در این مقاله قصد داریم تا تفاوت میان فریم ریت و رفرش ریت را بررسی کرده و به معرفی جداگانه هر کدام از آن‌ها بپردازیم.

این روز‌ها اگر به تجربه بازی‌ روی هر پلتفرمی از جمله کامپیوتر شخصی، گوشی و یا کنسول‌ها بپردازید، به احتمال زیاد عنوان فریم ریت و رفرش ریت به گوشتان خورده است. این دو معیاری برای نمایش تعداد تصاویر در ثانیه هستند که بالاتر بودن هر کدام از آن‌ها می‌تواند به روان‌تر شدن تجربه شما در بازی کمک کند.

بسیاری این دو معیار را یکی تلقی می‌کنند، اما حقیقت آن است که هر کدام از این معیار‌ها در عین مشابه بودن، مفهومی متفاوت دارند. در این مقاله قصد داریم تا هر کدام را به صورت جداگانه شرح داده و به کاربرد‌ها و تفاوت آن دو بپردازیم، پس با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

فریم ریت

به صورت کلی هر فیلم، بازی و یا هر حرکتی که رو صفحه‌نمایش خود مشاهده می‌کنید، درواقع تشکل شده از تعدادی عکس هستند که در کنار یکدیگر و نمایش داده شدن پی‌در‌پی آن‌ها، ذهن شما را فریب می‌دهد که گویی یک شیء در حال حرکت است.

فریم ریت درواقع معیاری است که واحد آن فریم یا تعداد عکس بر ثانیه است. همان‌طور که از نامش پیداست، این عدد به ما گزارش می‌دهد که در هر ثانیه چند عکس به ما نمایش داده شده است. گفته می‌شود که حداقل 24 فریم بر ثانیه نیاز است تا تصویر و حرکاتی واقع‌گرایانه و بدون پرش  را مشاهده نماییم. برای مثال کنسول‌های نسل هشت، به طور میانگین 30 فریم بر ثانیه و کنسول‌های نسل نهم در بسیاری از موارد این عدد را به 60 فریم بر ثانیه یا بیشتر رسانده‌اند.

تعداد فریم ارتباط مستقیمی با قدرت سخت‌افزار شما دارد. وظیفه تولید این فریم‌ها در اصل با پردازنده گرافیکی شما است و هر چه این پردازنده قوی‌تر باشد، تعداد فریم بیشتری خواهید داشت. توجه داشته باشید که کیفیت و رزولوشن بازی با فریم ریت رابطه عکس دارد. بدان معنا که اگر از رزولوشن را از 1080P به 4K افزایش دهید، قطعا تعداد فریم کمتری خواهید داشت چرا که پردازش این تصاویر که کیفیت بیشتری دارند دشوار‌تر بوده و زمان بیشتری لازم دارد، در نتیجه تعداد فریم کمتری قابل تولید خواهد بود.

تاثیر افزایش فریم ریت

برای فهمیدن فایده افزایش فریم ریت باید باری دیگر به روش کارکرد آن نگاه کنیم. فرض کنید که یک شخص بخواهد در یک ثانیه از سمت راست مانیتور، به سمت چپ آن برسد. در حالتی که برای مثال بخواهیم این حرکت را در تنها 3 فریم نمایش دهیم، شخص نمایش داده شده را یک بار در سمت چپ، یک بار در وسط و یکبار در سمت راست خواهیم دید. حال اگر این تعداد فریم به 5 عدد برسد، میان هر کدام از جایگاه‌های قبلی، باری دیگر شخص مورد نظر نمایش داده می‌شود.

هر بار که تعداد فریم را بیشتر کنیم، جایگاه‌های خالی میان دو فریم بیشتر پر می‌شود و در نتیجه تصویری بسیار روان‌تر خواهیم دید، چراکه برای کوچک‌ترین جابه‌جایی‌های دست و پاهای شخصیتمان، یک فریم بیشتر خواهیم دید و در نتیجه کوچک‌ترین حرکات را احساس خواهیم کرد.

یکی از مهم‌ترین کاربرد‌های افزایش فریم اما در بازی‌ها شوتر، رقابتی و یا Esports است. در این دسته از بازی‌ها بسیاری از کاربران حرفه‌ای حتی به کوچک‌ترین حرکات نیز اهمیت می‌دهند. در بازی کال‌آف‌دیوتی برای مثال، بازیکنی که فریم‌ ریت بالا‌تری را تجربه می‌کند، می‌تواند کمی‌ زود‌تر حریف خود را ببیند و این برتری کوچک در بسیاری از موارد به پیروزی او ختم خواهد شد.

به‌ طور معمول در بازی‌های امروزی پیشنهاد می‌شود که با نزدیک شدن به 60 فریم، تجربه بهتری را برای خود به ارمغان آورید. در بازی‌های رقابتی اما رسیدن به 60 فریم بسیار مهم‌تر است و حتی پیشنهاد می‌شود که این عدد تا 90 فریم بر ثانیه نیز بالا برود.

نرخ تازه‌سازی (Refresh Rate)

نرخ تازه سازی به تعداد دفعاتی گفته می‌شود که یک صفحه نمایش تصویر را در یک ثانیه به‌روزرسانی و بازترسیم می‌کند. واحد اندازه گیری آن بر اساس فرکانس یعنی هرتز است.

برای مثال یک نمایشگر 90 هرتز، 90 بار تصویری که از کارت گرافیک دریافت می‌کند را به‌روزرسانی می‌کند. یکی از نکاتی که باید هنگام خرید مانیتور به آن دقت کنید، آن است که اصلا سیستم شما قادر به تولید آن تعداد فریم که یک مانیتور بالارده می‌تواند نمایش دهد، هست و یا خیر. این بدان معنا نیست که اگر کارت گرافیک شما در یک بازی نتواند 90 فریم خروجی بگیرد پس مانیتور 90 هرتز را نمی‌توانید استفاده کنید؛ اما با این کار پول خود را هدر داده‌اید. برعکس آن نیز صادق است، یعنی اگر سیستم شما قدرت رندر گرفتن بیش از 60 فریم را داشته باشد، یک مانیتور 60 هرتز قدرت سیستم‌تان را هدر می‌دهد. بنابراین این که یک مانیتور مناسب برای سیستم‌تان تهیه کنید، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

• پس در نهایت باید گفت که تفاوت فریم ریت با رفرش ریت، آن است که فریم ریت تعداد تصاویری را مشخص می‌کند که سیستم شما در یک ثانیه می‌تواند تولید کند در حالی که رفرش ریت تعداد تصاویری را مشخص می‌کند که سیستم و به ویژه مانیتور شما در یک ثانیه می‌تواند نمایش دهد.

عناوین توصیف کننده کمبود فریم

در ادامه سه عنوان لگ، افت فریم و فریم دراپ خواهیم پرداخت چرا که این سه عبارت گاها به غلط به جای یکدیگر استفاده می‌شوند. لگ داشتن را برای زمانی به کار می‌برند که مشکل از سمت اینترنت باشد. افت فریم را نیز زمانی به کار می‌بریم که برای بازه‌ای طولانی به دلیل‌های مختلف مانند افزایش دما فریم‌ریت کاهش یابد.

اما فریم دراپ را زمانی استفاده می‌کنیم که میانگین فریم‌ریت یک عدد خوب و قابل انتظار بوده و در کل نیز نمودار فریم اطراف یک خط و عدد ثابت باشد اما برای یک لحظه یک عدد خیلی پایین‌تر و نامرتبط مشاهده کنیم. البته این عدد‌ها زمانی مشکل ساز محسوب می‌شوند که چند ثانیه یک بار اتفاق افتند.

فریم ریت بالا را تست کنید

تشخیص تفاوت میان تصاویر 30 فریم بر ثانیه با تصاویر 60 فریم بر ثانیه برای بسیاری، کار راحتی است. اما از 60 فریم به بعد برای افراد کمتری این تفاوت قابل تشخیص است. این موضوع در موارد بالای 90 فریم بر ثانیه بسیار بیشتر به نظر می‌آید. به همین دلیل حتما به شما پیشنهاد می‌کنیم که قبل از تهیه یک مانیتور گران‌قیمت با رفرش ریت بالا، کار با آن‌ را تجربه کنید چراکه ممکن است برای شما تفاوت زیادی با نمایشگر‌های 60 هرتزی نداشته باشد.

مخصوصا که اکثر مانیتور‌ها با رفرش ریت بالا، از پنل TN استفاده می‌کنند. این پنل در ارائه تجربه‌ای روان بسیار خوب عمل می‌کند اما در نمایش رنگ‌ها ضعف داشته و نمی‌تواند به خوبی پنل IPS عمل کند.

نوشته توضیح و تفاوت رفرش ریت و فریم ریت اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

امروزه با افزایش ظرفیت باتری گوشی‌های هوشمند در کنار معرفی سخت‌افزارهای پرمصرف، شارژ سریع به یک ویژگی بدیهی در گوشی‌های هوشمند امروزی تبدیل شده است. بسیاری از دستگا‌های اندرویدی این روزها می‌توانند در عرض یک ساعت یا کمتر به طور کامل شارژ شوند. البته که تعداد این پروتکل‌های شارژ سریع بسیار زیاد است اما ما در اینجا به سراغ پروتکل Quick Charge کوالکام رفته‌ایم تا یکی از پرکاربردترین پروتکل‌های شارژ سریع را بررسی کنیم.

پس بیایید نگاهی دقیق‌تر به فناوری شارژ سریع Qualcomm Quick Charge، نحوه عملکرد این فناوری و تاثیر‌گذاری آن در خرید یک گوشی هوشمند داشته باشیم.

پروتکل شارژ سریع کوالکام چیست؟

به طور خلاصه، Quick Charge به شما امکان می‌دهد دستگاه خود را به طور قابل توجهی سریعتر از شارژرهای USB قدیمی شارژ کنید. زمانی این فناوری تنها مختص به اکوسیستم اندروید بود. اما هم‌اکنون سازندگان می‌توانند به راحتی از این فناوری استفاده و محصولات خود را تولید کنند.

اگرچه الان تقریبا تمامی سازندگان پروتکل شارژ سریع مخصوص به خود را دارند، بسیاری از دستگاه‌ها از این قابلیت به عنوان یک گزینه شارژ ثانویه پشتیبانی می‌کنند. در این بین نیز کوالکام به نوبه خود ادعا می‌کند که فناوری این شرکت برتری‌های بسیاری از نظر مدیریت گرما، کارایی و طول عمر باتری نسبت به دیگر رقبا ارائه می‌دهد.

اگر می‌پرسید که اصلا چرا صنعت گوشی‌های هوشمند به فناوری‌های اختصاصی شارژ سریع نیاز دارند، باید گفت که پورت‌های شارژ USB تنها قادر به تحمل 5 ولت و 500 میلی آمپر (0.5 آمپر) بودند ولی هم‌اکنون پورت‌های جدید USB 3.0 می‌توانند حتی 0.9 آمپر را هم تحمل کنند. به غیر از این، سخت‌افزار‌ها روزبه‌روز قوی‌تر شده و به باتری بیشتری نیاز داشتند، از همین رو ظرفیت باتری‌ها افزایش یافته و می‌بایست مدت بیشتری برای شارژ شدن گوشی خود صبر می‌کردید. شارژ سریع می‌تواند در زمان کمتر انرژی بیشتری به گوشی شما منتقل کند و شما را از انتظار برای شارژ کامل بی‌نیاز سازد.

این مطلب را نیز بخوانید: اوپو به‌دنبال رونمایی از فناوری شارژ سریع 150 واتی در آینده نزدیک است

با گذشت زمان نیز مدت زمان شارژ کاهش یافته و شارژ‌های سریعتری را شاهد بودیم. اما قبل از همه اینها، اکثر دستگاه‌های اندروید اولیه از استاندارد شارژ باتری USB (BC) استفاده می‌کردند که به دستگاه‌ها و شارژرها اجازه می‌داد تا 1.5 آمپر جریان را در همان 5 ولت انتقال دهند. این به تلفن‌ها اجازه می‌دهد تا 7.5 وات برق مصرف کنند.

اولین نسخه شارژ سریع تنها یک افزایش کوچک نسبت به مشخصات USB BC بود. با این حال، مزیت بزرگ‌تر این بود که هر گوشی هوشمندی که از Snapdragon 600 SoC بهره می‌برد، قابلیت پشتیبانی از این ویژگی را نیز داشت. این باعث شد تا پشتیبانی از شارژ سریع برای بسیاری از دستگاها ممکن شود.

کوالکام در اواسط 2010 از این مزیت برخوردار بود و به سرعت آن را تبدیل به یک استاندارد واقعی برای شارژ سریع در گوشی‌های اندرویدی کرد. در نتیجه، اکثر این گوشی‌های هوشمند از استاندارد Quick Charge کوالکام پشتیبانی می‌کردند.

شارژ سریع در گذر زمان

اولین استاندارد Quick Charge یک طراحی مدار مجتمع با قابلیت مدیریت انرژی جدید را ارائه می‌داد که به دستگاها امکان شارژ تا حداکثر 10 وات را می‌داد. با این حال، اکثر دستگاه‌های پشتیبانی‌شده مانند Nexus 4 و Galaxy S3 همچنان با اقلام انرژی محافظه‌کارانه‌‌ای عرضه می‌شدند. در مجموع، نسخه اول به سادگی راه را برای تکرار این فناوری هموار کرد. از آن زمان، ما شاهد چهار بازنگری دیگر از این استاندارد بوده‌ایم.

Quick Charge 2.0، رویکرد بسیار روان‌تری را نسبت به نسخه اول ارائه می‌د‌اد. این استاندارد شارژی با ولتاژ بالاتر از استاندارد USB را معرفی کرد.

از آنجایی که توان موجود در این شارژر‌ها تابعی از ولتاژ و جریان است، با افزایش هر یک از آنها ولتاژ نیز افزایش می‌یابد. با این حال، فشار بیشتر جریان از طریق سیم، دارای معایبی نیز هست. به عنوان مثال، افزایش کشش جریان ورودی منجر به افزایش خروجی گرما نیز می‌شود.

به این منظور، Quick Charge 2.0 سطوح متفاوتی از ولتاژ را ارائه می‌دهد (تا 18 وات). با این حال، مانند نسل اول این استاندارد، پیاده‌سازی‌ها از دستگاهی به دستگاه دیگر متفاوت بود. در نهایت، اکثر شارژرها روی یکی از دو ترکیب قرار گرفتند تا به حداکثر 18 وات برسند.

یک سال بعد، Quick Charge 3.0 سطوح ولتاژ متغیر را معرفی کرد. این بدان معناست که دستگاه و شارژرها می‎‎‌توانند بین 3.6 ولت تا 20 ولت با افزایش 200 میلی ولتی جابه‌جا شوند. دستیابی به یک تعادل خوب بین ولتاژ و جریان به کوالکام این امکان را داد که بازدهی بهتری را ارائه دهد و اتلاف گرما را کاهش دهد.

Quick Charge 4.0 که در سال 2017 منتشر شد، یک انحراف اساسی دیگر از استاندارد قبلی بود. ویژگی اصلی آن سازگاری با استاندارد USB-PD بود. مشخصات جدید قدرت بیشتری را ارائه می‌کند که تا 27 وات افزایش می‌یابد (این استاندارد از شارژ با پورت USB-C پشتیبانی می‌کرد). در حالی که با USB PD کار می‌کند، Quick Charge 4 نیروی خود را از طریق یک ولتاژ ثابت 5 یا 9 ولت تا حداکثر 3 آمپر تامین می‌کند.

سرانجام، Quick Charge 5 اخیراً از شارژ 100 واتی و USB PD PPS یا منبع تغذیه قابل برنامه ریزی پشتیبانی می‌کند. این فناوری از ولتاژ متغیری مشابه با Qualcomm’s Quick Charge 3.0 استفاده می‌کند، اما بسیار جهانی‌تر و به طور گسترده‌تر پشتیبانی می‌شود. آزمایش‌ها نشان داد که آخرین استاندارد حتی می‌تواند سریعتر از PPS باشد.

نسخه های شارژ سریع کوالکام در یک نگاه

آیا وجود شارژ سریع حیاتی است؟

نوشته شارژ سریع چیست؟ پروتکل شارژ سریع کوالکام چگونه کار می‌کند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

اگر شما نیز در گوشی خود نوتیفیکیشن Downloading English (US) update for Speech Services by Google را می‌بنید که منتظر اتصال به اینترنت است اما حتی با اتصال به وای‌فای نیز پاک نمی‌شود، این مقاله را مطالعه کنید.

این اعلان مربوط به خدمات گفتار Google است که برای ویژگی‌های تبدیل متن به گفتار در سیستم‌عامل گوشی در برنامه‌هایی مانند Google Maps، تماس‌های صوتی، ویژگی‌های دسترسی و سایر برنامه‌ها استفاده می‌شود. برای حل مشکل نوتیفیکیشن Speech Services سه راه وجود دارد که در ادامه به آن‌ها خواهیم پرداخت، پس با آی‌تی‌رسان همراه باشید.

نکته: این اعلان که اخیرا موجب نارضایتی بسیاری از کاربران شده، بیشتر در گوشی‌های سامسونگ دیده شده است اما ممکن است سایر کاربران گوشی‌های اندرویدی نیز با آن مواجه شده باشند. اعلانی که تقریبا به هیچ‌وجه پاک نمی‌شود اما با یکی از این ۳ راهکار ارائه شده می‌توانید آن را از بین ببرید.

راه اول

• با باز کردن برنامه Google، روی عکس پروفایل خود ضربه بزنید و سپس تنظیمات را انتخاب کنید.
• روی گزینه Voice ضربه بزنید.
• تشخیص گفتار آفلاین را انتخاب کنید.

• تب Auto-Update را انتخاب کنید.
• روی گزینه Auto-update languages ​​at any time ضربه بزنید.
• تأیید کنید که به یک شبکه Wi-Fi متصل هستید، سپس به تب نصب شده برگردید.
• روی زبانی که به‌روزرسانی نمی‌شود، یعنی انگلیسی (ایالات متحده) ضربه بزنید.
• دکمه Update را فشار دهید.
• گوشی خود را ری‌استارت کنید؛ خواهید دید که این نوتیفیکیشن حذف شده و دیگر باز نمی‌گردد.

راه دوم

یکی از راه‌حل‌های ممکن برای این مشکل، پاک کردن کش خدمات جستجو و گفتار Google توسط برنامه Google است.

• برنامه تنظیمات را باز کنید.
• Apps & Notifications را انتخاب کنید.
• روی گزینه مشاهده همه برنامه‌ها (یا همه) ضربه بزنید.
• Speech Services by Google را انتخاب کنید.
• روی Storage / Cache ضربه بزنید.
• گزینه Clear Cache را انتخاب کنید.

راه سوم

گزینه دیگر پاک کردن و نصب مجدد برنامه Speech Services by Google از فروشگاه Play است. به یاد داشته باشید که هرگونه تنظیمات مربوط به خدمات تبدیل متن به گفتار ممکن است در این فرآیند ریست شود.

در نهایت خوب است که اشاره‌ای به راهی ساده بکنیم، کافیست تا نوتیفیکیشن آن را از مسیر زیر ببندید. این راه حل مشکل‌تان را حل می‌کند و دیگر شاهد این نوتیفیکیشن‌ نخواهید بود اما راه حل منطقی نیست و مشکل را ریشه‌ای حل نمی‌کند.

• Settings > Apps & notifications > See all apps > Speech Services by Google > Notifications > Turn off Show notifications

نوشته رفع مشکل نوتیفیکیشن Speech Services Waiting for network connection در اندروید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

در این مقاله قصد معرفی یکی از فناوری‌هایی را داریم که این روز‌ها نام آن را زیاد می‌شنویم یعنی دالبی اتموس، فناوری برتر در صدای فراگیر.

این روز‌ها نام دالبی اتموس را زیاد می‌شنویم، روی لپ‌تاپ، تلویزیون، اسپیکر و اپ‌هایی مانند اپل‌موزیک. شاید برای شما هم این سوال پیش آمده باشد که این فناوری دقیقا چه کاربردی دارد و تاثیر آن بر روی صدا چیست؟

به‌طور خلاصه این فناوری در ارائه صدای فراگیر کاربرد دارد به باعث می‌شود احساس کنید که صدا‌ها را از دور و بر خود می‌شنوید. اگر با Surround Sound آشنا باشید ممکن است برایتان این سوال پیش آید که SS با دالبی اتموس چه تفاوتی دارد، چراکه هر دو کاربردی مشابه دارند. در ادامه به معرفی و توضیح ساده هر دو می‌پردازیم و تفاوت آن‌ها را نیز بیان می‌کنیم.

Surround Sound

این فناوری یکی از پیشگامان صدای فراگیر بود که به طور خلاصه به جای یک کانال، صدا را با دو یا چند کانال خروجی می‌داد. به طوری که بخشی از صدا را از یک کانال و دیگری را از کانالی دیگر می‌شنویم. هر کانال نیز با یک یا در مورد سینما‌ها با چند اسپیکر به گوش می‌رسد.

تفاوت کانال و اسپیکر

هر کانال به بخشی از صدای کلی گفته می‌شود که می‌توانند مانند یکدیگر باشند و یا هر کدام بخشی را خروجی بگیرند. فایده جدا کردن بخش‌های مختلف صدا در اصل همان بهبود صدای فراگیر است. به‌طوری که برای مثال می‌توان صدا‌هایی که قرار است در پشت مخاطب شنیده شود با یک کانال و صداهایی که از جلو شنیده می‌شوند در کانالی دیگر قرار بگیرند. سپس صدای هر کانال را می‌توان با یک و یا چند اسپیکر پخش نمود. پس لزوما تعداد اسپیکر‌ها در فناوری Surround Sound به معنای صدای فراگیر بهتر نیست و این تعداد کانال‌های صدا است که اهمیت دارند.

برای مثال یک هلیکوپتر در فیلم را تصور کنید. زمانی که این فیلم را بخواهید در سینما ببینید، متوجه خواهید شد که تعداد بسیار زیادی از اسپیکر‌ها در اطراف سالن سینما وجود دارند. اما باید بدانید که در سینما‌هایی که از دالبی اتموس پشتیبانی نمی‌کنند این اسپیکر‌ها در اصل برای رسیدن صدا به تمام مخاطبان است و تفاوتی در صدای خروجی اسپیکر‌های سمت راست سالن با یکدیگر وجود ندارد. حال به هلیکوپتر داخل فیلم بازگردیم! فرض کنید که این هلیکوپتر بخواهد از سمت راست تصویر به چپ و در نهایت به پشت دوربین برود. در این حالت ابتدا اسپیکر مرکزی که پشت تصویر است، سپس اسپیکر کناری نمایشگر، بعد تمام اسپیکر‌های سمت چپ سالن به صورت همزمان و یکسان و در آخر اسپیکر‌های عقب سالن صدای هلیکوپتر را پخش خواهند کرد.

نسخه‌ای از Surround Sound که بیشتر مردم با آن آشنایی دارند نسخه‌ 5.1 است. در این نسخه 5 کانال وجود دارد که معمولا در سینما‌های خانگی هر کدام با یک اسپیکر پخش می‌شوند، و همچنین 1 اسپیکر برای بیس صدا وجود دارد و آن یک دهم در عدد نسخه نیز مربوط به همین بیس است.

نسخه بهبود یافته Surround Sound اما 7.1 نام دارد. همان‌طور که انتظار می‌رود در این نسخه هفت کانال و برای هر کدام یک اسپیکر وجود داشته، که در کنار یک بیس، صدای فراگیر بهتری را در اختیار ما می‌گذارد.

دالبی اتموس

یکی از اولین خصوصیات دالبی اتموس تعداد کانال‌های بیشتر است. به طوری که سیستم‌های صوتی خانگی که از دالبی اتموس پشتیبانی می‌کنند، 5.1.2 و 5.1.4 نام دارند که هر کدام به ترتیب دو و چهار اسپیکر سقفی نیز دارند. بسیاری از مردم تنها تفاوت دالبی را در همین مورد می‌دانند در حالی که جادوی آن چیز دیگری است.

برای توضیح آن بهتر است که مثال هلیکوپتر را با جسمی کوچک‌تر مانند یک پهپاد بررسی کنیم. در اتموس تعداد چنل‌ها دیگر محدودیت ما محسوب نمی‌شوند. اگر پهپاد ما از چپ به راست برود، دیگر بعد از اسپیکر‌های کنار نمایشگر تمامی اسپیکر‌های سمت راست یک صدای مشابه را تولید نمی‌کنند و هر کدام به صورت جداگانه عمل می‌کنند. برای مثال اگر بهپاد بخواهد از جلو به عقب دوربین برود، اسپیکر‌های سمت راست دانه به دانه و به ترتیب صدای آن را پخش می‌کنند که رد شدن این پهپاد را بسیار طبیعی‌تر جلوه می‌دهد.

کار اصلی اتموس دقیقا همین است. اگر اسپیکر‌های یک لپ‌تاپ یا سینما گواهی اتموس را داشته باشند بدین معناست که برنامه اتموس دقیقا از توانایی‌های سیستم صوتی مورد نظر باخبر است و بدون محدودیت در تعداد آن‌ها (محدودیت 128 عددی وجود دارد اما زیاد پیش نمی‌آید که این تعداد اسپیکر نیاز شود) صدا را طوری شبیه سازی می‌کند که در صورت نیاز از یک یا چند اسپیکر به صورت جدا برای تولید صدای یک جسم خاص در فیلم استفاده کند.

ممکن است برای شما این سوال پیش بیاید که اسپیکر‌های لپ‌تاپ و تلویزیون یا امثال آن‌ها که تعداد کم‌تری دارند چگونه از دالبی اتموس پشتیبانی می‌کنند؟ جواب نیز ساده است، دقیقا مانند زمانی که با اسپیکر‌های زیادی سر و کار دارد.

وقتی یک کالا استاندارد و گواهی دالبی اتموس را دارد از تعداد و موقعیت اسپیکر‌های آن و موقعیت حدودی کاربر نسبت به کالا باخبر است و صدا را جوری تفکیک می‌کند و به هر اسپیکر می‌دهد که باز هم صدای فراگیر را ارائه دهد. البته واضح است که کیفیت آن در کالا‌های مختلف متفاوت خواهد بود و برای مثال یک ساندبار بهتر از لپ‌تاپ یا تلویزیون عمل خواهد کرد.

نوشته دالبی اتموس چیست و چگونه کار می‌کند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.