پیش از اینکه فیس بوک خود را پاک کنیدـ بیایید روراست باشیم، همه ما به این کار فکر کرده ایم ـ این مقاله را در نظر بگیرید. فیس بوک گزینه های حریم شخصی بسیار متنوعی را ارائه میدهد که میتوانند به شما برای به دست آوردن کمی کنترل بر اطلاعاتتان کمک کنند.نمیگوییم که با این کار مشکل حریم شخصی فیس بوک حل میشود ولی میتواند گزینه منطقی تری از به دور انداختن آن باشد.

گویا آی تی: اگر هرگز به تنظیمات حریم شخصی فیس بوک وارد نشده اید، به سادگی میتوانید آن را پیدا کنید. برای دسترسی به تمام تنظیمات مورد نظر بر آیکون همبرگر در قسمت پایین سمت راست برای نمایش (و یا گوشه بالا سمت راست در اندروید و یا سایت موبایل ) کلیک کنید و سپس به تنظیمات حساب بروید(Account Settings).

قدم اول

تنظیمات حریم شخصی

زیر تنظیمات حساب بر روی حریم شخصی کلیک کنید. نمایه تنظیمات حریم شخصی بر اساس اینکه از برنامه استفاده میکنید و یا سایت موبایل متغیر است ولی گزینه های اصلی ثابت خواهند بود.

پروفایل خود را مدیریت کنید

ابتدا بررسی کنید که چه کسی میتواند چیز هایی که در صفحه کلی پروفایل فیس بوک شماست را ببیند. بر روی مدیریت پروفایل کلیت کرده و فیس بوک شما را به صفحه مورد نظر میبرد.

زیر  گزینه هایی مانند کار، تحصیلات و یا جا هایی که زندگی کردید، بر روی فلش طوسی رنگ کلیک کرده و سپس بر روی *اشتراک گذاری با :* برای تغییر تنظیمات کلیک کنید. به طور معمول میتوانید بین گزینه های زیر انتخاب کنید:

• عمومی: به همه افراد حتی بدون حساب کاربری فیس بوک امکان میدهد که اطلاعات شما را ببینند.
• دوستان: این اطلاعات را به دوستان فیس بوک شما محدود میکند.
• دوستان به جز…:به شما امکان میدهد که اطلاعات خود را از دوستان خاصی که با کلیک بر آیکون مداد طوسی و سپس کلیک بر (–) در کنار اسم مورد نظر محدود کنید. وقتی لیست را کامل کردید بر روی*ذخیره*کلیک کنید.
• دوستان خاص: به شما امکان میدهد اطلاعات موجود را برای دوستان خاصی که با کلیک بر آیکون مداد طوسی و سپس کلیک بر (–) کنار اسم مورد نظر انتخاب کرده اید به اشتراک گذارید. لیست کامل شده را با کلیک بر *ذخیره* کامل کنید.
• فقط من: تمام کاربران را از دیدن اطلاعات شما محدود میکند.

فیس بوک به شما امکان میدهد تا تمام پست های خود را به گزینه *فقط دوستان* محدود کنید. فقط کافیست بر روی * محدود کردن بینندگان پست هایی که به اشتراک گذاشته اید با دوست های دوستان و یا عمومی؟* و سپس *محدود کردن پست های قدیمی* کلیک کنید. در برخی دستگاه ها ، این گزینه ممکن است در بخش منوی اصلی زیر *محدود کردن کسانی که میتوانند پست های شما را ببینند* باشد.

حال که در منوی حریم شخصی اصلی هستید میتوانید تعیین کنید که چه کسانی میتوانند افراد،صفحه ها و یا لیست هایی که دنبال میکنید را به *دوستان* و یا اگر میخواهید کاملا شخصی باشند به *فقط من* محدود کنید.

افراد چگونه شمارا پیدا کرده و با شما ارتباط برقرار کنند (How People Find & Contact You)

بعد از این عنوان How People Find & Contact You را خواهید دید. در ادامه گزینه هاییست که در این بخش از منوی حریم شخصی خواهید دید:

• اگر از پیش تنظیم نشده، اینکه *چه کسانی میتوانند به شما درخواست دوستی بدهند؟* را به *دوست های دوستان* تنظیم کنید.
• اگر میخواهید لیست خود را شخصی نگه دارید اینکه *چه کسانی میتوانند لیست دوستانتان را ببینند؟* را به *دوستان* و یا *فقط من* تغییر دهید.
• برای بیشترین حد امنیت اینکه *چه کسی میتواند با استفاده از آدرس ایمیل شما را جستجو کند؟* را به دوستان تغییر دهید.
• برای بیشترین حد امنیت * چه کسی میتواند شمارا با استفاده از شماره تلفن جستجو کند؟* را به*دوستان* تغییر دهید.

از این صفحه میتوانید فیس بوک را از اتصال حسابتان به موتور های جستجوی خارج از فیس بوک متوقف کنید. بر روی *میخواهید موتور جستجو های خارج از گوگل به پروفایلتان متصل شوند* و سپس * به موتور های جستجو خارج از فیس بوک امکان دهید به پروفایل شما متصل شوند را اگر دایره ای پر شده دارند کلیک کنید. سپس بر روی تایید برای کامل کردن فرایند کلیک کنید.

قدم دوم

Timeline وTagging

سپس به منوی اصلی تنظیمات حساب از منوی همبرگر فیسبوک برگردید. از آنجا به Timeline وTagging رفته تا دو اقدام اصلی فیس بوک که نیاز به بازبینی دارند را تنظیم کرده و دسته سومی از گزینه هایی که میتوانند مفید باشند را مشاهده کنید.این منو بر اساس استفاده از برنامه و یا سایت موبایل متفاوت است ولی گزینه های اصلی ثابت باقی میمانند.

Timeline

زیر عنوان Timeline در این منو دو تنظیم مربوطه وجود دارد:

• اگر میخواهید دیگران را از پست بر روی تایم لاین خود بازدارید اینکه* چه کسی میتواند بر روی تایم لاینتان پست کند؟* را به *دوستان* و یا * فقط من* تغییر دهید.
• اگر میخواهید همه را از دیدن اینکه چه چیزی در تایم لاین شماست بازدارید اینکه * چه کسی میتواند ببیند دیگران چه در تایم لاینتان پست میکنند؟* را به *دوستان* و یا *فقط من* تغییر دهید.

Tagging

سپس زیر عنوان Taggingدر این منو دو گزینه هستند که میتوان در نظر گرفت:

• اگر میخواهید تمام کاربران را از دیدن پست های تگ شده باز دارید اینکه * چه کسی میتواند پست هایی که در آن تگ شده اید را ببیند؟* را به *دوستان* و یا *فقط من* تغییر دهید.
• اگر میخواهید هیچکس این پست ها را نبیند، اینکه* زمانی که در یک پست تگ شدید چه کسی را به بینندگان پست ها اضافه میکنید که پیش از این نمیتوانست ببیند؟* را به *دوستان* و یا *فقط من* تغییر دهید.

بازبینی

در نهایت، عنوان بازبینی قرار دارد که به شما امکان میدهد که تگ هایی که دیگر افراد مربوط به اطلاعات شخصی شما ایجاد کردند را ببینید.

• * بازبینی تگ هایی که افراد به پست های شما ایجاد کردند را پیش از اینکه در فیس بوک دیده شدند ببینید؟* زیر بخش بازبینی تگ را فعال کنید.
• *بازبینی پست هایی که در آنها تگ شده اید پیش از اینکه در تایم لاین شما نمایش داده شوند؟* زیر بازبینی تایم لاین را فعال کنید.

قدم سوم

مکان

حال که هنوز در منوی تنظیمات حساب هستید به تنظیمات مکان رفته و اگر میخواهید مطمئن شوید فیس بوک به مکان شما دسترسی ندارد بر روی *مکان* کلیک کنید. مجوز مکان را در Ios با کلیک بر مکان و سپس *هرگز* غیر فعال کنید. در اندروید کافیست که گزینه کنار *استفاده از مکان* را غیر فعال کنید.

سپس اطمینان حاصل کنید که *تاریخچه مکانی* غیر فعال باشد.به گفته فیس بوک این تنظیمات تاریخچه مکان های دقیق شما را میسازد که دقیقا بر خلاف فضای شخصیست. این همچنین ویژگی هایی مانند پیدا کردن wi-fi را که به شما کمک میکند هات اسپات های wifiرایگان عمومی را پیدا کنید ، و *دوستان نزدیک* که به شما نشان میدهد دوستان فیس بوک شما که در محدوده شما هستند را بیابید را غیر فعال میکند.

این ویژگی ها در حین مفید بودن  به تاریخچه مکانی نیاز دارند پس اگر درباره حریم شخصی خود نگرام هستید بهتر است از آنها استفاد نکنید.

قدم ۴

بلاک کردن

اگر حساب کاربری می شناسید که میخواهید از دسترسی به صفحه خود به کلی باز دارید میتوانید به راحتی به لیست بلاک خود اضافه کنید. بر روی *بلاک کردن* را زیر تنظیمات حساب و سپس بر *اضافه کردن به لیست بلاک شده ها * کلیک کنید.

قدم ۵

شناسایی چهره

فیس بوک ادعا میکند که از شناسایی چهره برای پیدا کردن شما در عکس ها و ویدیو هایی که ممکن است ندانید در فیس بوک هستند استفاده میکند. در حالی که این به نظر یک ویژگی امنیتی می آید، افرادی که نگران حریم شخصی هستند احتمالا نمیخواهند به فیس بوک امکان دهند تا صورتشان را اسکن کند.

بر روی *شناسایی چهره* زیر  تنظیمات حساب و سپس بر *آیا میخواهید فیس بوک چهره شما را در تصاویر و فیلم ها شناسایی کند* کلیک کرده و اطمینان حاصل کنید که *خیر* انتخاب شده است.

قدم ۶

پست های عمومی

*پست های عمومی* زیر تنظیمات حساب به شما امکان میدهد تا بر اینکه چه کسی میتواند پست ها و فعالیت های شما  را ببیند کنترل داشته باشید. میتوانید محدود کنید که چه کسی حساب شما را دنبال میکند و یا اینکه چه کسی میتواند اطلاعات پروفایل شما را لایک کرده و بر آن یا نظر بدهد.

• اینکه چه کسی میتواند مرا دنبال کند را بر *دوستان*تنظیم کنید.
• نظرات پست های عمومی را بر روی *دوستان* تنظیم کنید.
• اطلاعات پروفایل عمومی را بر روی *دوستان* تنظیم کنید.

 

قدم ۷

برنامه ها

ممکن است از فیس بوک برای عضویت در برخی برنامه ها و خدمات استفاده کرده باشید. بسیاری از این برنامه ها ممکن است به برخی یا تمام داده های فیس بوک شما دسترسی داشته باشند. میتوانید این مسئله را از بخش *apps * زیر تنظیمات حساب  کنترل کنید.

عضویت با فیس بوک

در اینجا تمام برنامه هایی که با استفاده از فیس بوک در آنها عضو شدید را خواهید دید. بر روی هر کدام کلیک کنید تا اطلاعات کامل مجوز های برنامه با فیس بوک را ببینید.برای بیشترین حد امنیت، اطمینان حاصل کنید که * دیده شدن برنامه (Visibility of app)بر روی *دوستان* و یا*فقط من* تنظیم شده باشد. تمام مجوز هایی که میتوانید را Deselectکنید زیرا بسیاری از آنها برای استفاده از برنامه لازم نیستند ،مخصوصا *پست کردن به جای شما*.

اگر میخواهید برنامه را کاملا از فیس بوک پاک کنید *حذف برنامه (Remove App) در پایین صفحه کلیک کنید.

برنامه هایی که دیگران استفاده میکنند

شاید متوجه نشده باشید ولی فیس بوک به برنامه های دوستان شما اجازه میدهد که اطلاعات تایید شده شما را ببینند. زیر * برنامه هایی که دیگران استفاده میکنند* میتوانید تمام اطلاعاتی که نمیخواهید با دیگران و برنامه هایشان به اشتراک گذارید غیر فعال کنید. برای بسیاری افراد این کلیه اطلاعات آنها را شامل میشود.

قدم ۸

تبلیغات

در مقابل تمام انتقادات وارده درباره حریم شخصی و تبلیغات، شرکت فیس بوک ابزار هایی را برای محدود کردن اطلاعاتی که مبلغین میبینند ارائه میدهد. البته این ابزار بسیار مخفی هستند.

زیر بخش تبلیغات در تنظیمات حساب میتوانید تنظیماتی مانند *اطلاعات شما* که به شما بخش هایی از پروفایلتان که برای مبلغین قابل دسترسی هستند را نشان میدهد. به طرز عجیبی میتوانید تمام این بخش ها را غیر فعال کنید. همچنین میتوانید *دسته هایی* که مبلغین شما را در آن دارند ببینید ـ که در واقع تجربه ای روشن گرایانه است ـ و میتوانید انتخاب کنید که کدام یک را میخواهید حذف کنید.

زیر بخش تنظیمات تبلیغات میتوانید گزینه های مربوط به غیر فعال کردن تنظیمات بر اساس وبسایت ها و برنامه هایی که مشاهده کرده اید، تبلیغات موجود در برنامه ها و وبسایت های شریک شبکه تبلیغاتی فیس بوک و تبلیغات سایر افراد بر اساس اقدامات فیس بوکی شما را ببینید. میتوانید آنها را برای حفاظت از حریم شخصی خود غیر فعال کنید.

تنها مسئله منفی در این مورد تبلیغات مربوط کمتر است ولی آیا این تبلیغات از ابتدا مربوط بودند؟

منبع

استوری های فیس بوک را که از اسنپ چت کپی میشدند را به یاد دارید؟ آنها به قدری که فیس بوک فکر میکرد محبوب نبودند ولی این بدین معنا نیست که هیچ کس از آنها استفاده نمیکند. احتمالا شما هم افرادی در لیست دوستان خود دارید که  Facebook story پست میکنند و بیشتر صفحات محصولات و برند ها معمولا از این بخش استفاده میکنند. با این حال شما نمیتوانید استوری ها را از بالای صفحه پست های جدید مخفی کنند ولی میتوانید آنها را بیصدا کنید.

استوری های فیس بوک را بی صدا کنید- web

استوری ها در ستون سمت راستwebفیس بوک دیده میشوند. برای بی صدا کردن آنها برای یک صفحه و یا حساب خاص باید یک استوری در صفحه و یا حساب مورد نظر فعال باشد. بر استوری که می خواهید بیصدا کنید کلیک کنید. سپس هنگامی که  استوری در حال پخش شدن است سه نقطه را در گوشه بالا سمت راست پلیر خود خواهید دید. بر روی آن کلیک کرده و از بخش منو گزینه بیصدا را انتخاب کنید.

سپس عبارتی تاییدی را خواهید دید که میپرسد آیا میخواهید استوری های  صفحه را بیصدا کنید؟ پس از بیصدا کردن استوری ها شما همچنان قادر به دیدن پست ها و هشدار های این صفحه یا حساب خواهید بود.

برای unmuteکردن استوری ها بر دکمه سه نقطه از صفحه اصلی خود کلیک کنید. از بخش منو استوری هایی که بیصدا کردید(Stories you’ve muted) را انتخاب کنید و آنها را از لیستی که میبینید unmuteکنید.

استوری های فیس بوک را بیصدا کنیم –اندروید و IOS

در برنامه های اندروید و Ios فیس بوک  استوری ها در بالای صفحه دیده میشوندو. دوباره نیاز است که برای بیصدا کردن،استوری را در صفحه مورد نظر باز کنید . هنگامی که استوری در حال پخش شدن است بر روی سه نقطه در بالای صفحه بزنید. با این کار منویی در پایین صفحه باز میشود. از این منو گزینه بیصدا کردن را انتخاب کنید تا  دیگر این استوری ها از صفحه و یا حساب مورد نظر نبینید.

درست مانند نسخه web بیصدا کردن استوری های صفحه پست ها و هشدار های آنها را مخفی نمیکند. این موارد در صفحه پست های جدید شما نمایش داده میشوند.

به نظر میرسد که هیچ راهی برای بیصدا کردن استوری ها از صفحه فیس بوک خودشان نباشد.  این محدودیت عجیبیست که شما را مجبور میکند هنگامی که پروفایلی استوری جدید پست میکند گوش به زنگ باشید. اگر استوری یک صفحه ویا پروفایل را بیصدا کنید استوری های شما همچنان برای آنها نمایش داده خواهد شد.  استوری های شما پس از ۲۴ ساعت پاک میشوند. اگر میخواهید کسی آنها را نبیند میتوانید بیننده های آن را محدود کنید. لازم به ذکر است که استوری های فیس بوک مانند استوری های  Messenger نیست زیرا آنها به هم متصل نبوده و بیصدا کردن یکی دیگری را بیصدا نمیکند.

منبع

آپدیت سالانه ویندوز ۱۰ در سال ۲۰۱۶ پشتیبانی از محیط لینوکس در ویندوز ۱۰ را ممکن کرد. اما این بیشتر از تنها Bash Shell است. این یک لایه پشتیبانی کامل برای اپلیکیشن های لینوکس در وینوز می باشد.

گویا آی تی: ما در این لیست تمام کار هایی که می توان با Bash Shell جدید ویندوز ۱۰ انجام داد را برای راحتی کار شما آورده ایم.

شروع کار با لینوکس در ویندوز

شما می توانید محیط لینوکس و Bash Shell را در تمام ادیشن های ویندوز از جمله ویندوز ۱۰ نسخه هوم نصب کنید. با این حال باید حتما نسخه ۶۴ بیت را داشته باشید. شما تنها می بایست قابلیت Windows Subsystem for Linuxرا فعال کرده و سپس نسخه لینوکس مورد نظرتان نظیر Ubuntu را از ویندوز استور نصب کنید.

پس از آپدیت Fall Creators در اواخر ۲۰۱۷ دیگر نیازی نیست حالت Developer را در ویندوز فعال کنید و این قابلیت دیگر بتا نیست.

نصب نرم افزار لینوکس

راحت ترین راه برای نصب نرم افزار لینوکس در محیط اوبونتو (یا دبیان) از طریق فرمان apt-get (فرمان apt نیز می شود) است. این فرمان نرم افزار را از مخزن های نرم افزاری اوبونتو دانلود و نصب می کند. شما می توانید تنها با یک فرمان یک یا چندین نرم افزار را دانلود و نصب کنید.

از آن جایی که این کم و بیش یک محیط کاربری کاملا اوبونتو است شما می توانید نرم افزار ها را به شیوه های دیگر نیز نصب کنید. شما می توانید نرم افزار را از سورس کد جمع آوری و نصب کنید، درست همانطور که در لینوکس این کار ممکن است.

اگر نسخه دیگری از لینوکس را نصب کرده اید از فرمان ها برای نصب نرم افزار ها در آن نسخه به خصوص استفاده کنیدو به عنوان مثال openSUSE از فرمان zypper استفاده می کند.

اجرای چندین نسخه لینوکس

آپدیت پاییزه Creators پشتیبانی چندین نسخه از لینوکس را نیز برای ویندوز فعال کرده است در حالی که پیش تر تنها اوبونتو برای آن موجود بود. فعل الحال شما می توانید اوبونتو، openSUSE Leap، SUSE Linux Enterprise Server، Debian GNU/Linux و یا Kali Linux را نصب کنید. Fedora نیز در راه است و احتما در آینده شاهد نسخه های بیشتری از لینوکس نیز خواهیم بود.

شما می توانید چندین نسخه از لینوکس را نصبک کرده و چندین نسخه را در آن واحد اجرا نیز کنید.

اگر نمی دانید کدام نسخه را نصب کنید ما اوبونتو را پیشنهاد می کنیم. اما اگر یک نسخه به خصوص از لینکوس را می خواهید شاید به این دلیل که می خواهید نرم افزاری را تست کنید که بر روی سروری که بر روی SUSE Linux Enterprise Server یا Debian سوار است اجرا می شود و یا اینکه به ابزار های آزمایش امنیت در Kali linux نیاز دارید، آن ها نیز در فروشگاه در موجود هستند.

دسترسی به فایل های ویندوزی در Bash و فایل های Bash در ویندوز

فایل های لینوکسی و ویندوزی در حالت عادی از هم جدا شده اند اما یک راهی برای دسترسی به فایل های لینوکسی در ویندوز و برعکس وجود دارد.

نسخه های لینوکسی که شما نصب می کنید یک فولدر مخفی ایجاد می کنند که تمام فایل های مورد استفاده در آن لینوکس در آن جا ذخیره می شوند. می توان به این فولدر از ویندوز دسترسی داشت و بک آپ گیری و مشاهده این فایل ها با ابزار های ویندوز انجام داد اما مایکروسافت هشدار می دهد که شما نبایست این فایل های لینوکسی را با ابزار های ویندوز دست کاری کنید و یا فایل های جدیدی در آن جا ایجاد کنید.

وقتی که در محیط لینوکس قرار دارید می توانید در فولدر /mnt/ folder به درایو های ویندوز دسترسی پیدا کنید. به عنوان مثال، درایو C: شما در  /mnt/c و درایور D: شما در /mnt/d قرار دارد. اگر می خواهید با این فایل ها در محیط لینوکس و ویندوز کار کنید آن ها را در جایی از سیستم فایلی ویندوز قرار دهید و از طریق فولدر /mnt/ به آن ها دسترسی پیدا کنید.

ماونت کردن درایو های Removeable و Network Locations

Windows Subsystem برای لینوکس به طور خودکار درایو های اینترنال را تحت فولدر /mnt/ سوار می کند اما این کار را به طور خودکار برای درایو های Removeable نظیر USB درایو ها و درایو های نوری (سی دی و …) انجام نمی دهد. همچنین نتورک درایو هایی را که ممکن است بر روی PC شما مپ شده باشند را نیز به طور خودکار سوار نمی کند.

با این حال، شما می توانید این ها را به طور دستی سوار کنید و با استفاده از یک فرمان سوار سازی مخصوص که از فایل سیستم drvfs استفاده می کند در محیط لینوکس به آن ها دسترسی داشته باشید.

سوییچ به Zsh (یا یک Shell دیگر)  به جای Bash

در حالی که در اصل مایکروسافت این قابلیت را یک محیط “Bash Shell” معرفی کرد اما در واقع این یک قابلیت مطابقت بستری برای اجرای نرم افزار های لینوکس در ویندوز است. این بدین معنیست که در صورت تمایل می توانید Shell های دیگری را به جای Bash اجرا کنید.

به عنوان مثال می توانید از Zsh Shell به جای Bash استفاده کنید. شما حتی می توانید Bash Shell استاندارد را نیز وادار کنید که وقتی یک Shell لینوکس را در منوی استارت باز می کنید به طور خودکار به Zsh سوییچ کند.

استفاده از اسکریپت های Bash در ویندوز

به لطف این محیط این امر ممکن شده است که بتوان یک اسکریپت Bash Shell را در ویندوز نوشت و آن را اجرا کرد. اسکریپت Bash شما می تواند به فایل های ویندوزی شما در فولدر /mnt/ دسترسی پیدا کند و از این رو شما می توانید از فرمان های لینوکس و اسکریپ های آن در فایل های ویندوزی معمولی استفاده کنید. همچنین شما می توانید فرمان های ویندوزی را در درون اسکریپت Bash اجرا کنید.

شما می توانید فرمان های Bash  را در Batch script و یا PowerShell script به کار گیرید که بسیار کاربردیست.

اجرای فرمان های لینوکس از خارج از Linux Shell

اگر می خواهید سریعا یک برنامه را اجرا کنید، یک فرمان و یا اسکریپت را اجرا کنید شما حتی نیازی نیست که محیط Bash را بالا بیاورید. می توانید از فرمان bash –c یا wsl برای اجرای یک فرمان Linux از خارج از محیط Linux shell  استفاده کنید. محیط لینوکس به سادگی این فرمان را اجرا کرده و سپس خارج می شود. اگر شما این فرمان را از cmd یا Powershell اجرا کنید فرمان خروجی را به کنسول های cmd یا Powershell ارسال می کند.

می توان کار های زیادی با bash –c و wsl انجام داد. می توان با آن ها برای برنامه های لینوکس شورتکات ایجاد کرد و آن ها را با batch یا اسکریپت های Powershell یکپارچه کرد و یا اینکه آن ها را به هر طریقی که دیگر برنامه های ویندوز را اجرا می کنید اجرا کرد.

اجرای برنامه های ویندوز از Bash

پس از آپدیت creators  (که در بهار ۲۰۱۷ ارائه شد) شما می توانید از محیط لینوکس برنامه های ویندوز را اجرا کنید. این بدین معنیست شما می توانید فرمان های ویندوز و لینوکس را در اسکریپت Bash با هم ادغام کنید و یا اینکه تنها فرمان های ویندوز را از Bash  استاندارد و یا Zsh Shell که در حال استفاده از آن هستید اجرا کنید.

برای اجرای برنامه ویندوز مسیر یک فایل .exe را وارد کرده و کلید اینتر را بزنید. شما برنامه های ویندوزی نصب شده را در فولدر /mnt/c در محیط Bash پیدا خواهید کرد. به یاد داشته باشید که فرمان به کلمات بزرگ و کوچک حساس است و از این رو مثلا Example.exe با example.exe در محیط لینوکس فرق می کند.

اجرای برنامه های گرافیکی دسکتاپی لینوکس

مایکروسافت به طور رسمی از نرم افزار های گرافیکی لینوکس در ویندوز پشتیبانی نمی کند. Windows Subsystem for Linux برای اجرای برنامه های فرمانی که توسعه دهندگان به آن ها نیاز دارند ایجاد شده است. اما در واقع می توان برنامه های گرافیکی لینوکس را با استفاه از این قابلیت در ویندوز اجرا کرد.

البته این کار به صورت پیش فرض میسر نیست. شما باید یم X Server نصب کرده و متغیر های Display را نصب کنید و سپس اقدام به اجرای برنامه های گرافیکی لینوکس بر روی ویندوز اقدام کنید. هرچه برنامه ساده تر باشد امکان کار کردن آن بالاتر خواهد بود. هرچه برنامه پیچیده تر باشد احتمال اینکه کاری را بخواهد که هنوز Windows Subsystem for Linux قادر به پشتیبانی آن نیست بیشتر خواهد بود. شما باید امتحان کنید و امیدوار باشید تا خودتان بفهمید.

انتخاب محیط لینوکس پیش فرض

اگر چندین نسخه از لینوکس را نصب دارید می توانید برای خودتان یک پیش فرض انتخاب کنید. این نسخه همانیست که وقتی نسخه لینوکس را به وسیله فرمان bash یا wsl اجرا می کنید بالا می آید و یا وقتی که از فرمان های  bash –c و یا wsl برای اجرای فرمان لینوکس در ویندوز استفاده می کنید.

حتی اگر چندین نسخه از لینوکس را نصب داشته باشید باز هم می توانید مستقیما آن ها را با اجرای یک فرمان نظیر Ubuntu یا opensuse -42 اجرا کنید. فرمان دقیقی که برای هر یک از نسخه های لینوکس به آن نیاز دارید در صفحه دانلود نسخه های لینوکس در فروشگاه مایکروسافت موجود است.

اجرای سریع Bash از File Explorer

نیازی نیست که حتما Linux Shell را از روی آیکون شورتکات آن اجرا کنید. می توانید سریعا آن را با تایپ کردن “bash” در آدرس بار و فشردن کلید اینتر در درون File Explorer اجرا کنید. Bash Shell نسخه پیش فرض لینوکس شما بالا می آید و مسیر فعال فعلی همانی خواهد بود که شما در File Explorer باز کرده بودید.

تغییر دادن اکانت کاربری UNIX

وقتی که برای اولین بار Bash  را راه اندازی می کنید یک پیغام برایتان می آید که می بایست یک اکانت کاربری UNIX بسازید و برای آن رمز عبور تعیین کنید. هر دفعه که Bash را باز می کنید به طور خودکار وارد این اکانت می شوید. اگر می خواهید اکانت Unix  را تغییر دهید و یا اینکه از اکانت روت تان به عنوان اکانت پیش فرض در Shell استفاده کنید یک فرمان مخفی برای این کار وجود دارد.

حذف و نصب دوباره یک محیط لینوکس

پس از اینکه برخی برنامه ها را نصب کردید و یا برخی تنظیمات را تغییر دادید ممکن است بخواهید که اوبونتو را دوباره نصب کنید و یا نسخه دیگری از لینوکس را نصب کرده و یک محیط لینوکس کاملا جدید را تجربه کنید. این کار یپش تر کمی پیچیده بود اما حالا می توانید به سادگی یک نسخه لینوکس را درست مانند دیگر اپلیکیشن ها حذف کنید و سپس آن را به راحتی از فروشگاه دوباره نصب کنید.

برای اینکه بدون دانلود دوباره نسخه لینوکس بتوانید یک سیستم جدید داشته باشید می توانید فرمان نسخه را به همراه گزینه “clean” از cmd و یا PowerShell اجرا کنید. به عنوان مثال برای اینکه بدون دانلود دوباره بتوانید اوبونتو را ریست کنید ubuntu clean را اجرا کنید.

اگر همچنان یک نسخه قدیمی تر لینوکس را نصب دارید می توایند آن را با فرمان lyxrun حذف کنید.

بروز رسانی محیط اوبونتو

پس از آپدیت پاییزه Creators ویندوز ۱۰، شما حالا می بایست حتما Ubuntu  و دیگر محیط های لینوکس از فروشگاه ویندوز نصب کنید. وقتی این کار را انجام دهید آن ها به طور خودکار و بی نیاز از هرگونه فرمانی به آخرین نسخه آپدیت می شوند.

با این جال اگر شما بر روی نسخه قدیمی تر ویندوز یک محیط Bash  ایجاد کردید می بایست نسخه قدیمی تر از Ubuntu را نصب کرده باشید.  می توانید تنها استور را باز کنید و آخرین نسخه اوبونتو را از ویندوز استور دانلود کنید.

https://www.howtogeek.com/265900/everything-you-can-do-with-windows-10s-new-bash-shell/

روتر مودم شما همانند گوشی های هوشمند و کامپیوتر ها یک آدرس IP دارد که به آن متصل است. مانند آدرس IP محلی که به دستگاه های شما تخصیص داده شده است، IP روتر شما نیز محلی است و تنها از طریق همان شبکه قابل دسترس می باشد. به طور پیش فرض روتر ها آدرس IP 192.168.1.254 دارند. وقتی که این آدرس را در مرورگر وارد کنید به صحفه مدیریتی روتر منتقل می شوید که می توانید وبسایت ها را بلاک کنید، امنیت شبکه را تنظیم کنید و آدرس IP و دیگر دستگاه های متصل به روتر را مدیریت کنید.

البته با اینکه این آدرس پیش فرض بسیاری از مودم ها است، دیگر ادرس هایی نیز وجود دارد که ممکن است مودم شما از آن ها استفاده کند. اگر روتر را خودتان نخریده اید و ISP آن را برایتان فراهم کرده است ممکن است آدرس آن کمی فرق داشته باشد. این سه IP زیر برای سازندگان بزرگ جهانی معمول هستند:

• ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱
• ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱
• ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۲۵۴

اگر همچنان در پیدا کردن آدرس روتر مشکل دارید می توانید با پینگ کردن روتر در دسکتاپ آن را پیدا کنید

پیدا کردن آدرس IP روتر

Command Prompt  را در سیستم تان باز کنید.

Ipconfig را اجرا کنید

به دنبال Local Area Network و یا Wireless LAN در نتایج بگردید و “Default Gateway” را بیابید. این آدرس IP  روتر شماست.

دسترسی به روتر از طریق پنل مدیریتی

حالا که آدرس IP روتر را پیدا کردید می توانید به صفحه مدیریت روتر دسترسی پیدا کنید. مرورگر را باز کرده و آدرس IP را وارد کنید. IP ارجاعی به اینترنت ندارد و از این رو نیازی به وارد کردن “www” یا “http” یا “https” نیست.

تمام روتر ها نیازمند نام کاربری و رمز عبور هستند. دلیل این امر هم جلوگیری از دسترسی بی جا به شبکه و اعمال تغییرات بر امنیت، فایروال و رمز عبور های روتر است.

پیدا کردن رمز عبور روتر

برای پیدا کردن نام کاربری و رمز عبور روتر شما می توانید دو کار انجام دهید. اولین و راحت ترین کار نگاه کردن به زیر مودم است. به احتمال زیاد برچسبی در آن جا وجود دارد که نام کاربری و رمز عبور پیش فرض مودم را نشان می دهد.

اگر روتر شما این برچسب را ندارد می تواند به دفترچه هایی که همراه آن دریافت کردید رجوع کنید و یا به جعبه آن نگاهی بیاندازید. اگر باز هم نتوانستید چیزی پیدا کنید می توانید به دنبال نام کاربری و رمز عبور پیش فرض هر سازنده برای روتر هایش در اینترنت بگردید. همچنین می توانید وارد وبسایت سازنده شده و مدل روتر را وارد کنید تا به نام کاربری و رمز عبور پیش فرض آن دستسرسی پیدا کنید. لطفا به خاطر داشته باشید که این پیش فرض ها از طرف سازنده ایجاد شده اند و می توان آن ها را هر زمان تغییر داد. اگر رمز عبور را عوض کرده اید و آن را به خاطر نمی آورد این کار ها دیگر فایده ای نخواهد داشت.

فراموشی رمز عبور روتر

روتر فراهم شده به وسیله ISP

اگر روتر را ISP شما برایتان آورده است بهترین راه تماس با خدمات پس از فروش است. یک ISP معمولا دو نوع اکانت بر روی یک روتر تعریف می کند، ادمین و پشتیبان. اکانت پشتیبان چیزیست که مسئول خدمات پس از فروش با استفاده از آن رمز عبور مدیریتی شما را به حالت اولیه باز می گرداند.

روتر خریداری شده

اگر خودتان شخصا روتر را خریده اید و نصب کرده اید و حال رمز عبور را فراموش کرده اید باید آن را ریست کنید. همه روتر ها یک شیوه ریست کردن دارند. برای فهمیدن به دنبال روش ریست کردن مدل خودتان در اینترنت باشید. عموما این کار نیازمند نگه داشتن کلید ریست برای ۳۰ ثانیه می باشد و پس از اتمام می توانید کلید را رها کرده و روتر را از برق بکشید و دوباره متصل کنید. بدین صورت رمز عبور به حالت پیش فرض بازگردانی خواهد شد.

منبع

همه طرفداران اندرویدی قطعا ژست های فشاری یا Squeeze gestures ها را که با HTC U11 معرفی شدند را به خاطر دارند. گوگل با آوردن این قابلیت ها به Pixel 2  و Pixel 2 XL این گرایش را ادامه داد. به لطف یک اپلیکیشن جدید حالا می توانید از همین قابلیت ها در گوشی Galaxy S9  و S9+ و حتی گوشی های قدیمی تر سامسونگ استفاده کنید.

گویا آی تی: هم HTC U11 و هم پیکسل ۲ سنسور های خاصی داشتند که اجازه تشخیص فشار وارده ناشی از فشاردن گوشه های تلفن همراه را می داد. خوشبختانه می توان از سنسوری دیگر در گوشی نیز برای همین هدف استفاده کرد. همانطور که برای نخستین بار از سوی XDA گزارش شد، اپلیکیشنی جدید به نام SideSqueeze از سنسور فشار سنج بارومتریک گوشی برای تشخیص ژست های فشاری استفاده می کند. برای اینکار گوشی شما باید مقاومت در برابر آب را داشته باشد تا به خوبی محکم کاری شده باشد.

سازگاری

به طور فرضی، این آموزش باید بر روی تمام گوشی هایی که حسگر فشار بارومتری و قابلیت ضد آبی دارند جواب دهد اما ما تمرکزمان بر روی Galaxy S9 خواهد بود. شایان ذکر است که توسعه دهندگان SideSqueeze تنها اپلیکیشن شان را بر روی S8 و Note 8 با اندروید نوقا تست کرده اند. ما به طور مستقل تایید می کنیم که این اپلیکیشن به خوبی بر روی هر دو نسخه اسنپ دراگون و اکسینوس Galaxy S9 و S9+ کار می کند.

SideSqueeze را نصب کنید

برای شروع کار برنامه SideSqueeze را از لینک زیر دانلود کنید. پس از نصب برنامه آن را باز کنید و اجازه های لازمه را به آن بدهید. در این مرحله نصب اولیه چندین قدم مهم وجود دارد به همین خاطر بدون خواندن به سرعت همه چیز را قبول نکنید و سریع از آن نگذرید.

دریافت SideSqueeze از پلی استور

SideSqueeze را در Accessibility Services فعال کنید

پس از صدور اجازه های دسترسی یک پاپ آپ به شما داده می شود که نشان دهنده درخواست SideSqueeze برای دسترسی به سرویس های Accessibility گوشی است. با زدن OK شما به صفحه Accessibility Services تنظیمات برده خواهید شد.

به سمت پایین اسکرول کنید تا لیبل SideSqueeze را مشاهده کنید و بر روی آن زده و مطابق شکل زیر سوییچ زیر را فعال کنید. این کار به برنامه اجازه می دهد که از سنسور فشار بارومتریک برای اجرای اپلیکیشن های خاص یا انجام کار های خاص استفاده کند. پس از فعال سازی چند بار بر روی کلید بازگشت بزنید تا به اپلیکیشن برگردید

SideSqueeze را از بخش Battery Optimization حذف کنید

در مرحله بعد برای شما یک پاپ آپ بالا می آید که می گوید می بایست اپلیکیشن را از Battery Optimization سامسونگ حذف کنید تا عملکرد درست داشته باشد. با زدن OK به تنظیمات مربوطه هدایت می شوید.

در بالای صفحه تنظیمات، گزینه “All apps” را از منو دراپه انتخاب کنید و سپس به سمت پایین اسکرول کنید و مطمئن شوید که SideSqueeze بر روی حالت خاموش قرار دارد. پس از تمام کردن این مرحله چند بار کلید بازگشت را بزنید تا به اپلیکیشن برگردید. اگر نگران مصرف باتری اپلیکیشن هستید باید بگوییم که ما با چند روز کار متوجه مصرف باتری ناچیز آن (کمتر از۰٫۵% در ساعت) شدیم.

پاپ آپ نهایی که برایتان بالا می آید به شما در مورد اعمال فشار بیش از حد هشدار می دهد. این بدیهیست اما حین وارد کردن فشار به گوشه های گوشی حواستان باشد. اگر قابلیت فشاری به خوبی کار نکرد مطابق توضیحات بعدی آستانه فشار را تنظیم کنید.

تنظیم آستانه فشار

پیش از تنظیم کردن اپلیکیشن ها و تنظیمات فشاری مخصوص خودتان می بایست فشار ایده آل برای خودتان و گوشی تان را تنظیم کنید. شایان ذکر است که هر گوشی نوع دست گرفتن مخصوص خود را حین انجام ژست های فشاری دارد.

اگر از Galaxy S9 یا Note 8 استفاده می کنید، حلقه کردن انگشتانتان دور گوشه های گوشی حین فشار دادن گوشی بهتر است اما از طرف دیگر برای S8 و S8+ فشار مربعی شکل و بدون حلقه کردن انگشتان مناسب تر است.

با رعایت این قواعد از اندازه گیر بالای صفحه اپلیکیشن برای سنجیدن آستانه فشار استفاده کنید. ما متوجه شدیم که برای گوشی های Galaxy S9 فشار بین ۱۰ تا ۱۲ ایده آل ترین است.

فعال سازی اکشن های Home Screen شخصی سازی شده به وسیلهADB ( مخصوص نسخه Pro)

یکی از پرکاربرد ترین قابلیت های SideSqueeze فعال سازی اعمال شخصی سازی شده از صفحه هوم گوشی شماست که جدا از اعمال فعال شده در دیگر اپلیکیشن ها می باشد. برای انجام ای کار شما باید در بخش Command در PC یک فرمان ADB اجرا کنید.

اگر با ADB یا Command Line آشنا نیستید این مقاله را مطالعه کنید. پس از نصب ADB tools، صفحه Command را بالا بیاورید و این متن را تایپ کنید: adb shell sh /sdcard/grant.. پس از اتمام شما باید قادر به تنظیم اعمال شخصی سازی شده در صفحه هوم و استفاده از قابلیت immersive در SideSqueeze باشید.

تنظیمات برای عملکرد بهتر

تنظیمات مفیدی در SideSqueeze وجود دارد که باعث بهبود عملکرد خواهد شد. بر روی منو در بخش چپ فوقانی بزنید و سپس بر روی “Setting” بزنید. مطمئن شوید که هر دو گزینه “Disable SideSqueeze while in a call” و “Disable SideSqueeze while in a call” انتخاب شده باشند.

علاوه بر این تنظیمات بد نیست که  “Hold a wakelock for screen-off actions (uses battery).” را نیز فعال کنید. این تنظیم آخر ممکن است مصرف باتری داشته باشد اما باعث بهبود تشخیص ژست های حرکتی در صفحه لاک اسکرین خواهد شد. البته بهتر است که بررسی کنید که آیا Wakelock در گوشی شما باتری زیادی مصرف می کند یا خیر.

اکشن های فشاری خودتان را فعال کنید

حالا این قسمت جالب کار است. به صفحه اصلی SideSqueeze رفته و اکشن های شخصی تان را برای هم “Normal Squeeze” و هم “Long Squeeze” فعال کنید. هر یک از این ها را می توان برای صحه روشن، صفحه هوم (نسخه پرو)، لاک اسکرین و صحفه خاموش تنظیم کرد.

ما متوجه شدیم که اکشن های صفحه لاک اسکرین حین فعال بودن قابلیت Always on Display نمایان نمی شوند. اکشن های زیادی برای هر یک از این دسته ها وجود دارد که می توانید با خریدن نسخه پرو تعداد بیشتری از آن ها را پیدا کنید. در آزمایش ما اکشن های Google Assistant و Recent Apps بسیار کاربری جلوه کردند.

 

استفاده از ژست های فشاری نیاز به کمی عادت دارد اما اگر اعمالی را چندین بار در طول روز انجام می دهید می تواند برایتان خیلی مفید باشد. در حالی که این قابلیت شاید برای خیلی ها چندان جالب نباشد ولی همین که توسعه دهندگان توانسته اند با استفاده از نرم افزار به آن دست پیدا کنند خود فوق العاده است.

منبع