، به تغییر نام انواع فایل‌ها یا فولدرها در گوشی خود بپردازید.

مشکلات این روش:

• ناپایداری اتصال؛ معمولاً اتصال با کابل، مقداری ریسک قطعی دارد، چرا که کوچک‌ترین تکان‌ها یا ضربه‌ها می‌توانند اتصال سیم به پورت USB سیستم را مختل کنند. برای همین معمولاً وقتی کاربران گوشی هوشمندشان را به کامپیوتر برای انتقال فایل بین آن‌ها وصل می‌کنند، نمی‌توانند با آن کار دیگری کنند و باید آن را ثابت نگه دارند.

آیا این آپشن برای انتقال فایل از مک به گوشی هم کار می‌کند؟

انتقال فایل از/به دستگاه‌های اپل همیشه دغدغه کاربران بوده است، حتی مثلاً بین دو آیفون! خوشبختانه پاسخ مثبت است. با این روش می‌توانید بین مک و گوشی اندروید خود به انتقال فایل بپردازید، تنها نیاز به نصب Android File Transfer دارید که با macOS 10.7 یا بالاتر سازگاری دارد. برنامه OpenMTP هم جایگزین مناسبی خواهد بود.

---

روش‌های انتقال فایل از گوشی به کامپیوتر بدون کابل (اندروید و iOS)

اگر به هر دلیلی نمی‌توانید یا نمی‌خواهید از کابل USB برای انتقال فایل بین کامپیوتر و گوشی همراه خود استفاده کنید، در این قسمت به انواع روش‌های جابه‌جایی بی‌سیم می‌پردازیم. برخی از این روش‌ها هم برای گوشی‌های اندروید و هم iOS جواب خواهند داد.

استفاده از حافظه‌های ابری گوگل و مایکروسافت

یکی از روش‌های رایج انتقال فایل بین گوشی و کامپیوتر، استفاده از سرویس‌های حافظه ابری است. مثلاً اکانت گوگل شما 15 گیگابایت فضای ابری در Google Drive دارد. این به شما امکان انتقال فایل بین تمام دستگاه‌های خود را می‌دهد، چه کامپیوتر، چه لپ‌تاپ، چه گوشی اندرویدی دیگرتان.

برای این کار نیاز است:

1. اپلیکیشن Google Drive را روی هر دستگاهی که می‌خواهید نصب کنید یا با مرورگر خود به آدرس اینترنتی Google Drive بروید.
2. وارد اکانت آن شوید یا به سادگی یکی بسازید. علاوه بر آن، اگر حجم 15 گیگابایتی رایگانتان تمام شد، می‌توانید اکانتی جدید بسازید.
3. در فضای گوگل درایو روی گزینه «New +» بزنید و سپس از آپشن‌های «File upload» یا «Folder upload» برای آپلود فایل یا فولدر خود استفاده کنید.
4. حالا از هر دستگاه دیگری با حساب خود می‌توانید وارد گوگل درایو خود شوید و فایل‌ها یا فولدرهایی که قبلاً آپلود کرده‌اید را دانلود کنید. این کار با کلیک روی گزینه سه‌نقطه و سپس «Download» انجام می‌شود.

برای جایگزین‌های دیگر گوگل درایو، می‌توان به Dropbox و OneDrive مایکروسافت اشاره کرد. این برنامه‌ها هم تقریباً همانند گوگل درایو کار می‌کنند و شما نیاز به ساخت یک اکانت در آن‌ها دارید. سپس روی هر دستگاهی می‌توانید به فایل‌هایی که در آن‌ها آپلود کنید، دسترسی داشته باشید.

این روش برای استفاده‌های زیر مناسب است:

• جابه‌جایی فایل‌های کوچک؛ مثلاً اگر یک عکس، ویدیوی کوتاه یا چند فایل PDF یا ورد را می‌خواهید بین دستگاه‌های خود منتقل کنید، استفاده از این روش سریع، راحت و کاربردی خواهد بود.
• اگر اینترنت پرسرعت و ارزان دارید! دقت داشته باشید که فضاهای ذخیره‌سازی ابری، از طریق اینترنت فایل‌ها را آپلود و دانلود می‌کنند. پس طبیعتاً سرعت انتقال فایل‌ها در این روش به سرعت اینترنت شما بستگی دارد.
• بکاپ گرفتن از فایل‌های مهم؛ از مهم‌ترین استفاده‌های فضاهای ابری مثل گوگل درایو، وان‌درایو یا دراپ‌باکس، بکاپ گرفتن یا تهیه نسخه پشتیبان از فایل و فولدرهای مهم شماست تا در صورت گم شدن یا دزدیده شدن گوشی، اسناد یا عکس‌های مهمتان در حساب گوگل محفوظ بمانند.
• انتقال بین دستگاه‌ها از راه دور؛ حالا که این روش برای انتقال فایل نیازی به اتصال گوشی به کامپیوتر با کابل ندارد، می‌توانید با هر فاصله‌ای، در هر نقطه‌ای از دنیا، بین هر چند دستگاهی که می‌خواهید و در هر لحظه‌ای فایل‌های خود را جابه‌جا کنید!

مشکلات این روش:

• به دلیل قیمت زیاد و سرعت کم اینترنت، نمی‌توانید فایل های پرحجم را بین گوشی و کامپیوتر خود انتقال دهید! مشکل این روش، در یک کلام «اینترنت ایران» است! چرا که با سرعت پایین، آپلود و دانلود فایل‌ها طول خواهد کشید. علاوه بر آن، با توجه به قیمت امروزه اینترنت پرسرعت، نمی‌توان به راحتی مثلاً یک فیلم 2 گیگابایتی را آپلود و دانلود کرد. پس هر ایرادی که از این روش بگیریم، درواقع به اینترنت برمی‌گردد.
  

  ---

استفاده از برنامه‌های مسنجر مثل تلگرام و واتس‌اپ

یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای جایگیزینی روش بالا که دقیقاً به همان حالت است، استفاده از برنامه‌های مسنجر مثل تلگرام یا واتس‌اپ برای آپلود فایل های خود توسط گوشی و دانلود آن با کامپیوتر یا برعکس است! شما حتی با ایمیل هم می‌توانید این کار را بکنید، ولی خب طبیعتاً نرم‌افزارهای پیام‌رسان دم دست‌تر و دارای محدودیت‌های کم‌تری هستند.

مراحل این روش بسیار ساده هستند: در تلگرام می‌توانید از بخش Saved Messages استفاده کنید. فایل خود را در Saved Messages ارسال کنید، سپس با دستگاهی که با آن مایل به دریافت فایل هستید، آن را دانلود کنید. برای این کار باید یا از نسخه دسکتاپ تلگرام، یا از نسخه تحت وب آن کمک بگیرید.

کار با واتس‌اپ برای انتقال داده بین کامپیوتر و گوشی هم دقیقاً شکل تلگرام است. برای واتس‌اپ هم از نسخه تحت وب یا اپلیکیشن دسکتاپ آن باید استفاده کنید. اما در واتس‌اپ که قابلیت Saved Messages وجود ندارد، می‌توانید با خودتان گروه بزنید! اقدام به ساخت گروه کنید و کسی جز خودتان را به لیست اعضای گروه اضافه نکنید. سپس گروهی تشکیل خواهد شد که شما تنها عضو آن هستید. حالا می‌توانید فایل‌های خود را در آن‌جا ارسال نمایید و با دستگاه دیگر آن‌ها را دانلود و ذخیره کنید.

استفاده‌های مناسب این روش، درست مثل روش قبلی است!

طبیعتاً با توجه به آن‌که این شیوه هم بدون سیم و روی بستر اینترنت کار می‌کند، تمام مزیت‌ها و استفاده‌های روش قبلی، در این روش هم تکرار می‌شود. اما قاعدتاً تلگرام بهترین گزینه برای این کار است، چرا که حافظه‌‌ای تمام‌نشدنی در اختیارتان می‌گذارد و فایل‌های کاربران پاک نخواهند شد. پس درست مثل سرویس‌های ابری می‌توانید از آن استفاده کنید.

پس به راحتی عکس‌ها، اسناد و ویدیوهای کوتاه خود را از طریق پیام‌رسان‌ها بین دستگاه‌های خود منتقل کنید، فرقی هم نمی‌کند چه سیستم‌عاملی روی آن‌ها باشد.

مشکل این روش هم دقیقاً همان مشکل روش قبلی‌ست.

---

انتقال فایل بین گوشی و کامپیوتر با استفاده از وای‌فای (بدون مصرف اینترنت)

اگر به صورت مکرر بین گوشی و کامپیوتر یا لپ‌تاپ خود فایل انتقال می‌دهید، استفاده از شبکه وای‌فای یکی از مناسب‌ترین راه‌هاست. حتماً تابه‌حال اسم برنامه‌هایی مثل SHAREit یا Zapya را شنیده‌اید؛ روشی که الآن درموردش صحبت می‌کنیم، دقیقاً شیوه کار چنین برنامه‌هاییست. این برنامه‌ها با پلتفرم‌ها و سیستم‌عامل‌ها مختلف به خوبی کار می‌کنند.

این برنامه‌ها نیاز دارند که هر دو دستگاه به یک شبکه وای‌فای متصل باشند؛ فرقی نمی‌کند وای‌فای خانه باشد یا هات‌اسپات خود گوشی. یکی از این برنامه‌ها را روی هر دو دستگاه نصب کنید، دستگاه‌ها را به یک شبکه وای‌فای متصل کنید و به راحتی به انتقال عکس، فیلم، موسیقی، اسناد یا سایر فایل‌ها بپردازید.

مزایای این روش:

• بهترین گزینه برای استفاده‌های مکرر؛ این روش سریع و ساده، هم برای انتقال‌های سبک مناسب است، هم پرحجم. پس اگر معمولاً بین گوشی و کامپیوتر خود زیاد فایل انتقال می‌دهید، این روش می‌تواند خیلی مناسب باشد.
• عدم استفاده از اینترنت؛ درست است که در این روش گوشی و کامپیوتر شما هر دو به یک شبکه وای‌فای متصل می‌شوند، اما از این شبکه برای انتقال فایل بین خودشان استفاده می‌کنند؛ نه برای انتقال داده بر بستر اینترنت!

دردسرهای این روش:

• نیاز به نصب یک برنامه روی هر دستگاه
• سرعت نوسانی

---

با اپلیکیشن Your Phone فقط نیاز به drag کردن دارید

این اپلیکیشن که با نام Link to Windows در گوگل‌پلی شناخته می‌شود، گوشی شما را به کامپیوترتان منتقل می‌کند! از پاسخ به تماس‌ها تا ارسال و دریافت پیام، هرکاری از گوشی‌تان را می‌توانید با این برنامه روی PC خود انجام دهید.

برای انتقال فایل بین کامپیوتر و گوشی، پس از نصب خود برنامه روی تلفن اندروید و نصب نسخه ویندوز (Phone Link) روی PC، فقط یک drag کردن ساده نیاز دارید! فایل‌ها را با ماوس بکشید و بین گوشی و کامپیوتر خود جابه‌جا کنید.

---

به صورت کلی اگر بخواهیم جمع‌بندی کنیم، روش اول سریع‌ترین و مناسب‌ترین روش برای جابه‌جایی فایل‌های سنگین‌تر است. اگر صرفاً نیاز به انتقال چند عکس، فایل متنی یا ویدیوی کوتاه بین گوشی و کامپیوتر خود دارید، روش‌های بی‌سیم کار شما را به خوبی راه می‌اندازند.

آیا شما روش دیگری برای این کار می‌شناسید؟ اگر سوال یا مشکلی در رابطه با هرکدام از این روش‌ها یا سیستم‌عامل‌های خاصی داشتید، در بخش نظرات برای ما بنویسید.

نوشته روش‌های مختلف انتقال فایل بین گوشی و کامپیوتر اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

امروزه کامپیوترها از حافظه‌های گوناگونی استفاده می‌کنند. همان‌طور که می‌دانید، از ابتدا حافظه‌های ذخیره‌سازی همانند امروزه نبوده و این پیشرفت‌ها به مرور زمان حاصل شده‌اند. به همین دلیل در این مطلب بر آن شدیم تا به تاریخچه ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر بپردازیم. با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

اواخر دهه 1800 میلادی: ضبط سیمی و تلگراف

در اواخر دهه 1800 میلادی یعنی هنگامی‌که گرامافون‌ها بسیار رایج بودند، مهندس ریاضی آمریکایی یعنی اوبرین اسمیت (Oberlin Smith)، ایده استفاده از مغناطیس به‌عنوان وسیله ضبط صدا را مطرح کرد. وی این موضوع را این‌گونه مطرح کرد که صدا می‌تواند بر روی یک سیم باریک، ضبط و ذخیره شود.

تا دهه 1890 میلادی، دستگاهی که بتواند این ایده را در عمل نشان دهد، وجود نداشت. در ادامه چنین دستگاهی نیز وارد بازار شد و تلگرافون نامیده می‌شد و توانست که به بخش مهمی از تاریخچه ذخیره‌سازی اطلاعات در کامپیوترها بدل شود.

صدا از طریق یک میکروفن وارد و سپس به جریان الکتریکی تبدیل می‌‌شد. در ادامه این جریان راهی هد ضبط می‌شد. یک قطعه آهن بسیار باریک در امتداد هد ضبط، کشیده می‌شد. همزمان با اینکه قطعه سیم به همراه هد ضبط حرکت می‌کرد، آنگاه بخش‌های کوچک آن نیز در معرض جریان منتقل شده از میکروفن قرار می‌گرفتند. جریان مغناطیسی این بخش‌ها در طول چندین سال همچنان دوام می‌آورد.

1928: ضبط بر روی نوارهای مغناطیسی

در سال 1928، مخترع آلمانی یعنی فریتز فلومر (Fritz Pfleumer) توانست که با استفاده از نوار مغناطیسی، به ذخیره‌سازی صدا بپردازد. اولین نوار مغناطیسی نیز در اصل از کاغذ ساخته شده بود. در نهایت نیز کاغذ با پلاستیک استات، جایگزین شد.

این نوار با اکسید آهن پوشانده شده بود. هنگامی‌که که این نوار به هد ضبط برخورد می‌کرد، آنگاه مقداری کمی از اکسید آهن نوار، بار مغناطیسی را جذب می‌کرد. هر چند که نوارهای مغناطیسی به‌صورت انحصاری جهت ضبط صدا کاربرد داشتند، اما در اوایل دهه 1950 میلادی، شرکت‌های کامپیوتری فهمیدند که می‌توانند از این نوارها جهت ذخیره اطلاعات نیز استفاده کنند.

این مطلب را نیز بخوانید: آشنایی با انواع دیسک‌های ذخیره دیتا و تاریخچه آنها

در سال 1951، شرکت Eckert-Mauchly، کامپیوتر UNIVAC را تولید کرد. این اولین کامپیوتری بود که جهت ذخیره‌سازی اطلاعات از نوار مغناطیسی استفاده می‌کرد. این دستگاه از یک نوار مغناطیسی بزرگ به نام UNISERVO I بهره می‌برد. اندازه این درایو در قیاس با دستگاه‌های ذخیره‌سازی امروزی، بسیار بزرگ بود و در واقع اندازه‌ای در بین 5 الی 6 فوت داشت. این دستگاه می‌توانست که تا 1200 فوت نوار مغناطیسی را در خود جای دهد.

1951: حافظه‌های مغناطیسی

حافظه‌های مغناطیسی حدود سال 1951 میلادی وارد این عرصه شدند و برای اولین بار نیز در شبیه‌ساز هواپیمای Whirlwind دانشگاه MIT، مورد استفاده قرار گرفتند. به‌راحتی نمی‌توان یک شخص خاص را به‌عنوان مسئول این اختراع به حساب آورد. در بین دهه 40 و اوایل دهه 50 میلادی، چندین دانشمند از جمله جی فارستر (Jay Forrester)، ان وانگ (An Wang)، فردریک ویهه (Frederick Veihe) و یان راجچمام (Jan Racjchmam)، اختراع‌هایی را در رابطه با فناوری‌های مشابهی، به ثبت رسانیده بودند.

حافظه‌های معناطیسی نسبت به نوارهای معناطیسی، عملکرد بسیار متفاوتی داشتند. در اولی، آرایه‌ای از حلقه‌های مغناطیسی با استفاده از شبکه‌ای از سیم‌ها، به یکدیگر متصل شده بودند. هر حلقه نماینده یک بیت از حافظه بود. حال اگر حلقه به‌صورت یک طرفه مغناطیسی می‌شد، آنگاه مقدار یک و در غیر این صورت، مقدار صفر داشت.

1956: هارد دیسک‌ها

تاریخچه ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر را با ظهور هارد دیسک‌ها ادامه می‌دهیم. در تاریخ 23 شهریور 1335 (14 سپتامبر 1956)، شرکت IBM، دستگاه 305RAMAC را معرفی کرد. RAMAC مخفف Random Access Method of Accounting and Control یا همان روش دسترسی تصادفی حسابداری و کنترل است. این دستگاه نیز همانند نوارهای مغناطیسی، از همان اصول ذخیره‌سازی مغناطیسی استفاده می‌کرد.

حافظه‌های ذخیره‌سازی دیسکی، بهتر از نوارهای ذخیره‌سازی بودند، زیرا با استفاده از آن‌ها این امکان وجود داشت که دسترسی غیرترتیبی به اطلاعات، فراهم شود. در حافظه‌های نواری جهت دسترسی به داده‌ها باید ترتیب مشخصی طی می‌شد (در این رابطه می‌توانید مثال نوارهای کاست را به یاد آورید). در عوض حافظه‌های دیسکی به کاربر اجازه می‌دادند که به‌صورت تصادفی به اطلاعات دسترسی پیدا کند (تا حد زیادی شبیه به یک DVD).

درایوهای 305RAMAC در قیاس با اولین نوارهای مغناطیسی، از همه لحاظ بسیار بزرگ‌تر بودند. این حافظه‌ها به اندازه یک یخچال ارتفاع داشته و سه برابر نیز پهن‌تر بودند. هر درایو دارای چندین دیسک بود که به‌صورت عمودی بر روی یکدیگر قرار داده شده بودند و می‌توانستند که اطلاعات را در خود جای دهند. در آن زمان شرکت IBM اعلام می‌کرد که هر کدام از این دیسک‌ها می‌تواند 5 میلیون کاراکتر 6 بیتی را در خود ذخیره‌سازی کند (تقریبا 3.75 مگابایت).

1971: دیسک‌های فلاپی

در سال 1971، IBM توانست که انقلابی دیگر را در صنعت کامپیوتر رقم بزند و آن، تولید دیسک‌ فلاپی بود. همانند دیسک‌های مغناطیسی، دیسک‌های فلاپی با چاپ مغناطیسی داده‌ها، اطلاعات را در خود ذخیره‌سازی می‌کردند. فلاپی‌ها در واقع دیسک‌های بزرگی بودند که جنس آن‌ها از مایلار بود.

اولین دیسک فلاپی که به بازار آمد، طول قطری 8 اینچی داشت و می‌توانست که در حدود 80 کیلوبایت داده را در خود ذخیره‌سازی کند. شاید این مقدار بسیار کم باشد، اما در آن زمان جهت بازگذاری نرم‌افزارها و دستورات در کامپیوترها، کافی بود. تا پیش از آن جهت انجام چنین کاری از پانچ کارت‌های فیزیکی استفاده می‌شد.

اندازه فلاپی دیسک استاندارد بعدی، 5.25 اینچ بود و این فلاپی می‌توانست که 100 کیلوبایت داده‌ را نیز در خود ذخیره‌سازی کند. در سال 1977، شرکت اپل، رایانه Apple II را روانه بازارها کرد که این کامپیوتر به همراه 2 عدد فلاپی 5.25 اینچی عرضه می‌شد و همین موضوع باعث انفجاری در بازار دیسک‌های فلاپی شد.

این مطلب را نیز بخوانید: مایکروسافت با همکاری دانشگاه واشنگتن، رکورد ذخیره سازی اطلاعات در DNA را شکاند!

با اختراع دیسک‌های فلاپی، کاربران رایانه‌های شخصی می‌توانستند که سیستم‌عامل‌ها و نرم‌افزارها را بر روی رایانه‌ خود بارگذاری کنند. بدین ترتیب دسترسی به داده‌ها در قیاس با حافظه‌های کاست (نسخه‌های بسیار کوچک‌تر از نوارهای ذخیره‌سازی مغناطیسی)، بسیار سریع‌تر بود.

در دهه 90 میلادی، دیسک‌های 3.5 اینچی فلاپی به یک فرمت رایج برای کاربران رایانه‌های شخصی بدل شدند. هر چند بازهم اندازه این فلاپی‌ها کوچک‌تر شده بود، اما با این حال می‌توانستند که اطلاعات بیشتری را در خود ذخیره‌سازی کنند (حدود 1.4 مگابایت). تا اوایل دهه 2000 میلادی، دیسک‌های فلاپی همچنان رایج‌ترین نوع حافظه ذخیره‌سازی قابل حمل بودند؛ یعنی تا زمانی که هنوز درایوهای فلش وارد بازار نشده بودند.

اوایل دهه 2000 میلادی: حافظه‌های ذخیره‌سازی فلش/حالت جامد

در ادامه مروری بر تاریخچه ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر، به دهه 2000 میلادی می‌رسیم. حافظه‌های فلش در سال 1984 اختراع و وارد میدان شدند. در این زمان فوجیو ماسوکا (Fujio Masuoka) روشی را توسعه داد که با استفاده از آن این امکان وجود داشت که اطلاعات به‌صورت غیر فرار ذخیره شوند و در عین حال نیز لازم نباشد که در درایو موردنظر، از قطعات متحرک استفاده شود. ماسوکا در آن زمان در توشیبا کار می‌کرد. این حافظه اختراع شده یک حافظه فقط خواندنی قابل برنامه‌دهی بود که از طریق جریان الکتریکی، امکان پاک کردن اطلاعات آن نیز وجود داشت (EEPROM). فرایند پاک کردن کل این حافظه نیز به‌صورت بسیار سریع انجام می‌شد. شوجی آریزومی (Shoji Ariizumi) که یکی از همکاران ماسوکا بود، فرایند پاک کردن این حافظه‌ها را با فلش زدن دوربین‌های عکاسی مقایسه کرد و بنابراین اصطلاح حافظه فلش به وجود آمد.

پس از ارائه این ایده به IEEE (مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک)، توشیبا و ماسوکا شروع به طراحی یک تراشه کردند. در آن زمان شرکت اینتل نیز از ایده‌های ماسوکا الهام گرفت و فرایند توسعه حافظه‌های فلش مخصوص به خود را آغاز کرد. پس از گذشت مدت کمی، سایر شرکت‌ها نیز توسعه حافظه‌های فلش مختص به خود را آغاز کردند.

در طول دهه 90 میلادی، صنعت حافظه‌های فلش رشد خوبی را تجربه کرد. در سال 1991، شرکت SanDisk اولین حافظه ذخیره‌سازی SSD مخصوص کامپیوتر خود را به فروش رسانید که ظرفیتی در حدود 20 مگابایت داشت. در ادامه و در سال 1997، اولین گوشی همراهی که از حافظه فلش استفاده می‌کرد، معرفی شد. در همان سال، صنعت حافظه‌های فلش ارزشی بالغ بر 2 میلیارد دلار داشت و این عدد تا سال 2006 به بیش از 20 میلیارد دلار رسید. در حال حاضر نیز انواع گوناگونی از حافظه‌های فلش وجود دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به کارت‌های حافظه، کارتریج‌های بازی کنسول نینتندو سویچ و … اشاره کرد.

حافظه‌های ابری

در حال حاضر نیز جدیدترین فناوری ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر و سایر دستگاه‌ها، حافظه‌های ابری هستند. ریشه‌های این فناوری در دهه 1960 قرار دارند. پدر حافظه‌های ابری، مردی به نام جی.سی.آر لیکلیدر (J.C.R Licklider) است. شخصی که خالق ARPNET یا همان Advanced Research Projects Network (شبکه پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته) نیز هست. با استفاده از ARPNET، کامپیوترها می‌توانستند که منابع را از طریق شبکه به اشتراک بگذارند.

در اوایل دهه 80 میلادی، Compuserve چیزی را ارائه داد که به حافظه ذخیره‌سازی ابری امروزی، نزدیک‌تر بود. Compuserve یک حافظه 128 کیلوبایتی را به مشتریان ارائه می‌کرد تا بتوانند اطلاعات خود را در آن ذخیره نمایند. شرکت AT&T نیز در سال 1994، طرحی مشابه را ارائه کرد. از آن زمان به بعد، حافظه‌‌های ابری هم در مقیاس و هم در اندازه، توسعه یافتند و شرکت‌هایی همانند مایکروسافت و IBM نیز محصولاتی مبتنی بر فضای ذخیره‌سازی ابری را روانه بازارها کردند.

امروزه فضاهای ذخیره‌سازی ابری وارد مراحلی جدید شده و مثلا شرکت گوگل، سرویس بازی استادیا را راه‌اندازی کرده که از طریق آن بازی‌ها بر روی سرورهای فیزیکی این شرکت رندر شده و سپس خروجی رندر از طریق اینترنت بر روی نمایشگر دستگاه‌های سازگار، استریم می‌شود. مایکروسافت نیز در حال توسعه Windows 365 Cloud است. این سرویس، یک سیستم‌عامل کامل را از طریق فضای ابری در اختیار کاربران و دستگاه‌های مختلف قرار می‌دهد.

سخن پایانی

در بالا مروری داشتیم بر تاریخچه ذخیره سازی اطلاعات در کامپیوتر. در اواخر دهه 1880 میلادی، شاید کسی انتظار این را نداشت که صدا از طریق ضبط سیمی ذخیره شود. امروزه بخش بزرگی از زندگی ما در فضای دیجیتال و به تبع یا به‌صورت مغناطیسی بر روی هارد درایوها و یا در قالب الکترون‌ها بر روی خافظه‌های SSD، ذخیره شده است. بنابراین برای مردمان امروزی بسیاری دشوار است که جهانی را تصور کنند که در آن حافظه‌های ذخیره‌سازی وجود ندارند.

نوشته مروری بر تاریخچه حافظه‌های ذخیره‌سازی اطلاعات و شیوه کار آن‌ها اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هیچ کاربری نمی‌خواهد که سیستم سیم‌کشی داخل کیس او، نامرتب باشد. مدیریت کابل کیس شاید اقدامی غیرضروری و زاید به نظر برسد. در فرایند سرهم کردن کیس و نصب سخت‌افزارهای لازم در آن، طبیعتا مرتب کردن سیستم سیم‌کشی آخرین چیزی است که بدان فکر می‌کنید. هر چند که در بلندمدت، سیم‌کشی مناسب می‌تواند باعث بهبود تجربه کاربری شما شود.

چرا مدیریت کابل های داخل کیس اهمیت دارد؟

از آنجایی که اکثر کیس‌های میان-اندازه به اندازه کافی دارای فضای خالی هستند، پس این موضوع چندان نمی‌تواند به بهبود جریان تهویه هوا در کیس شما کمک کند. این قضیه بیشتر خود را در کیس‌هایی نشان می‌دهد که فضای چندانی نداشته و بنابراین سیم‌ها نیز جلوی منافذ و جریان هوا را می‌گیرند.

اما سیستم کابل‌کشی کیس، چیزی فراتر از دما است. اول از همه اینکه قطعات درون یک کیس برای همیشه ثابت باقی نمی‌مانند. مواردی همچون تعویض کارت گرافیک، CPU، افزایش حافظه ذخیره‌سازی، افزودن یک خنک‌کننده بهتر، نصب رم بیشتر و همچنین نصب سیستم نورپردازی RGB را باید در نظر داشت.

اگر یک کامپیوتر دسکتاپی داشته باشید، آنگاه فراتر از آنچه که فکر می‌کنید، باید به درون کیس آن نگاه بیندازید. حال اگر کابل‌ها را درست مدیریت نکرده باشید، آنگاه در چنین مواقعی، دردسرهای اضافی نیز برای شما به وجود می‌آیند.

مسئله دیگر به تنبلی مربوط می‌شود. پیش‌تر این‌گونه بود که پس از نصب سخت‌افزارها، محفظه کناری کیس را بسته و دیگر هیچ‌کس نمی‌توانست که داخل آن را مشاهده کند. اما امروزه یک طرف اکثر کیس‌ها شفاف بوده و بدین ترتیب می‌توان داخل آن‌ها را مشاهده کرد. البته هدف اصلی از ساخت کیس‌های شفاف، به مسائل تزئینی مربوط می‌شود.

به هر حال اگر داخل کیس شما ظاهری مرتب نداشته باشد، آنگاه باید هر روز ظاهر نه چندان زیبای آن را تحمل کنید. در بالا سعی کردیم که دلیل توجه به مدیریت کابل های داخل کیس را برای شما بازگو کنیم. حال در ادامه قصد داریم که نکاتی را در رابطه با شیوه انجام این کار، در اختیار شما قرار دهیم.

یک کیس مناسب و سازگار با کابل‌کشی تهیه کنید

پیش از اینکه اقدام به خرید یک کیس کنید، ببینید که تا چه میزان پتانسیل یک کابل‌کشی خوب را دارد. مثلا ببینید که آیا در پشت آن، کانال‌های مخصوص کابل‌کشی وجود دارند؟ جاهایی که بتوانید کابل‌ها را به آن‌ها ببندید چه؟ کیس‌هایی هم که دارای محفظه‌های بزرگ مدیریت کابل هستند، بهتر می‌توانند شما را یاری برسانند. طبیعتا سیستم مدیریت کابل، چیزی نیست که دغدغه اصلی شما در هنگام خریداری کیس باشد، اما در نظر داشتن این موضوع می‌تواند به داشتن کیسی بهتر و بهینه‌تر، کمک کند.

این مطلب را نیز بخوانید: در هنگام خرید پاور کامپیوتر باید به چه نکاتی توجه کنیم؟

یک منبع تغذیه نیمه ماژولار و یا تمام ماژولار تهیه کنید

بخشی از مدیریت کابل‌های داخل کیس، به سازماندهی کابل‌های موجود و بخشی دیگر از آن نیز به کاهش تعداد کابل‌ها بازمی‌گردد. به همین دلیل، بهتر است که یک پاور نیمه و یا تمام ماژولار تهیه کنید. فرق این دو نوع منبع تغذیه در این است که اولی دارای یک سری کابل بوده که قابل جدا کردن نیستند، اما می‌توان تمامی کابل‌های دومی را از آن جدا کرد.

البته هر دوی این گزینه‌ها، کار شما را راه می‌اندازند، زیرا کابل‌های ثابت منبع تغذیه نیمه-ماژولار نیز در هر صورت ضروری هستند. در رابطه با پاورهایی که ماژولار نیستند، طبیعتا کابل‌های اضافی وجود دارند که کاربردی نداشته و نمی‌توان آن‌ها را نیز جدا کرد.

در رابطه با منبع‌ تغذیه‌های ماژولار باید این نکته را در نظر داشت که سیستم‌ برخی از کیس‌ها به‌گونه‌ای است که بهتر است پیش از قرار دادن پاور در کیس، تمامی کابل‌های موردنیاز را به آن متصل کرد، زیرا انجام این کار پس از قرار دادن منبع تغذیه در داخل کیس، می‌تواند کمی مشکل باشد.

به مسیر و مکان قرارگیری هرکدام از کابل‌ها دقت کنید

همان‌طور که مشغول نصب کابل‌ها و سخت‌افزارها هستید، بهتر است که به مسیر نصب هر کابل نیز توجه کنید. رویه ایدئال این است که بخش بسیار کوچکی از هر کابل، در جلوی مادربورد قرار بگیرد. گاهی اوقات بهتر است که در رابطه با تعیین مسیری که یک کابل در جلو و پشت مادربورد طی می‌کند، وسواس به خرج دهید.

به‌عنوان مثال، کابل مربوط به فن CPU باید از بالا سمت چپ مادربورد خارج شده و در پشت مادربورد قرار گیرد. این در حالی است که کابل‌های SATA باید از کناره‌ها و سمت راست وصل شوند. داشتن طرحی درست جهت قرارگیری صحیح هر کابل، چه در جلو و چه در عقب مادربورد، می‌تواند نکته‌ای کلیدی باشد.

در هنگام وصل کردن کابل‌ها نیز باید ابتدا از کابل‌های کوچک‌تر شروع کرده و سپس کابل‌های بزرگ‌تر را وصل کنید. کابل‌های کوچکی که بتوان آن‌ها را در کنار یکدیگر و سپس در داخل یک توری قرار داد، می‌توانند در قالب یک کابل ضخیم ظاهر شده و بنابراین از پخش شدن آن‌ها جلوگیری کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: نکات مهم در خرید کامپیوتر گیمینگ

نمی‌توانید همه‌چیز را مخفی کنید

برخی از کابل‌های کلیدی وجود دارند که هیچ‌وقت نمی‌توانید آن‌ها را مخفی کنید. از این کابل‌ها می‌توان به کابل کارت گرافیک و همچنین کانکتور 24 پینی مادربورد، اشاره کرد. در اکثر مواقع نمی‌توان این کابل‌ها را مخفی کرد، اما این قضیه لزوما به‌ این معنا نیست که باید ظاهری نامناسب نیز داشته باشند. در رابطه با کابل 24 پینی، از آنجایی که دز لبه‌های مادربورد قرار دارد، پس می‌توان آن را به سمت پشت کیس، هدایت کرد.

در رابطه با کارت گرافیک‌ نیز می‌توان کابل آن را به سمت پایین هدایت کرده و سپس از پایین مادربورد، آن را به پشت کیس انتقال داد. یک راه‌کار دیگر نیز این است که از همان اول سعی کنید که کابل را از طرف راست مادربورد، به پشت کیس انتقال دهید.

از بست کابل استفاده کنید

در نهایت هم اینکه هر چقدر که بست کابل لازم دارید، در پشت کیس خود استفاده کنید. همان‌طور که می‌دانید، این بست‌ها می‌توانند باعث سازماندهی و مرتب‌تر شدن کابل‌های شما شوند. هر چقدر که بخواهید، می‌توانید بست مصرف کنید، اما بهتر است که چندین کابل را با کمترین تعداد بست به یکدیگر متصل کرده و سپس آن‌ها را به یکی از محل‌های بستن کابل ببندید.

در جعبه برخی از منبع تغذیه‌ها، چندین بست وجود دارد، اما در صورت نیاز می‌توانید موارد اضافی را نیز از فروشگاه‌ها تهیه کنید. هر چه بست کوچک‌تر و جمع‌و‌جورتر باشد، بهتر است، زیرا شما که نمی‌خواهید خود بست نیز فضا را تاحدودی اشغال کند. در رابطه با بست‌ها باید این نکته را در نظر داشته باشید که در هنگام قطع کردن آن‌ها جهت جدا کردن و یا افزودن سیم‌ها، باید مراقب باشید که خود سیم‌ها را قطع نکنید. به همین دلیل است که قرار دادن کابل‌های کوچک‌تر در توری‌ها می‌تواند اقدامی بهتر باشد.

فرایند مدیریت کابل های درون کیس می‌توان خسته‌کننده و طاقت‌فرسا باشد، اما این را بدانید که اگر این کار را به‌خوبی انجام دهید، آنگاه نه‌تنها ظاهر داخل کیس، مرتب‌تر به نظر رسیده، بلکه می‌توانید آسان‌تر نیز تغییرات را اعمال کنید و از این لحاظ سال‌ها خیالتان راحت است.

نوشته چگونه کابل‌های داخل کیس را مدیریت و منظم کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.