بوت‌لودر (Bootloader) چیست و چگونه کار می‌کند؟

بوت لودر

بوت‌لودر (Bootloader) برای سیستم‌عامل بسیار ضروری است. البته در دنیای کامپیوتر، چندان توجهی به این واژه نمی‌شود. این قضیه نیز بدین دلیل است که بوت لودر در پس‌زمینه بوده و به فعال کردن سیستم‌عامل کمک می‌کند. اکثر بردهای پردازنده موجود در دستگاه‌های الکترونیکی، دارای برنامه‌هایی هستند که از پیش بر روی آن‌ها بارگذاری شده‌اند. به این برنامه‌ها، بوت‌لودر می‌گویند.

در این مطلب قصد داریم به چیستی Bootloader و همچنین نحوه کارکرد آن بپردازیم. اگر به این موضوع علاقه‌مند هستید، آنگاه بهتر است که این مطلب را از دست ندهید.

بوت لودر چیست؟

در هنگام روشن بودن بوت لودر، کامپیوتر یک حالت پاک‌مانند دارد. این موضوع بدین معنا است که برنامه‌ای در حافظه رم کامپیوتر قرار نداشته و همچنین نمی‌توان به قطعات آن نیز دسترسی پیدا کرد. بوت‌لودر کمک می‌کند که سیستم‌عامل و یا محیط اجرای اپلیکیشن‌ها بارگذاری شده تا بدین ترتیب بتوان برنامه‌ها را به رم اضافه کرد و همچنین دسترسی به قطعات سخت‌افزاری نیز میسر گردد. بوت‌لودر جهت اجرا فرایند استارتاپ، مقداردهی اولیه سخت‌افزارها و همچنین تحویل کنترل به هسته سیستم‌عامل (kernel) که در نهایت به مقدار دهی اولیه سیستم‌عامل می‌انجامد، ضروری است.

BIOS

بخش‌های اصلی یک بوت‌لودر شامل سیستم پایه‌ای ورودی/خروجی (BIOS) و میان‌افزار قرار داده شده در حافظه Read-Only یا همان ROM کامپیوتر شما می‌شوند. در هنگام روش کردن رایانه، BIOS پیش از سایر برنامه‌ها، کار خود را آغاز می‌کند. خود BIOS نیز از بخش‌های زیر تشکیل می‌شود:

  • POST (خودآزمایی هنگام روشن شدن)
  • Boot Sector Loader
  • قطع‌کننده‌های BIOS
  • منوی Setup

با استفاده از منوی Setup می‌توانید پارامترهای بوت‌لودر را تغییر دهید. نسخه‌های جدیدتر BIOS، پارامترهای متفاوتی را تنظیم می‌کنند. این قضیه شامل ترتیب بوت می‌شود که در این فرایند، دستگاه‌هایی که BIOS پیش از بوت کردن آن‌ها را بررسی می‌کند، مشخص می‌شوند. Boot Sector Loader، اولین بخش 512 بایتی را از دیسک بوت به داخل رم بارگذاری می‌کند. این سکتور برای اولین بلوک حافظه موجود و یا بخشی در حافظه که باید جهت ثبت اطلاعات رزرو شود، موردنیاز است.

قطع‌کننده‌های BIOS نیز درایورهای دستگاه‌هایی هستند که توسط بوت‌لودرها مورد استفاده قرار گرفته تا بدین ترتیب بتوان به نمایشگر، صفحه‌کلید و همچنین دیسک‌ها، دسترسی پیدا کرد. تمامی سیستم‌عامل‌ها از قطع‌کننده BIOS استفاده نمی‌کنند. علاوه بر BIOS، افزونه‌های ROM نیز وجود دارند. شاید BIOS اصلی بخواهد که افزونه‌های ROM را فعال کند. بوت لودر معمولا از 3 برنامه زیر تشکیل شده است:

  • یک برنامه بوت سکتور که مستقیما در زمان بوت، توسط BIOS بارگذاری می‌شود.
  • یک برنامه مرحله دومی که توسط برنامه بوت سکتور بارگذاری شده تا فرایند بوت کردن را کامل کند.
  • یک نصب‌کننده بوت‌لودر جهت نصب بوت‌لودر و برنامه مرحله دوم در دیسک بوت.
این مطلب را نیز بخوانید: SysMain یا همان Superfetch در ویندوز 10 چیست و چه کاربردی دارد؟

UEFI BIOS

نیازهای در حال تکامل کاربران رایانه‌ها باعث ایجاد یک جایگزین مدرن برای BIOS شد. UEFI (رابط میان‌افزار انعطاف‌پذیر یکپارچه) یک سیستم‌عامل کوچک بوده که پیش از اجرا کردن روتین‌های عملیاتی اضافی، بوت لودر را در حافظه بارگذاری می‌کند.

در حالی که UEFI تاحدودی با BIOS مشابه است، چند تفاوت کلیدی باعث شده‌اند که بسیاری فکر کنند که UEFI در عوض یک جایگرین برای BIOS سنتی، یک افزونه است. یکی از تفاوت‌های اصلی میان BIOS و UEFI، به نحوه فراهم آوردن رابط عملیاتی توسط UEFI برای کامپیوترها و همچنین استفاده این رابط از مکانسیم‌ها و عملکردهای جدید بازمی‌گردد. علاوه بر این، در حالی که UEFI مشخص نمی‌کند که میان‌افزار چگونه باید به‌صورت کامل برنامه‌ریزی شود، اما رابط میان میان‌افزار و سیستم‌عامل را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برنامه UEFI به‌صورت دائمی در یک تراشه حافظه موجود بر روی مادربورد، ذخیره می‌شود. این قضیه بدین معنا است که اطلاعات UEFI حتی در هنگام عدم وجود برق نیز همچنان باقی می‌مانند. با استفاده از یک لایه عملیاتی منحصربه‌فرد، ارتباطات بین میان‌افزار و سیستم‌عامل، برقرار می‌شوند. حالت UEFI می‌تواند پیش از بالا آمدن سیستم‌عامل، مقداردهی اولیه شود. برخی از مزیت‌های کلیدی UEFI به شرح زیر هستند:

  • جهت قابلیت‌های شبکه به یک سیستم عملیاتی فعال، نیاز ندارد.
  • سازگاری بهتری با موس کامپیوتر داشته و همچنین رابط کاربری گرافیکی بهتری نیز دارد.
  • با استفاده از قابلیت Secure Boot، امنیت را بهبود می‌بخشد.
  • ساختاری ماژولار و قابل انعطاف داشته که می‌تواند به سازگار شدن با محیط‌های سخت‌افزاری مخصوص و پروفایل‌های موردنیاز، کمک کند.
  • از ویژگی مدیریت بوت، برخوردار است. با استفاده از این قابلیت می‌توان به مدیریت بوت‌لودرهای مختلف برای سیستم‌عامل‌های گوناگون پرداخت.
  • یک ابزار مبتنی بر دستورات خطی دارد که از طریق آن می‌توان به عیب‌یابی و رفع مشکل پرداخت.

هدف از تعبیه کردن Secure Boot، بهبود امنیت است. بخش‌های میان‌افزار UEFI، بوت لودر و هسته سیستم‌عامل باید پیش از آغاز به کار، مورد تأیید قرار بگیرند. اجزاها از طریق امضاهای دیجیتال رمزنگاری شده، تأیید می‌شوند. این امضاها نیز در پایگاه اطلاعاتی میان‌افزار UEFI قرار دارند. اگر در فرایند امنیتی مشکلی به وجود آید، آنگاه این احتمال وجود دارد که فرایند بوت شدن سیستم نیز کنسل شود.

در محیط‌های حرفه‌ای، Secure Boot معمولا به همراه یک قطعه سخت‌افزاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. ماژول پلتفرم مطمئن (TPM) یکی از اجزاهای کلیدی Secure Boot بوده که قابلیت‌های امنیتی را برای کامپیوترها فراهم می‌آورد. در هنگام مقایسه با روش سنتی بوت سیستم BIOS، می‌توان مزیت‌های زیر را برای UEFI و GPT در نظر گرفت:

  • این امکان را فراهم می‌آورد که چندین سیستم‌عامل‌ به همراه مدیرهای بوت خود، به‌صورت همزمان نصب شوند.
  • فرایند بوت در قیاس با سیستم‌های قدیمی‌تر مجهز به BIOS، سریع‌تر انجام می‌شود.
  • از اپلیکیشن‌های قبل از بوت، پشتیبانی می‌کند.

این روزها در رابطه با تنظیمات مرتبط با بوت، از حافظه‌های NVRAM (حافظه دسترسی تصادفی غیر-فرار) استفاده می‌شود. این تنظیمات پس از خاموش شدن کامپیوتر، ذخیره می‌شوند. همچنین مقدار کمی از باتری مادربورد نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این مطلب را نیز بخوانید: 12 روش متفاوت برای حل مشکل بوت نشدن ویندوز 10

بوت لودر چگونه کار می‌کند؟

پس از روشن شدن رایانه، اطلاعات مرتبط با سخت‌افزار نصب شده، بر روی نمایشگر نشان داده می‌شوند. بوت‌لودر، سیستم‌عامل خود را در داخل حافظه رم بارگذاری می‌کند. سیستم پایه‌ای ورودی/خروجی (BIOS) نیز پیش از تحویل دادن کنترل به Master Boot Record یا همان MBR، تست‌هایی را انجام می‌دهد. بوت‌لودر در Master Boot Record قرار دارد.

بوت‌لودرهای زیادی پیکربندی شده تا گزینه‌های بوت مختلفی را به کاربران ارائه دهند. این گزینه‌ها شامل سیستم‌عامل‌های گوناگون، نسخه‌های مختلف یک سیستم‌عامل، گزینه‌های بارگذاری سیستم‌عامل و همچنین برنامه‌هایی شده که بدون نیاز به سیستم‌عامل، اجرا می‌شوند.

در مواردی خاص، شاید 2 سیستم‌‌عامل بر روی یک دستگاه، نصب شده باشند. بوت‌لودرها می‌توانند در چنین دستگاه‌هایی مورد استفاده قرار گرفته تا بدین ترتیب بتوان سیستم‌عامل درستی را که کاربر به‌صورت خودکار ترجیح می‌دهد، راه‌اندازی کرد. همچنین با استفاده از بوت لودر می‌توان جهت ریکاوری، سیستم‌عامل را به حالت Safe Mode برد.

با استفاده از بوت‌لودر می‌توانید بدون نیاز به راه‌اندازی سیستم‌عامل، یک برنامه خاص را بوت کنید. چنین قابلیتی در رابطه با دستگاه‌هایی همانند کنسول‌های بازی، مفید است. پس از قرار دادن دیسک بازی در کنسول و سپس روشن کردن آن، آنگاه کاربر به جای صفحه خوشامدگویی، مستقیما وارد بازی می‌شود.

سخن پایانی

بوت‌لودرها جهت نگهداری و حفط امنیت و معماری نرم‌افزار، بسیار مهم هستند. استثناها و تداخل‌ها می‌توانند به‌طرز متفاوتی توسط بوت‌لودرها و اپلیکیشن‌ها، مدیریت شوند. روشی که با استفاده از آن، نرم‌افزار و سخت‌افزار مستقیما به یکدیگر لینک می‌شوند، بر نحوه فعالیت استثناها و تداخل‌ها و همچنین تأثیر آن‌ها بر عملکرد بوت‌لودر، تأثیر می‌گذارد.

نوشته بوت‌لودر (Bootloader) چیست و چگونه کار می‌کند؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

استخراج بیت‌کوین چه تأثیری بر محیط‌ زیست دارد؟

بیت‌کوین را می‌توان شناخته‌شده‌ترین رمزارز جهان دانست. این رمزارز در سال 2017 توانست که سرخط اخبار را به خود اختصاص دهد و حتی اکنون نسبت به آن زمان‌ها نیز عملکرد و ارزش مالی بهتری را از خود نشان دهد. اکنون این ارز توانسته که خود را از تمسخرهایی که نسبت به آن وجود داشتند، رها ساخته و به یک محصول مالی قابل احترام بدل شود. حال شاید شما نیز کنجکاو بوده و بخواهید که از تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست آگاه شوید. اگر این‌طور است، پس مطالعه ادامه این مطلب را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

در طی عملیات استخراج بیت‌کوین، مقدار بسیار زیادی انرژی الکتریکی، صرف پردازش‌های کامپیوتری شده تا بدین‌ترتیب یک بیت‌کوین جدید به وجود آید. تولید برق در حالت کلی، یک فرایند مضر برای طبیعت است. به همین‌ منوال، نقش بیت‌کوین نیز در تغییرات اقلیمی و آسیب به سیاره زمین، روزبه‌روز در حال پررنگ‌‌تر شدن است.

منظور از استخراج بیت‌کوین چیست؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

در طول سالیان گذشته، تلاش‌های گوناگونی در زمینه ارزهای دیجیتال صورت گرفته است. به هر حال در ابتدا بسیاری از رمزارزها نتوانستند که بر مشکل دو بار خرج کردن (Double-spending) غلبه کنند. هنگامی‌که به بانک رفته و یک اسکناس را به تحویلدار تحویل می‌دهید، آنگاه دیگر آن اسکناس را نداشته و نمی‌توانید که آن را مجددا خرج کنید. پیش‌تر، کپی کردن ارزهای دیجیتال، آسان بود و به همین دلیل می‌توانستید که یک توکن را چندین بار مورد استفاده قرار دهید.

ساتوشی ناکاموتو؛ خالق یا خالقین بیت‌کوین، بلاک‌چین را توسعه داد تا بدین‌ترتیب از استفاده مجددا از یک توکن دیجیتال، جلوگیری شود. بدین‌ترتیب، تراکنش‌ها در یک دفتر کل اشتراکی نوشته شده و این فرایند در سرتاسر شبکه کامپیوترها تکرار می‌شود. در هر صورت، این فرایند نیازمند توان پردازشی شبکه بیت‌کوین است. شاید برخی از مردم بخواهند که این تأمین توان پردازشی را به‌صورت رایگان انجام دهند، اما در هر صورت ناکاموتو قصد تکیه بر عنصر مهربانی را ندارد و بنابراین سعی کرده که راهی را جهت تشویق این اقدام، ابداع کند.

پیش از ارسال تراکنش در بلاک‌چین، کاربران آن تراکنش را تأیید می‌کنند. به این تراکنش‌ها در قالب بلاک‌های 2500 تراکنشی، رسیدگی می‌شود. با تأیید هر بلاک، کاربر دخیل در این فرایند نیز درصدی از یک بیت‌کوین را به دست می‌آورد. این فرایند را استخراج (ماینینگ) نامیده و در بین تمامی رمزارزها، یک قابلیت رایج است. بیت‌کوین اولین شبکه‌ای بود که توانست بر معضل دو بار خرج کردن غلبه کند. البته این روش اکنون به طرز گسترده‌ای در صنعت ارزهای دیجیتال مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این مطلب را نیز بخوانید: پس از مرگ چه اتفاقی برای بیت‌کوین‌های شما می‌افتد؟

چرا استخراج بیت‌کوین مضر است؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

شاید ماینینگ یک فرایند عملیاتی استاندارد در اکثر رمزارزها باشد، اما خود روش دقیق انجام این کار، یکسان نیست. در رابطه با بیت‌کوین، فرایند استخراج بر الگوریتم اثبات کار (Proof of Work) تکیه دارد. جهت دریافت پرداخت بیت‌کوینی (BTC) برای استخراج یک بلاک، شما باید اولین کاربری باشید که اثبات کار را ایجاد می‌کنید. این یک فرایند محاسباتی جهت پیدا کردن هش موردنظر قرار گرفته در بلاک است. شاید این موضوع بتواند مردم را به سمت فرایند استخراج تشویق کند، اما در عین حال می‌تواند برای محیط‌زیست نیز مضر باشد.

از ماینرها خواسته می‌شود که در ازای دریافت بیت‌کوین، از منابع خود استفاده کرده تا بتوانند یک کد را حدس بزنند. از آنجایی که تنها اولین کاربری که اثبات کار را ایجاد کند، پاداش خواهد گرفت، پس این فرایند را می‌توان یک مسابقه به حساب آورد که نفرات اول آن، آن‌هایی هستند که تجهیزات قدرتمندتری دارند. این موضوع تأثیری 2 برابری بر محیط‌زیست دارد. سخت‌افزاری که در فرایند ماینینگ استفاده می‌شود، می‌تواند در یک کامپیوتر عادی خانگی و یا اداری مورد استفاده قرار گیرد. این موضوع باعث می‌شود که تولید سخت‌افزارها و تجهیزات الکترونیکی نیز افزایش یابد.

در این بین، کارت‌های گرافیک بیش از سایرین تحت تأثیر این موج تقاضا قرار گرفته‌اند. در سال 2017 و با شناخته‌شده‌تر شدن بیت‌کوین، قیمت‌های به‌طرز هشداردهنده‌ای افزایش یافتند و همین موضوع باعث شد تا بسیاری از افراد نتوانند که سخت‌افزارهای لازم جهت انجام این کار را تهیه کنند. این قضیه باعث تأثیر گسترده‌تری بر سخت‌افزارها شد.

شاید دارنده یک کامپیوتر خانگی بخواهد که با تعویض کارت گرافیک، عملکرد رایانه خود را ارتقا دهد، اما طبیعتا با بالا رفتن قیمت‌ها، چنین کاری سخت‌تر می‌شود. شاید هم آن شخص در عوض بخواهد که تمامی سخت‌افزارها را جایگزین کند. اخیرا نیز تقاضای بالای ماینرها با کمبود گسترده قطعات و مشکلات موجود در زنجیره تأمین ترکیب شده و در نهایت اکنون شاهد قیمت سرسام‌آور کارت‌های گرافیک هستیم.

یکی دیگر از موارد تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست، به استفاده از انرژی الکتریسیته بازمی‌گردد. درست است که تمامی شبکه نیازمند انرژی برق است، اما فرایند استخراج، بخشی است که بیشترین انرژی را نیاز دارد. خود فرایند محاسبات به‌تنهایی، انرژی زیادی را مصرف می‌کند، اما اگر این قضیه با رویکرد “همه پاداش‌ها نصیب یک نفر می‌شوند” ترکیب شود، آنگاه باید کامپیوترها در دوره‌ای طولانی و به‌سختی کار کنند. بدین‌ ترتیب در قیاس با یک سیستم کاراتر، انرژی الکتریسته بیشتری نیز مصرف می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: هاوینگ بیت‌کوین چیست و چه تاثیری بر قیمت آن دارد؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

اگر بخواهید که اولین نفری باشید که اثبات کار هر بلاک را انجام می‌دهد، آنگاه به یک کامپیوتر قدرتمند نیاز دارید. در هر صورت در هنگام فعالیت‌های سنگین، گرمای زیادی نیز تولید می‌شود. علاوه بر اینکه گرما را می‌توان قاتل سخت‌افزارها دانست، از طرفی دیگر، دستگاه‌هایی که گرمای زیادی تولید می‌کنند، باعث گرم‌تر شدن محیط اطراف خود نیز می‌شوند. حال اگر به‌طور مداوم حواستان به گرمای اتاق نباشد، آنگاه سخت‌افزارهای شما نیز نمی‌توانند عملکردی بهینه را از خود به جای گذاشته و بنابراین شانس پیروزی شما در مسابقه استخراج نیز کاهش می‌یابد.

جهت فراهم آوردن محیطی ایدئال، به یک سیستم خنک‌کنندگی و همچنین یک فضای مناسب یا یک اتاق مخصوص سرور نیاز دارید. همچنین باید اطمینان حاصل کنید که درآمد شما می‌تواند هزینه‌های ناشی از اجاره، خرید تجهیزات کامپیوتری و همچنین هزینه برق را پوشش دهد. همزمان با تغییر سختی استخراج، قابلیت و توان استخراج نیز تغییر می‌کند.

یکی از شعارهای بیت‌کوین در ابتدا، آزادی‌خواهی بود، اما اکنون فرایند استخراج در قبضه کسانی است که توانایی مالی بالایی دارند. همانند سایر زمینه‌های مالی دیگر، هر ماینر سعی دارد که نسبت به سایرین، برتری‌هایی داشته باشد. هزینه‌های مربوط به خرید سخت‌افزارها، حالتی نسبتا ثابت داشته، اما هزینه مربوط به برق، از هزینه‌های متغیر قابل توجه است. با تشدید موضوع گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی، بسیاری از کشورها نیز سعی می‌کنند که هر روز بیشتر از مصرف ذغال سنگ فاصله بگیرند.

البته جایگزین‌های پاک‌تر انرژی، معمولا گران‌تر نیز هستند. این در حالی است که برق تولید شده حاصل از ذغال سنگ، اساسا ارزان‌تر است. حال با توجه به ارزان‌تر بودن انرژی ناپاک‌تر، ماینرها نیز سعی دارند که جهت کاهش هزینه‌های خود، از این نوع انرژی استفاده کنند. مثلا کشور چین هنوز قسمت اعظمی از انرژی الکتریسیته خود را از طریق سوزاندن ذغال سنگ به دست می‌آورد. به همین دلیل ماینرهای فعال در این کشور، نسبت به رقبای خود در سرزمین‌هایی که از انرژی‌های پاک‌تر استفاده می‌کنند، در این زمینه برتری نسبی دارند.

به طرز مشابهی، بخش اعظمی از تجهیزات الکترونیکی جهان در کشور چین تولید می‌شوند. همین موضوع نیز باعث می‌شود تا سخت‌افزارها برای ماینرهای این کشور، مقرون‌به‌صرفه‌تر باشند. البته دولت چین اخیرا متعهد شده که در چند سال آینده، بیشتر به سمت تولید پایدار انرژی‌ الکتریسیته، گام بردارد. چنین موردی به‌طور ناخواسته باعث می‌شود که فارم‌های ماینینگ کشور چین، به سمت کشورهای دیگری که انرژی الکتریسیته ارزان‌قیمت دارند (همانند ایران)، جذب شوند.

در اوایل سال 2021 میلادی، شرکت خودروسازی تسلا مبلغی قابل توجه را در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کرد و همچنین طرحی را نیز پایه‌ریزی کرد که بر اساس آن مشتریان می‌توانند اتومبیل‌های جدید خود را با استفاده از بیت‌کوین خریداری کنند. هر چند که این اقدام در ابتدا موجب اشتیاق و خوشحالی طرفداران شد، اما سرمایه‌گذاری تسلا در بیت‌کوین، آسیب‌هایی را نیز به وجهه زیست‌محیطی این شرکت، وارد کرد. بر اساس پلتفرم تحلیلی Digiconomist، شبکه بیت‌کوین به‌صورت سالانه حدود 48.52 مگاتن دی‌اکسید کربن تولید می‌کند که این مقدار تقریبا برابر با مقدار کربن مصرف شده کشوری همانند بلغارستان است.

این مقدار برای یک سال، بسیار قابل توجه است، اما حتی تأثیر زیست‌محیطی یک تراکنش واحد نیز بیشتر هشداردهنده است. با توجه به شاخص مصرف انرژی بیت‌کوین Digitconomist، یک تراکنش بیت‌کوین به اندازه بیش از یک میلیون تراکنش Visa، کربن تولید می‌کند. همچنین مصرف برق این یک تراکنش، برابر با مصرف ماهانه برق یک خانواده متوسط در ایالات متحده بوده و 100 گرم ضایعات الکترونیکی نیز تولید می‌کند.

این ویدیو را نیز ببینید: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

آیا بیت‌کوین نیز می‌تواند سبز باشد؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

برخی از افراد به این نکته اشاره می‌کنند که سیستم‌های مالی سنتی، تأثیر زیست‌محیطی قابل توجهی دارند. با توجه به اینکه تأمین مالی بازرگانی تا چه حد با سرمایه‌داری و اقتصاد بازار درهم تنیده شده است، این قضیه فقط باعث حادتر شدن مسئله می‌شود. به هر حال اگر خطرات محیطی فعلی را از بین نبرده و همچنین خطرات دیگری را نیز اضافه کنیم، آنگاه نمی‌توان گفت که به سمت یک سیاره پاک‌تر و سبزتر حرکت می‌کنیم.

بهتر است که قبول کنیم سیستم‌های مالی سنتی، به محیط‌زیست آسیب‌ رسانده و این موضوع در رابطه با بیت‌کوین نیز صادق است. البته علاقه‌مندان به ارزهای دیجیتال می‌توانند بگویند که بیت‌کوین نسبت به سایر واحدهای پولی، بیشتر حافظ محیط‌زیست است، زیرا می‌توان کارایی مصرف انرژی سخت‌افزارها را بالاتر برد و یا اینکه جهت کاهش مصرف انرژی، پروتکل‌های استخراج بیت‌کوین را تغییر داد.

یکی دیگر از بحث‌و‌جدل‌های اصلی علیه بیت‌کوین این است که در حال حاضر، بخش بسیار کمی از جهان از آن استفاده می‌کنند. راه‌کارهای پرداخت غالب همانند Visa و یا Mastercard، در هر ثانیه حدود 24000 تراکنش را پردازش می‌کنند. شبکه بیت‌کوین در حال حاضر در هر ثانیه حدود 7 تراکنش را می‌تواند مدیریت کند. حتی اگر با اعمال تغییراتی بتوان باعث افزایش سرعت پردازش تراکنش‌ها شد، آنگاه بازهم بیت‌کوین تأثیر زیادی بر محیط‌زیست داشته و در عین حال کمترین تأثیر را نیز بر اقتصاد جهانی دارد.

اساسا بیت‌کوین از طرح پیشنهادی اولیه خود که آن را به‌عنوان یک واحد پولی در نظر گرفته بود، دور شده است. این روزها بیشتر BTC را به‌عنوان یک دارایی می‌شناسند. مؤسسات، اپلیکیشن‌ها و مشاوران پیشنهاد می‌کنند که در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کنید، آن‌هم نه به خاطر اینکه این ارز، چشم‌اندازی از آینده را نشان می‌دهد، بلکه به این خاطر که ارزش آن در بازار، همانند ارزش طلا است. قیمت فرار بیت‌کوین نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران هنوز دقیقا نمی‌دانند که چگونه این رمزارز را ارزش‌گذاری کنند.

ارزهای دیجیتال نیز هدف‌هایی برای خود دارند. پلتفرم‌هایی همانند اتریوم به شما این امکان را می‌دهند که بر بستر بلاک‌چین، قراردادهای هوشمند تنظیم کنید. این مورد را می‌توان یک نمونه بسیار کاربردی از این فناوری دانست. در مقام مقایسه نیز باید گفت که اتریوم نسبت به بیت‌کوین، تأثیر کمتری بر محیط‌زیست دارد.

هنوز هم در فرایند استخراج ارزهای دیجیتال، باید از الکتریسیته استفاده کرد تا بتوان یک سری محاسبات اساسا بی‌فایده را انجام داد. جریان برق وارد سخت‌افزارها شده و بخش اعظمی از آن نیز تبدیل به گرما می‌شود. مادامی که این مشکل برطرف نشود، آنگاه همچنان بیت‌کوین و سایر ارزهای دیجیتال، برای محیط‌زیست مخرب خواهند بود.

آیا ارزهای دیجیتال آینده روشنی دارند؟

در بالا سعی کردیم که به تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست بپردازیم. در این چند سالی که بیت‌کوین وارد میدان شده، هزاران ارز دیجیتال دیگر نیز معرفی شده‌اند. همگی این رمزارزها نیز از فناوری‌های زیرساختی مشابهی استفاده می‌کنند. پایه و اساس تمامی رمزارزها، بلاک‌چین بوده که می‌توان آن را اساسی‌ترین نوآوری بیت‌کوین دانست.

جدا از روش‌های ماینینگ هر رمزارز، در هر صورت باید از منابع و انرژی استفاده کنید. اگر بخواهیم که بهتر از سیاره خود محافظت کرده و از وضعیت آب‌و‌هوایی بحرانی در آینده اجتناب کنیم، آنگاه باید از منابع کمتری استفاده کرده و همچنین سعی کنیم که بیشتر از انرژی‌های تجدیدپذیر بهره ببریم.

ظاهرا ارزهای دیجیتال مستقیما با این موضوع در تضاد هستند. به هر حال حفظ این جایگزین پیچیده که شاید به برخی از ویژگی‌های آن نیز نیازی نداشته باشیم، نیازمند مصرف انرژی و منابع زیادی است. به نظر می‌رسد که برخی از سازمان‌ها قصد دارند که به سبزشویی (Greenwashing) پرداخته و جهت ارائه پاداش به رفتارهای پایدار و طرفدار محیط‌زیست، رمزارزهایی را عرضه کنند.

نوشته استخراج بیت‌کوین چه تأثیری بر محیط‌ زیست دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

استخراج بیت‌کوین چه تأثیری بر محیط‌ زیست دارد؟

بیت‌کوین را می‌توان شناخته‌شده‌ترین رمزارز جهان دانست. این رمزارز در سال 2017 توانست که سرخط اخبار را به خود اختصاص دهد و حتی اکنون نسبت به آن زمان‌ها نیز عملکرد و ارزش مالی بهتری را از خود نشان دهد. اکنون این ارز توانسته که خود را از تمسخرهایی که نسبت به آن وجود داشتند، رها ساخته و به یک محصول مالی قابل احترام بدل شود. حال شاید شما نیز کنجکاو بوده و بخواهید که از تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست آگاه شوید. اگر این‌طور است، پس مطالعه ادامه این مطلب را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

در طی عملیات استخراج بیت‌کوین، مقدار بسیار زیادی انرژی الکتریکی، صرف پردازش‌های کامپیوتری شده تا بدین‌ترتیب یک بیت‌کوین جدید به وجود آید. تولید برق در حالت کلی، یک فرایند مضر برای طبیعت است. به همین‌ منوال، نقش بیت‌کوین نیز در تغییرات اقلیمی و آسیب به سیاره زمین، روزبه‌روز در حال پررنگ‌‌تر شدن است.

منظور از استخراج بیت‌کوین چیست؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

در طول سالیان گذشته، تلاش‌های گوناگونی در زمینه ارزهای دیجیتال صورت گرفته است. به هر حال در ابتدا بسیاری از رمزارزها نتوانستند که بر مشکل دو بار خرج کردن (Double-spending) غلبه کنند. هنگامی‌که به بانک رفته و یک اسکناس را به تحویلدار تحویل می‌دهید، آنگاه دیگر آن اسکناس را نداشته و نمی‌توانید که آن را مجددا خرج کنید. پیش‌تر، کپی کردن ارزهای دیجیتال، آسان بود و به همین دلیل می‌توانستید که یک توکن را چندین بار مورد استفاده قرار دهید.

ساتوشی ناکاموتو؛ خالق یا خالقین بیت‌کوین، بلاک‌چین را توسعه داد تا بدین‌ترتیب از استفاده مجددا از یک توکن دیجیتال، جلوگیری شود. بدین‌ترتیب، تراکنش‌ها در یک دفتر کل اشتراکی نوشته شده و این فرایند در سرتاسر شبکه کامپیوترها تکرار می‌شود. در هر صورت، این فرایند نیازمند توان پردازشی شبکه بیت‌کوین است. شاید برخی از مردم بخواهند که این تأمین توان پردازشی را به‌صورت رایگان انجام دهند، اما در هر صورت ناکاموتو قصد تکیه بر عنصر مهربانی را ندارد و بنابراین سعی کرده که راهی را جهت تشویق این اقدام، ابداع کند.

پیش از ارسال تراکنش در بلاک‌چین، کاربران آن تراکنش را تأیید می‌کنند. به این تراکنش‌ها در قالب بلاک‌های 2500 تراکنشی، رسیدگی می‌شود. با تأیید هر بلاک، کاربر دخیل در این فرایند نیز درصدی از یک بیت‌کوین را به دست می‌آورد. این فرایند را استخراج (ماینینگ) نامیده و در بین تمامی رمزارزها، یک قابلیت رایج است. بیت‌کوین اولین شبکه‌ای بود که توانست بر معضل دو بار خرج کردن غلبه کند. البته این روش اکنون به طرز گسترده‌ای در صنعت ارزهای دیجیتال مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این مطلب را نیز بخوانید: پس از مرگ چه اتفاقی برای بیت‌کوین‌های شما می‌افتد؟

چرا استخراج بیت‌کوین مضر است؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

شاید ماینینگ یک فرایند عملیاتی استاندارد در اکثر رمزارزها باشد، اما خود روش دقیق انجام این کار، یکسان نیست. در رابطه با بیت‌کوین، فرایند استخراج بر الگوریتم اثبات کار (Proof of Work) تکیه دارد. جهت دریافت پرداخت بیت‌کوینی (BTC) برای استخراج یک بلاک، شما باید اولین کاربری باشید که اثبات کار را ایجاد می‌کنید. این یک فرایند محاسباتی جهت پیدا کردن هش موردنظر قرار گرفته در بلاک است. شاید این موضوع بتواند مردم را به سمت فرایند استخراج تشویق کند، اما در عین حال می‌تواند برای محیط‌زیست نیز مضر باشد.

از ماینرها خواسته می‌شود که در ازای دریافت بیت‌کوین، از منابع خود استفاده کرده تا بتوانند یک کد را حدس بزنند. از آنجایی که تنها اولین کاربری که اثبات کار را ایجاد کند، پاداش خواهد گرفت، پس این فرایند را می‌توان یک مسابقه به حساب آورد که نفرات اول آن، آن‌هایی هستند که تجهیزات قدرتمندتری دارند. این موضوع تأثیری 2 برابری بر محیط‌زیست دارد. سخت‌افزاری که در فرایند ماینینگ استفاده می‌شود، می‌تواند در یک کامپیوتر عادی خانگی و یا اداری مورد استفاده قرار گیرد. این موضوع باعث می‌شود که تولید سخت‌افزارها و تجهیزات الکترونیکی نیز افزایش یابد.

در این بین، کارت‌های گرافیک بیش از سایرین تحت تأثیر این موج تقاضا قرار گرفته‌اند. در سال 2017 و با شناخته‌شده‌تر شدن بیت‌کوین، قیمت‌های به‌طرز هشداردهنده‌ای افزایش یافتند و همین موضوع باعث شد تا بسیاری از افراد نتوانند که سخت‌افزارهای لازم جهت انجام این کار را تهیه کنند. این قضیه باعث تأثیر گسترده‌تری بر سخت‌افزارها شد.

شاید دارنده یک کامپیوتر خانگی بخواهد که با تعویض کارت گرافیک، عملکرد رایانه خود را ارتقا دهد، اما طبیعتا با بالا رفتن قیمت‌ها، چنین کاری سخت‌تر می‌شود. شاید هم آن شخص در عوض بخواهد که تمامی سخت‌افزارها را جایگزین کند. اخیرا نیز تقاضای بالای ماینرها با کمبود گسترده قطعات و مشکلات موجود در زنجیره تأمین ترکیب شده و در نهایت اکنون شاهد قیمت سرسام‌آور کارت‌های گرافیک هستیم.

یکی دیگر از موارد تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست، به استفاده از انرژی الکتریسیته بازمی‌گردد. درست است که تمامی شبکه نیازمند انرژی برق است، اما فرایند استخراج، بخشی است که بیشترین انرژی را نیاز دارد. خود فرایند محاسبات به‌تنهایی، انرژی زیادی را مصرف می‌کند، اما اگر این قضیه با رویکرد “همه پاداش‌ها نصیب یک نفر می‌شوند” ترکیب شود، آنگاه باید کامپیوترها در دوره‌ای طولانی و به‌سختی کار کنند. بدین‌ ترتیب در قیاس با یک سیستم کاراتر، انرژی الکتریسته بیشتری نیز مصرف می‌شود.

این مطلب را نیز بخوانید: هاوینگ بیت‌کوین چیست و چه تاثیری بر قیمت آن دارد؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

اگر بخواهید که اولین نفری باشید که اثبات کار هر بلاک را انجام می‌دهد، آنگاه به یک کامپیوتر قدرتمند نیاز دارید. در هر صورت در هنگام فعالیت‌های سنگین، گرمای زیادی نیز تولید می‌شود. علاوه بر اینکه گرما را می‌توان قاتل سخت‌افزارها دانست، از طرفی دیگر، دستگاه‌هایی که گرمای زیادی تولید می‌کنند، باعث گرم‌تر شدن محیط اطراف خود نیز می‌شوند. حال اگر به‌طور مداوم حواستان به گرمای اتاق نباشد، آنگاه سخت‌افزارهای شما نیز نمی‌توانند عملکردی بهینه را از خود به جای گذاشته و بنابراین شانس پیروزی شما در مسابقه استخراج نیز کاهش می‌یابد.

جهت فراهم آوردن محیطی ایدئال، به یک سیستم خنک‌کنندگی و همچنین یک فضای مناسب یا یک اتاق مخصوص سرور نیاز دارید. همچنین باید اطمینان حاصل کنید که درآمد شما می‌تواند هزینه‌های ناشی از اجاره، خرید تجهیزات کامپیوتری و همچنین هزینه برق را پوشش دهد. همزمان با تغییر سختی استخراج، قابلیت و توان استخراج نیز تغییر می‌کند.

یکی از شعارهای بیت‌کوین در ابتدا، آزادی‌خواهی بود، اما اکنون فرایند استخراج در قبضه کسانی است که توانایی مالی بالایی دارند. همانند سایر زمینه‌های مالی دیگر، هر ماینر سعی دارد که نسبت به سایرین، برتری‌هایی داشته باشد. هزینه‌های مربوط به خرید سخت‌افزارها، حالتی نسبتا ثابت داشته، اما هزینه مربوط به برق، از هزینه‌های متغیر قابل توجه است. با تشدید موضوع گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی، بسیاری از کشورها نیز سعی می‌کنند که هر روز بیشتر از مصرف ذغال سنگ فاصله بگیرند.

البته جایگزین‌های پاک‌تر انرژی، معمولا گران‌تر نیز هستند. این در حالی است که برق تولید شده حاصل از ذغال سنگ، اساسا ارزان‌تر است. حال با توجه به ارزان‌تر بودن انرژی ناپاک‌تر، ماینرها نیز سعی دارند که جهت کاهش هزینه‌های خود، از این نوع انرژی استفاده کنند. مثلا کشور چین هنوز قسمت اعظمی از انرژی الکتریسیته خود را از طریق سوزاندن ذغال سنگ به دست می‌آورد. به همین دلیل ماینرهای فعال در این کشور، نسبت به رقبای خود در سرزمین‌هایی که از انرژی‌های پاک‌تر استفاده می‌کنند، در این زمینه برتری نسبی دارند.

به طرز مشابهی، بخش اعظمی از تجهیزات الکترونیکی جهان در کشور چین تولید می‌شوند. همین موضوع نیز باعث می‌شود تا سخت‌افزارها برای ماینرهای این کشور، مقرون‌به‌صرفه‌تر باشند. البته دولت چین اخیرا متعهد شده که در چند سال آینده، بیشتر به سمت تولید پایدار انرژی‌ الکتریسیته، گام بردارد. چنین موردی به‌طور ناخواسته باعث می‌شود که فارم‌های ماینینگ کشور چین، به سمت کشورهای دیگری که انرژی الکتریسیته ارزان‌قیمت دارند (همانند ایران)، جذب شوند.

در اوایل سال 2021 میلادی، شرکت خودروسازی تسلا مبلغی قابل توجه را در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کرد و همچنین طرحی را نیز پایه‌ریزی کرد که بر اساس آن مشتریان می‌توانند اتومبیل‌های جدید خود را با استفاده از بیت‌کوین خریداری کنند. هر چند که این اقدام در ابتدا موجب اشتیاق و خوشحالی طرفداران شد، اما سرمایه‌گذاری تسلا در بیت‌کوین، آسیب‌هایی را نیز به وجهه زیست‌محیطی این شرکت، وارد کرد. بر اساس پلتفرم تحلیلی Digiconomist، شبکه بیت‌کوین به‌صورت سالانه حدود 48.52 مگاتن دی‌اکسید کربن تولید می‌کند که این مقدار تقریبا برابر با مقدار کربن مصرف شده کشوری همانند بلغارستان است.

این مقدار برای یک سال، بسیار قابل توجه است، اما حتی تأثیر زیست‌محیطی یک تراکنش واحد نیز بیشتر هشداردهنده است. با توجه به شاخص مصرف انرژی بیت‌کوین Digitconomist، یک تراکنش بیت‌کوین به اندازه بیش از یک میلیون تراکنش Visa، کربن تولید می‌کند. همچنین مصرف برق این یک تراکنش، برابر با مصرف ماهانه برق یک خانواده متوسط در ایالات متحده بوده و 100 گرم ضایعات الکترونیکی نیز تولید می‌کند.

این ویدیو را نیز ببینید: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

آیا بیت‌کوین نیز می‌تواند سبز باشد؟

تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست

برخی از افراد به این نکته اشاره می‌کنند که سیستم‌های مالی سنتی، تأثیر زیست‌محیطی قابل توجهی دارند. با توجه به اینکه تأمین مالی بازرگانی تا چه حد با سرمایه‌داری و اقتصاد بازار درهم تنیده شده است، این قضیه فقط باعث حادتر شدن مسئله می‌شود. به هر حال اگر خطرات محیطی فعلی را از بین نبرده و همچنین خطرات دیگری را نیز اضافه کنیم، آنگاه نمی‌توان گفت که به سمت یک سیاره پاک‌تر و سبزتر حرکت می‌کنیم.

بهتر است که قبول کنیم سیستم‌های مالی سنتی، به محیط‌زیست آسیب‌ رسانده و این موضوع در رابطه با بیت‌کوین نیز صادق است. البته علاقه‌مندان به ارزهای دیجیتال می‌توانند بگویند که بیت‌کوین نسبت به سایر واحدهای پولی، بیشتر حافظ محیط‌زیست است، زیرا می‌توان کارایی مصرف انرژی سخت‌افزارها را بالاتر برد و یا اینکه جهت کاهش مصرف انرژی، پروتکل‌های استخراج بیت‌کوین را تغییر داد.

یکی دیگر از بحث‌و‌جدل‌های اصلی علیه بیت‌کوین این است که در حال حاضر، بخش بسیار کمی از جهان از آن استفاده می‌کنند. راه‌کارهای پرداخت غالب همانند Visa و یا Mastercard، در هر ثانیه حدود 24000 تراکنش را پردازش می‌کنند. شبکه بیت‌کوین در حال حاضر در هر ثانیه حدود 7 تراکنش را می‌تواند مدیریت کند. حتی اگر با اعمال تغییراتی بتوان باعث افزایش سرعت پردازش تراکنش‌ها شد، آنگاه بازهم بیت‌کوین تأثیر زیادی بر محیط‌زیست داشته و در عین حال کمترین تأثیر را نیز بر اقتصاد جهانی دارد.

اساسا بیت‌کوین از طرح پیشنهادی اولیه خود که آن را به‌عنوان یک واحد پولی در نظر گرفته بود، دور شده است. این روزها بیشتر BTC را به‌عنوان یک دارایی می‌شناسند. مؤسسات، اپلیکیشن‌ها و مشاوران پیشنهاد می‌کنند که در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کنید، آن‌هم نه به خاطر اینکه این ارز، چشم‌اندازی از آینده را نشان می‌دهد، بلکه به این خاطر که ارزش آن در بازار، همانند ارزش طلا است. قیمت فرار بیت‌کوین نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران هنوز دقیقا نمی‌دانند که چگونه این رمزارز را ارزش‌گذاری کنند.

ارزهای دیجیتال نیز هدف‌هایی برای خود دارند. پلتفرم‌هایی همانند اتریوم به شما این امکان را می‌دهند که بر بستر بلاک‌چین، قراردادهای هوشمند تنظیم کنید. این مورد را می‌توان یک نمونه بسیار کاربردی از این فناوری دانست. در مقام مقایسه نیز باید گفت که اتریوم نسبت به بیت‌کوین، تأثیر کمتری بر محیط‌زیست دارد.

هنوز هم در فرایند استخراج ارزهای دیجیتال، باید از الکتریسیته استفاده کرد تا بتوان یک سری محاسبات اساسا بی‌فایده را انجام داد. جریان برق وارد سخت‌افزارها شده و بخش اعظمی از آن نیز تبدیل به گرما می‌شود. مادامی که این مشکل برطرف نشود، آنگاه همچنان بیت‌کوین و سایر ارزهای دیجیتال، برای محیط‌زیست مخرب خواهند بود.

آیا ارزهای دیجیتال آینده روشنی دارند؟

در بالا سعی کردیم که به تاثیر استخراج بیت کوین بر محیط زیست بپردازیم. در این چند سالی که بیت‌کوین وارد میدان شده، هزاران ارز دیجیتال دیگر نیز معرفی شده‌اند. همگی این رمزارزها نیز از فناوری‌های زیرساختی مشابهی استفاده می‌کنند. پایه و اساس تمامی رمزارزها، بلاک‌چین بوده که می‌توان آن را اساسی‌ترین نوآوری بیت‌کوین دانست.

جدا از روش‌های ماینینگ هر رمزارز، در هر صورت باید از منابع و انرژی استفاده کنید. اگر بخواهیم که بهتر از سیاره خود محافظت کرده و از وضعیت آب‌و‌هوایی بحرانی در آینده اجتناب کنیم، آنگاه باید از منابع کمتری استفاده کرده و همچنین سعی کنیم که بیشتر از انرژی‌های تجدیدپذیر بهره ببریم.

ظاهرا ارزهای دیجیتال مستقیما با این موضوع در تضاد هستند. به هر حال حفظ این جایگزین پیچیده که شاید به برخی از ویژگی‌های آن نیز نیازی نداشته باشیم، نیازمند مصرف انرژی و منابع زیادی است. به نظر می‌رسد که برخی از سازمان‌ها قصد دارند که به سبزشویی (Greenwashing) پرداخته و جهت ارائه پاداش به رفتارهای پایدار و طرفدار محیط‌زیست، رمزارزهایی را عرضه کنند.

نوشته استخراج بیت‌کوین چه تأثیری بر محیط‌ زیست دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید

احتمالا واژه CRT را شنیده و می‌دانید که ربطی به تلویزیون‌ها، مانیتور، بازی‌های ویدیویی و یا کامپیوترها دارد. در این مطلب قصد داریم که دقیق‌تر به واژه CRT پرداخته و توضیحاتی را در رابطه با آن به شما ارائه دهیم.

CRT چیست؟

در مباحث مربوط به الکترونیک، CRT به‌معنای Cathode Ray Tube یا همان لامپ پرتوی کاتدی است. CRT یک اصطلاح فنی بوده و به لامپ تصویر موجود در دستگاه‌های تلویزیون و یا مانیتورهای قدیمی اشاره دارد. در اینجا منظور نمایشگرهایی هستند که پیش از نمایشگرهای صفحه-تخت وجود داشتند. CRTها دستگاه‌های الکترونیکی نمایش‌دهنده تصویر بوده که می‌توانند اطلاعات را به‌صورت پویا و بدون نیاز به جابجایی قطعات، نمایش دهند. وقتی که کسی نامی از CRT می‌برد، منظور وی به جای خود لامپ پرتوی کاتدی، می‌تواند تلویزیون و یا مانیتوری باشد که از CRT استفاده می‌کند.

خب چرا پرتو کاتدی؟ پیش از کشف الکترون، دانشمندان جریان الکترون‌ها را اشعه‌های کاتدی می‌نامیدند. این قضیه نیز بدین دلیل بود که این اشعه‌های مرموز، اولین بار در حال ساطع شدن توسط یک الکترون منفی یا همان کاتد دیده شدند. این فرایند باعث سایه‌اندازی در داخل یک لامپ خلاء می‌شد. در سال 1897، یک مهندس آلمانی به نام کارل فردیناند براون (Karl Ferdinand Braun)، جهت ساخت اولین لامپ پرتوی کاتدی، یک نمایشگر فسفری و همچنین یک کنترل انحراف مغناطیسی را به ترکیب اضافه کرد. وی از این لامپ کاتدی جهت نمایش شکل موجی یک جریان غیرمستقیم همانند اسیلسکوپ یا همان نوسان‌نما استفاده می‌کرد.

CRT

در طول زمان، سایر دانشمندان نیز پی بردند که می‌توان از CRTها جهت نمایش تصاویر متحرک، آن‌هم بدون نیاز به قطعات مکانیکی تکان‌خورنده، استفاده کرد. همین یافته، گامی مهم جهت تجاری‌سازی تلویزیون‌ها بود. در ادامه نیز کامپیوترها از مانیتورهای CRT به‌عنوان دستگاه خروجی استفاده کردند. این موضوع باعث افزایش سطح تعامل با کامپیوترها شد و همچنین نیاز به کاغذهای پیوسته پرینت شده جهت تهیه خروجی را از بین می‌برد.

این مطلب را نیز بخوانید: پنل‌های مانیتور چه تفاوتی با یکدیگر داشته و کدام یک برای شما مناسب هستند؟

CRTها چگونه کار می‌کنند؟

CRTها، لامپ‌های بسته خلاء بوده که دارای 3 بخش مهم هستند: یک منبع الکترون (معمولا تفنگ الکترونی نامیده می‌شود)، یک سیستم انحراف الکترومغناطیسی (که پرتو الکترون‌ها را هدایت می‌کند) و همچنین یک نمایشگر فسفری که در هنگام برخورد پرتو الکترون‌ها با آن، شروع به تابیدن می‌کند.

در رابطه با نمایشگرهای CRT رنگی، 3 تفنگ الکترونی وجود دارند: یکی قرمز، یک سبز و دیگری هم آبی. این تفنگ‌ها به سمت فسفرهای رنگی، نشانه‌روی می‌کنند. در هنگام برخورد پرتو مربوطه با فسفرها، آنگاه رنگ موردنظر نیز بر روی نمایشگر، نشان داده خواهد شد. شدت پرتو نیز قابل تعدیل است. این قضیه خود را در روشنایی بخش‌های خاصی از تصویر، نشان می‌دهد.

CRT

تلویزیون‌ها و اکثر مانیتورهای CRT، تصویر را به‌‎صورت خط-به-خط بر روی مانیتور به نمایش درمی‌آورند. این فرایند از بالا به پایین شروع شده، دارای یک الگوی شطرنجی (رستر) است و همچنین در هر ثانیه 30 یا 60 بار، تکرار می‌شود. این نمایشگرها را رستر یا همان شطرنجی می‌نامند. سایر CRTها نیز همانند آن‌هایی که در نوسان‌نماها و همچنین برخی از کنسول‌های اولیه بازی‌های آرکید استفاده می‌شدند، از طریق رهگیری خطوط موجود بر روی نمایشگرهای فسفری (با استفاده از تنها یک تفنگ الکترون)، تصویر را طرح‌ریزی می‌کردند (همانند ابزار Etch-A-Sketch). این‌ها را نمایشگرهای برداری (وکتور) می‌نامند.

واضح است که ما در اینجا قصد ساده‌تر کردن چیزها را داریم وگرنه CRTها نیازمند اجزاهای اضافی بیشتری همانند منبع تغذیه و مدار منطقی جهت دریافت و ایجاد سیگنال‌های تصویری (که بر روی نمایشگر نشان داده می‌شوند) هستند. این قطعات بسته به اندازه نمایشگر، نوع و شرکت سازنده، متفاوت هستند.

چرا دیگر از این فناوری استفاده نمی‌شود؟

طبیعتا هنوز هم در مواردی خاص، از نمایشگرهای CRT استفاده می‌شود. از این موارد می‌توان به تجهیزات الکترونیکی قدیمی همانند آن‌هایی که در کابین خلبان هواپیماهای قدیمی یافت می‌شوند و همچنین موارد مربوط به بازی‌های کلاسیک (رترو)، اشاره کرد.

CRTها در بین دهه‌های 1950 و اواسط 2000 میلادی، اول در تلویزیون‌ها و سپس در مانیتور کامپیوترها، بیشترین محبوبیت را داشتند. در ایالات متحده، تولید تلویزیون‌های CRT به‌طرز گسترده‌ای در اواسط دهه 2000 میلادی، متوقف شد. البته همچنان تولیداتی به‌صورت پراکنده در دهه 2010 میلادی، وجود داشتند. امروزه مؤسسات خاصی نسبت به تولید و یا نوسازی نمایشگرهای CRT اقدام می‌کنند که البته بخش بزرگی از بازار آن‌ها، مربوط به رده‌های غیر مصرف‌کننده است.

CRT

امروزه اکثر مردم دیگر از نمایشگرهای CRT استفاده نمی‌کنند، زیرا هم تبلیغ بیشتری برای نمایشگرهای صفحه-نخت می‌شود (با رهبری LCDها) و هم اینکه دومی برتری‌های گوناگونی نسبت به اولی دارد. در حالت کلی، تولید نمایشگرهای صفحه-تخت ارزان‌تر بوده، این نمایشگرها سبک‌تر و باریک‌تر هستند، مصرف انرژی کمتری دارند و همچنین در قیاس با CRTها، گرمای کمتری نیز تولید می‌کنند. نمایشگرهای مدرن این امکان را فراهم کرده‌اند که تصاویر پخش شده بر روی آن‌ها در قیاس با CRTها، دارای تیزی (Sharpness)، روشنی (Clarity) و همچنین رزولوشن بسیار بالاتری باشند. همچنین نمایشگرهای صفحه-تخت را می‌توان در اندازه‌های بسیاری بزرگ‌تری نسبت به CRTها تولید کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: زمان پاسخگویی مانیتور چیست و چه اهمیتی دارد؟

آیا نمایشگرهای CRT هنوز هم مزیت‌هایی دارند؟

در دهه 2000 و 2010 میلادی، نمایشگرهای CRT همچنان برتری‌هایی نسبت به نمایشگرهای صفحه-تخت داشتند. از این موارد می‌توان به غنای رنگ بیشتر، زمان پاسخگویی بهتر و همچنین پشتیبانی بهتر از همگام‌سازی چندگانه رزولوشن، اشاره کرد. البته پیشرفت‌های حاصل شده در این چند سال، توانسته که این شکاف‌ها را تا حد زیادی کمتر کند.

هنوز هم افرادی هستند که در رابطه با کامپیوترهای قدیمی و یا بازی‌های قدیمی، نمایشگرهای CRT را ترجیح می‌دهند. این قضیه نیز می‌تواند به این موضوع بازگردد که این مانیتورها در آن زمان‌ها، به قصد چنین استفاده‌هایی تولید و ابداع شده بودند. 3 دلیل اصلی وجود دارند که با استناد به آن‌ها می‎‌توان گفت که صفحه‌نمایش‌های CRT جهت اجرای بازی‌های رترو، از نمایشگرهای صفحه‌تخت بهتر هستند.

CRT

دلیل اول این است که CRTها می‌توانند رزولوشن مربوط به بازی‌های قدیمی را بهتر مدیریت کنند. اگر بخواهید که یک بازی با رزولوشن پایین را بر روی یک تلویزیون HD امروزی پخش کنید، آنگاه بازی موردنظر چندان خوشایند و زیبا به نظر نمی‌رسد و بیشتر حالت تاری به خود می‌گیرد. حال اگر همین بازی را بر روی یک نمایشگر قدیمی CRT بخش کنید، آنگاه همه‌چیز خیلی بهتر نشان داده خواهد شد.

دلیل دوم این است که برخی از لوازم جانبی مربوط به بازی‌ها همانند تفنگ‌های نوری، فقط با نمایشگرهای CRT سازگار هستند. مثلا نمی‌توانید بازی Duck Hunt نینتندو را بر روی یک تلویزیون HD اجرا کرده و همچنین بخواهید که از تفنگ نوری نیز استفاده کنید. این قضیه نیز بدین دلیل است که چنین ابزارهایی بهترین هماهنگی را با زمان‌بندی سیگنال‌های ویدیویی تلویزیون‌های CRT دارند.

دلیل سوم نیز این است که مصنوعات تصویری ایجاد شده در بازی‌های قدیمی، هنگامی می‌توانند خود را بهتر نشان دهند که این بازی‌ها بر روی نمایشگرهای CRT اجرا شوند. در حقیقت، برخی از بازی‌ها از مزیت‌های سیگنال NTSC و یا خود CRT استفاده کرده تا بدین ترتیب رنگ‌ها را ترکیب کرده و یا اینکه توهم عمق، سایه‌زنی و شفافیت بیشتر را در ذهن مخاطب به وجود آورند (در قیاس با نمایشگرهای مدرن).

بسیاری از جنبه‌های مثبت مصنوعات گرافیکی بازی‌های قدیمی، در هنگام اجرای این عناوین از طریق شبیه‌سازهای تمام پیکسلی و یا نمایشگرهای مدرن، از بین می‌روند. بدین ترتیب ترکیب رنگ‌ها از دست رفته و همچنین امکان دارد که نسبت صفحه نیز مختل شود، زیرا قرار نیست که همه پیکسل‌ها، مربعی‌شکل باشند.

اکنون که فناوری CRT در خطر فراموشی کامل است، این احتمال وجود دارد که برای همیشه دسترسی به این تکنولوژی را از دست بدهیم. البته هنگامی‌که بحث بر سر منسوخ شدن یک فناوری باشد، این موضوع لزوما قرار نیست که دائمی و همیشگی باشد. به‌عنوان مثال می‌توان به موفقیت شرکت vinyl در Impossible Project جهت بازگردانی دوربین عکس فوری Polaroid، به چرخه تولید اشاره کرد.

شاید روزی فرا برسد که مجددا تولید نمایشگرهای CRT جهت استفاده در بوتیک‌ها افزایش یابد، اما تا آن روز، این وظیفه متخصصان فعال در این زمینه است که نمونه‌های این فناوری را نگه داشته تا نسل‌های آینده نیز بتوانند بهتر با چنین نمایشگرهایی و همچنین شیوه کار آن‌ها، آشنا شوند.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید

احتمالا واژه CRT را شنیده و می‌دانید که ربطی به تلویزیون‌ها، مانیتور، بازی‌های ویدیویی و یا کامپیوترها دارد. در این مطلب قصد داریم که دقیق‌تر به واژه CRT پرداخته و توضیحاتی را در رابطه با آن به شما ارائه دهیم.

CRT چیست؟

در مباحث مربوط به الکترونیک، CRT به‌معنای Cathode Ray Tube یا همان لامپ پرتوی کاتدی است. CRT یک اصطلاح فنی بوده و به لامپ تصویر موجود در دستگاه‌های تلویزیون و یا مانیتورهای قدیمی اشاره دارد. در اینجا منظور نمایشگرهایی هستند که پیش از نمایشگرهای صفحه-تخت وجود داشتند. CRTها دستگاه‌های الکترونیکی نمایش‌دهنده تصویر بوده که می‌توانند اطلاعات را به‌صورت پویا و بدون نیاز به جابجایی قطعات، نمایش دهند. وقتی که کسی نامی از CRT می‌برد، منظور وی به جای خود لامپ پرتوی کاتدی، می‌تواند تلویزیون و یا مانیتوری باشد که از CRT استفاده می‌کند.

خب چرا پرتو کاتدی؟ پیش از کشف الکترون، دانشمندان جریان الکترون‌ها را اشعه‌های کاتدی می‌نامیدند. این قضیه نیز بدین دلیل بود که این اشعه‌های مرموز، اولین بار در حال ساطع شدن توسط یک الکترون منفی یا همان کاتد دیده شدند. این فرایند باعث سایه‌اندازی در داخل یک لامپ خلاء می‌شد. در سال 1897، یک مهندس آلمانی به نام کارل فردیناند براون (Karl Ferdinand Braun)، جهت ساخت اولین لامپ پرتوی کاتدی، یک نمایشگر فسفری و همچنین یک کنترل انحراف مغناطیسی را به ترکیب اضافه کرد. وی از این لامپ کاتدی جهت نمایش شکل موجی یک جریان غیرمستقیم همانند اسیلسکوپ یا همان نوسان‌نما استفاده می‌کرد.

CRT

در طول زمان، سایر دانشمندان نیز پی بردند که می‌توان از CRTها جهت نمایش تصاویر متحرک، آن‌هم بدون نیاز به قطعات مکانیکی تکان‌خورنده، استفاده کرد. همین یافته، گامی مهم جهت تجاری‌سازی تلویزیون‌ها بود. در ادامه نیز کامپیوترها از مانیتورهای CRT به‌عنوان دستگاه خروجی استفاده کردند. این موضوع باعث افزایش سطح تعامل با کامپیوترها شد و همچنین نیاز به کاغذهای پیوسته پرینت شده جهت تهیه خروجی را از بین می‌برد.

این مطلب را نیز بخوانید: پنل‌های مانیتور چه تفاوتی با یکدیگر داشته و کدام یک برای شما مناسب هستند؟

CRTها چگونه کار می‌کنند؟

CRTها، لامپ‌های بسته خلاء بوده که دارای 3 بخش مهم هستند: یک منبع الکترون (معمولا تفنگ الکترونی نامیده می‌شود)، یک سیستم انحراف الکترومغناطیسی (که پرتو الکترون‌ها را هدایت می‌کند) و همچنین یک نمایشگر فسفری که در هنگام برخورد پرتو الکترون‌ها با آن، شروع به تابیدن می‌کند.

در رابطه با نمایشگرهای CRT رنگی، 3 تفنگ الکترونی وجود دارند: یکی قرمز، یک سبز و دیگری هم آبی. این تفنگ‌ها به سمت فسفرهای رنگی، نشانه‌روی می‌کنند. در هنگام برخورد پرتو مربوطه با فسفرها، آنگاه رنگ موردنظر نیز بر روی نمایشگر، نشان داده خواهد شد. شدت پرتو نیز قابل تعدیل است. این قضیه خود را در روشنایی بخش‌های خاصی از تصویر، نشان می‌دهد.

CRT

تلویزیون‌ها و اکثر مانیتورهای CRT، تصویر را به‌‎صورت خط-به-خط بر روی مانیتور به نمایش درمی‌آورند. این فرایند از بالا به پایین شروع شده، دارای یک الگوی شطرنجی (رستر) است و همچنین در هر ثانیه 30 یا 60 بار، تکرار می‌شود. این نمایشگرها را رستر یا همان شطرنجی می‌نامند. سایر CRTها نیز همانند آن‌هایی که در نوسان‌نماها و همچنین برخی از کنسول‌های اولیه بازی‌های آرکید استفاده می‌شدند، از طریق رهگیری خطوط موجود بر روی نمایشگرهای فسفری (با استفاده از تنها یک تفنگ الکترون)، تصویر را طرح‌ریزی می‌کردند (همانند ابزار Etch-A-Sketch). این‌ها را نمایشگرهای برداری (وکتور) می‌نامند.

واضح است که ما در اینجا قصد ساده‌تر کردن چیزها را داریم وگرنه CRTها نیازمند اجزاهای اضافی بیشتری همانند منبع تغذیه و مدار منطقی جهت دریافت و ایجاد سیگنال‌های تصویری (که بر روی نمایشگر نشان داده می‌شوند) هستند. این قطعات بسته به اندازه نمایشگر، نوع و شرکت سازنده، متفاوت هستند.

چرا دیگر از این فناوری استفاده نمی‌شود؟

طبیعتا هنوز هم در مواردی خاص، از نمایشگرهای CRT استفاده می‌شود. از این موارد می‌توان به تجهیزات الکترونیکی قدیمی همانند آن‌هایی که در کابین خلبان هواپیماهای قدیمی یافت می‌شوند و همچنین موارد مربوط به بازی‌های کلاسیک (رترو)، اشاره کرد.

CRTها در بین دهه‌های 1950 و اواسط 2000 میلادی، اول در تلویزیون‌ها و سپس در مانیتور کامپیوترها، بیشترین محبوبیت را داشتند. در ایالات متحده، تولید تلویزیون‌های CRT به‌طرز گسترده‌ای در اواسط دهه 2000 میلادی، متوقف شد. البته همچنان تولیداتی به‌صورت پراکنده در دهه 2010 میلادی، وجود داشتند. امروزه مؤسسات خاصی نسبت به تولید و یا نوسازی نمایشگرهای CRT اقدام می‌کنند که البته بخش بزرگی از بازار آن‌ها، مربوط به رده‌های غیر مصرف‌کننده است.

CRT

امروزه اکثر مردم دیگر از نمایشگرهای CRT استفاده نمی‌کنند، زیرا هم تبلیغ بیشتری برای نمایشگرهای صفحه-نخت می‌شود (با رهبری LCDها) و هم اینکه دومی برتری‌های گوناگونی نسبت به اولی دارد. در حالت کلی، تولید نمایشگرهای صفحه-تخت ارزان‌تر بوده، این نمایشگرها سبک‌تر و باریک‌تر هستند، مصرف انرژی کمتری دارند و همچنین در قیاس با CRTها، گرمای کمتری نیز تولید می‌کنند. نمایشگرهای مدرن این امکان را فراهم کرده‌اند که تصاویر پخش شده بر روی آن‌ها در قیاس با CRTها، دارای تیزی (Sharpness)، روشنی (Clarity) و همچنین رزولوشن بسیار بالاتری باشند. همچنین نمایشگرهای صفحه-تخت را می‌توان در اندازه‌های بسیاری بزرگ‌تری نسبت به CRTها تولید کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: زمان پاسخگویی مانیتور چیست و چه اهمیتی دارد؟

آیا نمایشگرهای CRT هنوز هم مزیت‌هایی دارند؟

در دهه 2000 و 2010 میلادی، نمایشگرهای CRT همچنان برتری‌هایی نسبت به نمایشگرهای صفحه-تخت داشتند. از این موارد می‌توان به غنای رنگ بیشتر، زمان پاسخگویی بهتر و همچنین پشتیبانی بهتر از همگام‌سازی چندگانه رزولوشن، اشاره کرد. البته پیشرفت‌های حاصل شده در این چند سال، توانسته که این شکاف‌ها را تا حد زیادی کمتر کند.

هنوز هم افرادی هستند که در رابطه با کامپیوترهای قدیمی و یا بازی‌های قدیمی، نمایشگرهای CRT را ترجیح می‌دهند. این قضیه نیز می‌تواند به این موضوع بازگردد که این مانیتورها در آن زمان‌ها، به قصد چنین استفاده‌هایی تولید و ابداع شده بودند. 3 دلیل اصلی وجود دارند که با استناد به آن‌ها می‎‌توان گفت که صفحه‌نمایش‌های CRT جهت اجرای بازی‌های رترو، از نمایشگرهای صفحه‌تخت بهتر هستند.

CRT

دلیل اول این است که CRTها می‌توانند رزولوشن مربوط به بازی‌های قدیمی را بهتر مدیریت کنند. اگر بخواهید که یک بازی با رزولوشن پایین را بر روی یک تلویزیون HD امروزی پخش کنید، آنگاه بازی موردنظر چندان خوشایند و زیبا به نظر نمی‌رسد و بیشتر حالت تاری به خود می‌گیرد. حال اگر همین بازی را بر روی یک نمایشگر قدیمی CRT بخش کنید، آنگاه همه‌چیز خیلی بهتر نشان داده خواهد شد.

دلیل دوم این است که برخی از لوازم جانبی مربوط به بازی‌ها همانند تفنگ‌های نوری، فقط با نمایشگرهای CRT سازگار هستند. مثلا نمی‌توانید بازی Duck Hunt نینتندو را بر روی یک تلویزیون HD اجرا کرده و همچنین بخواهید که از تفنگ نوری نیز استفاده کنید. این قضیه نیز بدین دلیل است که چنین ابزارهایی بهترین هماهنگی را با زمان‌بندی سیگنال‌های ویدیویی تلویزیون‌های CRT دارند.

دلیل سوم نیز این است که مصنوعات تصویری ایجاد شده در بازی‌های قدیمی، هنگامی می‌توانند خود را بهتر نشان دهند که این بازی‌ها بر روی نمایشگرهای CRT اجرا شوند. در حقیقت، برخی از بازی‌ها از مزیت‌های سیگنال NTSC و یا خود CRT استفاده کرده تا بدین ترتیب رنگ‌ها را ترکیب کرده و یا اینکه توهم عمق، سایه‌زنی و شفافیت بیشتر را در ذهن مخاطب به وجود آورند (در قیاس با نمایشگرهای مدرن).

بسیاری از جنبه‌های مثبت مصنوعات گرافیکی بازی‌های قدیمی، در هنگام اجرای این عناوین از طریق شبیه‌سازهای تمام پیکسلی و یا نمایشگرهای مدرن، از بین می‌روند. بدین ترتیب ترکیب رنگ‌ها از دست رفته و همچنین امکان دارد که نسبت صفحه نیز مختل شود، زیرا قرار نیست که همه پیکسل‌ها، مربعی‌شکل باشند.

اکنون که فناوری CRT در خطر فراموشی کامل است، این احتمال وجود دارد که برای همیشه دسترسی به این تکنولوژی را از دست بدهیم. البته هنگامی‌که بحث بر سر منسوخ شدن یک فناوری باشد، این موضوع لزوما قرار نیست که دائمی و همیشگی باشد. به‌عنوان مثال می‌توان به موفقیت شرکت vinyl در Impossible Project جهت بازگردانی دوربین عکس فوری Polaroid، به چرخه تولید اشاره کرد.

شاید روزی فرا برسد که مجددا تولید نمایشگرهای CRT جهت استفاده در بوتیک‌ها افزایش یابد، اما تا آن روز، این وظیفه متخصصان فعال در این زمینه است که نمونه‌های این فناوری را نگه داشته تا نسل‌های آینده نیز بتوانند بهتر با چنین نمایشگرهایی و همچنین شیوه کار آن‌ها، آشنا شوند.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید

احتمالا واژه CRT را شنیده و می‌دانید که ربطی به تلویزیون‌ها، مانیتور، بازی‌های ویدیویی و یا کامپیوترها دارد. در این مطلب قصد داریم که دقیق‌تر به واژه CRT پرداخته و توضیحاتی را در رابطه با آن به شما ارائه دهیم.

CRT چیست؟

در مباحث مربوط به الکترونیک، CRT به‌معنای Cathode Ray Tube یا همان لامپ پرتوی کاتدی است. CRT یک اصطلاح فنی بوده و به لامپ تصویر موجود در دستگاه‌های تلویزیون و یا مانیتورهای قدیمی اشاره دارد. در اینجا منظور نمایشگرهایی هستند که پیش از نمایشگرهای صفحه-تخت وجود داشتند. CRTها دستگاه‌های الکترونیکی نمایش‌دهنده تصویر بوده که می‌توانند اطلاعات را به‌صورت پویا و بدون نیاز به جابجایی قطعات، نمایش دهند. وقتی که کسی نامی از CRT می‌برد، منظور وی به جای خود لامپ پرتوی کاتدی، می‌تواند تلویزیون و یا مانیتوری باشد که از CRT استفاده می‌کند.

خب چرا پرتو کاتدی؟ پیش از کشف الکترون، دانشمندان جریان الکترون‌ها را اشعه‌های کاتدی می‌نامیدند. این قضیه نیز بدین دلیل بود که این اشعه‌های مرموز، اولین بار در حال ساطع شدن توسط یک الکترون منفی یا همان کاتد دیده شدند. این فرایند باعث سایه‌اندازی در داخل یک لامپ خلاء می‌شد. در سال 1897، یک مهندس آلمانی به نام کارل فردیناند براون (Karl Ferdinand Braun)، جهت ساخت اولین لامپ پرتوی کاتدی، یک نمایشگر فسفری و همچنین یک کنترل انحراف مغناطیسی را به ترکیب اضافه کرد. وی از این لامپ کاتدی جهت نمایش شکل موجی یک جریان غیرمستقیم همانند اسیلسکوپ یا همان نوسان‌نما استفاده می‌کرد.

CRT

در طول زمان، سایر دانشمندان نیز پی بردند که می‌توان از CRTها جهت نمایش تصاویر متحرک، آن‌هم بدون نیاز به قطعات مکانیکی تکان‌خورنده، استفاده کرد. همین یافته، گامی مهم جهت تجاری‌سازی تلویزیون‌ها بود. در ادامه نیز کامپیوترها از مانیتورهای CRT به‌عنوان دستگاه خروجی استفاده کردند. این موضوع باعث افزایش سطح تعامل با کامپیوترها شد و همچنین نیاز به کاغذهای پیوسته پرینت شده جهت تهیه خروجی را از بین می‌برد.

این مطلب را نیز بخوانید: پنل‌های مانیتور چه تفاوتی با یکدیگر داشته و کدام یک برای شما مناسب هستند؟

CRTها چگونه کار می‌کنند؟

CRTها، لامپ‌های بسته خلاء بوده که دارای 3 بخش مهم هستند: یک منبع الکترون (معمولا تفنگ الکترونی نامیده می‌شود)، یک سیستم انحراف الکترومغناطیسی (که پرتو الکترون‌ها را هدایت می‌کند) و همچنین یک نمایشگر فسفری که در هنگام برخورد پرتو الکترون‌ها با آن، شروع به تابیدن می‌کند.

در رابطه با نمایشگرهای CRT رنگی، 3 تفنگ الکترونی وجود دارند: یکی قرمز، یک سبز و دیگری هم آبی. این تفنگ‌ها به سمت فسفرهای رنگی، نشانه‌روی می‌کنند. در هنگام برخورد پرتو مربوطه با فسفرها، آنگاه رنگ موردنظر نیز بر روی نمایشگر، نشان داده خواهد شد. شدت پرتو نیز قابل تعدیل است. این قضیه خود را در روشنایی بخش‌های خاصی از تصویر، نشان می‌دهد.

CRT

تلویزیون‌ها و اکثر مانیتورهای CRT، تصویر را به‌‎صورت خط-به-خط بر روی مانیتور به نمایش درمی‌آورند. این فرایند از بالا به پایین شروع شده، دارای یک الگوی شطرنجی (رستر) است و همچنین در هر ثانیه 30 یا 60 بار، تکرار می‌شود. این نمایشگرها را رستر یا همان شطرنجی می‌نامند. سایر CRTها نیز همانند آن‌هایی که در نوسان‌نماها و همچنین برخی از کنسول‌های اولیه بازی‌های آرکید استفاده می‌شدند، از طریق رهگیری خطوط موجود بر روی نمایشگرهای فسفری (با استفاده از تنها یک تفنگ الکترون)، تصویر را طرح‌ریزی می‌کردند (همانند ابزار Etch-A-Sketch). این‌ها را نمایشگرهای برداری (وکتور) می‌نامند.

واضح است که ما در اینجا قصد ساده‌تر کردن چیزها را داریم وگرنه CRTها نیازمند اجزاهای اضافی بیشتری همانند منبع تغذیه و مدار منطقی جهت دریافت و ایجاد سیگنال‌های تصویری (که بر روی نمایشگر نشان داده می‌شوند) هستند. این قطعات بسته به اندازه نمایشگر، نوع و شرکت سازنده، متفاوت هستند.

چرا دیگر از این فناوری استفاده نمی‌شود؟

طبیعتا هنوز هم در مواردی خاص، از نمایشگرهای CRT استفاده می‌شود. از این موارد می‌توان به تجهیزات الکترونیکی قدیمی همانند آن‌هایی که در کابین خلبان هواپیماهای قدیمی یافت می‌شوند و همچنین موارد مربوط به بازی‌های کلاسیک (رترو)، اشاره کرد.

CRTها در بین دهه‌های 1950 و اواسط 2000 میلادی، اول در تلویزیون‌ها و سپس در مانیتور کامپیوترها، بیشترین محبوبیت را داشتند. در ایالات متحده، تولید تلویزیون‌های CRT به‌طرز گسترده‌ای در اواسط دهه 2000 میلادی، متوقف شد. البته همچنان تولیداتی به‌صورت پراکنده در دهه 2010 میلادی، وجود داشتند. امروزه مؤسسات خاصی نسبت به تولید و یا نوسازی نمایشگرهای CRT اقدام می‌کنند که البته بخش بزرگی از بازار آن‌ها، مربوط به رده‌های غیر مصرف‌کننده است.

CRT

امروزه اکثر مردم دیگر از نمایشگرهای CRT استفاده نمی‌کنند، زیرا هم تبلیغ بیشتری برای نمایشگرهای صفحه-نخت می‌شود (با رهبری LCDها) و هم اینکه دومی برتری‌های گوناگونی نسبت به اولی دارد. در حالت کلی، تولید نمایشگرهای صفحه-تخت ارزان‌تر بوده، این نمایشگرها سبک‌تر و باریک‌تر هستند، مصرف انرژی کمتری دارند و همچنین در قیاس با CRTها، گرمای کمتری نیز تولید می‌کنند. نمایشگرهای مدرن این امکان را فراهم کرده‌اند که تصاویر پخش شده بر روی آن‌ها در قیاس با CRTها، دارای تیزی (Sharpness)، روشنی (Clarity) و همچنین رزولوشن بسیار بالاتری باشند. همچنین نمایشگرهای صفحه-تخت را می‌توان در اندازه‌های بسیاری بزرگ‌تری نسبت به CRTها تولید کرد.

این مطلب را نیز بخوانید: زمان پاسخگویی مانیتور چیست و چه اهمیتی دارد؟

آیا نمایشگرهای CRT هنوز هم مزیت‌هایی دارند؟

در دهه 2000 و 2010 میلادی، نمایشگرهای CRT همچنان برتری‌هایی نسبت به نمایشگرهای صفحه-تخت داشتند. از این موارد می‌توان به غنای رنگ بیشتر، زمان پاسخگویی بهتر و همچنین پشتیبانی بهتر از همگام‌سازی چندگانه رزولوشن، اشاره کرد. البته پیشرفت‌های حاصل شده در این چند سال، توانسته که این شکاف‌ها را تا حد زیادی کمتر کند.

هنوز هم افرادی هستند که در رابطه با کامپیوترهای قدیمی و یا بازی‌های قدیمی، نمایشگرهای CRT را ترجیح می‌دهند. این قضیه نیز می‌تواند به این موضوع بازگردد که این مانیتورها در آن زمان‌ها، به قصد چنین استفاده‌هایی تولید و ابداع شده بودند. 3 دلیل اصلی وجود دارند که با استناد به آن‌ها می‎‌توان گفت که صفحه‌نمایش‌های CRT جهت اجرای بازی‌های رترو، از نمایشگرهای صفحه‌تخت بهتر هستند.

CRT

دلیل اول این است که CRTها می‌توانند رزولوشن مربوط به بازی‌های قدیمی را بهتر مدیریت کنند. اگر بخواهید که یک بازی با رزولوشن پایین را بر روی یک تلویزیون HD امروزی پخش کنید، آنگاه بازی موردنظر چندان خوشایند و زیبا به نظر نمی‌رسد و بیشتر حالت تاری به خود می‌گیرد. حال اگر همین بازی را بر روی یک نمایشگر قدیمی CRT بخش کنید، آنگاه همه‌چیز خیلی بهتر نشان داده خواهد شد.

دلیل دوم این است که برخی از لوازم جانبی مربوط به بازی‌ها همانند تفنگ‌های نوری، فقط با نمایشگرهای CRT سازگار هستند. مثلا نمی‌توانید بازی Duck Hunt نینتندو را بر روی یک تلویزیون HD اجرا کرده و همچنین بخواهید که از تفنگ نوری نیز استفاده کنید. این قضیه نیز بدین دلیل است که چنین ابزارهایی بهترین هماهنگی را با زمان‌بندی سیگنال‌های ویدیویی تلویزیون‌های CRT دارند.

دلیل سوم نیز این است که مصنوعات تصویری ایجاد شده در بازی‌های قدیمی، هنگامی می‌توانند خود را بهتر نشان دهند که این بازی‌ها بر روی نمایشگرهای CRT اجرا شوند. در حقیقت، برخی از بازی‌ها از مزیت‌های سیگنال NTSC و یا خود CRT استفاده کرده تا بدین ترتیب رنگ‌ها را ترکیب کرده و یا اینکه توهم عمق، سایه‌زنی و شفافیت بیشتر را در ذهن مخاطب به وجود آورند (در قیاس با نمایشگرهای مدرن).

بسیاری از جنبه‌های مثبت مصنوعات گرافیکی بازی‌های قدیمی، در هنگام اجرای این عناوین از طریق شبیه‌سازهای تمام پیکسلی و یا نمایشگرهای مدرن، از بین می‌روند. بدین ترتیب ترکیب رنگ‌ها از دست رفته و همچنین امکان دارد که نسبت صفحه نیز مختل شود، زیرا قرار نیست که همه پیکسل‌ها، مربعی‌شکل باشند.

اکنون که فناوری CRT در خطر فراموشی کامل است، این احتمال وجود دارد که برای همیشه دسترسی به این تکنولوژی را از دست بدهیم. البته هنگامی‌که بحث بر سر منسوخ شدن یک فناوری باشد، این موضوع لزوما قرار نیست که دائمی و همیشگی باشد. به‌عنوان مثال می‌توان به موفقیت شرکت vinyl در Impossible Project جهت بازگردانی دوربین عکس فوری Polaroid، به چرخه تولید اشاره کرد.

شاید روزی فرا برسد که مجددا تولید نمایشگرهای CRT جهت استفاده در بوتیک‌ها افزایش یابد، اما تا آن روز، این وظیفه متخصصان فعال در این زمینه است که نمونه‌های این فناوری را نگه داشته تا نسل‌های آینده نیز بتوانند بهتر با چنین نمایشگرهایی و همچنین شیوه کار آن‌ها، آشنا شوند.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با نمایشگرهای CRT و دلیل منسوخ شدن آن‌ها بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه حالت دارک مود را در Google Docs فعال کنیم؟

در حالت پیش‌فرض و در اکثر مواقع، Google Docs از تم روشن استفاده می‌کند، اما جهت فعال کردن دارک مود در Google Docs اندروید، آیفون، آیپد و حتی در گوگل کروم، روشی ساده وجود دارد که قصد داریم در ادامه به آن بپردازیم.

این آموزش بر مبنای Google Docs نوشته شده، اما می‌توانید گام‌های زیر را در Google Sheets و Google Slides نیز پیاده‌سازی کنید.

نحوه فعال کردن دارک مود در Google Docs گوگل کروم

در نسخه ویندوز، مک و لینوکس مرورگر گوگل کروم می‌توانید حالت تاریک را برای Google Docs خود فعال کنید، اما باید به یاد داشته باشید که این کار باعث می‌شود تا تم تاریک بر روی تمامی وب‌سایت‌های دیگر نیز اعمال شود. پیش از طی کردن گام‌های زیر، باید به یاد داشته باشید که این ویژگی با استفاده از یک Chrome flag قابل فعال‌سازی است.

نکته: این ویژگی در دسترس همگان قرار ندارد. شاید Flagها به هر دلیلی درست کار نکرده و در نتیجه عملکرد مرورگر شما را مختل کنند. بنابراین با مسئولیت خود باید Flagها را فعال کنید.

در نوار آدرس موجود در بالای مرورگر گوگل کروم خود باید عبارت “chrome://flags” را تایپ کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

سپس باید با استفاده از نوار جست‌و‌جو در بالا، عبارت “Force Dark Mode” را جست‌و‌جو کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

بر روی منوی کشویی موجود در کنار گزینه “Force Dark Mode for Web Contents” کلیک کرده و سپس “Enabled” را انتخاب کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

در ادامه پیغامی را مشاهده خواهید کرد که به شما می‌گوید که باید جهت اعمال تغییرات، مرورگر خود را مجددا اجرا کنید. کارهای در حال انجام خود را ذخیره کرده و سپس بر روی “Relaunch” کلیک کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

اکنون اگر به وب‌سایت Google Docs بروید، آنگاه خواهید دید که رنگ صفحه به‌صورت سیاه بوده و رنگ نوشته‌ها نیز، سفید است.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش ایجاد و ویرایش جدول در Google Docs

فعال کردن حالت تاریک در Google Docs اندروید و آیفون

با استفاده از اپلیکیشن Google Docs اندروید و آیفون می‌توانید سریعا در بین تم‌های روشن و تاریک، جابجا شوید. اگر دارک مود را به‌صورت سیستمی و برای کل گوشی فعال کرده باشید، آنگاه حالت تاریک نیز به‌صورت خودکار در اپلیکیشن Google Docs شما فعال خواهد شد. به هر حال اگر می‌خواهید که این حالت را فقط بر روی اپلیکیشن Google Docs فعال کنید، آنگاه باید گام‌های زیر را طی کنید.

اپلیکیشن Google Docs را اجرا کرده و سپس در گوشه بالا سمت چپ، منوی همبرگری را لمس کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

سپس باید گزینه “Settings” را انتخاب نمایید.

اکنون باید “Theme” را برگزیده تا بدین ترتیب بتوانید حالت تاریک را فعال کنید. این گزینه بر روی دستگاه‌های اندرویدی، “Choose Theme” نام دارد.

گزینه “Dark” را انتخاب کنید.

اکنون تمامی اسناد شما در Google Docs، در حالت دارک مود باز خواهند شد. البته اگر بخواهید، آنگاه بازهم می‌توانید اسناد خود را در تم روشن نیز مشاهده کنید. جهت انجام این کار، یک سند را در Google Docs باز کرده و سپس در گوشه بالا سمت راست، بر روی آیکون سه-نقطه، ضربه بزنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

گزینه “View in Light Theme” را فعال کنید.

اکنون تمامی اسناد Google Docs شما به حالت روشن تغییر وضعیت داده، در حالی که خود اپلیکیشن همچنان در حالت تاریک باقی می‌ماند.

نوشته چگونه حالت دارک مود را در Google Docs فعال کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه حالت دارک مود را در Google Docs فعال کنیم؟

در حالت پیش‌فرض و در اکثر مواقع، Google Docs از تم روشن استفاده می‌کند، اما جهت فعال کردن دارک مود در Google Docs اندروید، آیفون، آیپد و حتی در گوگل کروم، روشی ساده وجود دارد که قصد داریم در ادامه به آن بپردازیم.

این آموزش بر مبنای Google Docs نوشته شده، اما می‌توانید گام‌های زیر را در Google Sheets و Google Slides نیز پیاده‌سازی کنید.

نحوه فعال کردن دارک مود در Google Docs گوگل کروم

در نسخه ویندوز، مک و لینوکس مرورگر گوگل کروم می‌توانید حالت تاریک را برای Google Docs خود فعال کنید، اما باید به یاد داشته باشید که این کار باعث می‌شود تا تم تاریک بر روی تمامی وب‌سایت‌های دیگر نیز اعمال شود. پیش از طی کردن گام‌های زیر، باید به یاد داشته باشید که این ویژگی با استفاده از یک Chrome flag قابل فعال‌سازی است.

نکته: این ویژگی در دسترس همگان قرار ندارد. شاید Flagها به هر دلیلی درست کار نکرده و در نتیجه عملکرد مرورگر شما را مختل کنند. بنابراین با مسئولیت خود باید Flagها را فعال کنید.

در نوار آدرس موجود در بالای مرورگر گوگل کروم خود باید عبارت “chrome://flags” را تایپ کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

سپس باید با استفاده از نوار جست‌و‌جو در بالا، عبارت “Force Dark Mode” را جست‌و‌جو کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

بر روی منوی کشویی موجود در کنار گزینه “Force Dark Mode for Web Contents” کلیک کرده و سپس “Enabled” را انتخاب کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

در ادامه پیغامی را مشاهده خواهید کرد که به شما می‌گوید که باید جهت اعمال تغییرات، مرورگر خود را مجددا اجرا کنید. کارهای در حال انجام خود را ذخیره کرده و سپس بر روی “Relaunch” کلیک کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

اکنون اگر به وب‌سایت Google Docs بروید، آنگاه خواهید دید که رنگ صفحه به‌صورت سیاه بوده و رنگ نوشته‌ها نیز، سفید است.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش ایجاد و ویرایش جدول در Google Docs

فعال کردن حالت تاریک در Google Docs اندروید و آیفون

با استفاده از اپلیکیشن Google Docs اندروید و آیفون می‌توانید سریعا در بین تم‌های روشن و تاریک، جابجا شوید. اگر دارک مود را به‌صورت سیستمی و برای کل گوشی فعال کرده باشید، آنگاه حالت تاریک نیز به‌صورت خودکار در اپلیکیشن Google Docs شما فعال خواهد شد. به هر حال اگر می‌خواهید که این حالت را فقط بر روی اپلیکیشن Google Docs فعال کنید، آنگاه باید گام‌های زیر را طی کنید.

اپلیکیشن Google Docs را اجرا کرده و سپس در گوشه بالا سمت چپ، منوی همبرگری را لمس کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

سپس باید گزینه “Settings” را انتخاب نمایید.

اکنون باید “Theme” را برگزیده تا بدین ترتیب بتوانید حالت تاریک را فعال کنید. این گزینه بر روی دستگاه‌های اندرویدی، “Choose Theme” نام دارد.

گزینه “Dark” را انتخاب کنید.

اکنون تمامی اسناد شما در Google Docs، در حالت دارک مود باز خواهند شد. البته اگر بخواهید، آنگاه بازهم می‌توانید اسناد خود را در تم روشن نیز مشاهده کنید. جهت انجام این کار، یک سند را در Google Docs باز کرده و سپس در گوشه بالا سمت راست، بر روی آیکون سه-نقطه، ضربه بزنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

گزینه “View in Light Theme” را فعال کنید.

اکنون تمامی اسناد Google Docs شما به حالت روشن تغییر وضعیت داده، در حالی که خود اپلیکیشن همچنان در حالت تاریک باقی می‌ماند.

نوشته چگونه حالت دارک مود را در Google Docs فعال کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه حالت دارک مود را در Google Docs فعال کنیم؟

در حالت پیش‌فرض و در اکثر مواقع، Google Docs از تم روشن استفاده می‌کند، اما جهت فعال کردن دارک مود در Google Docs اندروید، آیفون، آیپد و حتی در گوگل کروم، روشی ساده وجود دارد که قصد داریم در ادامه به آن بپردازیم.

این آموزش بر مبنای Google Docs نوشته شده، اما می‌توانید گام‌های زیر را در Google Sheets و Google Slides نیز پیاده‌سازی کنید.

نحوه فعال کردن دارک مود در Google Docs گوگل کروم

در نسخه ویندوز، مک و لینوکس مرورگر گوگل کروم می‌توانید حالت تاریک را برای Google Docs خود فعال کنید، اما باید به یاد داشته باشید که این کار باعث می‌شود تا تم تاریک بر روی تمامی وب‌سایت‌های دیگر نیز اعمال شود. پیش از طی کردن گام‌های زیر، باید به یاد داشته باشید که این ویژگی با استفاده از یک Chrome flag قابل فعال‌سازی است.

نکته: این ویژگی در دسترس همگان قرار ندارد. شاید Flagها به هر دلیلی درست کار نکرده و در نتیجه عملکرد مرورگر شما را مختل کنند. بنابراین با مسئولیت خود باید Flagها را فعال کنید.

در نوار آدرس موجود در بالای مرورگر گوگل کروم خود باید عبارت “chrome://flags” را تایپ کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

سپس باید با استفاده از نوار جست‌و‌جو در بالا، عبارت “Force Dark Mode” را جست‌و‌جو کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

بر روی منوی کشویی موجود در کنار گزینه “Force Dark Mode for Web Contents” کلیک کرده و سپس “Enabled” را انتخاب کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

در ادامه پیغامی را مشاهده خواهید کرد که به شما می‌گوید که باید جهت اعمال تغییرات، مرورگر خود را مجددا اجرا کنید. کارهای در حال انجام خود را ذخیره کرده و سپس بر روی “Relaunch” کلیک کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

اکنون اگر به وب‌سایت Google Docs بروید، آنگاه خواهید دید که رنگ صفحه به‌صورت سیاه بوده و رنگ نوشته‌ها نیز، سفید است.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش ایجاد و ویرایش جدول در Google Docs

فعال کردن حالت تاریک در Google Docs اندروید و آیفون

با استفاده از اپلیکیشن Google Docs اندروید و آیفون می‌توانید سریعا در بین تم‌های روشن و تاریک، جابجا شوید. اگر دارک مود را به‌صورت سیستمی و برای کل گوشی فعال کرده باشید، آنگاه حالت تاریک نیز به‌صورت خودکار در اپلیکیشن Google Docs شما فعال خواهد شد. به هر حال اگر می‌خواهید که این حالت را فقط بر روی اپلیکیشن Google Docs فعال کنید، آنگاه باید گام‌های زیر را طی کنید.

اپلیکیشن Google Docs را اجرا کرده و سپس در گوشه بالا سمت چپ، منوی همبرگری را لمس کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

سپس باید گزینه “Settings” را انتخاب نمایید.

اکنون باید “Theme” را برگزیده تا بدین ترتیب بتوانید حالت تاریک را فعال کنید. این گزینه بر روی دستگاه‌های اندرویدی، “Choose Theme” نام دارد.

گزینه “Dark” را انتخاب کنید.

اکنون تمامی اسناد شما در Google Docs، در حالت دارک مود باز خواهند شد. البته اگر بخواهید، آنگاه بازهم می‌توانید اسناد خود را در تم روشن نیز مشاهده کنید. جهت انجام این کار، یک سند را در Google Docs باز کرده و سپس در گوشه بالا سمت راست، بر روی آیکون سه-نقطه، ضربه بزنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

گزینه “View in Light Theme” را فعال کنید.

اکنون تمامی اسناد Google Docs شما به حالت روشن تغییر وضعیت داده، در حالی که خود اپلیکیشن همچنان در حالت تاریک باقی می‌ماند.

نوشته چگونه حالت دارک مود را در Google Docs فعال کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

چگونه حالت دارک مود را در Google Docs فعال کنیم؟

در حالت پیش‌فرض و در اکثر مواقع، Google Docs از تم روشن استفاده می‌کند، اما جهت فعال کردن دارک مود در Google Docs اندروید، آیفون، آیپد و حتی در گوگل کروم، روشی ساده وجود دارد که قصد داریم در ادامه به آن بپردازیم.

این آموزش بر مبنای Google Docs نوشته شده، اما می‌توانید گام‌های زیر را در Google Sheets و Google Slides نیز پیاده‌سازی کنید.

نحوه فعال کردن دارک مود در Google Docs گوگل کروم

در نسخه ویندوز، مک و لینوکس مرورگر گوگل کروم می‌توانید حالت تاریک را برای Google Docs خود فعال کنید، اما باید به یاد داشته باشید که این کار باعث می‌شود تا تم تاریک بر روی تمامی وب‌سایت‌های دیگر نیز اعمال شود. پیش از طی کردن گام‌های زیر، باید به یاد داشته باشید که این ویژگی با استفاده از یک Chrome flag قابل فعال‌سازی است.

نکته: این ویژگی در دسترس همگان قرار ندارد. شاید Flagها به هر دلیلی درست کار نکرده و در نتیجه عملکرد مرورگر شما را مختل کنند. بنابراین با مسئولیت خود باید Flagها را فعال کنید.

در نوار آدرس موجود در بالای مرورگر گوگل کروم خود باید عبارت “chrome://flags” را تایپ کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

سپس باید با استفاده از نوار جست‌و‌جو در بالا، عبارت “Force Dark Mode” را جست‌و‌جو کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

بر روی منوی کشویی موجود در کنار گزینه “Force Dark Mode for Web Contents” کلیک کرده و سپس “Enabled” را انتخاب کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

در ادامه پیغامی را مشاهده خواهید کرد که به شما می‌گوید که باید جهت اعمال تغییرات، مرورگر خود را مجددا اجرا کنید. کارهای در حال انجام خود را ذخیره کرده و سپس بر روی “Relaunch” کلیک کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

اکنون اگر به وب‌سایت Google Docs بروید، آنگاه خواهید دید که رنگ صفحه به‌صورت سیاه بوده و رنگ نوشته‌ها نیز، سفید است.

این مطلب را نیز بخوانید: آموزش ایجاد و ویرایش جدول در Google Docs

فعال کردن حالت تاریک در Google Docs اندروید و آیفون

با استفاده از اپلیکیشن Google Docs اندروید و آیفون می‌توانید سریعا در بین تم‌های روشن و تاریک، جابجا شوید. اگر دارک مود را به‌صورت سیستمی و برای کل گوشی فعال کرده باشید، آنگاه حالت تاریک نیز به‌صورت خودکار در اپلیکیشن Google Docs شما فعال خواهد شد. به هر حال اگر می‌خواهید که این حالت را فقط بر روی اپلیکیشن Google Docs فعال کنید، آنگاه باید گام‌های زیر را طی کنید.

اپلیکیشن Google Docs را اجرا کرده و سپس در گوشه بالا سمت چپ، منوی همبرگری را لمس کنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

سپس باید گزینه “Settings” را انتخاب نمایید.

اکنون باید “Theme” را برگزیده تا بدین ترتیب بتوانید حالت تاریک را فعال کنید. این گزینه بر روی دستگاه‌های اندرویدی، “Choose Theme” نام دارد.

گزینه “Dark” را انتخاب کنید.

اکنون تمامی اسناد شما در Google Docs، در حالت دارک مود باز خواهند شد. البته اگر بخواهید، آنگاه بازهم می‌توانید اسناد خود را در تم روشن نیز مشاهده کنید. جهت انجام این کار، یک سند را در Google Docs باز کرده و سپس در گوشه بالا سمت راست، بر روی آیکون سه-نقطه، ضربه بزنید.

فعال کردن دارک مود در Google Docs

گزینه “View in Light Theme” را فعال کنید.

اکنون تمامی اسناد Google Docs شما به حالت روشن تغییر وضعیت داده، در حالی که خود اپلیکیشن همچنان در حالت تاریک باقی می‌ماند.

نوشته چگونه حالت دارک مود را در Google Docs فعال کنیم؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.