هر شب موقعی که می خواهیم بخوابیم، بسیاری از ما گوشی هایمان را خاموش کرده و در کنار خودمان می خوابانیم اما گاهی به هر دلیلی، نمی توانیم آن ها را روشن کنیم. البته این موضوع می تواند هم مشکل سخت افزاری داشته باشد یا مشکل سخت افزاری. به هر حال ممکن است شما نیز یک روز با چنین صحنه ای مواجه شوید. برای حل این مشکل از تدابیر گویا آی تی استفاده کنید.

 ساده ترین راه: گوشی را باز شارژ کنید

گاهی گوشی شما شارژ کم می آورد و وقتی آن را روشن می کنید با علامت توخالی باتری روبرو می شوید که ناگهان سریع گوشی خاموش می شود اما گاهی اوضاع از این بدتر است و باتری کاملا خالی است و این تنها علتی است که گوشی روشن نمی شود. پس در چنین شرایطی در ابتدا نیم ساعت گوشی را به شارژر بزنید تا مطمئن شوید که مشکل از باتری هست یا نه.

 اگر بعد از ۳۰ دقیقه گوشی شارژ نشد، ممکن است که مشکل از سیم شارژ باشد. البته گوشی ها سال هاست که یک چراغ ال ای دی دارند که وقتی آن ها را به شارژر وصل می کنید چراغ قرمز یا نارنجی شان روشن می شود. اگر از ابتدا این چراغ را مشاهده نکردید، یا اینکه متوجه شدید قصد سبز شدن ندارد حتما سیم شارژر را عوض کنید یا اینکه از پریز دیگری استفاده کنید.

اگر فکر می کنید فرآیند شارژ بی نقص است حدود ۱ ساعت صبر کنید تا شارژ گوشی فول شود و بعد راه های بعدی را تست کنید.

راه دوم: کمی با دکمه پاور مشغول باشید

این راه را چند بار تست کنید. دکمه پاور یا همان خاموش / روشن گوشی را فشار داده و کمی نگهدارید. گاهی اندروید فریز می شود و تا بخواهید به اصطلاح خودمان یخ آن را آب کنید کمی طول می کشد. امیدواریم که با فشردن طولانی دکمه پاور صدای ویبره را بشنوید و منتظر باشید تا صفحه نمایش روشن شود. اگر این اتفاق رخ نداد چند بار این کار را انجام دهید.

 گاهی اوقات وقتی گوشی را روشن کردید نمایشگر تیره می ماند و مشکل همچنان باقی است در واقع در چنین شرایطی گوشی روشن شده اما مشکلی از ما رفع نمی کند. در چنین شرایطی اگر گوشی باتری قابل تعویض دارد آن را از گوشی خارج و دوباره وصل کنید و دوباره با دکمه پاور مشغول شوید. این بار باید گوشی سریع روشن شود.

 اگر باتری گوشی شما قابل تعویض نیست، تنها یک راه دارید و آن هم اینکه، دکمه پاور را حدود ۳۰ ثانیه نگهدارید تا کاملا خاموش شود و حدود ۳۰ ثانیه دیگر صبر کنید تا گوشی در حالت خاموش بماند و بعد از آن دوباره گوشی را روشن کنید.

راه سوم: از بخش ریکاوری تنظیمات کارخانه ای را ریست کنید

به ندرت پیش می آید که با طی کردن مراحل قبلی مشکل حل نشود. اگر شما هم از آن جمله افرادی هستید که به این مرحله آمده اید و هنوز مشکل حل نشده این روش را هم تست کنید. گاهی گوشی به حالت فریز می رود و با خاموش کردن هم نمی توان مشکلش را حل کرد.

در این شرایط، اندروید خود را خاموش کنید و بعد بجای روشن کردن چند کلید مشخص را بزنید تا به حالت ریکاوری بروید. کلید مشخص مورد نظر برای تمام دستگاه ها یکسان نیست. بدین طریق کافی است در گوگل از فرمول زیر استفاده کنید تا بتوانید کلید مورد نظر را پیدا کنید. Recovery Mode smartphone name فرمولی است که باید از آن استفاده کنید. اگر از گلگسی اس ۶ استفاده می کنید، دکمه پاور، هوم، و کم کردن صدا را باید با هم بگیرید تا گوشی به ریکاوری برود. در این بخش می توانید تنظیمات لازم را انجام دهید و گوشی را ریست کارخانه ای کنید. گاهی طی همین فرآیند ها ممکن است باز گوشی شارژ خود را از دست دهد بنابراین اگر چنین احساسی داشتید حتما باز هم آن را شارژ کنید.

 اگر با ریست از بخش ریکاوری مشکل حل نشد ناچار باید مشکل را به گردن نرم افزار بیندازیم و راه حل آخر را هم امتحان کنیم:

راه چهارم: فریم‌ور دستگاه خود را بازگردانی کنید

برای این مورد هم باید از گوگل کمک بگیرید تا مطابق دستگاه تان، راه حل و دستور العمل مخصوص گوشی تان را برایتان ارائه کند. این بار در کنار عبارت reinstall frimware نام گوشی خود را بنویسید و یا حتی به سایت سازنده گوشی بروید تا بتوانید از فریم ور گوشی اطلاعاتی پیدا کنید البته این بخش کمی دردسر دارد که بهتر است این کار را در کنار یک فرد آگاه انجام دهید.

مطمئن باشید که با طی کردن این ۴ راه مشکل شما به راحتی حل خواهد شد مگر اینکه سخت افزار گوشی سوخته باشد یا باتری مشکل ویژه داشته باشد. به هر حال اگر تا اینجا نشد مشکل  را حل کنید باید به سراغ تعمیر کار حاذقی بروید که تجربه بیشتری دارد. در عین حال اگر تجربه ای در چنین شرایطی دارید بهتر است آن را با دوستانتان در گویا آی تی به اشتراک بگذارید و از طرفی هم می توانید با انتشار این مطلب روی شبکه های اجتماعی دیگران را از چنین مشکل و راه حل هایی مطلع کنید.

منبع: گویا آی تی

در این مطلب قصد داریم به برخی سوالات کاربردی درباره جهان هستی بپردازیم. سوالاتی که قطعا برای هرکدام از ما پیش آمده است. سوالاتی چون فراتر از کیهان چه چیزی وجود دارد؟ جهان ما در حال تبدیل شدن به چه چیزی است؟ آیا جهان هستی تا ابد منبسط خواهد شد؟آیا مرزی برای دانش انسان وجود دارد؟ آیا محدودیت‌های اساسی در مسیر علم قرار دارد؟

اگر شما نیز مشتاق به فهم پاسخ این سوالات هستید بهتر است تا انتهای این مقاله با گویا آی تی همراه باشید.

در پاسخ به تمامی این سوالات باید گفت ما هنوز هیچ پاسخی برای این سوالات نداریم و نمی توانیم به طور قطعی بگوییم که آیا حد و مرزی برای دانش ما وجود دارد یا خیر. اما می توان گفت به نظر نمی رسد مرزی برای دانسته های ما وجود ندارد. هرچند فراز و نشیب های بیشماری در مسیر یادگیری ما قرار گرفته اند اما هنوز به قطعیت نمی توان نظری در این باره داد. البته هستند افرادی که معتقدند ما هیچ وقت به علم پیدایش جهان دست نخواهیم یافت و هیچ زمان نخواهیم فهمید که پیش از انفجار بزرگ چه اتفاقی رخ داده است. اما به نظر می رسد این تفکرات کمی خودخواهانه باشد زیرا هیچ کس مرز دانش انسان را نمی داند و همانطور که یافته های امروز ما از نجوم در ۵۰ سال پیش غیر ممکن به نظر می رسید ما نیز نمی توانیم به قطعیت بگوییم که تا چه میزان فرا خواهیم گرفت.

البته این صحبت به آن معنا نخواهد بود که ما در طبیعت محدودیتی نداریم زیرا ما در مشاهده و مطالعه ی طبیعت محدودیت هایی داریم به عنوان مثال  اصل عدم قطعیت هایزنبرگ بیان می کند که نمی‌ توان تمام مشخصات حرکتی یک ذره را در هر لحظه از زمان دانست. همچنین بیشترین فاصله ‌ای که در یک بازه ‌ی زمانی قادر به دیدن و حرکت در آن هستیم توسط سرعت نور محدود شده است. اما این محدودیت‌ها صرفا به نشان دهنده این است که چه چیزی را نمی‌ توانیم مشاهده کنیم، نه اینکه چه چیزی را نمی ‌توانیم یاد بگیریم. علیرغم وجود اصل عدم قطعیت، ما توانسته ‌ایم مکانیک کوانتوم را توسعه دهیم و یا در زمینه بررسی رفتار اتم‌ ها پیش رفت هایی چشمگیر داشته باشیم. ما امروزه توانسته‌ ایم ذرات به اصطلاح مجازی را کشف کنیم. ذراتی که نمی ‌توانیم به طور مستقیم ببینیم، با این حال به وسیله شواهد و قوانین فیزیکی وجود آنها را پیش ‌بینی می ‌کنیم.

این موضوع که جهان در حال انبساط است به عنوان یک نقطه شروع در علم ما جای می گیرد و اگر با ما تکیه بر دانسته ها و اکتشافات جدید خود و همچنین استنتاج حوادث پیرامون مان پیش برویم خواهیم توانست به نقطه ای بسیار دور در تاریخ گذشته هستی برسیم. به زمانی که تمام عالم هستی در نقطه ای قابل رویت جمع شده بود.

در یک لحظه، که اکنون آن را  لحظه‌ ی انفجار بزرگ (Big Bang)  می نامیم ، قوانین فیزیکی فعلی شناخته شده از هم فرو‌پاشید، چون بین نسبیت عام و مکانیک کوانتوم ناسازگاری به وجود آمد. نسبیت عام به توصیف گرانش می ‌پردازد و مکانیک کوانتوم نیز فیزیک ذرات میکروسکوپی است. اما خیلی از دانشمندان این ناسازگاری را یک محدودیت جدی برای علم نمی ‌دانند، چون ما انتظار داریم که اصل نسبیت عام بعد از تصحیح، به بخشی از تئوری کوانتوم پیوسته تبدیل شود. نظریه‌ ی ریسمان نمونه ‌ای از این تلاش ‌ها است.

با تصور چنین نظریه ‌ای، شاید قادر باشیم به این سوال پاسخ دهیم که قبل از انفجار بزرگ چه اتفاقی رخ داده است. البته این موضوع نیز قابل تامل است که شاید پیش از انفجار بزرگ اصلا هیچ چیزی وجود نداشته باشد. ساده ‌ترین پاسخ مطرح شده در مورد انفجار بزرگ، کمترین میزان مقبولیت را در بین دانشمندان داشته است. پاسخ به این شکل است که در لحظه‌ ی انفجار بزرگ نسبیت عام با نسبیت خاص به هم پیوستند تا یک حقیقت واحد را تشکیل دهند: فضازمان. اگر فضا توسط انفجار بزرگ به وجود آمده باشد، شاید زمان هم به همین ترتیب به وجود آمده باشد. در آن صورت، هیچ “’گذشته‌ای” وجود نداشته است و سوال مطرح شده بی مورد خواهد بود. بنابراین و با توجه به این موضوع باید منتظر یک جواب منطبق بر کوانتوم گرانشی باشیم و پس از اثبات آن فرضیه به شکل آزمایشگاهی خواهیم توانست خواهیم توانست پاسخی جدید و قابل اتکا ارائه دهیم.

درادامه با یک سوال دیگر مواجه هستیم و آن این است که مرزهای کیهان ما درکجا قرار دارد؟ گستردگی جهان ما تا کجا ادامه دارد؟ در واقع باید گفت پاسخ این سوالات نیز هنوز برای بشر مبهم است و برای پاسخ به آن تنها به حدس و گمان هایی ساده اکتفا نموده ایم که آن را با شما درمیان می گذاریم.

همانطور که گفتیم فضا و زمان به صورت خود به خودی و به یکباره در اثر انفجار بزرگ پدید آمده اند پس می توان گفت که انرژی کلی آن ها برابر صفر است. بر اساس اصول پایه ای فیزیک می توان گفت که انرژی موجود در غالب یک جرم با انرژی میدان گرانشی آن برابر است. به زبان ساده تر باید بگوییم مجموع مقادیر چیزی که از هیچ پدید آمده است باید همان هیچ باشد. با توجه به علم فعلی ما تنها جهانی قادر به دارا بودن چینی ویژگی هایی است که شکل هندسی آن گرد باشد. به عنوان مثال وقتی بر روی یک کره حرکت می کنیم با هیچ مرزی مواجه نخواهیم شد اما می دانیم که محدودیت هایی برای آن وجود دارد. همین شرایط می ‌تواند در جهان هم صادق باشد. اگر ما به انداز‌ه‌ ی کافی در یک جهت به دوردست نگاه کنیم، می‌ توانیم قسمت پشت سر خود را ببینیم.

اما در عمل ما قادر به انجام چنین کاری نیستیم  و دلیل آن احتمالا می تواند این موضوع باشد که جهان قابل رویت ما خود بخشی از جهان بزرگتریست که ما توانایی دیدن آن را نداریم. علت این امر باید با آنچه که انبساط جهان (inflation) نامیده می ‌شود در ارتباط باشد. بیشتر جهان‌هایی که خود به خود از انداز‌ه‌ی میکروسکوپی به وجود می ‌آیند، به جای آن که برای میلیاردها سال عمر کنند، در یک زمان میکروسکوپیک از هم فرو می ‌پاشند. اما در بعضی موارد،  انرژی دادن به فضای خالی باعث می ‌شود که جهان در یک بازه‌ ی زمانی کوتاه به صورت تصاعدی متورم شود. بر این اساس تصور ما این است که در لحظات اولیه ی پس از انفجار بزرگ یک بازه زمانی پدید آمده است که در آن جهان انبساط می یابد و به این طریق جهان بلافاصله پس از تولد فرو نپاشیده است.

بنابراین می توانیم بگوییم که ممکن است زمانی انبساط در بخشی از جهان که ما در آن حضور داریم متوقف شود اما به این معنا نیست که تمام جهان از انبساط  خارج شده است.