افشای جزئیات پنهان از حفره بزرگ رصد شده در خورشید

ستاره شناسان قصد دارند جزئیات کاملا جدیدی را در مورد یک حفره بزرگ در خورشید آشکار کنند. قطر این حفره عظیم تقریبا دو برابر زمین است.

گویا آی تی – از این حفره خورشیدی غول پیکر در سال ۲۰۱۵ نیز یک بار تصویربرداری شده بود، اما به لطف تصاویر جدید، دانشمندان اکنون می توانند مرکز تاریک و پر پیچ و خم آن را به جزئیات جدید مورد مطالعه قرار دهند. به این ترتیب بهتر می توانیم فیزیک مرموز این ستاره قدرتمند را درک کنیم.
لکه های خورشیدی ویژگی های طبیعی خورشید هستند. وقتی میدان مغناطیسی خورشید در یک مکان خاص متمرکز می شود، یک لکه خورشیدی در آن مکان شکل می گیرد.
تشکیل این لکه یک ناحیه سرد ایجاد می کند. به همین دلیل است که لکه های خورشیدی در تصاویر به رنگ تیره دیده می شوند. آنها شما را به شعله های خورشیدی عظیمی هدایت می کنند که مواد تشکیل دهنده خورشید را منفجر می کنند و وارد فضا می نمایند. با این انفجار ها طوفانهای خورشیدی شکل می گیرند که از روی زمین به شکل شفق های دیدنی و جذابی دیده می شوند و می توانند در امواج مخابراتی و سیستم های ارتباط از راه دور اختلال ایجاد کنند.

ما تعداد زیادی تلسکوپ داریم که این لکه های خورشیدی سطح خورشید را با طول موج های مختلفی رصد می کنند، اما محققان به تازگی از تلسکوپی برای تصویر برداری از این لکه ها استفاده می کنند که از طول موج های رادیویی برای نشان دادن جزئیاتی که در گذشته هرگز دیده نشده بود بهره می برند.
تصاویر جدید توسط تلسکوپ آرایه میلی متری/ زیر میلیمتری بزرگ آتاکاما (ALMA) در شیلی تهیه شده اند.
ستاره شناسی به نام تیم باستین که با رصد خانه ملی اخترشناسی رادیویی آمریکا همکاری می کند، گفت “ما به دیدن خورشید با نور مرئی عادت کرده ایم، اما نگاه به خورشید با این طول موج ها اطلاعات زیادی در مورد سطح دینامیک و جو پرانرژی خورشید، یعنی نزدیک ترین ستاره غول پیکر به زمین، به دست نمی دهد”.
“برای شناخت کامل خورشید، باید با امواجی که طول موج آنها کل طیف الکترومغناطیسی را پوشش می دهند به خورشید نگاه کنیم؛ از جمله بخش میلیمتری و زیرمیلیمتری طیف طول موج ها. تلسکوپ ALMA قادر به مشاهده خورشید با این طول موج ها است”.

ALMA معمولا برای شناسایی امواج رادیویی ساطع شده از کهکشان های دور به کار می رفت، اما به گونه ای طراحی شده که بدون آنکه تجهیزاتش بسوزند، بتواند مستقیما به خورشید هم خیره شود. یعنی ALMA می تواند آن دسته از امواج رادیویی را شناسایی کند که هیچ تلسکوپ دیگری روی زمین قادر به شناسایی آنها نیست.
طول موج هایی که ALMA با آنها کار می کند، ۱٫۲۵ میلیمتر و ۳ میلیمتر هستند. هر دو طول موج، کروموسفر خورشید را مورد کاوش قرار می دهند. کروموسفر، منطقه ای درست بالای سطح خورشید است که ما با نور مرئی می توانیم آن را ببینیم. اما تصاویر ثبت شده با طول موج ۱٫۲۵ میلیمتر، نشان می دهند در کروموسفر لایه ای وجود دارد که از لایه های ثبت شده در تصاویر ۳ میلیمتری عمیق تر است. جالب است که این دو نوع تصویر کاملا متفاوت هستند. آنها بسته به میزانی که در عمق کروموسفر نفوذ می کنند، دماهای مختلفی را برای کروموسفر زیر یک لکه خورشیدی نشان می دهند.

نگاه دو سطحی به کروموسفر، جزئیاتی را به دانشمندان نشان داده که قبلا هرگز نمی توانستند ببینند.
تصویر زیر، تصویری است که با طول موج رادیویی ۱٫۲۵ میلیمتر تهیه شده است:
راز حفره بزرگ خورشید
و این تصویر با طول موج رادیویی ۳ میلیمتر به دست آمده است:
راز حفره بزرگ خورشید
این تیم تحقیقاتی اکنون امیدوار است که تلسکوپ ALMA در پاسخ به این سوال که چرا دو لایه مختلف از کروموسفر دماهای متفاوتی دارند، به آنها کمک کند. همچنین به این سوال پاسخ دهد که این تفاوت دما چه تاثیری بر شکل گیری لکه ها می گذارد. فرآیند شکل گیری لکه های خورشیدی هنوز به درستی شناخته نشده است.
سازمان فضایی اروپا (ESO) در یک مصاحبه مطبوعاتی گفت “شناخت گرمایش و دینامیک کروموسفر، مسائل تحقیقاتی کلیدی هستند که در آینده با ALMA به آنها پرداخته خواهد شد”.
تصاویری که در این مقاله ارائه شدند، اولین تصاویری هستند که ALMA از خورشید تهیه کرده و منتظر تصاویر بعدی این تلسکوپ از خورشید خواهیم بود.
اولین اطلاعاتی که از رصد خورشیدی ALMA به دست آمده، این هفته در انجمن جهانی اخترشناسی منتشر می شود تا مطالعات بیشتری روی آن صورت گیرد.

انفجار هر یک از موشک های SpaceX چقدر هزینه در بر دارد؟

فقط چند دقیقه بعد از پرتاب موشک خودفرود فالکون ۹ شرکت اسپیس ایکس در تاریخ ۲۸ ژوئن ۲۰۱۶، شاهد انفجار آن بر فراز اقیانوس اطلس بودیم.

گویا آی تی – ناسا قصد داشت با این موشک محموله هایی را به ایستگاه فضایی بین المللی برساند و اعلام کرد انفجار آن ۱۱۲ میلیون دلار آمریکا خسارت به بار آورده است. در عین حال، خود شرکت اسپیس ایکس که توسط یکی از کارآفرینان حوزه فناوری یعنی الون ماسک (Elon Musk) تاسیس شده، هم ده ها میلیون دلار در این پروژه سرمایه گذاری کرده بود.

اما همان طور که اسناد مالی جدیدی که از وال استریت ژورنال به دست آمده نشان می دهند، کل خسارت مالی وارد شده به اسپیس ایکس، به صد ها میلیون دلار می رسد.
نویسندگان این نشریه یعنی رالف وینکلر (Rolfe Wrinkler) و اندی پاسزتور (Andy Pasztor) گزارش کرده اند “این شرکت درسال ۲۰۱۵، یعنی زمانی که موشک های فالکون ۹ حامل دو تن محموله برای ایستگاه فضایی بین المللی در زمان کوتاهی پس از پرتاب منفجر شدند، ۲۶۰ میلیون دلار خسارت دید”.

خسارت مالی بسیار سنگین بود، زیرا پرتاب آن با تاخیر صورت گرفت. خود شرکت اسپیس ایکس نیز تحقیقات داخلی صورت داده و تغییراتی در ناوگان موشک و عملکرد آن ایجاد کرده بود. تا دسامبر ۲۰۱۵، زمانی که اولین تقویت کننده فالکون ۹ روی سکوی پرتاب قرار گرفت، شش پرتاب آزمایشی از مجموع ۱۲ پرتاب برنامه ریزی شده، با شکست مواجه شده بود و پرتاب این موشک به تاخیر افتاد.
هزینه های پرتاب فالکون ۹ برای اشخاص ثالث، حدود ۶۲ میلیون دلار بود. این بدان معناست که شرکت اسپیس ایکس از لحاظ درآمد مربوط به پرتاب موشک، حدود ۳۷۰ میلیون دلار ضرر کرده است.

مشخص نیست که این خسارت درآمدی عظیم، چه مقدار به درآمد عملیاتی این شرکت ضرر زده است. عدم انجام شش ماموریت برنامه ریزی شده قطعا به سود این شرکت لطمه وارد می کند، اما ساخت، دریافت گواهینامه های لازم، تامین سوخت و پرتاب یک موشک هم بسیار پرهزینه است. به همین دلیل احتمالا آن هزینه ها را متحمل نشده است.
البته آنها مجبور بودند به پرداخت حقوق کارکنان، اجاره های مختلف و سایر هزینه های کسب و کاری ادامه دهند. این هزینه ها نیز در آن زمان به سرعت رشد می کرد.
این حادثه شبیه اتفاق رخ داده برای یکی از شرکت های حمل و نقل فلوریدا است که برای مدت شش ماه احتیاجات خود را دریافت نکرد.

آنها در مواجهه با این تاخیر، یا باید خرید تجهیزات جدید را به تاخیر می انداختند یا خسارت وارد را قبول می کردند و به خرید تجهیزات ادامه می دادند.
اما این شرکت کارکنان بیشتری استخدام کرده بود و برای سرعت بخشیدن به روند اجرای پروژه خود هزینه های زیادی را متحمل شد ه بود.
بنابراین آنچه که خسارت وارد شده به اسپیس ایکس می دانیم، فقط یک دورنما از خسارت واقعی بوده و میزان آن خسارت آنقدر زیاد بوده که هنوز از عواقب شدید آن رنج می برد.
اول سپتامبر ۲۰۱۶، یک فالکون ۹ در طی یک آزمایش پرتاب معمولی با یک سنگ آسمانی بزرگ برخورد کرد و منفجر شد. انفجار آن باعث شد ماهواره ای که تحت اجاره فیس بوک قرار داشت، از بین برود و به همین دلیل پرتاب بعدی اسپیس ایکس بیش از چهار ماه به تاخیر افتاد.

تحقیقات بعدی ناسا شامل برنامه ریزی برای پرواز مجدد موشک های این سازمان در ژانویه ۲۰۱۷ بود و باعث شد اسپیس ایکس حداقل یکی از مشتریان خود را از دست بدهد.
این حادثه باعث شد ده ها پرتابی که برای سال ۲۰۱۶ برنامه ریزی شده بود، لغو شوند. لغو این پرتاب ها احتمالا بیش از ۷۴۰ میلیون دلار به درآمد سالیانه اسپیس ایکس ضرر زد.
شرکت اسپیس ایکس در طی گزارشی به وال استریت ژورنال گفت در حال حاضر “بیش از ۱ میلیارد دلار پول نقد داشته و هیچ بدهی ندارد”. همچنین نمایندگان این شرکت قبلا به Business Insider گفته بودند ۷۰ پرتاب در دستور کار این شرکت قرار گرفته که تقریبا ۱۰ میلیارد دلار درآمد برای این شرکت به همراه دارد.
این شرکت می خواهد بازار کل جهان را در دست بگیرد و در تلاشی بی نظیر با راه اندازی ۴۴۲۵ ماهواره، اینترنت پرسرعت را به تمام جهان بفروشد. این تعداد ماهواره، از تعداد کل ماهواره هایی که انسان تا کنون به فضا پرتاب کرده بیشتر است.

وقتی قورباغه‌ها فرآیند یخ زدایی از هواپیما را به انسان‌ها یاد می‌دهند!

اگر تا کنون به خودتان جرات داده باشید که یک سفر هوایی در باران یا برف را تجربه کنید، مطمئنا شاهد قطرات باران و برف بر روی سطوح هواپیما بوده اید! شاید با خودتان فکر کرده اید که هنگام فرود، هواپیما بتواند تعادل خود را به خوبی حفظ کند اما حقیقتا چیز های دیگری هم وجود دارد که شاید تا کنون به آن فکر نکرده باشید و البته این چیزا از مهم ترین نکات در امر پرواز و فرودی امن است! در روزهای سرد زمستان، قطعا امکان یخ زدگی سطوح هواپیما بسیار زیاد است. این اتفاق می تواند در هر حالتی برای هواپیما رخ دهد اما آیا می دانید چگونه پیش از پرواز جلوی یخ زدن هواپیما گرفته می شود و حتی بعد از یخ زدن روی زمین، چگونه فرآیند دی آیسینگ یا همان یخ زدایی برای هواپیما صورت می گیرد؟ این مقاله گویا آی تی را بخوانید تا کمی از سر از کار پرسنل های پروازی در آورید.

زمانی که هواپیما، یخ می زند، این وظیفه مهمی است که یخ آن زدوده شود. این یخ ها می تواند بر ایمنی پرواز، فرود و حتی سنگنینی هواپیما و حفظ تعادل، اثر گذارد. البته این یخ ها می تواند محفظه بال ها را از هوا خالی کند و پروازی نا موفق را رقم بزند.

یخ زدایی هواپیما

زمانی که هواپیما یخ می زند، باید یخ های آن را آب کنند، و بعد از آن مجددا با عملیاتی که روی بدنه صورت می گیرد، جلوی یخ زدن مجدد آن را بگیرند. گاهی یخ زدن هواپیما به گونه ای است که حتی اگر باران هم در حال بارش باشد، نمی تواند این یخ ها را آب کند. خوشبختانه فرآیند، یخ زدایی در زیر باران به خوبی صورت می گیرد اما برای اینکه عملیات دوم یعنی ضد یخی کردن هواپیما صورت بگیرد باید باران تا حد امکان قطع شود. این یکی از مهم ترین علل برای تاخیر پروازها در هواهای بارانی است.

مواد یخ زدا از جمله ترکیبات شیمیایی  گلیکول و آب هستند که با شلنگ های مخصوص بر نواحی مخصوص و یخ زده هواپیما اسپری می شوند. نکته جالب تر هم این است که این کار خلبان است که باید وضعیت یخ زدگی را تشخیص دهد و در خواست فرآیند یخ زدایی نماید. بنابراین نشان می دهد که یک خلبان باید حواسی کاملا جمع داشته باشد.

یخ زدایی فرآیندی هزینه بر است! هر گالن مواد یخ زدا ۵ دلار است شاید به خیال خودمان بگوییم که یک گالن ۲۰ هزار تومانی شاید زیاد و چنان که باید از نظر هزینه کمر شکن نباشد اما فراموش نکنید که هرگز نمی توان سطح یک هواپیما را با تنها ۱ گالن یخ زدایی کرد. هزینه یخ زدایی گاهی به میزان هزاران دلار می رسد. مدت زمانی را که یک پرسنل به یخ زدایی و گرم کردن هواپیما مشغولند زمان تمدید نام گذاری می شود که این زمان هرچه کم تر باشد اقتصادی تر است. البته میزان زمان تمدید و هزینه یخ زدایی به ضخامت و میزان یخ های روی هواپیما نیز بستگی دارد.

یخ زدایی هواپیما

توصیه ی  FAA این است که عملیات ضد یخ سازی روی سطح هواپیما باید حداکثر ۳ دقیقه به طول انجامد و سریعا هواپیما بعد از آن به پرواز درآید.

هر چند وجود مواد اضافی در فضا ممکن است در فرآیند یخ زدایی و ضد یخ سازی سطوح هواپیما تاثیر منفی بگذارد اما اگر یک مه غلیظ اطراف هواپیما را بپوشاند، این دو فرآیند می تواند به طور همزمان و بدون عیب و نقص صورت گیرد. در این حالت همان مواد ضد یخ به عنوان مواد یخ زدا و ضد یخ عمل می کند.

اف اف آ، اعلام داشته که باید تمامی بخش های هواپیما از جهت یخ زدگی مورد بررسی قرار گرفته و فرآیند ضد یخ سازی برای آن ها صورت داد. بدین ترتیب این بخش ها شامل موارد زیر می شوند:

  • بال
  • سطوح دم افقی و عمودی
  • بدنه
  • ورودی موتور و پره‌های فن
  • سطوح کنترل و شکاف‌ها
  • ادوات فرود و درب آن
  • آنتن‌ها و سنسورها
  • پروانه‌ها

در هنگام یخ زدایی، باید خدمه های داخل و خارج از هواپیما با هم نهایت همکاری را داشته باشند تا بتوانند به بهترین شکل ممکن، فرآیند ایمنی سازی را صورت دهند.

برای آب کردن یخ ها و فرآیند یخ زدایی هواپیما باید از ۲ تا ۴ خودرو استفاده کرد و این فرآیند را از بدنه جلو شروع و تا بالاها و پشت بدنه، ادامه داد.

یخ زدایی هواپیما

همه این اتفاقات برای زمانی است که هواپیما قصد پرواز دارد. بدنه هواپیما به گونه ای تشکیل شده که جلوی یخ زدن در حین پرواز گرفته می شود. این مکانیزم ها باید به طور کاملا جدی در تابستان و مخصوصا زمستان فعال باشد چرا که تفاوت دما میان ارتفاعات و موارد موثر بر دما، بر روی هواپیما در فصول مختلف پایدار نیست و باید ریسک آن را تا حد امکان کم کرد.

اما متخصصان برای اینکه برای عملیات ضد یخ سازی و آب کردن یخ از روشی نوین تر استفاده کنند، به این نتیجه رسیده اند که باید از آرایش بیولوژیکی قورباغه سمی، بهره ببرند و با الهام از آن، فرآیندی نوین تر رقم بزنند. این قورباغه ها دارای دو لایه بیرونی هستند که یکی از آن ها، تهدید ها را شناسایی می کند و لایه زیرین، عملیات دفاعی را صورت می دهد. یکی از متخصصان به تازگی برای جلوگیری از یخ زدن چنین طرحی ارائه داده و تا حد زیادی آن را تکمیل کرده که می تواند این فرآیند را به طور ویژه تری مدیریت کند.

این روش در سال ۲۰۱۵ تایید شده اما در مراحل تکمیلی به سر می برد تا به زودی بتواند، برای تمامی هواپیما های دنیا به کار گرفته شود!

به راستی تا کنون چقدر به این موضوع فکر کرده اید؟ این ترفند جالب، می تواند به ما نشان دهد که هر انچه که در طبیعت وجود دارد  به طریقی می تواند موجب شود که ما روش های کار با دیگر ابزارهای ساخته شده به دست انسان را بهبود ببخشیم. اگر از این مطلب لذت بردید می توانید آن را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

آخرین اخبار از مسابقات فرازمینی و بین المللی Google Lunar X

Moon Express برای سفر به ماه کمک های مالی کافی دریافت کرد

تیم آمریکایی Moon Express که در کالیفرنیا واقع شده است توانست به مرحله بعدی رقابت های بین المللی گوگل Lunar X برسد.

تیم Moon Express توانست به مقدار کافی کمک های مالی جلب کند تا بتواند سفر به ماه را برای خود ممکن سازد. این تیم توانست مبلغ کل ۴۵ میلیون دلار را از شرکت سرمایه گذاری Founders Fund and Collaborative، شرکت نرم افزاری Autodesk و دیگر سرمایه گذران خصوصی جمع آوری کند.

Moon Express

در کنار ساختن یک فضاپیمای رباتیک برای پرتاب به ماه، از دیگر قوانین و مقررات این رقابت ها می توان به محدودیت ۱۰ درصدی دریافت کمک مالی از دولت و اجبار به پرداخت خصوصی هزینه های ماموریت اشاره کرد.

مدیر عامل شرکت Moon Express آقای Bob Richards  گفت ” ما هم اینک تمام منابع لازم برای پرتاب به ماه را در اختیار داریم. قصد ما گسترش دامنه اجتماعی و اقتصادی زمین به ماه یعنی قاره ۸ام کشف نشده مان و ایجاد عصری نوین در سفری کم هزینه به ماه برای دانش آموزان، دانشمندان، آژانس های فضای و مقاصد تجاری می باشد.

Moon Express موفق به ساخت سفینه MX-1E شده است که توسط راکت آزمایشی Electron به فضا پرتاب می شود. با این حال، این راکت هنوز تازه است و باید پرتاب آن آزمایش شود. Electron سال گذشته برای آزمایش پرتاب آماده بود اما هنوز آن را به انجام نرسانده است.

اگر سفینه MX-1E با موفقیت بر روی ماه فرود آید، تا ۵۰۰ متر حرکت کرده و اولین تصویر با کیفیت اش را به زمین ارسال کند، تیم Moon Express برنده ۲۰ میلیون دلار جایزه خواهد شد.

تیم برنده دوم نیز ۵ میلیون دلار برنده می شود. این رقابت برای دیگر دستاورد هایی نظیر رفتن به محل فرود آپولو نیز جوایزی در نظر گرفته است.

علاوه بر پیروز شدن در رقابت ها، تیم Moon Express امیدوار است که روزی بتواند در ماه برای منابع طبیعی دست به کاوش بزند.

نظر شما در مورد این دست رقابت های هیجان انگیز فرا زمینی چیست؟ دیدگاه های خود را با گویا آی تی در میان گذاشته و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

آخرین اخبار از مسابقات فرازمینی و بین المللی Google Lunar X

Moon Express برای سفر به ماه کمک های مالی کافی دریافت کرد

تیم آمریکایی Moon Express که در کالیفرنیا واقع شده است توانست به مرحله بعدی رقابت های بین المللی گوگل Lunar X برسد.

تیم Moon Express توانست به مقدار کافی کمک های مالی جلب کند تا بتواند سفر به ماه را برای خود ممکن سازد. این تیم توانست مبلغ کل ۴۵ میلیون دلار را از شرکت سرمایه گذاری Founders Fund and Collaborative، شرکت نرم افزاری Autodesk و دیگر سرمایه گذران خصوصی جمع آوری کند.

Moon Express

در کنار ساختن یک فضاپیمای رباتیک برای پرتاب به ماه، از دیگر قوانین و مقررات این رقابت ها می توان به محدودیت ۱۰ درصدی دریافت کمک مالی از دولت و اجبار به پرداخت خصوصی هزینه های ماموریت اشاره کرد.

مدیر عامل شرکت Moon Express آقای Bob Richards  گفت ” ما هم اینک تمام منابع لازم برای پرتاب به ماه را در اختیار داریم. قصد ما گسترش دامنه اجتماعی و اقتصادی زمین به ماه یعنی قاره ۸ام کشف نشده مان و ایجاد عصری نوین در سفری کم هزینه به ماه برای دانش آموزان، دانشمندان، آژانس های فضای و مقاصد تجاری می باشد.

Moon Express موفق به ساخت سفینه MX-1E شده است که توسط راکت آزمایشی Electron به فضا پرتاب می شود. با این حال، این راکت هنوز تازه است و باید پرتاب آن آزمایش شود. Electron سال گذشته برای آزمایش پرتاب آماده بود اما هنوز آن را به انجام نرسانده است.

اگر سفینه MX-1E با موفقیت بر روی ماه فرود آید، تا ۵۰۰ متر حرکت کرده و اولین تصویر با کیفیت اش را به زمین ارسال کند، تیم Moon Express برنده ۲۰ میلیون دلار جایزه خواهد شد.

تیم برنده دوم نیز ۵ میلیون دلار برنده می شود. این رقابت برای دیگر دستاورد هایی نظیر رفتن به محل فرود آپولو نیز جوایزی در نظر گرفته است.

علاوه بر پیروز شدن در رقابت ها، تیم Moon Express امیدوار است که روزی بتواند در ماه برای منابع طبیعی دست به کاوش بزند.

نظر شما در مورد این دست رقابت های هیجان انگیز فرا زمینی چیست؟ دیدگاه های خود را با گویا آی تی در میان گذاشته و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

آیا سازمان فضایی ایران می تواند با ناسا همکاری کند؟

محسن بهرامی رئیس آژانس فضایی ایران می گوید که کشورش علاقه مند به همکاری با سازمان ناسا است. چندی پیش رئیس برنامه های فضایی ایران اعلام کرد که این کشور تمایل دارد تا با سازمان ناسا همکاری داشته باشد، این مشارکت می تواند به همکاری های بین المللی شتاب بیشتری بخشد.

گویا آی تی – برخی نگران هستند که چنین اقدامی بیشتر از این که باعث بهبود روابط و شروع مجدد تبادل اطلاعات بین دو کشور شود، منجر به آسیب پذیری بیشتر ایالات متحده در برابر حملات می شود.
محسن بهرامی در هفته جهانی فضا در گفتگو با گزارشگران اشاره می کند، ” فعالیت ها و برنامه های ناسا مورد توجه بسیاری از مردم جهان است، طبیعتاً ما نیز علاقه مندیم تا در این برنامه ها همکاری داشته باشیم. وقتی شما در مدار باشید دیگر کشور و نژاد اهمیتی ندارد. ”
این همکاری نیازمند توافق بین مسئولان دو کشور ایران و آمریکا است. آقای بهرامی خاطر نشان می کند که برنامه فضایی غیر نظامی ایران قدرتمند و صلح آمیز است، به طوری که همکاری دو جانبه را برای طرفین سودمند می سازد.

او می گوید، ” ما دارای قابلیت های زیادی هستیم و در سطح بین المللی در این حوزه نقش خود را ایفا می کنیم. ”
این اولین باری است که ایران دست خود را به سمت آژانس های فضایی خارجی برای همکاری دراز می کند. بهرامی می گوید که این کشور علاوه بر روسیه، چین و ژاپن، با آژانس های اروپایی نیز وارد مذاکره شده است. اگرچه آنها در زمینه همکاری فنی مذاکره کرده اند، اما بهرامی درباره نتایج این مذاکرات یا توافقات احتمالی به جزئیات زیادی اشاره نکرده است.
اگرچه تجربه ایران در فضا اندک است، اما این کشور اخیراً در این حوزه فعال تر شده است. ایران در ۱۰ سال گذشته به ساخت ماکت های ماهواره اقدام کرده و آنها را به مدار فرستاده است و همچنین در سال ۲۰۱۳ یک میمون را به فضا ارسال کرد. این کشور همچنین یک مرکز رهگیری برای کنترل و رصد اجسام عبوری از مدار بالای این کشور ایجاد کرده است.
آقای بهرامی می گوید که برنامه بعدی آنها فرستادن سه ماهواره کوچک بومی به مدار سطح پایین قبل از سال ۲۰۱۸ است.

اگرچه برخی از فناوری های ایران در مراحل ابتدایی قرار دارد، اما این کشور نوآوری در زمینه فضا را در اولویت اول خود قرار داده است.
ایران اعلام کرده که ارسال ماهواره به فضا جزو اقدامات مربوط به ایمنی است. این کشور مستعد زلزله های ویرانگر است و به شدت علاقه مند به رشد و پیشرفت ارتباطات راه دور و رصد و کنترل بلایای طبیعی است.
اما انجام این کار ایران را قادر می کند تا روش های نظارت نظامی خود را نیز توسعه دهد و ایالات متحده و متحدانش استدلال می کنند که این فناوری می تواند با توانمند سازی ایران در ساخت موشک های دوربرد، یک تهدید امنیتی برای آنها ایجاد کند.
جان بی شلدون، مدیر و رئیس شرکت مشاوره سوئیسی ThorGroup GmbH، هفته گذشته در گفتگو با سایت World Politics Review اشاره کرد،” با این وجود، مشهود است که ایران به دنبال قابلیت های اولیه در درگیری های فضایی مانند دستگاه های الکترونیکی ایجاد پارازیت برای ماهواره ها است، که در مواقع برخورد احتمالی به طور بالقوه می تواند استفاده از فضای ایران و اطراف آن را در دوره های کوتاه مدت زمانی برای ایالات متحده و متحدانش با مشکل مواجه کند. ”

ایران نیز اهداف خود از این همکاری را بیان کرده و هرگونه تمایل خود به استفاده از فناوری های فضایی برای تولید جنگ افزارهای بیشتر را رد کرده است. این کشور همچنین اعلام کرده که اکتشافات علمی و اطلاعات جمع آوری شده ازطریق ماهواره های خود را با کشورهای دیگر به اشتراک خواهد گذاشت.
هنوز مشخص نیست که آیا کنگره آمریکا از همکاری ناسا و ایران استقبال خواهد کرد. در سال ۲۰۱۱، پس از تصویب قانون ممنوعیت ارتباط رسمی آمریکا با برنامه فضایی چین توسط کنگره این کشور به دلیل نگرانی ها در مورد امنیت ملی، چین از پیوستن به ایستگاه فضایی بین المللی منع شد.

به گزارش سایت Time.com ، موسسه همکاری و برخورد جهانی دانشگاه کالیفرنیا در سن دیه گو در سال ۲۰۱۶ گزارشی با عنوان “رویای چین، رویای فضا” تهیه کرد. در این گزارش اشاره شده که، ” تلاش های چین برای استفاده از برنامه فضایی خود برای تبدیل شدن به یک قدرت نظامی، اقتصادی و علمی می تواند به برتری ایالات متحده ضربه وارد کرده و پیامدهای جدی برای منافع آمریکا به همراه داشته باشد.”

پرده از عمر چند میلیارد سالی ماه برداشته شد!

ماه بسیار مسن تر از آن چیزی است که همگان تصور می کردند. همیشه در آسمان شب حضور داشته اما تا به حال به این فکر کرده اید که قدمت ما چند سال است؟ تیمی از محققان در دانشگاه UCLA دقیقا به همین موضوع اندیشیده اند و تحقیقی را انجام دادند تا سن دقیق ماه را مشخص کنند. آن ها متوجه شدند که ماه در واقع ۱۴۰ میلیون سال مسن تر از آن چیزی است که پیش از این تصور می کردیم. این قضیه عمر احتمالی ماه را ۴٫۵۱ میلیارد سال عقب می برد.

این تیم بر روی زیرکن (Zircon) ها یا همان مواد معدنی که از مامویت آپولو ۱۴ در سال ۱۹۷۱ از ماه به زمین آورده شده اند مطالعه کردند. در سال ۲۰۱۶ تیمی تحقیقاتی از دانشگاه UCLA  اعلام کردند که برخورد میان زمین و بدنه فضایی تئا (Theia) بسیار سهمگین و به صورت مستقیم بوده است که منجر به تشکیل ماه شده است.

old-moon

ملانی باربونی، ژئوشیمیدانی در بخش علمو زمینی، سیاره ای و فضایی دانشگاه UCLA و سر رئیس اصلی این تحقیقات در نشستی مطبوعاتی اعلام کرد که پیگیری عمر ماه کار دشواری بوده است زیرا “هرچیزی که پیش از برخورد بزرگ دو سیاره وجود داشته هم اینک از بین رفته است.”

برای یافتن پاسخی برای این سوال، باربونی هشت عنصر زیرکن را در آزمایشگاهی در پرینستون با استفاده از یک طیف سنج حجمی بزرگ مطالعه کرد. کوین مک کیگان، پروفسوری در زمینه ژئوشیمی و شیمی کیهانی و کمک نویسنده این تحقیق در دانشگاه UCLA طی نشست خبری گفت “زیرکن ها بهترین ساعت های طبیعت هستند. آن ها بهترین مواد معدنی در حفظ تاریخچه زمین شناسی و افشای سرمنشا شان هستند.”

ماه نخست پس از برخورد زمین و تئا، توسط اقیانوسی از ماگما پوشانده شده بود که بعد ها این مواد داغ خنک شده و تبدیل به پوسته و گوشته آن شدند. برای پی بردن به اینکه چه اتفاقاتی بر روی ماه روی داده است، باربونی بر روی زیرکن اورانیم و نحوه تحلیل رفتن آن مطالعه کرد. برای پی بردن به اینکه خود آن ماگما چه زمانی تشکیل شد، او زیرکن های لوتتیم و نحوه تحلیل رفتن آن ها به هافنیوم را مطالعه کرد.

ادوارد یانگ، پروفسور ژئوشیمی و شیمی کیهانی در دانشگاه UCLA و کمک نویسنده این تحقیق گفت “ملانی در پی بردن به زمان دقیق عمر ماه پیش از تاریخچه ی آن و پیش از زمانی که سفت شود، نه وقتی که سفت شد بسیار باهوش بود.”

این تحقیقات در تاریخ ۱۱ ژانویه ۲۰۱۷  ( ۵ روز پیش ) در مجله Science Advances Journal منتشر شدند. تیم تحقیقاتی همچنان در حال مطالعه بر روی زیرکن ها برای یافتن اطلاعات بیشتر در خصوص تاریخچه ماه هستند.

نظر شما در رابطه با این مقاله چیست؟ شما فکر می کردید، که ماه همیشگی آسمان ما چند ساله باشد؟ دیدگاه های خود را در این باره با گویا آی تی در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

پرده از عمر چند میلیارد سالی ماه برداشته شد!

ماه بسیار مسن تر از آن چیزی است که همگان تصور می کردند. همیشه در آسمان شب حضور داشته اما تا به حال به این فکر کرده اید که قدمت ما چند سال است؟ تیمی از محققان در دانشگاه UCLA دقیقا به همین موضوع اندیشیده اند و تحقیقی را انجام دادند تا سن دقیق ماه را مشخص کنند. آن ها متوجه شدند که ماه در واقع ۱۴۰ میلیون سال مسن تر از آن چیزی است که پیش از این تصور می کردیم. این قضیه عمر احتمالی ماه را ۴٫۵۱ میلیارد سال عقب می برد.

این تیم بر روی زیرکن (Zircon) ها یا همان مواد معدنی که از مامویت آپولو ۱۴ در سال ۱۹۷۱ از ماه به زمین آورده شده اند مطالعه کردند. در سال ۲۰۱۶ تیمی تحقیقاتی از دانشگاه UCLA  اعلام کردند که برخورد میان زمین و بدنه فضایی تئا (Theia) بسیار سهمگین و به صورت مستقیم بوده است که منجر به تشکیل ماه شده است.

old-moon

ملانی باربونی، ژئوشیمیدانی در بخش علمو زمینی، سیاره ای و فضایی دانشگاه UCLA و سر رئیس اصلی این تحقیقات در نشستی مطبوعاتی اعلام کرد که پیگیری عمر ماه کار دشواری بوده است زیرا “هرچیزی که پیش از برخورد بزرگ دو سیاره وجود داشته هم اینک از بین رفته است.”

برای یافتن پاسخی برای این سوال، باربونی هشت عنصر زیرکن را در آزمایشگاهی در پرینستون با استفاده از یک طیف سنج حجمی بزرگ مطالعه کرد. کوین مک کیگان، پروفسوری در زمینه ژئوشیمی و شیمی کیهانی و کمک نویسنده این تحقیق در دانشگاه UCLA طی نشست خبری گفت “زیرکن ها بهترین ساعت های طبیعت هستند. آن ها بهترین مواد معدنی در حفظ تاریخچه زمین شناسی و افشای سرمنشا شان هستند.”

ماه نخست پس از برخورد زمین و تئا، توسط اقیانوسی از ماگما پوشانده شده بود که بعد ها این مواد داغ خنک شده و تبدیل به پوسته و گوشته آن شدند. برای پی بردن به اینکه چه اتفاقاتی بر روی ماه روی داده است، باربونی بر روی زیرکن اورانیم و نحوه تحلیل رفتن آن مطالعه کرد. برای پی بردن به اینکه خود آن ماگما چه زمانی تشکیل شد، او زیرکن های لوتتیم و نحوه تحلیل رفتن آن ها به هافنیوم را مطالعه کرد.

ادوارد یانگ، پروفسور ژئوشیمی و شیمی کیهانی در دانشگاه UCLA و کمک نویسنده این تحقیق گفت “ملانی در پی بردن به زمان دقیق عمر ماه پیش از تاریخچه ی آن و پیش از زمانی که سفت شود، نه وقتی که سفت شد بسیار باهوش بود.”

این تحقیقات در تاریخ ۱۱ ژانویه ۲۰۱۷  ( ۵ روز پیش ) در مجله Science Advances Journal منتشر شدند. تیم تحقیقاتی همچنان در حال مطالعه بر روی زیرکن ها برای یافتن اطلاعات بیشتر در خصوص تاریخچه ماه هستند.

نظر شما در رابطه با این مقاله چیست؟ شما فکر می کردید، که ماه همیشگی آسمان ما چند ساله باشد؟ دیدگاه های خود را در این باره با گویا آی تی در میان بگذارید و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

آشنایی با هواپیمای مافوق صوت ایالات متحده موسوم به X-51

در طی سالیان گذشته مدل های متعددی از هواپیماهای مافوق صوت ایالات متحده در سطوح مختلف به کار برده شده است. تنها هواپیمای با موفقیت استفاده شده شاتل فضایی است، اگرچه وقتی این وسیله در مدار قرار می گیرد دیگر به عنوان یک هواپیما محسوب نمی شود. جدیدترین طرح مهم برای یک هواپیمای مافوق صوت در قالب بوئینگ X-51 ارانه شده است.

طرز کار موتور جت مافوق صوت Scramjet
برای دستیابی به سرعت های بالاتر از صوت، معمولاً ۵ ماخ یا بالاتر، تمام هواپیماهای ایالات متحده باید از یک نوع موتور به نام Scramjet استفاده کنند. این موتور از یک لوله کوچک بهره می برد که اجازه می دهد هوا وارد موتور شده و توسط سرعت خود وسیله نقلیه فشرده شود. سوخت جت در فضا پخش می شود، سپس مشتعل شده و بعد با سرعتی بالاتر از سرعت وارد شدن خارج می شود و نیروی رانشی قدرتمندی ایجاد می کند. اسکرام جت ها برخلاف دیگر موتورهای جت هیچ توربینی ندارند که این باعث می شود احتمال شکست طراحی آنها پایین بیاید. با این وجود، یکی از مشکلات اصلی اسکرام جت ها این واقعیت است که آنها تنها در صورتی می توانند فعال شوند که هواپیما قبلاً به سرعت مافوق صوت رسیده باشد، این بدین معناست که دستگاه دیگری باید نیروی محرکه لازم برای رسیدن به سرعت ۵ ماخ یا بالاتر را فرآهم کند و سپس اسکرام جت این سرعت را حفظ کرده و آن را افزایش می دهد.

طراحی یک جت Waverider
یکی از چالش های اصلی هواپیماهای مافوق صوت مربوط به اثر موج ضربه ای ایجاد شده به واسطه سرعت زیاد است. برای مقابله با این پدیده پژوهشگران یک هواپیمای مافوق صوت طراحی کرده اند که از این امواج ضربه ای به عنوان یک سطح بالا برنده استفاده می کند تا نسبت نیروی بالا برنده به نیروی مقاومت کننده را بهبود بخشد. به طور کلی، در این طراحی ها از یک مخروط دماغه بسیار کوچک و صاف استفاده می شود که اندازه آن به تدریج به سمت عقب توسعه می یابد تا جایی که بال های carat یا delta قرار دارند. بال های Carat به شکل یک V وارونه هستند، در حالی که بال های delta بیشتر شبیه یک مثلث می باشند. معمولاً هواپیماهای Waverider از این طراحی برای کنترل موج ضربه ای اطراف بال ها استفاده می کنند، این کار حجم هوای زیر هواپیما را افزایش می دهد و نیروی بالا برنده بیشتری فرآهم می کند.

شاتل فضایی
شاتل فضایی مدارگرد تولید دهه ۷۰ میلادی بوده و تنها هواپیمای مافوق صوت ایالات متحده است که به طور منظم از آن استفاده شده است، اگرچه طبق برنامه ریزی انجام شده در سال ۲۰۱۰ عمر آن پایان یافت. اساساً شاتل فضایی یک هواپیمای بدون موتور است که از تکنولوژی موشک، طراحی فضاپیما و عوامل سنتی هوانوردی برای انجام ماموریت های خود از سطح زمین به مدار استفاده می کند. شاتل قادر است خدمه و محموله ها را به فضا حمل کرده و بازگرداند. علاوه بر یک نمونه اولیه، پنج مدارگرد قابل استفاده نیز تولید شدند.
مدارگرد شاتل فضایی از طریق مجموعه ای از سیستم های پیش رانش به پرواز مافوق صوت دست پیدا می کند. آن از دو شتاب دهنده موشک جامد استفاده می کند که از روی زمین پرتاب می شوند و نیروی دو دقیقه اول صعود را فرآهم می کنند. بعد از جدا شدن این شتاب دهنده ها از شاتل، موتور اصلی روشن می شود، که سوخت آن توسط یک مخزن خارجی بزرگ تامین می شود. این فرآیند به شاتل فضایی کمک می کند تا به سرعت های مافوق صوت در حدود ۲۶ هزار فوت در ثانیه (۸ هزار متر در ثانیه) دست یابد.

بوئینگ X-51
در حال حاضر، به غیر از شاتل فضایی، تنها هواپیمای مافوق صوت ایالات متحده بوئینگ X-51 است. این هواپیما که از فناوری اسکرام جت بهره می برد، یک هواپیمای Waverider است که طراحی آن مشابه بسیاری از مدل های قبلی هواپیماهای مافوق صوت می باشد. این هواپیما تحت مدیریت اداره پیش رانش آزمایشگاه پژوهشی نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) طراحی شده است، همچنین سازمان های NASA، DARPA و شرکت Pratt & Whitney Rocketdyne نیز در آن همکاری داشته اند.
در شرایط ایده آل، این بوئینگ ۲۶ فوتی (۸ متری) قادر است به سرعت پرواز ۷ ماخ، یعنی تقریباً ۵ هزار مایل در ساعت (۸۰۵۰ کیلومتر در ساعت) دست پیدا کند. این هواپیما می تواند تا ارتفاع ۵۰ هزار فوتی (۱۵٫۲۴ کیلومتری) بر روی بمب افکن B-52 بالا برده شده و سپس پرتاب شود، سپس شتاب دهنده موشک جامد ATA CMS روشن می شود، که به این هواپیما کمک می کند تا به سرعت ۴٫۵ ماخ برسد، در این زمان موتور اسکرام جت کنترل را بدست می گیرد و هواپیما را به سرعت حداقل ۶ ماخ می رساند.

مدل های قبلی هواپیمای مافوق صوت
هواپیمای XB-70 Valkyrie در دهه ۵۰ میلادی توسط فرماندهی راهبردی هوایی USAF با هدف پروازهای طولانی در پروازهای بمباران اتمی طراحی شد. این هواپیما دارای ۶ موتور بود که آن را قادر می کرد تا ارتفاع ۷۰ هزار فوتی (۲۱ هزار متر) اوج بگیرد و توانایی دفاع در برابر هواپیماهای دیگر را فرآهم می کرد. دو نمونه اولیه از آن ساخته شد، اما این پروژه در سال ۱۹۶۱ لغو شد.
سازمان NASA در اواخر دهه ۹۰ یک هواپیمای مافوق صوت آزمایشی به نام X-43 تولید کرد. طراحی این هواپیما شبیه بوئینگ X-51 بود و از یک هواپیمای B-52 Stratofortress برای اوج گرفتن قبل از روشن شدن موشک و استفاده از نیروی اسکرام جت خود برای ادامه پرواز استفاده می کرد. علی رغم ثبت رکورد سرعت جهانی ۹٫۸ ماخ در سال ۲۰۰۴، این پروژه متوقف شد.
پروژه Blackswift در سایه پروژه DARPA Falcon تلاش کرد تا بین سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۸ یک هواپیمای مافوق صوت تولید کند. این هواپیما به عنوان یک وسیله بدون سرنشین در اندازه یک جنگنده طراحی شده بود و قادر بود تا حملات سریع به نیروهای دشمن انجام دهد.

مشکلات فناوری مافوق صوت
مشکلات زیادی در رابطه با دستیابی و حفظ سرعت های مافوق صوت وجود دارد. طراحی بال یک عامل مهم است به طوری که در سرعت های بالاتر به طراحی ویژه بال نیاز است. با این وجود، این بال ها نیز در سرعت های پایین تر ناکارآمد هستند. چالش دیگر این وقعیت است که هواپیمای مافوق صوت مقدار زیادی گرما تولید می کند که می تواند بر یکپارچگی خود هواپیما تاثیر بگذارد. طراحان برای مقابله با این مسئله عناصر متعدد گوناگونی را آزمایش کرده اند مانند سپر گرمایی کامپوزیت کربن و خنک کننده پمپاژ شونده بر روی بدنه هواپیما.

آینده طرح های مافوق صوت
علی رغم موفقیت یا شکست بوئینگ X-51 در آینده، ایالات متحده به طور قطع کار بر روی هواپیماهای مافوق صوت را ادامه خواهد داد. امکان تولید هواپیماهایی که بتوانند با سرعت مافوق صوت هم در اکتشافات فضایی و هم در ماموریت های نظامی به کار گرفته شوند ظاهراً پایان ناپذیر است. چالش های مرتبط با سرعت در طول سالیان متمادی به تدریج برطرف شده اند، این نشان می دهد که مشکلات پیش روی نیز در آینده مورد پژوهش قرار گرفته و به احتمال زیاد حل خواهند شد. آینده هواپیماهای مافوق صوت ایالات متحده مطمئناً یک تلاش پرهزینه اما جسورانه است.

برنده جایزه نوبل: موجودات فرازمینی انسان ها را به زمین آورده اند

فرانسیس کریک، دانشمند انگلیسی بود که بیشتر به خاطر نقش ویژه‌ای که در کنار جیمز دی. واتسون و برای کشف ساختار مولکول DNA بازی کرد، معروف است.

گویا آی تی – جایزه نوبل در سال ۱۹۶۲ به صورت مشترک به فرانسیس کریک، واتسون و ماوریس ویلکینز به خاطر تلاش‌های گسترده این سه نفر در زمینه‌ی فیزیولوژی برای پزشکی و مشخصا به خاطر اکتشافات‌شان در مورد ساختار مولکولی اسید نوکلئیک و اهمیت ان برای تبادل اطلاعات در اجسام زنده به آنها اعطا شد.
کریک دانشمند فوق‌العاده‌ باهوشی بود که متاسفانه همانند بسیاری دیگر از نخبگان تاریخ که با ارائه تئوری‌های جسورانه، چارچوب‌های رایج و پذیرفته شده را به چالش می‌کشیدند، توجهی به او نشد.
وی در کتاب خود به نام Life Itself که در سال ۱۹۸۲ چاپ شد وی این موضوع جالب را مطرح می‌کند که امکان ندارد مولکول DNA روی زمین متولد شده باشد و شکی نیست که از جایی دیگر به زمین آورده شده است. بخش اعظم جامعه‌ی علمی این نظریه‌ی رایج را قبول دارند که وجود ما نتیجه‌ی برخورد تصادفی گروهی از مولکول‌ها به یکدیگر است. هر چند طبق اظهارات فرانسیس، ما نتیجه‌ی پدیده‌ای به نام پانس پرمیای هدایت شده (Directed Panspermia) هستیم. کریک و لزلی اورگل (شیمیدان انگلیسی)، نتایج تحقیق خود روی این موضوع را در جولای ۱۹۷۳ منتشر کردند.

نظریه‌ی آنها این طور می‌گوید:
”موجودات زنده به صورت عمدی و توسط نیروی غیر زمینی هوشمند که متعلق به سیاره‌ای دیگر است. به زمین منتقل شده‌اند. پس ما نتیجه می‌گیریم که احتمالا زندگی روی زمین به همین شکل شروع شده، اما در حال حاضر شواهد علمی برای صحبت درباره‌ی احتمال درستی این موضوع هنوز کافی نیستند. ما همچنان به جستجوی انواع شواهدی که شاید زوایای مختلف موضوع را روشن کنند، ادامه خواهیم داد.“
کریک نظریه‌ی ”برخورد تصادفی گروهی از مولکول‌ها به یکدیگر و آغاز وجود“ را شبیه بستن و سوار کردن قطعات یک جامبو جت می‌داند که به خاطر وزش گردبار همگی با هم درون حیاط یک خانه قرار گرفته باشند. به عبارت دیگر، او هیچ اعتباری برای نظریه‌ی رایج میان دانشمندان قائل نبود.
زمانی که صحبت از نظریه‌ی کریک می‌شود می‌توان افرادی را دید که تلاش‌های وی را ادامه داده و حتی شواهدی برای درستی آن پیدا کرده‌اند. شاید کریک خود شواهدی داشته یا موفق به حل کردن تکه‌های کوچکی از این پازل شده باشد. هر چه باشد باید به خاطر داشت که چنین نظریه‌هایی به خودی خود به وجود نیامده‌اند و احتمالا کریک شواهدی برای مطرح کردن این نظریه داشته است؛ ضمنا نباید فراموش کرد که این مرد بزرگ به خاطر تحقیقاتی که در مورد DNA انجام داده برنده‌ی جایزه‌ی نوبل شده است. چنین نظریه‌هایی را نباید دست کم گرفت و شواهد موجود برای درستی آنها را باید به خوبی بررسی کرد تا شاید نهایتا شرایط مناسب برای اثبات آنها فراهم شود.
لطفا هنگام مطالعه‌ی این مطلب به خاطر داشته باشید که اگر چه علم مرزهای بسیار زیادی را درنوردیده، اما در زمینه‌ی بررسی و شناسایی عملکردهای زیست‌شناختی بخش‌های زیادی از DNA هنوز باید کارهای بسیار زیادی انجام داد. همچنان رمز و رازهای بسیار زیادی درباره‌ی منشا حیات و همچنین ریشه‌های وجود انسان روی زمین وجود دارند که پاسخی برای آنها پیدا نکرده‌ایم.

چند سال پیش، چاندرا ویکراماسینگ، مدیر مرکز ستاره‌شناسی دانشگاه باکینگهام انگلستان، پژوهشی در رابطه با یافته‌های احتمالی اولین مدرک زندگی موجودات فرازمینی که در یک جرم آسمانی کشف شده بود را منتشر کرد.
در این زمینه ویکراماسینگ در رابطه با تلاش‌های خود در سال ۱۹۶۲ با فرد هویله این طور توضیح می‌دهد:
”من و هویله از پیشگامان جایگزینی نظریه‌ی وجود ذرات کربن در فضا به جای نظریه‌ی ذرات یخ بودیم. البته در ابتدا تلاش ما از سوی جامعه نجومی مورد انتقاد شدید قرار گرفت اما با شروع استفاده از فناوری طیف‌بینی مادون‌ قرمز، نظریه‌ی ذرات یخ رفته‌رفته جای خود را به نظریه‌ی گرد و غبار کربنی داد. در طی چند سال، بعد از مدل‌سازی‌های بسیار پیچیده و پیشرفته، به این نتیجه رسیدیم که ماده‌ای شبیه ”زیست‌ ماده“ تمام داده‌های موجود در فضا را پوشانده است. ما این احتمال را در نظر گرفتیم که شاید میکروبیولوژی دارای یک ویژگی کلی باشد، و در این زمینه هیچ شواهدی در علم نجوم یا یافته‌های جدید زیست‌شناسی مدرکی خلاف این نظریه ارائه نمی‌داد. اگر تنها از ایده‌های رایج از طریق اعطای انواع جایزه یا فرصت‌های نشر حمایت شود، مطمئنا پیشرفت علم متوقف خواهد شد، درست همانند اتفاقی که در قرون وسطی افتاد.“

فضانورد انگلیسی، فرد هویله و ویکراماسینگ پیشگامان نظریه‌ی پانس پرمیا محسوب می‌شوند. ویکراماسینگ در سال ۲۰۱۲ در پژوهش دیگری به نام ”منشا غیرزمینی حیات: تغییری بنیادین در پژوهشی تحول‌گرا“ که در گردآوری و انتشار آن نقش داشت این طور نوشت:
”به مدت ۵ دهه، شواهدی به نفع درستی منشا غیر زمینی حیات و نظریه‌ی پانس‌پرمیا جمع‌آوری شده اما به درستی مورد ارزیابی قرار نگرفته‌اند. حال به نقطه‌ای رسیده‌ایم که نیازمند توجه جدی زیست‌شناسان هستیم تا تحولی بنیادین در مورد مساله‌ی منشا حیات آغاز شود، در سایر رشته‌های علمی هم باید استدلال‌هایی عمیق در این رابطه مطرح شود.“
فکر کردن درباره‌ی این مساله جالب است، این طور نیست؟ همان طور که گراهام هنکوک، نویسنده‌ی انگلیسی اشاره می‌کند، ما موجوداتی فراموشکار هستیم. ما دقیقا نمی‌دانیم از کجا و چگونه به اینجا آمده‌ایم.

در مورد این مساله که احتمالا ما تنها نیستیم و شاید کسانی در حال مشاهده ما باشند چطور؟
”این احتمال جدی وجود دارد که کسانی در حال مشاهده‌ی ما باشند و شاید سالیان متمادی است که ساکنان سایر سیارات فضایی، سایر تمدن‌ها در حال دید زدن ما باشند. این مساله ما را وادار می‌کند که تحقیقات گسترده‌ای در این زمینه انجام دهیم زیرا شاید این افراد در آینده‌ای نزدیک یا دور دشمن ما شوند و حتی شاید آنها به دنبال منشا حیات خود و پاسخ به این سوال باشند که از کجا آمده‌اند و هدف آنها از زندگی چیست. این مساله باید موضوع بررسی‌های دقیق علمی و نه صرفا عنوانی جذاب برای روزنامه‌ها و مجلات زرد باشد.“
اظهارت فوق متعلق به هیل نورتون عالی‌ترین افسر نیروی دریایی، ژنرال ۵ ستاره و رئیس نیروهای دفاعی انگلستان است. وی عالی‌ترین مقام نیروی دریایی انگلستان را کسب کرده بود. وی همچنین عهده‌دار ریاست کمیته نظامیان ناتو هم بوده است. بدون شک چنین افرادی با چنین جایگاهی زمانی که با این جدیت و قطعیت صحبت از دانسته‌های خود می‌کنند، باید یقین کنیم که خبری هست.

بهتر است بدانید صدها شاهد موثق با پیشینه‌های بسیار درخشان علمی/نظامی داریم که اطلاعات بسیار دقیقی درباره‌ی این موضوع دارند. برای اثبات نظریات این حوزه، می‌توان به اسناد موثقی که انواع سازمان‌های دولتی، نظامی و جاسوسی ارائه کرده‌اند، اشاره کرد.
با توجه به این شواهد و قرائن می‌توان احتمال وجود حیات در سیارات دیگر را محتمل دانست و حتی با جستجویی ساده در اینترنت می‌توانید اطلاعات جالبی در این زمینه پیدا کنید.
شخصا زمانی که به تمام شواهد و مدارکی که طی چند سال گذشته پیدا شده‌اند نگاه می‌کنم، نظرم درباره همه دانسته‌های قبلی‌ام عوض می‌شود. اگر شما هم از علاقه‌مندان دنبال کردن این موضوع هستید بهتر است خودتان دست به کار شده و در این زمینه تحقیق کنید. اگر هم علاقه‌ای به چنین موضوعاتی ندارید، اگر کسی صحبت آنها را به میان کشید، بهتر است ذهنیت باز نسبت به آن داشته و حداقل قبول کنید که بله، احتمال صحت این موضوع بسیار زیاد است.
مطلب را با کلیپی ویدئویی از مستند Thrive به پایان می‌رسانیم که در آن دکتر برایان اُ. لری، از فضانوردان ناسا درباره این موضوع و شواهد اثبات آن با اشتیاق تمام صحبت می‌کند. برای مشاهده این کلیپ به این لینک مراجعه کنید.