در این مقاله قصد داریم تا 4 روش مختلف برای رهگیری پست ارسالی شما از طریق تیپاکس را آموزش دهیم. با ما در آی‌تی‌رسان همراه باشید.

تیپاکس، اولین شرکت خصوصی در کشور ایران است که خدمات پستی داخلی و بین‌المللی را با 60 سال سابقه ارائه می‌دهد. تیپاکس در حدود 1000 نمایندگی فعال در بخش‌‌های مختلف کشورمان دارد. به صورت کلی، این شرکت کارنامه بسیار خوبی در حوزه کاری خود دارد و کالاها را بسیار دقیق و با دقت ارسال می‌کرد.

اما در یکی دو سال گذشته و برخلاف گزارش تیپاکس کیفیت ارسال و خدمات این سرویس به‌شدت افت کرده و تعداد کاربران ناراضی این شرکت بسیار زیاد شده است. در ادامه، ابتدا به مشکلات احتمالی این سرویس اشاره می‌کنیم و بعد از آن راه‌های مختلفی برای رهگیری تیپاکس به شما معرفی می‌کنیم.

فرستنده، می‌تواند در مدت زمانی‌که مرسوله، توسط شرکت تیپاکس از وی دریافت شده است، تا زمانی‌که محصول به دست گیرنده نرسیده، با استفاده از روش‌های مختلفی مرسوله خود را پیگیری نماید.

همانطور که در مقدمه گفتیم، این شرکت 60 ساله در چند سال اخیر افت کیفیت زیادی پیدا کرده است. تاخیر و بی‌منظمی زیاد در ارسال محصولات از رایج‌ترین ایرادات این سرویس است. اما مشکلاتی که تیپاکس برای کاربران خود رقم زده است، گاهی فراتر از این حرف‌ها می‌رود. در ادامه شاهد توضیحات برخی کاربران از تجربه شخصی‌شان هنگام استفاده از تیپاکس خواهیم بود:

کاربری با نام رخشان می‌گوید:

“سلام واسه منم گند زد تیپاکس. بسته از قشم فرستادم بره تهران. از تیپاکس بندر زنگ زدن بسته شما رسیده کجا بیاریم تحویل بدیم. میگم بسته باید تهران باشه میگن ما خبری نداریم بسته شما بندر رسیده چیکارش کنیم”

کاربری با نام Mahi می‌گوید:

“واقعا بی مسئولیت هستن!!بسته ی من سه ماهه که گم شده و من هرچی پیگیری میکنم هیچ کس جوابگو نیست”

کاربری با نام ساجده می‌گوید:

“من اجیل شب یلدا گرفتم بسته منو فرستادن. تبریز از تبریز برگشته تهران الانم خیر سرشون برگشته شهرکرد الان حدود ده دوازده روزه هنوز چیزی دست منو نگرفته”

کاربری با نام علیرضا می‌گوید:

“واقعا بی مسئولیت هستن .۲۰ روزه بسته من با دستم نرسیده، واقعا مسخره بازی این تیباکس”

همانطور که مشاهده می‌کنید، کاربران به مشکلات عجیب و غریب مختلفی برخوردند، از گم‌شدن مرسوله‌ها گرفته تا ارسال به مقصدهای اشتباه! تعداد این مورد اتفاق‌ها هم کم نیست که بتوانیم استفاده از این سرویس را پیشنهاد کنیم. به همین دلیل سعی کنید تا حد امکان از این سرویس استفاده نکنید!

اما اگر هم‌اکنون در حال استفاده از تیپاکس هستید و قصد دارید تا وضعیت و موقعیت بسته خودتان را رهگیری کنید، با ما در ادامه همراه باشید.

1- پیگیری آنلاین مرسولات، از طریق بخش رهگیری تیپاکس

• ابتدا وارد وبسایت Tipax شوید.
• از صفحه اصلی سایت، برروی گزینه «رهگیری» کلیک کنید.

• سپس کد رهگیری که تیپاکس پس از دریافت مرسوله، از طریق پیامک برای شما ارسال کرده است را وارد کنید.
• در آخر برروی گزینه «رهگیری» کلیک کنید.

• منتظر بمانید اطلاعات بارگذاری شوند.

• همانطور که در تصویر نیز می‌بینید، اطلاعات کامل مرسوله شما قابل مشاهده است.
  در سمت چپ، مراحل دریافت و ارسال مرسوله قابل مشاهده است.

• اطلاعات وسط، نشان‌ دهنده نوع ارسال مرسوله (اکسپرس زمینی، هوایی، بین‌المللی) است.
• و در آخر، اطلاعات فرستنده، گیرنده، آدرس گیرنده، آدرس فرستنده، زمان دریافت، مبلغ بیمه، وزن، بسته‌بندی، نوع پرداخت و هزینه حمل مشاهده می‌شود.
• در قسمت پایین اطلاعات، گزینه «پرینت رسید» برای دریافت و چاپ رسید قابل دسترس است.

2- رهگیری بسته تیپاکس از طریق My Tipax

• ابتدا وارد حساب تیپاکسی خود در نرم‌افزار موبایلی یا تحت‌وب My Tipax، شوید.
• پس از ورود، از منوی سمت راست، گزینه «رهگیری سفارشات» را انتخاب کنید.
• تمامی اطلاعات تاریخچه سفارشات شما در تیپاکس، به صورت یک لیست قابل مشاهده است.
• شما می‌توانید با انتخاب آخرین سفارشات، از ریز جزئیات مرسوله خود آگاه شوید.
• از ویژگی‌های خوب My Tipax می‌توان به، برآورد سریع هزینه ارسال نیز اشاره کرد.

3- رهگیری پست تیپاکس از طریق مراجعه حضوری به نمایندگی

اگر نتوانستید اطلاعات مورد نیاز خود را از طریق دو روش فوق، به‌دست آورید؛ می‌توانید با مراجعه حضوری به نمایندگی‌های تیپاکس در شهر خود، اطلاعات دقیق‌ مرسوله خود را کسب کنید.
لیست، آدرس و شماره تماس نمایندگی‌های تیپاکس

4- تماس با پشتیبانی 24 ساعته تیپاکس

اگر سه روش فوق مقدور نبود؛ و یا نتوانستید اطلاعات مورد نظر خود را کسب کنید، می‌توانید با پشتیبانی 24 ساعته تیپاکس با شماره 8457-021 تماس حاصل کرده، و اطلاعات جامع مورد نیاز خود را به‌دست آورید.

البته لازم به ذکر است که خدمات تلفنی تیپاکس از تاریخ 28 خرداد سال 1401 تا اطلاع ثانوی به دلیل اختلالی در دسترس نخواهند بود.

نوشته آموزش رهگیری تیپاکس با چهار روش ساده اولین بار در آی‌ تی‌ رسان منتشر شد.

چند سالی است که حرف و حدیث‌های بسیاری از فناوری بلاک چین به میان آمده و به اعتقاد بسیاری از صاحب‌نظران، این فناوری آینده بسیاری از سازوکارها را تغییر خواهد داد. اگر در چند سال گذشته اخبار بانکداری، سرمایه‌گذاری یا ارزهای دیجیتال را دنبال کرده باشید، حتما نام این فناوری نیز به گوشتان خورده است. وظیفه اصلی این فناوری، نگهداری از ثبت‌ها و اطلاعات مخصوصا در زمینه ارزهای دیجیتال است. شاید برای بسیاری این سؤال پیش‌ آمده باشد که بلاکچین دقیقا چیست و چگونه کار می‌کند. در این مقاله قصد داریم تا اطلاعاتی جامع را در این زمینه در اختیار شما عزیزان قرار دهیم، پس در ادامه با ما همراه باشید.

آموزش بلاک چین با زبان ساده به صورت ویدئویی

پیش از هر چیز از شما دعوت می‌کنیم تا ویدئو زیر را ببینید و به زبان ساده با بلاک چین و تفاوت‌های آن با بیت‌کوین آشنا شوید:

بلاک چین چیست؟

در سطح بسیار ابتدایی می‌توان بلاک چین را فقط زنجیره‌ای از بلاک‌ها (همان بلوک) دانست، اما نه در معنای سنتی این واژه‌ها. هنگامی‌که در این زمینه از دو کلمه «بلاک» و «چین» سخن به میان می‌آید، در واقع منظور ما اطلاعات دیجیتالی (بلاک) است که در یک پایگاه عمومی اطلاعاتی (چین) نگهداری می‌شوند. همچنین لازم به ذکر است که بگوییم ساتوشی ناکاموتو نیز در بیانیه خود، این دو واژه را جدا از هم استفاده می‌کرد، اما بعدا مردم تمایل پیدا کردند که این دو را در کنار یکدیگر به‌کار ببرند. بلاک‌های این زنجیره از اطلاعات دیجیتال تشکیل شده و دارای سه بخش هستند:

• بلاک‌ها اطلاعات مربوط به تراکنش‌ها از قبیل تاریخ، زمان و مقدار ارزی آخرین خریدهای شما را در خود نگهداری می‌کنند.
• بلاک‌ها اطلاعات مرتبط با افراد شریک در یک تراکنش را به ثبت می‌رسانند. مثلا در هنگام خرید از یک فروشگاه اینترنتی، هم نام شما و هم نام آن فروشگاه ذخیره می‌شود. البته در این فرآیند نام حقیقی شما به کار گرفته نشده و به جای آن از امضاهای دیجیتالی شبیه به نام کاربری استفاده می‌شود.
• بلاک‌ها از طریق اطلاعاتی که هش (hash) نامیده می‌شود، از یکدیگر متمایز خواهند شد. هش‌ها کدهایی رمزنگاری‌شده بوده که توسط الگوریتمی خاص ایجاد می‌شوند. در زنجیره بلاک بیت‌کوین، هر بلاک می‌تواند تا سقف یک مگابایت اطلاعات را در خود جای دهد. با این اوصاف بسته به حجم تراکنش‌ها، هر بلاک می‌تواند چندین هزار تراکنش را در خود ذخیره کند. 

تاریخچه بلاک چین

1991 الی 2008: سال‌های اول و ظهور این فناوری

بلاکچین چگونه ظهور کرد؟ در سال 1991 میلادی دو نفر به نام‌های استوارت هابر (Stuart Haber) و دابلیو اسکات استورنتا (W. Scott Stornetta) مفاهیم اولیه آنچه که امروزه مردم آن را به‌عنوان بلاک چین می‌شناسند، پایه‌ریزی کردند. آن‌ها در ابتدا بر روی زنجیره بلوکی امن و رمزنگاری‌شده‌ای کار می‌کردند که در آن فعالیت اشخاص منجر به ایجاد نشانک‌های زمانی می‌شد.

در سال 1992، این دو محقق سیستم خود را به‌گونه‌ای ارتقاء دادند که می‌توانست سازوکار درختان مرکل را نیز در خود جای دهد، بنابراین این بهبود کارایی موجب می‌شد که بتوان اسناد بیشتری را بر روی یک بلاک ذخیره کرد. سرانجام در سال 2008 بود که این فناوری توانست با سایر سازوکارهای دیگر نیز ارتباط برقرار کند و این مهم نیز به لطف زحمات شخص و یا گروهی به نام ساتوشی ناکاموتو بود.

ناکاموتو را به‌عنوان مغز متفکر فناوری بلاک چین می‌شناسند. اطلاعات کمی از این شخص یا گروه در دسترس قرار دارد. بسیاری از مردم تصور می‌کنند که ناکاموتو همانی است که منجر به پیدایش ارز دیجیتال بیت‌کوین شده است. بیت‌کوین را می‌توان اولین کاربرد فناوری دفتر کل دیجیتال به شمار آورد.

ازآنجایی‌که فناوری بلاک چین در سال 2008 توانسته بود راه خود را به سایر زمینه‌ها (علاوه بر ارزهای دیجیتال) هموار کند، ناکاموتو نیز مباحث مفهومی اولین زنجیره بلوکی را در سال 2008 به میان آورد. ناکاموتو در سال 2009 اولین بیانیه مرتبط با این فناوری را منتشر کرد و در آن اشاره کرده بود که به دلیل عدم تمرکز این سازوکار، به‌کارگیری مناسب آن می‌تواند موجب افزایش اعتماد در فضای دیجیتال شود. عدم تمرکز بدین معنا است که هیچ‌کسی نمی‌تواند کنترل هیچ چیزی را در دست بگیرد. در نهایت می‌توان گفت که فناوری بلاک چین در سال 1991 ظهور کرد.

2008 الی 2013: بلاکچین 1.0 و ظهور بیت‌کوین

بسیاری از مردم تصور می‌کنند که بلاک چین و بیت‌کوین یک چیز هستند، اما باید به شما بگوییم که این‌گونه نیست. اولی بستر فعالیت بسیاری از سازوکارها و موارد کاربردی بوده، درحالی‌که دومی تنها یکی از موارد کاربرد مورد اول است.

بیت‌کوین در سال 2008 ظهور کرد و می‌توان آن را اولین زمینه کاربرد بلاک‌چین به حساب آورد. ناکاموتو در بیانیه خود، بیت‌کوین را یک سیستم نظیر به نظیر خواند. وی اولین بلوک این ارز دیجیتال را شکل داد و بدین ترتیب سایر بلوک‌ها نیز می‌توانستند از بلوک اولیه استخراج شوند. این قضیه باعث می‌شود تا زنجیره بسیار بزرگی از بلوک‌ها شکل گرفته و این سازوکار بتواند اطلاعات و تراکنش‌های متفاوتی را در خود جای دهد. در کل، تاریخ بلاک چین پر از مواردی است که هرکدام به نوبه خود سعی در تکامل این فناوری داشته‌اند.

2013 الی 2018: بلاکچین 2.0 و توسعه اتریوم و Hyperledger

در دنیایی که اختراعات در آن به سرعت به ثبت می‌رسیدند، ویتالیک بوترین (Vitalik Buterin) یکی از آن افرادی بود که توانست از تمامی پتانسیل‌ها و قابلیت‌های فناوری بلاک چین استفاده کند. بوترین محدودیت‌های بیت‌کوین را درک کرده بود و حال قصد داشت تا با استفاده از فناوری بلاک‌چین، سازوکاری را ایجاد کند که علاوه بر شبکه نظیر به نظیر، توانایی انجام کارهای دیگری را نیز داشته باشد. این‌گونه بود که اتریوم ظهور کرد و باعث ایجاد تغییراتی محوری در تاریخ بلاکچین شد.

بوترین با ایجاد قابلیت‌هایی به مردم اجازه داد تا همانند قراردادها، به ثبت شعارهای تبلیغاتی (slogan) نیز بپردازند. این ویژگی جدید باعث شد تا اتریوم از یک ارز دیجیتال به پلتفرمی جهت توسعه اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز تبدیل شود.

اتریوم در سال 2015 به‌صورت رسمی عرضه شد و با توجه به پشتیبانی از قراردادهای هوشمند و همچنین وجود جامعه فعال توسعه‌دهندگان، می‌توان این پلتفرم را یکی از بزرگ‌ترین کاربردهای فناوری بلاک چین به شمار آورد.

در سال 2015 بنیاد لینوکس از پروژه Umbrella خود رونمایی کرد. هدف از این پروژه، اقدام در زمینه توسعه مشترک دفتر کل‌های توزیع‌شده است. هدف پروژه Hyperledge ارتقای عملکرد و قابلیت اتکای سیستم‌های موجود است تا بتواند توسط بلاک چین از تراکنش‌های تجاری جهانی پشتیبانی به عمل آورد.

در سال 2017 نیز از پروتکل بلاک چین EOS که توسط شرکت خصوصی block.one توسعه داده شده بود، رونمایی شد. برخلاف سایر پروتکل‌ها، EOS سعی دارد تا از خصیصه‌های رایانه‌های واقعی از جمله پردازنده مرکزی و گرافیکی پیروی کند. هدف اصلی این پروتکل این است که توسعه اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز در شرکت‌های مستقل و غیرمتمرکز را تشویق کند.

2018: بلاک چین 3.0 و آینده این فناوری

تکامل بلاک چین فقط به بیت‌کوین و اتریوم ختم نمی‌شود. در سال‌های اخیر پروژه‌های جدیدی روی کار آمده و همه آن‌ها سعی دارند تا با استفاده از فناوری بلاک چین، کمبودهای بیت‌کوین و اتریوم را پوشش داده و در عین حال نیز قابلیت‌های جدیدی را به کاربران خود عرضه نمایند.

اولین پلتفرم غیرمتمرکز و منبع-باز بلاک‌چین در کشور چین، NEO نام دارد. با وجود اینکه فعالیت ارزهای دیجیتال در کشور چین ممنوع است، اما تا آنجایی که به نوآوری‌های بلاک چین مربوط می‌شود، NEO نیز به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

یکی از موارد کاربرد بلاک چین در زمینه اینترنت اشیا است و به همین منظور این فناوری را IOTA نامیده‌اند. هرچند که از ابتدا فناوری بلاک چین مبتنی بر شبکه‌های عمومی بوده اما با تکامل این فناوری، برخی از شرکت‌ها سعی داشته‌اند تا آن را به‌صورت داخلی درآورند. هنگامی‌که بحث بر سر بلاکچین‌های خصوصی، هیبرید و وابسته باشد، شرکت‌های همانند مایکروسافت می‌توانند نقشی محوری داشته باشند.

به دلیل سرمایه‌گذاری دولت‌ها و بخش خصوصی، آینده روشنی در انتظار فناوری بلاک چین است. حامیان این فناوری سعی دارند که به بهبود اتوماسیون‌ها کمک کنند. تاکنون نیز در زمینه مدیریت عرضه و رایانش ابری، استفاده‌های مناسبی از بلاک چین به عمل آمده و همچنین باید انتظار ورود این تکنولوژی به عرصه‌های اساسی همانند موتورهای جست‌و‌جوی اینترنتی را نیز داشته باشیم.

پیش‌بینی‌های مؤسسه Gartner Trend Insights حاکی از آن هستند که تا سال 2022، 2025 و 2030، ارزش صنعتی که بر پایه این فناوری بنا می‌شود، به ترتیب به 10 میلیارد، 176 میلیارد و 3.1 تریلیون دلار خواهد بود

بلاک چین چگونه کار می‌کند؟

هنگامی‌که یک بلاک، اطلاعاتی جدید را در خود ذخیره کند، آنگاه به بلاک چین (زنجیره بلاک) اضافه خواهد شد. در هر صورت جهت اضافه شدن به یک بلاکچین، باید چهار اتفاق رخ دهد:

1. یک تراکنش باید رخ دهد. مثلا هنگامی‌که یک خرید اینترنتی انجام می‌دهید، اطلاعات آن تراکنش به همراه سایر اطلاعات کاربر در یک بلاک موجود ذخیره می‌شوند و در صورت اتمام ظرفیت آن بلاک، بلاکی جدید ایجاد خواهد شد.
2. تراکنش شما باید تأیید شود. هنگامی‌که خرید یا فروشی را به انجام می‌رسانید، اطلاعات تراکنش شما توسط شبکه‌ای از رایانه‌ها بررسی شده و صحت اطلاعات آن همانند زمان، مقدار پولی و… مورد بازبینی قرار می‌گیرد.
3. پس از تأیید تراکنش شما، آنگاه اجازه ذخیره آن در بلاکی مشخص صادر می‌شود. در این رابطه مقدار پولی و امضای دیجیتال فروشنده و خریدار در بلاک مشخصی به ثبت می‌رسند.
4. در مرحله آخر نیز باید بلاک‌ها هش‌دار شوند. پس از اینکه تمامی تراکنش‌های یک بلاک مورد تأیید قرار گرفتند، آنگاه باید کد شناسایی منحصربه‌فردی که «هش» نامیده می‌شود، به آن‌ها ضمیمه شود. فرآیند هش‌دار شدن نیز به ترتیب ایجاد بلاک‌ها صورت گیرد.

هنگامی‌که بلاکی به بلاکچین اضافه می‌شود، آنگاه همگان حتی شما می‌توانید آن را مشاهده کنید. همچنین علاوه بر مشاهده بلاک‌ها، قادر خواهید بود که به اطلاعات زمان، مکان و دو طرف معامله‌کننده نیز دسترسی داشته باشید. البته این اطلاعات شامل امضای دیجیتال افراد می‌شود، نه هویت واقعی آن‌ها.

عدم تمرکز

هیچ‌کدام از اطلاعات بلاکچین در مکانی متمرکز ذخیره نمی‌شوند. در عوض این زنجیره کپی شده و در بین شبکه‌ای از رایانه‌ها پخش می‌شود. هر زمان که بلاکی جدید به این زنجیره اضافه شود، تمامی کامپیوترهای این زنجیره جهت انعکاس تغییرات، بلاکچین خود را به‌روز می‌کنند. ازآنجایی‌که بلاک چین در یک مکان متمرکز نیست، پس بدین ترتیب دستکاری آن نیز دشوارتر خواهد بود. اگر یکی از کپی‌های این زنجیره در دست یک هکر قرار گیرد، آنگاه به جای تمامی شبکه، تنها همان کپی در معرض خطر قرار خواهد گرفت.

در نهایت نیز به‌صورت خلاصه به مزایا و معایب این فناوری می‌پردازیم:

مزایا

• با حذف عامل انسانی می‌توان تأیید هویت‌ها را دقیق‌تر انجام داد.
• کاهش هزینه‌ها به دلیل حذف واسطه‌ها.
• عدم تمرکز، دستکاری اطلاعات را دشوارتر می‌کند.
• تراکنش‌ها امن، محرمانه و کارا خواهند بود.
• این فناوری شفافیت بالایی دارد.

معایب

• هزینه‌های بالای استخراج ارزهای دیجیتال.
• تعداد کم معاملات در هر ثانیه.
• سابقه استفاده در فعالیت‌های قاچاق
• همچنان پتانسیل هک شدن را داراست

نوشته ویدئو اختصاصی: هر آنچه که باید در رابطه با بلاک چین بدانید اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.

اگر قصد خرید یک مانیتور گیمینگ را داشته باشید، آنگاه به احتمال زیاد با گزینه‌هایی نیز مواجه خواهید شد که مجهز به فناوری G-Sync هستند. چنین مانیتورهایی معمولا قیمت بالایی دارند و علاوه بر این، به ویژگی‌هایی همانند پاسخگویی سریع و نرخ نوسازی بالا نیز مجهز هستند. اگر می‌خواهید بدانید که G-Sync چیست و آیا ارزش پرداخت پول اضافی را دارد یا خیر؟ آنگاه پیشنهاد می‌کنیم که در ادامه با ما همراه باشید.

به‌طور خلاصه، G-Sync یک فناوری نوسازی نمایشگر مبتنی بر سخت‌افزار بوده که از پارگی تصویر و سایر مشکلات این‌چنینی، جلوگیری می‌کند. اگر از یک مانیتور مجهز به G-Sync استفاده کنید، آنگاه حتی در هنگام بازی کردن بر روی نرخ فریم‌های بالا، حرکت‌های تصویر، نرم و روان به نظر خواهند رسید.

G-Sync چیست؟

G-Sync، فناوری سخت‌افزاری همگام‌سازی و نوسازی تصویر متعلق به شرکت انویدیا است. این تکنولوژی، مشکل پارگی تصویر را تا حد زیادی رفع می‌کند و جهت انجام این کار نیز سعی می‌کند که در هر ثانیه، نرخ نوسازی مانیتور شما را با نرخ فریم خروجی کارت گرافیک، همگام‌سازی کند.

کارت گرافیک شما در هر ثانیه، چندین فریم را رندر کرده و آن‌ها را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد. این فریم‌ها، نقش مهمی در نرمی حرکات تصویر دارند. به‌طرز مشابهی نیز مانیتور شما در هر ثانیه، چندین بار تصویر را نوسازی(به‌روز) می‌کند. در این فرایند، مانیتور شما تصویر قبلی را پاک کرده تا فریم جدیدی را که توسط واحد پردازش گرافیکی ایجاد شده، با آن جایگزین کند. جهت روان نگه داشتن تصاویر، پردازنده گرافیکی (GPU) شما، فریم‌های آتی را در یک بافر ذخیره می‌کند. حال مشکل اینجاست که این امکان وجود دارد که نرخ نوسازی مانیتور شما و بافر ایجاد شده، با یکدیگر همگام نشده و در نتیجه پارگی تصویر به وجود آید (همان فرایندی که در نتیجه آن، دو تصویر از دو فریم مختلف، یکی در بالا و یکی در پایین قرار می‌گیرند).

V-Sync به‌عنوان راه‌حلی جهت رفع این معضل، به وجود آمد. V-Sync یک راه‌کار نرم‌افزاری بوده و در واقع پردازنده گرافیکی شما را مجبور می‌کند که تا زمان آماده شدن مانیتور جهت نوسازی، فریم‌ها را در بافر خود نگه دارد. این ویژگی توانست که مشکل پارگی تصویر را برطرف سازد، اما معضلی دیگر را به وجود آورد: تأخیر ورودی (Input Lag). V-Sync پردازنده گرافیکی شما را مجبور می‌کند که فریم‌هایی را که هم‌اکنون رندر کرده، همچنان نگه دارد. این موضوع باعث می‌شود که تأخیری کوچک ما بین آنچه که در بازی رخ داده و آنچه که شما بر روی نمایشگر مشاهده می‌کنید، به وجود آید.

اولین جایگزین شرکت انویدیا برای V-Sync، فناوری Adaptive VSync بود. همانند تکنولوژی V-Sync، این راه‌کار جدید نیز مبتنی بر نرم‌افزار بود و جهت جلوگیری از پارگی تصویر، نرخ فریم را بر روی نرخ نوسازی مانیتور، قفل می‌کند. به هر حال، هر زمانی که پردازنده گرافیکی به دردسر می‌افتاد، آنگاه تا زمان بهبود عملکرد GPU، فناوری Adaptive VSync، نرخ فریم را آزاد می‌کرد. پس از پایدار شدن اوضاع، Adaptive VSync مجددا نرخ فریم را قفل می‌کرد، مگر اینکه کارایی پردازنده گرافیکی مختل می‌شد.

در سال 2013، شرکت انویدیا یک راه‌کار سخت‌افزاری به نام G-Sync را معرفی کرد. این قابلیت مبتنی بر فناوری VESA Adaptive-Sync بوده که با استفاده از آن می‌توان نرخ‌های نوسازی متغیری را بر روی مانیتور فعال کرد. به جای مجبور کردن GPU به نگهداری فریم‌ها، G-Sync مانیتور شما را مجبور می‌کند که بسته به فریمی که کارت گرافیک شما رندر می‌کند، نرخ نوسازی خود را تطابق دهد. بدین ترتیب مشکل مربوط به پارگی تصویر و تأخیر ورودی نیز رفع خواهد شد.

در هر صورت، انویدیا از بوردی استفاده می‌کند که جایگزین بورد مقیاس‌ساز (Scaler) عادی مانیتور می‌شود. وظیفه کنترل تمامی عملکردهای مانیتور همانند رمزگشایی تصویر ورودی، کنترل نور پس‌زمینه و … برعهده این بورد است. یک بورد G-Sync به یک حافظه 768 مگابایتی از نوع DDR3 مجهز بوده که با استفاده از آن می‌توان فریم قبلی را ذخیره کرد و سپس آن را با فریم بعدی، مقایسه نمود. از این طریق می‌توان تأخیر ورودی را کاهش داد.

در طرف کامپیوتر نیز، درایور انویدیا می‌تواند به‌صورت کامل، بورد اختصاصی این شرکت را کنترل کند. در نتیجه این اقدام، فضای خالی عمودی (VBI) دستکاری می‌شود. اصطلاح فضای خالی عمودی به‌معنای فضای خالی موجود در فاصله بین اتمام ترسیم فریم فعلی و شروع فریم بعدی است.

با فعال کردن G-Sync، مانیتور کامپیوتر شما کاملا تحت فرمان کارت گرافیک درخواهد آمد. همزمان با اینکه GPU، فریم رندر شده را در داخل بافر اصلی قرار می‌دهد، نمایشگر نیز تصویر قبلی را پاک کرده و آماده دریافت فریم بعدی می‌شود. همزمان با بالا و پایین شدن نرخ فریم، مانیتور شما نیز می‌تواند خود را به‌خوبی با این موضوع تطبیق دهد. از آنجایی که G-Sync از نرخ فریم‌های متغیر پشتیبانی می‌کند، پس تصاویر نیز در فواصل متغیر و گسترده، بازترسیم خواهند شد.

این مطلب را نیز بخوانید: هر آنچه که بایستی در رابطه با سرویس استریم بازی GeForce Now بدانید

نیازمندی‌های سیستمی

سال‌ها است که کاربران جهت استفاده از فناوری G-Sync، به کارت گرافیک‌های شرکت انویدیا احتیاج دارند. هر چند که جهت بهره‌برداری کامل از این فناوری، به یک کارت گرافیک انویدیا همانند RTX 3080 نیاز دارید، اما مانیتورهای “G-Sync Compatible” جدیدتر، از نرخ نوسازی متغیر HDMI نیز پشتیبانی می‌کنند. این قضیه بدین معنا است که می‌توانید با استفاده از کارت گرافیک‌های AMD، از نرخ نوسازی متغیر بهره ببرید، هر چند که به‌صورت کامل نمی‌توانید از ماژول G-Sync انویدیا، استفاده کنید. جهت استفاده از تکنولوژی G-Sync، جدا از یک مانیتور سازگار، به موارد زیر نیز نیاز دارید:

دسکتاپ

• پردازنده گرافیکی: GeForce GTX 650 Ti BOOST یا جدیدتر.
• درایور: R340.52 با بالاتر.

لپ‌تاپ‌های وصل شده به مانیتورهای G-Sync

• کارت گرافیک: GeForce GTX 980M، GTX 970M، GTX 965M و جدیدتر.
• درایور: R340.52 یا بالاتر.

لپ‌تاپ‌های مجهز به نمایشگرهای G-Sync

• پردازنده گرافیکی: GeForce GTX 980M، GTX 970M، GTX 965M و بالاتر.
• درایور: R352.06 با بالاتر.

مقایسه G-Sync ،G-Sync Compatible و G-Sync Ultimate

از آنجایی که G-Sync یک فناوری سخت‌افزاری است، پس مانیتور شما نیز باید جهت استفاده از آن، به بورد اختصاصی شرکت انویدیا مجهز باشد. خوشبختانه اکثر تولیدکنندگان برجسته همانند Asus ،Philips ،BenQ ،AOC ،سامسونگ و ال‌جی، چنین نمایشگرهایی را تولید می‌کنند.

مانیتورهای سازگار با این تکنولوژی، به 3 دسته تقسیم می‌شوند: G-Sync ،G-Sync Compatible و G-Sync Ultimate. در زیر به ویژگی‌های هرکدام می‌پردازیم.

G-Sync Compatible

• اندازه آن‌ها بین 24 الی 88 اینچ است.
• در رابطه با وجود مشکلات تصویر، مورد تست قرار می‌گیرند.

G-Sync

• اندازه بین 24 الی 38 اینچی دارند.
• در رابطه با وجود مشکلات تصویر، مورد تست قرار می‌گیرند.
• مورد تأیید بیش از 300 تست قرار گرفته است.

G-Sync Ultimate

• اندازه بین 27 الی 65 اینچی دارند.
• در رابطه با وجود مشکلات تصویر، مورد تست قرار می‌گیرند.
• مورد تأیید بیش از 300 تست قرار گرفته‌اند.
• بهترین کیفیت HDR را ارائه می‌دهند.
• روشنایی 1000 نیتی دارند.

در رابطه با نمایشگرهای G-Sync Ultimate، به یک کارت گرافیک GeForce قدرتمند نیاز دارید تا بتواند تصاویر HDR را در وضوح 4K به‌خوبی مدیریت کند. طبیعتا این کارت گرافیک‌ها، ارزان‌قیمت نیستند اما جهت ارائه تجربه‌ای عالی، ضروری هستند.

در رابطه با G-Sync Compatible نیز باید بگوییم که یک دسته‌بندی جدیدتر است. این نمایشگرها به تراشه اختصاصی شرکت انویدیا مجهز نیستند، اما از نرخ نوسازی متغیر، پشتیبانی می‌کنند. چنین پنل‌هایی معمولا زیر چتر فناوری FreeSync شرکت AMD قرار می‌گیرند. FreeSync، فناوری نوسازی تصویر متعلق به کارت گرافیک‌های سری Radeon بوده و برخلاف فناوری انویدیا، به تراشه‌های اختصاصی، تکیه نمی‌کند. شرکت انویدیا این مانیتورها را بررسی کرده تا از عدم وجود مشکلات تصویری در هنگام اتصال آن‌ها به کارت گرافیک‌های سری GeForce، اطمینان حاصل کند. در واقع می‌توان گفت که این نمایشگرها، جایگزین‌های مقرون‌به‌صرفه‌تری برای مانیتورهای G-Sync و G-Sync Ultimate هستند.

در حالت کلی، رزولوشن از Full HD تا 4K و نرخ نوسازی نیز از 60 هرتز تا 240 هرتز، متغیر است. لیست مانیتورهای سازگار با این ویژگی، در وب‌سایت شرکت انویدیا موجود است.

این مطلب را نیز بخوانید: رهگیری پرتو (Ray Tracing) چیست و چه تأثیری بر آینده بازی‌های ویدیویی دارد؟

تلویزیون‌های سازگار با G-Sync

از زمان عرضه این قابلیت کاربردی در سال 2013، این فناوری بیشتر توجه خود را صرف مانیتورها کرده است. البته انویدیا در طی این چند سال، همواره سعی داشته که این ویژگی را گسترش دهد. سال گذشته میلادی، انویدیا با شرکت ال‌جی همکاری کرد تا جدیدترین تلویزیون‌های OLED این شرکت را تحت عنوان G-Sync Compatible، گواهی کند. جهت استفاده از این فناوری بر روی تلویزیون‌های سازگار، نیازمند به‌روزرسانی میان‌افزار (Firmware) و درایورها هستید. در زیر به لیست تلویزیون‌های فعلی که از G-Sync پشتیبانی می‌کنند، اشاره می‌کنیم:

• LG BX 2020 در اندازه‌های 50، 65 و 77 اینچی.
• LG CX 2020 در اندازه‌های 50، 65 و 77 اینچی.
• LG GX 2020 در اندازه‌های 50، 65 و 77 اینچی.
• LG B9 2019 در اندازه‌های 50 و 65 اینچی.
• LG C9 2019 در اندازه‌های 50، 65 و 77 اینچی.
• LG E9 2019 در اندازه‌های 50 و 65 اینچی.

FreeSync: جایگزینی برای G-Sync انویدیا

فناوری FreeSync شرکت AMD از تکنولوژی VESA Adaptive Sync مشتق می‌شود. یکی از موارد جالب در رابطه با فناوری AMD این است که از یک سخت‌افزار اختصاصی، استفاده نمی‌کند. در عوض، نمایشگرهای سازگار با FreeSync از بوردهای مقیاس‌ساز غیرسفارشی استفاده می‌کنند. همین موضوع باعث کاهش هزینه‌ها می‌شود. تنها سخت‌افزار اختصاصی که جهت استفاده از FreeSync بدان نیاز دارید، یک کارت گرافیک سری Radeon است. AMD در سال 2015، فناوری AdaptiveSync را معرفی کرد.

مانیتورهای بیشتری از فناوری شرکت AMD استفاده کرده و در واقع به غیر از کارت گرافیک‌های سری Radeon، به هیچ سخت‌افزار دیگری نیاز ندارید. بنابراین می‌توان FreeSync را یک جایگزین مقرون‌به‌صرفه برای G-Sync به حساب آورد.

زیاد فرقی نمی‌کند که کدام فناوری را انتخاب می‌کنید، زیرا هرکدام، مزایای خاص خود را دارند. همچنین جهت ارتقای تجربه گیمینگ خود نیز می‌توانید از مانیتورها و کارت گرافیک‌های مختلفی، استفاده کنید. FreeSync می‌تواند گلیچ‌های گرافیکی ایجاد شده به واسطه عدم هماهنگی بین مانیتور و پردازنده گرافیکی را پوشش دهد.

نقاط ضعف

یکی از نکات منفی در رابطه با این قابلیت، چه بحث بر سر لپ‌تاپ باشد و چه دسکتاپ، مربوط به نیاز به یک مانیتور و همچنین کارت گرافیک سازگار است. شاید کارت گرافیک‌های ارزان‌قیمتی نیز پیدا شده که با تکنولوژی G-Sync سازگار باشند، اما در هر صورت، مانیتورهای سازگار با این ویژگی نسبت به همتایان مجهز به FreeSync خود، قیمت بالاتری دارند. حتی لپ‌تاپ‌های سازگار با این قابلیت نیز می‌توانند قیمت بیشتری داشته باشند.

علاوه بر این، کاربران به عدم سازگاری با تکنولوژی Optimus شرکت انویدیا نیز اشاره می‌کنند. این قابلیت در بسیاری از لپ‌تاپ‌ها به کار گرفته شده و می‌تواند سریعا عملکرد کارت گرافیک را تعدیل کرده تا بدین ترتیب انرژی لازم را برای اجرای مناسب برنامه‌های سنگین گرافیکی فراهم آورده و همچنین عمر باتری را نیز بهینه‌سازی کند. از آنجایی که این فناوری بر یک سیستم گرافیکی یکپارچه تکیه دارد، پس فریم‌ها نیز در یک فاصله مشخص، بر روی نمایشگر به نمایش درخواهند آمد. این در حالی است که با استفاده از G-Sync، فریم‌ها به محض ایجاد شدن، به نمایش درخواهند آمد. در هر صورت، کاربران می‌توانند یک لپ‌تاپ سازگار با Optimus و یا G-Sync خریداری کنند، اما هیچ لپ‌تاپی وجود ندارد که بتواند از هر دوی این فناوری‌ها به‌صورت همزمان استفاده کند.

نوشته G-Sync چیست، چه می‌کند و آیا با FreeSync متفاوت است؟ اولین بار در اخبار فناوری و موبایل پدیدار شد.