یکی از چیزهای آزار دهنده در میان جمع دوستان این است که از شما بخواهند پسورد وای فای خود را به آن ها بدهید. خب این قضیه ای کاملا خصوصی است و کسی چنان که باید تمایلی ندارد این کار را انجام دهد. 

گویا آی تی: از طرفی وقتی از دوستانت میزبانی می کنی، نمی توانی بدون پسورد وای فای پذیرایی ات را کامل کنی! پس بهترین کار این است که پسورد را به روشی غیر مستقیم به آنها بدهی.

در این باره یک روش جدید وجود دارد و آن هم ایجاد کد های کیو آر روی گوشی و ارائه رمز بوسیله این کد هاست. روش انجام این کار را در ادامه نوشته ام.

گام اول: نام شبکه وای فای یا SSID را پیدا کنید

ابتدای امر باید SSID را پیدا کنید. ضرورتا این نام شبکه وای فای شماست. برای مثال اگر شما نام شبکه وای فای خود را IL0V3D0G5 نام

گذاری کرده اید، همین به عنوان کد SSID به شمار می آید.

اگر نمی دانید این بخش را چه نام گذاری کرده اید به سادگی می توانید آن را پیدا کنید. برای این کار به اپلیکیشن Settings در گوشی خود بروید. بر روی Wi-Fi ضربه بزنید و نامی که برای شبکه اختصاص داده اید را یادداشت کنید.

بعد از یادداشت کردن این نام باید یک اپلیکیشن روی گوشی نصب کنید

گام دوم: Visual Codes را نصب کنید

Visual Codes اپلیکیشنی است که به شما کمک می کند، بتوانید کد های کیو آر در گوشی خود ایجاد کنید. برای اینکه این برنامه را نصب کنید می توانید در اپ استور نام آن را جستجو کنید یا به کمک لینک زیر آن را دریافت کنید:

• Install Visual Codes for free from the App Store

زمانی که این اپلیکیشن را نصب کردید آن را اجرا کنید.

گام سوم: کد مورد نظر را ایجاد کنید

در مرحله اول با یک صفحه خالی روبرو می شوید که در انتهای آن یک دکمه به نام Add Code وجود دارد. می توانید برای ایجاد کد کیو آر روی این دکمه کلیک کنید و بعد وارد صفحه بعدی شوید.

در صفحه بعد که دقیقا عکس سمت راست زیر است، شما کی توانید به کمک برخی ویژگی ها کد هایی ایجاد کنید.

در زیر بخش …or create code with action شما می توانید چند آپشن دیده و از آن استفاده کنید اما برای این بخش از این اموزش، باید روی عبارت Connect to Wi-Fi کلیک کنید.

خب با انجام این کار حالا باید یک سری اطلاعات را وارد کنید.

نام، پسورد و امنیت که این سه به صورت name و password و security  نمایش داده شده اند.

برای name  باید SSID را وارد کنید.

برای رمز هم همان رمزی که ایجاد کرده اید

و برای بخش security هم WPA را که معمولا بهترین گزینه است انتخاب کنید.

با این کار اگر کد به خوبی کار نکند، معلوم می شود که روتر شما WEP است و یا اینکه SSID شما رمزی ندارد.

شما می توانید کد را ایجاد کرده و برچسب گذاری کنید تا زمانی که می خواهید از میان کد های زیادی، کد مورد نظررا پیدا کنید به سادگی این کار را بکنید.

باید اطلاعات را به درستی وارد کنید تا کد به خوبی عمل کند.

بعد از اینکه مطمئن شدید همه چیز عالی است روی Create Code ضربه بزنید. بعد از اینکه این کار را کردید یک پنجره پاپ آپ باز می شود که در آن Create Code را دوباره مشاهده می کنید. برای تایید نهایی روی آن هم ضربه بزنید.

گام چهارم: ذخیره سازی کد

زمانی که کد ایجاد شد در بخشی به نام  Codes ذخیره می شود. برای اینکه بتوانید از این کد استفاده کنید و آن را اشتراک بگذارید، باید از آن اسکرین شات بگیرید و با کمک SHARE آن چه را که می خواهید انجام دهید.

گام پنجم: به دوستان خود دسترسی به وای فای صادر کنید

حالا که به این مرحله رسیدید به راحتی می توانید کد مورد نظر را به دوستان خود دهید و آن ها را با این کد به شبکه خود دعوت کنید.

برای این کار به اپلیکیشن تصاویر می توانید بروید و با آوردن این کد از ان ها بخواهید که با گوشی خود، تصویر را اسکن کنند و وارد شبکه شوند

اگر دوستان شما از iOS 11 استفاده می کنند می توانید به سادگی از ان ها بخواهید تا اپلیکیشن دوربین خود را باز کنند. با این اپلیکیشن می توانند به سرعت کد را اسکن کنند و به هدف خود برسند.

اگر دوستان شما از اندروید استفاده می کنند نیاز به یک اسکنر کد کیو آر دارند تا آن را روی گوشی نصب و بعد از نصب، بتوانند کد شما را اسکن کنند. من یکی از این اسکنر هایی که خودم هم از آن استفاده می کنم را به شما معرفی می کنم. می توانید آن را از اینجا دانلود کنید.

زمانی که کد مورد نظر اسکن شد، با کمک دکمه کانکت چیزی شبیه به آن چه که در بالا مشاهده می کنید می توان وارد شبکه شد.

بدین صورت پسورد شما از پخش شدن، در امان می ماند و می توانید تا وقتی که دوستان تان نزد شما هستند به کمک این روش امن به ان ها دسترسی وای فای دهید.

به کمک یک اپلیکیشن ساده توانستیم به شما کمک کنیم که یک کد کیو آر روی آیفون خود ایجاد کنید و پسورد شبکه وای فای خود را به ان وصل کنید و در نهایت با یک اسکن کوچک از طریق هر دستگاه اندرویدی و آی او اسی، کار خود را به پیش ببرید.

اگر به دنبال روشی سریع تر هستید تا وای فای خود را به اشتراک بگذارید، ما یک روش دیگر هم قبلا آموزش داده ایم که در عین حال که سریع است یک محدودیت هم دارد و آن هم اینکه باید همه کاربران از IOS 11 بهره مند باشند.  آموزش اشتراک گذاری سریع پسورد wi-fi از آیفون به دیوایس های iOS 11 این موضوع را به شما یاد می دهد. 

نظرتان در رابطه با این آموزش و تجربیاتی که تا کنون از اشتراک گذاری پسورد وای فای داشته اید برای ما در بخش نظرات بنویسید و این مطلب را برای کمک به دوستان خود روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

یکی از مهم ترین ویژگی های گوشی گلکسی اس ۹ و اس ۹ پلاس این است که دوربین در این گوشی به صورت کاملا بازنگری شده، دوباره طراحی شده است. به همین خاطر شاید لازم باشد در اولین بار استفاده از این گوشی، کمی تنظیمات دوربین را دست کاری کنید و از اطلاعاتی سر در بیاورید. 

گویا آی تی: البته در این سیستم دوربین جدید  DxOMark  نیز بهبود پیدا کرده است. برای تنظیمات دوربین وارد اپلیکیشن دوربین بشوید و از آن جا در سمت چپ و پایین روی آیکون تنظیمات که شبیه چرخ دنده است کلیک کنید. در این جا گزینه هایی برای تنظیمات دوربین وجود دارد که به شرح زیرند:

دوربین اصلی

Picture Size: همان طور که از نامش پیداست اندازه تصویر را در این بخش تنظیم می کنید. بهترین پیشنهاد تنظیم این بخش روی  ۴:۳ (۱۲ MP)  است که بتوانید با کیفیت ترین عکس ها را بگیرید.

Video Size: اندازه ویدیو نیز در این بخش نمایانگر کیفیت بالای ویدیو است. بهترین انتخاب در این بخش UHD (60 fps) است. دقت کنید که برای گزینه High efficiency video تاگل آن را خاموش نگه دارید تا بهترین سازگاری دوربین با آن چه که می خواهید در خروجی داشته باشید فراهم شود.

Timer: بهتر است که این گزینه را خاموش نگهدارید مگر اینکه بخواهید عکس های گروهی بگیرید.

HDR  Rich Tone : برای گرفتن بهترین خروجی بهتر است که این گزینه را روی حالت اتوماتیک یا AUTO قرار دهید.

Tracking AF: بهتر است که برای گرفتن عکس از منظره یا دور نما این گزینه را آف یا خاموش کنید. بهترین حالت استفاده از Tracking AF و روشن کردن آن برای وقتی است که می خواهید نمایی کلوز آپ داشته باشید و از کسی یا چیزی عکس بگیرید.

Super Slow-Mo: اگر می خواهید از یک چیز متحرک عکس بگیرید به طوری که از این پروسه بخواهید یک صحنه اساسی شکار کنید توصیه می شود که این قابلیت را روشن بگذارید چرا که شانس شکار آن صحنه را برایتان فراهم می کند.

دوربین جلو

Picture Size: این قابلیت را برای دوربین جلو نیز روی ۴:۳ تنظیم کنید تا یک عکس ۸ مگاپیکسلی با بالاترین قابلیت و کیفیت برایتان بگیرد. 

Video Size: برای اینکه ویدیو های با کیفیت و با دقت و جزییات بگیرید این گزینه را روی QHD 2560 x 1440  تنظیم کنید و تاگل عبارت High efficiency video را خاموش نگهدارید.

Timer: بهتر است که این گزینه را خاموش نگهدارید مگر اینکه بخواهید عکس های گروهی بگیرید.

HDR  Rich Tone : برای گرفتن بهترین خروجی بهتر است که این گزینه را روی حالت اتوماتیک یا AUTO قرار دهید.

Save Pictures as Previewed: اگر می خواهید چهره شما دقیقا همانطوری که هست در عکس بفتد این گزینه را خاموش کنید در غیر این صورت اگر می خواهید همان چیزی که در دوربین مشاهده می کنید ثبت کنید این قابلیت را روشن کنید.

Shooting Methods:  این گزینه به شما کمک می کند تا حالت های مختلف گرفتن عکس را تنظیم کنید. بدین صورت می توانید هر سه تاگل را روشن نگهدارید تا با تکان دادن دست، یا با لمس سنسور فشار خون پشت گوشی و حتی با ضربه زدن روی صفحه نمایش عکس بگیرید.

Face Shape Correction: برای گرفتن سلفی های طبیعی تر این گزینه را آف کنید.

تنظیمات مشترک برای هر دو دوربین

Edit Camera Modes: با کمک این قابلیت می توانید از حالت های موجود در هر کدام از دو دوربین استفاده کنید و آن هارا حذف یا اضافه کنید.

Motion Photos: اگر این گزینه را آف کنید فضای ذخیره سازی بیشتری روی گوشی خود حفظ خواهید کرد و خواهید داشت. اگر می خواهید تصاویر لایو دو ثانیه ای بگیرید این قابلیت را فعال نگهدارید.

Video Stabilization: اگر این قابلیت را روشن نگهدارید خروجی ویدیو دارای صحنه های صاف و خوبی خواهد بود.

Grid Lines: این قابلیت را برای کنترل بهتر عکس برداری روی ۳ در ۳ تنظیم کنید.

Location Tags: اگر می خواهید هنگام گرفتن عکس یا فیلم محل عکس برداری یا فیلم برداری را مشخص کنید بهتر است که این قابلیت روشن باشد در غیر اینصورت اگر می خواهید حریم خصوصی تان حفظ شود آن را آف کنید.

Review Pictures: اگر این قابلیت را روشن نگهدارید به محض گرفتن هر عکس شما را به گالری می برد تا عکس را ببینید و برای گرفتن عکس بعدی به ناچار باید به سمت دوربین اصلی بازگشت کنید که کمی آزار دهنده است.

Quick Launch: اگر بخواهید از طریق  lock screen  و با فشردن دو بار دکمه پاور دوربین را راه اندازی کنید و سریع عکس بگیرید این گزینه را روشن نگهدارید. برای این حالت نیازی به قفل گشایی گوشی نیست. 

Voice Control: اگر می خواهید از فرمان های صوتی برای گرفتن عکس استفاده کنید از این قابلیت استفاده کنید اما این ویژگی در محیط های پر سر و صدا دچار نویز می شود و ممکن است به خوبی عمل نکند.

Floating Camera Button: این ویژگی به شما کمک می کند که با افزودن یک دکمه شات دیگر، بتوانید هر جایی از اسکرین که بخواهید راحت تر عکس بگیرید. در حقیقت اگر دست شما کوچک است این قابلیت فوق العاده برای تان مفید است و عکس گرفتن را تسهیل می کند.

Press Volume Keys to: با کمک دکمه های تنظیم صد در این بخش می توانید برای زوم کردن و کوچک کردن روی عکس استفاده کنید. البته اگر می خواهید به کمک این دکمه ها شات کنید و عکس بگیرید باید تنظیمات را برای این عکس العمل تنظیم کنید.

این چند نکته آموزش هایی بود که شاید شما نیاز داشته باشید برای تنظیمات گوشی گلکسی اس ۹ خود، از آن استفاده کنید. برای تنظیم دوربین به بهترین حالت آیا توصیه ای خاص دارید که ذکر نشده است؟ در بخش نظرات تجربیات خود را بنویسید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

فوچسیا (Fuchsia) سیستم عامل کاملاً جدیدی است که در حال حاضر در مراحل ابتدایی توسعه توسط گوگل قرار دارد. اما این سیستم عامل چه تفاوتی با اندروید و کروم دارد و آیا ممکن است روزی جایگزین یکی از این‌ها شود؟ با ادامه‌ی مطلب همراه باشید.

فوچسیا چیست؟

گویا آی تی: فوچسیا اولین بار در اواسط سال ۲۰۱۶ در حالی به دنیای فناوری آمد که آن را از یکی از مخازن گیت‌هاب گوگل در یک پروژه‌ی متن باز ناشناخته پیدا کردند. بر اساس تحقیقات اولیه‌ی خبرگزاری‌ها، این پروژه بنا بود یک سیستم عامل جهانی باشد، سیستم عاملی که بتواند بر روی هر دستگاهی، از ساعت‌های مچی گرفته تا کامپیوترهای قدرتمند، اجرا شود. هدف این بود که علاوه بر این‌ها فوچسیا بتواند موبایل‌ها، تبلت‌ها، لپتاپ‌ها، خودروهای الکترونیکی، دستگاه‌های مجهز به اینترنت چیزها و نظایر آن‌ها را هم در بر بگیرد.

یک سیستم عامل جهانی برای تولیدکنندگان نرم‌افزار شبیه جام مقدس مسیحیان است، اما این سیستم عامل هنوز به نقطه‌ی مطلوب خود نرسیده است. مایکروسافت تلاش کرد با فراهم‌سازی شرایطی که تحت آن تلفن‌ها حداقل امکان اجرای نسخه‌های سبک شده‌ی ویندوز ۱۰ را داشته باشند این سیستم عامل را جهانی کند. اپل هم قبلاً (با تردید) مدعی بود که نسخه‌ی اول آیفون از یک سیستم عامل جهانی استفاده می‌کند، ولی بعدها از این ایده صرف نظر کرد و سیستم عامل iOS را توسعه داد. شبیه‌ترین سیستم عاملی که نسبت به این ایده داریم و روی همه‌ی سخت‌افزارها کار می‌کند، لینوکس است. نسخه‌های مختلف هسته‌ی لینوکس در اندروید، Chrome OS، ستاپ‌باکس‌ها، روترها و مودم‌ها، دستگاه‌ّهای هوشمند و بسیاری از نرم‌افزارهای صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ولی نکته این است که هدف راه انداختن سخت‌افزارهای مختلف با یک نرم‌افزار ثابت نیست. مقصود مایکروسافت، اپل و گوگل ساختن سیستم عاملی است که با کمترین تغییر در طراحی بتواند اپلیکیشن‌ها را در گستره‌ی وسیعی از سخت‌افزارهای ممکن اجرا کند. با این کار ارتباط داخلیِ ساده در سطح دانش فنی کاربران تسهیل شده، توسعه‌دهندگانی که می‌خواهند برای پلتفرم‌های مختلف برنامه نویسند جذب می‌شوند، و از همه مهم‌تر، همه‌ی کاربران در یک اکوسیستم نرم‌افزاری قرار می‌گیرند و کنترل آن‌ها آسان خواهد بود (و جایی برای رقبا باقی نمی‌ماند).

فوچسیا چه ارتباطی با اندروید و کروم دارد؟

در حالی که اندروید و Chrome OS هر دو نسخه‌های کاملاً ویرایش شده‌ی لینوکس هستند، فوچسیا از پایه بر اساس یک میکروکرنل جدید به نام Zircon طراحی شده است.

تشریح فرق بین کرنل سیستم عامل‌های متداول و میکروکرنل‌ها مشکل است، ولی به طور خلاصه می‌توان گفت که میکروکرنل‌ها از اساس برای کارآمدی و انعطاف‌پذیری بیشتر ساخته شده‌اند. مفهوم این ایده به دهه‌ها قبل بر می‌گردد، اما این کرنل‌ها از دهه‌ی ۹۰ میلادی به خاطر قدرت، حافظه و فضای ذخیره‌سازی کامپیوترها تا حد زیادی فراموش شدند. حالا با گرایش مجدد به سوی دستگاه‌های الکترونیکی کوچک، کارآمد و قابل حمل، گوگل هم معماری میکروکرنل را به عنوان کاندید مناسبی برای نسل آینده‌ی سیستم عامل‌ها تشخیص داده است.

با توجه به این که خود گوگل تمام بخش‌های این سیستم عامل را ساخته، قبل از ورود به بازار و حتی بعد از آن، کمابیش کنترل کاملی بر توسعه‌ی Zircon و فوچسیا دارد. گوگل از تجربه‌ی اندروید که به خاطر ماهیت متن بازش در سطح کاربری بسیار شاخه شاخه شده درس‌های زیادی گرفته است. Chrome OS اساساً به خاطر شرایط حقوقی منبع خود زمین‌گیر شده، هرچند خود این سیستم عامل از لحاظ فنی متن باز است. فوچسیا هم متن باز است، اما احتمالاً به طور کامل توسط خود گوگل کنترل خواهد شد، حتی اگر قرار باشد بر روی سخت‌افزار سایر شرکت‌ها استفاده شود.

فوچسیا چه تاثیری روی توسعه‌دهندگان می‌گذارد؟

فوچسیا هنوز در مرحله‌ای نیست که توسعه‌دهندگان عملاً بتوانند برای آن اپلیکیشن بنویسند. ولی وقتی به آن مرحله برسد، گوگل نمی‌خواهد بگذارد تمام تلاشی که بر روی اندروید داشته به کلی نابود شود. اپلیکیشن‌های فوچسیا را می‌توان با کیت توسعه‌ی نرم‌افزاری جدید Flutter از طریق بسیاری از زبان‌های برنامه‌نویسی محبوب نوشت.

Flutter به اپلیکیشن‌ها اجازه می‌دهد تا با حداکثر سازگاری بین فوچسیا، اندروید و iOS نوشته شوند. این یعنی نه تنها می‌توان با کمترین منابع برای این سه پلتفرم برنامه نوشت، بلکه امکان پورت کردن اپلیکیشن‌های موجود به فوچسیا و پشتیبانی آسان از این سه پلتفرم هم ممکن می‌شود.

Flutter با استاندارد طراحی فعلی گوگل – یعنی طراحی متریال – ساخته شده، بنابراین برنامه‌های آن با همه‌ی خصوصیات اندروید، Chrome OS و برنامه‌های تحت وب سازگاری دارد. این کیت توسعه از المان‌های UI پیشرفته‌ای که مبتنی بر موتور رندرینگ Vulkan هستند، مثل سایه‌های حجم‌دار و انیمیشن‌های بسیار روانِ ۱۲۰ فریمی، پشتیبانی می‌کند. علاوه بر این امکان تولید بازی و اپلیکیشن‌ّهای رسانه‌ای در آن وجود دارد، منتها نحوه‌ی عملکرد برنامه‌ها به سخت‌افزار دستگاه بستگی خواهد داشت.

اگر برایتان سوال است که چرا Chrome OS در این لیست سازگاری وجود ندارد، فراموش نکنید که تقریباً همه‌ی اپلیکیشن‌های کروم مبتی بر وب هستند. کد این برنامه‌ها دانلود نشده و مثل اکثر سیستم عامل‌ها به صورت محلی اجرا نمی‌شود. اما Chrome OS حالا می‌تواند اپلیکیشن‌های اندروید را هم اجرا کند، این قابلیت با انتشار آپدیت‌های جدید گوگل روز به روز بیشتر توسعه می‌یابد. ساده‌ترین نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که گوگل امید دارد تا زیرساخت پلی استور خود را حداقل به برخی از اپلیکیشن‌های دسکتاپ اندرویدی Chrome OS منتقل کند.

در این شرایط، اگر گوگل بتواند فوچسیا را راه‌اندازی کند و این دو پلتفرم را با هم جایگزین نماید، توسعه‌دهندگان (و در نتیجه کاربران) هم راحت‌تر می‌توانند خود را با شرایط آتی وفق دهند.

فوچسیا چه زمانی منتشر می‌شود؟

در یک کلام می‌توان گفت که هیچ ایده‌ای نداریم. فوچسیا هنوز آن قدر در مراحل ابتدایی است که احتمالاً خود گوگل هم نقشه‌ی راهی برای آن تعیین نکرده است. این شرکت چیز زیادی درباره‌ی پروژه‌ی مذکور اعلام نکرده و صرفاً تایید کرده که چنین پروژه‌ای وجود دارد و از حمایت گسترده‌ای برخوردار است. در حال حاضر، بیشترین اطلاعاتی که از فوچسیا در اختیار داریم، کد منبع آن است که در گیت‌هاب و مخزن خود گوگل وجود دارد.

احتمال دارد که در آینده گوگل با ارزیابی فوچسیا در مقایسه با وضعیت بازار تصمیم بگیرد که این پروژه را متوقف کند. شاید چاره‌ای جز ادامه دادن با اندروید و نقایص آن وجود نداشته باشد، شاید هم چیز جدیدی رو شود که هیچ‌کس از آن خبر نداشته باشد. ولی فعلاً فوچسیا شبیه‌ترین پروژه برای جایگزین شدن با اندروید و احتمالاً Chrome OS است.

می‌توانیم همین حالا فوچسیا را امتحان کنیم؟

بدنه‌ی اصلی فوچسیا به صورت متن باز موجود است و می‌توان یک نسخه‌ی کاملاً ابتدایی از آن را ساخت و اجرا کرد؛ هرچند در حال حاضر فقط چند دستگاه از این سیستم عامل پشتیبانی می‌کنند. در هنگام نگارش این مطلب، مینی کامپیوتر Intel NUC، تبلت Acer Switch Alpha 12، HiKey960 و Khadas VIM این لیست را تشکیل می‌دهند. دو مورد آخر دستگاه‌های سیستم-روی-تراشه (SoC) هستند که مثال قدرتمندتر آن‌ها رزبری پای می‌باشد.

یک دستگاه دیگر هم هست که به طور رسمی از فوچسیا پشتیبانی نمی‌کند ولی امکان اجرای آن را دارد: پیکسل‌بوک. منطقی است که این دستگاه به عنوان قوی‌ترین کروم‌بوک گوگل در اختیار بسیاری از توسعه‌دهندگان گوگل باشد و از آن برای اجرای سیستم عامل مذکور استفاده کنند. Ron Amadeo از وبسایت Ars Technica موفق شده کد فعلی فوچسیا را سر هم کرده و آن را بر روی پیکسل‌بوک اجرا کند.

علاوه بر این‌ها امکان اجرای کدهای قدیمی‌تر فوچسیا بر روی موبایل‌های اندروید هم وجود دارد. اما برای انجام این کار باید دانش فنی کافی برای سر هم کردن کدها و نصب آن‌ها را داشته باشید؛ البته باید بدانید که در انتها نیز با سیستم عامل جذابی روبرو نخواهید شد. پس اگر واقعاً می‌خواهید بدانید که فوچسیا چه شکلی است، بهتر است در اینترنت به دنبال تصاویر و ویدیوهای آن بگردید.

منبع

ویندوز ۱۰ دارای یک قابلیت جدید به نام Storage Sense است که کار آن به سادگی به صورت زیر تعریف می شود:

Storage Sense قابلیتی برای مدیریت حافظه است که در آزاد سازی حافظه در ویندوز ۱۰ به شما کمک می کند. 

گویا آی تی: این ویژگی در حقیقت سطل زباله و فایل های بی استفاده را هدف می گیرد. بدین معنی که قادر است که به طور اتوماتیک فایل هایی که بیش از ۳۰ روز از آن ها گذشته و در حافظه موقت هستند، را پاک می کند.

یکی از مشکلات این قابلیت این است که فقط روی فایل کار می کند و برای پاک کردن فولدرهایی که چند روز بلا استفاده ما نده اند کار نمی کند. مثلا ممکن است که یک فولدر وجود داشته باشد که حاوی چندین فایل است که به مدت مشخصی مورد استفاده قرار نگرفته است.

انتظار داریم که این فایل هم بعد از گذشت سی روز پاک شود اما چنین نیست.

برای اینکه بخواهید به طور اتوماتیک چنین فایل هایی را پاک کنید نیاز به دو چیز دارید:

۱- فعال سازی قابلیت برنامه ریزی و زمان بندی

۲- استفاده از دستورات کامند پرامپت

دستور حذف فایل

دستوری که از آن برای حذف فایل استفاده می شود به صورت زیر است:

ForFiles /p "C:\path to folder" /s /d -30 /c "cmd /c del @file"

با کمک این دستور می توانید فولدر هایی را که می خواهید با این قابلیت حذف شوند را مشخص کنید. کافی است اطلاعات این دستور را عوض کنید.

دقت کنید که شما می توانید چندین زیر پوشه ایجاد کنید و پاک سازی را به این دستور بسپارید.

توجه کنید که دسترسی را به پوشه های مهم سیستمی و فایل هایی که می خواهید همیشه آن ها را داشته باشید، تثبیت نکنید.

نکته دیگر هم اینکه این دستور در واقع آن چه را که در پوشه موجود است را حذف می کند و خبری از پاک کردن خود و اصل پوشه نیست. بنابراین می توانید با زیر پوشه سازی این مشکل را حل کنید.

برای اصلاح آن چه که در بالا آمده است، لازم است که مسیر و تاریخ انقضا را مشخص کنید. یک نمونه اصلاح شده از آدرس بالا را در زیر مشاهده می کنید:

ForFiles /p "C:\Users\fatiw\Desktop\Screenshots" /s /d -10 /c "cmd /c del @file"

این دستور در اصل، فایل هایی که ۱۰ روز از عمرشان می گذرد و در محلی بعد از  /p. قرار دارند را حذف می کند. شما می توانید آن را با یک پوشه ساختگی و برخی از فایل های قدیمی با اجرای دستور در Command Prompt آزمایش کنید.

زمان بندی کردن وظایف

برای این کار task scheduler را باز کنید.

در سمت راست Create Task را مشاهده می کنید. آن را کلیک کنید.

برای تسک یا وظیفه مورد نظر اسمی انتخاب کنید که به راحتی آن را پیدا کنید یا اگر خواستید آن را حذف کنید دردسر ساز نشود.

بعد به تب Triggers بروید.

روی New کلیک کنید و از طریق پنجره New Trigger مشخص کنید که می خواهید این وظیفه اغلب چه زمانی فعال باشد.

بعد از مشخص کردن این گزینه روی OK کلیک کنید و بعد به تب Actions بروید.

در پایین روی  New  کلیک کنید.

در قسمت Action، گزینه Start a program را انتخاب کنید.

در ادامه در قسمت Program/Script باید ForFiles را وارد کنید.

در نهایت، در قسمت Add arguments، فرمان را از بخش قبلی وارد کنید، اما قسمت ForFiles را حذف کنید.

/p "C:\Users\fatiw\Desktop\Screenshots" /s /d -10 /c "cmd /c del @file"

به عنوان بخش نهایی از زمان بندی تسک ها به تب Settings بروید Allow task to be run on demand و Run task as soon as possible after a scheduled start missed را فعال کنید.

این چیزی بود که شما بهش نیاز داشتید.

سوالات و تجربیات خود را از بکار گیری این آموزش برای ما بنویسید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

منبع

مایکروسافت در حال کار بر روی قابلیتی موسوم به Sets است که همراه با آپدیت رداستون ۵ منتشر می‌شود و امکان استفاده از زبانه را به File Explorer ویندوز می‌آورد. گفته می‌شود که این آپدیت تا اکتبر ۲۰۱۸ عرضه خواهد شد. اما اگر مایل باشید همین امروز هم می‌توانید این قابلیت را برای خودتان فعال کنید.

نصب Groupy

گویا آی تی: شرکت Stardock اپلیکیشنی به نام Groupy دارد که قابلیتی شبیه قابلیت Sets را به ویندوز اضافه می‌کند. قیمت این اپلیکیشن ۱۰ دلار است، ولی شما می‌توانید یک ماه به صورت رایگان از آن استفاده کنید. برنامه‌ی مذکور در مجموعه‌ی نرم‌افزاری Object Desktop این شرکت نیز قرار داده شده است.

Groupy هم مثل Sets قابلیت استفاده زبانه را به بسیاری از اپلیکیشن‌های ویندوز اضافه می‌کند. حتی می‌توانید چند اپلیکیشن را با هم ترکیب کنید و زبانه‌های آن را به صورت ادغام شده در یک پنجره قرار دهید. می‌توانید پنجره‌ها را به داخل نوار زبانه‌ها بکشید و آن‌ها را به یک زبانه‌ی جدید تبدیل کنید، یا آن‌ها را از بخش زبانه‌ها خارج کرده و به صورت پنجره‌ّهای مستقل درآورید. سازوکار این قابلیت شبیه سازوکار زبانه‌های موجود در مرورگرهای وب است.

این برنامه هم مثل سایر برنامه‌های Stardock کاملاً آزمایش شده و خیلی بهتر از نسخه‌ی ناپایدار رداستون ۵ کار می‌کند. علاوه بر این می‌توانید از آن بر روی ویندوز ۷، ویندوز ۸.۱ و ویندوز ۱۰ هم استفاده کنید.

تنها مشکلی که وجود دارد این که است SmartScreen مایکروسافت دسترسی به Groupy را مسدود کرده است، هرچند به عقیده‌ی VirusTotal این برنامه مشکلی ندارد و سابقه‌ی قابل اعتماد Stardock نیز این موضوع را اثبات می‌کند. اگر در هنگام دانلود یا نصب Groupy با پیغام خطای SmartScreen روبرو شدید، آن را نادیده بگیرید.

از یک File Explorer جایگزین استفاده کنید

روش دیگری که وجود دارد این است که به جای نصب برنامه‌ای که به همه‌ی اپلیکیشن‌های سیستم زبانه اضافه کند، می‌توانید از یک نرم‌افزار مدیر فایل دیگر استفاده کنید. در اکثر این برنامه‌ها شکل ظاهری نمایش فایل‌ها و پوشه‌ها شبیه مدیر فایل اصلی ویندوز است، اما ویژگی‌های دیگری مثل زبانه‌ها به آن اضافه شده است.

از بین این ابزارها ما اپلیکیشن رایگان، متن-باز و سبک Explorer++ را معرفی می‌کنیم که بر روی ویندوزهای ۷ تا ۱۰ پشتیبانی می‌شود. رابط کاربری این برنامه امکان شخصی‌سازی دارد ولی بهترین ویژگی آن همین قابلیت زبانه‌هاست.

میانبرهای کیبورد Explorer++ مثل میانبرهای مرورگرهای وب است. یعنی با زدن Ctrl+T می‌توانید زبانه‌ی جدید باز کنید، با Ctrl+W زبانه‌ی فعلی را ببندید، با Ctrl+Tab به زبانه‌ی بعدی بروید و با Ctrl+Shift+Tab به زبانه‌ی قبلی برگردید.

با آپدیت کردن به رداستون ۵ از ویژگی رسمی Sets استفاده کنید

پشتیبانی رسمی از قابلیت زبانه‌ها در File Explorer فعلاً در آپدیت رداستون ۵ مایکروسافت در دسترس است. اگر دستگاه خود را به این نسخه آپدیت کنید، می‌توانید پیش از انتشار رسمی در سال ۲۰۱۸ به آن دسترسی یابید.

اخطار: استفاده از نسخه‌های Insider Preview بر روی کامپیوترهای اصلی کاربران توصیه نمی‌شود. این نسخه‌ها از لحاظ فنی ناپایدار هستند، بنابراین ممکن است مشکلاتی داشته باشند.

اگر با این نسخه‌ها به مشکل خوردید، یا باید در عرض ۱۰ روز به نسخه‌ی قبلی برگردید یا دوباره ویندوز را نصب کنید.

با این همه، اگر ریسک کار را می‌پذیرید، با رفتن به مسیر Settings > Update & Security > Windows Insider Program می‌توانید نسخه‌های Insider Preview را دریافت کنید. این روش فقط از طریق نسخه‌ی چهارم رداستون که به صورت رسمی در مارس یا آوریل ۲۰۱۸ منتشر شد کار می‌کند. اگر هنوز به این امکان دسترسی ندارید، تنها در صورتی که گزینه‌ی Skip Ahead برای شما فعال شده باشد می‌توانید سیستم را آپگرید نمایید.

بعد از این که دستگاه را آپدیت کردید، می‌توانید File Explorer را باز کرده و از قابلیت Sets استفاده کنید. میانبرهای کیبورد در این برنامه هم مشابه میانبرهای مرورگرهای وب کار می‌کند، اما باید دکمه‌ی Windows را هم به آن‌ها اضافه کنید. یعنی برای مثل برای رفتن به زبانه‌ی بعدی باید کلیدهای Ctrl+Windows+Tab را فشار دهید. یا برای باز کردن زبانه‌ی جدید باید از ترکیب Ctrl+Windows+T استفاده کنید.

انتظار می‌رود که این ویژگی در طول زمان بهبود یافته و کامل‌تر شود تا نهایتاً مایکروسافت تصمیم بگیرد که چگونه می‌خواهد از این زبانه‌ها استفاده کند.

منبع