منظور از کارت گرافیک Lite Hash Rate چیست و آیا برای بازی مناسب است؟

در سال 2021، طمع ماینرها برای کسب درآمد از ارزهای دیجیتال باعث شده تا با کمبود شدید کارت گرافیک‌‎ها مواجه شویم. اکنون کارت گرافیک‌هایی که برای گیمرها ساخته شده تا از بازی کردن لذت ببرند، در اختیار اهداف سودجویانه ماینرها قرار گرفته‌اند. اینجاست که کارت گرافیک های Lite Hash Rate وارد عمل می‌شوند.

کارت گرافیک‌های Lite Hash Rate برای گیمرها هستند

انویدیا نسخه Lite Hash Rate یا همان LHR کارت گرافیک‌های سری RTX خود را معرفی کرد تا استخراج ارز دیجیتال را دشوارتر کرده، اما عملکرد بازی‌ها افتی را تجربه نکند. در مارس 2021 بود که این شرکت به‌صورت اتفاقی، قفل ضد ماین کارت گرافیک‌های RTX 3060 را باز کرد. حال انویدیا قصد دارد که اقدامی دیگر و البته بزرگ‌تر را در این رابطه انجام دهد.

اگر سری به خرده‌‌فروشی‌های مختلف زده باشید، آنگاه حتما فهمیده‌اید که قیمت کارت گرافیک‌ها در بازار، چندین برابر شده است. دلیل این افزایش قیمت نیز به کمبود موجودی در انبار و همچنین افزایش قیمت توسط فروشندگان (به دلیل کمبود موجودی) بازمی‌گردد.

خود کمبود موجودی انبار نیز به دلیل شیوع ویروس کرونا و اختلال در زنجیره تأمین، نیاز به سخت‌افزارهای بیشتر به دلیل در خانه ماندن افراد و همچنین طمع ماینرها جهت ثروتمند شدن از طریق استخراج ارزهای دیجیتال، تشدید شده است.

استخراج ارز دیجیتال چیست؟

گرافیک Lite Hash Rate

ارزهای دیجیتال همانند بیت‌کوین، اتریوم و دوج‌ کوین به وسیله فرایند ماینینگ تولید می‌شوند. در این فرایند، کامپیوترها باید مسائل ریاضی موجود در سیستم بلاک‌چین (یک دفتر کل که تراکنش‌های مربوط به یک ارز دیجیتال خاص را ردیابی می‌کند). را حل کنند. هر کس زودتر بتواند مسئله‌ای را حل کند، آنگاه پاداش حل آن مسئله نیز به وی داده خواهد شد.

لازم هم نیست که بگوییم با داشتن مقدار نه‌چندان زیادی از ارزهایی همانند بیت‌کوین و یا اتریوم می‌توان سریعا ثروتمند شد. نیازمندی‌های این فضیه نیز مصرف انرژی الکتریسیته و البته سخت‌افزار مناسب است. در حال حاضر کارت گرافیک‌های مخصوص بازی، بهترین گزینه جهت استخراج ارزهای دیجیتال پرطرفدار هستند.

کارت گرافیک‌ها جهت استخراج ارزهای دیجیتال از جمله بیت‌کوین مناسب بوده، اما دستگاه‌های ASIC حتی می‌توانند گزینه بهتری جهت انجام این کار باشند. البته این دستگاه‌ها به دلایلی برای سایر ارزهای دیجیتال، به اندازه بیت‌کوین مناسب نیستند.

در نهایت اینکه هنوز هم بهترین راه جهت استخراج رمزارزهای پرطرفدار به استثنای بیت‌کوین، استفاده از کارت گرافیک است. هر ماینر چندین کارت گرافیک را به‌صورت همزمان و یکجا خریداری می‌کند، دیگر خودتان می‌توانید تأثیر چنین اقداماتی را بر بازار این سخت‌افزار، تصور کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: Nvidia Resizable BAR چیست و تا چه حد بر اجرای بازی‌ها تأثیر دارد؟

کارت‌ گرافیک های Lite Hash Rate شرکت انویدیا

انویدیا قصد دارد تا با سری جدید کارت گرافیک‌های RTX 3080 ،RTX 3070 و RTX 3060 Ti، کارت گرافیک‌های خود را به‌ جای ماینرها، در دسترس بازی‌بازان قرار دهد. این کارت‌ها با برچسب جداگانه نیز به فروش رسیده و می‌توانند استخراج اتریوم را تشخیص داده و بنابراین هش ریت را تا 50 درصد کاهش دهند. البته انویدیا کارت گرافیک‌های مخصوص بازار ارزهای دیجیتال را نیز معرفی کرده تا بدین ترتیب نیاز ماینرها را به خرید کارت گرافیک‌های مخصوص بازی، کاهش دهد.

انویدیا می‌گوید که عملکرد بازی‌ها در کارت گرافیک‌های سری LHR تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. این کارت‌ها عملکرد ماینینگ اتریوم و سایر پروژه‌های مرتبط با آن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. البته رمزارزهایی همانند دوج کوین نیز وجود دارند که از شبکه اتریوم استفاده نکرده و احتمالا کارت گرافیک‌های سری LHR نیز نمی‌توانند استخراج آن‌ها را تشخیص دهند.

حتی اگر هجوم ماینرها به کارت‌های انویدیا کاهش پیدا کند، آنگاه بازهم معلوم نیست که برنامه LHR بتواند کارت گرافیک‌های موجود در قفسه فروشگاه‌ها را افزایش دهد. مثلا RTX 3060 در ابتدا دارای قفل ضد ماینینگ بود، اما سریعا به فروش رسید. از کجا معلوم که چنین چیزی نیز برای کارت‌های جدید این شرکت رخ ندهد، مخصوصا با توجه به اینکه نیازهای بسیاری از سوی بازی‌بازان وجود داشته که هنوز رفع نشده‌اند.

در هر صورت، این حرکت را می‌توان قدمی مثبت جهت افزایش موجودی کارت گرافیک‌ها در فروشگاه‌ها دانست، البته با این فرض که انویدیا مجددا با مواردی همچون عرضه به‌روزرسانی نرم‌افزاری، نقشه‌های خود را خراب نکند.

نوشته منظور از کارت گرافیک Lite Hash Rate چیست و آیا برای بازی مناسب است؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با جنبش سایفرپانک (Cypherpunk) و اهداف آن بدانید

با افزایش محبوبیت ارزهای دیجیتال و بلاک‌چین، گروه‌ها و افراد سایفرپانک (Cypherpunk) بیشتری نیز در حال سر برآوردن هستند. چنین موضوعی اکنون تبدیل به یکی از نگرانی‌های قانون و مقامات دولتی شده است. در این مطلب قصد داریم که به شما بگوییم سایفرپانک‌ها که بوده، این افراد از کجا آمده و خواهان چه چیزی هستند.

سایفرپانک و تاریخچه آن

جنبش سایفرپانک، تاریخ تولد مشخصی ندارد. البته می‌توان ریشه‌های این گروه را به اواسط دهه 1970 میلادی؛ یعنی زمانی که دولت ایالات‌‍ متحده استاندارد رمزنگاری داده (DES) را منتشر کرده و همچنین مارتین هلمان (Martin Hellman) و ویتفیلد دیفی (Whitfield Diffie)، در زمینه مطالعه رمزنگاری کلید عمومی پیشگام بودند، نسبت داد.

پیش از این، رمزنگاری بسیار کم کاربرد بود و بیشتر توسط نیروهای نظامی و آژانس‌های جاسوسی مورد استفاده قرار می‌گرفت و حجم بالایی از این کار نیز محرمانه و طبقه‌بندی شده بود. در سال 1992، سه دوست یعنی اریک هیوز (Eric Hughes)، تیموتی می (Timothy May) و جان گیلمور (John Gilmore)، جلسه‌ای را تشکیل دادند که در نهایت باعث ظهور جنبش سایفرپانک شد.

سایفرپانک

هیوز یک ریاضی‌دان در دانشگاه کالیفرنیا برکلی، می یک تاجر در اینتل و گیلمور نیز یک دانشمند کامپیوتر در Sun Microsystems (اکنون در مالکیت اوراکل است) بود. این سه به بحث در رابطه با رمزنگاری و حریم خصوصی پرداختند. در حوالی همین مواقع، هیوز، می و گیلمور، چندین پروژه را که هدف آن‌ها جلب توجه افرادی با ذهن‌های مشابه بود، راه‌اندازی کردند. هیوز یک لیست ارسال ایمیل سایفرپانک و اولین ارسال کننده مجدد ایمیل‌های ناشناس را راه‌اندازی کرد. می نیز مانیفست آنارشی رمزنگاری (The Crypto Anarchist Manifesto) را منتشر کرد.

با دیدن این حرکت‌ها در فضای سایبری، برنامه‌نویس، نویسنده و فعال حقوق مدنی جودیس جود میلهون (Judith Jude Milhon)، واژه سایفرپانک را که ترکیبی از واژه سایفر (Cipher) و ژانر علمی تخیلی سایبرپانک است، به وجود آورد. البته در این بین وی واژه “Cipher” را به “Cypher” تغییر داد. در سال 1993، هیوز قطعه‌ای از کار را نوشت و منتشر کرد که در واقع نمایانگر جنبش سایفرپانک بود؛ A Cypherpunk’s Manifesto.

این مطلب را نیز بخوانید: هک چیست و هکر کیست؟

اهداف جنبش سایفرپانک

سایفرپانک

در بیانیه سایفرپانک آمده: “حریم خصوصی یکی از نیازهای یک جامعه باز در عصر الکترونیک است. حریم خصوصی به معنای پنهان‌کاری نیست. یک مسئله خصوصی چیزی است که شخصی نمی‌خواهد تمام دنیا از آن باخبر شود، اما یک مسئله پنهان چیزی است که شخصی نمی‌خواهد هیچ‌کسی از آن مطلع شود. حریم خصوصی به‌معنای در اختیار داشتن قدرت این است که هر شخصی به میل خود، هویت و اطلاعات خویش را در اختیار جهان قرار دهد.”

جنبش سایفرپانک می‌خواهد که کاربران بتوانند بدون دخالت دولت و شرکت‌ها، در مورد مخفی و یا فاش کردن اطلاعات خود تصمیم بگیرند. بسیاری از سایفرپانک‌ها بر این اعتقاد هستند که دولت‌ها اطلاعات بسیاری را از شهروندان در اختیار دارند و افشاگری‌های افرادی همانند ادوارد اسنودن (Edward Snowden) نیز این موضوع را تأیید می‌کند.

جنبش سایفرپانک مدافع عدم دخالت دولت و بانک‌های مرکزی در تراکنش‌های پولی بوده و همچنین اعتقاد دارد که چنین نهادهایی نمی‌توانند از تقلب، اختلاس و پولشویی جلوگیری کنند. این موضوع یکی از مباحث اصلی در رابطه با تولد رمزارزهایی همانند بیت‌کوین است.

یک سایفرپانک چه کاری انجام می‌دهد؟

سایفرپانک

در این رابطه در مانیفست آمده که: “ما سایفرپانک‌ها خود را ملزم به ایجاد سیستمی ناشناس کرده‌ایم. ما با استفاده از رمزنگاری، ایمیل‌رسانی ناشناس، امضا و پول دیجیتال، از حریم خصوصی خود محافظت می‌کنیم.”

سایفرپانک‌ها جهت حمایت از جنبش خود، عملکردهای رمز محوری را ایجاد کرده‌اند. مثلا در سال 1997، آدام بک (Adam Back) سیستم تراکنشی Hashcash را توسعه داد که از آن جهت محدود کردن ایمیل‌های اسپم و حملات سایبری، استفاده می‌شد.

در سال 1998 نیز مهندس کامپیوتر وی دای (Wei Dai) یک طرح پیشنهادی را ارائه داد که در مورد نوعی پول دوم صحبت می‌کرد. این یک سیستم پول الکترونیکی ناشناس و توزیع شده بود که می‌توان آن را الگویی برای توسعه رمزارزهایی همانند بیت‌کوین دانست. تأثیر دای به حدی بود که ریزواحد اتر را Wei می‌نامند.

در سال 2004، هال فینی (Hal Finney) اولین سیستم اثبات کار قابل استفاده مجدد را که بعدها به‌عنوان پایه ارزهای دیجیتال شناخته شد، ایجاد کرد. فینی اولین دریافت کننده بیت‌کوین نیز هست (در سال 2009). کدها و اسکریپت‌های سایفرپانک‌ها به‌صورت رایگان در فضای اینترنت وجود دارند تا بدین ترتیب امکان ویرایش و بهبود آن‌ها توسط سایرین میسر شود.

سایفرپانک‌های برجسته

سایفرپانک

هیوز در A Cypherpunk’s Manifesto می‌نویسد که شخصیت و هویت اصلی سایفرپانک‌ها چندان مهم نیست و بنابراین می‌توان گفت که این جنبش بیشتر جنبه زیرزمینی دارد. البته در هر صورت برخی از سایفرپانک‌ها توانسته‌اند که شهرتی را برای خود دست و پا کنند.

  • جولیان آسانژ (Julian Assange): آسانژ بنیان‌گذار WikiLeaks و احتمالا مشهورترین سایفرپانک این لیست است. این وب‌سایت در سال 2006 پایه‌گذاری شده و در 2010 به شهرت رسید، اما آسانژ می‌گوید که از 1993 یا 1994 به این جنبش پیوسته است.
  • جاکوب اپلبام (Jacob Appelbaum): یکی از توسعه‌دهندگان مرورگر Tor و سخنگوی صوتی وب‌سایت WikiLeaks است.
  • برام کوهن (Bram Cohen): بنیان‌گذار پلتفرم به‌اشتراک‌گذاری فایل BitTorrent و همچنین پنیان‌گذار Chia Network و توسعه‌دهنده ارز دیجیتال چیا (Chia) است.
  • ساتوشی ناکاموتو: بنیان‌گذار بیت‌کوین است. شوربختانه غیر از این مورد، اطلاعات چندان دیگری در رابطه با وی در اختیار نیست.
  • ادوارد اسنودن (Edward Snowden): هر چند که به‌عنوان یک سایفرپانک شناخته نشده است، اما در هر صورت اقدامات وی توانسته که اعتبار بیشتری به جنبش سایفرپانک بدهد.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با جنبش سایفرپانک (Cypherpunk) و اهداف آن بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با جنبش سایفرپانک (Cypherpunk) و اهداف آن بدانید

با افزایش محبوبیت ارزهای دیجیتال و بلاک‌چین، گروه‌ها و افراد سایفرپانک (Cypherpunk) بیشتری نیز در حال سر برآوردن هستند. چنین موضوعی اکنون تبدیل به یکی از نگرانی‌های قانون و مقامات دولتی شده است. در این مطلب قصد داریم که به شما بگوییم سایفرپانک‌ها که بوده، این افراد از کجا آمده و خواهان چه چیزی هستند.

سایفرپانک و تاریخچه آن

جنبش سایفرپانک، تاریخ تولد مشخصی ندارد. البته می‌توان ریشه‌های این گروه را به اواسط دهه 1970 میلادی؛ یعنی زمانی که دولت ایالات‌‍ متحده استاندارد رمزنگاری داده (DES) را منتشر کرده و همچنین مارتین هلمان (Martin Hellman) و ویتفیلد دیفی (Whitfield Diffie)، در زمینه مطالعه رمزنگاری کلید عمومی پیشگام بودند، نسبت داد.

پیش از این، رمزنگاری بسیار کم کاربرد بود و بیشتر توسط نیروهای نظامی و آژانس‌های جاسوسی مورد استفاده قرار می‌گرفت و حجم بالایی از این کار نیز محرمانه و طبقه‌بندی شده بود. در سال 1992، سه دوست یعنی اریک هیوز (Eric Hughes)، تیموتی می (Timothy May) و جان گیلمور (John Gilmore)، جلسه‌ای را تشکیل دادند که در نهایت باعث ظهور جنبش سایفرپانک شد.

سایفرپانک

هیوز یک ریاضی‌دان در دانشگاه کالیفرنیا برکلی، می یک تاجر در اینتل و گیلمور نیز یک دانشمند کامپیوتر در Sun Microsystems (اکنون در مالکیت اوراکل است) بود. این سه به بحث در رابطه با رمزنگاری و حریم خصوصی پرداختند. در حوالی همین مواقع، هیوز، می و گیلمور، چندین پروژه را که هدف آن‌ها جلب توجه افرادی با ذهن‌های مشابه بود، راه‌اندازی کردند. هیوز یک لیست ارسال ایمیل سایفرپانک و اولین ارسال کننده مجدد ایمیل‌های ناشناس را راه‌اندازی کرد. می نیز مانیفست آنارشی رمزنگاری (The Crypto Anarchist Manifesto) را منتشر کرد.

با دیدن این حرکت‌ها در فضای سایبری، برنامه‌نویس، نویسنده و فعال حقوق مدنی جودیس جود میلهون (Judith Jude Milhon)، واژه سایفرپانک را که ترکیبی از واژه سایفر (Cipher) و ژانر علمی تخیلی سایبرپانک است، به وجود آورد. البته در این بین وی واژه “Cipher” را به “Cypher” تغییر داد. در سال 1993، هیوز قطعه‌ای از کار را نوشت و منتشر کرد که در واقع نمایانگر جنبش سایفرپانک بود؛ A Cypherpunk’s Manifesto.

این مطلب را نیز بخوانید: هک چیست و هکر کیست؟

اهداف جنبش سایفرپانک

سایفرپانک

در بیانیه سایفرپانک آمده: “حریم خصوصی یکی از نیازهای یک جامعه باز در عصر الکترونیک است. حریم خصوصی به معنای پنهان‌کاری نیست. یک مسئله خصوصی چیزی است که شخصی نمی‌خواهد تمام دنیا از آن باخبر شود، اما یک مسئله پنهان چیزی است که شخصی نمی‌خواهد هیچ‌کسی از آن مطلع شود. حریم خصوصی به‌معنای در اختیار داشتن قدرت این است که هر شخصی به میل خود، هویت و اطلاعات خویش را در اختیار جهان قرار دهد.”

جنبش سایفرپانک می‌خواهد که کاربران بتوانند بدون دخالت دولت و شرکت‌ها، در مورد مخفی و یا فاش کردن اطلاعات خود تصمیم بگیرند. بسیاری از سایفرپانک‌ها بر این اعتقاد هستند که دولت‌ها اطلاعات بسیاری را از شهروندان در اختیار دارند و افشاگری‌های افرادی همانند ادوارد اسنودن (Edward Snowden) نیز این موضوع را تأیید می‌کند.

جنبش سایفرپانک مدافع عدم دخالت دولت و بانک‌های مرکزی در تراکنش‌های پولی بوده و همچنین اعتقاد دارد که چنین نهادهایی نمی‌توانند از تقلب، اختلاس و پولشویی جلوگیری کنند. این موضوع یکی از مباحث اصلی در رابطه با تولد رمزارزهایی همانند بیت‌کوین است.

یک سایفرپانک چه کاری انجام می‌دهد؟

سایفرپانک

در این رابطه در مانیفست آمده که: “ما سایفرپانک‌ها خود را ملزم به ایجاد سیستمی ناشناس کرده‌ایم. ما با استفاده از رمزنگاری، ایمیل‌رسانی ناشناس، امضا و پول دیجیتال، از حریم خصوصی خود محافظت می‌کنیم.”

سایفرپانک‌ها جهت حمایت از جنبش خود، عملکردهای رمز محوری را ایجاد کرده‌اند. مثلا در سال 1997، آدام بک (Adam Back) سیستم تراکنشی Hashcash را توسعه داد که از آن جهت محدود کردن ایمیل‌های اسپم و حملات سایبری، استفاده می‌شد.

در سال 1998 نیز مهندس کامپیوتر وی دای (Wei Dai) یک طرح پیشنهادی را ارائه داد که در مورد نوعی پول دوم صحبت می‌کرد. این یک سیستم پول الکترونیکی ناشناس و توزیع شده بود که می‌توان آن را الگویی برای توسعه رمزارزهایی همانند بیت‌کوین دانست. تأثیر دای به حدی بود که ریزواحد اتر را Wei می‌نامند.

در سال 2004، هال فینی (Hal Finney) اولین سیستم اثبات کار قابل استفاده مجدد را که بعدها به‌عنوان پایه ارزهای دیجیتال شناخته شد، ایجاد کرد. فینی اولین دریافت کننده بیت‌کوین نیز هست (در سال 2009). کدها و اسکریپت‌های سایفرپانک‌ها به‌صورت رایگان در فضای اینترنت وجود دارند تا بدین ترتیب امکان ویرایش و بهبود آن‌ها توسط سایرین میسر شود.

سایفرپانک‌های برجسته

سایفرپانک

هیوز در A Cypherpunk’s Manifesto می‌نویسد که شخصیت و هویت اصلی سایفرپانک‌ها چندان مهم نیست و بنابراین می‌توان گفت که این جنبش بیشتر جنبه زیرزمینی دارد. البته در هر صورت برخی از سایفرپانک‌ها توانسته‌اند که شهرتی را برای خود دست و پا کنند.

  • جولیان آسانژ (Julian Assange): آسانژ بنیان‌گذار WikiLeaks و احتمالا مشهورترین سایفرپانک این لیست است. این وب‌سایت در سال 2006 پایه‌گذاری شده و در 2010 به شهرت رسید، اما آسانژ می‌گوید که از 1993 یا 1994 به این جنبش پیوسته است.
  • جاکوب اپلبام (Jacob Appelbaum): یکی از توسعه‌دهندگان مرورگر Tor و سخنگوی صوتی وب‌سایت WikiLeaks است.
  • برام کوهن (Bram Cohen): بنیان‌گذار پلتفرم به‌اشتراک‌گذاری فایل BitTorrent و همچنین پنیان‌گذار Chia Network و توسعه‌دهنده ارز دیجیتال چیا (Chia) است.
  • ساتوشی ناکاموتو: بنیان‌گذار بیت‌کوین است. شوربختانه غیر از این مورد، اطلاعات چندان دیگری در رابطه با وی در اختیار نیست.
  • ادوارد اسنودن (Edward Snowden): هر چند که به‌عنوان یک سایفرپانک شناخته نشده است، اما در هر صورت اقدامات وی توانسته که اعتبار بیشتری به جنبش سایفرپانک بدهد.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با جنبش سایفرپانک (Cypherpunk) و اهداف آن بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

NFT چیست و آیا ارزش خرید دارد؟

این روزها بحث بر سر NFTها یا همان توکن‌های غیرقابل معاوضه (Non-Fungible Token) زیاد است. حال اگر می‌خواهید بدانید که NFT واقعا چیست، آنگاه این مطلب برای شما مفید خواهد بود.

NFT چیست؟

توکن‌های غیرقابل معاوضه محصول بلاک‌چین هستند. اصطلاح “توکن” مربوط به بلاک‌چین و فضای ارزهای دیجیتال بوده و “قابل معاوضه یا همان Fungible” نیز واژه‌ای در حوزه مالی و اقتصاد است.

توکن

بلاک‌چین نوعی ضبط داده بوده، به نوعی که آخرین قطعه از یک بلاک، اولین قطعه بلاک بعدی است. دستکاری در اطلاعات بلاک‌چین عملا غیرممکن است، زیرا هر تغییر در یک بلاک، کل زنجیره (چین) را بر هم می‌زند. رمزارزها از بلاک‌چین استفاده کرده و تنها در همین زمینه با NFTها اشتراک دارند.

توکن‌ها، مصنوعات دیجیتال ایجاد شده در فضای بلاک‌چین هستند. به وسیله فرایند ماینینگ، توکن‌های منحصربه‌فرد و غیرقابل بازآفرینی، به وجود می‌آیند. در دنیای رمزارزها، توکن‌ها همان چیزی هستند که دارای ارزش بوده و قابل معاوضه هستند، این در حالی است که NFTها غیرقابل معاوضه هستند.

توکن‌‎های قابل معاوضه و غیرقابل معاوضه

NFT

توکن‌های بلاک‌چین، منحصربه‌فرد بوده، اما در عین حال نیز ارزشی به اندازه سایر توکن‌های این شبکه دارند (یعنی می‌توان آن‌ها را با یکدیگر معاوضه نمود). می‌توان این موضوع را به وضعیت اسکناس‌ها تشبیه کرد. مثلا هر اسکناس یک دلاری دارای یک شماره سریال بوده (منحصربه‌فرد است)، اما از طرفی هم بیشتر و یا کمتر از یک اسکناس یک دلاری دیگر، ارزش ندارد.

حال بیایید تصور کنیم که شماره سریال اسکناس‌ها را بر روی یک اثر هنری حک کرده‌ایم. اکنون آن اثر دارای اعتبار و اثبات‌پذیری کافی خواهد بود. البته این مقایسه چندان هم بی‌نقص نیست، زیرا کپی کردن یک اثر هنری دیجیتال آسان بوده (نسبت به اثر هنری فیزیکی) و در عین حال نیز کپی کردن پول دیجیتال در قیاس با پول فیزیکی، دشوارتر است.

یک NFT یک دارایی دیجیتال بوده که به قطعات کوچک‌تر بخش‌پذیر نیست (برخلاف رمزارزها)، اما دارای تاریخچه‌ای قابل ردیابی و غیرقابل تغییر است (همانند اکثر ارزهای دیجیتال). فرایند ماینینگ یک NFT، زمان‌بر و هزینه‌بر است، اما باعث می‌شود که هنرمند کنترل بیشتری بر اینکه کدام اثر فروخته شده، چگونه فروخته شده و همچنین به چه قیمتی، داشته باشد. برای برخی از خریداران، خرید یک NFT کمتر به مالکیت درآوردن یک اثر هنری مربوط شده و بیشتر به همکاری با هنرمند و جامعه هنری مربوط می‌شود.

این ویدیو را نیز ببینید: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

معنای NFT برای خریداران

با خرید NFTها تنها شماره سریال یک اثر را خریداری می‌کنید (کد مخصوصی که آن دارایی دیجیتال را به نقطه خاصی در بلاک‌چین، وصل می‌کند)، نه خود اثر و یا حقوق معنوی مرتبط با آن را. در اصل خرید یک NFT به‌معنای خرید یک گواهی اعتبار است.

مردم می‌توانند به‌صورت قانونی به تکثیر یک اثر هنری دیجیتال بپردازند. مثلا شخصی، میم Disaster Girl را در قالب یک NFT خریداری کرده، اما ما همچنان به‌صورت قانونی می‌توانیم از آن استفاده کرده و یا اینکه آن را تغییر دهیم. البته گاهی اوقات نیز رویه‌های برعکسی وجود دارند. مثلا Byte Agency و Deft Apparel، اقدام به فروش NFTهای یک کت مجازی کرده که تنها در دوربین اسنپ‌چت خریداران این NFT ظاهر می‌شود.

 

با خرید یک توکن غیرقابل معاوضه چه چیزی به دست می‌آوریم؟

می‌توان گفت که خریداران یک NFT در واقع صاحب یک اثر هنری می‌شوند، اما آن اثر همچنان در دسترس سایرین نیز خواهد بود. نزدیک‌ترین مثال به این مورد، مربوط به مالکیت یک اثر هنری فیزیکی است. برخی از اثرهای هنری فیزیکی توسط شخص خاصی نگهداری شده، اما نسخه دیجیتال آن نیز موجود بوده و یا اینکه خود اثر به موزه‌ها و گالری‌ها قرض داده می‌شود. این قضیه باعث بی‌ارزش شدن مالکیت چنین اثرهایی نمی‌شود.

بسیاری از منتقدین می‌گویند که NFTها چیزی مابین دیوانگی و کلاهبرداری بوده و در بهترین حالت، ارزش پول پرداختی بابت آن‌ها را ندارند. برخی از NFTهای مضحک به قیمت‌هایی بالایی فروخته شده‌اند. شما می‌توانید این موضوع را نوعی اثبات مفهوم توصیف کرده و یا اینکه بگویید که چنین مواردی باعث می‌شوند که مردم سخت‌تر این موضوع را جدی بگیرند.

این ویدیو را نیز ببینید: آشنایی با کاربرد‌های بلاک‌چین

قیمت‌ NFTها چقدر است؟

NFT

قیمت یک NFT به ارزش آن در دید مخاطب بستگی دارد و معاملات اکثر NFTها نیز در بازارهای مخصوص این کار همانند eBay صورت می‌پذیرد. ارزش NFTها به عوامل گوناگونی همانند کمیابی، شهرت هنرمند، قابلیت جمع‌آوری، زیبایی‌شناختی و … بستگی دارد.

مثلا Beeple یک NFT را به قیمت 69 میلیون دلار به فروش رساند. یا اینکه NBA از طریق فروش NFTهای مربوط به لحظات ماندگار، ارزش بازاری در حدود 250 میلیون دلار به وجود آورده است. اولین توییت جک دورسی (Jack Dorsey)؛ بنیان‌گذار توییتر نیز به قیمت 2.9 میلیون دلار به فروش رسید. در نهایت همانند ارزهای دیجیتال، باید بدانید که چه مقدار پول را بابت یک توکن غیرقابل معاوضه پرداخت می‌کنید و اینکه آیا در آینده ارزشش را خواهد داشت یا خیر؟

نوشته NFT چیست و آیا ارزش خرید دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

NFT چیست و آیا ارزش خرید دارد؟

این روزها بحث بر سر NFTها یا همان توکن‌های غیرقابل معاوضه (Non-Fungible Token) زیاد است. حال اگر می‌خواهید بدانید که NFT واقعا چیست، آنگاه این مطلب برای شما مفید خواهد بود.

NFT چیست؟

توکن‌های غیرقابل معاوضه محصول بلاک‌چین هستند. اصطلاح “توکن” مربوط به بلاک‌چین و فضای ارزهای دیجیتال بوده و “قابل معاوضه یا همان Fungible” نیز واژه‌ای در حوزه مالی و اقتصاد است.

توکن

بلاک‌چین نوعی ضبط داده بوده، به نوعی که آخرین قطعه از یک بلاک، اولین قطعه بلاک بعدی است. دستکاری در اطلاعات بلاک‌چین عملا غیرممکن است، زیرا هر تغییر در یک بلاک، کل زنجیره (چین) را بر هم می‌زند. رمزارزها از بلاک‌چین استفاده کرده و تنها در همین زمینه با NFTها اشتراک دارند.

توکن‌ها، مصنوعات دیجیتال ایجاد شده در فضای بلاک‌چین هستند. به وسیله فرایند ماینینگ، توکن‌های منحصربه‌فرد و غیرقابل بازآفرینی، به وجود می‌آیند. در دنیای رمزارزها، توکن‌ها همان چیزی هستند که دارای ارزش بوده و قابل معاوضه هستند، این در حالی است که NFTها غیرقابل معاوضه هستند.

توکن‌‎های قابل معاوضه و غیرقابل معاوضه

NFT

توکن‌های بلاک‌چین، منحصربه‌فرد بوده، اما در عین حال نیز ارزشی به اندازه سایر توکن‌های این شبکه دارند (یعنی می‌توان آن‌ها را با یکدیگر معاوضه نمود). می‌توان این موضوع را به وضعیت اسکناس‌ها تشبیه کرد. مثلا هر اسکناس یک دلاری دارای یک شماره سریال بوده (منحصربه‌فرد است)، اما از طرفی هم بیشتر و یا کمتر از یک اسکناس یک دلاری دیگر، ارزش ندارد.

حال بیایید تصور کنیم که شماره سریال اسکناس‌ها را بر روی یک اثر هنری حک کرده‌ایم. اکنون آن اثر دارای اعتبار و اثبات‌پذیری کافی خواهد بود. البته این مقایسه چندان هم بی‌نقص نیست، زیرا کپی کردن یک اثر هنری دیجیتال آسان بوده (نسبت به اثر هنری فیزیکی) و در عین حال نیز کپی کردن پول دیجیتال در قیاس با پول فیزیکی، دشوارتر است.

یک NFT یک دارایی دیجیتال بوده که به قطعات کوچک‌تر بخش‌پذیر نیست (برخلاف رمزارزها)، اما دارای تاریخچه‌ای قابل ردیابی و غیرقابل تغییر است (همانند اکثر ارزهای دیجیتال). فرایند ماینینگ یک NFT، زمان‌بر و هزینه‌بر است، اما باعث می‌شود که هنرمند کنترل بیشتری بر اینکه کدام اثر فروخته شده، چگونه فروخته شده و همچنین به چه قیمتی، داشته باشد. برای برخی از خریداران، خرید یک NFT کمتر به مالکیت درآوردن یک اثر هنری مربوط شده و بیشتر به همکاری با هنرمند و جامعه هنری مربوط می‌شود.

این ویدیو را نیز ببینید: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

معنای NFT برای خریداران

با خرید NFTها تنها شماره سریال یک اثر را خریداری می‌کنید (کد مخصوصی که آن دارایی دیجیتال را به نقطه خاصی در بلاک‌چین، وصل می‌کند)، نه خود اثر و یا حقوق معنوی مرتبط با آن را. در اصل خرید یک NFT به‌معنای خرید یک گواهی اعتبار است.

مردم می‌توانند به‌صورت قانونی به تکثیر یک اثر هنری دیجیتال بپردازند. مثلا شخصی، میم Disaster Girl را در قالب یک NFT خریداری کرده، اما ما همچنان به‌صورت قانونی می‌توانیم از آن استفاده کرده و یا اینکه آن را تغییر دهیم. البته گاهی اوقات نیز رویه‌های برعکسی وجود دارند. مثلا Byte Agency و Deft Apparel، اقدام به فروش NFTهای یک کت مجازی کرده که تنها در دوربین اسنپ‌چت خریداران این NFT ظاهر می‌شود.

 

با خرید یک توکن غیرقابل معاوضه چه چیزی به دست می‌آوریم؟

می‌توان گفت که خریداران یک NFT در واقع صاحب یک اثر هنری می‌شوند، اما آن اثر همچنان در دسترس سایرین نیز خواهد بود. نزدیک‌ترین مثال به این مورد، مربوط به مالکیت یک اثر هنری فیزیکی است. برخی از اثرهای هنری فیزیکی توسط شخص خاصی نگهداری شده، اما نسخه دیجیتال آن نیز موجود بوده و یا اینکه خود اثر به موزه‌ها و گالری‌ها قرض داده می‌شود. این قضیه باعث بی‌ارزش شدن مالکیت چنین اثرهایی نمی‌شود.

بسیاری از منتقدین می‌گویند که NFTها چیزی مابین دیوانگی و کلاهبرداری بوده و در بهترین حالت، ارزش پول پرداختی بابت آن‌ها را ندارند. برخی از NFTهای مضحک به قیمت‌هایی بالایی فروخته شده‌اند. شما می‌توانید این موضوع را نوعی اثبات مفهوم توصیف کرده و یا اینکه بگویید که چنین مواردی باعث می‌شوند که مردم سخت‌تر این موضوع را جدی بگیرند.

این ویدیو را نیز ببینید: آشنایی با کاربرد‌های بلاک‌چین

قیمت‌ NFTها چقدر است؟

NFT

قیمت یک NFT به ارزش آن در دید مخاطب بستگی دارد و معاملات اکثر NFTها نیز در بازارهای مخصوص این کار همانند eBay صورت می‌پذیرد. ارزش NFTها به عوامل گوناگونی همانند کمیابی، شهرت هنرمند، قابلیت جمع‌آوری، زیبایی‌شناختی و … بستگی دارد.

مثلا Beeple یک NFT را به قیمت 69 میلیون دلار به فروش رساند. یا اینکه NBA از طریق فروش NFTهای مربوط به لحظات ماندگار، ارزش بازاری در حدود 250 میلیون دلار به وجود آورده است. اولین توییت جک دورسی (Jack Dorsey)؛ بنیان‌گذار توییتر نیز به قیمت 2.9 میلیون دلار به فروش رسید. در نهایت همانند ارزهای دیجیتال، باید بدانید که چه مقدار پول را بابت یک توکن غیرقابل معاوضه پرداخت می‌کنید و اینکه آیا در آینده ارزشش را خواهد داشت یا خیر؟

نوشته NFT چیست و آیا ارزش خرید دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

NFT چیست و آیا ارزش خرید دارد؟

این روزها بحث بر سر NFTها یا همان توکن‌های غیرقابل معاوضه (Non-Fungible Token) زیاد است. حال اگر می‌خواهید بدانید که NFT واقعا چیست، آنگاه این مطلب برای شما مفید خواهد بود.

NFT چیست؟

توکن‌های غیرقابل معاوضه محصول بلاک‌چین هستند. اصطلاح “توکن” مربوط به بلاک‌چین و فضای ارزهای دیجیتال بوده و “قابل معاوضه یا همان Fungible” نیز واژه‌ای در حوزه مالی و اقتصاد است.

توکن

بلاک‌چین نوعی ضبط داده بوده، به نوعی که آخرین قطعه از یک بلاک، اولین قطعه بلاک بعدی است. دستکاری در اطلاعات بلاک‌چین عملا غیرممکن است، زیرا هر تغییر در یک بلاک، کل زنجیره (چین) را بر هم می‌زند. رمزارزها از بلاک‌چین استفاده کرده و تنها در همین زمینه با NFTها اشتراک دارند.

توکن‌ها، مصنوعات دیجیتال ایجاد شده در فضای بلاک‌چین هستند. به وسیله فرایند ماینینگ، توکن‌های منحصربه‌فرد و غیرقابل بازآفرینی، به وجود می‌آیند. در دنیای رمزارزها، توکن‌ها همان چیزی هستند که دارای ارزش بوده و قابل معاوضه هستند، این در حالی است که NFTها غیرقابل معاوضه هستند.

توکن‌‎های قابل معاوضه و غیرقابل معاوضه

NFT

توکن‌های بلاک‌چین، منحصربه‌فرد بوده، اما در عین حال نیز ارزشی به اندازه سایر توکن‌های این شبکه دارند (یعنی می‌توان آن‌ها را با یکدیگر معاوضه نمود). می‌توان این موضوع را به وضعیت اسکناس‌ها تشبیه کرد. مثلا هر اسکناس یک دلاری دارای یک شماره سریال بوده (منحصربه‌فرد است)، اما از طرفی هم بیشتر و یا کمتر از یک اسکناس یک دلاری دیگر، ارزش ندارد.

حال بیایید تصور کنیم که شماره سریال اسکناس‌ها را بر روی یک اثر هنری حک کرده‌ایم. اکنون آن اثر دارای اعتبار و اثبات‌پذیری کافی خواهد بود. البته این مقایسه چندان هم بی‌نقص نیست، زیرا کپی کردن یک اثر هنری دیجیتال آسان بوده (نسبت به اثر هنری فیزیکی) و در عین حال نیز کپی کردن پول دیجیتال در قیاس با پول فیزیکی، دشوارتر است.

یک NFT یک دارایی دیجیتال بوده که به قطعات کوچک‌تر بخش‌پذیر نیست (برخلاف رمزارزها)، اما دارای تاریخچه‌ای قابل ردیابی و غیرقابل تغییر است (همانند اکثر ارزهای دیجیتال). فرایند ماینینگ یک NFT، زمان‌بر و هزینه‌بر است، اما باعث می‌شود که هنرمند کنترل بیشتری بر اینکه کدام اثر فروخته شده، چگونه فروخته شده و همچنین به چه قیمتی، داشته باشد. برای برخی از خریداران، خرید یک NFT کمتر به مالکیت درآوردن یک اثر هنری مربوط شده و بیشتر به همکاری با هنرمند و جامعه هنری مربوط می‌شود.

این ویدیو را نیز ببینید: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید

معنای NFT برای خریداران

با خرید NFTها تنها شماره سریال یک اثر را خریداری می‌کنید (کد مخصوصی که آن دارایی دیجیتال را به نقطه خاصی در بلاک‌چین، وصل می‌کند)، نه خود اثر و یا حقوق معنوی مرتبط با آن را. در اصل خرید یک NFT به‌معنای خرید یک گواهی اعتبار است.

مردم می‌توانند به‌صورت قانونی به تکثیر یک اثر هنری دیجیتال بپردازند. مثلا شخصی، میم Disaster Girl را در قالب یک NFT خریداری کرده، اما ما همچنان به‌صورت قانونی می‌توانیم از آن استفاده کرده و یا اینکه آن را تغییر دهیم. البته گاهی اوقات نیز رویه‌های برعکسی وجود دارند. مثلا Byte Agency و Deft Apparel، اقدام به فروش NFTهای یک کت مجازی کرده که تنها در دوربین اسنپ‌چت خریداران این NFT ظاهر می‌شود.

 

با خرید یک توکن غیرقابل معاوضه چه چیزی به دست می‌آوریم؟

می‌توان گفت که خریداران یک NFT در واقع صاحب یک اثر هنری می‌شوند، اما آن اثر همچنان در دسترس سایرین نیز خواهد بود. نزدیک‌ترین مثال به این مورد، مربوط به مالکیت یک اثر هنری فیزیکی است. برخی از اثرهای هنری فیزیکی توسط شخص خاصی نگهداری شده، اما نسخه دیجیتال آن نیز موجود بوده و یا اینکه خود اثر به موزه‌ها و گالری‌ها قرض داده می‌شود. این قضیه باعث بی‌ارزش شدن مالکیت چنین اثرهایی نمی‌شود.

بسیاری از منتقدین می‌گویند که NFTها چیزی مابین دیوانگی و کلاهبرداری بوده و در بهترین حالت، ارزش پول پرداختی بابت آن‌ها را ندارند. برخی از NFTهای مضحک به قیمت‌هایی بالایی فروخته شده‌اند. شما می‌توانید این موضوع را نوعی اثبات مفهوم توصیف کرده و یا اینکه بگویید که چنین مواردی باعث می‌شوند که مردم سخت‌تر این موضوع را جدی بگیرند.

این ویدیو را نیز ببینید: آشنایی با کاربرد‌های بلاک‌چین

قیمت‌ NFTها چقدر است؟

NFT

قیمت یک NFT به ارزش آن در دید مخاطب بستگی دارد و معاملات اکثر NFTها نیز در بازارهای مخصوص این کار همانند eBay صورت می‌پذیرد. ارزش NFTها به عوامل گوناگونی همانند کمیابی، شهرت هنرمند، قابلیت جمع‌آوری، زیبایی‌شناختی و … بستگی دارد.

مثلا Beeple یک NFT را به قیمت 69 میلیون دلار به فروش رساند. یا اینکه NBA از طریق فروش NFTهای مربوط به لحظات ماندگار، ارزش بازاری در حدود 250 میلیون دلار به وجود آورده است. اولین توییت جک دورسی (Jack Dorsey)؛ بنیان‌گذار توییتر نیز به قیمت 2.9 میلیون دلار به فروش رسید. در نهایت همانند ارزهای دیجیتال، باید بدانید که چه مقدار پول را بابت یک توکن غیرقابل معاوضه پرداخت می‌کنید و اینکه آیا در آینده ارزشش را خواهد داشت یا خیر؟

نوشته NFT چیست و آیا ارزش خرید دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

USB 4.0 چه تفاوتی با USB-C دارد؟

تفاوت USB-C با USB 4.0

USB از زمان عرضه رسمی خود در سال 1996، راحتی‌های بسیاری را برای کاربران به‌ وجود آورده است. از آن زمان تاکنون، نسخه‌های مختلفی از این درگاه معرفی شده که همین موضوع تاحدودی کاربران را دچار سردرگمی کرده است. حال USB 4.0 آمده تا این سردرگمی را کاهش دهد، اما شاید از خود بپرسید که تفاوت آن با USB-C در چیست؟ در ادامه بیشتر به تفاوت USB-C با USB 4.0 می‌پردازیم.

USB مخفف Universal Serial Bus بوده و از طریق آن می‌توان وسایل جانبی را به‌‎صورت سریع و آسان به کامپیوترها متصل کرد.

USB-C چیست؟

USB-C یکی از انواع اصلی USBها بوده (Type B ،Type A و Type C) و یکی از تفاوت‌های بزرگ آن با سایرین این است که می‌توانید آن را از هر دو جهت به دستگاه‌ها متصل کنید (برخلاف نوع‌های پیشین). همچنین USB-C می‌تواند جریان الکتریکی بیشتری را نیز ارائه دهد (تا 3 آمپر به ازای هر پورت).

USB 4.0 چیست؟

USB 4.0 نسل بعدی USBها بوده که در سال 2019 معرفی شد و نوید سرعت، استفاده بهتر از درگاه و همچنین امکان اتصال درگاه‌های نمایشگر و PCIe به دستگاه‌های خارجی را می‌دهد.

USB 4.0 از کانکتور USB-C استفاده کرده و چندین استاندارد اتصال را با یکدیگر ترکیب می‌کند. USB 4.0 همچنین با اکثر ورودی‌های استاندارد از جمله USB 3.0 و USB 2.0 سازگار است (از لحاظ فناوری‌های داخلی نه شکل کانکتور). اولین کامپیوتر مجهز به USB 4.0 در اواخر 2020 معرفی شد و در سال 2021 نیز امید می‌رود که این روند گسترده‌تر شود.

این مطلب را نیز بخوانید: با انواع کابل‌های کامپیوتر و ویژگی‌های هرکدام آشنا شوید

تفاوت USB-C با USB 4.0

USB 4.0 جدیدترین نسخه USB بوده که در قالب یک کابل USB-C طراحی شده است؛ یعنی اینکه USB 4.0 ظاهری همانند USB-C داشته، اما توانایی‌های آن بیشتر هستند. کانکتورهای فیزیکی USB-C با درگاه‌های قبلی سازگار نیستند، اما خود استاندارد USB از این لحاظ مشکلی ندارد. مثلا شما نمی‌توانید USBهای پیشین را به درگاه‌های جدید USB-C وصل کنید.

کانکتورهای USB-C با نسخه‌های قبلی خود سازگار نیستند، اما از طرفی خود استاندارد USB 4.0 محدودیت‌های کمتری داشته و با نسخه‌های قدیمی‌تر، سازگاری دارد. به بیانی دیگر، در USB 4.0 ظاهر کانکتور نسبت به USB-C تغییری نکرده، بلکه فقط توانایی‌هایی همانند سرعت انتقال اطلاعات، تغییراتی را به خود دیده‌اند.

USB 4.0 امکان انتقال اطلاعات را با نرخ 20 و 40 گیگابیت بر ثانیه فراهم می‌آورد که این مقدار، بسیار بیشتر از USB-C است. همچنین کابل دو طرفه USB 4.0 نیز نسبت به نسخه‌های قبلی، پهنای باند بیشتری دارد که این نیز به نوبه خود، سرعت انتقال را افزایش می‌دهد.

USB PD چیست؟

USB PD یا همان USB Power Delivery می‌تواند انرژی الکتریکی بسیاری را جهت شارژ کردن سریع دستگاه‌ها از طریق اتصال USB، فراهم آورد. USB-C لزوما همیشه با ویژگی‌های USB PD سازگار نیست، اما اتصال USB 4.0 چنین مشکلی را نخواهد داشت. در نهایت با این اوصاف می‌توان گفت که در آینده USB 4.0 و USB-C بیشترین تسلط را بر این بازار خواهند داشت.

نوشته USB 4.0 چه تفاوتی با USB-C دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

USB 4.0 چه تفاوتی با USB-C دارد؟

تفاوت USB-C با USB 4.0

USB از زمان عرضه رسمی خود در سال 1996، راحتی‌های بسیاری را برای کاربران به‌ وجود آورده است. از آن زمان تاکنون، نسخه‌های مختلفی از این درگاه معرفی شده که همین موضوع تاحدودی کاربران را دچار سردرگمی کرده است. حال USB 4.0 آمده تا این سردرگمی را کاهش دهد، اما شاید از خود بپرسید که تفاوت آن با USB-C در چیست؟ در ادامه بیشتر به تفاوت USB-C با USB 4.0 می‌پردازیم.

USB مخفف Universal Serial Bus بوده و از طریق آن می‌توان وسایل جانبی را به‌‎صورت سریع و آسان به کامپیوترها متصل کرد.

USB-C چیست؟

USB-C یکی از انواع اصلی USBها بوده (Type B ،Type A و Type C) و یکی از تفاوت‌های بزرگ آن با سایرین این است که می‌توانید آن را از هر دو جهت به دستگاه‌ها متصل کنید (برخلاف نوع‌های پیشین). همچنین USB-C می‌تواند جریان الکتریکی بیشتری را نیز ارائه دهد (تا 3 آمپر به ازای هر پورت).

USB 4.0 چیست؟

USB 4.0 نسل بعدی USBها بوده که در سال 2019 معرفی شد و نوید سرعت، استفاده بهتر از درگاه و همچنین امکان اتصال درگاه‌های نمایشگر و PCIe به دستگاه‌های خارجی را می‌دهد.

USB 4.0 از کانکتور USB-C استفاده کرده و چندین استاندارد اتصال را با یکدیگر ترکیب می‌کند. USB 4.0 همچنین با اکثر ورودی‌های استاندارد از جمله USB 3.0 و USB 2.0 سازگار است (از لحاظ فناوری‌های داخلی نه شکل کانکتور). اولین کامپیوتر مجهز به USB 4.0 در اواخر 2020 معرفی شد و در سال 2021 نیز امید می‌رود که این روند گسترده‌تر شود.

این مطلب را نیز بخوانید: با انواع کابل‌های کامپیوتر و ویژگی‌های هرکدام آشنا شوید

تفاوت USB-C با USB 4.0

USB 4.0 جدیدترین نسخه USB بوده که در قالب یک کابل USB-C طراحی شده است؛ یعنی اینکه USB 4.0 ظاهری همانند USB-C داشته، اما توانایی‌های آن بیشتر هستند. کانکتورهای فیزیکی USB-C با درگاه‌های قبلی سازگار نیستند، اما خود استاندارد USB از این لحاظ مشکلی ندارد. مثلا شما نمی‌توانید USBهای پیشین را به درگاه‌های جدید USB-C وصل کنید.

کانکتورهای USB-C با نسخه‌های قبلی خود سازگار نیستند، اما از طرفی خود استاندارد USB 4.0 محدودیت‌های کمتری داشته و با نسخه‌های قدیمی‌تر، سازگاری دارد. به بیانی دیگر، در USB 4.0 ظاهر کانکتور نسبت به USB-C تغییری نکرده، بلکه فقط توانایی‌هایی همانند سرعت انتقال اطلاعات، تغییراتی را به خود دیده‌اند.

USB 4.0 امکان انتقال اطلاعات را با نرخ 20 و 40 گیگابیت بر ثانیه فراهم می‌آورد که این مقدار، بسیار بیشتر از USB-C است. همچنین کابل دو طرفه USB 4.0 نیز نسبت به نسخه‌های قبلی، پهنای باند بیشتری دارد که این نیز به نوبه خود، سرعت انتقال را افزایش می‌دهد.

USB PD چیست؟

USB PD یا همان USB Power Delivery می‌تواند انرژی الکتریکی بسیاری را جهت شارژ کردن سریع دستگاه‌ها از طریق اتصال USB، فراهم آورد. USB-C لزوما همیشه با ویژگی‌های USB PD سازگار نیست، اما اتصال USB 4.0 چنین مشکلی را نخواهد داشت. در نهایت با این اوصاف می‌توان گفت که در آینده USB 4.0 و USB-C بیشترین تسلط را بر این بازار خواهند داشت.

نوشته USB 4.0 چه تفاوتی با USB-C دارد؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با دستگاه‌های AirTag (ایرتگ) اپل بدانید

جدیدترین دستگاه شرکت اپل AirTag نام دارد که اندازه‌ای کوچک و دایره‌ای داشته و با استفاده از آن و از طریق اپلیکیشن Find My می‌توانید آیتم‌های گم و یا دزدیده شده خود را پیدا کنید. در این مطلب قصد داریم که اطلاعات بیشتری را در رابطه با این گجت در اختیار شما قرار دهیم.

AirTag از فناوری باند فوق‌پهن و شبکه دستگاه‌های شرکت اپل استفاده کرده تا بدین ترتیب بتوانید به موقعیت مکانی دستگاه گم شدن خود پی ببرید.

آیفون‌ها و سیستم‌عامل‌های سازگار با AirTag

AirTag

جهت استفاده از این فناوری باید آیفون شما به iOS 14.5 و بالاتر و آیپد شما نیز باید به iPadOS 14.5 و یا بالاتر مجهز باشد. این نسخه از سیستم‌عامل‌ها با آیفون 6s و بالاتر، اولین و دومین نسل از iPhone SE و اکثر آیپدها سازگار هستند. با رفتن به “Settings > General > Software Update” می‌توانید سیستم‌عامل دستگاه خود را آپدیت کنید.

جهت استفاده از Precision Finding که از طریق آن می‌توانید با استفاده از جهت‌های نشان داده شده بر روی صفحه، دستگاه گم شده را دقیق‌تر پیدا کنید باید آیفون 11 و یا 12 داشته باشید. به گفته اپل، این گوشی‌ها جهت ردیابی دقیق‌تر از دوربین، ARKit، شتاب‌سنج و ژیروسکوپ استفاده می‌کنند.

نحوه راه‌اندازی ایرتگ

AirTag

ایرتگ را از جعبه خارج کرده و برگه مربوطه را در گوشی خود بالا بکشید تا آن را فعال کنید. ایرتگ را در نزدیکی گوشی نگهدارید تا با صفحه نصب و راه‌اندازی آن (همانند ایرپاد و یا هوم‌پاد) مواجه شوید. در ادامه می‌توانید نامی را بر روی ایرتگ خود بگذارید. در نهایت نیز AirTag شما بر روی اپل آیدی شما ثبت می‌شود.

آیا ایرتگ‌ها نیازی هم به شارژ کردن دارند؟

خیر. به گفته اپل باتری این محصول یک سال دوام می‌آورد. باتری این دستگاه‌ها، اختصاصی اپل نبوده و از نوع CR2032 است. با پایین کشیدن و چرخاندن پلیت پشتی می‌توانید باتری ایرتگ را تعویض کنید.

این مطلب را نیز بخوانید: دردسر جدید برای اپل: باتری AirTag امنیت کودکان را به خطر می‌اندازد!

آیا AirTagها از موقعیت مکانی من استفاده می‌کنند؟

AirTag

اگر سرویس‌های موقعیت مکانی را بر روی دستگاه خود غیرفعال کرده باشید، آنگاه نمی‌توانید از AirTag استفاده کنید، زیرا جهت پیدا کردن موقعیت آیتم گم شده خود به چنین قابلیت‌هایی نیاز دارید. جهت فعال کردن ویژگی ردیابی موقعیت مکانی Find My باید به “Settings > Privacy > Location Services” رفته و سپس سویچ موجود در بالای صفحه را بر روی حالت فعال قرار دهید. در ادامه در لیست اپلیکیشن‌ها، “Find My” را پیدا کرده و آن را بر روی “While Using the App” قرار دهید.

نحوه پیدا شدن AirTagهای گم شده توسط اپل

در این رابطه باید بگوییم که ایرتگ‌ها از تراشه GPS برخوردار نبوده و در عوض از تراشه U1 اختصاصی اپل به همراه فناوری باند فوق‌پهن جهت ایجاد شبکه‌ای همتا-به-همتا از 1.65 میلیارد دستگاه اپلی در سرتاسر جهان استفاده می‌کنند. موقعیت مکانی ایرتگ‌ها از این طریق پیدا می‌شود.

چگونه ایرتگ خود را پیدا کنیم؟

با باز کردن اپلیکیشن Find My بر روی دستگاه اپل خود می‌توانید موقعیت مکانی ایرتگ خود را بر روی نقشه مشاهده کرده، صدایی را بر روی آن پخش کنید تا اگر در نزدیکی شما باشد، آن را پیدا کنید. در آیفون 11 و 12 نیز می‌توانید با لمس کلید “Find”، قابلیت Precision Finding” را فعال کرده و با استفاده از راهنمایی‌های موجود بر روی نمایشگر، بهتر و دقیق‌تر ایرتگ خود را پیدا کنید.

در صورت عدم توفیق در پیدا کردن ایرتگ خود می‌توانید در اپلیکیشن Find My آن را بر روی “Lost Mode” قرار داده و پیامی همانند اطلاعات تماس را نیز ایجاد کنید. بدین ترتیب هرگاه ایرتگ شما در مجاورت دستگاهی که از NFC برخوردار بوده (حتی گوشی‌های اندرویدی) قرار گیرد، آنگاه این پیغام به دارنده آن دستگاه نمایش داده شده و آن شخص می‌تواند AirTag را به شما بازگرداند.

آیا می‌توانم دستگاه‌های نزدیک به AirTag خود را مشاهده کنم؟

AirTag

هیچ داده و تاریخچه مکانی به‌صورت فیزیکی در AirTagها ذخیره نمی‌شود. شبکه Find My به‌صورت پایان-به-پایان رمزنگاری شده و موقعیت و هویت دستگاه‌ها فقط برای دارندگان آن‌ها قابل رؤیت بوده و حتی اپل نیز این امکان چنین اقدامی را ندارد.

این مطلب را نیز بخوانید: Find My Network چیست، چه کاربردی دارد و چگونه می‌توانیم از آن استفاده کنیم؟

آیا امکان به‌اشتراک‌گذاری AirTag از طریق Family Sharing وجود دارد؟

با استفاده از ویژگی Family Sharing تا 5 نفر از اعضای یک خانواده حق استفاده اشتراکی از خریدهای iTunes، اپ استور، Apple Books ،Apple Music و همچنین حافظه iCloud را دارند. از طریق ویژگی Family Location Sharing می‌توانید موقعیت مکانی خود را به اشتراک گذاشته و به اعضای خانواده خود کمک کنید که با استفاده از اپلیکیشن Find My، دستگاه‌های اپلی گم شده خود را پیدا کنند. البته باید بگوییم که AirTagها فقط از طریق یک اپل آیدی واحد قابل استفاده بوده و بنابراین جهت جلوگیری از ردیابی ناخواسته، فقط شما می‌توانید که ایرتگ خود را ردیابی کنید.

شیوه حذف ایرتگ از اپل آیدی

فقط شما می‌توانید که این کار را انجام دهید. اپلیکیشن “Find My” را باز کرده، برگه “Items” را لمس کنید و سپس از لیست، “AirTag” را انتخاب نمایید. با لمس کردن “Remove Item” می‌توانید ایرتگ خود را برای استفاده شخص دیگری، آزاد کنید. در غیر این صورت اگر شخصی AirTag (و دستگاه متصل شده به آن) شما را پیدا کند، آنگاه به‌راحتی نمی‌تواند آن را به گجت خود لینک کند.

آیا می‌توان از AirTagها جهت ردیابی کاربران استفاده کرد؟

نگرانی عمده در رابطه با دستگاه‌های ردیابی کوچک این‌چنینی این است که از آن‌ها جهت ردیابی کاربر استفاده شود، نه خود دستگاه. از لحاظ تئوری، به دلیل اندازه و وزن کم چنین دستگاه‌هایی، می‌توان آن‌‎ها را به‌صورت مخفیانه در کیف شخص دیگری قرار داد و وی را ردیابی نمود.

در این رابطه اگر آیفون شما به iOS 14.5 و بالاتر مجهز باشد، آنگاه در صورت تشخیص یک ایرتگ متعلق به شخصی دیگر در نزدیکی خود، به شما هشدار خواهد داد. در ادامه نیز می‌توانید آن ایرتگ را غیرفعال کرده و یا صدایی را بر روی آن پخش و سپس آن را پیدا کنید.

AirTag

در رابطه با کاربران اندرویدی نیز که قابلیت بالا را در اختیار ندارند باید بگوییم که ایرتگ‌ها اگر به مدت 3 روز از صاحب خود دور باشند، آنگاه صداهایی را از خود پخش خواهند کرد. اگر شخصی حداقل در شب‌هنگام به نزد شما بازگردد، آنگاه با استفاده از AirTag می‌توانید وی را ردیابی کنید. این قابلیت در Samsung Tag نیز وجود داشته، اما شبکه Tile به این خوبی‌ نیست. Jiobits و سایر ردیاب‌های GPS نیز می‌توانند به‌صورت مشابهی کاربرد داشته باشند.

آیا AirTag با دستگاه‌های اندرویدی سازگار است؟

کاربران اندروید نمی‌توانند یک AirTag را بر روی دستگاه خود ثبت کنند، اما با استفاده از قابلیت NFC می‌توانند به این ردیاب‌ها وصل شده، پیام‌های Lost Mode را خوانده و سپس دستگاه گم شده را به صاحبش بازگردانند.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با دستگاه‌های AirTag (ایرتگ) اپل بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

هر آنچه که بایستی در رابطه با آلت کوین و تفاوت آن با بیت‌کوین بدانید

ارزهای دیجیتال هم از لحاظ تکنولوژیکی و هم از لحاظ مالی، پیشرفت‌های زیادی داشته و آلت کوین‌های گوناگونی نیز جهت رقابت با بیت‌کوین به وجود آمده‌اند. شاید از خود بپرسید که منظور از آلت کوین چیست و در قیاس با ارزهای جریان اصلی، این نوع رمزارزها چه ویژگی‌ها و تفاوت‌هایی دارند؟ در ادامه بیشتر به این موضوع می‌پردازیم.

آلت کوین چیست؟

واژه آلت (Alt) به‌معنای جایگزین (Alternative) بوده و در کل به هر رمزارزی به غیر از بیت‌کوین اشاره دارد. آلت‌کوین‌ها نیز از شبکه بلاک‌چین استفاده می‌کنند. تعداد تقریبی آلت‌کوین‌ها به حدود 5000 رسیده و در حدود 40 درصد از سهم بازار ارزهای دیجیتال را نیز به خود اختصاص می‌دهند.

آلت‌ کوین‌ها چگونه کار می‌کنند؟

آلت کوین

آلت‌ کوین‌ها شباهت بسیاری به بیت‌کوین دارند؛ یعنی مبتنی بر بلاک‌چین بوده، غیرمتمرکز هستند و از یک کیف پول رمزارز به دیگری نیز قابل نقل‌ و‌ انتقال هستند. بسیاری از آلت‌ کوین‌ها در قیاس با بیت‌کوین، مصرف انرژی بهینه‌تری دارند. مثلا ارز دیجیتال لایت‌کوین (Litecoin) به ازای هر تراکنش، 18.5 کیلو وات ساعت برق مصرف می‌کند که این این عدد برای بیت‌کوین، 707 کیلو وات ساعت است.

آلت‌‌ کوینی که دیگر محبوبیت چندانی ندارد، شت‌کوین (Shitcoin) نامیده می‌شود و در واقع چنین رمزارزی، هدف مشخص و فناوری‌های امنیتی موردنیاز ارزهای دیجیتال را ندارد.

این مطلب را نیز بخوانید: ارز دیجیتال چیا (Chia) چیست و چه تأثیری بر بازار هارد دیسک‌ها و SSDها دارد؟

مزایا و معایب آلت‌ کوین‌ها

آلت کوین

آلت‌کوین‌ها سعی دارند که ضعف‌های بیت‌کوین را پوشش دهند. آلت‌کوین‌های خاصی همانند اتریوم وجود دارند که در زمینه‌های مختلفی همانند مشاوره املاک، مراقبت‌های بهداشتی، آمادی و حمل‌و‌نقل کاربرد دارند. در حالت کلی نیز هزینه تراکنش‌های آلت‌ کوین‌ها در قیاس با بیت‌کوین، پایین‌تر است، هر چند که این موضوع به میزان استفاده از شبکه نیز بستگی دارد.

در دنیای سرمایه‌گذاری، وجود هزاران آلت‌ کوین‌ بدین معناست که این رمزارزها می‌توانند تسلط بیت‌کوین بر بازار را تحت شعاع قرار دهند. بسیاری از مردم جهت متنوع کردن سبد سرمایه‌گذاری خود، در آلت‌کوین‌ها سرمایه‌گذاری کرده و برخی دیگر نیز این رمزارزها را به‌عنوان جایگزینی برای بیت‌کوین در هنگام کاهش ارزش (یا بی‌ارزش شدن) آن می‌دانند.

آلت‌ کوین‌ها در کنار مزایا، معایب خاص خود را نیز دارند. بسیاری از این رمزارزها دارای ماهیتی فرار و ریسکی هستند. همچنین ضعف‌های زیرساختی برخی از این ارزها نیز امکان کلاهبرداری‌های گوناگون را به وجود می‌آورد. استیبل کوین‌ها آمدند تا مشکل عدم ثبات قیمت را برطرف کنند. قیمت استیبل کوین‌ها به یک دارایی واقعی همانند طلا یا دلار آمریکا پیوند داده می‌شود و معمولا نسبت ایجاد آن‌ها نیز یک به یک (1:1) است.

این مطلب را نیز بخوانید: استیبل کوین (Stablecoin) چیست و چه تفاوتی با سایر ارزهای دیجیتال دارد؟

مثال‌هایی از آلت کوین

آلت کوین

 

هزاران نوع آلت‌کوین‌ وجود دارند که در زیر به مشهورترین‌های آن‌ها اشاره می‌کنیم:

اتریوم (Ethereum): محبوب‌ترین جایگزین بیت‌کوین بوده و جهت رمزنگاری، غیرمتمرکز سازی، ایمن کردن و معامله تقریبا هر چیزی کاربرد دارد. اتریوم به حدی محبوب است که بر روی Microsoft Azure نیز به‌عنوان یک بلاک‌چین-به‌عنوان-سرویس ارائه می‌شود.

لایت کوین (Litecoin): لایت کوین توسط کارمند سابق گوگل یعنی چارلی لی (Charlie Lee) و به‌عنوان یک نرم‌افزار متن-باز بر روی GitHub عرضه شد. این رمزارز می‌تواند هر بلاک را در عرض 2.5 دقیقه پردازش کند (این رقم برای بیت‌کوین، 10 دقیقه است).

کاردانو (Cardano): یک بلاک‌چین غیرمتمرکز مبتنی بر اثبات سهام (proof-of-stake) بوده و در زمینه قراردادهای هوشمند و اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز (dapps)، زیرساختی قوی دارد. کاردانو همچنین در زمینه مدیریت احراز هویت و قابلیت ردیابی نیز کاربرد دارد.

سخن پایانی

فراوانی تعداد آلت‌ کوین‌ها حاکی از زنده و محبوب بودن بازار رمزارزها است و اینکه ارزهای دیجیتال بسیاری به غیر از بیت‌کوین وجود دارند. پیش از سرمایه‌گذاری در هر رمزارزی نیز بهتر است که اطلاعات کافی را در اختیار داشته باشید، زیرا این بازار نیز همانند سایر بازارها، ریسک بالایی دارد.

نوشته هر آنچه که بایستی در رابطه با آلت کوین و تفاوت آن با بیت‌کوین بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.