باوجودی که علم قدرت بهبود زندگی ما و درمان بیماری‌ها را دارد، اما گاهی می‌تواند برای شکنجه، قتل و شستشوی مغزی به کار برده شود. در ادامه برخی از عجیب‌ترین آزمایش‌های علمی تاریخ را می‌خوانید.

فیلی که ال­اس­دی مصرف کرد

اگر به یک فیل ال‌اس‌دی بدهید، چه اتفاقی می‌افتد؟ روز ۳ اوت ۱۹۶۲، گروهی از محققان در شهر اوکلاهاما تصمیم گرفتند بفهمند چه اتفاقی می‌افتد. وارن توماس، مدیر باغ‌وحش شهر، سرنگی حاوی ۲۹۷ میلی‌گرم ال­اس­دی به فیلی به نام تسکو تزریق کرد. در این آزمایش دو محقق از دانشکده پزشکی دانشگاه اوکلاهاما به نام‌های لوئیس جولین وست و چستر ام پیرس، توماس را همراهی می‌کردند.

۲۹۷ میلی‌گرم میزان بالایی ال­اس­دی محسوب می‌شود. این میزان حدود ۳ هزار برابر دوز مصرفی یک انسان است. در واقع این بیشترین میزان ال­اس­دی است که تابه‌حال یک موجود زنده دریافت کرده است. محققان می‌دانستند که در صورت دادن ال­اس­دی به فیل باید میزان بالایی به این جانور تزریق کنند، چرا که می‌دانستند، فیل‌ها به بسیاری از داروها مقاوم هستند.

توماس، وست و پیرس بعداً توضیح دادند که این آزمایش برای این طراحی شده بود تا بفهمند، آیا ال­اس­دی می‌تواند، موجب مستی فیل شود. مستی نوعی جنون دوره‌ای است که فیل‌ها گاهی به آن دچار می‌شوند، در این دوره فیل‌ها رفتاری بسیار تهاجمی پیدا می‌کنند.

حال هدف آزمایش تقریبا بلافاصله منحرف شد. بعد از اینکه یک زنبور تسکو را نیش زد، فیل به تزریق واکنش نشان داد و پس از چند دقیقه حرکات دیوانه‌وار، به زمین افتاد. محققان که از این اتفاق وحشت کرده بودند، سعی کردند او را با آنتی سایکوتیک‌ها (داروهای ضد روان‌پریشی) احیا کنند، اما دیر شده بود، تسکو تنها حدود یک ساعت بعد مُرد. این سه محقق با شرمساری نتیجه گرفتند، تسکو احتمالا به نظر به اثرات ال­اس­دی خیلی حساس بوده است.

در سال‌های پس از این آزمایش، جنجال‌هایی حول آن به وجود آمد، بحث بر سر این بود که آیا ال­اس­دی موجب مرگ تسکو شده یا داروهایی که برای احیا به او داده شده بودند. بنابراین بیست سال بعد، رونالد سیگل محققی از دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس تصمیم گرفت، این بحث‌ها را خاتمه دهد. او به دو فیل دوزهای مشابهی که به تسکو داده شده بود، داد. بنا به گزارش‌ها، او مجبور به امضای تعهدی شد که به موجب آن در صورت مرگ این دو فیل، باید فیل‌های دیگر را جایگزین آن‌ها می‌کرد.

او به‌جای تزریق، ال­اس­دی را با آب مخلوط کرد و به فیل‌ها داد. این فیل‌ها نه تنها زنده ماندند، بلکه به نظر چندان از این موضوع ناراحت نشدند. این فیل‌ها کمی بی‌حال رفتار می‌کردند، سپس بعد از کمی تکان دادن خود، صداهای عجیب غریبی در آوردند و در عرض چند ساعت به حالت عادی بازگشتند. با این حال، سیگل بر این باور بود که دوزی که تسکو دریافت کرده بود، ممکن بود، بیش از حد سمی بوده باشد. به این ترتیب، او نتوانست مرگ بر اثر ال­اس­دی را رد کند، بنابراین؛ جنجال مرگ تسکو همچنان ادامه دارد.

آزمایش فرمان‌برداری

تصور کنید که برای شرکت در یک آزمایش داوطلب شده‌اید، اما زمانی که به آزمایشگاه پای می‌گذارید، متوجه می‌شوید، محققان از شما می‌خواهند، یک فرد بی‌گناه را به قتل برسانید. اعتراض می‌کنید، اما محققان به شما می‌گویند: “انجام این کار برای آزمایش ضروری است.” آیا تسلیم می‌شوید و این فرد را می‌کشید؟

مسلما وقتی چنین پرسشی می‌شود، تقریبا همه از ارتکاب قتل دست می‌کشند. اما آزمایش معروف استنلی میلگرام خلاف چنین چیزی را ثابت کرد. آزمایش او که در اوایل دهه ۱۹۶۰در دانشگاه ییل انجام شد نشان داد، این باور خوش‌بینانه اشتباه است و اگر این درخواست از سوی شخص مقتدری شده باشد، تقریبا همه ما تبدیل به یک قاتل مطیع می‌شویم.

سری آزمایش‌های میلگرام تبدیل به یکی از بحث‌برانگیزترین و معروف‌ترین آزمایش‌های روانشناسی در تمام تاریخ شده‌اند. میلگرام این آزمایش‌ها را از ژوئیه سال ۱۹۶۱، تنها سه ماه پس از محاکمه آدولف آیشمن شروع کرد. سرهنگ آدولف آیشمن که در رژیم نازی یا سرپرست اداره امور مربوط به یهودیان در دفتر مرکزی امنیت رایش بود و در تعقیب و کشتارجمعی حدود ۶ میلیون یهودی در اروپا نقشی کلیدی داشت. او پس از شکست آلمان در جنگ دوم جهانی و سقوط رژیم نازی با خانواده‌اش به آرژانتین گریخت، اما در سال ۱۹۶۰ شناسایی و به اسرائیل ربوده شد. سرهنگ آیشمن باوجود انکار اتهاماتش در دادگاه اورشلیم، به مرگ محکوم شد و در سال ۱۹۶۲ به دار آویخته شد.

وی در دادگاه اظهار داشته بود: “من از جنایاتی که علیه یهودیان اعمال‌شده ابراز تنفر می‌کنم و عادلانه می‌دانم که مسئولان اصلی آن به سزای اعمال خود برسند. اما باید فرق قائل بود بین رهبران مسئول و افرادی که مانند من آلت دست رهبر بودند. من جزو رهبران مسئول نبودم و به همین دلیل هم خود را مقصر نمی‌دانم.”

میلگرام هم با این آزمایش می‌خواست بداند: “آیا ممکن است، آیشمن و هزاران همدستش در جریان هولوکاست فقط از دستورات اطاعت کرده باشند؟“

برای کشف این موضوع، میلگرام آزمایش‌هایی را طراحی کرد که طی آن، از شرکت‌کنندگان که همدست یک آزمایشگر مقتدر بودند، خواسته می‌شد، به شخصی که در اتاق مجاور است، بدون اینکه ببینندش، با هر بار پاسخ اشتباه به سؤالات حافظه، شوک الکتریکی وارد کنند.

در این آزمایش‌ها، ۳۰ دکمه مختلف با ولتاژهای متفاوتی در اختیار شرکت‌کنندگان بود. تا آنجایی که شرکت‌کنندگان می‌دانستند، شوک‌های الکتریکی از درجه بی‌ضرر ۱۵ ولت شروع و با درجه مرگبار ۴۵۰ پایان می‌یافت. در این مورد به شرکت‌کنندگان پیش از آزمایش، هشدارهایی مبنی بر خطرناک بودن درجه مرگبار ولتاژ داده‌شده بود.

اما در واقع، چیزی که شرکت‌کنندگان نمی‌دانستند، این بود که به‌ هیچ‌وجه ماشین شکنجه‌ای در کار نیست، بلکه ماشینی که در این آزمایش‌ها مورداستفاده قرار می‌گرفت، جز ایجاد چند صدای ترسناک و نور کار دیگری انجام نمی‌داد. همچنین شخصی که قرار بود در اتاق مجاور با شوک الکتریکی شکنجه شود، بازیگر حرفه‌ای بود که قرار بود، نقش یک قربانی را ایفا کند.

این‌ها چیزهایی بود که شرکت‌کنندگان از آن اطلاعی نداشت. در واقع شرکت‌کنندگان فکر می‌کردند، با عمل خود به شخص دیگری آسیب وارد می‌کنند و از آنجایی‌که به شرکت‌کنندگان گفته‌ شده بود، این آزمایش در مورد حافظه و یادگیری در شرایط متفاوت است، آزمایشگرها از شرکت‌کنندگان می‌خواستند، حتما به کار خود ادامه دهند، چرا که نتایج آن برای آزمایش بسیار مهم است.

معروف‌ترین سری آزمایش‌های میلگرام، نشان داد، ۶۵ درصد از ۴۰ شرکت‌کننده از دستورات اطلاعت می‌کنند و ۴۵۰ ولت، شوک الکتریکی مرگبار را باوجود جیغ و التماس‌های قربانی، به او وارد می‌کنند. برخی از شرکت‌کنندگان از ادامه آزمایش سر باز می‌زدند و در مقابل دستورات آزمایشگرها اعتراض می‌کردند، اما دو سوم افراد، تابع دستورات شخص مقتدر بودند.

در سال‌های پس از آزمایش میلگرام، برخی از محققان ادعا می‌کردند، روش میلگرام، دقیق نبوده و او در داده‌های آزمایش‌های دست برده است. اما آزمایش‌های او در سراسر جهان تکرار شده‌اند و نتایج تقریبا مشابه آزمایش اصلی بود. گفته می‌شود، این آزمایش‌ها تنها در مرکز اروپا انجام‌ نشده است.

میلگرام در مطالعه خود نوشت: “بر اساس مشاهداتی که از هزار نفر شرکت کنندگان این سری آزمایش‌ها انجام شده و همچنین مشاهده‌های شخصی، تصور می‌کنم که اگر سیستمی از اردوگاه‌های مرگ در ایالات‌متحده به همان نحوی که در آلمان نازی دیده شد، ساخته شود، امکان یافتن هر نوع پرسنلی از هر شهری از آمریکا وجود دارد.”

اوایل ماه آوریل سال جاری تیمی از محققان لهستانی، نسخه مدرنی از این آزمایش را تکرار کردند و متوجه شدند که نتایج این آزمایش هیچ تغییری نکرده است. در این نسخه مدرن آزمایش میلگرام، محققان از ۸۰ داوطلب (۴۰ مرد و ۴۰ زن) با سنین بین ۱۸ تا ۶۹ دعوت به همکاری کردند. مشابه آزمایش میلگرام، شرکت‌کنندگان باید با هر بار پاسخ اشتباه، دکمه‌ای را فشار می‌دادند و به شخصی که در اتاق مجاور قرار داشت، شوک الکتریکی وارد می‌کردند.

این شوک‌ها هر بار قوی‌تر می‌شدند و شرکت‌کنندگان از سوی آزمایشگرها تشویق به ادامه شوک حتی با ولتاژهای مرگبار می‌شدند. اما در نسخه جدید آزمایش، برای انجام آزمایشی اخلاقی‌تر، تنها ۱۰ دکمه (به‌جای ۳۰ دکمه نسخه اصلی آزمایش) با ولتاژهای کمتری وجود داشت.

در پایان، محققان دریافتند، ۹۰ درصد شرکت‌کنندگان از دستوراتی که از آن‌ها می‌خواست، در صورت نیاز بالاترین شوک الکتریکی را به افراد وارد کنند، اطاعت می‌کنند.

توماژ گژیپ، محققی از دانشگاه علوم اجتماعی و علوم انسانی ورشو در لهستان و یکی از محققان این مطالعه، گفت: ”نیم‌قرن پس از آزمایش‌های اصلی میلگرام در مورد اطاعت از اقتدار، اکثریت قابل‌توجهی از شرکت‌کنندگان، مایل بودند، شوک الکتریکی را به فرد بینوا وارد کنند!”

سگ دو سر دیموخوف

ولادیمیر دیموخوف در سال ۱۹۵۴، با رونمایی از هیولای خود جهان را شوکه کرد: یک سگ دو. او این موجود دو سر را در آزمایشگاهی در حومه مسکو، ساخته بود. دیموخوف سر یک توله ‌سگ را روی گردن یک سگ شپرد آلمانی قرار داده بود.

دیموخوف این سگ دو سر را واداشت، در مقابل خبرنگاران بهت‌زده‌ای از سراسر جهان قدم بزند. این خبرنگاران مشاهده کردند، توله سگ قادر به خوردن شیر از لوله مخصوص است. مقامات اتحاد جماهیر شوروی با افتخار اعلام کردند، این آزمایش مهیب، برتری پزشکی آن‌ها را به اثبات می‌رساند. دیموخوف در طول پانزده سال آینده، در مجموع ۲۵ سگ دو سر دیگر ساخت. با توجه به پس زدن بافت‌های پیوندی، هیچ‌کدام از این سگ‌ها مدت زیادی زنده نماندند. رکورد زنده ماندن این سگ‌های دو سر، یک ماه بود.

دیموخوف اعلام کرد، این سگ‌ها بخشی از سری آزمایش‌های مربوط به تکنیک‌های جراحی بوده‌اند که هدف نهایی آن، چگونگی پیوند قلب و ریه انسان بوده است. جراح دیگری به نام کریستین بانارد در سال ۱۹۶۷، در این مورد از او پیشی گرفت. اما دیموخوف اعتبار این موفقیت را برای خود محفوظ شده می‌دانست.

سر جدا شده سگ

از زمان قتل‌عام انقلاب فرانسه، یعنی دوره‌ای که گیوتین‌ها هزاران سربریده را به سبدها می‌فرستادند، دانشمندان در این مورد کنجکاو بودند که آیا ممکن است، سرهای جدا از بدن زنده بمانند؟ اما تا قبل از اواخر دهه ۱۹۲۰، چنین امکانی به وجود نیامد.

سرگئی بروخوننکو پزشکی از اتحاد جماهیر شوروی، دستگاه بدوی و زمختی به نام اتوجکتور (ماشین قلب و ریه) ساخته بود که به وسیله آن قادر به زنده نگه داشتن چند سر سگ شده بود. او در سال ۱۹۲۸، یکی از این سرهای زنده را در مقابل احضار بین‌المللی و دانشمندان سومین کنگره پزشکی اتحاد جماهیر شوروی به نمایش گذاشت. بروخوننکو  برای اثبات زنده بودن سر، نوری را به چشمان سر سگ می‌تاباند و این سگ به نحو وحشتناکی پلک می‌زد. این سگ حتی قادر بود که قطعه پنیری را بخورد که بلافاصله از لوله مری خارج می‌شد.

سَر بروخوننکو بحث‌های زیادی در اروپا برانگیخت و حتی نمایشنامه‌نویس مشهور جرج برنارد شاو در این مورد گفت: “من حتی وسوسه شدم که سر خودم را قطع کنم، به این ترتیب بدون اینکه بیمار شوم و نیاز به لباس پوشیدن داشته باشم و غذا بخورم و هر چیز دیگری که مانع از خلق شاهکارهای هنری و ادبیات نمایشی می‌شود، می‌توانم فقط بنویسم!”

موجودی تلفیقی از انسان و میمون

دهه‌ها شایعاتی در گردش بود که ادعا می‌کردند، اتحاد جماهیر شوروی آزمایش‌های برای تلفیق موجودی ترکیبی از انسان و میمون انجام داده‌اند. اما این شایعه تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و دست‌یابی به بایگانی روسیه به اثبات نرسید. دکتر لیا ایوانف یکی از متخصصان مشهور در زمینه زیست‌شناسی دامپزشکی بود، اما او می‌خواست، کارهای دیگری جز پرورش و اصلاح نژاد گاوهای چاق‌تر انجام دهد. بنابراین او در سال ۱۹۲۷ به آفریقا سفر کرد تا ایده تلفیق انسان و میمون را مطالعه کند.

خوشبختانه تلاش‌های او موفقیت‌آمیز نبودند. عدم موفقیت به دلیل ژنتیک و همچنین کارکنان بومی بود که در مرکز تحقیقات گینه غربی با او همکاری می‌کردند. او مداوما مجبور بود، هدف واقعی آزمایشات خود را از آن‌ها مخفی نگه دارد. اگر آن‌ها واقعا می‌فهمیدند، هدف واقعی این آزمایشات چیست، بنا به یادداشت‌های شخصی او: “این می‌توانست عواقب ناخوشایندی در پی داشته باشد.” ضرورت پنهان‌کاری تقریبا اجازه انجام هیچ کاری را به او نداد، اگر چه او دو تلاش ناموفق را ثبت کرد که در آن سعی کرده بود، به‌وسیله اسپرم انسان، شامپانزه‌های ماده را باردار کند.

ایوانف سرانجام ناامید از تلاش‌های خود به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت. رهاورد این سفر، یک اورانگوتان به نام تارزان بود، به امید اینکه در محیطی بهتر امکان ادامه تحقیقات خود را داشته باشد. او در بازگشت به خانه، آگهی برای یافتن داوطلبانی منتشر کرد تا زنانی برای وضع حمل فرزند تارزان پیدا کند. جالب اینکه، چند نفر برای این آزمایش اعلام آمادگی کردند. اما پس از مدتی تارزان درگذشت و خود ایوانف هم که به داشتن عقاید ضدانقلابی متهم شده بود، به مدت چندین سال به یک اردوگاه کار اجباری فرستاده شد. به این ترتیب، تحقیقات او عملا به پایان رسید. شایعاتی هم وجود دارد که ادعا می‌کند، دانشمندان دیگری در اتحاد جماهیر شوروی، تحقیقات ایوانف را ادامه داده‌اند، اما چنین چیزی به اثبات نرسیده است.

آزمایش زندان استنفورد

چرا زندان‌ها چنین مکان‌های رعب‌انگیز و خشنی هستند؟ آیا این به دلیل شخصیت ساکنان آن است و یا ساختار قدرت چنین تأثیری دارد؟ دکتر فیلیپ زیمباردو که مصمم بود، پاسخ این سؤال را بیابد. یک زندان مصنوعی در زیرزمین دانشکده روانشناسی استنفورد ساخت. او از مردان جوانی بدون هیچ سابقه کیفری و همچنین افرادی که دارای حالت‌های روانی عادی بودند، درخواست همکاری در این مطالعه کرد. دکتر زیمباردو به‌طور تصادفی نیمی از این داوطلبان را در نقش زندانی و به نیم دیگر نقش زندانبان را داد. قرار بود، این مطالعه به مدت دو هفته انجام شود و نحوه رفتار این شهروندان با یکدیگر در نقش‌های جدیدشان مشاهده شود.

اما بعد از این اتفاقی افتاد که خود زیمباردو را هم شوکه کرد. اوضاع زندان ساختگی به سرعت تغییر کرد. در شب اول زندانیان، شورش کردند و زندانبانان که احساس می‌کردند، سرپیچی زندانیان تهدیدی برای آن‌ها است، به‌سختی شورش آن‌ها سرکوب را کردند. آن‌ها روش‌های خلاقانه‌ای برای تنبیه زندانیان ابداع کردند، با استفاده از روش‌های مانند تفتیش، محدود کردن دسترسی به توالت، فحاشی و بی‌خوابی دادن و خودداری از دادن غذا آن‌ها را تنبیه می‌کردند.

تحت این فشار، روحیه زندانیان در هم شکست. یکی از اولین زندانیان تنها پس از سی و شش ساعت فریاد زد، احساس می‌کند که “دارد از درون می‌سوزد!” به این ترتیب، زیمباردو تصمیم گرفت او را مرخص کند. ظرف شش روز، چهار زندانی دیگر به وضع او دچار شدند، یکی از این زندانیان به دلیل استرس شدید (راش استرس) تمام بدنش جوش زده بود. واضح بود برای افرادی که به درون نقش‌های جدید خود فرو رفته بودند، این آزمایش به چیزی بیش از یک بازی تبدیل شده بود.

حتی خود زیمباردو هم فریب این وضعیت بغرنج را خورده بود. او می‌ترسید زندانیان در حال برنامه‌ریزی فرار باشند. به همین دلیل با پلیس برای کمک به کنترل اوضاع تماس گرفت. خوشبختانه زیمباردو در این وضعیت متوجه شد، اوضاع از کنترل خارج شده است. تنها شش روز از شروع آزمایش گذشته بود و همه دانشجویان خوشحالی که آزمایش را شروع کرده بود، تبدیل به زندانیانی عبوس و زندانبان‌هایی سادیست شده بودند.

زیمباردو صبح روز بعد جلسه‌ای تشکیل داد و به همه گفت، می‌توانند به خانه بروند. زندانیان باقی مانده آزاد شدند، اما زندانبان‌ها از پایان آزمایش ناراحت بودند. آن‌ها از نقش جدید خود لذت می‌بردند و هیچ تمایلی نداشتند، دست از این نقش جدید بردارند.

.

منبع: weirduniverse

مطلب عجیب‌ترین آزمایش‌های علمی تاریخ (بخش اول) برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

یک اتمسفر ممکن است به مدت میلیاردها سال سیاره‌ای فراخورشیدی را احاطه کرده باشد و احتمال جریان یافتن آب مایع و حتی احتمال سکونت پذیری را فراهم کند. اکنون سیاره فراخورشیدی شبیه زمینی که در صورت فلکی دلو واقع شده، پس از اینکه دانشمندان دریافتند، ممکن است دارای اتمسفری با چنین ویژگی‌ها باشد، به اولویتی در جستجوی حیات فرازمینی تبدیل شده است. این سیاره یکی از هفت سیاره منظومه تراپیست-۱ است که دانشمندان ناسا فوریه سال جاری خبر کشف آن را اعلام کردند.

منظومه تراپیست-۱دارای هفت سیاره فراخورشید به ‌اندازه زمین است که به دور ستاره‌ای که تنها ۴۰ سال نوری با ما فاصله دارد، گردش می‌کنند. سه مورد از این سیارات شبیه زمین، در ناحیه گلدیلاک (کمربند حیات) قرار دارند؛ این آن‌ها را تبدیل سیارات فراخورشیدی قابل سکونتی کرده است. این هفت‌سیاره فراخورشیدی به دور ستاره میزبان خود که ستاره‌ای کوتوله و فوق سرد است و هم از لحاظ اندازه و هم نور کوچک‌تر از خورشید ما است، در مداری نزدیک‌تر از عطارد (به خورشید) گردش می‌کنند.

این سیارات که در مداری تنگ‌تر قرار دارند، دارای دوره گردش ۱.۵ و ۲.۴ روزه هستند، همچنین دیگر سیارات این منظومه فراخورشیدی، دارای دوره‌گردشی ۱۲ روزه هستند.

به گفته مناسوی لنگام، اخترشناسی از دانشگاه هاروارد: “از زمان کشف این هفت سیاره، علاقه‌مندی‌های زیادی برای استفاده از تلسکوپ‌های فضایی همچون تلسکوپ فضایی جیمز وب به وجود آمده تا امکان شناسایی اتمسفر در این سیارات و ترکیب آن را به وجود بیاورد. مشخصا حضور اتمسفر یکی از ضروریات قابل سکونت بودن یک سیاره است.”

کره زمین نمونه واضحی است، تکامل حیات پیچیده و در نهایت هوشمند نیاز به اتمسفری دارد که نه تنها حاوی ترکیب مناسب گازی باشد، بلکه برای صدها میلیون و حتی میلیاردها سال پایدار باشد. به نظر می‌رسد، ششمین سیاره، منظومه تراپیست-۱، بیشترین احتمال را برای حفظ حیات در خود داشته باشد. مدل‌های شبیه‌سازی‌شده اخترشناسان نشان می‌دهد، بادهای ستاره‌ای سیارات منظومه تراپیست-۱ به‌مراتب از بادهای خورشیدی زمین، چگالی‌تر و قوی‌تر است. در سیاره Trappist-1b، اولین سیاره این منظومه که نزدیک‌ترین فاصله را به ستاره میزبان خود دارد، بادهای ستاره‌ای حدود هزار تا ۱۰ هزار برابر بادهای خورشیدی هستند که به زمین برخورد می‌کنند.

محققان در مطالعه خود نوشته‌اند:”توفان‌های خورشیدی بی‌وقفه تراپیست-۱ احتمالا به ضرر شکل‌گیری حیات در این سیارات فراخورشیدی است، چراکه اتمسفر این سیارات فراخورشیدی مداوما تغییر می‌کند و  نمی‌تواند به حالتی ثابت برسد.”

موضوع دیگر اینکه، میدان مغناطیسی قوی زمین همچون یک سپر از سیاره در برابر توفان‌های خورشیدی محافظت می‌کنند، اما بعید است، سیارات تراپیست چنین سپری داشته باشند.

این مطالعه نشان می‌دهد، سیارات منظومه تراپیست به مگنتوسفرهایی (منطقه مغناطیسی پیرامون اجرام کیهانی) به میزان ده‌ها و صدها گاوس نیاز دارند، این در حالی است که مگنتوسفر زمین تنها در حدود ۰.۵ گاوس است. بنابراین، سیارات تراپیست-۱ چگونه قادر به ایجاد مگنتوسفری قدرتمندی برای حفاظت از اتمسفر خود خواهند بود؟

ماه گذشته بود که خبر ناامید کننده مشابهی در مورد سیاره فراخورشیدی پروکسیما بی، نزدیک‌ترین سیاره فراخورشیدی به زمین منتشر شد، محققان اعلام کردند، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد، ممکن است، این سیاره فراخورشیدی که به دور ستاره پروکسیما قنطورس می‌چرخد، به دلیل تابش تشعشات شدید ستاره میزبان خود، اتمسفرش را کاملا از دست باشد.

همچنین ستاره کوتوله میزبان پروکسیما بی، شعله‌های خورشیدی بسیار بیشتری نسبت به چیزی که ما بر روی زمین مشاهده می‌کنیم، پرتاب کرده و سیاره پروکسیما بی را با اشعه ایکس بمباران می‌کند.

محققان پیش‌بینی می‌کنند، انفجار تشعشات کیهانی در خلال ۱ تا ۳ میلیارد سال، هرگونه اتمسفر شبه زمینی را نابود کند، با توجه به این اینکه سیارات ستاره تراپیست-۱ فاصله نزدیکی نسبت به ستاره میزبان خود دارند، احتمالا بیش از زمین در معرض انفجار شدید پرتوهای ستاره مادر خود قرار گرفته باشند.

شدت بادهای ستاره‌ای منظومه تراپیست-۱ در عرض میلیون‌ها سال از تشکیل این سیارت ممکن است، اتمسفر آن‌ها را از بین برده باشد، اما سیارات دورتر از ستاره میزبان ممکن است، شانس بیشتری برای حفظ اتمسفر خود داشته باشند. به گفته اخترشناسان، باوجودی که هفتمین سیاره این منظومه ممکن است برای جاری شدن آب مایع در سطح خود، بسیار سرد باشد، اما احتمالا بیشترین شانس وجود حیات را در بین دیگر سیارات تراپیست-۱ دارد.

در گزارشی که به تائید نشریه‌های علمی رسیده، اخترشناسان نوشته‌اند: “انتظار می‌رود، سیارات بیرونی منظومه تراپیست-۱، اتمسفر خود را به مدت طولانی‌تر حفظ کرده باشند و در نتیجه شاید از زیست‌کره‌های پیچیده‌تری پشتیبانی کنند.”

زیست‌کره، بخشی از کره زمین است که در آن حیات وجود دارد. آموری تریود، دانشمند علوم سیاره‌ای در دانشگاه کمبریج است که به کشف سیارات تراپیست-۱ کمک کرده، می‌گوید: “این مطالعه در این مورد کاملا خوش‌بین است که این سیارات می‌تواند یک اتمسفر را حفظ کرده باشند. داشتن اتمسفری حاوی میزان زیادی هیدروژن، ممکن است نشانگر وجود حیات باشد. اما با این وجود هم دلیلی برای قابلیت سکونت وجود ندارد. فاصله ماه به خورشید مشابه زمین است، اما هیچ علائم حیاتی در این قمر وجود ندارد.”

اخترشناسان هم‌اکنون حدود ۳۶۰۰ سیاره فراتر از منظومه شمسی شناسایی کرده‌اند. سیارات منظومه تراپیست-۱ در مدار بسیار نزدیکی نسبت به ستاره مادر خود، ستاره کوتوله فرا سردی به اندازه مشتری می‌چرخند. این ستاره کوتوله روشنایی ۲۰۰۰ برابر کمتر از خورشید ما دارد. سیاره عطارد که در داخلی‌ترین بخش منظومه شمسی واقع شده، نسبت به هفتمین سیاره خارجی منظومه تراپیست-۱، هفت برابر دورتر از خورشید است.

مدار این هفت‌سیاره فراخورشیدی به‌قدری به هم نزدیک (فقط چند برابر فاصله زمین به ماه) است که می‌توان، ویژگی‌های زمین‌شناختی و جغرافیایی این سیارات را از سیاره همسایه‌اش مشاهده کرد. با توجه به نزدیکی مدار این سیارات به ستاره میزبان خود، به‌احتمال‌زیاد، سیارات منظومه تراپیست-۱ قفل گرانشی (قفل جزر و مدی) شده‌اند، به این معنی که همیشه رو به ستاره خود است، به‌این‌ترتیب نیمی از سیاره در تاریکی همیشگی به سر می‌برد.

تریود می‌گوید: “ما واقعا نمی‌دانیم حیات چگونه شروع شده است. برخی بر این باورند که حیات از کف اقیانوس‌ها شروع شده است. در صورتی که این فرضیه را بپذیریم و چنانچه میزان زیادی آب در سیارات تراپیست-۱ وجود داشته باشد، می‌تواند خبر خوبی برای ما باشد. اما اگر حیات روی سطح به وجود آمده باشد، میزان دریافت تابش اشعه ماوراءبنفش این سیارات اهمیت دارد. این اشعه می‌تواند موجب واکنش‌های شیمیایی برای شکل‌گیری حیات باشد، اما همچنین می‌تواند برای جهش DNA مشکل‌ساز باشد.”

.

منبع: theguardian

مطلب کشف اتمسفر، منظومه تراپیست-۱ را به اولویت اول شکار حیات فرازمینی تبدیل می‌کند برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

برای بسیاری از مردم، قطع اینترنت حتی برای چند ساعت غیرقابل تصور است. اما اگر اینترنت قطع شود، چه اتفاقی می‌افتد؟ احتمالا پاسخ این سؤال چیزی که انتظار دارید نباشد.

جف هنکاک استادی در دانشگاه استنفورد است که در کلاس درس خود مفهوم آخر هفته بدون اینترنت را مطرح کرده است. او در سال ۲۰۰۸ گاهی اوقات به دانشجویان خود می‌گفت، ۴۸ ساعت از اینترنت به دور بمانند و در مورد تأثیر آن در کلاس بحث کنند. اما هنکاک هنگامی‌که در سال ۲۰۰۹ دوباره این تحقیق را انجام داد. دریافت همه چیز تغییر کرده است.

هنکاک که فرایندهای روانی و اجتماعی دخیل در ارتباطات آنلاین را مطالعه می‌کند، می‌گوید: “وقتی در مورد این کار صحبت کردم، در کلاس جنجال به پا شد. دانشجویان با تأکید می‌گفتند، این تکلیف غیرممکن و ناعادلانه است.”

آن‌ها باور داشتند که آفلاین بودن حتی برای یک آخر هفته هم می‌تواند از انجام تکالیف کلاس‌های دیگر جلوگیری کند، زندگی اجتماعی آن‌ها را مختل کند و دوستان و خانواده‌های آن‌ها ممکن است، فکر کنند اتفاقی بدی برای آن‌ها افتاده است. مطالعه‌ای که سال ۲۰۱۵ انجام شد نشان می‌داد، ۲۹ درصد از پاسخگوها ترجیح می‌دهند انگشت دستشان را از دست بدهند و به‌ جای آن بیشتر در اینترنت بمانند. این نظرسنجی حاصل  بررسی روی ۲.۵۰۰ نفر بود که ارتباط خیلی زیادی با اینترنت داشتند، ۲۵ درصد از این افراد بین انتخاب انگشت یا اینترنت تردید داشتند.

هنکاک مجبور شد با این موضوع کنار بیاید و این فعالیت را لغو کند. او هرگز دوباره برای انجام این کار تلاش نکرد. او می‌گوید: “این اتفاق برای سال ۲۰۰۹ بود و حالا با وجود تلفن همراه، حتی نمی‌دانم دانشجویان در صورت چنین درخواستی چه کار می‌کردند. آن‌ها احتمالا گزارشم را به رئیس دانشگاه می‌دادند.”

اما با شیوه زندگی همیشه متصل به اینترنت ما، این سؤال بیش از همیشه مرتبط است: اگر اینترنت به مدت یک روز قطع شود، چه اتفاقی می‌افتد؟ احتمالا پاسخ این سؤال چیزی که انتظار دارید نباشد.

در سال ۱۹۹۵، کمتر از یک درصد مردم جهان آنلاین بودند. اینترنت کنجکاوی بود که بیشتر مردم غرب از آن استفاده می‌کردند. بیش از دو دهه بعد، بیش از ۳.۲ میلیارد نفر در جهان-حدود نیمی از جمعیت جهان- متصل به اینترنت هستند و این میزان با نرخ تقریبا هر ده نفر در ثانیه افزایش می‌یابد.

بر اساس گزارش مرکز تحقیقات پیو، یک پنجم آمریکایی‌ها می‌گویند که به طور مداوم از اینترنت استفاده می‌کنند و ۷۳ درصد می‌گویند، حداقل روزانه از آن استفاده می‌کنند. چنین آماری در انگلستان هم مشابه است. بررسی که در سال ۲۰۱۶ انجام شده نشان می‌دهد، حدود ۹۰ درصد بزرگ‌سالان گفته‌اند، در سه ماه گذشته از اینترنت استفاده کرده‌اند. برای بسیاری تصور زندگی بدون اینترنت تقریبا غیرممکن است.

ویلیام داتون استاد دانشگاه ایالتی میشیگان که نویسنده کتابی به نام «اجتماع و اینترنت: چگونه شبکه اطلاعات و ارتباطات زندگی ما را تغییر می‌دهد» است، می‌گوید: “یکی از بزرگ‌ترین مشکلات امروز در مورد اینترنت این است که مردم آن را به عنوان امری مسلم پذیرفته‌اند، با این حال آن‌ها نمی‌فهمند تقریبا به آن اجازه نفوذ در همه جنبه‌های زندگی خود را داده‌اند. آن‌ها حتی در مورد داشتن یا نداشتن دسترسی به آن هم فکر نمی‌کنند.”

اما اینترنت همیشه از خرابی مصون نیست. حداقل روی کاغذ امکان تخریب آن در مقیاس جهانی و ملی برای مدتی خاص وجود دارد. حملات سایبری یک احتمال هستند.

هکرها می‌توانند با انتشار بدافزارهای مخربی که آسیب‌پذیری‌های روترها (دستگاه‌هایی که ترافیک اینترنت را کنترل می‌کنند) را هدف قرار می‌دهند، می‌توانند اینترنت را با وقفه مواجه کنند. باعث خاموش شدن دامنه سرورها- دفترچه آدرس‌های اینترنت- و اختلال گسترده و جلوگیری از بارگذاری وب‌سایت‌ها شوند.

قطع کردن کابل‌هایی که در اعماق دریاها حجم وسیعی از ترافیک اینترنتی را بین قاره‌ها انتقال می‌دهند، نیز می‌تواند با قطع اینترنت بخشی از جهان، اختلال قابل‌توجهی به وجود بیاورد. این کابل‌ها ممکن است اهداف چندان آسانی برای مهاجمان نباشند، اما امکان آسیب‌دیدگی تصادفی آن‌ها وجود دارد. در سال ۲۰۰۸، بخش‌هایی از خاورمیانه، هند و جنوب شرق آسیا، در سه نوبت جداگانه با قطع اینترنت مواجه شدند که در این موارد کابل‌های زیردریایی قطع شده و یا مختل شده بودند.

برخی دولت‌ها هم دارای کلید قطع اینترنت هستند، کلیدی که می‌تواند اینترنت را کاملاً از کار بیندازد. مصر در طول قیام‌های مردمی موسوم به بهار عربی در سال ۲۰۱۱ چنین کاری را انجام داد که هماهنگی فعالیت‌های معترضان را با مشکل مواجه کرد. کشورهای دیگری همچون ترکیه هم در طول تظاهرات اینترنت را قطع کرده‌اند. تصور می‌شود، چین هم چنین کلیدی دارد و سناتورهای آمریکایی هم پیشنهاد داده‌اند، ایالات‌متحده هم ابزاری این چنینی برای دفاع از کشور در مقابل حملات سایبری به کار بیندازد.

به‌هرحال ساخت کلید قطع اینترنت ساده نیست. هر چقدر یک کشور بزرگ‌تر و توسعه‌یافته‌تر باشد، قطع کامل اینترنت در آن دشوارتر است،  اتصالات بسیار زیادی بین شبکه‌های داخل و خارج از مرزهای کشورها وجود دارند.

مخرب‌ترین حملات ممکن است از فضا انجام شوند. یک طوفان خورشیدی تشعشعاتی را به زمین می‌فرستد که ممکن است، ماهواره‌ها، شبکه‌های برق و سیستم‌های کامپیوتری را از کار بیندازد.

دیوید ایگلمن، عصب‌شناسی از دانشگاه استنفورد و نویسنده کتاب «اهمیت اینترنت» می‌گوید: “چیزی که تروریسم و بمب نمی‌تواند انجام دهد، در کسری از زمان به‌وسیله تشعشعات خورشیدی انجام می‌شود.”

اما قطعی زمان زیادی دوام نخواهد داشت.

اسکات بورگ  مدیر واحد پیامدهای سایبری و مشاور دولت آمریکا، می‌گوید: “ارتشی از نیروها وجود دارند که همه چیز را به حالت عادی برمی‌گردانند. شرکت‌های ارائه دهنده خدمات اینترنت و شرکت‌هایی که تجهیزات روترها را می‌سازند، برنامه‌ها و پرسنلی دارند که در صورت آسیب‌پذیری غیرمنتظره‌ای همه چیز را دوباره درست می‌کنند.”

اما ما آن‌قدر به اتصال همیشگی به اینترنت عادت کرده‌ایم که حتی اختلال‌های نسبتا کوتاهی هم می‌تواند تأثیراتی بگذارد. با این حال ممکن است، این تأثیرات کاملا آن چیزی که انتظار دارید نباشند.

تأثیر این اختلال بر اقتصاد ممکن است چندان شدید نباشد. در سال ۲۰۰۸، وزارت امنیت داخلی ایالات‌متحده از بورگ درخواست کرد، بررسی کند، در صورت قطع اینترنت چه اتفاقی می‌افتد. بورگ و همکارانش اثرات اقتصادی قطع کامپیوتر و اینترنت در ایالات‌متحده را پس از سال ۲۰۰۰ مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها با بررسی گزارش‌های مالی سه‌ماهه ۲۰ شرکتی که ادعا می‌کردند که در این موارد بیشترین آسیب را می‌بینند، و همچنین آمارهای اقتصادی دیگر؛ دریافتند که تأثیر اقتصادی قطع اینترنت در کمال تعجب ناچیز است. حداقل برای قطعی که بیش از چهار روز به طول نینجامد.

بورگ می‌گوید: “نمونه‌هایی وجود دارد که خسارت‌های زیادی دیده‌اند، حتی تا صدها میلیون و حتی میلیاردها دلار. اما باوجودی که طبیعی است که برخی صنایع همچون هتل‌ها، خطوط هوایی و شرکت‌های کارگزاری خسارت‌هایی بینند، حتی آن‌ها هم خسارت زیادی نمی‌بینند.”

اما مشخص شد که از دست دادن دسترسی به اینترنت برای چند روز، مردم از کارهایشان عقب می‌اندازد.  بورگ می‌گوید: “مردم همه فعالیت‌های مشابهی را که باید در اینترنت انجام می‌دادند، انجام می‌دهند، فقط با دو یا سه روز فاصله. سیستم اقتصادی باید با چیزی که اساساً یک تعطیلات آخر هفته است، مقابله کند.”

در برخی موارد قطع اینترنت در کوتاه مدت حتی ممکن است، موجب افزایش بازدهی شود. در مطالعه‌ای دیگر، بورگ و همکارانش موردی را بررسی کرده‌اند که در آن اینترنت یک شرکت برای مدتی بیش از چهار ساعت یا بیشتر قطع می‌شود. در این مورد، کارکنان شرکت به‌جای اینکه دست روی دست بگذارند، به وظایفی که معمولا از آن سر باز می‌زدند، مانند کاغذبازی‌های معمول رجوع کردند. نتیجه برای کسب‌وکار خوب بود.

بورگ می‌گوید: “ما به شوخی پیشنهاد دادیم که هر شرکت ماهی چند ساعت کامپیوترهای خود را خاموش کند و از کارکنانش بخواهد کارهایی که به تعویق انداخته‌اند را انجام دهند، در این صورت از بهره‌وری بالایی برخوردار خواهند بود. در واقع دلیلی وجود ندارد که چنین چیزی قابل تعمیم به کل نظام اقتصادی نباشد.”

سفرها احتمالا در کوتاه مدت چندان تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند، تا زمانی که قطع اینترنت بیش یک روز و یا بیشتر طول نکشد. هواپیماها می‌توانند بدون نیاز به اینترنت پرواز کنند و قطارها و اتوبوس‌ها هم برنامه عادی خود را انجام دهند. قطع طولانی‌تر در بخش تدارکات مشکلاتی ایجاد می‌کند. بدون نیاز به اینترنت، در برخی شرکت‌ها مشکلاتی به وجود می‌آید. ایگلمن می‌گوید: “پیشنهاد کرده‌ام که مردم و کسب‌وکارها برنامه‌ای برای زمان قطع اینترنت داشته باشند. اما تاکنون نشنیده‌ام کسی چنین کاری انجام دهد.”

قطع ارتباطات احتمالا روی کسب‌وکارهای کوچک و کارگران تأثیر می‌گذارد. در سال ۱۹۹۸،  ۹ درصد از ۵۰ میلیون پیجر (پیام‌گیر قابل‌حمل) مردم ایالات‌متحده به علت نقص ماهواره‌ای از کار افتادند. در روزهای پس‌ازاین قطعی، داتون ۲۵۰ کاربران پیجر در لس‌آنجلس را بررسی کرد و متوجه رابطه روشن اجتماعی اقتصادی افراد و واکنش‌های آن‌ها به قطعی پیجر شد. افراد طبقه متوسط به بالا با مشاغل مدیریتی یا حرفه‌ای چندان مشکلی با این اتفاق نداشتند، داتون می‌گوید: “برای آن‌ها (این اتفاق) مثل یک روز برفی، همچون یک روز استراحت بود.”

اما بسیاری از کارگران مانند لوله‌کش‌ها و نجارها که برای گرفتن سفارش کار در این چند روز وابسته به پیجر بودند، تقریبا کاملا بی‌کار شدند. مادران مجردی هم که فرزندان خود را در مهدکودک‌ها و مراکز مراقبت از کودکان می‌گذاشتند، نگران این بودند که اگر مشکلی برای فرزندانشان پیش بیاید باخبر نمی‌شوند. داتون می‌گوید: “پس باید متوجه بود که واکنش هر فرد به قطع اینترنت به وضعیت اجتماعی اقتصادی فرد بستگی دارد.”

همچنین اثرات روانی مانند احساس انزوا و اضطراب همه می‌تواند مردم را تحت تأثیر قرار دهد. هنکاک می‌گوید: “بخش زیادی از اینترنت برای یک هدف طراحی شده، یعنی امکان برقراری ارتباط با یکدیگر. ما عادت کرده‌ایم در هر زمانی، به هرکسی از هر کجا متصل شویم و ناتوانی در انجام این کار ناراحت کننده است.”

این احساسی است که بورگ هم متوجه آن شده،  او می‌گوید: “وقتی متوجه می‌شوم، تلفن همراهم را جاگذاشته‌ام، تا حدودی حس می‌کنم برهنه‌ام. ناگهان به این فکر می‌کنم که واقعا می‌دانم کجا می‌روم؟ اگر ماشینم خراب شود، آیا کسی تلفنش را به من می‌دهد تا برای کمک تماس بگیرم؟”

تاریخ از چنین دیدگاهی پشتیبانی می‌کند. در سال ۱۹۷۵، یک آتش‌سوزی در شرکت تلفن نیویورک موجب قطع خدمات تلفن منطقه ۳۰۰ بلوکی در منهتن به مدت ۲۳ روز شد. در نظرسنجی با شرکت ۱۹۰ نفر که بلافاصله پس از بازسازی دوباره خطوط تلفن انجام شد، محققان دریافتند که چهار پنجم از پاسخ‌دهندگان دلشان برای تلفن‌هایشان تنگ شده و به‌ویژه امکان تماس با دوستان و خانواده. بیش از دو سوم افراد حاضر در نظرسنجی هم گفتند که عدم دسترسی به سرویس تلفن به آن‌ها را دچار احساس تنهایی و اضطراب کرده و نزدیک به سه چهارم آن‌ها هم گفتند، پس از وصل شدن تلفن‌ها احساس بهتری دارند.

داتون می‌گوید: “فرض می‌شود که در زمان عدم استفاده از اینترنت مردم اجتماعی‌تر می‌شود و بیشتر با دوستان و خانواده ارتباط برقرار می‌کنند، اما فکر می‌کنم، چنین چیزی اشتباه است. اکثر افرادی که از اینترنت استفاده می‌کنند، بیش از دیگرانی که از اینترنت استفاده نمی‌کنند، اجتماعی هستند.”

استین لوبورگ از دانشگاه کپنهاگ موافق این موضوع است. او می‌گوید: “به هیچ‌وجه این‌طور نیست که ما در صورت نداشتن تلفن همراه، بیشتر با غریبه‌های ایستگاه اتوبوس صحبت می‌کنیم.”

قطع اینترنت در شرایط خاصی افراد را اجتماعی‌تر می‌کند، مانند مواقعی که کارکنان کسب‌وکارها مجبور می‌شوند به جای فرستادن ایمیل به همکارانشان، با هم‌صحبت کنند. اما درمجموع این تجربه به احتمال زیاد نامطلوب است. او می‌گوید: “اگر ما برای یک روز به اینترنت دسترسی نداشته باشیم. جهان از هم نمی‌پاشد. اما فکر می‌کنم، برای اکثر مردم، حتی یک روز بدون اینترنت هم می‌تواند (تجربه) وحشتناکی باشد.”

به هر حال این احساس زودگذر خواهد بود، قطعی اینترنت ممکن است به مردم اهمیت آن را در زندگی‌شان نشان دهد. اما به‌زودی همه چیز دوباره به حالت قبل بازمی‌گردد و ما باز هم تصور می‌کنیم، اینترنت امری مسلم است. هنکاک می‌گوید: “دوست دارم بگویم، قطعی اینترنت تغییرات فکری در ما ایجاد می‌کند، اما فکر نمی‌کنم، چنین چیزی روی بدهد.”

حتی اگر چنین تحول فکری ایجاد شود، بازهم به‌اندازه‌ای نخواهد بود که دانشجویان او را متقاعد کند، یک آخر هفته از اینترنت استفاده نکنند.

.

منبع: bbc

مطلب اگر اینترنت به مدت یک روز قطع شود، چه اتفاقی می‌افتد؟ برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.

به همان اندازه که علم نیاز به حمایت ما دارد، ما نیز ملزم به نقد تحقیقاتی هستیم که انجام می‌شوند. در طول تاریخ علمی، جستجوی لجام گسیخته پیشرفت‌های علمی در موارد بسیاری منتهی به زیر پا گذاشتن اصول اخلاقی شده است که اغلب آن‌ها به ضرر آدمی بوده‌اند. درحالی‌که آئین‌نامه اخلاق پزشکی نورنبرگ پس از علنی شدن آزمایش‌های انسانی نازی‌ها ایجاد شد و به موجب آن رضایت از سوژه‌های انسانی به امری ضروری تبدیل شد؛ اما محققان آمریکایی همواره به این آئین‌نامه اخلاقی احترام نگذاشته‌اند. چنانچه این پنج آزمایش علمی کاملا غیراخلاقی چنین چیزی را به خوبی به اثبات می‌رسانند.

آزمایش سفلیس در گواتمالا

سال ۲۰۱۰ بود که رسانه‌ها گزارش‌هایی منتشر کردند که نشان می‌داد، دانشمندان آمریکایی به عمد از زندانیان، بیماران روانی و یتیمان کشور گواتمالا برای انجام آزمایش‌های اثربخشی داروهای سوزاک و سفلیس بین سال‌های ۱۹۴۶ تا سال ۱۹۴۸استفاده کرده‌اند. این آزمایش‌ها بدون اطلاع و یا رضایت این افراد انجام شده بود، در واقع این افراد با آلوده شدن مجبور به مشارکت در این تحقیقات شده بودند.

هدف این آزمایش‌ها، بررسی اثربخشی پنی‌سیلین بود. در بخشی از این تحقیقات، به روسپی‌های مبتلا به سفلیس، پولی پرداخت می‌شد تا با سوژه‌های مرد آمیزش داشته باشند. اما اگر در بدن این افراد، عفونت پدید نمی‌آمد، میکروب‌های بیماری به صورت، بازو و یا آلت تناسلی این افراد پاشیده می‌شد. سپس به مردانی که مبتلا به این بیماری می‌شدند، آنتی‌بیوتیک داده می‌شد.

با این حال به گفته، سوزان ریوربی، محققی از کالج ولسلی در ماساچوست که تحقیقات او موجب افشای این تحقیقات شد، اینکه این مردان به وسیله این آنتی‌بیوتیک‌ها درمان شده باشند، هنوز روشن نیست. تصور می‌شود، درمجموع ۱۵۰۰ نفر گواتمالایی در جریان این تحقیقات مورد آزمایش قرار گرفته باشند.

هنریتا لاکس

دهه‌ها است که سلول‌های هنریتا لاکس از مرگ او چیزی نمی‌دانند. سلول‌های هنریتا که اکنون به «سلول‌های هلا» مشهور هستند. در سال ۱۹۵۱ بدون رضایت او از تومور سرطانی از دهانه رحم او برداشته شدند. هنریتا برای درمان بیماری خود در بیمارستان جان هاپکینز بستری شده بود.

سرانجام هنریتا در اثر سرطان درگذشت، اما سلول‌های او بعدازاینکه توسط دکتر جورج اوتو جداسازی شدند، زنده ماندند. به این ترتیب، سلول‌های هنریتا به نخستین سلول‌هایی تبدیل شدند که به زندگی خارج از بدن انسان ادامه می‌دهند. از آن زمان، سلول‌های او صدها بار تکثیر شده‌اند و به بخشی جدایی‌ناپذیر از تحقیقات پزشکی بدل شده‌اند. به عنوان مثال، بدون سلول‌های هلا، هیچ واکسن فلج اطفالی هم وجود نداشت.

داستان هنریتا با وجود کتاب مشهور و همچنین فیلم تلویزیونی که هر دو با عنوان «زندگی جاویدان هنریتا لاکس» نام داشتند، توجه‌های بسیاری را برانگیخت. همچنین، با اطلاع خانواده او از جریان آزمایش‌ها، دعوی‌های حقوقی علیه شرکت‌های دارویی که از سلول‌های او برای ساخت دارو استفاده کرده‌اند، به پا شد. احتمالا فرزندان هنریتا احتمالا هرگز سود حاصل از فروش سلول‌های او را دریافت نکرده‌اند. اما گفته می‌شود، لوله حاصل از سلول‌های او، معمولا به قیمت ۲۶۰ دلار به این شرکت‌های دارویی فروخته می‌شود.

در سال ۲۰۱۳،  موسسه ملی بهداشت آمریکا (NIH)، اعلام کرد، دانشمندان برای استفاده از داده‌های ژنوم هنریتا، باید از خانواده هنریتا اجازه بگیرند. نویسنده زندگی‌نامه او، ربه‌کا اسکُلت بنیادی به نام هنریتا لاکس تأسیس کرده که کمک‌های مالی را برای افراد و خانواده‌هایی که”سهم مهمی در تحقیقات علمی داشته‌اند و هیچ سودی از مشارکت‌های خود نبرده‌اند.” فراهم می‌کند.

مطالعات سفلیس در تاسکیگی

مطالعه تاسکیگی (شهری در آمریکا) برای اندازه‌گیری میزان پیشروی سفلیس درمان نشده در مردان سیاه‌پوست (آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار) در سال ۱۹۳۲ آغاز شد. این مطالعه با همکاری خدمات بهداشت عمومی ایالات‌متحده و موسسه تاسکیگی انجام گرفت. این برنامه قرار بود به مدت شش ماه انجام شود و در مجموع در آن ۳۹۹ مرد سیاه پوست مبتلا به سفلیس و ۲۰۱ فرد غیر مبتلا شرکت داشته باشند.

اما در عوض، این تحقیقات به مدت ۴۰ سال به طول انجامید و مردانی که در این آزمایش‌ها موردمطالعه قرار می‌گرفتند، هیچ‌گاه درمانی برای سفلیس دریافت نکردند. این مردان که هرگز رضایت آگاهانه خود را برای شرکت در این تحقیقات اعلام نکرده بودند، هیچ‌گاه هدف واقعی مطالعات را افشا نکردند و به‌جای آن می‌گفتند، به خاطر خون بد مورد درمان قرارگرفته‌اند. خون بد، اصطلاح غیرعلمی است که می‌تواند به بیماری‌های مختلفی اطلاق شود.

در سال ۱۹۴۷، پنی‌سیلین به‌عنوان درمانی مؤثر برای سفلیس مورد استفاده قرار گرفت، اما این دارو هیچ‌گاه به مردان آلوده شرکت کننده در این مطالعه داده نشد. در عوض به این افراد معاینات پزشکی و غذای رایگان و همچنین هزینه کفن و دفن تعلق گرفت.

ژان هلر خبرنگار آسوشیتدپرس در سال ۱۹۷۲ این داستان را افشا کرد که سروصدای زیادی را به پا کرد. بسیاری از شرکت‌کنندگان در طول دوره مطالعه جان خود را از دست دادند و همسران و فرزندان آن‌ها بدون اینکه بدانند، آلوده‌ شده بودند. دعوای گروهی به نمایندگی از شرکت‌کنندگان در این مطالعه و خانواده‌های آن‌ها انجام گرفت و در سال ۱۹۷۴، خسارتی ۱۰ میلیون دلاری که شامل درمان‌های پزشکی برای بازماندگان و خانواده‌های آن‌ها، از سوی دولت ایالات‌متحده پرداخت شد.

آزمایش‌های پرتو تابی انسانی

در سال ۱۹۹۵، بیل کلینتون رئیس‌جمهور آمریکا به طور رسمی به نمایندگی از ایالات‌متحده برای انجام آزمایش‌های پرتو تابی روی انسان برای چندین دهه پس از جنگ دوم جهانی عذرخواهی کرد.  گزارش تحقیقی از آیلین ولسوم از نشریه آلبوکرک تریبون منجر به افشای این آزمایشات شد. در این تحقیقات مدارک بیش از ۴۰۰۰ آزمایش فاش شد که از دهه ۱۹۴۰ شروع شده بودند و توسط نهادهای مختلف دولتی از جمله وزارت دفاع (پنتاگون) و ناسا نگهداری می‌شد.

دکتر روث فادن از مؤسسه اخلاق زیستی جان هاپکینز برمن ریاست کمیته تحقیقی این آزمایش‌ها را بر عهده داشت و نقض حقوق بشر را در سال ۱۹۹۵ در تلویزیون اعلام کرد، او در این بیانیه تلویزیونی گفت:”ما دریافته‌ایم که اشتباهات رخ داده است. در هردوی آزمایش‌های مربوط به تابش و همچنین انتشار عمدی تشعشعات در محیط‌زیست… بیماران و یا سوژه‌های آزمایش بدون اطلاع یا رضایت خود مورد استفاده قرار گرفته‌اند. اطلاعات به دلیل تشویش اذهان عمومی منتشر نشده‌اند و سری نگه داشته شده‌اند تا دولت آمریکا را در مقابل شرمساری و مسئولیت‌های قانونی چنین اقدامتی مصون دارند.”

در این آزمایش‌های، دانشمندان سوژه‌های انسانی را در معرض اورانیوم، پلوتونیوم، آمریکیوم و دیگر مواد رادیواکتیو قرار می‌دادند تا تأثیر آن روی بدن انسان را مورد مطالعه قرار دهند. این آزمایش‌ها با این استدلال توجیه می‌شد که در جهت منافع ملی بوده‌اند تا میزان مقاومت بدن در برابر تشعشعات رادیواکتیو را مشخص کنند، چرا که در آن زمان، یعنی دوران جنگ سرد، تهدیداتی هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی وجود داشت.

اما این توجیهی برای نحوه انجام این آزمایش‌ها نبود، بسیاری از افرادی که در معرض تشعشات قرار گرفتند، بیماران مبتلا به سرطانی از اقشار فقیر و آفریقایی تبارها بودند که در معرض سطوح بالایی از تابش‌های رادیواکتیو قرار می‌گرفتند و در حالی که تصور می‌کردند، در حال درمان شدن هستند. در یکی از این سری آزمایش‌ها، به قربانیان یک سانحه رانندگی، پلوتونیوم تزریق شد.

پروژه ام‌کی‌اولترا

بین سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۶۴، سازمان سیا بیش از ۱۳۰ آزمایش کنترل ذهن را روی شرکت‌کنندگانی بی‌اطلاع انجام داد. بسیاری از شرکت‌کنندگان در آزمایش‌ها بر اثر این آزمایشات به لحاظ احساسی فلج شدند. ماجرای این آزمایش تا یک دهه بعد اتمام، پنهان ماند. اما در سال ۱۹۷۷،  تحقیقات کمیته چرچ و انجمن راکفلر این آزمایش‌های شوم را افشا کردند.

سناتور دموکرات دانیل اینوی در جریان جلسه‌ای که این اطلاعات در آن افشا شد، گفت: “معاون سازمان سیا تائید کرد، بیش از ۳۰ دانشگاه و مؤسسات دیگر در این پروژه شرکت داشته‌اند.این آزمایش‌ها شامل انجام آزمایش‌های پنهانی مواد مخدر روی شهروندان مختلف از تمامی سطوح اجتماعی بالا و پایین، آمریکایی‌های بومی و خارجی بوده است. تعدادی از این آزمایش‌ها شامل دادن LSD به افراد بی‌اطلاع بوده است. این آژانس اطلاعاتی خود اذعان کرده که پروژه نتایجی علمی در بر داشته است.”

برخی از این افراد معتادان به هروئین بوده‌اند که به آن‌ها گفته ‌شده، اگر در آزمایش‌های LSD شرکت کنند، به آن‌ها پاداش یعنی هروئین بیشتر داده می‌شود. اما چیزی که این افراد نمی‌دانستند، این بود که آن‌ها بخشی از تحقیقات با حمایت‌های دولت بوده‌اند که هدف آن نحوه بازجویی از طریق کنترل ذهنی بود. متأسفانه شاید هیچ وقت از جزئیات این آزمایش‌ها اطلاع پیدا نکنیم، چراکه در سال ۱۹۷۳، رئیس سیا؛ ریچارد هلمز دستور از بین بردن تمامی مدارک این آزمایش‌ها را صادر کرد.

.

منبع: inverse

مطلب ۵ آزمایش علمی غیراخلاقی که روی انسان‌ها انجام شده‌اند برای اولین بار در وب سایت تکرا - اخبار روز تکنولوژی نوشته شده است.